Het NBA-seizoen komt weer dichterbij en dus is het tijd voor een 30-in-30. Vandaag de Denver Nuggets! De Nuggets kenden een zeer rustig offseason, waardoor de focus al snel lag op het aankomende seizoen.
OFFSEASON
De Nuggets hadden oorspronkelijk geen draft pick. Echter ruilde ze een 2022 second round pick voor de vierenveertigste keuze van de draft met de Miami Heat. Met deze pick kozen zij Bol Bol.
Bol speelde vorig seizoen slechts negen wedstrijden voor Oregon, maar maakte daarin indruk met 21 punten en bijna tien rebounds per wedstrijd. Echter raakte de zoon van NBA-legende Manute Bol geblesseerd aan zijn linkervoet en kwam hij de rest van het seizoen niet meer in actie. Oorspronkelijk werd verwacht dat Bol in de top 5 of top 10 gekozen zou worden, maar mede door de blessure zakte de center zeer ver en konden de Nuggets hem uiteindelijk kiezen op plek 44.
FREE AGENCY
Tijdens de free agency bleven de Nuggets ook redelijk afzijdig. Jerami Grant kwam naar Denver als onderdeel van een trade met de Oklahoma City Thunder die een 2020 first round pick kregen. Het hoogtepunt was de contractverlenging van Jamal Murray. De Canadees tekende een vijfjarig contract ter waarde van $170 miljoen. Vijf spelers vertrokken bij de Nuggets, waaronder Trey Lyles en Isaiah Thomas. Echter zal dit geen problemen opleveren voor de Nuggets. In de playoffs van het afgelopen seizoen werden slechts 8 van de mogelijke 3.360 minuten ingevuld door de vijf vertrokken spelers.
SELECTIE
Ook de opstelling van de Nuggets zal niet veranderen ten opzichte van vorig seizoen. Nikola Jokic zal dit jaar weer de absolute sterspeler zijn bij de Nuggets. De Servische center werd vorig seizoen verkozen tot het All-NBA First Team en zal proberen dit weer te evenaren. Het backcourt wordt nog steeds bezet door Jamal Murray en Gary Harris. De forwardposities worden ingevuld door Torrey Craig en Paul Millsap.
Vanaf de bank hebben de Nuggets nog meer diepte dan vorig seizoen. Will Barton, Mason Plumlee, Malik Beasley, Juan Hernangomez en Monte Morris zorgden vorig jaar al voor een zeer sterke bank voor de Nuggets. Met de toevoeging van Jerami Grant, Bol Bol en Michael Porter Jr., die terugkeert van een langdurende rugblessure, hebben de Nuggets een ongekend diepe bank. Vooral Michael Porter Jr. zal veel aandacht krijgen. Porter was twee jaar geleden de beste speler in high school, maar door blessures speelde hij maar drie wedstrijden in college. De Nuggets namen de gok om Porter te kiezen in de draft, terwijl hij niet fit was. Dit jaar moet blijken of dat een goede keuze was.
CONCLUSIE
De Nuggets staan er enorm sterk voor. Ze eindigde vorig seizoen als tweede in de Western Conference en hebben hun team alleen maar verbeterd ten opzichte van vorig seizoen. Echter is dat nog geen garantie voor succes, nu ook de teams om hun heen sterker zijn geworden. De playoffs halen zal voor de Nuggets geen enkel probleem vormen, maar een first round exit kan zeker niet worden uitgesloten, kijkend naar de ijzersterke concurrenten.
Voorspelling: 54-28
Pluvius besloot een woordje mee te spreken in deze serie dus begon Game 4 24 uur later dan eigenlijk de bedoeling was. Met Masahiro Tanaka op de heuvel wilden de Yankees de stand in deze serie weer in evenwicht brengen. De 30-jarige Japanner was geweldig in Game 1 (6.0 IP, 0 ER, 4 K, 1 BB) en zo’n optreden had Aaron Boone opnieuw nodig. Zack Greinke (6.0 IP, 3 ER, 6 K, 0 BB) wilde zich juist revancheren voor zijn performance in Game 1. Dat lukte niet helemaal. Greinke kwam opnieuw niet heel sterk voor de dag, maar dankzij homeruns van George Springer en Carlos Correa boekten de Astros hun derde overwinning in deze ALCS.
PROBLEMEN VOOR GREINKE
Nadat Tanaka zich probleemloos een weg door de eerste inning baande, kreeg Zack Greinke het al vroeg voor zijn kiezen. Z’n eerste vier pitches waren wijd en zetten DJ LeMahieu op het eerst honk. Bij die ene walk bleef het niet voor Greinke. De starter zette ook Edwin Encarnacion en Brett Gardner met vier wijd op de honken en met name die laatste was een pijnlijke. LeMahieu was onderweg de eerste out geworden en Aaron Judge stond, met de honken bezet, op het derde honk. De walk voor Gardner betekende dus de eerste run van de wedstrijd. Judge kon z’n Yankees eenvoudig op 1-0 zetten.
In de tweede inning wist Greinke zich enigszins te herpakken. Met z’n tweede hit in deze ALCS bereikte Didi Gregorius met een single het eerste honk. De Amsterdammer kon nog opschuiven naar het tweede, maar daar lieten z’n teamgenoten hem achter. Aaron Judge ging, met twee uit, de strijd nog aan met Greinke, maar moest na zeven pitches buigen. De outfielder kreeg drie slag en was de derde uit. De Astros konden zich ook geen grotere achterstand veroorloven, want Tanaka zag er sterk uit in de eerste innings.
In de derde inning bleek ook de Japanner maar een mens. Robinson Chirinos was de eerste honkloper namens de Astros en kreeg vier wijd. Josh Reddick was vervolgens de eerste die de bal het infield uit wist te krijgen. Met twee honken bezet verscheen George Springer voor de tweede keer in het slagperk. De tweede bal die hij kreeg ramde hij hard de tribunes in en legde daarmee Yankee Stadium het zwijgen op. Lang leek er niets aan de hand, maar opeens keek New York tegen een 3-1 achterstand aan. Het had voor de Yankees nog veel erger kunnen zijn. Met slechts één uit liepen de honken vol, maar Tanaka redde zich uit deze situatie met twee fly outs.
Na zijn moeizame start had Greinke zijn ritme inmiddels te pakken. De starter werd gesteund door de 3-1 voorsprong, maar kreeg het in de vijfde inning toch weer lastig. Na 83 pitches en met Judge en LeMahieu op de honken besloot AJ Hinch zijn starter (4.1 IP, 1 ER, 5 K, 4 BB) van de heuvel te halen. Ryan Pressly moest nog even wennen en gaf Aaron Hicks vier wijd. De reliever schudde daarna alle schroom van zich af en trakteerde achtereenvolgens Gleyber Torres en Edwin Encarnacion op vier wijd.
In de zesde inning kwam er ook een einde aan het optreden van Masahiro Tanaka (5.0 IP, 3 ER, 1 K, 2 BB). Vervanger Chad Green kwam voor het eerst in deze ALCS in de problemen. Yordan Alvarez en Alex Bregman bevolkten de honken toen Carlos Correa voor de tweede keer in vier wedstrijden een homerun sloeg. Daarmee werd de opdracht voor de Yankees nog moeilijker. Zij moesten nu vijf runs goed zien te maken, maar werden in de gelijkmakende zesde inning geholpen door Gary Sanchez. Van de catcher was in het postseason nog niet veel vernomen, maar zijn homerun, met Gardner aan boord, kwam op het goede moment. Zijn tik blies de wedstrijd nieuw leven in en gaf de fans weer hoop.
