Zaterdag staat UFC 199 op het programma. De main event is een gevecht om de Middleweight titel tussen kampioen Luke Rockhold en de Brit Michael Bisping. De Co-Main event is misschien wel veel spectaculairder. Tegenover elkaar staan eeuwige rivalen Dominick Cruz, de regerend Bantamweight kampioen en diens Urijah Faber. De twee heren staan op zaterdag voor de derde keer tegenover elkaar, en beide staan te popelen om elkaars gezicht te verbouwen. Het vuur is in de aanloop naar het gevecht opnieuw tot hoge temperatuur gestegen.
Al bijna tien jaar staan de heren elkaar naar het leven. De twee kunnen elkaar niet luchten en zouden het allerliefst niet in elkaars gezelschap bevinden. Behalve als het gaat om de Octagon, wanneer ze noodgedwongen bij elkaar komen. Dat levert altijd spetterende gevechten en kleurrijke argumenten op. Faber is in zijn carrière 33-8, Cruz 21-1, slechts één verliespartij, uitgerekend tegen Faber.
Historie
De eerste keer kwamen ‘The California Kid‘ Faber en ‘The Dominator‘ Cruz tegenover elkaar in de WEC, de voorganger van de UFC, waaruit de huidige organisatie is ontstaan. Het gevecht vond in de Featherweight divisie plaats, op 145 pounds. Faber was de titelhouder en voor Cruz was het de eerste keer dat hij aan het grote werk mocht ruiken. Het duurde niet lang voordat er kwaad bloed werd gezet. Cruz zette bij promotieposters die de fans meenamen om te tekenen zijn krabbel pontificaal over het gezicht van Faber. Daarmee was de toon snel gezet. Faber was hier uiteraard niet van gediend en nam het zich voor om het Cruz dubbel en dwars betaald te zetten. Hetgeen ook geschiedde. Faber maakte in de Octagon gehakt van de jonge Cruz en zette in de eerste ronde een ‘guillotine choke’ op Cruz en hield zelfs nog bij het aftikken de choke nog even vast. De Dominator bleef verbouwereerd en teleurgesteld achter terwijl de WEC belt weer om de middel van Faber werd geschoven. Het beeld werd op het netvlies van Cruz opgeslagen en stak een vuur onder hem aan.
Vier jaar daarna waren de rollen omgedraaid. Cruz had zich in de Bantamweight divisie van de WEC opgewerkt tot kampioen, en inmiddels was de WEC overgegaan in de UFC. Cruz zou zijn kersverse UFC titel voor het eerst verdedigen tegen.. je raadt het al, Urijah Faber. Het gevecht werd een waar schouwspel. Bij het knipperen van de ogen liep men de kans om verscheidene stoten simpelweg te missen, zo rap en snel was het tempo. Dominick Cruz was als een bliksemschicht, vliegensvlug dartelde hij naar Faber toe om een paar combinaties af te leveren, om zich daarna rap uit de voeten te maken, uit de gevarenzone. Ook Faber liet zich zeker niet onbetuigd. Met een paar harde stoten kon hij Cruz tegen het canvas slaan, en bij de clinches scoorde Faber telkens weer bij het breken. Cruz bleef echter zijn spel spelen. Met felle combo’s, vaak eindigend met trappen, probeerde hij Faber te slopen. Dat gebeurde echter niet. Faber bleef overeind en was zeker niet de mindere van Cruz. Het gevecht ging de volle vijf rondes zo door. De jury besliste in het voordeel van Cruz, dit keer was het Faber die teleurgesteld achter bleef. Cruz had zijn revanche.
Er brak echter een moeilijke tijd door voor de kampioen. De derde match tegen Faber stond eigenlijk al gepland voor Juli 2012, op UFC 148. Cruz raakte echter zwaar geblesseerd aan zijn knie en moest verstek laten gaan. Het bleef echter niet hierbij. Maar liefst 3,5 jaar was Cruz uit de roulatie door verschillende zware blessures. De UFC moest noodgedwongen de Bantamweight titel van de Dominator afpakken. Er volgde een lange, zware strijd om weer fit te worden. Een strijd die het karakter en de wil van Cruz danig zou testen.
Het blessure leed gaf Cruz de kans om zich van een andere kant te laten zien. Als commentator en analyst bleek Cruz van onschatbare waarde voor FOX. Zijn uitgebreide kennis en uitmuntende manier van uitleggen hielden kijkers aan de buis gekluisterd. Maar de vechter had nog teveel vuur in zich om zich te beperken tot commentaar geven. De drang naar strijd bleef onverminderd aan hem trekken.
De twee aartsvijanden hadden echter geen Octagon nodig om tegen elkaar te strijden. Op de immer populaire serie van de UFC, the Ultimate Fighter, stonden de twee in seizoen 15 tegenover elkaar als coaches. In de show bleek opnieuw dat de twee elkaar het daglicht in de ogen niet gunnen. De beledigingen vlogen heen en weer, zowel Faber als Cruz gaven later toe dat ze enorm veel moeite hadden om zich in te houden. Tot een handgemeen kwam het niet, maar het had niet veel gescheeld.
Cruz dominant
Dominick Cruz heeft zich een geheel eigen vechtstijl toegeëigend, eentje die door niemand nagebootst kan worden. Als een marlijn duikt hij vanuit vreemde hoeken naar zijn tegenstander toe, om met bliksemsnelle combinaties rap toe te slaan. Om schade aan zichzelf te beperken, is hij net zo snel uit de gevarenzone als dat hij er in duikt. Zijn voetenwerk is ongeëvenaard en zijn cardio is zo sterk dat hij dit gemakkelijk vijf rondes volhoudt. Cruz moet het ook hebben van zijn sterke worstelwerk en zijn uitstekende timing. Als er dan toch iets genoemd moet worden dat als minpunt kan worden beschreven, dan is het zijn gebrek aan knockout power. Iets wat Urijah Faber niet kan laten te om telkens naar voren te schuiven wanneer het over zijn aartsrivaal gaat. Cruz blijkt echter tot nu toe een puzzel die door niemand opgelost kan worden. Brengt Faber hier op zaterdag verandering in?
Faber zeker niet kinds
Zijn bijnaam mag dan de ‘California Kid’ zijn, Urijah Faber is zeker geen kinderachtige vechter. De kleine, maar felle krijger uit Sacramento heeft uitstekende submissions in zijn trukendoos, waaronder de guillotine choke, die Cruz aan den lijve heeft mogen ondervinden. Zijn favoriete wapen is echter de ‘overhand right’, een stoot die al vele tegenstanders als een duveltje uit een doosje op zich af hebben zien komen.
Faber heeft geen vrees en heeft al luttele keren tegenover mannen gestaan die veel groter en beter leken als hijzelf. De leider van Team Alpha Male heeft als zwakke punt dat hij kwetsbaar is tegen lowkicks, iets wat Jose Aldo in hun gevecht maar al te pijnlijk duidelijk maakte.
Faber kon na de partij tegen de Braziliaan een paar dagen niet zonder hulp lopen. Echter is de leider van Team Alpha Male volgens eigen zeggen nu in de beste vorm van zijn leven. Zal het genoeg zijn om Cruz van de troon te stoten?
