De jeugd heeft de toekomst. Een veelgehoorde uitspraak die louter waarheden bevat. Het is weer december. Bij menig ijshockeyliefhebber gaat er dan vrijwel direct een lampje branden. Het World Junior Championship staat weer voor de deur. De uitgelezen kans, om de sterren van de toekomst aan het werk te zien. SportAmerika neemt je mee in een rondje langs de deelnemende landen. Wie zijn er (top)favoriet? Wie moet je met speciale aandacht volgen? Gisteren was het de beurt aan Poule A, vandaag zetten we Poule B in het SportAmerika zonnetje.
TEAM CANADA
Here we go! Het stempel ‘topfavoriet’ hing de laatste paar edities als een zwaard van Damocles boven Team Canada. De ijshockey juggernaut is met twintig gouden medailles met afstand de koploper in de medaillespiegel, maar eindigden de roodhemden in zowel 2024 als 2025 buiten het podium. Tot tweemaal toe werd Tsjechië de reuzendoder in de kwartfinale en prikte de Canadese bubbel genadeloos door. Om nog wat extra zout in de wonden te strooien was het pas voor het eerst sinds begin jaren ’80, dat Canada twee keer op rij buiten de medailles viel.
Al voor de editie van 2025 in gang werd geschoten lag er al een bom onder het Canadese team. Om wat voor reden dan ook werden onder meer Zayne Parekh, Michael Misa en Beckett Sennecke thuis gelaten. Op zijn zachtst gezegd is de rest historie voor wat betreft dat trio. Desalniettemin zorgde het bij de Canadese bond voor de nodige aardverschuivingen. Vrijwel het gehele Canadese Front Office werd eruit gekegeld, vertrok head coach Dave Cameron en in zijn kielzog alle assistenten en bleef alleen Director of Hockey Operations Benoit Roy aan.
Met een schone lei, een nieuwe staf en één van de diepste Canadese rosters in jaren staat vrijwel niets of niemand een ticket naar de Final in de weg. Grootste tegenstander? Canada zelf.
JUGGERNAUT NA JUGGERNAUT
Waar je ook op het aanvallende roster van Team Canada kijkt. Je likt je vingers erbij af. Het is al een flink (positief) teken aan de wand dat San Jose Sharks prospect Michael Misa (2nd overall 2025) af mag reizen naar Saint Paul, Minnesota. De 18-jarige forward speelde tot dusverre “slechts” zeven wedstrijden in de NHL en is hij de gedroomde kandidaat van nieuwbakken head coach Dale Hunter als ‘1C’. Misa won het voorbije seizoen de MVP-Award in de Canadian Hockey League en is het een kwestie van tijd alvorens hij in de tandem met Celebrini bij de Sharks de hele NHL aan gort gaat spelen.
Volgende twee namen in het rijtje zijn zonder twijfel Porter Martone (Philadelphia Flyers) en Gavin McKenna. Beide zijn het elite spelmakers vanaf de wing positie, al gloreert Martone ook met name op de forecheck en de hits. Zoals bekend is McKenna nog altijd de gedoodverfde first overall pick van 2026, maar heeft het Noord-Amerikaanse journaille wat twijfels gezien zijn lakende productie in de NCAA (Penn State University). In de ogen van SportAmerika wat vreemd, als je bedenkt dat McKenna als kersvers achttienjarige moet opboksen tegen oudere (en fysiek sterkere) tegenstanders én daarbij meer dan een punt per wedstrijd gemiddeld noteert.
Over de gehele linie is werkelijk waar iedere forward in staat om een goal te maken, maar vervolgen we onze aanvallende reis bij Michael Hage (Montreal Canadiens) die net als vorig seizoen bij de University of Michigan (NCAA) lights out is. Hage won in zijn vuurdoop vorig seizoen de NCAA (B1G) Rookie of the Year Award en werd en passant in het All-Rookie Team opgenomen. Hage mag zich overigens opmaken voor zijn allereerste Youth toernooi namens Team Canada.