FOUTEN EN EEN PIJNLIJKE AFTOCHT
Reliever Tommy Kahnle hield de Yankees in de wedstrijd, maar stond zijn plek in de achtste inning af aan Adam Ottavino. De reliever was in Game 3 verantwoordelijk voor 2 earned runs en werd door zijn eigen fans met gejoel begroet. Dat werd niet beter na de double van Bregman. Op hulp van de defensie kon Ottavino ook al niet rekenden, want die stapelde opeens fout op fout. Alex Bregman kon daardoor de 7-3 over de thuisplaat lopen, maar Ottavino maakte dat al niet meer mee. CC Sabathia was hem komen vervangen. De 39-jarige lefty moest na 31 pitches echter alweer worden vervangen. Sabathia kampte met een blessure en nam met een van pijn vertrokken gezicht afscheid van Yankee Stadium.
Hinch besloot in de achtste inning, met twee uit, closer Roberto Osuna maar alvast aan het werk te zetten. Die zet pakte goed uit. Osuna had vier pitches nodig om van Gregorius de derde out te maken en zag z’n slagploeg in de negende inning nog een achtste run scoren. Ook hier ging weer een fout aan vooraf, de vierde van de Yankees in dit duel. Altuve kon er, na een single van Michael Brantley, nog 8-3 van maken. Het geloof was wel verdwenen bij de Yankees en hun fans. Hicks kreeg weliswaar nog vier wijd in de negende, maar Osuna en de Astros kwamen geen moment echt in de problemen.
UP NEXT:
Het gaat nu snel in deze ALCS. Mits het weer ‘t toelaat natuurlijk. Vrijdagnacht (01.08 CET) gaat het in New York verder met Game 5. Net als in Game 2 kruisen Justin Verlander (6.2 IP, 2 ER, 7 K, 2 BB) en James Paxton (2.1 IP, 1 ER, 3 K, 2 BB) de degens en Verlander kwam toen als winnaar uit de bus. De Yankees moeten ten koste van alles voorkomen dat dit opnieuw gebeurt. Bij winst van de Astros mogen zij in New York de champagne ontkurken. Mochten de Yankees een Game 6 afdwingen, dan wordt deze zaterdagnacht al gespeeld in Houston.
Het NBA-seizoen komt weer dichterbij en dus is het tijd voor een 30-in-30. In deze editie kijken we naar de Houston Rockets, die nu niet over één maar twee MVP’s beschikken.
OFFSEASON
De Houston Rockets werden vierde in de Western Conference. In de eerste ronde versloegen ze de Utah Jazz met 4-1, maar de Rockets kwamen weer niet langs de Golden State Warriors. Tijd voor verandering dus. Chris Paul en wat toekomstige draft picks (2024 en 2026) werden getrade voor Russell Westbrook. Ook zijn er pick swaps in 2021 en 2025 betrokken bij de deal. De CP3 voor Westbrook-trade was een van de meest opvallende offseason moves van de hele NBA. James Harden en Westbrookspeelden eerder samen bij de Oklahoma City Thunder. Na een mislukte contractverlenging in 2012 werd Harden getrade naar de Houston Rockets. Daar zijn de twee nu weer herenigd.
FREE AGENCY
Naast Westbrook zijn er nog een paar andere spelers bijgekomen. Dit zijn:
Thabo Sefolosha
Tyson Chandler
Ben McLemore
Jaron Blossomgame
Shamorie Ponds (two-way)
Chris Clemons (exhibit 10)
Sefolosha kwam er laat bij. De 35-jarige veteraan tekende een minimum contract van een jaar. Chandler moet als invaller voor rebounds gaan zorgen. Hij is al 37 en gaat beginnen aan zijn 19de seizoen in de NBA. Chandler gaat ook nummer 19 dragen op zijn rug: ”That’s why I’m wearing 19 this year. I came in at 19. This is my 19th season,” zij hij. “I couldn’t imagine being here. I wear it on my chest because I feel blessed and fortunate to be here.” (via spokesman.com)
Ben McLemore werd op 7 februari gereleased door de Sacramento Kings. De Rockets geven hem weer een kans en voorlopig zit hij nog bij de selectie. De nummer één draft pick van 2013, Anthony Bennett, kreeg ook een kans van de Rockets, maar hij zit er al niet meer bij. Iman Shumpert en Kenneth Faried zijn verder de enige vertrokken spelers die vorig jaar bij de selectie zaten.
Wat de NBA Draft betreft kunnen we het kort houden. De Rockets hadden geen enkele pick en ze hebben er ook niet voor getrade. Shamorie Ponds en Chris Clemons waren allebei beschikbaar in de draft, maar ze zijn niet gekozen. Uiteindelijk zijn ze bij de Rockets terechtgekomen.
DE SELECTIE
De depth chart voor komende seizoen ziet er na al deze moves zo uit:
Coach Mike D’Antoni zei zelf dat hij Westbrook niet wil veranderen: ”He’s an MVP.” (via clutchpoints.com). Russell blijft dus Russell. Het zal echter nog even afwachten zijn hoe dat in de praktijk zal gaan werken. James Harden had namelijk ontzettend vaak de bal in zijn handen. Bij OKC had Westbrook juist de bal het meest.
Op de point guard positie na is de basis bijna hetzelfde. Bij SportAmerika denken we dat, wanneer hij fit is, Gerald Green gepromoveerd wordt naar de starting line-up. De bank heeft nog steeds dezelfde 6th man: Eric Gordon.
CONCLUSIE
Met een iets andere bank en Russell Westbrook in plaats van Chris Paul gaan de Rockets voor een championship. Aangezien er geen superteam meer is wat boven de rest uitsteekt, kan dit het jaar zijn van de Rockets. Houston won voor het laatst een NBA Championship in 1995. Zowel Harden als Westbrook snakken naar een ring. Allebei hebben ze de MVP prijs al gewonnen en het team heeft dus maar één doel. De grootste zorg voor dit team is team chemistry. Het moet beter klikken tussen Harden en Westbrook dan met Harden en Paul. Als dat goed gaat, dan zou dit weer het jaar van Houston kunnen zijn. Tot dusver stellen alleen beide sterspelers zo goed als elk jaar teleur in de playoffs. Voorspelling: 55-27.
Het NBA-seizoen komt weer dichterbij en dus is het tijd voor een 30-in-30. Vandaag kijken we naar de Portland Trail Blazers. De playoffs van vorig seizoen, tot de western conference finals, moet de maatstaf worden van dit seizoen. Maar er liggen meer kapers op de kust. Met een van de beste back-courts van de league hopen ze het dit jaar wél klaar te spelen
OFFSEASON
De Portland Trail Blazers mochten één keer kiezen in de 2019 NBA Draft. Ze kozen met deze pick (25) Nassir Little. Little, overgekomen van North Carolina, is een fysieke small forward, die het vooral van het verdedigende werk moet hebben. Aanvallend is hij van alle markten thuis, maar excelleert in geen van allen. Zijn verbeterpunt is wel zijn driepunter. Hij schoot nog geen 27% van zijn 52 pogingen raak. Waarschijnlijk gaat hij zijn meeste minuten gaan maken vanaf de bank of in de G-League
FREE AGENCY
De General Manager van de Blazers, Neil Olshey, had het redelijk druk deze zomer. Het feest begon met Evan Turner, die de Blazers na 3 jaar verliet. Hij ging naar de Hawks en Kent Bazemore bewandelde de omgekeerde weg. Daarna was het even een flinke puzzelen met maar liefst vier teams, maar uiteindelijk vertrokken Maurice Harkless en Meyers Leonard. Daar kwam Hassan Whiteside voor in de plaats. Daarnaast trokken de Blazers verschillende free agents aan. Zo kwamen Mario Hezonja (Knicks), Anthony Tolliver (Timberwolves) en Pau Gasol (Bucks) en bleef Rodney Hood. Er vertrokken ook een aantal spelers. Zo ging Al-Farouq Aminu naar Orlando, vertrok Jake Layman naar de Timberwolves, en koos Seth Curry voor de Mavaricks. Verder ging Enes Kanter nog naar de Celtics. Genoeg wijzigingen dus.