Herovering
Tijdens de afwezigheid van Cruz veranderde de Bantamweight titel verscheidende keren van eigenaar. Renan Barao liep er een tijd mee rond, maar verloor de titel aan toenmalig Alpha Male lid TJ Dillashaw. Ongewild plaatste Dillashaw daarmee een schietschijf op zijn rug. In het begin van dit jaar kon Cruz ‘zijn’ titel terug gaan halen, immers had hij de titel nooit in de ring verloren. In Boston was de Mexicaan als vanouds. Dillashaw ontving een paar fikse combinaties, maar kon Cruz pas in de laatste ronde pas flink raken met prima getimede low kicks. Het was echter niet voldoende voor TJ, Cruz had de jury met zijn agressieve en ontwijkende stijl in de palm van zijn hand genomen. Faber zag met lede ogen live hoe de Dominator de titel heroverde.
De intense rivaliteit tussen de twee kemphanen is over de jaren alleen maar toegenomen, over en weer wordt er met modder gegooid en wordt elke kans om elkaar te beledigen met dank aangenomen. Zo noemde Faber Cruz gekscherend ‘The Decisionator’, daarmee doelend op het feit dat Cruz zijn tegenstanders niet afmaakt, maar telkens op punten als winnaar uit de strijd komt. Cruz daarentegen noemt Faber ‘TJ Dillashaw’s grandpa’, daarmee weer doelend op het feit dat Faber Dillashaw wegwijs maakte in de MMA, om vervolgens TJ te zien vertrekken naar een ander team. Iets wat Cruz ook voortdurend naar voren haalt, om nog maar eens extra zout in de wond te strooien.
Faber beschuldigde Cruz al eens van dopinggebruik, iets wat hij overigens ook richting het adres van TJ Dillashaw slingerde. Of het waar is, laten we even in het midden. Cruz op zijn beurt vind dat Faber nog steeds dezelfde vechter is en zich in al die jaren niet verder heeft ontwikkeld. Frappant vindt hij het bovendien dat Faber in zijn afwezigheid nooit kampioen is geworden of überhaupt voor de titel heeft gevochten. Faber is in zijn UFC carrière 0-3 in titelgevechten en ook dat wrijft Cruz maar al te graag in. Er kan een heel hoofdstuk geweid worden aan de verscheidende denigrerende opmerkingen aan elkaars adres, maar om het kort te houden, de heren kunnen elkaars bloed simpelweg wel drinken.
Aan de vete lijkt geen einde te komen. Alhoewel insiders denken dat het weleens de laatste kans van Urijah Faber zou kunnen zijn om een titel te pakken. De California Kid is inmiddels 37 jaar en draait al 13 jaar mee in de MMA wereld. Bij opnieuw een verliespartij tegen Cruz moet er ernstig rekening mee gehouden worden dat de leider van Team Alpha Male zo langzamerhand een stap terug gaat doen. Faber zelf wil daar echter helemaal niets van weten. Mocht Faber winnen, wordt het voor de UFC onmogelijk om niet zo snel mogelijk deel 4 te organiseren. En wat is de rol van TJ Dillashaw in dit geheel? De voormalig kampioen is inmiddels voor beide heren een geduchte en tevens gehate rivaal geworden, is er plaats voor een derde in deze bittere rivaliteit? De tijd zal het leren. Eén ding staat vast: Faber en Cruz zullen nooit maatjes worden, het zijn aartsvijanden voor het leven. Het gevecht op zaterdag op UFC 199 zal daar niks aan veranderen.
Foto: Archief / Getty Images en UFC (Zuffa)
UFC 199: Een vete zonder einde
NHL play-offs: Sheary schiet Penguins in OT naar 2-0
De Pittsburgh Penguins hebben een 2-0 voorsprong genomen in de Stanley Cup Final. De tweede wedstrijd tegen de San Jose Sharks werd na overtime met 2-1 gewonnen. De serie wordt nu verder gespeeld in San Jose.
Twee periodes lang hadden de Penguins het betere van het spel en dat leidde ook tot kansen, maar niet tot grote verschillen. Toen Roman Polak de puck ongelukkig verspeelde in de eigen defensieve zone, kon de ‘HBK-line’ aan het werk en maakte er 1-0 van in de tweede periode. Phil Kessel maakte het doelpunt na snel samenspel met Carl Hagelin en Nick Bonino.
In de derde periode was het San Jose dat naarstig op zoek ging naar de gelijkmaker. Die krijg het uiteindelijk laat in de periode. Justin Braun maakte zijn eerste doelpunt tijdens deze play-offs en schoot beide ploegen daarmee op gelijke hoogte in dit duel. Meer goals vielen er niet in reguliere speeltijd en dus moest overtime beslissing brengen.
In overtime maakte een ingestudeerde face-off play het verschil. Sidney Crosby won de face-off, Patric Hornqvist ging zo snel als hij kan een screen voor Martin Jones verzorgen en Conor Sheary profiteerde daarvan. De aanvaller schoot in de helemaal vrije lange hoek en liet de doelman van de Sharks daarmee kansloos.
De serie gaat nu verder met twee wedstrijden in San Jose. De Sharks zullen daarin twee zeges moeten boeken, om niet al vroeg in gevaar te komen. Wedstrijd drie wordt gespeeld om 02:00 Nederlandse tijd in de nacht van zaterdag op zondag.
Foto: Twitter
MLB Power Rankings Week 9
De stand van zaken in de zes divisies geeft niet altijd weer hoe het er in de stadions op dat moment aan toe gaat. De Divisional Standings zijn namelijk een optelsom van alles wat er tot dan toe gebeurd is. Welk team het beste op dit specifieke moment is, dat kom je er niet door te weten. Geen nood want dit seizoen vind je op SportAmerika wekelijks de MLB Power Rankings. Zo weet je altijd welk team op dit moment hot is. Heb je ook een mening? Deel hem in de comments of praat mee op Twitter #SportAm.
De verschuivingen vonden vooral in de middenmoot van de MLB plaats. Goede zaken werden gedaan door de Royals, Rangers en vooral de Red Sox. De mannen uit Boston lijken aan te haken bij de top en zich te ontwikkelen tot de grote favoriet in de AL.
Foto: Getty Images/Archief
MLB Draft Preview, deel 1
Op 9 juni barst het jaarlijkse, driedaagse draftspektakel weer los; de MLB draft staat weer voor de deur. Als laagst geklasseerde team van het vorige seizoen hebben de Philadelphia Phillies de eerste keuze van de nieuwe lading aan jonge high school-, junior college (JUCO) en collegespelers die dit jaar op de draftlijst staan. Verder hebben sommige teams meerdere selecties in de eerste ronde (als gevolg van het verstrekken van een qualifying offer aan een speler die als Free Agent ergens anders tekende) en hebben de Los Angeles Dodgers een extra pick (36 overall), omdat de vorig jaar gedrafte Kyle Funkhouser geen profcontract heeft getekend.