DIEP, DIEPER, DIEPST
Het blijft feest op de aanvallende linies, want Tij Iginla (Utah Mammoth) is de volgende op het lijstje. De zoon van Flames-legende Jarome kan eigenlijk alles wat een moderne centre moet beheersen: Schieten, scoren, hitten en blocken. Zeker in de defensieve zone staat Iginla ook meer dan zijn mannetje en gaat naar alle waarschijnlijkheid head coach Cameron kiezen voor Iginla op ‘3C’. Cole Beaudoin (eveneens Utah) van hetzelfde laken een pak. De Canadees werd in de editie van 2025 vooral gebruikt op de penalty-kill, maar als je een derde Utah-lijn kan vormen met Beaudoin – Iginla en Caleb Desnoyers (Ja, ook Mammoth) kun je als head coach gerust achterover leunen op je bench. Desnoyers is na de terugkeer van zijn blessure aan het begin van dit seizoen één van de absolute juggernauts in de QMJHL en is in absolute topvorm.
Zijn we er dan? Nee! We hebben nog Cole Reschny (Calgary Flames), Jett Luchanko (Philadelphia Flyers), Braeden Cootes (Vancouver Canucks). “Vierde” lijn? Brady Martin (Nashville Predators), Sam O’Reilly (Tampa Bay Lightning) en Carter Bear (Detroit Red Wings). Ga er maar aan staan als tegenstander.
ZAYNE PAREKH IN TOWN
Op de blauwe lijn kregen de Canadezen de laatste week eveneens heugelijk nieuws tot zich. Respectievelijk Calgary Flames en Pittsburgh Penguins gaven groen licht over het uitlenen van Zayne Parekh en Harrison Brunicke. Hiermee krijgt het defensieve roster van Team Canada een gigantische boost.
Parekh is zoals bekend de nieuwe cornerstone van Calgary en brengt een flink pak aanvallende impulsen met zich mee. Hoewel de Canadees een aantal weken uit de roulatie was met een blessure, gaat hij (mits volledig fit) logischerwijs de rol van ‘quarterback’ op de powerplay tot zich nemen. Brunicke kreeg na een waanzinnig WHL-seizoen een kans in het preseason, waar hij eveneens van zich liet spreken. Head coach Dan Muse gaf de blue-liner een kans op het NHL-roster, maar zakte uiteindelijk af richting de AHL.
Kashawn Aitcheson (New York Islanders) en Cameron Reid (Nashville Predators) zijn de volgende op het lijstje. In de Inside the Franchise serie op het Youtube-kanaal van de Islanders (aanrader!) stond het Front Office uitgebreid stil bij de Entry Draft en met name de bereidheid om Aitcheson aan haar Farm toe te voegen. ‘Aitch’ is een fysiek beest op de blauwe lijn en geeft de Canadezen de hardheid achterop. Let vooral ook op aankomend 2026 top pick Keaton Verhoeff, die serieus meedingt in de strijd om de first overall selectie.
INTERESSANT TRIO GOALIES
De voorbije jaren was de positie onder de lat het onderwerp wat het meeste stof deed opwaaien. Dit jaar ligt die discussie echter niet als eerste op tafel. Het trio Carter George (LA Kings), Jack Ivankovic (Nashville Predators) en Joshua Ravensbergen (San Jose Sharks) zijn alle drie bezig aan een ijzersterk seizoen en wordt het bijna een kwestie van kop of munt om de 1A goalie aan te wijzen.
Carter George is bij Owen Sound Attack één van de beste goalies in de OHL, gaan de cijfers van Ivankovic door het dak onder de lat bij de University of Michigan (NCAA) en is Joshua Ravensbergen op zijn beurt de bepalende kracht in de WHL bij Prince George Cougars.
Van het trio lijkt het het meest waarschijnlijk dat George de voorkeur krijgt als startend goalie. In de editie van 2025 was hij eveneens de starter en noteerde hij uitstekende cijfers.
GOUD IS HET ENIGE DAT TELT
Het is vrij simpel. Alles minder dan een gouden medaille zal als een mokerslag aankomen bij de Canadezen. De ploeg van head coach Dave Cameron is het beste, meest diepe en gebalanceerde roster van het aankomende WJC en scheelt het vooral een slok op een borrel dat er in aanloop naar het toernooi geen schermutselingen achter de schermen plaats vinden. Wat SportAmerika betreft kan Canada louter verliezen de aankomende anderhalve week.