SELECTIE
De line-up ten opzichte van vorig jaar is echter bijna hetzelfde. Dat kan ook niet echt anders, aangezien er niet echt enorm grote namen weg zijn gegaan of binnen zijn gekomen. Om te beginnen staat een van de beste back-courts nog steeds samen op het veld. Damian Lillard en CJ. McCollum trekken al jaren lang de kar bij de Blazers en dat zal dit jaar niet anders zijn. Op de forward–posities gaan we Rodney Hood en Zach Collins vinden. Hood heeft zich sinds zijn komst in Portland ontpopt tot de perfecte small forward in het systeem van Terry Stotts. De Blazers zullen ook benieuwd zijn naar de ontwikkeling van de 21 jarige Collins, die het vorig jaar ook al goed deed.
Verder staat in het begin van het seizoen Whiteside op center in de basis. Dit komt mede door de blessure van Jusuf Nurkic. De ‘Bosnian Beast’ verwacht sowieso het eerste deel van het seizoen te missen, en na februari gaat hij samen met de ploeg kijken waar hij staat. Als back-up point guard staat tweedejaars Anfernee Simons. Naast Simonskomt waarschijnlijk Kent Bazemore te staan. Mario Hezonja en Anthony Tolliver zullen de forwards zijn. Op de center-positie is het Pau Gasol, al kan Collins ook nog in de second unit spelen. Als de blessure van Nurkic voorbij is, is het meest logisch als Nurkic start als center en dat Whiteside vanaf de bank gaat spelen.
CONCLUSIE
De Blazers hebben een druk offseason gehad, maar hebben niet echt dé grote namen binnengehaald. Iets wat andere teams wel is gelukt. Hiermee is de concurrentie een stuk groter geworden, ondanks dat die in het westen al groot was. De blessure van Nurkic is ook nog wel een dingetje. Met zijn absentie mis je in ruim 27 minuten 15,6 punten, 10,4 rebounds, 3 assists, 1,4 blocks en 1 steal per wedstrijd. Nou gaat Whiteside wel wat van die statistieken oppakken maar lang niet alles. Ook van, uit de draft gekozen, Nassir Little hoeven ze niet meteen veel te verwachten. Wel gaan Lillard en McCollum verder in hun prime in, en keert Nurkic (hopelijk) voor de playoffs terug. Conclusie: 45-37
Na een slecht jaar in Calgary is James Neal in Oil Country weer helemaal zichzelf.(Photo: Dennis Schneidler/USA TODAY Sports)
Het seizoen is twee weken oud en de Edmonton Oilers bivakkeren in de top van de Western Conference. Ja, ze profiteren van een goede start van Connor McDavid en Leon Draisaitl, maar die twee stonden er niet alleen voor. James Neal is helemaal opgeleefd in Oil Country. We nemen daarnaast ook wat rookies onder de loep en natuurlijk is er ruimte voor een Top 5 en Nieuws.
NEAL WEER THE REAL DEAL?
Zelfs in 2012-2013 draaide James Neal zijn hand niet om voor 21 goals. Vanwege de lock-out speelden de teams dat jaar slechts 48 wedstrijden. Die 21 goals scoorde Neal na een seizoen waarin hij 40 keer scoorde. Ook na 2013 bleef de winger de weg naar de goal eenvoudig vinden. Eerst nog in Pittsburgh, daarna even in Nashville en Vegas. Met die twee clubs stond James Neal in respectievelijk 2017 en 2018 in de Stanley Cup Final. Vorig seizoen verkaste de veelscorende winger naar Calgary. Opeens zag de toen 31-jarige Neal er af en toe uit als een oude man. Het leek alsof hij z’n scoring touch in de VS had achtergelaten, want voor het eerst in zijn loopbaan kwam hij niet tot 20 goals. Sterker nog, Neal haalde de 10 nog niet eens en bleef steken op 7. Ook de grit leek verdwenen uit zijn spel.
Was Neal na 11 vette jaren nu toe aan de magere jaren? Calgary besloot geen risico te nemen en zwaaide de man van $ 5.750.000 uit. Op het ijs vechten de Flames en de Oilers de Battle of Alberta uit, maar aan de onderhandelingstafel konden de twee partijen het opeens goed vinden. Neal werd verscheept naar Edmonton en daar kregen de Flames Milan Lucic voor terug. Twee jaar ouder, maar ook iets goedkoper dan Neal. Lucic is echter ook lang niet zo productief. In Edmonton liep hij, om het kort door de bocht te zeggen, een beetje in de weg. General manager Ken Holland nam afscheid van de ene routinier en kreeg er een andere voor terug. Eén die zijn gram wilde halen!
Eén wedstrijd had James Neal nodig om te wennen aan zijn nieuwe omgeving. De Oilers begonnen het seizoen met een 3-2 zege op de Canucks en hun aanwinst moest ’t doen met twee doelpogingen. Daarna maakten ze in Edmonton kennis met de échte James Neal. Hij opende z’n rekening bij de Oilers met twee goals tegen de Kings en gaf dit een geweldig vervolg door maar liefst vier keer te scoren tegen de Islanders. Tijdens de road trip konden ook de Devils en de Blackhawks de 32-jarige winger niet van scoren houden. Neal heeft inmiddels 6 wedstrijden gespeeld voor de Oilers en al 8 keer wist hij de vijandelijke goalie te verschalken. Niet alleen reikt hij Connor McDavid (4G, 8A) en Leon Draisaitl (4G, 8A) de helpende hand, maar Neal is ook nog een welkome versterking voor de PP. Zes van z’n goals scoorde hij op de powerplay.
Coach Dave Tippett en z’n Oilers varen natuurlijk wel bij de productie van Neal. De winger loopt zelfs voor op z’n beste seizoen tot nu toe. In 2011-2012 stond de teller na 6 wedstrijden op 5 goals en hij eindigde dat seizoen met 40 treffers. Daar zal hij nu nog niet aan denken. Voorlopig zullen Neal, McDavid en al die andere Oilers genieten van de goede seizoensstart. Afgelopen maandag leed de ploeg pas de eerste nederlaag van dit seizoen. In Chicago waren de Blackhawks met 3-1 te sterk. Die ene treffer kwam, in de derde periode, op naam van…James Neal.
ARE THE KIDS ALRIGHT?
Tijdens de Entry Draft, in juni van dit jaar, kwamen de namen van Jack Hughes en Kaapo Kakko als eerste uit de hoge hoed. Hughes mocht zich op het podium in het shirt van de New Jersey Devils hijsen en de jonge Fin werd door de New York Rangers geselecteerd. Daarna volgden natuurlijk nog de nodige namen, maar velen van hen wachten nog altijd op hun debuut in de NHL. Dat geldt niet voor Hughes en Kakko. En zeker ook niet voor Ville Heinola, die in de eerste ronde als 20e werd opgepikt door de Winnipeg Jets. Hoe vergaat het deze jonkies tijdens hun eerste weken tussen de grote mannen?