Hieronder volgt een korte vooruitblik op de draft, met informatie verzameld uit verschillende bronnen. Drafts ‘voorspellen’ blijft koffiedik kijken. Teams doen rare dingen. Soms lezen ze een verkeerd draftnummer voor, waardoor ze per ongeluk pitcher Kasey Kiker (wie? precies…) selecteren, in plaats van een jonge gozer genaamd Tim Lincecum. Soms bereiken hoge draftselecties helemaal niets in hun carrière (derdehonkman Billy Rowell – 1e ronde, 9e keuze in 2006: na een matige minor league carrière nu teamloos), terwijl (veel) lager gekozen spelers geweldige carrières kunnen opbouwen. Neem de twee onderstaande spelers als voorbeeld.
Speler 1 werd geselecteerd in de 38e ronde (1139e keuze) in 1998. Tijdens zijn carrière gooide hij een no-hitter en een perfect game, won hij drie Gold Gloves en pitchte hij 14 seizoenen van minimaal 200 innings (waarmee hij het record van legendes Greg Maddux, Phil Niekro en Christy Mathewson evenaarde).
Zijn naam? Mark Buehrle.
Speler 2 werd gedraft in de 62e ronde (1390e keuze) in 1988. Hij won Rookie of the Year in 1993, sleepte tien Silver Slugger Awards in de wacht, sloeg meer dan 400 homeruns, meer dan 2000 honkslagen en werd in 2016 toegelaten tot de Hall of Fame.
Zijn naam? Mike Piazza.
Kortom, draften is geen exacte wetenschap.
De lichting van 2016 staat niet bekend als een buitengewoon opwindende. Er is geen overduidelijke nummer 1 en binnen de top 20 kan het proces nog alle kanten op. Toch wagen we een gokje in het verloop van de eerste ronde. Vandaag: pick 1 tot 10.
1
PHILADELPHIA PHILLIES
A.J. Puk, LHP (University of Florida)
Het is geen verrassing dat de meeste sites A.J. Puk aanhouden als eerste keuze voor de Phillies in de draft van 2016. Puk gooit (op Riley Pint na) het hardst van alle college pitchers (mid-to-high 90s op zijn fastball) en is linkshandig. Hardwerpende lefties zijn altijd populair en Puk wordt door scouts beschreven als een grotere Chris Sale. De Florida Gator is inderdaad een beer van een kerel: 2 meter lang en 104 kg zwaar. Dat dit ook nadelig kan zijn, bewijst zijn blessuregeschiedenis; hij heeft in het verleden te kampen gehad met rugproblemen.
Daarnaast zijn er wat vraagtekens te zetten bij zijn volwassenheid: de 21-jarige werper werd eerder dit jaar, samen met een teamgenoot, gearresteerd voor trespassing. Ook zal Puk naast zijn fastball nog wat andere pitches moeten ontwikkelen. De jonge lefty werd in 2013 al gedraft (35e ronde door de Tigers), maar hij besloot de collegeweg te bewandelen en vertrok naar Gainesville.
In een magere draft class als deze zal hij zeker in de top 3 belanden en de Phillies hebben goede ervaringen met het draften van grote lefties (Cole Hamels, anyone?). BaseballAmerica verrast door Mickey Moniak als eerste naar de Phillies te sturen, maar er lijkt meer logica in een college-pitcher te zitten voor de rebuilders in Philly. Er gaan geruchten dat de Phillies totaal geen interesse (meer) hebben in voormalig projected nummer 1 Jason Groome en Puk schijnt bovenaan het lijstje van GM Matt Klentak te staan. De club uit de city of brotherly love schijnt ook nader onderzoek te doen naar outfielders Moniak, Lewis, Ray en zelfs Blake Rutherford.
Scoutvergelijking: Chris Sale
Andere mogelijkheden: Mickey Moniak (OF), Kyle Lewis (OF), Corey Ray (OF)
2
CINCINNATI REDS
Nick Senzel, 3B (University of Tennessee)
Senzel wordt over het algemeen gezien als de meest ‘complete’ slagman in de draft. Hij maakt een geweldig collegeseizoen door en lijkt op het juiste moment te pieken. Senzel profileert zichzelf op dit moment als een doubles machine, met de potentie om zijn line-drives om te toveren in homeruns als hij iets ouder wordt. Met een goede infielderslengte (1.85m) en het gewichtsprofiel van een power hitter (90 kg), ligt het in de lijn der verwachting dat de Reds in hem de opvolger van de in de winter verkochte Todd Frazier zien.
Een pitcher lijkt niet voor de hand te liggen voor de Reds; daar hebben ze er in de minors al aardig wat van (Stephenson, Reed, Garrett en Mella zijn zo goed als big league ready). Hoe dan ook, Senzel heeft zeker genoeg power en aanvallende potentie om een succesvolle big leaguer te worden. Verdedigend zal Frazier beter zijn dan Senzel ooit zal worden, aangezien de Tennessee Volunteer een wat langzame ‘eerste stap’ heeft bij het fielden. Dit zorgt ervoor dat hij te vaak moet terugvallen op zijn (bovengemiddelde) arm om een actie te voltooien. Zijn slagkracht laat echter niets aan de verbeelding over: Senzel is top 3-materiaal.
Scoutvergelijking: Anthony Rendon
Andere mogelijkheden: Jason Groome (LHP), Kyle Lewis (OF), Riley Pint (RHP)
3
ATLANTA BRAVES
Jason Groome, LHP (Barnegat High School, New Jersey)
Als derde keuze verdwijnt dan eindelijk Jason Groome van het draftbord. Aan het eind van het vorig seizoen werd de linkshandige werper nog gezien als nummer 1, maar hij heeft wat plekken in moeten leveren na een transferfoutje en de daaropvolgende schorsing in de winter. Hij heeft pas net zijn seizoensdebuut gemaakt. Dat gezegd hebbende: Groome wordt gezien als een groot talent. Net als A.J. Puk is Groome een grote jongen (1.98m), die met een fastball van rond de 96 mph en een soepele wind-up easy heat gooit. In tegenstelling tot Puk heeft Groome ook een zeer goede curveball en een bovengemiddelde changeup.
De enige reden dat de New Jersey native niet als eerste gekozen zal worden in deze draft, is dat hij een high school pitcher is met een commitment aan Vanderbilt, de universiteit die bekend staat als een pitchersfabriek (David Price, Mark Prior, Mike Minor, Jensen Lewis, Sonny Gray, Drew VerHagen, Carson Fulmer). De Braves zullen dus waarschijnlijk diep in de buidel moeten tasten om Groome te overtuigen een verbintenis aan te gaan.
Scoutvergelijking: Madison Bumgarner
Andere mogelijkheden: Corey Ray (OF), Kyle Lewis (OF), Riley Pint (OF)
4
COLORADO ROCKIES
Mickey Moniak, OF (LaCosta Canyon High School, California)
Niet genoemd als ‘andere mogelijkheid’ voor de top 3 hierboven, maar wel de speler van wie ik verwacht dat hij bovenaan het lijstje van de Rockies staat: Mickey Moniak. Er zijn duidelijke geluiden te horen dat Colorado Moniak wil hebben, maar niet verwacht dat hij nog beschikbaar is op plek 4 (Baseball America suggereert zelfs dat Moniak naar de Phillies op plek 1 gaat). Ik verwacht dat hij er nog wel is en als dat inderdaad zo is, zal Colorado de jonge high school outfielder proberen in te lijven. De linkshandige slagman staat al jaren op scoutinglijstjes en nadat hij vorig jaar voor Team USA (High School) uitblonk, is hij alleen maar gestegen.
