Home Blog Pagina 59

NHL Entry Draft 2025 | #10 Victor Eklund

0

Florida Panthers kroonde zich afgelopen nacht voor de tweede keer tot kampioen van de NHL. Bij SportAmerika kijken wij echter ook alweer vooruit naar de sterren van de toekomst! Over 9 dagen staat namelijk de NHL Entry Draft 2025 op de agenda. De komende twee weken draaien we je vast warm met een profiel van de potentiële top first rounders volgens de rankings van SportAmerika. Hoewel we vandaag na vijf Canadezen eindelijk een Europeaan behandelen, is ook deze speler andermaal een forward. Bij de gelouterde NHL volger zal zijn achternaam in ieder geval al een belletje doen rinkelen: Victor Eklund.

Nr. 10 | VICTOR EKLUND

2024 – 2025 TEAM: Djurgardens IF (Allsvenskan)
GEBOORTEDATUM: 03 oktober 2006
GEBOORTEPLAATS: Stockholm, Zweden
LENGTE/GEWICHT: 181cm / 77kg
SCHIET: Rechts
POSITIE: LW
DRAFT ELIGIBILITY: Eerste jaar (commitment aan Djurgardens IF)

Het heeft even geduurd, maar we hebben dan eindelijk onze eerste Europees op de Entry Draft lijst staan. Geboren en getogen in Stockholm groeide Victor als zoon van Djurgardens legende Christian Eklund en broertje van William uiteraard op met de sport ijshockey. Net als oudere broer William bleek al vrij snel dat het talent van papa ook bij de tweede Eklund telg op een juiste manier was doorgegeven. Als dertienjarig broekie sloot de forward zich aan bij de jeugdacademie van Djurgardens IF, waar hij in zijn eerste drie wedstrijden (COVID-19) tot reeds negen punten kwam.

Nadat in Zweden de maatregelen wat versoepelt werden, geraakte de ontwikkeling van de winger in een stroomversnelling. Al in zijn eerste volledige seizoen promoveerde Eklund direct door naar de U18, waar hij met onder meer Noah Ostlund (Buffalo Sabres), Calle Odelius (New York Islanders) en de later deze week nog centraal staande Anton Frondell op het ijs stond. Na een voortreffelijke vuurdoop was het seizoen ’23 – ’24 pas echt zijn doorbraak in de jeugdacademie. Na twee wedstrijden U18 schoof de forward door naar de U20, om na een dertigtal wedstrijden uiteindelijk in de hoofdmacht van de formatie uit Stockholm te belanden.

Naast zijn uitstekende prestaties in de HockeyAllsvenskan, noteerde de forward ook duizelingwekkende cijfers bij Tre Kronor. Op het WJC U18 liep de forward al één op één en kwam hij in 26 wedstrijden geel-blauw tot 27 punten (negen goals, achttien assists). Het voorbije seizoen maakte Eklund bovendien indruk op het WJC U20 en strandde onder zijn leiding Zweden pas in de halve finale tegen buurman en rivaal Finland.

BESTE CIJFERS IN ZWEDEN SINDS ELIAS PETTERSSON

Victor Eklund is één van de meest productieve Zweedse first year eligibles sinds Elias Pettersson als vijfde overall in 2017 door Vancouver Canucks werd opgepikt. Als achttienjarig broekie kwam de winger bij de grote mannen al tot 31 punten (negentien goals, twaalf assists) in 42 wedstrijden, iets wat de voorbije tien jaar alleen Pettersson dus beter deed.

Eklund is met name in de aanvallende een plaag voor de blue-liners. De Zweed heeft een neusje voor de goal en heeft naast een geweldig schot ook nog eens de beschikking over bovengemiddelde passing. Zijn schot kenmerkt zich vooral door een geweldige release, waarmee hij op zowel de korte als lange afstanden een goalie kan passeren. In puckbezit is Eklund welhaast niet van de puck te krijgen. Met een verfijnde schaatstechniek kan de winger met één beweging zichzelf ruimte creëren of ploeggenoten in de ruimte bedienen. Het geeft Eklund bovendien de mogelijkheid om zowel op snelheid (turnovers etc.), als in stilstaande situaties de aanvallende dirigent te zijn.

Als een rode lap op een stier werkt Eklund zich in het zweet bij puckverlies. Met een grote motor jaagt hij in de aanvallende zone op de puck en zet hij met een hoge en onvermoeibare forecheck continu tegenstanders onder druk. Niet onlogisch heeft de Zweed in de Allsvenskan één van de hoogste percentages veroverde pucks in de aanvallende zone. Bovendien schroomt Eklund allesbehalve een hit en gaat dit hem met zijn fysiek nog meer dan behoorlijk af.

Het aspect waar de Zweed nog tijd en energie in zal moeten steken is zijn inbreng in de defensieve zone. Zijn sterkte om de puck niet uit het oog te verliezen aanvallend, werkt hem tegen in de eigen zone. Geregeld verliest de forward zijn man uit het oog en creëert Eklund onbewust een ondertal situatie.

VOORUITBLIK

Je kunt er haast niet omheen, maar de gelijkenissen tussen Victor en oudere broer William zijn treffend. Toch neigt de NHL-redactie ook meer richting New Jersey en proeven we veel smaken die overeenkomen met het spel van Devil Jesper Bratt.

Victor Eklund bezit vrijwel ieder aspect waar een franchise die naarstig behoefte aan een top-six forward heeft van droomt. De combinatie tussen snelheid, stick handling en creativiteit maken van de Zweed een multi-inzetbare forward. Hetgeen er voor de NHL-redactie van SportAmerika nog echt niet uitspringt, zijn zijn defensieve taken. Kijk maar naar Daniel Sprong.

Zaak voor de Zweed om er hard aan te werken aankomend seizoen. De forward heeft zijn zegen op een langer verblijf bij Djurgardens reeds gegeven, iets wat als elfde overall door Anaheim Ducks alleen maar zal worden toegejuicht. De ploeg uit Californië heeft al één van de diepste prospect pools van de NHL en zal met Joel Quenneville aan het roer komend seizoen al gaan willen oogsten. Laat Eklund maar lekker ontwikkelen in eigen land en over twee à drie jaar de overstap naar Noord-Amerika maken. Een moment waarop de Ducks (op papier) één van de absolute topploegen in de NHL zullen zijn.

Cover photo: EMMA WALLSKOG – BILDBYRÅN

Stanley Cup Final: Sam Reinhart loodst Florida Panthers naar titelprolongatie

0

Edmonton Oilers had een paar dagen tijd om zich te herpakken van die pijnlijke Game 5 voor eigen publiek. Coach Kris Knoblauch kon die tijd gebruiken om te bepalen wie hij tussen de palen zette. Paul Maurice en de Panthers hadden die zorgen niet. Bij winst in Game 6 pakten zij voor het tweede jaar op rij de Stanley Cup en zetten ze de kroon op een uitstekend seizoen.

STANLEY CUP FINAL

GAME 6: FLORIDA PANTHERS – EDMONTON OILERS

Calvin Pickard bleek het antwoord niet in Game 5, dus greep Kris Knoblauch voor Game 6 terug op Stuart Skinner. Dat was overigens niet het enige twijfelgeval bij de Oilers. Ryan Nugent-Hopkins miste de morning skate en was allesbehalve topfit. Toch begonnen de bezoekers nog best aardig aan dit duel. Ze hadden natuurlijk ook geen keus. Die goede fase duurde echter niet lang. Sam Reinhart had de beelden van Brad Marchand in Game 5 nog even teruggekeken en schudde na vijf minuten soortgelijke moves uit zijn mouw. De aanvaller brak de wedstrijd open met de 1-0.