TEAM FINLAND
Gisteren beschreven we Team Duitsland een beetje als de ‘Heen en Weer’ van het U20 ijshockey, maar Finland kan er op haar beurt ook wat van. In 2014 wonnen de blauw-witten goud, om vervolgens in 2015 ternauwernood aan degradatie te ontsnappen. In 2016 wonnen ze… Goud! In 2017? Degradatiestrijd. Sinds 2018 is het echter een stuk stabieler bij Suomi en finishten de Finnen nimmer lager dan een vijfde plaats.
Deze jaargang is het roster echter niet van het juggernaut gehalte, zoals we dat in de voorgaande edities zagen. Debet aan deze “downgrade” is het niet beschikbaar stellen van Konsta Helenius, die van Buffalo Sabres zijn minuten moet maken bij Rochester Americans in de AHL. Desalniettemin hebben we ook bij Finland een pareltje op het roster.
AANVALLEND NIET DIEP, MAAR INTERESSANTE TOP-SIX
Bij een beschouwing van het Finse roster wordt het op de aanvallende linies direct interessant. Montreal Canadiens prospect Aatos Koivu — neefje van Mikko Koivu — speelt al sinds jaar en dag de sterren van de hemel in het nationale tricot en was de MVP in de World Junior Summer Showcase afgelopen april. De forward is met name op de powerplay een ijzersterke asset en heeft na een redelijk jaar bij TPS (Liiga) met een goed WJC een goede kans op een uitnodiging van de Canadiens als het einde van het seizoen nadert.
Aan zijn zijde vinden we zonder twijfel Max Westergard (Philadelphia Flyers) terug. In november was de forward lights out tijdens het U20 Five Nations toernooi, waar hij in drie wedstrijden tien punten noteerde (onder meer tegen aankomend concurrenten Zweden en Zwitserland). Dit seizoen schommelt de prospect tussen de U20 en de senioren van Frölunda HC — de franchise waar Rasmus Dahlin as we speak zijn conditie op peil houdt –, maar kan head coach Lauri Mikkola niet om de kwaliteiten van Westergard heen.
Achter dit duo hebben we nog de tandem van Everett Silvertips (WHL) Julius Miettinen (Seattle Kraken) – Matias Vanhanen, waar de ogen vooral op Miettinen gericht zullen zijn. De Fin is onzettend groot, maar desalniettemin razendsnel en is op dit moment hard op weg om de grens van 100 punten te doorkruisen. Vanuit Dallas komen onder meer Atte Joki en Emil Hemming nog op de top-six erbij, waar bij doorgewinterde volger Emil Hemming (first-round 2024) allicht een belletje doet rinkelen.
PARELTJES OP DE BLAUWE LIJN
Op de blauwe lijn hebben de Finnen weinig reden tot kopzorgen. Aron Kiviharju (Minnesota Wild) is al sinds jaar en dag de beste blue-liner van zijn leeftijdscategorie en lijkt qua spel en impact op (niet qua plafond) Quinn Hughes. Kiviharju is in de eigen zone de baas over de situatie, ijzersterk op de transitie en is de quarterback op de powerplay. Naast hem Daniel Nieminen, die zich op mag maken voor zijn tweede WJC U20 en kan op meerdere vlakken uit de voeten.
Veeti Vaisainen (Utah Mammoth) is een belangrijk wapen op het roster van Medicine Hat Tigers (WHL) en is na zijn vuurdoop vorig jaar deze editie toe aan een belangrijkere rol op het roster van de Finnen. Naast Lasse Boelius (Anaheim Ducks) gaat de meeste aandacht vooral uit naar 2026 top prospect Juho Piiparinen. De jonge blue-liner stond twee weken geleden al in het zonnetje in onze NHL Highlights en is júist van onschatbare waarde in de eigen zone. Het lijkt de jaren een trend dat een blue-liner zoveel mogelijk punten moet harken, maar Piiparinen is defensief een no-brain pick aankomende zomer.