Jack Hughes heeft het niet gemakkelijk. De New Jersey Devils in het algemeen hebben het niet gemakkelijk. Het keurkorps van coach John Hynes wacht na 6 wedstrijden (als enige club) nog altijd op de eerste overwinning en staat met 2 punten stijf onderaan in de Metropolitan. Defensief is het een zooitje in New Jersey. De ploeg kreeg al 29 goals tegen en tussen al deze sportieve malaise door moet een 18-jarige rookie zich maar staande zien te houden. Vooralsnog heeft Hughes daar ontzettend veel problemen mee. De number 1 draft pick vindt zichzelf terug op een lijn met routinier Wayne Simmonds en de jonge Jesper Boqvist. Van dit drietal is Simmonds de enige met een punt achter zijn naam. In de eerste wedstrijd tegen Winnipeg was hij goed voor een assist. Hughes maakt gemiddeld bijna 16 minuten per wedstrijd, maar maakt met een -4 rating nog geen indruk.
Tijdens het laatste WK maakte de wereld al kennis met Kaapo Kakko. De tiener scoorde in Slowakije 6 goals en had een belangrijk aandeel in de titel van Finland. Heel verrassend was het dan ook niet dat hij al vroeg in de draft werd geselecteerd. Kakko moet één van de bouwstenen van de nieuwe Rangers worden, maar zijn debuut sneeuwde een beetje onder door de prima start van Mika Zibanejad.
Afgelopen zaterdag, thuis tegen Edmonton, liet Kakko zijn klasse zien. Laat in de eerste periode scoorde hij z’n eerste goal in de NHL. Helaas voor hem en de Rangers bleef het bij die ene treffer. Edmonton versloeg de Blueshirts met 4-1 en boekten hun vijfde zege op rij. Op een lijn met Chris Kreider en Ryan Strome kreeg Kaapo Kakko met slechts drie wedstrijden in de eerste twee weken alle tijd om te wennen aan het niveau. Pas vanaf volgende week wordt het drukker voor hem en de Rangers.
Ville Heinola is van alle rookies uit de klas van 2019 het best begonnen. De 18-jarige Fin stond gemiddeld al ruim 19 minuten per wedstrijd op het ijs voor de Winnipeg Jets en de blueliner heeft z’n eerste punten ook al binnen. Op 3 oktober debuteerde Heinola in de NHL met een assist op de goal van Blake Wheeler. Op bezoek in Pittsburgh scoorde hij zijn eerste doelpunt. Ondanks z’n goede start is hij in Winnipeg nog geen vaste waarde. Tegen de Blackhawks, Penguins en Coyotes was Heinola een healthy scratch.
TOP 5 OF THE WEEK
De oudjes doen het nog goed in de NHL. Er lopen sinds kort drie veertigers (Joe Thornton, Zdeno Chara en Patrick Marleau) rond in de league en vorige week donderdag kwam elk van hen tot een goal of een assist. We pikken in deze top 5 de goal van Marleau er even uit. Twee supersterren lieten ook van zich horen en er was een verrassende zege voor de Senators. In Montreal lijkt Jonathan Drouin zijn belofte eindelijk in te lossen.
De Sharks wilden verjongen, maar ze hadden een 40-jarige nodig om hen de weg naar de eerste zege van het seizoen te wijzen. Het waren vorige week bijzondere dagen voor Patrick Marleau. Op woensdag z’n eerste training bij zijn oude liefde, op donderdag z’n eerste wedstrijd van het seizoen en tegen de Blackhawks luisterde Marleau dit ook maar direct op met twee goals. De terugkeer van Marleau inspireerde de Sharks ook een paar dagen later tegen de Calgary Flames. San Jose vertoonde zondag weer tekenen van een goede ploeg en versloeg de Flames met 3-1. Voor Marleau was het een emotionele avond. Na twee seizoenen in Toronto keerde hij terug op de plek waar het voor hem allemaal begon en kwam hij, onder daverend applaus, als laatste tevoorschijn uit The Shark Head.
BINGO! Connor McDavid heeft z’n lijstje compleet. De superster van de Edmonton Oilers scoorde donderdag de gelijkmaker tegen de New Jersey Devils en heeft nu tegen elke club minimaal één keer gescoord. In de shootout trokken de bezoekende Oilers ook nog eens de twee punten naar zich toe (4-3). Daarmee won Edmonton ook de vierde wedstrijd en in de rijke historie van deze franchise gebeurde dat pas drie keer eerder. In 1983, 1985 en 2009 lukte dit ook. Dat het niet altijd een garantie op succes is, bewezen de Oilers in 2009 wel. Toen werden de play-offs niet gehaald na zo’n pikstart. Om tot vier zeges te komen, moesten ze wel telkens een achterstand goedmaken. In 1988 deden de Kings hen dit voor en Nashville herhaalde dit in 2005. Zaterdag kwamen ze op eenzame hoogte toen ze ook tegen de Rangers een achterstand omzetten in een overwinning.
Vlad Namestnikov deed zaterdag zijn oude werkgever pijn. Tampa Bay pikte de Rus in 2011 op in de draft. Hij debuteerde namens de Bolts in de NHL, maar speelt sinds dit seizoen zijn wedstrijden voor de Ottawa Senators. Tegen alle verwachtingen in waren de Sens, tot zaterdagavond nog zonder zege, met 4-2 te sterk voor de Lightning. De laatste twee treffers kwamen op naam van Namestnikov, die daarmee zelf ook van de hatelijke nul was. Voor de Lightning was het de derde nederlaag van het seizoen. Die derde nederlaag noteerde de ploeg vorig jaar pas op 1 november.
De druk op de schouders van Sidney Crosby moet enorm zijn. Evgeni Malkin is geblesseerd, Phil Kessel is vertrokken en diens vervanger Alex Galchenyuk zit ook in de lappenmand. Stiekem wordt er toch weer wat moois verwacht van Crosby en zaterdag gaf hij de ijshockeyfans weer eens waar voor hun geld. Tegen de Minnesota Wild scoorde Sid the Kid, al is hij inmiddels toch ook 32, zijn derde van het seizoen. De 2-0 was voor Crosby z’n 449e in zijn carrière. Rookie Sam Lafferty zorgde in dit duel voor het slotakkoord. In het lege net scoorde hij de 7-4 en daarmee zijn eerste in de NHL. Pittsburgh won in Minnesota voor de derde keer in vijf wedstrijden. De thuisploeg leed de vierde achtereenvolgende nederlaag van deze jaargang, maar is na de 2-0 zege op Ottawa ook van de nul.
Tussen 3 februari en 7 februari leek Jonathan Drouin op de speler die veel mensen in hem zien. De Canadiens speelden in een tijdsbestek van vijf dagen toen drie wedstrijden en daarin was Drouin goed voor 9 punten. Helaas voor Drouin en de Habs werd het daarna stil rond de begenadigde aanvaller. In de 26 wedstrijden die nog volgden, scoorde Jonathan Drouin nog één goal en gaf hij zes assists. De in Quebec geboren aanvaller is nu uitermate sterk aan dit seizoen begonnen. In elk van de eerste vier wedstrijden noteerde Drouin een punt. Zaterdag nam hij, tegen titelverdediger St. Louis, zijn ploeg aan de hand. De Canadiens versloegen de Blues met 6-3 en Drouin scoorde een goal en gaf een assist. De fans toonden hun waardering door hem een staande ovatie te geven.
