Home Blog Pagina 707

McGregor vecht op 20 augustus tegen Diaz

0

Nate.diaz
Conor McGregor en Nate Diaz staan op 20 augustus tegenover elkaar in de T-Mobile Arena in Las Vegas tijdens UFC 202. Het gevecht dat oorspronkelijk volgende maand al plaats had moeten vinden, is met een maand vertraagd.


Beide heren stonden in maart ook in de octagon toen Diaz de wereld verraste en McGregor liet opgeven. Meteen na de confrontatie werd er gesproken over een mogelijke rematch en die werd later in maart ook aangekondigd. Tijdens UFC 200 zou Diaz-McGregor 2 plaatsvinden, maar plotseling kondigde de Ier zijn pensioen aan op twitter. Dat werd later gevolgd door een persbericht van de UFC, waarin werd verteld dat het gevecht niet door zal gaan. McGregor was in IJsland en had geen zin om naar Las Vegas en New York te vliegen om UFC 200 te promoten. Dit zorgde er voor dat Dana White hem van de kaart moest schrappen en er een nieuwe tegenstander zou komen voor Diaz.
De Amerikaan had weinig zin daarin en wilde alleen tegen McGregor vechten, aangezien hij dan veel meer zou gaan verdienen. Samen met Lorenzo Fertitta ging White op bezoek bij McGregor om het een en ander goed te praten en te kijken wat er mogelijk is. De Ier liet weten open te staan voor een rematch met Diaz en niets anders. Daarop gingen de eigenaren van de UFC ook in gesprek met Diaz, waar het gesprek minder goed liep. De Amerikaan eiste meer geld voor het gevecht met McGregor.
Het lijkt er nu op dat beide vechters hun zin hebben gekregen. McGregor en Diaz staan over twee maanden te strijden voor hun eer tijdens UFC 202.
Foto: Archief Getty Images