Between the pipes is er de terugkeer van golden boy Petteri Rimpinen (LA Kings). De goalie werd in de editie van 2025 uitgeroepen tot beste goalie van het toernooi — wat met een 5-2-0 record en .933 sv% allesbehalve onterecht was — en vormt samen met Kim Saarinen (Seattle Kraken) en Patrik Kerkola het trio aan goalies onder de lat. Op moment van schrijven moet er nog op het roster gesnoeid worden, maar het heeft er alle schijn van dat dit trio ook alle drie een plekje op het roster krijgt.
GEEN DARK HORSE, GEEN GRIJZE MUIS
Finland is het aankomende toernooi op papier het vijfde beste team. Met het niet afreizen van Konsta Helenius hebben de Finnen een serieuze knauw te verwerken gekregen, maar is het roster nog altijd in staat om het de top vier het vuur aan de schenen te leggen.
Is het genoeg voor goud? Nee, dat is te hoog gegrepen. Doen de Finnen mee in de strijd om de medailles? Jazeker! Vorig jaar reikte Finland ook tot de finale en was het op twintig seconden verwijderd van de gouden medaille.
TEAM TSJECHIE
Aangekomen bij onze dark horse van dit toernooi. Tsjechië is de recente jaren één van de meest in het oog springende namen in het internationale ijshockey. De Tsjechen wonnen in 2024 een gouden medaille op het WK en op het WJC U20 checkte de selectie nu driemaal op rij een medaille als ruimbagage in.
Je zou haast denken dat na de gloriejaren die achter ons liggen er nu stevig pas op de plaats gemaakt dient te worden qua diepte maar bovenal sterkte. Niets is echter minder waar. Team Tsjechië begint de editie van 2026 met één van de beste rosters ooit en is de kans op een medaille sterk aanwezig.
GEBALANCEERD OP DE FRONT
Het zwaartepunt van het Tsjechische roster ligt niet op de aanvallende linies. Desalniettemin zijn er behoorlijk wat namen die grote impact gaan hebben de aankomende anderhalve week. Om te beginnen is daar Chicago Blackhawks prospect Vaclav Nestrasil, die met zijn lengte van bijna twee meter een absoluut powerhouse is in de aanvallende zone. Ondanks zijn lengte heeft de Tsjech nog uitstekende kwaliteiten als spelmaker.
Petr Sikora (Washington Capitals) zal aan zijn zijde fungeren als ‘1C’. De 19-jarige Tsjech is een van de spelers die in de editie van 2025 er ook bij was en liet daar met meer dan een punt per wedstrijd gemiddeld meer dan van zich spreken. Het top trio wordt afgemaakt door Adam Benak (Minnesota Wild), die hard aan het stijgen is in de all-time rankings van de Tsjechische jeugdrankings. De pijlsnelle forward domineert de OHL namens Brantford Bulldogs en heeft reeds het all-time record te pakken voor Tsjechiè op de Hlinka Gretzky Cup.
Dan hebben we nog een alleraardigste prospect bij de Tsjechen met het oog op de NHL Entry Draft van 2026. Adam Novotny speelt sinds dit seizoen in de OHL (Peterborough Petes) en liet er vanaf het begin geen gras over groeien. De forward ‘loopt’ meer dan een punt per wedstrijd gemiddeld en klimt hard in de top twintig rankings van aankomende zomer. Vojtech Cihar (LA Kings) is óók nog een naam om in de gaten te houden.
BLUE-LINE BOPPE
He’s back! Adam Jiricek (St. Louis Blues én broertje van Minnesota Wild David) mag zich op gaan maken voor zijn derde en laatste WJC U20. De Tsjech is dit seizoen lights out in de OHL (eveneens Brantford Bulldogs) en won en passant in november de OHL Defender of the Month Award. Jiricek is een finger lickin’ two-way blue-liner die in iedere zone de leiding neemt.