Moniak is een defensieve geweldenaar, die bovengemiddeld hard loopt en een solide arm laat zien in het outfield. Zijn swing is onderhoudsarm en vloeiend. De enige vraag is hoe Moniak’s power zich zal ontwikkelen, aangezien hij op dit moment voornamelijk profileert als een linedrive hitter met een hoog slaggemiddelde.
Scoutvergelijking: Christian Yelich
Andere mogelijkheden: Riley Pint (RHP), Kyle Lewis (OF), Corey Ray (OF)
5
MILWAUKEE BREWERS
Riley Pint, RHP (St. Thomas Aquinas High School, Kansas)
De Brewers worden vanuit meerdere bronnen gelinkt aan high–upside high school pitchers. Groome of Pint passen perfect in dat plaatje. Aangezien ik gok dat Groome in de top 3 gekozen zal worden, blijft Riley Pint over. Pint gooit tussen de 95 en 99 mph (93–96 in de latere innings) en bezit een bovengemiddelde change-up van rond de 88 mph. Hij heeft recent ook een curveball laten zien die met de week beter wordt.
Pint heeft een commitment aan Louisiana State, maar het is niet te verwachten dat de righty een al te groot probleem van deze belofte maakt. Rechtshandige werpers zijn niet zo populair als linkshandige, maar Pint gaat in sommige mock drafts zelfs als eerste keuze naar de Phillies. Als dit zou gebeuren, zou hij de eerste rechtshandige high school pitcher in de geschiedenis zijn die first overall gekozen wordt. Houd rond pick 5 ook korte stop Delvin Perez in de gaten; Milwaukee zou kunnen verrassen en de atletische Puerto Ricaan kunnen selecteren.
Scoutvergelijking: Zack Wheeler
Andere mogelijkheden: Corey Ray (OF), Delvin Perez (SS), Kyle Lewis (OF)
6
OAKLAND ATHLETICS
Kyle Lewis, OF (Mercer University, Georgia)
Met een grote hoeveelheid talentvolle outfielders in de bovenste regionen van de draft, is het wat verbazingwekkend dat Lewis pas als zesde in deze mock draft tevoorschijn komt. Dit heeft echter alles te maken met het talent dat op plek 1 t/m 5 ondergebracht is. Lewis zelf is ook zeer getalenteerd, maar nog wel vrij ruw langs de randen. Zijn swing is complex en overmatig druk, wat zijn strikeouts altijd wat hoog zal houden, maar bij contact knalt de bal van zijn knuppel af. Daarnaast heeft Lewis een goed oog voor de slagzone, wat hem deze lente een triple slash van .419/.476/.753 (avg/obp/slg) opleverde.
Nu moet gezegd worden dat Mercer University geen powerhouse college is en de Southern Conference waar Lewis in uitkwam (en Player of the Year was) over het algemeen geen supersterren voortbrengt. Aan de kwaliteit van de pitchers die Lewis tegenover zich heeft gehad, valt dan ook wel wat te twijfelen. De jonge outfielder liet echter in de zeer gerenommeerde Cap Cod League zien dat hij ook tegen goede pitching zijn mannetje staat: .300/.344/.500, met 7 homeruns en een All Star Selectie. Naast slaan doet Lewis niets anders echt bovengemiddeld goed, maar zijn aanvallende waarde is enorm hoog. Als zodanig is hij in deze draft de tweede outfielder die van het draftbord gehaald wordt.
Scoutvergelijking: Jermaine Dye / Jason Heyward
Andere mogelijkheden: Corey Ray (OF), Delvin Perez (SS), Blake Rutherford (OF)
7
MIAMI MARLINS
Delvin Perez, SS (Puerto Rico)
Vrijwel elk team in de top 8 van de draft is op enig moment gekoppeld aan infielder Delvin Perez. Desondanks zou het een verrassing zijn als de Marlins Puerto Ricaanse korte stop Delvin Perez reeds als zevende kiezen. De pas 17-jarige infielder is een uitzonderlijk goede verdediger en bezit elite-snelheid, maar brengt aanvallend nog te weinig. Zijn OBP is laag, zijn power nog niet ontwikkeld en aan zijn pitch-herkenning zal nog behoorlijk wat gewerkt moeten worden. Er zijn wel signalen uit de scoutwereld dat Perez de potentie heeft om een bovengemiddelde slagman te worden, maar het zal in tegenstelling tot de vorige Puerto Ricaanse tiener die hoog gedraft werd (Carlos Correa van de Astros, nummer 1 in 2012) wel een tijdje duren voordat Perez op hetzelfde niveau kan opereren.
De Marlins verrasten vorig jaar door Canadese eerstehonkman Josh Naylor als 12e te kiezen en hebben relatief veel succes gehad met het opleiden van slagmensen. Op Jose Fernandez na is dit niet het geval met pitchers, maar let toch op Braxton Garrett, die eerder dit jaar (onder toeziend oog van een afvaardiging aan Marlins-scouts) 19 strikeouts in één wedstrijd gooide.
Scoutvergelijking: Troy Tulowitzki
Andere mogelijkheden: Corey Ray (OF), Braxton Garrett (LHP), Blake Rutherford (OF)
8
SAN DIEGO PADRES
Corey Ray, OF (University of Louisville)
Corey Ray kan gezien worden als het enigma van deze eerste tien draft picks. Van de vier websites die voor deze mock draft geraadpleegd zijn, gaat Ray als 3e (BaseballAmerica), 5e (SBNation), 6e (Draftsite.com) of 11e (MLB.com). Ik ga ergens tussenin zitten en gok dat de Padres Ray niet voorbij laten gaan als hij als 8e nog beschikbaar is, ondanks dat de ploeg uit San Diego in principe meer interesse zal hebben in een pitcher (hierover later meer). Ray, een lefty power hitter, is al eens gedraft (33e ronde in 2013 door de Mariners), maar hij verkoos een periode bij de University of Louisville boven het begin van zijn profcarrière. Achteraf gezien is dit een goede keus geweest, want hij is elk jaar alleen maar beter geworden.
De 21-jarige outfielder kan rennen (39 steals), slaan (.320/.396/.575) en weet elk jaar met een acceptabel aantal homeruns af te sluiten. Zijn enige probleem is zijn defensieve capaciteit, aangezien hij te vaak terug moet vallen op zijn bovengemiddelde arm na capriolen in het outfield.