Edmonton moest vervolgens alle zeilen bijzetten om de achterstand niet op te laten lopen. Net als in de vorige wedstrijden probeerde Florida ook nu het verschil te maken, maar leken genoegen te moeten nemen met een 1-0 voorsprong. Leken, want in de laatste minuut van de eerste periode leverde het geduld en een prima pass van Eetu Luostarinen de 2-0 van Matthew Tkachuk op. Het was de volgende tik voor de Oilers, die echter niet van opgeven wilden weten. In de tweede periode moest en zou het gebeuren, maar nu werden ze door hun eigen goalie tegengewerkt.

Een relatief ongevaarlijke poging werd door Stuart Skinner slecht verwerkt waarop Aleksander Barkov met zijn assist Sam Reinhart vond. Met zijn tweede van de avond leek de voormalig Sabre de Panthers na 37 minuten in veilige haven te loodsen. Edmonton had deze play-offs al vaak bewezen over veerkracht te beschikken, maar op een gegeven moment is het ook een keertje op. Dat gevoel was ook wel een beetje van de gezichten van de Oilers af te scheppen. Wat moesten zij nog doen om deze Cats te stoppen? Knoblauch hoopte dat het vervangen van Skinner door een extra veldspeler nog iets met zijn manschappen deed. Met nog zeven minuten op de klok legde de coach zijn laatste kaarten op tafel, maar al na een paar tellen werkte dit averechts.

DE VIER VAN REINHART

Sam Reinhart had al 2 goals achter zijn naam en de derde was misschien wel de gemakkelijkste. Hij deponeerde de puck in het lege doel voor de 4-0. Daarmee was de koek voor de aanvaller nog niet op, want ook de 5-0 kwam op zijn naam in een wedstrijd die natuurlijk al lang en breed was gespeeld. Het slotakkoord in deze Stanley Cup Final kwam op naam van Vasily Podkolzin. Echt blij zal de Rus niet zijn geweest met zijn treffer. Meer dan de eer in deze Game 6 redde hij er niet mee en net als zijn teamgenoten moest Podkolzin even later toezien hoe de Panthers voor het tweede jaar op rij met de Stanley Cup in hun handen stonden.

UP NEXT:

Met deze vierde overwinning van de Panthers in deze best-of-7 komt er een einde aan een prachtig en spraakmakend NHL-seizoen. De 4Nations bleek een schot in de roos, maar natuurlijk zullen we ook het record van Alex Ovechkin niet vergeten. Wat we ook zeker niet mogen vergeten is de overmacht van de Panthers. In het reguliere seizoen maakten ze zich niet al te druk. Brad Marchand en Seth Jones bleken vervolgens rond de trade deadline geweldige aanwinsten en in het postseason zagen we de ware kracht van dit roster. Niet minder dan zes spelers tekenden voor tenminste 20 punten in het postseason en dat geeft wel aan hoe diep dit team is.

Sam Bennett was de man met de meeste goals (15) in de play-offs en kreeg terecht de Conn Smythe uitgereikt voor MVP. Matthew Tkachuk, met 6 punten in de laatste vier wedstrijden, liet na de wedstrijd weten met een vervelende liesblessure te hebben gespeeld in de play-offs. Dit waren echter de verhalen van de winnaars. De verliezers in deze finale zullen balen van hun gemiste kans, maar de Oilers zullen bovenal moeten toegeven dat dit Florida simpelweg beter is opgezet. Waar Edmonton het voornamelijk van Leon Draisaitl (11G, 33 punten) en Connor McDavid (33 punten, maar slechts 1 goal in de SCF) moet hebben, daar hebben de Panthers veel meer wapens.

BLIK OP DE TOEKOMST

Bij Edmonton lopen een aantal contracten af, maar de blik zal nu toch al voorzichtig gaan op 2026. Dan loopt het contract van McDavid namelijk af. Het lijkt ondenkbaar dat de beste speler ter wereld zijn geluk ergens anders gaat beproeven nu zijn maatje Draisaitl in Edmonton blijft, maar dachten we dat ook niet van Brad Marchand? De veteraan bloeide op in Sunrise en pakt veertien jaar na zijn eerste nu zijn tweede Stanley Cup. Niet met zijn geliefde Bruins, maar met de Panthers.

Ook daar hebben ze genoeg keuzes te maken. Zo lopen de contracten van Sam Bennett en Aaron Ekblad deze zomer af en wordt ook Marchand een UFA. Wij van SportAmerika zetten nu dan ook een streep onder dit seizoen, maar kijken tegelijkertijd al uit naar de draft (eind volgende week) en free agency. Dit alles in de hoop dat onze eigen franchises (Chicago en San Jose) daar de volgende stenen leggen voor een mooie toekomst waarbij deze Florida Panthers ongetwijfeld als voorbeeld dienen.

Eindstand in de serie: Florida wint met 4-2

Cover photo: Lynne Sladky / Associated Press

NHL Entry Draft 2025 | #11 Cole Reschny

0

De Stanley Cup Final is nog in volle gang. Bij SportAmerika kijken wij echter ook vooruit naar de sterren van de toekomst! Over 11 dagen staat namelijk de NHL Entry Draft 2025 op de agenda. De komende twee weken draaien we je vast warm met een profiel van de potentiële top first rounders volgens de rankings van SportAmerika. Na vier Canadezen op rij is ook nummer vijf in onze previewserie van Canadese bodem. Een Canadees die net als Cameron Schmidt en Carter Bear erg schommelt in de scoutrankings: Cole Reschny.

Nr. 11 | COLE RESCHNY

2024 – 2025 TEAM: Victoria Royals (WHL)
GEBOORTEDATUM: 06 april 2007
GEBOORTEPLAATS: Macklin, Canada 
LENGTE/GEWICHT: 178cm / 85kg
SCHIET: Links
POSITIE: C / LW
DRAFT ELIGIBILITY: Eerste jaar (commitment aan University of North Dakota)

De Entry Draft van 2025 herbergt zoals bekend niet de diepste pool aan high-end talent. Na de top vijf is het vooral gissen naar de mening van de scouts van de desbetreffende franchises en zullen er een flink aantal namen door elkaar gehusseld worden qua ranking. Een van de namen die niet op ieder scoutlijstje voorbij komt in de top vijftien is die van Cole Reschny. De Canadees staat over het algemeen op een eind eerste ronde positie ingeschaald, maar SportAmerika is overtuigd van de multi-inzetbare forward.

Geboren in Macklin (een plaatsje iets ten oosten van de middellijn Calgary – Edmonton) was het ijshockey wat in huize Reschny de klok sloeg. Als jongste van drie broers was het voor de jonge Cole al vroeg opboksen tegen het geweld van zijn oudere vrienden en familieleden. Uit een echte ijshockeyfamilie afkomstig (ook oom Trevor Reschny maakte naam in de minors midden jaren ‘90) bleef het talent van Cole niet lang onopgemerkt.

Op tienjarige leeftijd kreeg hij een uitnodiging van Saskatchewan Jr. Pats (Brick Invitational) en maakte in zes wedstrijden met zeven punten dusdanig indruk, dat een seizoen later een uitnodiging van de Western Canada Selects U12 op de deurmat verscheen. In het shirt van Canada (samen met onder meer Cameron Schmidt) kwam de jonge forward tot elf punten in acht wedstrijden en sloot hij niet veel later aan bij Northern Alberta U15 Prep. Mede door de COVID-pandemie kwam Reschny tot slechts een handvol wedstrijden, maar gebruikte hij zijn “quarantaine-tijd” om hard aan zijn skills te werken.

GOUDEN DUO MET GAVIN MCKENNA

De intensieve arbeid wierp meer dan zijn vruchten af want nadat de competitie weer was hervat, ging de forward door het dak. Met 92 punten in 25 wedstrijden trok de forward direct de aandacht van Saskatoon Blazers U18, waar hij in het seizoen 2022 – 2023 dusdanig veel indruk maakte, dat Reschny in de 2022 WHL Draft als third overall (na Gavin McKenna en Jackson Smith) bij Victoria Royals terecht kwam.

