Waar de Europese voetbalcompetities al een tijd onderweg zijn, daar gaat de MLS volgende maand weer los. Op SportAmerika gaan vier redacteuren de komende tijd alle MLS-teams kort en bondig onder de loep leggen om te kijken hoe iedereen het nieuwe seizoen in gaat. Beginnend met de nieuwkomer in L.A. FC en eindigend met de titelverdedigers in Toronto FC. Vandaag in deel 10: Real Salt Lake.
LAATSTE TERUGBLIK
2017 was een seizoen van net niet voor Real Salt Lake. De ploeg uit Utah kwam uiteindelijk twee punten te kort voor de playoffs. Dit kwam mede door het dramatische begin van Real Salt Lake. Al na drie wedstrijden werd coach Jeff Cassar ontslagen. Mike Petke werd negen dagen na het ontslag aangesteld als coach. Mike Petke was erg blij met zijn aanstelling als coach (Kristin Murphy/Deseret News)
Real Salt Lake maakte een goede comeback in de tweede seizoenshelft. In de eerste 19 wedstrijden wist de ploeg van Mike Petke maar 17 punten te halen. In de volgende 15 wedstrijden wist Real Salt Lake maar liefst 28 punten te halen, maar de ploeg kwam aan het einde van de rit toch twee punten tekort.
Tijdens de US Open Cup ging Real Salt Lake ook hard onderuit. Het verloor maar liefst met 4-1 van Sacramento Republic FC. Extra pijnlijk was het dat Sacramento uitkomt in de United Soccer League, een divisie onder de MLS.
TRANSFERS
De club heeft al wel een belangrijke slag geslagen door Brooks Lennon vast te leggen. De 20-jarige Amerikaan werd vorig seizoen nog gehuurd van Liverpool. Op 20 december 2017 hebben de Utes 400.000 Euro neergelegd voor de jonge talentvolle aanvaller.
Naast Brooks Lennon heeft Real Salt Lake ook nog een middenvelder aangeschaft. Damir Kreilach komt over van het Duitse Union Berlin. De 28-jarige Kroaat is gehaald voor de ervaring en voor meer concurrentiestrijd op het middenveld.
Groot gemis is het vertrek van Chris Wingert. De Amerikaanse verdediger speelde in het afgelopen seizoen 23 duels voor Real Salt Lake. Het contract van de verdediger verliep na dit seizoen en werd niet verlengd.
VERWACHTING 2018
De club zal dit seizoen niet weer zo willen beginnen als het vorige. Met Mike Petke is de kans ook groter geworden dat de ploeg uit Salt Lake City de playoffs zal halen. In 2017 was Albert Rusnak betrokken bij 21 doelpunten voor Real Salt Lake in de MLS. Als de Slowaak deze lijn kan vasthouden, kan het een leuk seizoen worden voor de ploeg uit Utah.
Waar de Europese voetbalcompetities al een tijd onderweg zijn, daar gaat de MLS volgende maand weer los. Op SportAmerika gaan vier redacteuren de komende tijd alle MLS-teams kort en bondig onder de loep leggen om te kijken hoe iedereen het nieuwe seizoen in gaat. Beginnend met de nieuwkomer in L.A. FC en eindigend met de titelverdedigers in Toronto FC. Vandaag in deel 8, de ploeg met Nederlandse invloeden: Philadelphia Union.
LAATSTE TERUGBLIK
Met de vooruitstrevende visie van technisch directeur Earnest Stewart waren veel mensen voorbereid op een seizoen waarin de Philadelphia Union eindelijk eens met de betere ploegen mee konden gaan. Helaas kwam het niet zover: de Union deed het net zo goed als vorig jaar, alleen dit seizoen waren de behaalde 42 punten niet genoeg om de play-offs te halen. Haris Medunjanin (rechts) bleek een solide transfer. (Eric Hartline/USA TODAY Sports)
Ondanks dat het aantrekken van bijvoorbeeld Haris Medunjanin een succes bleek, was het toch vooral het zuinige beleid van de Union dat het aflegt tegen teams die bereid zijn om meer geld uit te trekken (zoals nieuwkomer Atlanta United). Daardoor lijkt de frustratie van de fans te groeien. Het is maar zeer de vraag of Philadelphia in 2018 wel die gewenste stap omhoog kan gaan maken.