De geboren Chicagoan staat naar verluidt bovenaan het lijstje van de Chicago White Sox, maar het lijkt niet voor de hand te liggen dat Chicago’s local boy (Ray doorliep in het verleden de White Sox ACE Academy) naar plek 10 zakt. Deze mogelijkheid bestaat echter wel als San Diego pitching prefereert boven hitting. De club stuurde eerder dit jaar een groot contingent scouts naar het SEC Tournament, waar ze interesse toonden in Dakota Hudson van Mississippi State en Jordan Sheffield van Vanderbilt. Matt Manning (NorCal), ook hoog op de lijst van de Padres, schijnt een behoorlijke bonus te willen hebben om prof te worden, dus kruipt Cal Quantrill (Stanford) ineens naar de voorgrond, zeker sinds hij onlangs een uitgebreide privé-bullpensessie gooide voor de Padres.
Scoutvergelijking: Andrew McCutchen
Andere mogelijkheden: Matt Manning (RHP), Dakota Hudson (RHP), Cal Quantrill (RHP)
9
DETROIT TIGERS
Braxton Garrett, LHP (Florence High School, Alabama)
Garrett is een high school lefty en misschien wel de meest ontwikkelde van alle high school lefties in deze draft. In zijn opmaak zit hij het dichtst tegen een college-pitcher aan. Zijn fastball schommelt tussen de 89 en 93 mph, terwijl zijn curveball de potentie heeft om een zeer gemene pitch te worden. Aan zijn change-up moet nog wat gesleuteld worden, maar zijn wind-up is clean en eenvoudig herhaalbaar en zijn fastball is de afgelopen maanden steeds sneller geworden. Garrett kan vergeleken worden met J.A. Happ, maar dan met meer potentie.
De Tigers hebben al een paar jaar problemen met het opleiden van hun jonge pitchers. De lijst met first round pitchers van de laatste 20 jaar tonen Detroit draft picks die óf nooit uit de verf komen (Jacob Turner, Ryan Perry) óf pas echt doorbreken als ze verkocht zijn (Jeff Weaver, Andrew Miller, Rick Porcello, Drew Smyly). Eerste keuze Chance Ruffin (2010) stapte al in 2014 uit het professionele honkbal en Johnathan Crawford (2013) werd in het opvolgende seizoen met Eugenio Suarez naar Cincinnati gestuurd in ruil voor Alfredo Simon.
Justin Verlander is de enige uitzondering op de regel voor de Tigers en Detroit leunt dus al een tijdje stevig op JV en collega veteranen Sanchez, Zimmermann en Pelfrey. Talenten als Matt Boyd en Michael Fulmer komen eraan, maar het gat na deze beide rookies is enorm: Beau Burrows (2015) is pas 19 jaar oud en speelt in A-ball, Kevin Ziomek is 24 en wordt aan stukken geslagen in Advanced Single-A en Spencer Turnbull moet dit seizoen nog in actie komen. Verlander en Sanchez kunnen niet meer eindeloos mee, Pelfrey is al jaren aan vervanging toe en Zimmermann heeft al een Tommy John-operatie achter zijn naam, dus Detroit heeft een goede reden om achter goede, snel op te leiden pitching aan te gaan.
Het is echter geen garantie dat de Tigers een goede slagman voorbij laten schieten, zeker als één van de eerder genoemde power bats plotseling een paar plaatsen valt. Garrett heeft een overeenkomst met eerder genoemde Vanderbilt University, wat zijn draftbonus misschien iets te hoog maakt voor een aantal teams. Detroit behoort overigens niet tot die groep.
Scoutvergelijking: J.A. Happ
Andere mogelijkheden: Blake Rutherford (OF), Alex Kirilloff (OF), Matt Manning (RHP)
10
CHICAGO WHITE SOX
Blake Rutherford, OF (Chaminade Prep High School, California)
De White Sox hebben twee beurten in de eerste ronde (picks 10 en 26) en vooral over Chicago’s keuze op plek 10 zijn de meningen al weken enorm verdeeld. Recentelijk, echter, is er wat meer sprake van een soort concensus. Jonathan Mayo en Jim Callis van MLB.com en Keith Law van ESPN zijn ervan overtuigd dat Blake Rutherford richting de White Sox gaat op plek 10, wat zou betekenen dat de 19-jarige outfielder een paar plaatsen zakt ten opzichte van zijn oorspronkelijke draftplek.
De linkshandige powerhitter rent en slaat bovengemiddeld hard. Zijn arm roept wat vraagtekens op, maar zal goed genoeg zijn om een succesvolle major league outfielder te worden. Met een hoge swingsnelheid en snelle handen heeft Rutherford scouts enthousiast weten te maken, maar ook zijn werkhouding en ethiek hebben hoge ogen weten te gooien (om over zijn prima honkbalnaam maar te zwijgen).
Wat wel in de gaten gehouden moet worden, is de White Sox’ abominabele draftgeschiedenis als het op toolsy outfielders in de eerste ronde aankomt: Joe Borchard (2000) en Brian Anderson (2003) hebben nog wel iets van de Major League gezien, maar van Jared Mitchell (2009) en Keenyn Walker (2011) heeft niemand na de draft meer iets vernomen. Courtney Hawkins (2012) zit nog in de minors, waar hij nog weinig laat zien van zijn first round pedigree. Sowieso heeft Chicago nou niet bepaald het beste track record als het op het ontwikkelen van positiespelers aankomt.
Naast Rutherford wordt ook University of Miami catcher Zack Collins veelvuldig genoemd als doelwit van de Sox, wat gezien de dramatische staat van die positie in Chicago’s minor leagues geen rare suggestie is. Als laatste opmerking: de White Sox behoren tot de beste organisaties in MLB als het op het draften en opleiden van pitchers aankomt. Vlak talentvolle pitchers als Ian Anderson (Shenendehowa High School, New York) en Dakota Hudson (Mississippi State) dus niet uit.
Scoutvergelijking: Jacoby Ellsbury
Andere mogelijkheden: Zack Collins (C), Dakota Hudson (RHP), Ian Anderson (RHP)
Bronnen: BaseballAmerica.com, 2080baseball.com MLB.com, FueledBySports.com, Draftsite.com, SBNation.com.
Work is beautiful: de beste blue-collar spelers van de NBA Play-Offs (2)
Onze definitie van een blue-collar speler?
Een betrouwbare role player die harder werkt dan de spelers rond hem en ondanks zijn beperkte of eendimensionale skills zijn team vooruit helpt.
Ook tijdens de NBA Play-offs gunnen we de tien beste blue-collars een stukje van de spotlight. Let wel: om in aanmerking te komen mag de speler A) nog nooit een All-Star zijn geweest, B) geen rookie zijn, C) minstens 50% van de wedstrijden hebben gespeeld en D) niet in de top-3 van minutes played zitten.
Here we go!
1. Andre Iguodala, Golden Stare Warriors (Vorige maand: 5)
Dat do-it-all Andre Iguodala een belangrijke spil is voor de Warriors, valt niet te betwisten. Ook in de Conference Finals, die er een tijdje niet zo rooskleurig uitzagen voor de regerende kampioen, bewees Iggy opnieuw zijn multi-inzetbaarheid en hustle. Vooral in Game 2, de enige overwinning van de Warriors in hun eerste vier wedstrijden tegen de Thunder, was hij bijzonder agressief, met 14 cruciale punten als gevolg.