In de WHL ging Reschny vrolijk verder met punten harken en kwam hij in 61 wedstrijden tot 59 punten (21 goals, 38 assists). Zijn echte hoogtepunt beleefde de Canadees met name op het WJC U17 in november 2023. Op de eerste lijn samen met 2026 first overall — unaniem en zonder twijfel — Gavin McKenna was het duo goed voor een totaal van zeventien punten in zes wedstrijden en kregen beide heren alle lof en vrijwel iedere Award. Het voorbije seizoen was definitief de breakout van Reschny en schoot hij als “A” bij de Royals 92 punten in 62 wedstrijden op de borden en was hij bovendien een van de smaakmakers tijdens de U18 Hlinka Gretzky Cup. En dat op een roster met onder meer McKenna, Matthew Schaefer, Cameron Schmidt en Benjamin Kindel.

MULTI-INZETBARE QUARTERBACK

Het lijkt er sterk op dat Cole Reschny namens Victoria Royals de eerste first rounder uit de franchise geschiedenis zal worden. Niet gek als je een blik op zijn spel werpt. Ondanks zijn geringe lengte speelt de Canadees bijzonder fysiek, is in iedere zone op het ijs een toegevoegde waarde en heeft hands down de beste passing van de 2025 Draft Class. De forward is continu de ruimtes om hem heen aan het scannen (zoals Xavi en Iniesta in hun beste dagen bij Barcelona continu deden) en bij puckverlies schakelt de Canadees razendsnel om en is ijzersterk op de forecheck.

Met name zijn multi-inzetbaarheid maakt hem tot één van onze meest geliefde prospects van dit Draft jaar. Als spelmaker zet hij moeiteloos aanvallen op en medespelers in scoringspositie, is hij de eerste man die de forecheck leidt en heeft hij zelf ook nog eens een ijzersterk schot in huis. Een niet te vergeten kwaliteit is het loeren op een rebound. Zijn positionering is dusdanig sterk, dat de Canadees maar liefst 18% van zijn treffers het voorbije seizoen vanuit een rebound en/of bank pass noteerde.

Aan de andere kant van het ijs is Reschny ook een onmisbare schakel. Net als de gisteren omschreven Carter Bear is Reschny een uitmuntende two-way forward die met zijn positionering en stick checks passlijnen en tegenstanders afschermt en hierdoor grotendeels uit de duels blijft. Niet gek dat de Canadees bij Victoria Royals dan ook een belangrijke schakel op de penalty-kill was.

Het grootste ontwikkelpunt van de forward is zijn beweeglijkheid en schaatstechniek. Voor iemand van zijn lengte is Reschny niet de snelste van het pak en zou je met wat meer aanscherpen van zijn schaatstechniek een kortere draaicirkel moeten hebben. Ondanks het feit Reschny veel met zijn positionering verbloemt, is de Canadees op de turnover kwetsbaar.

VOORUITBLIK

Cole Reschny is een steal. Zo simpel is het. Zeker als men de scoutingsrapporten van de collega’s uit Noord-Amerika erbij pakt, kun je niet anders concluderen dat de Canadees een sleeper is.

Met zijn two-way kwaliteiten en ijzersterke passing en dito inzicht maakt Reschny tot één van onze meest geliefde centres van dit jaar. Toch vrezen we bij de NHL-redactie een beetje dat de forward eind eerste ronde opgepikt zal worden. De twijfels over zijn snelheid en beweeglijkheid plus het feit een smalle centre / forward met argusogen worden aangekeken werken niet in zijn voordeel.

Bij SportAmerika zijn we echter wel overtuigd van de forward. Zeker op positie elf zou de Canadees de ultieme leermeester ontmoeten: Sidney Crosby. Pittsburgh Penguins zal de komende jaren naar alle waarschijnlijkheid niet om de knikkers mee doen en ons gevoel zegt zelfs een flinke gooi naar de first overall van volgend jaar te doen (Gavin McKenna). Als men Reschny echter naar Steel City haalt, hengelen de Pengs een multi-inzetbare forward binnen. Iets waar nieuwbakken head coach Dan Muse alleen maar enthousiast van kan worden.

Cover photo: Gord Rufh Photograph

Thunder winnen Game 5, nog één zege nodig voor de titel

0

Oklahoma City Thunder hebben nog een overwinning nodig om zichzelf voor het eerst NBA Champions te mogen noemen. Thunder wonnen Game 5 met 120-109 van Indiana Pacers en kunnen zo in Game 6 of Game 7 de serie gaan beslissen.

De overwinning werd vooral veroorzaakt door een sterke eerste helft, waarin Thunder met 22-32 en 23-27 wonnen. Daardoor had OKC een voorsprong van veertien punten met rust. In het derde kwart bleken de Pacers weer bezig te zijn aan een comeback, want met 34-28 werd het derde kwart door Indiana winnend afgesloten. Daardoor kwam er een spannend vierde kwart, dat uiteindelijk door OKC werd gewonnen.

Thunder schoten wat beter van achter de driepuntlijn, maar maakten vooral het verschil met hun lage aantal turnovers (11) ten opzichte van Indiana (22). Dit zorgde ervoor dat OKC twaalf keer meer schoot. Shai Gilgeous-Alexander scoorde 31 punten met tien assist, maar was niet de uitblinker. Dat was Jalen Williams met 40 punten, 6 rebounds en 4 assists. Bij Indiana scoorden vijf spelers meer dan tien punten. Pascal Siakam scoorde 28 punten en was de topscoorder van de uitploeg. Indiana moet nu twee duels op rij winnen om kampioen te worden.

Foto: Morgan Givens/NBAE/Getty Images

NHL Entry Draft 2025 | #12 Carter Bear

0

De Stanley Cup Final is nog in volle gang. Bij SportAmerika kijken wij echter ook vooruit naar de sterren van de toekomst! Over 11 dagen staat namelijk de NHL Entry Draft 2025 op de agenda. De komende twee weken draaien we je vast warm met een profiel van de potentiële top first rounders volgens de rankings van SportAmerika. Na drie wingers op rij, is het nu “eindelijk” tijd voor een ander type speler. Hoewel op papier een centre kan ook deze Canadees uitstekend als winger uit de voeten: Carter Bear.

Nr. 12 | CARTER BEAR

2024 – 2025 TEAM: Everett Silvertips (WHL)
GEBOORTEDATUM: 04 november 2006 
GEBOORTEPLAATS: Winnipeg, Canada 
LENGTE/GEWICHT: 183cm / 81kg
SCHIET: Links
POSITIE: C/LW
DRAFT ELIGIBILITY: Eerste jaar

Ook prospect nummer vier in onze SportAmerika’s Entry Draft preview is andermaal een forward en andermaal een Canadees. Carter Bear is geboren en getogen in Winnipeg en kreeg het grote talent voornamelijk van vaders kant mee. Bear senior was een begenadigd amateur ijshockeyer, die na een langslepende blessure al vroeg een punt achter zijn carrière moest zetten.

Al snel bleek dat de jonge Carter een bovengemiddeld talent voor het spelletje had. Op negenjarige leeftijd kreeg Bear een uitnodiging van Winnipeg Jr. Jets, om mee te doen in het welbekende Brick Invitational. Hoewel de forward in zes wedstrijden slechts één treffer noteerde, ontving Bear een uitnodiging voor de Midwest Selects U12 (gerenomeerd jeugdtoernooi in Minnesota). Met vier treffers in zeven wedstrijden was het niet onlogisch dat het jaar daarop ook de U13 op de deur van de familie Bear klopte.