Naast hem vinden we Radim Mrtka (Buffalo Sabres) terug. De trouwe Sabres volgers zullen hem allicht kennen van ijzersterke optredens in de Buffalo Sabres Prospect Game en dito minuten in de AHL, maar de neutrale volger kent Mrtka misschien nog wel van de voorbije Entry Draft. Mrtka werd als negende overall gedraft door Buffalo, maar had in het interview een kop als een oorwurm.
Om Brantford Bulldogs andermaal in het zonnetje te zetten, hebben we ook nog een potentiële first-rounder op de blauwe lijn bij de Tsjechen. Vladimir Dravecky maakt zich op voor zijn eerste WJC U20, maakte vorig seizoen al de overstap naar de SHL in Zweden (Rögle BK), maar beleeft in de OHL dit seizoen pas echt zijn break out. Hoewel de prognoses Dravecky begin tweede ronde inschalen aankomende zomer, durft de NHL-redactie van SportAmerika de Tsjech in de eerste ronde te fietsen. Let naast dit trio ook op Max Psenicka (Utah Mammoth), Jakub Fibigr (Seattle Kraken) en sleeper Tomas Galvas (die tot tweemaal toe niet werd gedraft).
Between the pipes eveneens genoeg reden tot juichen. Ondanks het “vertrek” van Jakub Milota (Nashville Predators) hebben de Tsjechen met Michal Orsulak een adequate vervanger. De goalie is in de WHL namens Prince Albert Raiders lights out, maar heeft in de U17 en U17 van Tsjechië nog geen duizelingwekkende cijfers genoteerd. Achter hem zullen Ondrej Stebetak en Matyas Marik vechten om de rol van backup.
SLEEPER VOOR FINALE
Laten we maar met de deur in huis vallen. Tsjechië is deze jaargang de dark horse van SportAmerika. Hoewel het roster het qua diepte aflegt tegen de aanwezige toplanden, is er genoeg kwaliteit aanwezig om in de kruisfinales voor het derde jaar op rij voor een stunt te zorgen.
De Tsjechen nemen één van de beste rosters van de laatste jaren mee en dat geeft na drie medailles op rij genoeg brandstof om op jacht te gaan naar haar vierde plak. Grootste vraagteken allicht is de positie onder de lat, maar met de aanwezige blue-line wordt de crease prima ontlast.
TEAM LETLAND
Letland is over het algemeen niet een land waar de neutrale volger heel erg enthousiast van wordt. De Letten kregen in 2022 wat “hulp” van Rusland om in de hoogste afdeling te blijven en deden met één overwinning op een naast concurrent in de poule precies genoeg om in de topdivisie actief te blijven.
Het toernooi van 2025 daarentegen werd een campagne om nooit meer te vergeten. De prognoses waren ook in de editie van ’25 niet anders dan anders: Survival. In de openingsronde trof het direct Team Canada aan, dat met het uitpuilende roster de topfavoriet voor goud was en de Letten “wel eens even” als kanonnenvoer zouden gaan gebruiken.
Niets bleek echter minder waar. Aan het begin van de derde periode keken de Letten tegen een 3-1 achterstand aan en had vrijwel iedereen vrede met deze “plichtmatige” Canadese overwinning. Letland rechtte nog één keer haar rug en met twee razendsnelle goals forceerden de Letten een overtime, waarna het feest door Eriks Mateiko pas echt compleet werd gemaakt in de shootout. In de degradatiekraker tegen Duitsland bewerkstelligden de Letten andermaal een fenomenale comeback, waarmee voor het eerst in de historie een plek in de kruisfinales een feit was.
Was de kwartfinale tegen Zweden dan uiteindelijk het eindstation? Ja en nee. Ja, de Letten gingen uiteindelijk ten onder tegen Tre Kronor, maar dat Letland van een 3-0 achterstand terug kwam tot 3-2 was al een prestatie op zichzelf. Om nog maar te zwijgen over de hachelijke laatste minuten voor de goal van de Zweden.