Padres sturen Shields naar White Sox

0

Shields
De San Diego Padres hebben zaterdagavond startende werper James Shields verkocht aan de Chicago White Sox. De club uit Californië stuurt de 34-jarige pitcher (en ruim de helft van diens salaris) naar de Windy City, in ruil voor Minor Leaguers Fernando Tatis Jr. en Erik Johnson. Shields zal naar verwachting dinsdag voor het eerst in een White Sox-uniform op de heuvel staan, als Chicago het opneemt tegen de Washington Nationals.
James Shields tekende in februari 2015 een vierjarig contract (met een optie voor een vijfde jaar) bij de Padres, ter waarde van 75 miljoen dollar. Van de $58 miljoen die Shields de komende jaren nog tegoed heeft, betaalt San Diego een slordige $30 miljoen als Shields eind dit seizoen geen gebruik maakt van zijn opt-out clausule en dus zijn contract uitdient in Chicago. Big Game James kost de White Sox dan slechts $26 miljoen voor de komende tweeëneenhalf jaar. Gezien het matige niveau dat de werper de laatste twee seizoenen heeft getoond, lijkt het niet logisch dat hij deze clausule zal gebruiken.
Dit seizoen staat de ERA-teller bij Shields op een niet al te fraaie 4.28, maar een grotere zorg voor de White Sox zal het aantal homeruns zijn dat de voormalig Tampa Bay Ray en Kansas City Royal per seizoen tegen krijgt. Zeker een stadion als U.S. Cellular Field, de thuisbasis van de White Sox, lijkt geen ideale locatie voor een pitcher die nooit minder dan achttien en vorig jaar maar liefst 33 round trippers om de oren kreeg.
shields
Daarentegen halen de Sox wel een duurzame speler binnen. Sinds 2007 heeft Shields nooit minder dan 200 innings per seizoen gegooid en hangen zijn strikeouts ook altijd om en nabij dat getal. Dit seizoen staat Shields op een verdienstelijke, zij het ietwat middelmatige 7.8 K/9 (strikeouts per 9 innings), maar zijn de walks ook iets omhoog gegaan (3.6 BB/9). In Chicago hoopt men dat pitching coach extraordinaire Don Cooper Shields weer op het juiste pad kan brengen.
Het is nog onduidelijk wat de White Sox met hun rotation gaan doen. Rookie Carlos Rodon heeft het zwaar en zou mogelijk baat hebben bij een korte opfrisperiode in Triple-A. Het lijkt er echter op dat Mat Latos of Miguel Gonzalez geslachtofferd zal worden om een plek vrij te maken voor Shields.
De Padres halen met de verkoop van Shields twee Minor Leaguers binnen. Erik Johnson gold ooit als één van de beste pitching prospects in de Minor League organisatie van de White Sox. De 26-jarige werper maakte zijn MLB-debuut in 2013, maar kon in de daaropvolgende jaren nooit overtuigen. Na flink wat heen en weer gereis tussen Chicago en Charlotte (AAA), leek het doek definitief voor Johnson te vallen toen de White Sox begin dit jaar Mat Latos contracteerden en met hem het nieuwe seizoen in gingen, ondanks dat Johnson in 2015 nog de titel Most Outstanding Pitcher of the International League (AAA) binnen wist te slepen. Na een dramatisch verlopen Spring Training werd Johnson opnieuw teruggezet naar Triple-A, waar hij vast leek te roesten. De Padres verlossen hem nu uit zijn lijden.
De pas 17-jarige Fernando Tatis Jr. is de zoon van voormalig Major Leaguer Fernando Tatis. De korte stop werd vorig jaar door de White Sox als Internationaal Free Agent gecontracteerd. Mede door de comfortabele hoeveelheid getalenteerde jonge infielders in de minor league, kwam Tatis niet in de toekomstplannen van de White Sox voor.
Met het verkopen van Shields komt er een einde aan een tumultueuze week voor de Padres en hun duurbetaalde sterpitcher. Na een kleine week van geruchten, een dramatische wedstrijd van Shields tegen Seattle (10 earned runs tegen in 2.2 innings) en de Padres-eigenaar die het team (en Shields) op de radio voor rotte vis uitmaakte, leek een trade aan het einde van de afgelopen week toch weer van tafel.
Op zaterdag kwam echter ineens het nieuws naar buiten dat de Padres en White Sox toch weer aan het overleggen waren. De Padres wilden blijkbaar maar al te graag van Shields af, want uiteindelijk vertrekt de werper voor een prikje naar Chicago. De White Sox hopen met deze move hun starting pitching te verstevigen in de jacht op een play-offplek. Met Chris Sale, Jose Quintana, Carlos Rodon, James Shields en Latos/Gonzalez heeft de club nu in elk geval een stap de goede richting in gedaan. Voor de Padres rest nu slechts de vraag wie de volgende is die het (wederom) zinkende schip uit San Diego mag verlaten.
Update: de White Sox hebben inmiddels bekendgemaakt dat Mat Latos in de starting rotation zal blijven na de komst van Shields. Miguel Gonzalez gaat naar de bullpen. Shields zal rugnummer 25 gaan dragen en woensdag tegen de Nationals zijn debuut maken.


Foto: Twitter

Stanley Cup Final: Sharks winnen in 'The Shark Tank'

0

Recaps
Na de eerste twee wedstrijden in Pittsburgh, die beiden door de thuisploeg gewonnen werden, was het vannacht tijd voor de eerste Stanley Cup Final-game in de beruchte Shark Tank, de thuishaven van de San Jose Sharks. De ploeg van coach Pete DeBoer moet beide thuiswedstrijden winnen, om te voorkomen dat Pittsburgh in Game 5 of misschien zelfs in Game 4 al een einde aan de finales kon maken.
Na ruim vijf minuten opende Ben Lovejoy de score voor de gasten, maar binnen vier minuten trok Justin Braun de stand alweer gelijk, op aangeven van Joe Thornton. Patric Hornqvist gaf Pittsburgh opnieuw de voorsprong in de tweede periode, maar ook dit keer kwam San Jose langzij. Halverwege de derde periode maakte Joel Ward gelijk. In overtime zorgde de Finse rookie Joonas Donskoi voor de beslissing. Hij verraste keeper Matt Murray in de korte hoek. Opnieuw domineerden de Penguins qua schoten op doel: 42 tegen 26 in het voordeel van de gasten.