2. Steven Adams, Oklahoma City Thunder (Vorige maand: 4)
Je hoeft Draymond Green niet te zijn om te weten dat De Snor ballen heeft. De Nieuw-Zeelandse big man bewees in mei meer dan ooit dat hij een betrouwbare double-double speler kan zijn. In de laatste vier wedstrijden tegen de machtige Spurs liet hij zelfs een onberispelijke 14.5 PPG en 11.3 RPG optekenen. Tegen de Warriors vond hij de basket iets minder, maar hij blijf wel netjes rebounden en verdedigen.
3. Tristan Thompson, Cleveland Cavaliers
Een scorer zal hij waarschijnlijk nooit worden, maar dat hoeft ook niet. Naaste vriend en ploeggenoot LeBron James verwacht defense, toughness en rebounds, en dat is precies wat Thompson brengt. De big man, die deze zomer een lucratief contract versierde deels omwille van zijn vriendschap met James, bewijst dat hij verdedigend perfect het vuile werk kan opknappen.
4. Shaun Livingston, Golden State Warriors (Vorige maand: 1)
De terugkeer van tweevoudig MVP maakte dat veteraan Shaun Livingston minder playing time kreeg, maar dat hield hem niet tegen om zijn team toch positief te impacteren. Livingston leest de vloer als geen ander en maakt altijd slimme plays.
5. Channing Frye, Cleveland Cavaliers
Wat een briljante zet van de Cavaliers om in februari Channing Frye weg te plukken bij de Orlando Magic voor Jared Cunningham en een second-rounder. De stretch big leeft helemaal op in Cleveland en is zijn 3-point touch duidelijk nog niet verleerd!
6. Bismack Biyombo, Toronto Raptors
De Raptors hebben er een brutale Play-offs opzitten: zeven wedstrijden tegen de Pacers, zeven wedstrijden tegen de Heat, alleen maar om 0-2 achter te komen tegen LJB en de zijnen, er 2-2 van te maken, en alsnog te verliezen in zes wedstrijden. Aan Biyombo zal het alvast niet hebben gelegen. Met zijn lange armen en positionering stofzuigde hij rebounds zoals je zelden een speler ziet doen. In Game 3 tegen de Cavs haalde hij er zelfs 26 uit de lucht!
7. Andre Roberson, Oklahoma City Thunder
Andre Roberson is blijkbaar het hele seizoen onder mijn radar gevlogen, maar wat is deze jongen goed! Vooral in de Conference Finals ontbond hij al zijn duivels. Hij scoorde drie keer in dubbele cijfers en liet in Game 4 zelfs 17 punten, 12 rebounds en 5 steals optekenen.
8. Cory Joseph, Toronto Raptors (Vorige maand: 7)
DeMar DeRozan en Kyle Lowry hebben afgezien tegen de Cavaliers. Gelukkig was er ook nog Cory Joseph om een duit in het zakje te doen. De reserveguard probeerde zoveel mogelijk kansen te creëren voor zichzelf en zijn ploeggenoten, hoewel het niet heeft mogen baten.
9. Jonas Valanciunas, Toronto Raptors
Valanciunas heeft een pak wedstrijden gemist, maar de zes waarin hij wel opdraafde, waren zeker de moeite. Vooral tegen de Heat was hij onhoudbaar, of wat dacht je van 18.3 PPG en 12.7 RPG?
10. Enes Kanter, Oklahoma City Thunder (Vorige maand: 8)
Kanter heeft er fantastisch seizoen achter de rug voor de Thunder. In mei was hij minder, op een handvol games na, en tegen de Warriors was het blijkbaar helemaal op. Dat neemt natuurlijk niet weg dat hij een belangrijke spil was in Oklahoma City. Vooral tegen de Spurs toonde Kanter dat hij erg gevaarlijk kan zijn vanop de bank.
Dropped out: Hassan Whiteside (2), Mike Scott (3), Mason Plumlee (6), J.R. Smith (9)
NBA Highlight Reel: Warriors bereiken Finals
Elke dag maakt de NBA-redactie van SportAmerika een overzicht met de belangrijkste hoogtepunten van een nacht vol Amerikaans basketbal. Vandaag: de beslissende zevende wedstrijd in een spectaculaire series tussen de Golden State Warriors en Oklahoma City Thunder.
Sinds 1981 was het geen enkel team gelukt om in de Conference Finals een 3-1 achterstand om te buigen in een 4-3 overwinning. Als er één team is om deze achterstand om te buigen zijn het wel de Golden State Warriors. Na iets minder dan 2 uur en 30 minuten stapten de Warriors als overwinnaars van het veld. De ploeg van coach Steve Kerr was met 96-88 te sterk voor de Oklahoma City Thunder.
OKC start sterk
Na een sensationele Game 6 in de Chesapeake arena in Oklahoma werd Game 7 gespeeld in een oorverdovende Oracle Arena in Oakland. Zoals enigszins verwacht was het Andre Iguodala die de start kreeg in plaats van Harrison Barnes. Net als in Game 6 kwam OKC goed uit de startblokken wat leidde tot een voorsprong van zes punten in de rust. Opmerkelijk was de dubbele fout die gegeven werd bij een schijnbaar eenzijdige fout van Draymond Green op Steven Adams.
Bij eenzelfde actie in de eerste ronde van de play-offs vorig jaar liep Kevin Love een ernstige schouderblessure op waardoor hij de rest van de play-offs miste. Dader Kelly Olynyk werd vervolgens voor één wedstrijd geschorst door de NBA. Green raakte meerdere keren in opspraak deze play-offs, onder andere door een trap in het kruis van Adams en een wel heel hoog been in de nabijheid van het gezicht van Russell Westbrook.
Nadat Klay Thompson hot was geworden gingen beide teams de kleedkamer in met een tussenstand van 48-42.
Warriors nemen afstand
Het waren echter nogmaals de scherpschutters van de Warriors die OKC de das omdeden. Waar Oklahoma de afgelopen twee wedstrijden in totaal tien driepunters raakschoten vonden de Warriors vanaf die afstand 48 keer het net.
Durant: "They beat us from the 3-point line the last two games. We beat them from everywhere else … that was the series."
— Royce Young (@royceyoung) 31 mei 2016
De Warriors namen in het derde kwart afstand. Binnen twaalf minuten bogen de regerend kampioenen een achterstand van zes punten om in een voorsprong van elf punten. De eerste vijf rake schoten van de Warriors waren allemaal driepunters. OKC vocht zich echter sterk terug in het vierde kwart en zo was het verschil met nog 1:22 te gaan slechts vier punten in het voordeel van de Warriors. De dagger was zoals zo vaak dit seizoen een driepunter van Steph Curry. Met nog iets minder dan een halve minuut te gaan vergrote de nummer 30 van de Warriors de voorsprong naar tien punten en besloot hij de series.