HELD MATEIKO MAAKT PLAATS
De held van 2025 Eriks Mateiko is inmiddels te oud om nog deel te mogen nemen, maar kunnen zijn schoenen door een aantal bekende én nieuwe gezichten opgevuld worden. Te beginnen met Bruno Osmanis, die geheel tegen de verwachting in geregeld buiten het roster werd gelaten vorig seizoen. De Let is reeds jaren actief in Zweden en speelt dit seizoen afwisselend tussen de U20 en de HockeyAllsvenskan bij IF Bjorklöven, waar hij overigens uitstekende cijfers noteert. En passant bombardeerde head coach Artis Abols Osmanis tot captain van de Letten deze editie.
De nummer één centre Daniels Serkins is naast Osmanis een andere eye-catcher op de front linies. De Let speelt zijn wedstrijden in de Zwitserse NL bij SC Bern, die hem op haar beurt al vroeg uitleende aan EHC Basel (SL). Naast onder meer Kristers Ansons, Markuss Sieradzkis en Roberts Naudins, gaat de meeste aanvallende aandacht uit naar top prospect Olivers Murnieks. De Let was twee weken geleden al onderwerp van gesprek in onze NHL Highlights en staat in de draftprognose van SportAmerika in de top twintig van de 2026 first-round picks.
NIEUWE LETSE CORNERSTONE IN AANTOCHT
Laten we maar direct met de deur in huis vallen. Letland heeft in Alberts Smits een nieuwe all-time recordhouder voor Entry Draft positie in haar gelederen. De blue-liner is zo goed als locked in de top tien aankomende zomer en gaat daarmee het huidige record van Zemgus Girgensons (14e overall, 2012) uit de boeken gummen. Het mooiste aan Smits is het feit dat hij — in tegenstelling tot menig modern blue-liner — júist excelleert in zijn eigen zone. Hoewel geen aanvallende juggernaut beschikt Smits over uitstekende stick handling en is zijn passing goed verzorgd. De net achttien geworden blue-liner is een vaste waarde bij Jukurit (Liiga).
Na Smits is het uiteraard een A-B-C’tje om bij Darels Uljanskis (Anaheim Ducks) uit te komen. De Let is één van de belangrijkste en tevens meest ervaren spelers van het roster en noteert uitstekende cijfers bij Flint Firebirds (OHL). Het wordt voor de blue-liner alweer zijn derde toernooi in de U20. Harijs Cjunskis en Krisjanis Sarts zijn eveneens namen die terugkeren op het WJC. Zowel Cjunskis als Sarts zijn ijzersterk in de eigen zone.
Between the pipes hebben we met recht een wisseling van de wacht. Alle drie de goalies van de vorige editie zijn inmiddels de leeftijdsgrens gepasseerd, waarmee er een nieuw trio aan de start verschijnt. Mikus Vecvanags (Montreal Canadiens) is van het drietal de enige gedrafte goalie, maar worstelt hij met zijn vorm in de QMJHL bij Newfoundland Regiment. Nils Roberts Maurins worstelt op zijn beurt met de vorm in de USHL bij Omaha Lancers — al heeft dat vooral met het waardeloze roster te maken — en is Ivans Kufterins op de weg terug in de WHL bij Kamloop Blazers.
TWEESPRONG
Het is nooit goed om terug te kijken naar prestaties uit het verleden, maar als er één ding is wat de Letten inmiddels wel hebben bewezen is dat je nooit een team moet onderschatten.
Ten opzichte van vorig jaar hebben de Letten wel een klein jasje uit gedaan, maar herbergen de Europeanen nog altijd wat ruwe parels op het roster. De poule met Canada, Finland en Tsjechië is ook geen walk in the park, waarmee de blik van Letland vooral richting Denemarken zal gaan. Een win tegen de Scandinaviërs zou een ticket voor de kruisfinales al zo goed als veilig stellen, wat de toekomst van het Letse (jeugd)ijshockey alleen maar ten goede zal komen.
TEAM DENEMARKEN
Het jeugdijshockey in Denemarken zit de laatste jaren in een klein wakje. De Scandinaviërs hadden een decennium geleden nog de beschikking over onder meer Oliver Bjorkstrand en Nikolaj Ehlers, maar sinds 2020 degradeerden de Denen drie maal op rij bijna naar divisie 1B, maar was het in 2025 eindelijk weer raak en promoveerde het terug naar de hoogste U20 jeugdafdeling. Met een 5-4 overwinning op Oostenrijk, verschafte Denemarken zichzelf een ticket richting Minnesota.