Foto: NHL Public Relations

Brock Lesnar keert terug naar de UFC

0

Brock Lesnar en Heyman ChampWWE Superstar Brock Lesnar keert eenmalig terug naar de UFC. In de nacht van 9 op 10 juli stapt The Beast tijdens UFC 200 in de Octagon. Een maand later komt Lesnar in actie tijdens SummerSlam in Brooklyn, New York. Dat hebben de UFC en WWE bekendgemaakt.


Het is nog niet bekend tegen welke UFC-atleet de voormalige WWE- en UFC World Heavyweight Champion het in Las Vegas opneemt. De laatste keer dat Lesnar in de Octagon stond was op 30 december 2011 – Lesnar verloor tijdens UFC 141 van de Nederlander Alistair Overeem.
De 38-jarige Lesnar is sinds april aan het trainen voor zijn UFC-comeback. Vorig jaar was er ook sprake van een terugkeer naar de UFC. Na tweeëneenhalve maand MMA-training kwam The Beast tot de conclusie dat het niet verstandig zou zijn om terug te keren naar de UFC. Lesnar tekende vorig jaar een lucratieve driejarige verbintenis met WWE.
Foto: © 2016 WWE, Inc. All Rights Reserved.

UFC 199: Bisping zorgt voor enorme verrassing

0


In Los Angeles, in het schitterende Forum, stond er vannacht UFC 199 op het programma met als Main event het gevecht om het Middleweight kampioenschap tussen titelhouder Luke Rockhold en Michael Bisping. Laatstgenoemde kan de eerste Britse kampioen worden en is ontzettend gemotiveerd. Het Co-Main event gaat tussen Dominick Cruz en Urijah Faber. De twee Bantamweights vliegen elkaar al bijna tien jaar in de haren, het is met recht één van de felste rivaliteiten in de sportwereld. In dit stuk staat de rivaliteit uitgebreid beschreven. Maar er staan meer interessante potjes op de card. In de Lightweight divisie staan Dustin Poirier en Bobby Green tegenover elkaar. Green komt terug na 18 maanden afwezigheid. In de Featherweight staat er ook een zeer interessant duel op het programma. Nummer vier Max Holloway staat tegenover nummer 5 Ricardo Lamas. Is de winnaar van dit duel weer een stap dichter bij een titelshot? Legende Dan Henderson staat ook op de Main card, hij zal uitkomen tegen Hector Lombard. Het zou een memorabele avond in Los Angeles worden.


Michael Bisping verslaat Luke Rockhold
– KO (eerste ronde)
In de aanloop naar het gevecht vlogen de beledigingen over en weer. De Brit is een meester in mentale oorlogvoering en probeerde de kampioen verbaal te vernietigen. Op de weigh-ins moesten de twee al gescheiden worden. Rockhold voorspelde een KO in de eerste ronde, maar tot komt nog niet uit. Rockhold vuurt een groot aantal linkse trappen, op verscheidene locaties. En dan. De voorspelling van Rockhold komt uit, maar echter aan het verkeerde adres. Rockhold moet een aantal harde linkers incasseren en komt dat niet meer te boven. Een daverende verrassing wordt werkelijkheid. Michael Bisping verslaat Rockhold met een trainingskamp van maar 2 weken. En opnieuw verliest AKA, The American Kickboxing Academy, een titel. Na UFC 198, waar Stipe Miocic verrassend kampioen Fabricio Werdum K.O sloeg,, wordt de MMA wereld opnieuw opgeschrikt door een verrassing. We hebben een nieuwe Middleweight kampioen.