TRANSFERS
Philadelphia is dus alles behalve een ploeg die veel geld en energie stopt in het aantrekken van grote namen. Het is dan ook veelzeggend dat er tot dusver één gerichte versterking is aangetrokken, in de 27-jarige David Accam. Voor een slordige miljoen dollar kwam de Ghanese aanvaller over van de Chicago Fire, waarvoor hij vorig jaar 14 goals scoorde in 30 wedstrijden. Samen met de huidige spits C.J. Sapong — goed voor 16 goals in 2017 — zal hij voor een extra boost moeten zorgen op het gebied van doelpunten. David Accam moet de aanval van de Union in 2018 naar een hoger niveau tillen. (Philadelphia Union)
Kijkend naar de vertrekkende spelers zijn de Philadelphia Union vrijwel geen sterkhouders kwijtgeraakt. De ervaren rot Oguchi Onyewu gaat naar alle waarschijnlijkheid met pensioen, terwijl met Roland Alberg (CSKA Sofia) en Giliano Wijnaldum (Willem II) de Nederlandse invloeden zijn vertrokken.
VERWACHTING 2018
2018 lijkt nog steeds niet het jaar te worden waarin er wonderen moeten worden verwacht van de Philadelphia Union. De club heeft echter wel de kern van het team behouden en met David Accam een gerichte versterking gehaald die de aanval zonder meer van een directe boost gaat voorzien.
Of het genoeg voor de play-offs is? Het zal net als de voorgaande jaren een kwestie van net wel of net niet worden. Kijkend naar het feit dat de selectie intact is gebleven en Accam de ploeg versterk zou je zeggen dat ze in 2018 net genoeg zullen hebben om de play-offs te halen. Maar het kan ook zomaar net weer fout gaan… VOORSPELLING: 7e in Eastern Conference, geen play-offs
Vorig jaar zette SportAmerika voor het eerst alle Minor League-opleidingssystemen op een rijtje in de Prospect Watch. Dit off-season kijken we in updatevorm naar de ‘farms’ in Minor League Baseball. De SportAmerika MLB Prospect Watch 2018 is aangekomen in de American League East, met in deze aflevering: Tampa Bay Rays.
APPOINTMENT TELEVISION
Wacht nog even Spring Training en de officiële datum af, maar zet je wekkers als Brent Honeywell zijn Major League-debuut gaat maken. De screwballspecialist met vijf Major League-ready pitches gaat er aankomen in 2018. Na een Minor League-seizoen waarin hij 172 strikeouts opstapelde in 136.2 innings (slechts 35 vrije lopen!), staat niets de 2017 Futures Game MVP meer in de weg. — PROSPECT WATCH 2017: TAMPA BAY RAYS
Vorig jaar stond Honeywell nog op de tweede plek achter kortestop Willy Adames, maar na 2017 kan niemand meer om de werper heen. Hij is pas 23 jaar als het seizoen begint, maar hij heeft niets meer te bewijzen in de Minors. Zijn debuut kan één van de prospecthoogtepunten van het jaar worden.
Even voor de mensen thuis, Brent: hoe gooi je zo’n screwball?
TOP DRIE
Het is in Tampa de laatste maanden heel erg ‘Honeywell en de rest’, maar dat is niet helemaal eerlijk. Er zitten namelijk nog meerdere echte talenten in het systeem van de Rays, te beginnen met Willy Adames, de nummer één van vorig jaar. De kortestop, in 2014 overgenomen van Detroit in ruil voor David Price, begint uit te groeien tot een absolute All-Star in-wording, zowel op als naast het veld. In AAA sloeg de 22-jarige Dominicaan afgelopen seizoen .277 met 30 doubles, 5 triples, 10 homeruns en 11 steals, terwijl hij defensief ook uitblonk. Hij heeft niets meer te bewijzen en moet dit jaar wel zijn Major League-debuut maken.
Nummer drie Brendan McKay komt uit de Draft van 2017, waarin hij als vierde overall werd gekozen. McKay is een two-way prospect, die zowel in het veld als op de heuvel altijd tot de besten heeft behoort. Hij gooide en sloeg voor Single-A Hudson Valley in 2017. Aan slag (.232, 4 HR, 4 doubles, 33 strikeouts in 125 slagbeurten) viel het allemaal niet mee, maar op de heuvel (20.0 IP, 21 strikeouts, 5 walks, 1.80 ERA, 0.75 WHIP) was het een eitje voor hem. Two-way players doen er meestal even over om zich te ontwikkelen, dus er is geen haast voor McKay.
DE REST: VELDSPELERS
Met McKay en Honeywell hebben de Rays twee erg goede pitching prospects, maar dat is maar goed ook. De rest van de top 10 bestaat namelijk uit veldspelers. Jake Bauers en Jesus Sanchez completeren de top vijf, waarbij we vooral wat agressief zijn met de ranking voor Bauers. De outfielder sloeg .263 in AA, maar parkeerde wel 13 homeruns over de hekken in 486 slagbeurten. Hij ontwikkelde zich de laatste maanden van het seizoen goed, dus 2018 zou zomaar zijn jaar kunnen worden.