TERUG NAAR WINNIPEG

Met zeven punten in negen wedstrijden op zak, sloot de forward zich nadien (en niet onlogisch) aan bij de jeugdacademie van Winnipeg. In het shirt van Winnipeg Hawks ging zijn ontwikkeling door het dak. In de U14 verzamelde Bear reeds 57 punten in 30 wedstrijden en na een “COVID-jaar”, sloot hij vanaf het seizoen 2021 – 2022 aan bij Winnipeg Trashers U18. Als veertienjarig (!) broekie was de Canadees direct een van de absolute blikvangers op het roster en schoot hij in anderhalf seizoen Trashers 101 punten in 70 wedstrijden op de borden. Desondanks pikte Everett Silvertips (WHL) Bear pas in de zesde ronde van de 2021 WHL Draft op.

In een uitstekend rookie season kwam Bear uiteindelijk na 67 wedstrijden op 57 punten uit (25 goals, 32 assists) en kreeg hij bij aanvang van het seizoen 2024 – 2025 de “A” opgespeld. Samen met onder meer Landon Dupont — gedoodverfde nummer één van de 2027 Entry Draft — strandde Bear (hoewel door een achillespees blessure hij geen postseason speelde) met de Silvertips in de tweede ronde van de play-offs.

VEELZIJDIGE TWO-WAY FORWARD

Het is een van de meest ondergewaardeerde kwaliteiten van de Canadees, maar Bear herbergt één van de beste technieken van de aankomende Entry Draft. In vrijwel iedere situatie heeft Bear controle over de puck en ondanks zijn fysiek niet het meest in het oog springt is hij een meester in het afschermen van de puck. In de aanvallende zone is de multi-inzetbare forward de nummer één en dicteert hij de opzet. Met uitmuntende passing, een goed inzicht en een formidabele stick handling is de Canadees een schrik voor iedere blue-liner. Zeker zijn forecheck is hands down één van de beste van de 2025 Draft Class.

Het aspect wat het meest bij Bear in het oog springt is zonder twijfel zijn two-way inzetbaarheid. Ook in de defensieve zone is de forward een niet te missen schakel in de line-up en is zijn grote kracht om vanuit de zone passlijnen en tegenstanders af te schermen. Niet gek dat Bear bij Everett Silvertips gemiddeld de meeste minuten van het roster maakte.

Ondanks zijn uitstekende inzicht en techniek aan beide kanten van het ijs, kan de Canadees nog flink aan de slag met zijn snelheid en schaatstechniek. Met name in de snelle turnovers oogt de forward wat kwetsbaar en is zijn draaicirkel wat “hoekig”, om ook zijn trage startsnelheid niet te vergeten.

VOORUITBLIK

Met het oog op de NHL zijn veel aspecten van Carter Bear grotendeels terug te herleiden tot onder meer Brendan Gallagher (Montreal Canadiens) en Zach Hyman (Edmonton Oilers). Bij de scouts bestaan er zeker na zijn onlangs opgelopen achillespeesblessure twijfels over het fysieke gestel van de Canadees. De forward mist daarnaast de échte topsnelheid om het verschil te maken op de eerste lijn in de NHL en variëren de rankings van top tien tot mid tweede ronde.

Toch gaan we bij de NHL-redactie van SportAmerika all-in voor wat betreft de forward. Er zijn zeker aspecten waaraan Bear zal moeten werken, maar deze aspecten zijn nog het “makkelijkst” trainbaar. De blessure aan zijn achillespees is een vervelende, maar laat ons niet beïnvloeden en posteren de two-way forward op nummer twaalf in onze draftrankings.

Als nummer twaalf zou de Canadees bij New York Rangers belanden. De blauwhemden uit the Big Apple hebben na een erbarmelijk jaar en het traden van onder meer Jacob Trouba en Chris Kreider naarstig behoefte aan wat stabiliteit. Hoewel het niet ondenkbaar is dat ze haar first-round pick zullen traden, zou de two-way inzetbaarheid van Bear als een schoen passen bij het spel van head coach Mike Sullivan. Carter Bear – New York Rangers? Top!

Cover photo: Evan Morud

NHL Entry Draft 2025 | #13 Benjamin Kindel

0

De Stanley Cup Final is nog in volle gang. Bij SportAmerika kijken wij echter ook vooruit naar de sterren van de toekomst! Over 12 dagen staat namelijk de NHL Entry Draft 2025 op de agenda. De komende twee weken draaien we je vast warm met een profiel van de potentiële top first rounders volgens de rankings van SportAmerika. Het begint er bijna op te lijken dat de NHL-redactie een voorkeur heeft voor wingers, want voor de derde dag op rij hebben we een rechterwinger te pakken: Benjamin Kindel.

Nr. 13 | BENJAMIN KINDEL

2024 – 2025 TEAM: Calgary Hitmen (WHL)
GEBOORTEDATUM: 19 april 2007 
GEBOORTEPLAATS: Coquitlam, Canada 
LENGTE/GEWICHT: 179cm / 82kg
SCHIET: Rechts
POSITIE: RW
DRAFT ELIGIBILITY: Eerste jaar

Benjamin Kindel is zonder twijfel één van de meest interessante prospects van de aankomende Entry Draft. Voor grote delen van het seizoen schaalde men de Canadees rond de eerste helft van de tweede ronde in, maar heeft de winger de laatste maanden aan zijn ranking getimmerd.

In Coquitlam – onder de rook van Vancouver – kwam Benjamin als zoon van profvoetballer Steve Kindel niet direct met de sport ijshockey in aanraking. In de eerste paar jaar van zijn leven acteerde vader Steve nog in de Canadese eredivisie, maar nadat senior zijn schoenen aan de wilgen had gehangen kreeg zoon Benjamin de ijshockeyswung te pakken. Vanaf het moment het gezin Kindel zich weer in Coquitlam had gevestigd, sloot de winger aan bij een lokaal team.

Zijn talent bleef niet lang onopgemerkt en kreeg op dertienjarige leeftijd een uitnodiging bij Burnaby Winter Club U15. Ondanks de uitbraak van de COVID-pandemie, bleef Kindel zijn wedstrijden spelen, maar geraakte zijn carrière daarna in een stroomversnelling. Nadat Yale Hockey Academy de 15-jarige Kindel mee liet draaien in de U18 – 46 punten in 29 wedstrijden – werd de winger uiteindelijk in de tweede ronde van de 2022 WHL Bantam Draft door Calgary Hitmen opgepikt.

In Alberta ging de ontwikkeling van de Canadees zo niet nog sneller. In zijn rookie season noteerde de forward uitstekende cijfers met 60 punten (vijftien goals, 45 assists) in 68 wedstrijden om er in het voorbije seizoen nog een schep bovenop te doen. Met 99 punten (35 goals, 64 assists) in 65 wedstrijden stond de Canadees aan de basis van een glorieus regulier seizoen, om uiteindelijk pas in de tweede ronde van de play-offs te sneuvelen.

BENNIE SNIPER

Zijn ijzersterke twee seizoenen Western Hockey League hebben in ieder geval meer dan zijn vruchten afgeworpen. Bij menig scout- en draftranking staat de Canadees inmiddels steevast in de top twintig. Eén van Kindels grootste kwaliteiten is zonder twijfel zijn uitstekende schot. Zeker sinds de forward in de WHL zijn minuten maakte is zijn scorend vermogen door het dak gegaan. De voorbije twee jaar heeft de winger hard aan zijn schot gewerkt en is met name zijn release van grote klasse.

Toch is het aanvallende paradepaardje met name zijn kwaliteit als spelmaker. Met een fenomenaal inzicht en uitstekende passing is Kindel één van de meest complete forwards van de 2025 Draft Class. In de aanvallende zone had de winger het voorbije seizoen één van de beste OPS (Offensive Point Shares) van de gehele Western Hockey League en is hij zowel met als zonder puck een plaag voor de defensie, met name ook door zijn bovengemiddelde puck handling en dekes.

In de eigen zone staat Kindel ook meer dan zijn mannetje. Ondanks zijn geringe lengte van 179 cm blijft hij met zijn inzicht slim uit de duels, maar schroomt hij ook zeker een fysiek onderonsje niet. Bij Calgary Hitmen was de winger ook een belangrijk wapen op de penalty-kill, waar hij op de eerste lijn als eerste op het wedstrijdformulier verscheen.