Een historische series
Het staat echter buiten kijf dat de ploeg van Kevin Durant en Russell Westbrook basketball van een ongekend niveau heeft laten zien. Steven Adams is revelatie van de play-offs en Billy Donovan toonde aan waarom GM Sam Presti zo’n hoge op heeft van de voormalig coach van de Florida Gators. Klay Thompson en Steph Curry, het beste backcourt van de NBA, moesten alles uit de kast halen om de Finals te bereiken. Het beste reguliere seizoenteam aller tijden (73-9) toonde voor het eerst dit seizoen echte tekenen van zwakte tegen de hyperatletische Thunder, iets wat geen enkel ander team hiervoor heeft kunnen doen. OKC zal natuurlijk een enorme klap moeten verwerken, maar de toekomst van de franchise ziet er rooskleurig uit.
Vrijdagochtend vroeg spelen de Golden State Warriors de eerste wedstrijd van de NBA Finals tegen de Cleveland Cavaliers. Vorig jaar troffen deze twee ploegen elkaar ook in de Finals. De Warriors bleken toen in zes wedstrijden een maatje te groot voor de Cavaliers die Kyrie Irving en Kevin Love door blessures misten.
WCW-legende Goldberg maakt opwachting in WWE 2K17
De relatie tussen WCW-legende Bill Goldberg en WWE-baas Vince McMahon is al jaren allesbehalve goed. Dat heeft 2K Games er echter niet van weerhouden om de krachtpatser, die in WCW (World Championship Wrestling) maar liefst 173 matches op rij wist te winnen, zijn opwachting te laten maken als speelbaar personage in de videogame WWE 2K17.
De deal tussen Bill Goldberg en 2K -WWE speelt een minimale rol in het proces- is vergelijkbaar met die van Arnold Schwarzenegger (WWE 2K16), Sting (WWE 2K15) en Ultimate Warrior (WWE 2K14).
Goldberg debuteerde in september 1997 en maakte vanaf dag één veel indruk door zijn tegenstanders op imposante wijze te slopen met de Spear en Jackhammer. Binnen een jaar na zijn WCW-debuut won Goldberg de WCW World Heavyweight Title. De voormalig NFL-speler van de Atlanta Falcons versloeg ‘Hollywood’ Hogan in de (met ruim 40 duizend fans gevulde) Georgia Dome in Atlanta.
De dag na WrestleMania 19 (2003) maakte Goldberg zijn WWE-debuut. In zijn eerste WWE-match versloeg hij The Rock tijdens de Backlash pay-per-view-show. Ook zou Goldberg de World Heavyweight Title in de zomer van 2003 winnen van Triple H. De relatie tussen Goldberg en Vince McMahon was niet goed – Goldberg stond op zijn strepen en wilde niet afwijken van de afspraken in zijn contract, dat was McMahon niet gewend. Na een tumultueus jaar besloten beide partijen in 2004 uit elkaar te gaan. In zijn laatste match in WWE zegevierde Goldberg tijdens WrestleMania 20 in een dramatisch slechte confrontatie tegen (de net als Goldberg vertrekkende) Brock Lesnar.
WWE 2K17 is vanaf eind oktober verkrijgbaar in Nederland.
Foto: © 2016 WWE, Inc. All Rights Reserved.
Stanley Cup Final: Penguins winnen Game 1
Vannacht was het dan eindelijk zover; Game 1 van de Stanley Cup Finals! In het Consol Energy Centre in Pittsburgh, PA, namen de Penguins en Sharks het tegen elkaar op. Pittsburgh wist uiteindelijk de zege binnen te slepen, want het werd 3-2 in het voordeel van de thuisploeg! Hoe die wedstrijd verliep? Rowdy van Grieken blikt terug.
Na ruim twaalf minuten tekende Bryan Rust voor de 1-0, waarna Conor Sheary een minuut later ook de 2-0 scoorde. De Sharks wisten in de tweede periode de stand weer gelijk te trekken, door een goal van Tomas Hertl en van Patrick Marleau. Toen het duel in de derde periode op overtime leek af te stevenen, scoorde Nick Bonino de 3-2. San Jose wist hierna Matt Murray niet meer te passeren, waardoor Pittsburgh zegevierde in eigen huis. Opvallend was het verschil in schoten op doel: 41 voor Pittsburgh, 26 voor San Jose.
Foto: NHL Public Relations
Dutch Report: Profar is terug!
Wil je weten hoe het ‘onze jongens’ dit seizoen vergaat in Major League Baseball? Geen probleem. In deze rubriek praten we je bij over de prestaties van mannen als Xander Bogaerts, Andrelton Simmons en Kenley Jansen. De rangschikking is gebaseerd op de statistiek Wins Above Recplacement (WAR) van FanGraphs.
Week 8 (maandag 23 mei t/m zondag 29 mei)
Weten we zeker dat Xander Bogaerts geen buitenaards wezen is dat op aarde is gezet om honkballen te verpulveren? Alle puzzelstukjes vallen in elkaar voor de 23-jarige shortstop van de Boston Red Sox die in de serie met de Colorado Rockies 4-uit-11 ging met een double en een homerun. Op bezoek bij de Toronto Blue Jays verzamelde hij zes honkslagen in vijftien slagbeurten met één homerun en twee binnengeslagen punten.
Bogaerts heeft nu een 22-game hitting streak (langste reeks in de MLB) en tijdens die reeks is hij goed voor een .398/.433/.612 slashline. Hij staat eerste in de MLB met 73 honkslagen, vierde met slaggemiddelde en vijfde met een 2.9 fWAR.
Slagmannen van de Cincinnati Reds en de New York Mets hadden deze week geen kans op het gooien van Kenley Jansen. De 28-jarige closer van de Los Angeles Dodgers gooide twee puntloze innings met één strikeout en hij gaf geen enkele honkslag op. Jansen pikte save nummer vijftien van het seizoen op en is slechts vier saves verwijderd van het clubrecord, dat op naam staat van Eric Gagne (156).
De roadtrip voor Jonathan Schoop en de Baltimore Orioles zit erop. Op bezoek bij de Houston Astros ging hij 3-uit-14 met een RBI double en in de serie met de Cleveland Indians deed Schoop het iets beter met vier honkslagen in twaalf slagbeurten, inclusief een two-run single. Nu wacht een ontmoeting in eigen huis met de Boston Red Sox.
He’s Back! Jurickson Profar, voormalig toptalent in de MLB, miste de afgelopen twee seizoenen vanwege blessureleed. De weg terug was zwaar voor de 23-jarige tweede honkman van de Texas Rangers, mooi opgeschreven door VICE Sports, echter twijfelde Profar nooit aan zijn kwaliteiten. En met een beetje hulp van vechtersbaas Rougned Odor, sloeg Profar op 27 mei tegen de Pittsburgh Pirates zijn eerste honkslag in de MLB sinds 26 september 2013. Hij eindigde de week 5-uit-13 en scoorde drie runs.
Een lekker week voor Didi Gregorius waarin hij een homerun sloeg, Troy Tulowitzki een honkslag ontnam en te gast was bij het programma Intentional Talk. Sir Didi heeft dit seizoen vooral succes tegen linkshandige pitchers (.356 slaggemiddelde). Op Sports Illustrated een uitgebreid portret over Didi en de familie Gregorius.
Andrelton Simmons is nog herstellende van zijn duimblessure.