NIEUWS
SPRONG OPENT BEROERD MET GULLS
In de eerste wedstrijd voor de San Diego Gulls tekende Daniel Sprong voor een assist. Zijn ploeg verloor echter wel met 2-1 van Bakersfield. Afgelopen week speelden de Gulls opnieuw twee wedstrijden en nog altijd wachten ze op de eerste punten. Onze landgenoot wacht nog immer op zijn eerste goal dit seizoen. Op bezoek bij de San Jose Barracuda gingen de Gulls hard met 5-1 onderuit. Tegen de Stockton Heat ging het al niet veel beter voor de geboren Amsterdammer. Opnieuw moesten de Gulls de zege aan de tegenstander laten: 5-3. In z’n drie wedstrijden voor San Diego kwam Sprong in totaal tot vier schoten op goal. Voor zijn doen is dat vrij weinig. Z’n +/- rating houdt met -3 ook niet over. Aanstaande vrijdag speelt Sprong voor het eerst een thuiswedstrijd. De Gulls ontvangen dan de Stockton Heat.
LAINE GEEFT JETS WAAR VOOR HUN GELD
Patrik Laine zette deze zomer zijn hakken in het zand. De RFA van de Winnipeg Jets leek zich niet meer helemaal senang te voelen in Manitoba en zou zelfs azen op een vertrek. Een paar dagen voor het begin van het seizoen kwam daar toch nog die belangrijke krabbel. Laine verlengde met twee seizoenen en krijgt jaarlijks $ 6.750.000 overgemaakt. Hij ziet het als een investering in zichzelf om over twee jaar serieus te kunnen cashen. Laine vestigt in de eerste weken van het seizoen in elk geval de aandacht op zich. Met 3 goals en 9 assists in de eerste acht wedstrijden staat hij momenteel gedeeld eerste op de topscorerslijst in de NHL. Ploeggenoot Mark Scheifele, Connor McDavid en Leon Draisaitl hebben ook 12 punten verzameld.
STERKE START OLOFSSON EN SABRES
Met 5-0-1 zijn de Buffalo Sabres verrassend sterk aan het seizoen begonnen. Onder leiding van Ralph Krueger, de opvolger van de ontslagen Phil Housley, gaan de Sabres na zes wedstrijden aan kop in de Atlantic Division. De Sabres scoren gemakkelijk en op de powerplay is de jonge ploeg dodelijk (42,86%). Dit komt niet in de laatste plaats door de aanwezigheid van Victor Oloffson. De 24-jarige Zweed speelde vorig jaar al 6 wedstrijden in de NHL, maar gaat nog steeds als rookie door het leven. Sinds afgelopen maandag heeft Olofsson een record op zijn naam staan. Tegen de teleurstellende Dallas Stars (1-5-1) opende hij in de eerste periode de score en deed dit op de powerplay. Het was zijn 7e goal in zijn nog prille carrière en alle treffers werden gescoord op de PP. Drie spelers scoorden hun eerste zes NHL-goals op de PP, maar Goal-ofsson is de eerste met zeven.
Op 8 oktober is op 79-jarige leeftijd Ted Green overleden. De Canadees speelde tussen 1960 en 1972 elf seizoenen voor de Boston Bruins en won met die club twee keer de Stanley Cup. De keiharde verdediger miste in 1969-1970 een volledig seizoen door onder meer een schedelbreuk, maar op verzoek van de Bruins werd zijn naam toch gegraveerd in de Cup. Twee jaar later won Boston, dit keer met Green in de gelederen, de Cup opnieuw. Tijdens zijn actieve carrière liep Green (48G, 206 A) in 620 wedstrijden tegen 1029 penalty minutes aan. Als assistent-coach van de Edmonton Oilers won Terrible Ted de Stanley Cup vijf keer. Vier keer (1984, 1985, 1987, 1988) gebeurde dit aan de hand van Wayne Gretzky. In ’91 kwam Green op eigen benen te staan in Edmonton. In ’92 leidde hij de Oilers naar de Conference-finale, maar een jaar later volgde z’n ontslag.
Longtime @NHL d-man & #Oilers coach Ted Green has passed away at the age of 79. Coach Green was part of all five Cup teams & will be dearly missed. Our sincerest condolences go out to his family.
Eigenlijk was Game 4 na één inning al gespeeld. In die eerste inning wisten de Washington Nationals maar liefst zevenmaal de thuisplaat te passeren. Hoewel de St. Louis Cardinals in het restant van de wedstrijd nog wel iets van hun achterstand wisten af te snoepen, kwam die nooit echt meer in gevaar. Daarmee kregen de bezoekers een koekje van eigen deeg. In de beslissingswedstrijd van hun NLDS scoorden zij zelfs tien runs in de eerste inning. De Nationals mogen nu rustig gaan afwachten welke van de twee titanen uit de ALCS hun tegenstander gaat worden in de World Series.
CORBIN
Mochten de bezoekers met veel ambitie aan deze wedstrijd begonnen zijn, dan werd deze al vroeg de kop in gedrukt. Starter Patrick Corbin kende een zwakke NLDS en dus koesterde men misschien de hoop dat er vannacht iets te halen zou kunnen zijn. Die hoop bleek in de eerste inning ongegrond, want de pitcher had slechts dertien worpen nodig om de slagploeg van de Cards met drie K’s naar de kant te sturen. De volgende keer dat Corbin de heuvel zou betreden, kon hij dat doen met een comfortabele voorsprong. De slagploeg van de Nationals had in hun gelijkmakende slagbeurt stevig huisgehouden.
RALLY
Openingsslagman Trea Turner zette meteen de toon met een honkslag, waarna teamgenoot Adam Eaton direct doorkwam met een double. Met nul man uit was de daaropvolgende verre klap van Anthony Rendon genoeg om de eerste run over de thuisplaat te brengen. Rendons maatje Juan Soto brak vervolgens uit zijn slump. De jonge slugger was deze serie nog niet echt op dreef (1 uit 12), maar zag nu zijn klap langs het derde honk net binnen de lijnen blijven. Eaton kon gemakkelijk de score verdubbelen. Even zal pitcher Dakota Hudson gedacht hebben dat er een einde kwam aan de rally, toen de klap van Ryan Zimmerman een dubbelspel op leek te kunnen gaan leveren. Tommy Edman verwerkte de moeilijke bal uitstekend, maar zijn worp stuiterde uit de handschoen van tweedehonkman Kolten Wong.
In plaats van het einde van de inning stonden plots de honken vol. Het zou echter niet de laatste defensieve miscue zijn van de Cardinals deze inning. De daaropvolgende hoge klap van Victor Robles leek een prooi voor rechtsvelder José Martinez, maar die bewees eens te meer vooral voor zijn aanvalsspel opgesteld te zijn. De bal viel midden tussen drie verbijsterde verdedigers, waardoor Soto de 3-0 kon aantekenen. De gifbeker was nog lang niet leeg. Na Yan Gomes (single), Corbin (sac bunt) en de tweede honkslag van Turner van deze inning stond het al 7-0 voor de Nationals.
DON’T CALL IT A COMEBACK
Nadat Yadier Molina met een solo shot iets had teruggedaan namens St. Louis, leek de ploeg een inning later echt een comeback op poten te zetten. Door een single van Wong en walks voor Harrison Bader en Dexter Fowler stroomden de honken vol. Omdat er nog geen enkele nul was gevallen, was de comfortabele voorsprong plots lichtelijk in gevaar. Opvallend genoeg koos manager Dave Martinez ervoor Corbin te laten staan. Hij zal de kwetsbare bullpen van zijn ploeg hebben willen ontzien. Die beslissing leek kort daarna niet heel verstandig. Na een groundout voor Edman een een tweehonkslag van Martinez was de voorsprong plots teruggebracht tot 3. Bovendien kwamen Paul Goldschmidt en Marcell Ozuna nog aan slag. Illustratief voor deze NLCS sneuvelden beiden echter met drie slag.