——————–
Dominick Cruz verslaat Urijah Faber
– Jurybesluit (unaniem)
Voor de derde keer gaan de heren oorlog voeren in de Octagon en in de aanloop naar het gevecht werden de beledigingen over en weer geslingerd. Nu is het eindelijk zo ver. Het gevecht zal op een enorm hoog tempo verlopen. In de eerste ronde gaat het gevecht verrassend snel naar de grond, daar kan geen van beide heren het verschil maken. Faber tilt Cruz later in de ronde op en gooit hem op de grond, maar de titelverdediger springt als een veer weer op.
In de tweede ronde slaat Cruz Faber met een strakke linker naar de grond. Faber herstelt echter en blijft overeind. Cruz begint nu tegen de benen te trappen, een zwak punt van Faber. De Dominator oogt minder actief als gebruikelijk, maar dat komt ook vooral door de verbeterde bewegelijkheid van Faber.
De hoek van Cruz maant hem in de derde ronde tot meer actie en dat krijgen ze ook. Hij raakt Faber een paar keer goed zonder dat de California Kid breekt. Faber heeft moeite om Cruz te raken, wat natuurlijk niet gek is gezien de enorme bewegelijkheid van de Mexicaan.
In de vierde ronde is Cruz effectief met een paar goede jabs. Faber lijkt niet in staat om de trekker over te halen, en dat komt ook omdat Cruz nooit lang op één plek blijft. Cruz krijgt Faber weer tegen het canvas maar de kampioen kan nog niet afmaken.
Faber weet dat hij na de eerste vier rondes alleen nog kan winnen via een K.O. Zijn eigen hoek laat em dat ook weten in niet mis te verstane woorden. Het mag echter niet deren, Cruz blijft simpelweg niet lang genoeg in bereik van de California Kid om goed te raken. De titelverdediger hoort de woorden’ AND STILL‘ uit de mond van Bruce Buffer schallen en behoudt zijn titel door een unaniem jurybesluit.


——————–
Max Holloway verslaat Ricardo Lamas
– Jurybesluit (unaniem)
Holloway heeft een fantastische reeks van acht overwinningen achter de rug voordat hij de kooi instapt. Zijn laatste verliespartij was tegen Conor McGregor, maar ging in die partij niet knockout en gaf de Ier goed partij. In de eerste ronde is Holloway de agressor. Hij belet Lamas om het initiatief over te nemen en snijdt de Octagon goed af. Lamas probeert het met takedowns, maar Holloway’s verdediging is uitstekend. Het hoogtepunt van de eerste ronde is een fraaie draaikick van ‘Blessed’ Holloway.
In de tweede ronde delen de heren naar hartenlust stoten uit. Lamas ontsnapt een paar keer knap maar houdt het vol tot het einde van de ronde.
In de derde ronde moet Lamas gas geven. Hij staat achter in rondes en probeert het heft in handen te nemen. Holloway is echter bestand tegen de aanval en aan het einde van de ronde besluiten de heren voluit elkaar te bestoken met combinaties. Holloway wint de partij door een unaniem jurybesluit.


——————–
Dan Henderson verslaat Hector Lombard
– KO (tweede ronde)
‘Hendo’, zoals Henderson liefkozend wordt genoemd, ziet er op 45-jarige leeftijd nog kwiek uit. ‘Lightning’Lombard is met zijn 38 jaar ook niet de jongste meer, maar voor hem geldt eveneens dat hij in piekvorm is. Hendo wordt door het publiek fanatiek aangemoedigd, en al snel tovert hij een paar harde rechtse uit de hoge hoed. Lombard brengt Hendo halverwege de ronde naar de grond en probeert Henderson met een armbar te verschalken. Het gevecht gaat terug naar standup, maar al snel gaat Lombard als een bezetene te keer met woeste slagen naar het hoofd van Hendo. Knap overleeft de veteraan de aanval.
In de tweede ronde trapt Hendo hard tegen het gelaat van Lombard, en om het allemaal nog erger te maken dreunt hij zijn elleboog hard tegen de slaap van de Cubaan. Bij ‘Lightning’ gaan de lichten uit. Tot groot vermaak van het publiek! Henderson heeft nog een opmerking tijdens het interview na afloop.. het kon weleens zijn laatste gevecht geweest zijn.


——————–
Dustin Poirier verslaat Bobby Green
– KO (eerste ronde)
Een overwinning voor één van beide heren kon weleens een lancering richting de top 10 betekenen. Poirier slaat in de eerste ronde Green snel naar de vlakte. Knap red Green zich nog even van de agressieve aanval van ‘Diamond’ Poirier, maar even later moet hij alweer stof happen. Dit keer duikt Poirier bovenop hem en verschalkt hij Green snel. Het is over voordat je het weet.