VOORUITBLIK

Benjamin Kindel heeft zich de voorbije maanden flink in de draftrankings opgewerkt. In zowel de aanvallende als de defensieve zone heeft de Canadees zich razendsnel ontwikkeld en gaat hij wat de NHL-redactie betreft blindelings in de top vijftien gekozen worden.

Als men een vergelijking wilt maken met een huidig NHL-speler, komen qua spel Marco Rossi (Minnesota Wild) en Brayden Point (Tampa Bay Lightning) het meest in de buurt. Beide NHL-ers zijn eveneens niet de langste van het pak, maar maken dit ruimschoots goed met een fenomenaal inzicht en dito techniek. Hiermee suggereren we overigens niet dat Kindel naar het niveau van een Point gaat groeien, maar is dit puur gebaseerd op de sterke punten van de winger.

Als dertiende overall zou Kindel uiteindelijk bij Detroit Red Wings belanden. De roodhemden uit het noorden van de Verenigde Staten hebben de laatste paar Entry Drafts zich voornamelijk op de Europese prospects gericht, maar kunnen een type forward als Kindel op termijn zeker gebruiken. Met de druk van zowel de media als de fanschare op zich gericht, zullen het belangrijke maanden worden voor GM Steve Yzerman. Benjamin Kindel is wat ons betreft een mooie match.

Cover photo: Eric Young | CHL

Stanley Cup Final: magische Marchand zet Panthers op matchpoint

0

Voor de tweede keer in deze Stanley Cup Final eiste Leon Draisaitl de hoofdrol op. Met zijn GWG in overtime zette de Duitser zijn Edmonton Oilers na Game 4 weer naast de Florida Panthers. Beide coaches hadden vervolgens ruim de tijd om een volgend plan te bedenken. Het circus stapte namelijk weer in het vliegtuig voor de lange vlucht naar Edmonton waar afgelopen nacht de oh zo belangrijke Game 5 werd gespeeld.

STANLEY CUP FINAL

GAME 5: EDMONTON OILERS – FLORIDA PANTHERS

Na zijn goede optreden in Game 4 was het logisch dat Kris Knoblauch in Game 5 vanaf het begin een beroep deed op Calvin Pickard. De goalie zag dat beide Connors de eerste kansen van de wedstrijd kregen, maar noch McDavid, noch Brown wist Sergei Bobrovsky te verschalken. Dure missers zo bleek later. Florida nam in Rogers Place al snel het initiatief over en werd gedragen door een meer dan uitstekende Brad Marchand. De routinier trok in aanloop naar de openingstreffer zijn trukendoos open en rondde bekwaam af.

Edmonton moest het antwoord schuldig blijven en kwam er aanvallend nauwelijks aan te pas. Het was een kolfje naar de hand van deze Panthers. Niet dat zij nu de ene na de andere kans kregen, maar ze waren wel de baas op het ijs. Dat vlak voor het verstrijken van de eerste periode Sam Bennett de 0-2 scoorde, was een logisch gevolg van het spelbeeld. Vroeg in de tweede periode kregen de Oilers de kans om daar iets aan te veranderen. Het lukte de thuisploeg echter niet om gevaarlijk te worden op de powerplay. Uitgerekend in deze enorm belangrijke Game 5 voor eigen publiek leken de Oilers net dat beetje energie te missen wat nodig is om het deze Panthers moeilijk te maken.

MCDAVID LAAT VAN ZICH HOREN

Diezelfde Panthers kwamen al rap in de derde zelfs op 0-3. Weer was het Brad Marchand en weer ging er een schitterende actie aan vooraf. Connor McDavid kon dit niet over zijn kant laten gaan en tekende een paar minuten daarna voor zijn eerste in deze finale. Dat herwonnen momentum van de Oilers verdween als sneeuw voor de zon. Daar zorgde Sam Reinhart met de 1-4 wel voor. Hoewel er nog ruim tien minuten waren te spelen op dat moment beseften de Oilers diep van binnen waarschijnlijk ook wel dat dit niet hun avond was.

Kris Knoblauch probeerde nog wel het vuurtje aan te wakkeren door al vroeg Pickard naar de kant te halen. Met minder dan vijf minuten op de klok zorgde Corey Perry heel even voor het gewenste resultaat. De veteraan zorgde voor iets van aansluiting, maar die treffer werd teniet gedaan door Eetu Luostarinen die met een empty-netter de eindstand op 2-5 bepaalde. Net als vorig jaar kunnen de Panthers de Stanley Cup voor eigen publiek winnen, maar dan moeten ze het dit keer wel in zes wedstrijden afmaken.

UP NEXT:

Breekt het fysieke geweld, het tempo en de vele kilometers in de lucht de Edmonton Oilers op? In Game 5 maakte de ploeg van Knoblauch een uitgebluste indruk en voor hen is het te hopen dat dit eenmalig was. In de nacht van dinsdag op woensdag (02.00 uur Nederlandse tijd) staat in Sunrise Game 6 op het programma en de Panthers zal bij winst hun titel prolongeren.

Kris Knoblauch staat hier opnieuw voor een lastige keuze. Was het optreden van Pickard goed genoeg om hem een volgende kans te geven of grijpt de Oilers-coach weer terug naar het beproefde recept met Stuart Skinner? Panthers-coach Paul Maurice kent die zorgen niet. Hij zag zijn team prima voor de dag komen en zal zich hooguit afvragen of Brad Marchand geen plekje op de eerste lijn verdient na zijn prachtige goals.

Tussenstand in de serie: Florida leidt met 3-2

Cover photo: Sergei Belski

NHL Entry Draft 2025 | #14 Justin Carbonneau

0

De Stanley Cup Final is nog in volle gang. Bij SportAmerika kijken wij echter ook vooruit naar de sterren van de toekomst! Over 13 dagen staat namelijk de NHL Entry Draft 2025 op de agenda. De komende twee weken draaien we je vast warm met een profiel van de potentiële top first rounders volgens de rankings van SportAmerika. Gisteren werd het bal geopend door één van de absolute steals volgens SportAmerika. Vandaag een andere winger die uit kan groeien tot één van de beste two-way-wingers van zijn Draft Class: Justin Carbonneau.

Nr. 14 | JUSTIN CARBONNEAU

2024 – 2025 TEAM: Blainville-Boisbriand Armada (QMJHL)
GEBOORTEDATUM: 25 november 2006
GEBOORTEPLAATS: Lévis, Canada 
LENGTE/GEWICHT: 185cm / 87kg
SCHIET: Rechts
POSITIE: RW
DRAFT ELIGIBILITY: Eerste jaar

Nadat we gisteren het aftellen richting de NHL Entry Draft van 2025 met Cameron Schmidt hebben afgetrapt, is ook vandaag een winger centraal onderwerp van gesprek. Justin Carbonneau werd geboren in Lévis, een stadje aan de andere kant van Pierre Laporte brug die de plaats met Québec verbindt. De eerste sporen in de ijshockeywereld maakte de Canadees bij het lokale Pointe-Lévy Corsaires Bantam AAA team, waarna ook in Lévis een slot op de stadsdeur ging in verband met de uitbraak van de COVID-pandemie.

Hoewel er geen wedstrijden op het programma stonden, werkte de Canadees samen met zijn vader en jongere broertje Jérémie hard aan zijn conditie bij Lévis Chevaliers, die wel brood zagen in de kwaliteiten van de jonge winger. Nadat de competities weer langzaam op gang kwamen, sloot Carbonneau zich aan bij de U18 van de lokale franchise. Het vertrouwen van de scouts betaalde de Canadees dubbel en dwars terug, door in zijn eerste seizoen direct tot 40 punten in 40 wedstrijden te komen. Zijn goede spel bleef niet lang onopgemerkt en verleidde Rouyn-Noranda tot het draften van de winger in de tweede ronde van de 2022 QMJHL Entry Draft.