WORLD SERIES BOUND
In de resterende vier innings kwamen de Nationals slechts in de 8e inning nog in de problemen. Dat gevaar ontstond echter pas bij twee man uit en dus was op het slaan van Matt Carpenter een eenvoudige 4 naar 3 voldoende om deze aanval te bezweren. In de negende inning kende closerDaniel Hudson een simpele 1-2-3 inning en zo kwam er een definitief einde aan een verrassend eenzijdige serie. Washingtons rotatie toonde zich in vier wedstrijden oppermachtig. Bij elkaar waren de vier starters goed voor een ERA van 1.35. Nog indrukwekkender was het slaggemiddelde dat zij daarin tegen kregen: .141 (13 uit 91). Dat is het laagste slaggemiddelde ooit in een best-of-seven-series. Toch was het niet een pitcher, maar Howie Kendrick die na afloop van de serie uitgeroepen werd tot MVP.
UP NEXT
Nu moeten de Washington Nationals afwachten wie als sterkste uit de ALCS tevoorschijn komt. In die serie namen de Houston Astros vannacht een 2-1 voorsprong op de New York Yankees. De eerste wedstrijd van de World Series staat gepland op 22 oktober. Genoeg tijd dus om volledig te herstellen van deze korte serie.
Het NBA-seizoen komt weer dichterbij en dus is het tijd voor een 30-in-30. Vandaag nemen we de Philadelphia 76ers onder de loep. De Sixers waren misschien wel één van de grootste favorieten om de Warriors van de troon te stoten, maar we weten allemaal hoe dat is geëindigd. Nu, na een drukke zomer, hebben ze een nieuwe kans om voor het eerst in 37 jaar kampioen te worden.
OFFSEASON
In de draft mochten de Sixers twee keer kiezen. Met hun eerste keuze (20ste pick) kozen de Sixers voor Matisse Thybulle. Thybulle komt van Washington, waar hij drie jaar speelde. Aanvallend gezien is hij niet bijzonder. Hij heeft in die drie jaar nooit meer dan 11,2 punten per wedstrijd gescoord, en dat was vorig seizoen zelfs nog lager. Hij zal dus niet de ene na de andere bal er in gooien. Hij schoot in zijn gehele carrière (135 wedstrijden) 119 drietjes raak (35,8%). Hij schiet wel scherper als hij binnen de driepuntslijn gooit. Dan schiet dat percentage omhoog naar 55,5%. Onder de basket ging dat percentage nog meer omhoog naar ruim 63%. We kunnen dus gerust zeggen dat hij niet speciaal gehaald is voor zijn aanvallende kwaliteiten.
Hij moet het echt van zijn verdediging hebben. Thybulle eindigde vorig seizoen als een van twee spelers (sinds 1992) die minimaal drie steals en twee blocks per wedstrijd kon noteren. Hij gaat vooral ingezet worden als defensive specialist.
Met de 54ste pick koos de ploeg uit Philly voor Marial Shayok. Shayok, shooting guard van beroep, komt van Iowa State. Vooral zijn aanvallend spel is het bekijken waard. Hij vindt altijd manieren om schoten te maken, en dat terwijl hij ook een hoog percentage schiet (49,4% FG en bijna 39% 3PT). Hij gaat hoogstwaarschijnlijk maar weinig minuten maken dit jaar bij de Sixers zelf, maar we zien Shayok op zeker nog terug in de G-League.
FREE AGENCY
‘Philly’ was druk met grote namen op de transfermarkt. Voorafgaand aan deze free agency wisten ze dat het moeilijk was om de big-four te behouden, omdat zowel Jimmy Butler als Tobias Harris free agents waren. Zo kwam vrij snel het nieuws dat Jimmy Butler de Sixers na één seizoen alweer zou verlaten. Hij is naar de Miami Heat gegaan. Dit had wel wat voeten in de aarde. Een four team trade (!) zorgde hiervoor. Butler ging door middel van een sign and trade naar Miami voor Josh Richardson. Naast Butler verloren de 76ers ook J.J.Redick (Pelicans), Boban Marjanovic (Mavericks) en TJ McConnell (Pacers). Hierdoor hadden de 76ers wel de financiële ruimte om Harris langer aan zich te binden.
Een paar dagen later was het goede nieuws voor de fans van de Sixers daar. Tobias Harris tekende een verlenging van zijn contract. Hij speelt de komende vier jaar nog in de ‘city of brotherly love’. Maar dat was niet het laatste ‘grote’ nieuws voor de fans. Dezelfde dag werd duidelijk dat ook Al Horford voor vier jaar de overstap naar Philly ging maken. Maar het front office was ook toen nog niet klaar. Kyle O’Quinn was de volgende naam die de overstap waagde. De big man speelde vorig seizoen voor de Pacers.
SELECTIE
De definitieve line-up voor de Philadelphia 76ers staat vast. Het wordt vooral vechten om de minuten die er overblijven. Op de point-guard-positie start Ben Simmons met naast zich Josh Richardson. Beide spelers zullen al aardig wat minuten gaan opzuigen. De forward–posities worden ingevuld door Tobias Harris en Al Horford. En op de center-positie speelt Joël Embiid. Ook deze drie namen gaan behoorlijk wat minuten opslokken voor de neus van andere spelers.
Achter Simmons en Richardson zullen Shake Milton en Zhaire Smith gaan spelen in het backcourt. Op de forward-posities hebben ze James Ennis III en Mike Scott. Op de center–positie zal Jonah Bolden zijn minuten gaan maken. De overgebleven minuten zullen worden ingevuld door Trey Burke, Kyle O’Quinn en Matisse Thybulle.
CONCLUSIE
Na tussen hoop en vrees gezeten te hebben, hebben de Sixers in ieder geval Tobias Harris weten te behouden. Het is jammer dat Jimmy Butler weg is, maar de fans zullen meer dan tevreden zijn met Josh Richardson en Al Horford als hun vervangers. Een betere starting five zou je in de NBA niet snel vinden. Niet alleen aanvallend, maar ook verdedigend is dit een elite team. Het zijn echter niet de starters die de Sixers zorgen moeten baren, maar de rest van de spelers. Er zit geen enkele naam bij die een goede reputatie heeft en die het team in de second unit kan dragen. Bij een blessure, laten we zeggen van Embiid, is het probleem al vrij groot. Toch hebben ze meer dan genoeg kwaliteit om ver in de playoffs te komen en misschien wel kampioen van de NBA te worden. Conclusie: 58-24
(Cover foto: Jesse D. Garrabrant/NBAE | Getty Images)
Met de onvolprezen Gerrit Cole op de heuvel wilden de Houston Astros hun thuisvoordeel terugpakken. Met 20 wins en een ERA van 2.50 had Cole al een prima regular season achter de rug en de starter trok dit door in de ALDS (2-0, 0.57 ERA). De Yankees zetten daar Luis Severino, die vrijwel het gehele seizoen miste vanwege verschillende blessures, tegenover. In Game 3 van de ALDS kwam hij met vier innings van shutout baseball op de proppen, maar Severino had daar dan wel weer 83 pitches voor nodig. In Game 3 zagen de fans in Yankee Stadium een uitblinkende Cole. De starter werd gesteund door een effectieve slagploeg die hem de weg wees naar een 4-1 zege.
FURIEUZE START
José Altuve hield niet van half werk in de eerste inning. Severino had twee pitches nodig om George Springer uit te krijgen, maar Altuve gaf hem vervolgens een draai om z’n oren. Met z’n vierde homerun van dit postseason zette de kleine tweedehonkman zijn Astros op voorsprong. Daarmee waren de problemen nog niet voorbij. De honken liepen vol voor Houston en de Yankees begonnen al voorzichtig aan een reliever te denken. Na 36 pitches wist Severino echter zijn hachje te redden en bleef de schade beperkt tot die ene solo homerun. Geheel tegen z’n gewoonte in volgde Cole het voorbeeld van zijn collega. Met de honken bezet en twee uit werd Didi Gregorius middels een ground out de derde nul. Daarmee lieten de Yankees een grote kans onbenut.