——————–
FS1 Prelims
Alex Caceres verslaat Cole Miller
– Jurybesluit (unaniem)
Brian Ortega verslaat Clay Guida
– KO (derde ronde)
Bezeil Darius verslaat James Vick
– KO (eerste ronde)
Jessica Andrade verslaat Jessica Penne
– TKO (tweede ronde)
——————–
Fight Pass Prelims
Sean Strickland verslaat Tom Breese
– Jurybesluit (verdeeld)
Luiz Henrique da Silva verslaat Jonathan Wilson
– TKO (tweede ronde)
Kevin Casey vs Elvis Mutapcic
– Draw
Marco Polo Reyes verslaat Dong Hyun Kim
– KO (derde ronde)
Foto: Archief

Bogaerts' hitting streak eindigt na 26 wedstrijden

0

Bogaerts
Gefrustreerd gooide Xander Bogaerts zijn knuppel naar de grond, nadat hij in de negende inning uit ging met een strikeout op een hoge fastball. Niet alleen verloren de Boston Red Sox het duel met de Toronto Blue Jays (5-2), ook eindigde de langste actieve reeks in Major League Baseball: een 26-game hitting streak.
Bogaerts verdiende in vijf slagbeurten twee walks, maar kwam niet tot een honkslag en daarmee eindigde de reeks die op 6 mei begon tegen de New York Yankees.
Het is uitputtend om achter het record van Joe DiMaggio (56 wedstrijden op rij een honkslag) aan te gaan, gaf de 23-jarige shortstop na afloop toe. “Het is moeilijk en ik heb werkelijk geen idee hoe hij het voor elkaar heeft gekregen. Ik ben trots op mezelf dat ik het zo lang heb volgehouden. I enjoyed it.”


In de 26 wedstrijden sloeg Bogaerts 45-uit-117 (goed voor een .385/.419/.581 slashline) met vijf homeruns, 20 binnengeslagen punten, acht doubles en 23 gescoorde runs.
Over het gehele MLB-seizoen staat Bogaerts derde in de league met een .343 slaggemiddelde, eerste met 79 honkslagen en vijfde met een 2.9 fWAR.
Cijfers die hem voorlopig de meeste stemmen hebben opgeleverd als de startende shortsop voor de American League in de 2016 MLB All-Star Game.


Foto: Twitter

John Cena vs. AJ Styles tijdens Money in the Bank

0

John Cena vs. AJ Styles
John Cena had voor zijn return tijdens Monday Night RAW misschien op een warm welkom gerekend van zijn collega’s, maar niets bleek minder waar. Tijdens zijn in-ring promo onderbrak AJ Styles hem, en dit liep geheel anders dan verwacht. Hij viel John Cena volledig uit het niks aan, en zorgde er daarna samen met zijn vrienden van The Club voor dat de vijftienvoudig World Champion niet meer opstond.
WWE heeft inmiddels bekendgemaakt dat er tijdens Money in the Bank (19 juni live vanuit Las Vegas) een ”dream match” tussen John Cena en AJ Styles op het programma staat.


Er waren al 2 andere matches bekend voor de pay-per-view, hieronder alle op dit moment aangekondigde matches:

  • WWE World Heavyweight Championship: Roman Reigns vs. Seth Rollins
  • John Cena vs. AJ Styles
  • MITB Ladder Match: Dean Ambrose vs. Sami Zayn vs. Cesaro vs. Kevin Owens vs. Alberto Del Rio vs. Chris Jericho

Foto: © 2016 WWE, Inc. All Rights Reserved

NBA Finals 2016: Game 1 Mini-Movie Warriors vs. Cavaliers

0

shaun-livingston-andre-iguodala-nba-golden-state-warriors-phoenix-suns
De Golden State Warriors hebben de eerste wedstrijd gewonnen in de 2016 NBA Finals. Net als vorig jaar, toen Cleveland ook tegen een 1-0 achterstand aankeek. Bekijk de hoogtepunten door de lens van NBA.com: Mini-Movie Game 1.