Andrelton Simmons believes (hopes?) he can be back in 2 weeks. Probably not, but encouraging nonetheless. #Angels https://t.co/ZZ5H1jNzVK
— Jeff Fletcher (@JeffFletcherOCR) 28 mei 2016
Lees hier de Dutch Report van vorige week
* .000/.000/.000 staat voor slaggemiddelde, on-base percentage en slugging percentage. Een 100 wRC+ is league average, 0.00 / 0.00 bij Jansen is ERA/FIP.
Foto: Phrake Photography
UFC Fight Night: Garbrandt sloopt Almeida
Vannacht stond er in Las Vegas weer een UFC Fight Night op het programma, een week voor UFC 199. Er stonden weer een aantal stevige partijen op de Main Card, met als Main event de strijd tussen twee ongeslagen krijgers uit de Bantamweight divisie, Thomas Almeida en Cody Garbrandt. De twee zijn samen 29-0, met Almeida de meer ervaren van de twee met maar liefst 21 overwinningen. Op het Co-Main event staat de partij tussen Renan Barao en Jeremy Stephens op het programma.
Het Main Event ging tussen de Braziliaan Thomas Almeida en Team Alpha Male lid Cody Garbrandt. Beiden zijn nog ongeslagen, het belooft een stevige knalpot te worden. Beide jonge krijgers hebben zware vuisten, met elk een groot aantal KO’s achter hun naam.
Cody Garbrandt verslaat Thomas Almeida
– Knockout (eerste ronde)
Beide heren gaan snel van start. ‘No Love’ Garbrandt komt al snel met wat hoge trappen te voorschijn. Later in de ronde raakt hij Almeida een aantal keer hard in het gelaat met linkse stoten. Vlak voor het einde van de eerste ronde raakt hij de Braziliaan opnieuw hard, dit keer met rechts. Dat wordt Almeida fataal. Hij gaat naar het canvas en referee John McCarthy moet het gevecht stoppen. De Braziliaan is zijn ongeslagen record kwijt, en ‘No Love’ gaat naar 9-0. De toekomst ziet er voor beide heren zeer rooskleurig uit.
Cody Garbrandt GOT HIM. Down goes Thomas Almeida in the first!#UFCVegas https://t.co/Qiu0RnA8px
— FOX Sports: UFC (@UFCONFOX) 30 mei 2016
——————
Jeremy Stephens verslaat Renan Barao
– Jurybesluit (unaniem)
Het ging bij de weigh ins al goed fout tussen de twee kemphanen. Stephens duwde Barao weg nadat de Braziliaan dwars door ‘Lil Heathen’ heen wilde lopen. Barao is de voormalig Bantamweight kampioen en maakt tegen Stephens zijn debuut in de Featherweight divisie.
In de eerste ronde laat Barao zien dat hij de snelheid van de Bantamweight divisie mee heeft genomen. Stephens is echter een geduchte vechter met K.O power en daar moet ‘The Baron’ toch voor oppassen. In de tweede ronde moet de Braziliaan door de kracht van Stephens even naar achter en neemt zijn bewegelijkheid ook gestaag af.
MAN @LilHeathenMMA's uppercut has BAAAAAAAAAAD INTENTIONS!! #UFCVegas https://t.co/KfvPTMXL54
— #UFCVegas (@ufc) 30 mei 2016
Stephens sleept de overwinning uit het vuur door met harde stoten beter door te breken. Met machtige uppercuts is het eigenlijk een wonder dat ‘Baron’ nog op zijn voeten staat. Na twee TKO’s toegebracht door TJ Dillashaw is de overstap van Barao naar de Featherweight divisie nog geen succes met dit verlies tegen ‘Lil Heathen’.
——————
Rick Story verslaat Tarec Saffiedine
– Jurybesluit (unaniem)
Saffiedine is de voormalig Strikeforce kampioen, en de #10 op de ranking in de Welterweight divisie. Tegenstander Story staat één plaatsje achter hem op de ranking en wil graag hoger op de ladder geraken door de Belg te verslaan.’Horror’ Story is in de eerste ronde iets actiever en de knie van de Belg slaat aan ’t bloeden. De knie was bijna spelbreker in de aanloop naar deze partij. Saffiedine lijkt er echter geen last van te hebben. De Belg zal toch uit een ander vaatje moeten tappen om het verhaal van Story een ander einde te geven. Met trappen is hij effectief, maar de tactiek van Story is minstens even effectief. Met clinches en body shots heeft hij het overwicht en kan hij de Belg overwinnen.
——————–
Chris Camozzi verslaat Vitor Miranda
– Jurybesluit (unaniem)
De twee Middleweights zijn aan elkaar gewaagd in een gelijkopgaande partij. Camozzi heeft toch licht het overwicht en in de tweede ronde is het gezicht van Miranda bloederig door een sterk einde van Camozzi, die zijn voorsprong verder uitbouwt. Miranda won zijn laatste drie partijen door TKO, maar kan tegen Camozzi de achterstand niet goed maken. De Amerikaan neutraliseert het gevaar van de Braziliaan en heeft met het unanieme jurybesluit de partij in de tas.
——————–
Lorenz Larkin verslaat Jorge Masvidal
– Jurybesluit (verdeeld)
In de welterweight divisie stonden ‘Gamebred’ Masvidal en Larkin ‘Da Monsoon’ tegenover elkaar. Masvidal is iets beter in de eerste ronde maar krijgt aan het eind van de ronde een vinger in zijn oog. Larkin probeert met low kicks schade aan te brengen bij Masvidal. In de laatste ronde geven beide vechters alles wat ze nog in de tank hebben. ‘Da Mansoon’ regent het feestje van Masvidal onder door iets effectiever te zijn en door zijn stevige trappen.
Who smiles and sticks their tongue out after getting the karate-kid to the face?!?! #UFCVegas https://t.co/dUjVcbvCSi
— #UFCVegas (@ufc) 30 mei 2016
——————
Paul Felder verslaat Joshua Burkman
– Jurybesluit (unaniem)
De twee kijken de kat rustig uit de boom in de eerste ronde. Berkman is effectiever, maar Felder snijdt goed de Octagon af. Aan het einde van de ronde gaat het toch goed los. Er wordt een stevige slagen wisseling geleverd en Burkman scoort ook de eerste takedown. In de tweede ronde verandert er niet veel. Felder probeert het initiatief te nemen maar Burkman lijkt opnieuw effectiever. In de derde ronde is de ‘Irish Dragon’ veel actiever en begint de neus van Burkman te bloeden Toch vrij verrassend sleept de Ier Felder toch de overwinning uit het vuur.
——————
FS1 Prelims
Sara McMann verslaat Jessica Aye
– Jurybesluit (unaniem)
Abel Trujillo verslaat Jordan Rinaldi
– Jurybesluit (unaniem)
Jake Collier verslaat Alberto Uda
– TKO (tweede ronde)
Eric Koch verslaat Shane Campbell
– Submission (tweede ronde)
——————
Fight Pass Prelims
Bryan Caraway verslaat Aljamain Sterling
– Jurybesluit (verdeeld)
Adam Milstead verslaat Chris de la Rocha
– TKO (tweede ronde)