Cole had het even lastig in de eerste inning, maar hij kreeg wat meer ademruimte dankzij een solo homerun van Josh Reddick. Voor de outfielder was het zijn eerste van deze play-offs. Toch kwam Severino deze klap te boven. Een error zette Altuve weliswaar nog op de honken, maar met drie strikeouts kreeg het zelfvertrouwen van de Yankees-starter een boost. Naarmate de wedstrijd vorderde kwam Severino beter in zijn ritme. Helaas voor de duizenden op de tribune gold dit ook voor Gerrit Cole.
NIEUWE GEZICHTEN
Dat ritme van Luis Severino werd in de vijfde inning ruw verstoord. Jeff Nelson was tot dan toe de umpire achter de thuisplaat, maar hij werd in die eerste innings al twee keer geraakt. Een bal tegen z’n masker bleek teveel van het goede, waardoor hij na vier innings niet verder kon vanwege een hersenschudding. Kerwin Danley nam zijn rol als home-plate umpire over en ging vanaf dat moment over de balls en de strikes. Severino (4.1 IP, 2 ER, 6 K, 3 BB) kreeg het moeilijk in die inning. Michael Brantley raakte hem met een single en José Altuve kreeg vier wijd. Voor Aaron Boone was dit aanleiding zijn starter van de heuvel te halen. Chad Green toonde zich in Game 2 al een prima reliever en ook dit keer was er geen vuiltje aan de lucht. Hij zorgde voor de twee noodzakelijke nullen en voor opluchting in het stadion.
Ook voor Cole leken de problemen zich op te stapelen in deze inning. Aaron Judge en Brett Gardner waren twee snelle outs, maar na een double van Edwin Encarnacion en een walk voor Gleyber Torres begonnen de Yankees van zich af te bijten. Een harde klap van Didi Gregorius zorgde ervoor dat Yankee Stadium alvast ging staan om een 3-run homerun te verwelkomen, maar Josh Reddick dacht daar anders over. De outfielder plukte de bal uit de lucht en zorgde voor de derde uit.
WHEELS FALL OFF
In de bullpen van de Yankees was het inmiddels een komen en gaan van relievers geworden. Adam Ottavino was de zevende inning begonnen met vier wijd voor Springer en een single van Altuve. Zack Britton moest dit brandje blussen, maar maakte het juist erger. George Springer werd weliswaar de eerste nul, maar na een intentional walk voor Alex Bregman gooide Britton zijn eigen glazen in. Een wild pitch stelde Altuve in staat de 3-0 binnen te lopen. Een sac fly van Yuli Gurriel was voldoende om Brantley binnen te slaan voor de vierde run.
Gerrit Cole (7.0 IP, 0 ER, 7 K, 5 BB) wilde nog altijd van geen wijken weten en gaf manager AJ Hinch zeven shutout innings. Voor zijn doen was het aantal walks wat aan de hoge kant, maar over het algemeen kan de starter wel tevreden zijn. Met reliever Joe Smith op de heuvel verpestte Gleyber Torres de shutout. De infielder sloeg zijn tweede homerun in deze serie en z’n zesde RBI. Het redde slechts de eer voor de thuisploeg, want Will Harris en closer Roberto Osuna kwamen niet meer in de problemen. In 1.2 innings hadden zij gezamenlijk slechts 11 pitches nodig om de 4-1 zege veilig te stellen.
UP NEXT:
Game 4 staat op de planning voor woensdagnacht (02.08 CET). Of dit duel dan ook daadwerkelijk wordt gespeeld, is nog maar de vraag. De weersvoorspellingen zijn voorlopig niet gunstig. Beide teams hebben hun starter dan ook nog niet bekend gemaakt. Als Game 4 “gewoon” op woensdag wordt gespeeld, is de kans groot dat zowel de Astros als de Yankees er een bullpen game van maken. Mocht de wedstrijd woensdag in het water vallen en verplaatst worden naar donderdag, dan doet Boone waarschijnlijk een beroep op Masahiro Tanaka. Hinch zal de bal dan vermoedelijk aan Zack Greinke geven.
Het NBA-seizoen komt weer dichterbij en dus is het tijd voor een 30-in-30. In deze editie: Utah Jazz, het team dat de verwachtingen heeft overtroffen sinds het draften van Donovan Mitchell.
OFFSEASON
Utah Jazz behaalde vorig seizoen knap 50 overwinning. Dat is een overwinning meer dan dat de Bostons Celtics en Oklahoma City hadden. Na het vertrek van Gordon Hayward een paar jaar terug waren de verwachting niet erg hoog. Het leek op het begin van een rebuild, maar een seizoen later verbaasde ze iedereen. Vorig jaar verloor Utah Jazz in de eerste ronde van de Houston Rockets met 4-1. Jazz Heeft zich bewezen als playoff team, maar de front office is duidelijk nog niet tevreden.
NBA DRAFT 2019
Drie rookies uit de draft zijn terecht gekomen bij de Utah Jazz. Allemaal in de tweede ronde. Alleen Justin Right-Foreman hebben ze zelf echt uitgekozen. Jarrell Brantley werd oorspronkelijk gekozen door de Indiana Pacers en Miye Oni door de Golden State Warriors. Wright-Foreman en Brantley hebben een two-way contract getekend. Oni gaat het minimum rookie bedrag verdienen in zijn eerste jaar. Het tweede en derde jaar van zijn contract zijn niet gegarandeerd. Of we nog veel van deze spelers gaan horen is natuurlijk de vraag, net als bij de meeste spelers die in de tweede ronde van de draft gekozen worden.
Miye Oni
Oni heeft in ieder geval al heel wat leuks achter zijn naam, of het nou veel betekend of niet. De shooting guard van Yale is namelijk de eerste speler die is gedraft uit een Ivy League* school sinds Jerome Allen in 1995. Oni won ook de titel van Ivy League Player Of The Year in zijn laatste jaar. Hij heeft drie jaar op de universiteit gezeten en daarvoor moest hij lang wachten op een Division 1 aanbieding. De laatste speler die van Yale werd gekozen was Chris Dudley in 1987. Zo zijn er toch al een hoop dingen waar Oni trots op mag zijn. Hij verdiende zijn contract bij Jazz na goed te presteren in de NBA Summer League.
FREE AGENCY
Ondanks het halen van de playoffs, is de selectie van Utah Jazz aardig omgegooid. Dit zijn alle spelers op een rijtje die er bij zijn gekomen:
Mike Conley
Bojan Bogdanovic
Jeff Green
Emmanuel Mudiay
Ed Davis
Miye Oni
Nigel Williams-Goss
Stanton Kidd
William Howard
Jarrell Brantley (two-way)
Justin Wright-Foreman (two-way)
Deze spelers zien we volgend jaar in een ander shirt:
Ricky Rubio
Derrick Favors
Jae Crowder
Kyle Korver
Grayson Allen
Raul Neto
Ekpe Udoh
Thabo Sefolosha
Tyler Cavanaugh
Naz Mitrou-Long
Ricky Rubio kwam in de zomer uit voor Spanje op het WK Basketball. De point guard won goud met zijn land en hij kreeg de MVP prijs van het wereld kampioenschap. Hij was free agent tijdens de offseason en koos uiteindelijk voor de Phoenix Suns.