Foto: Archief Getty Images

Vliegangst

0

Wade Miley, vliegangst
Wade Miley haat vliegen. De pitcher zou dan ook wel flink gebaald hebben toen de Boston Red Sox hem in december naar de Seattle Mariners stuurden. Uitgerekend de club die in 2016 het langst van alle dertig MLB-teams in de lucht zal hangen.
Dik 76.000 kilometer reizen de Mariners dit seizoen met het vliegtuig. Voor Miley had het wellicht minder stressvol geweest als hij naar de Chicago Cubs was getrade. Vanuit Chicago had hij ‘slechts’ 39.000 kilometer hoeven vliegen. “Toen ik klein was dacht ik echt ‘ik ga nooit in zo’n ding.’ Het voelt gewoon niet veilig”, zei hij eens. “Maar ja, dat gaat niet met honkbal.”
In 2014 speelde Miley bij de Arizona Diamondbacks en moest hij zelfs naar Sydney voor een paar wedstrijden. “Ik zag er erg tegenop om zestien uur vast te zitten in een vliegtuig, maar er gaan nou eenmaal geen treinen naar Australië.”
Hoewel Miley last heeft van vliegangst zit dit zijn honkbalcarrière vooralsnog niet in de weg. Dat was wel anders bij Jackie Jensen (1950-1961). De outfielder van onder meer de New York Yankees en de Red Sox was doodsbang voor vliegen. Alles probeerde Jensen om zijn angst te onderdrukken. Hij ging bij psychiaters in regressie en via hypnose terug naar de tijd dat hij nog een kind was. Het bleek dat Jensen vroeger vaak met vliegtuigjes speelde en hij met zijn vriendjes die telkens brandend liet neerstorten.
Goed om te weten, maar het hielp niks. Jensen stapte over naar zwaardere middelen. Hij verdoofde zich voor iedere vlucht met tranquilizers en slaappillen. Vaak was hij dan zo onder invloed dat teamgenoten hem naar binnen moesten dragen. Vrij gênant voor Jensen, omdat mensen vaak dachten dat hij straalbezopen was.
Wat ook niet hielp tegen zijn angst was dat Jensen bij de Yankees samen met Billy Martin honkbalde. Op een lange vlucht waar hij weer eens voor pampus in zijn stoel lag, bedacht Martin een grap. Hij deed zijn zwemvest aan en zuurstofmasker op en wachtte op flinke turbulentie. Op het moment dat het toestel begon te schudden duwde Martin Jensen hard tegen zijn schouders en riep luid in zijn oor: ‘We storten neer! We storten neer!’ De arme Jensen raakte helemaal in paniek en wist van schrik niet meer hoe hij zijn zwemvest moest aantrekken.
Jensen durfde op een gegeven moment helemaal niet meer te vliegen en stopte uiteindelijk met honkballen. “Ik heb maar één leven en ben tevreden dat met mijn familie door te brengen.”
Miley houdt intussen vol. Misschien dat hij goed heeft geluisterd naar zijn oud-teamgenoot Dustin Pedroia. “Ik haat vliegen”, vertelde de tweede honkman van de Red Sox. “Maar één van mijn beste vrienden Alex Cora gebruikte altijd een oneliner uit Rocky IV waar ik veel aan heb gehad.”
In die film zegt de Russische bokser Ivan Drago totaal ongeïnteresseerd over een tegenstander die hij in coma had gerost: ‘Als hij dood gaat, dan gaat ie dood.’ Op een vlucht zat Pedroia weer eens een keer angstig voor zich uit te staren. “Ik keek doodsbang naar Cora. Hij zei koeltjes met de monotone stem van Drago: ‘Als we dood gaan, dan gaan we dood.’ Ik dacht, daar zit wat in. Sindsdien hou ik mij daar maar aan vast.”