ONDANKS TRADE GAAT ONTWIKKELING ALS EEN RAKET

Hoewel de franchise veel vertrouwen had in de winger, bleef zijn tijd bij Rouyn-Noranda beperkt tot slechts twee duels. Blainville-Boisbriand en Rouyn-Noranda vonden elkaar in een trade waarbij onder meer Carbonneau betrokken was. Onder de rook van Montreal legde de overstap de Canadees geen windeieren en kwam als vijftienjarig ‘broekie’ tot reeds achttien punten (vijf goals, dertien assists) in 30 wedstrijden.

Na een gouden campagne met Canada White U17 op het WJC-17 van 2022 – 2023 – waar toevalligerwijs Cameron Schmidt de winnende treffer in overtime maakte –, is de winger sindsdien vertrokken. In zijn eerste, volledige seizoen QMJHL kwam de Canadees al tot 59 punten in 68 wedstrijden en deed daar het voorbije seizoen met 61 punten in 44 wedstrijden nog een flinke schep bovenop. Zijn uitstekende spel leverde Carbonneau een plek op in de Canadese selectie voor het CHL – USA onderonsje van november jongstleden.

VEELZIJDIGE WINGER MET EEN DUIZELINGWEKKEND SCHOT

Justin Carbonneau is één van de meest veelzijdige wingers van de 2025 Entry Draft. Met zijn 1.85 cm en 87 kg is de Canadees fysiek meer dan aanwezig, maar ontwikkelt hij — voor iemand van zijn lengte en gewicht — een hoge snelheid. Het maakt hem zeker op de forecheck een gevaarlijk wapen, maar schroomt de winger ook zeker zijn defensieve taken niet. Vanuit de zone houdt hij zijn tegenstander in de gaten, maar is hij daarnaast ook bezig met het zichzelf positioneren voor een eventuele turnover. Hoewel dit op sommige momenten nog wel wat extra arbeid en training vergt. Met name zijn “gedroom” speelt hem nog wel eens parten en creëert hij onbewust een ondertal situatie in de eigen zone.

In de aanvallende zone komt de winger het beste tot zijn recht. Zijn beste wapen is zonder discussie zijn schot. Met een fenomenale release kan de Canadees zowel met one-timers, als vanuit puckbezit goalies op het verkeerde been zetten. Wat zijn arsenaal nog een stukje uitgebreider maakt is het feit dat hij (net als onder meer Connor Bedard) een geweldige toe-drag uit de hoge hoed kan toveren. Op de powerplay was de winger de nummer één man bij Blainville-Boisbriand, daar hij niet alleen als afmaker maar ook als ‘quarterback’ uit de voeten kan. Met een bovengemiddeld gevoel voor ruimte is Carbonneau een plaag in de aanvallende zone en schakelt hij bij puckverlies direct in de ‘stiermodus’ om.

VOORUITBLIK

Justin Carbonneau heeft alles in zich om tot één van de beste two-way forwards van zijn Draft Class uit te groeien. Met zijn lengte en fysiek gaat hij geen duel uit de weg, is hij met zijn snelheid een dodelijk wapen op zowel turnovers, powerplays als op de forecheck en herbergt hij een ruim aanbod aan schoten. Net als bij Cameron Schmidt twijfelen de scouts in Noord-Amerika vooral aan zijn defensieve inbreng, maar is dit wat de NHL-redactie van SportAmerika betreft geen issue voor het hoog draften van de Canadees.

Binnen de prognostiek van SportAmerika zou de winger als veertiende overall bij Columbus Blue Jackets belanden. De franchise uit Ohio heeft met Kirill Marchenko en Dmitri Voronkov op de wing al een aantal mooie cornerstones in de gelederen, maar met een winger van het kaliber Justin Carbonneau erbij wordt het de komende jaren echt smullen in Columbus.

Cover photo: Sebastien Gervais

MLB Dutch Watch: prachtige mijlpaal voor Ozzie, goede week Jansen en Angels

0

Voor Ozzie Albies kwam er deze week weliswaar een einde aan zijn imposante reeks aan wedstrijden (24) waarin hij telkens minimaal één keer het honk wist te bereiken, maar toch was het voor de infielder een gedenkwaardige week! Dat was het in zekere zin ook voor Kenley Jansen en diens LA Angels. Xander Bogaerts daarentegen bewaart weer wat minder goede herinneringen aan een team uit Los Angeles.

OZZIE ALBIES (2B, Atlanta Braves)

SEASONSTATS: 233 AB, .234/.309/.337, .646 OPS, 32 R, 25 RBI, 9 2B, 6 HR, 6 SB, 82 OPS+

Na die knal op de kin van de Diamondbacks op donderdag hoopten de Atlanta Braves van ganser harte dat het dieptepunt bereikt was. Of dat de gifbeker leeg was, om er nog maar een cliché tegenaan te gooien. Het is nog maar twee jaar geleden dat Atlanta gemiddeld bijna 6 runs (5.85) per wedstrijd scoorde. Grotendeels dezelfde line-up komt nu nog maar net aan een gemiddelde van 4 runs (4.05) per duel. Ozzie Albies en de zijnen begonnen met een 4-game losing streak aan een lastige serie aan de westkust. Niet alleen winnen de San Francisco Giants veel wedstrijden, maar ze geven ook nog nauwelijks runs weg. Helaas voor Atlanta brak de thuisploeg vorig weekend niet met die traditie.

NOG MEER TIKKEN

Ozzie Albies begon met een reeks van twintig opeenvolgende wedstrijden waarin hij telkens minimaal één keer op de honken kwam. Met het eerste en tweede honk bezet trok hij die serie door in de vierde inning van de eerste wedstrijd. Albies dwong vier wijd af, liet de honken dus vol lopen, maar meer dan 2 runs zaten er niet in. Het bracht de Braves wil dichter bij de Giants, die 3 runs scoorden in de eerste inning. Beide teams hadden extra innings nodig om de winnaar te bepalen en niet voor het eerst dit seizoen ging een close game voor de Braves verloren: 4-5.

Het goede nieuws voor Albies was dat hij in de rest van dat weekend zijn on base-streak wist uit te breiden. Met een single in zowel de tweede als derde ontmoeting zette hij die reeks op 23 wedstrijden. Op zaterdag leek het kwartje ook zowaar eens de goede kant op te vallen voor Atlanta, maar een walk-off 2-run homerun van Matt Chapman betekende een volgende dreun. Die wedstrijd ging met 3-2 naar de Giants, die zondag de sweep compleet maakten met een 4-3 zege. Atlanta had nu zeven wedstrijden op rij verloren en zagen hun record dalen tot tien wedstrijden onder .500. En dan wachtte hen nog een drieluik in Milwaukee tegen de bepaald niet slechte Brewers.

1000 HITS VOOR OZZIE!

Dat drieluik zou voor Ozzie Albies een historische worden. Onze landgenoot vertrok namelijk uit de Bay Area met 998 hits achter zijn naam. In Milwaukee kon hij dus die magische grens van 1000 bereiken en daar hoefde Albies niet eens lang op te wachten. Zijn eerte twee AB’s tegen de Brewers leverden niks op. In de zesde inning volgde echter hit 999 in zijn loopbaan. Een single naar het linksveld.

Zijn mijlpaal bereikte Ozzie Albies in de achtste inning afgelopen maandag. Weer was het een single naar het linksveld en dit keer zou de tweedehonkman ook nog de thuisplaat passeren. Een 2-run homerun van Eli White maakte dat de duizendste hit in de carriere van Albies een run tot gevolg had. Dat de Braves uiteindelijk met 7-1 wonnen, maakte het verhaal helemaal af. Albies had z’n milestone, maar de Braves rekenden af met die losing streak.