Derrick Favors speelde al sinds 2011 voor Utah, maar voor hem was geen plek meer. Favors werd getrade voor twee 2nd round draft picks naar de New Orleans Pelicans. Kyle Korver en Jae Crowder zaten in het trade pakket voor Mike Conley van de Memphis Grizzlies. Korver werd vervolgens ook door de Grizzlies getrade naar de Suns terwijl Crowder mocht blijven. Voor Korver was ook bij de Suns geen plek maar hij tekende uiteindelijk voor een jaar bij de Milwaukee Bucks.
DE SELECTIE
Na een hele drukke zomer en een hoop deals te hebben gesloten ziet de selectie er als volgt uit:
Mike Conley is de nieuwe point guard van Utah. Hij moet met name voor assists zorgen, net als Rubio eerder, maar Conley kan ook voor punten zorgen als het moet. Drie basisspelers zijn hetzelfde gebleven: Joe Ingles, Rudy Gobert en Donovan Mitchell. Bojan Bogdanovic is erbij gekomen als free agent. Hij tekende een contract voor vier jaar. De Kroaat behaalde vorig jaar precies 18 ppg bij de Pacers. Bogdanovic wordt met name gezien als scherpschutter. Hij won al meerdere prijzen in Kroatië en Turkije.
Met Jeff Green, Ed Davis en Mudiay is er diepte toegevoegd aan de selectie. De bank is er zeker op vooruitgegaan ten opzichte van vorig jaar.
CONCLUSIE
Op papier zien de Utah Jazz er beter uit, maar wel is nu de vraag of het allemaal nog klikt. Met Bogdanovic hebben ze in ieder geval iemand erbij die driepunters binnen knalt. Conley zal voor meer ppg zorgen dan Rubio en het belangrijkste voor de Jazz is dat die twee goed samenvallen met de rest van de ploeg. Als de team chemistry er is, dan is er ook de kans dat Utah weer veel verwachtingen weet te overtreffen. Voorspelling: 53-29
Een clash tussen twee rivalen in de NFC North: de Detroit Lions en de Green Bay Packers. Momenteel geldt de NFCN als de sterkste divisie in de NFL. Beide teams bleken in Green Bay aan elkaar gewaagd. Een aantal zeer discutabele beslissingen van de officials gaven Aaron Rodgers de mogelijkheid zijn team in de slotfase toch nog langszij te brengen. Over die beslissingen zal lang worden nagepraat. Een hard gelag voor de ploeg uit Detroit die zo verrassend sterk aan het seizoen begon. Ook maandagavond maakte Matthew Stafford een betrouwbare indruk. Ondanks de zure nederlaag zullen de Lions veel aanknopingspunten zien om er alsnog een mooi seizoen van te maken.
BIG PLAYS DETROIT
De Lions hadden duidelijk snode plannen aan het begin van de wedstrijd. De eerste de beste play was voorbereid en slaagde perfect. Een diepe bal op Kenny Golladay bracht Detroit direct in scoringspositie. Resultaat was een field goal. De tweede drive deed Stafford bijna hetzelfde. Een 58-yard pass werd perfect gevangen door Marvin Hall. Zo makkelijk als die pass er uit zag, zo veel moeite hadden de Lions om in de endzone te komen. Uiteindelijk lukte dat Kerryon Johnson door de bal slechts centimeters over de goal line te krijgen op fourth-down. Hiermee nam de ploeg van Matt Patricia een vroege 10-0 voorsprong.
Weinig lukte Aaron Rodgers en zijn offense in het eerste kwart. De door blessures geplaagde ploeg kwam pas in het tweede kwart in een ritme. Aaron Jones miste echter een open vangbal voor de eerste touchdown van de Packers. De drive werd levend gehouden door een call van de officials vanwege holding van Detroit. Een discutabele beslissing, niet de laatste deze wedstrijd. Even later schoot Detroit zichzelf in de voet door met te veel spelers op het veld te staan tijdens een fourth-down. De Packers pakten het kadootje uit. In plaats van een field goal scoorden ze hun eerste touchdown.
Rodgers was duidelijk in een ritme gekomen. Zijn volgende drive was wederom veelbelovend. Een 45-yard run van Jamaal Williams, de langste uit zijn carrière, bracht Green Bay in de redzone. Dit keer moesten de Packers wel genoegen nemen met een field goal. Daardoor stonden de Lions nog steeds voor bij rust: 13-10.
Week 4 Jamaal Williams got carted off the field with a concussion
In de tweede helft kregen de Packers weer de bal en een kans om de leiding te nemen. Rodgers vond Geronimo Allison met een strakke pass. Op het moment dat Allison de bal ving werd hij echter keihard helmet-to-helmet geraakt door Tracy Walker III. De Packers wide receiver bleef minutenlang op het gras liggen maar kon uiteindelijk wel op eigen kracht het veld af. Weer een blessure voor de Packers. Het is vooral te hopen dat de schade voor Allison mee blijkt te vallen. Mason Crosby schoot nog wel de gelijkmaker binnen aan het einde van deze drive.
SCHIETTENT
Bij beide ploegen was het met name de defense die domineerde in het derde kwart. Het was wachten tot één van de teams een fout zou maken. De eerste die gruwelijk in de fout ging was Darrius Shephard bij een punt return voor de Packers. Hij schatte de bal volledig verkeerd in en gaf de Lions daarmee de kans weer op voorsprong te komen. Dat lukte door één van de drie field goals in het derde kwart. Aan het begin van het vierde kwart stond Detroit voor met 19-13. De Packers waren echter hard op weg naar de endzone. Tot diezelfde Shephard weer in de fout ging. Weer kreeg hij de bal niet onder controle en de Lions defense kon er met de bal vandoor. Weer resulteerde de drive in een field goal voor Detroit.
ARBITRALE DWALINGEN
De Lions leken de wedstrijd onder controle te hebben. Zeker toen Rodgers weer niemand wist te vinden op third-down met nog 10 minuten op de klok. De Packers-QB kreeg echter wat hulp van de officials. Die besloten tot een uiterst discutabele illegal-hands-to-the-face-penalty tegen Trey Flowers. Rodgers maakte wederom dankbaar gebruik van deze beslissing. Een prachtige pass en dito catch van Allen Lazard betekende een touchdown voor de Packers. Hiermee was het verschil nog maar twee punten.
Met nog zes minuten op de klok kreeg Rodgers de kans om dit gat te dichten. Dat deed hij uiterst zorgvuldig. Vier minuten later stond hij in field goal range. Een cruciale play op third-down volgde. Als de Lions hier de Packers zouden stoppen zou er nog ruim genoeg tijd zijn om zelf een field goal te scoren. Het lukte de Lions-D om Rodgers af te stoppen. Op dat moment besloten de officials wederom een discutabele illegal-hands-to-the-face-penalty uit te delen. En weer was het tegen Flowers. Een onbegrijpelijke beslissing en eentje die de wedstrijd besliste. De Packers konden rustig de klok laten aftellen tot een paar seconden. Crosby schoot een makkelijke field goal binnen en daarmee wonnen de Packers de wedstrijd.
Here are the two “hands to the face” penalties called against Lions DE Trey Flowers in the 4th quarter #DETvsGBpic.twitter.com/fWCFCccJzg
De Packers pakken een zeer belangrijke overwinning op een concurrent in de divisie. De spanning in de NFC North is om te snijden. De Vikings zijn op stoom gekomen en ook de Bears en Lions lijken tot veel in staat. Green Bay pakt voorlopig de leiding maar heeft wel te maken met een waslijst aan blessures. De spanning blijft om te snijden in deze divisie!
Lees hier, hier en hier de recaps van de Sunday night games!
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