Service time & Super Two: een opfriscursus

0

Kris Bryant, Super Two
Elk seizoen rond deze tijd duiken er in de Amerikaanse honkbalwereld een paar termen iets hardnekkiger op dan normaal: prospects, service time en Super Two. Het is bijna juni, de namen van talentvolle Minor Leaguers vliegen ons om de oren en elke honkballiefhebber vraagt zich af wanneer we the next big thing op het hoogste toneel kunnen bewonderen. Waarom ze er nog niet zijn? Het antwoord heeft alles te maken met contracten en salarissen. Het heeft alles te maken met service time en Super Two. Deze wat wazige constructie zorgt elk jaar voor veel onduidelijkheid, dus bij dezen: een Super Two-opfriscursus.
Service time
Laten we bij het begin beginnen: servicetijd. Een normaal Major League-seizoen bestaat uit 183 ‘werkdagen’ (service days): 162 wedstrijden en 21 vrije dagen (play-offs blijven buiten beschouwing). Een speler verzamelt service time voor elke dag die hij op het 25-man roster doorbrengt. Major League Baseball beschouwt 172 dagen in een seizoen als een volledig jaar.
Tot zover het voorbereidende gedeelte van de berekening.
De eerste zes jaar die een gedrafte speler in een organisatie doorbrengt, is hij exclusief eigendom van dat team. Gedurende die zes jaar komt de speler niet in aanmerking voor Free Agent-status. Pas wanneer zijn status zes jaar en nul dagen aan service time bereikt (geschreven als 6.000 voor Jaren.Dagen), verliest de organisatie de exclusieve rechten op de speler, wordt de speler Free Agent en kan hij een contract tekenen bij elk willekeurig team dat hem een aanbod doet.
De salarisstructuur in die eerste zes jaar is meestal als volgt: drie jaar minimumsalaris ($507.500 in 2016), gevolgd door drie jaar salary arbitration, waarin spelers en teams na elk seizoen gezamenlijk tot een nieuw contract met een league-gemiddelde salarisverhoging proberen te komen (indien dit niet lukt, wordt een onafhankelijke arbiter ingeschakeld). Na drie jaar minimum en drie jaar arbitration, bereikt de speler Free Agency en kan het grote verdienen beginnen. Uiteraard mogen team en speler tussentijds besluiten tot het openbreken en verlengen van een contract, maar dat staat los van deze opfriscursus.
Laten we (verzonnen) super-prospect Riley Jackson als voorbeeld nemen.
Jackson begint 2016 op het 25-man roster van de New York Mets. Op 29 mei 2016 heeft hij dus 0.056 servicedagen gespaard (0jaar.56dagen). Er vanuit gaand dat Jackson een succesvol rookieseizoen doormaakt en de rest van het seizoen in de Major League speelt, bereikt hij in september de 172 servicedagen waarmee hij zijn stempelkaart voor een heel seizoen vol maakt. Zonder tussentijdse contractverlenging zien Jacksons komende zes jaar er dan als volgt uit:
2017
Service time: 1.000. Contract: minimum (afhankelijk van prestaties misschien een kleine verhoging).
2018
Service time: 2.000. Contract: minimum (afhankelijk van prestaties misschien een iets grotere verhoging).
2019
Service time: 3.000. Contract: arbitration, jaar 1. Salarisverhoging naar (bijvoorbeeld) $3 miljoen.
2020
Service time: 4.000. Contract: arbitration, jaar 2. Salarisverhoging naar (bijvoorbeeld) $6 miljoen.
2021
Service time: 5.000. Contract: arbitration, jaar 3. Salarisverhoging naar (bijvoorbeeld) $9 miljoen.
2022
Service time: 6.000. Contract: Free Agent.
Simpel, nietwaar? Toch willen de meeste teams natuurlijk graag een goedkoop zevende seizoen uit hun spelers persen. Door een paar weken of maanden te wachten met het oproepen van een speler, is dit mogelijk. Er zijn twee periodes in het seizoen waarbij servicetijdtrucs om de hoek komen kijken.
April
In 2015 zagen we de kwestie van Kris Bryant bij de Cubs. Bryant speelde uitstekend in het voorseizoen en had zonder twijfel zijn plekje op het Opening Day 25-man roster van de Cubs verdiend. De Cubs wachtten echter ruim twee weken met het promoveren van Bryant naar de Major League. Het gevolg: Bryant verzamelde in 2015 precies 0.171 dagen aan service time, oftewel één dag te weinig voor een volledig jaar. Op deze manier konden de Cubs bijna een heel seizoen over de jonge derdehonkman beschikken, maar begon zijn serviceklok pas te tikken aan het begin van het huidige seizoen in 2016.
Deze truc gaat de Cubs op de lange termijn een enorme hoeveelheid geld schelen, maar ja: fans willen de beste spelers zien, ook als het zakelijk gezien niet logisch is. Het publieke debat dat losbarstte en de mediastorm die de keuze losmaakte, nam de club voor lief. Business is business. Dezelfde truc is ooit door de Tigers met Rick Porcello uitgehaald: Porcello eindigde zijn zesde seizoen in de Major League met een servicetijd van 5.170.