Albies was Glenn Hubbard (983) al voorbij wat betreft aantal hits voor de franchise op zijn positie, maar nu heeft hij dus ook nog eens dat mooie aantal van 1000 te pakken. Dinsdag kwam er daar geen bij. Atlanta pakte weer die oude gewoonte op door veel te weinig runs te scoren ondanks een acceptabel optreden van starter Grant Holmes. Milwaukee trok de stand in deze serie gelijk dankzij een 4-1 overwinning, maar moest woensdag de series finale aan de Braves laten.

GOED GEVOEL TERUG NAAR ATLANTA

Starter Spencer Schwellenbach vinkte zijn eerste complete game van zijn nog prille loopbaan af, Albies tekende in de zevende inning voor een RBI-single en Atlanta won met 6-2. Een gewonnen serie waar de Braves hard aan toe waren. Ze zijn al te ver weggezakt om nog een realistische kans op de play-offs te maken en een volgende sweep of verloren serie voerde de druk daar alleen maar verder op. Ozzie Albies was 3-for-12 in Milwaukee waardoor hij zijn slaggemiddelde op .233 houdt. Gemeten over zijn gehele loopbaan ligt dit op .267 dus de infielder mag nog wel even aan de bak om daar weer in de buurt te komen.


XANDER BOGAERTS (SS, San Diego Padres)

SEASONSTATS: 229 AB, .240/.323/.323, .646 OPS, 28 R, 23 RBI, 10 2B, 3 HR, 13 SB, 82 OPS+

Vorige week beloofden onze laatste woorden over Xander Bogaerts weinig goeds. De kortestop kreeg in de serie van zijn Padres tegen de Giants last van zijn linkerschouder. Dezelfde schouder die hem in 2024 twee maanden aan de kant hield. Zo erg bleek het dit keer niet. Op vrijdag 6 juni maakte Bogaerts namelijk alweer zijn opwachting voor de Padres in de serie in Milwaukee tegen de Brewers. Een tegenstander die Bogaerts in zijn loopbaan relatief weinig trof. Hij bleek zijn huiswerk echter goed gedaan te hebben. Zijn eerste (lange) at-bat leverde namelijk vier wijd om.

Bogaerts kwam in de negende inning nog door met zijn enige hit deze vrijdag. Op dat moment stond de eindstand al op het bord. San Diego trapte dit deel van de road trip af met een 2-0 overwinning, maar moest de volgende wedstrijd aan de Brewers laten. Dit ondanks een run van Bogaerts in de negende inning. De infielder noteerde in de vijfde inning een hit, maar zou scoren na deze vier wijd. Het was Luis Arraez die middels een 2-run RBI-double de Padres langszij bracht, maar die 3-3 stond niet lang op het bord.

Een solo homerun van Caleb Durbin in de negende inning stuurde de Brew Crew en hun fans tevreden naar huis: 4-3. Hits en runs waren zondag in de series finale ontzettend duur. Samen kwamen de teams tot slechts 7 hits en de enige run kwam in de zevende inning van de knuppel van Manny Machado. Xander Bogaerts was weliswaar 0-for-3 maar die solo homerun zal ongetwijfeld die pijn wat hebben verzacht.

LA TOCH WEER TE STERK

Vanuit Milwaukee vloog het gezelschap terug naar de vertrouwde grond van Petco Park waar de Padres deze week de beladen serie tegen de Dodgers speelden. San Diego begon aan dat drieluik met een achterstand van 2 gewonnen wedstrijden in de NL West. Xander Bogaerts begon maandag aan die serie met 0-for-4 aan slag, maar een afgedwongen vier wijd resulteerde in de derde inning wel in een run. De Padres namen op dat moment een 6-5 voorsprong, maar legden het na tien innings alsnog af: 7-8.

In de tweede ontmoeting haalden de Friars echter ongenadig hard uit. De rivaal uit LA werd met maar liefst 11-1 verslagen en Bogaerts had een flink aandeel in die zege. Hij was 3-for-5 aan slag en middels een 2-run RBI-single in de zesde inning bracht hij dit duel definitief buiten bereik van LA. Helaas voor de Padres gingen de Dodgers er woensdag alsnog met deze serie vandoor. Met Bogaerts als aangewezen slagman boog San Diego met 2-5 het hoofd. Bogaerts was 1-for-4 en zette met een run de Padres nog wel op voorsprong in de tweede inning. Door deze verloren serie én de aanhoudende goede prestaties van de Giants begint San Diego dit weekend als de nummer drie van de divisie aan de serie tegen een andere divisierivaal: Arizona Diamondbacks.


KENLEY JANSEN (CL, Los Angeles Angels)

SEASONSTATS: 22.2 IP, 1-2 (14 SV-0 BS), 4.37 ERA, 1.324 WHIP, 5.46  FIP, 11 R, 11 ER, 9 BB, 19K, 96 ERA+

Vorige week was Kenley Jansen waarschijnlijk al blij dat de kalender mei verruilde voor juni. Traditioneel was die maand al lastig voor de Oranje-international en ook in 2025 liep hij tegen een paar tikken aan. Op bezoek bij de Red Sox begon juni echter al stukken beter en dat hoopte hij in eigen huis door te trekken tegen de Seattle Mariners. Zijn Angels wilden maar al te graag die nare smaak van de laatste wedstrijd (9-11 verlies) in Boston wegspoelen. Een wedstrijd waarin ze tot vier keer toe de leiding hadden, maar knock-out gingen na de walk-off homerun van Rafaela.

DOMINANT!

Op 6 juni tegen Seattle verliep het net andersom. Nu waren het de Mariners die tot drie keer toe op voorsprong kwamen, maar de Angels toonden veerkracht en zetten Kenley Jansen af in de negende inning met een 5-4 voorsprong. Wat volgde, was een uiterst dominante én effectieve inning van de closer. Slechts 8 pitches had hij nodig om de Mariners aan de ketting te leggen en de helft van de aantal ging al op aan de strikeout van Cole Young. Dit kwam Angels-manager Ron Washington goed uit, want zo kon hij Jansen op zaterdag opnieuw richting de heuvel sturen. Nu met wat meer ruimte, want de Angels begonnen met een 8-5 voorsprong aan die inning.

Vlekkeloos verliep het dit keer niet voor Jansen. Voor het eerst sinds 13 mei moest hij een homerun toestaan, maar de solo homerun van Cal Raleigh deed nauwelijks pijn. Met 14 pitches verliep ook dit optreden verder goed voor Kenley Jansen, die in een paar dagen tijd zijn dertiende en veertiende save mocht afvinken. Een sweep werd het niet voor de Halos. Daar staken de Mariners een stokje voor door zondag met 3-2 te winnen.

SWEEP!

Jansen en de Angels kregen deze week een uitgelezen kans om nog wat verder richting die .500 te kruipen. De Athletics kwamen namelijk op bezoek. Na een redelijke seizoenstart is daar de bodem volledig weggevallen met als schrijnend dieptepunt de 21 nederlagen in mei. Aan LA om ze in die bekende hoek van de klappen te houden en afgelopen maandag speelde Jansen daar ook een rol in. Bij een 7-2 voorsprong in de negende was hij niet nodig. Nadat de A’s 2 runs scoorden, riep Ron Washington toch snel zijn hulp in. Met als twee nullen op het bord had de closer aan 3 pitches genoeg om die derde te noteren en de 7-4 veilig te stellen.

Dinsdag in de tweede wedstrijd was zijn rol wat groter. Met een 1-1 tussenstand was het in de negende inning zaak de A’s van scoren te houden. Dat lukte! Tyler Soderstrom zorgde nog wel voor wat druk met een leadoff single, maar de volgende drie batters werden door Jansen vakkundig geëlimineerd. Al had hij wel drie keer de hulp van zijn verdediging nodig. LA trok het duel in extra innings met 2-1 naar zich toe en maakte woensdag de sweep compleet met en 6-5 zege. Hier kwam Jansen niet in actie, maar hielp de Halos wel aan een 33-34 record in dit seizoen. De club schoof daarmee op naar een met Seattle gedeelde tweede plek in deze AL West.