GEMIS LINUS RORTH FLINKE ADERLATING
Op de front linies kregen de Denen direct een flinke knauw te verwerken. Top prospect Linus Rorth was de absolute Deense smaakmaker op het WJC U18 vorig seizoen, maar zette een blessure al vrij vroeg een dikke streep door het WJC U20. Taak aan head coach Martin Struzinski om dit gat in de lineup creatief op te vangen.
Een van de namen die dit zou kunnen en wellicht zelfs moeten doen is die van Florida Panthers prospect Mads Kongsbak Klyvo. De fourth-round pick van 2025 is de enige draftee op het roster van de Denen — én onderdeel van de Tkachuk – Huberdeau trade –, nam vorig seizoen de ploeg al bij de hand in divisie 1A, maar door meerdere blessures maakte de aanvallende oogappel nog geen minuut dit seizoen. Klyvo lijkt op tijd fit voor het WJC, maar zonder wedstrijdritme is het maar de vraag in welke mate de forward van waarde gaat zijn.
Verschuift de aandacht daarmee direct richting William Bundgaard en Oliver Green, die qua spel absolute tegenpolen zijn. Waar Bundgaard met name als aanvallende powerhouse ingezet wordt moet Green het als kleinere centre van zijn puck handling hebben. Voordeel voor head coach Struzinski is wel dat de vier lijnen op elk gebied inzetbaar zijn, waarmee de Denen de forecheck, powerplay, transitie en defensieve zone coveren.
BLUE-LINE GAAT HET ZWAAR KRIJGEN
Uiteraard staan er bij de Denen op de blauwe lijn geen koekenbakkers op het ijs, maar eerlijkheidshalve dient gezegd te worden dat Denemarken op papier kanonnenvoer gaat zijn voor de toplanden.
Het eerste paar wordt zonder twijfel gevormd door Jeppe Kramer en Jesper Bank Olesen. Beide blue-liners speelden een glansrol in de U20 Showcase van afgelopen november en is Kramer inmiddels een vaste waarde in de hoogste herenafdeling in Denemarken (Herlev Eagles). Bank Olesen zal het aanvallende gedeelte voor zijn rekening nemen, maar is het nog maar de vraag in hoeverre de Denen aanvallend een vuist gaan maken.
Plafond technisch is de beste blue-liner Markus Jakobsen, die bij Sioux Falls Stampede (USHL) meer dan een punt per wedstrijd gemiddeld noteert. Hoewel het voor het eerst is, dat de Deen zo goed produceert, zullen de scouts Jakobsen met argusogen in de gaten houden. Let daarnaast ook op Viggo Damgaard en Frederik Rundh.
Between the pipes zal het druk worden de komende anderhalve week. Het trio Anton Emil Wilde Larsen, Patrick Tiedjen en Tobias Renner Christensen gaan geen duizelingwekkende cijfers noteren, maar van het trio verdient Larsen de meeste aandacht. De goalie noteerde een geweldig 4-0-0 record tijdens het WJC U18 (1A) vorig seizoen en mits hij steady optredens op het U20 kan neerzetten, kan de Deen zich zomaar sneaky in de Entry Draft van 2026 fietsen.
SURVIVAL MODUS AAN
Team Denemarken is op papier de gedoodverfde “favoriet” om na de promotie direct weer af te zakken naar divisie 1A. Op geen enkele linie herbergt het roster een absolute A-ster en is het vooral hopen op een lights out optreden van de goalies, dan wel een sneaky OT-overwinning in de groepsfase.
Desalniettemin leggen de Denen het op papier tegen elk ander land in de groepsfase af, waardoor je geneigd bent de Scandinaviërs met potlood al in het degradatieduel in te vullen. Mochten de Denen het overleven, hebben ze wel als voordeel dat meer dan de helft van het roster volgend jaar terug mag keren op het WJC van 2027.
Cover photo: IIHF