Neem als contra-voorbeeld Jason Heyward. In 2010 plaatsten de Atlanta Braves Heyward aan het begin van het seizoen op hun 25-man roster. Na vijf jaar met de Braves en één seizoen met de Cardinals, bereikte Heywards serviceklok 6.000. Op 26-jarige leeftijd werd Heyward een Free Agent en tekende hij een achtjarig contract ter waarde van $184 miljoen bij de Cubs.
Als de Braves hem in 2010 een paar weken langer in de minor leagues hadden gelaten voordat ze hem naar de major league haalden, zou hij aan het eind van het vorig seizoen ongeveer 5.171 aan servicetijd hebben opgebouwd en zouden de Cardinals nog een jaar (en tegen een veel vriendelijkere prijs) over zijn talent hebben kunnen beschikken.
Juni
Dan nu: Super Two. Wat houdt Super Two eigenlijk in? Simpel: van de spelers die tussen de 2.000 en 3.000 aan servicetijd hebben opgebouwd, krijgt de 22% met de meeste servicetijd elke winter een extra (vierde) jaar aan arbitration, dat in de plaats komt van het derde jaar minimumsalaris. Dit heet de Super Two exception, oftewel de Super Two-uitzondering. Deze uitzondering is geïnstalleerd voor de spelers. Clubs proberen dus zoveel mogelijk hun spelers uit die bovenste 22% te houden, want dat kost ze geld. Een recent voorbeeld van deze praktijken is Pittsburgh’s Gregory Polanco, die door de Pirates tot mid-juni 2014 in Triple-A gehouden werd om hem geen Super Two-status te laten behalen.
De grens wie binnen of buiten die 22% valt, wordt niet bepaald aan de hand van een specifieke datum, maar aan de hand van een reeks dagen. De afgelopen zes jaar lag de Super Two-grens altijd boven de 2.120 (2 jaar en 120 dagen servicetijd). Dit betekent dat teams de Super Two-status van hun prospects kunnen mishouden wanneer ze de speler tenminste 63 dagen in de minor leagues houden, voordat ze hun jonge talenten naar de major league halen. Dit jaar valt deze grens van 63 dagen rond 5 juni 2016.
Bekende spelers die afgelopen jaar Super Two-status bereikten: Jurickson Profar (2.167), Didi Gregorius (2.159), Chris Archer (2.156), Nolan Arenado (2.155), Kole Calhoun (2.130), Arodys Vizcaino (2.168) en Anthony Rendon (2.130). Deze spelers zijn alle van een (potentieel) niveau dat ze in arbitration substantieel meer geld zouden kunnen gaan verdienen, dus hun Super Two-status kost hun clubs geld.
Mocht je je dus afvragen waarom de Astros derdehonkman Alex Bregman nog niet opgeroepen hebben, waarom Jameson Taillon van de Pirates nog steeds in de Minor Leagues speelt of waarom we Trea Turner nog niet in Washington hebben zien spelen: het antwoord is Super Two.
Voor dit artikel is gebruikgemaakt van Fangraphs Super Two pagina, Stephen J. Nesbitt’s column ‘SuperTwo and You’, MLBTR’s ‘List of Super Two qualifiers’ en de FAQ-pagina van Major League Baseball’s Player Association.