JOSH PALACIOS (OF, Chicago White Sox)

SEASONSTATS: 128 AB, .203/.292/.305, .596 OPS, 11 R, 9 RBI, 4 2B, 3 HR, 0 SB, 70 OPS+

De winst op Detroit vorige week donderdag was voor de White Sox de twintigste zege van het jaar. Dat is niet direct iets om heel trots op te zijn, maar in dat dramatisch verlopen 2024 tikten ze die “mijlpaal” pas op 18 juni aan. Met wat gevoel voor overdrijving zou je kunnen zeggen dat Chicago dus een kleine twee weken voor op schema loopt. Afgelopen weekend troffen ze in eigen huis de Kansas City Royals. In de AL Central is dat een team dat nog het dichtst in de buurt van de White Sox staat, maar in tegenstelling tot diezelfde White Sox zat het record van KC voor aanvang van deze serie ruim boven de .500.

Josh Palacios krijgt tegenwoordig wat minder tijd om zich te laten zien. De outfielder begint vaak nog wel, maar de laatste innings brengt hij net iets te vaak door in de dug-out. Zo ook op vrijdag 6 juni. Met een single naar het rechtsveld brak Palacios de ban die inning en opende even later de score na een RBI-single van Luis Robert Jr.. Het bleek de aanzet tot een knappe 7-2 overwinning voor de White Sox, maar in de zesde inning werd Palacios vervangen. Twee dagen later gebeurde dit in de zevende inning. Na een 1-for-2 op vrijdag volgde een 0-for-2 op zondag. En veel belangrijker, een 5-7 nederlaag. Chicago liet daarmee de kans liggen om de Royals met een sweep uit te zwaaien. Zonder Josh Palacios hadden zij namelijk zaterdag de tweede ontmoeting met 4-1 gewonnen.

EEN HATTRICK AAN K’S…

Na een gewonnen serie tegen Kansas City en een gedeelde serie tegen Detroit wachtte Chicago deze week opnieuw een krachtproef. De White Sox brachten een bezoek aan Houston om het daar op te nemen tegen de koploper in de AL West. De Astros hadden vijf van hun laatste zeven wedstrijden gewonnen, maar waren dinsdag 10 juni niet opgewassen tegen de White Sox. Zonder Palacios wonnen de bezoekers met 4-2. Die bezoekers kregen een dag later, dit keer mét Palacios in de gelederen, een flink pak slaag. De linksvelder kwam in de tweede inning door met een single en zijn enige hit in 3 AB’s. Houston pakte echter uit met een 10-2 overwinning en trok daarmee de stand in deze serie gelijk.

Als aangewezen slagman maakte Josh Palacios zijn opwachting in de derde en laatste wedstrijd. Helaas kon de international geen potten breken, want met 0-for-4 en 3 K’s hield het bepaald niet over aan slag. Zijn team gaf de sterke Astros goed partij, maar konden een volgende nederlaag niet voorkomen. Houston moest er hard voor werken en stapte uiteindelijk met een 4-3 overwinning van het veld.


CEDDANNE RAFAELA (CF, Boston Red Sox)

SEASONSTATS: 224 AB, .254/.306/.402, .708 OPS, 37 R, 25 RBI, 11 2B, 6 HR, 10 SB, 97 OPS+

Nog maar net bekomen van die heroïsche 11-9 zege op de Angels stapten Ceddanne Rafaela en de Red Sox in het vliegtuig voor een trip naar The Bronx. Ondanks dat het gat tussen beide kemphanen in de AL East best groot is, stelt de rivaliteit tussen de Yankees en Red Sox op het veld zelden teleur. Dit seizoen hadden de twee bekendste franchises in Major League Baseball elkaar nog niet getroffen. De eerste kennismaking werd voor de BoSox echter een pijnlijke. Al na twee innings keken ze namelijk aan tegen een schier onoverbrugbare 7-0 achterstand.

Tegen de Angels had Boston bewezen over een gezonde portie veerkracht te beschikken, maar een heldenrol voor Rafaela bleef dit keer uit. De outfielder was 0-for-4 en ging met zijn team met 6-9 onderuit. De dagen daarna ging het stukken beter. Voor de Red Sox dan. Rafaela was 0-for-3 met 2 walks en een gestolen honk op zaterdag. In de line-up was het één van de weinigen zonder hit. Boston poetste die nederlaag op vrijdag namelijk weg met een 10-7 overwinning op zaterdag.

In de series finale op zondag sloegen de bezoekers in de late innings meedogenloos toe. Aaron Judge sloeg 2 homeruns in deze wedstrijd, maar dat was niet genoeg om Boston te kloppen. Rafaela dwong in de vijfde inning vier wijd af en passeerde dankzij een 2-run homerun van Kristian Campbell de thuisplaat. In de innings daarna ging het opeens hard. Boston vertrok uit New York met een 11-7 zege en daarmee een gewonnen serie. Door zijn 1-for-11 aan slag zag Rafaela dat weekend zijn slaggemiddelde zakken van .252 naar .244 maar gezien de resultaten lag hij daar niet wakker van.

HOME, SWEET HOME

Statistisch gezien slaat Rafaela (veel) beter in het eigen Fenway Park dan in uitwedstrijden. Dit onderstreepte hij deze week nog maar eens in de drie thuiswedstrijden tegen de Tampa Bay Rays. Afgelopen maandag speelden de BoSox voor de vierde keer in de laatste vijf wedstrijden een duel waarin zeker één van de teams de dubbele cijfers in runs haalde. Helaas voor de thuisploeg waren dat dit keer de Rays. Rafaela was met 2-for-5, een gestolen honk en een run in de tiende inning weliswaar bedrijvig, maar kon zijn team niet aan de overwinning helpen: 8-10 na elf innings.

Het gaat wat ver om te zeggen dat het aantal gescoorde runs daarna opdroogde, maar er werd wel veel minder gescoord op dinsdag en woensdag. Door beide teams overigens. Boston trok de tweede ontmoeting met 3-1 naar zich toe en legde middels een 4-3 zege ook beslag op deze serie. Ceddanne Rafaela was 3-for-6 aan slag verdeeld over die twee wedstrijden en voegde ook nog een gestolen honk aan zijn totaal toe. Zijn batting average klom weer tot boven de .250, maar in de divisie bleven de Red Sox steken op de vierde plek.

Cover photo: Barry Chin/The Boston Globe

Thunder brengen NBA Finals door late comeback in Indiana op 2-2

0

Oklahoma City Thunder hebben met nagenoeg de rug tegen de muur gestaan tijdens Game 4, maar kregen het in de slotfase toch voor elkaar om met 111-104 te winnen en zo de stand op 2-2 te brengen en in ieder geval een Game 6 af te dwingen.

Toch leek het er lang op dat Indiana een 3-1 voorsprong ging pakken. De Pacers hadden in het eerste kwart een voorsprong van acht punten gepakt, een voorsprong die door OKC in het tweede kwart teniet werd gedaan. In het derde kwart nam Indiana zelfs een voorsprong van tien punten, maar ook deze voorsprong bleek niet veilig.

Door een sterk vierde kwart van Shai Gilgeous-Alexander ( 35 PTS) en OKC bleek de zege uiteindelijk toch naar Oklahoma City te gaan. Dit was ondanks dat Pacers veel beter schoten van achter de driepuntlijn (31% om 19%). OKC schoot echter negen free throws meer raak en rebounde beter (43-33), wat uiteindelijk het verschil zou maken. Bij OKC kwamen ook Jalen Williams en Alex Caruso op twintig punten of meer uit, terwijl bij Indiana vijf spelers meer dan tien punten zouden scoren.

Foto: Kyle Terada/Imagn Images/Reuters