Sanchez vernielde Single-A pitching in 2017: .305, 15 homeruns, 29 doubles en slechts 91 strikeouts in 475 slagbeurten. De pas 20-jarige outfielder maakt al sinds zijn profdebuut in 2015 een solide indruk, die nu vooral bovenaan de lineup schade kan aanrichten. Wanneer hij wat ouder wordt, kan hij een middle of the order masher van de bovenste orde worden.
NOG DRIE KORTESTOPS
Naast Willy Adames beschikt het Rays-systeem over veel meer goede kortestops, waarvan er nog drie in de top 10 terechtkomen. Wander Franco (#7), Christian Arroyo (#8) en Lucius Fox (#10) geven Tampa Bay allemaal verschillende mogelijkheden om een All-Star infield te bouwen in de toekomst. Franco en Arroyo zijn de nieuwere gezichten in de organisatie. Franco (het neefje van Erick Aybar) tekende afgelopen zomer voor ruim $3 miljoen, maar omdat hij pas 16 is zal zijn VS-debuut op zich laten wachten. Zijn power-speed-combo deed scouts geloven dat er een ster in hem schuilt, maar dat zal de tijd moeten leren.
Christian Arroyo kwam naar Florida als onderdeel van de trade die van face of the franchise Evan Longoria een San Francisco Giant maakte. Het feit dat de Rays — een club met een geweldig track record op het gebied van scouting — Arroyo wilde hebben, moet haast wel betekenen dat er enig talent in de infielder schuilt. Persoonlijk ben ik enorm sceptisch over de kwaliteiten van de 22-jarige. Christian Arroyo, Arizona Fall L 2016 (Phrake Photography/Freek Bouw)
HYPE
Hoe dat nog mogelijk is nadat hij .396 sloeg in AAA in 2017 is mij ook een raadsel, maar iets klopt er niet aan de hype die men in San Francisco probeerde te genereren. Misschien zijn het de nogal ‘lege’ stats die Arroyo bij elkaar slaat. Een superhoog slaggemiddelde is leuk, maar voor de rest levert hij helemaal niets. Sinds 2013 noteerde de infielder in 1629 plate appearances slechts 24 homeruns en 18 gestolen honken (gemiddeld 4.8 en 3.6 per seizoen). Daarbij is hij slechts twee-derde van de tijd succesvol bij zijn steelpogingen. Zijn season high in RBI’s is 62 (en dat was één uitschieter; hij middelt op 41.6) en hij krijgt drie keer zoveel strikeouts als vrije lopen.
Lucius Fox is zijn hype een beetje voorbij. Ook hij kwam van de Giants, in de Matt Moore trade. De Bahamiaanse kortestop is een begenadigd atleet, die van San Francisco maar liefst $6 miljoen aan tekenbonus kreeg in 2015. Na wat problemen bij de Giants draaide Fox in Single-A bij de Rays aardig: .278, 27 steals. De infielder moet het vooral hebben van zijn snelheid, dus als hij op het honk kan blijven komen, heeft hij een toekomst. In Single-A (Adv.) had hij het zwaarder, dus de 20-jarige Fox moet in 2018 op herhaling.
NOG TWEE OUTFIELDERS
Garrett Whitley en Justin Williams completeren het tiental. Whitley is een tovenaar in centerfield, met geweldige snelheid op de honken (21 steals) als bonus. Hij heeft wat moeite met contact maken, maar als hij het doet, is het hard (18 doubles, 13 homeruns). In Single-A draaide hij prima, dus AA lijkt in het verschiet voor de 20-jarige. Williams, ook 22, is wat beter in het contactgebeuren (.301 in AA), met vergelijkbare power (21 doubles, 14 homeruns), maar minder snelheid en defensieve capaciteiten. Hij lijkt echter op pad om in 2018 de Majors te halen.
TOTAALPLAATJE
Het feit dat een voormalig supertalent als Jose De Leon van dit lijstje afgevallen is, zegt al genoeg. Dat heeft vooral alles te maken met de dramatische laatste twaalf maanden die de voormalig top prospect doormaakt, zowel sportief als fysiek. Er bestaat geen twijfel dat hij de arm heeft om een Major Leaguer te zijn, maar conditionering en mentale zaken spelen ook een rol. Hij moet zich dit jaar, als hij 26 wordt, echt bewijzen.
Het is niet alleen De Leon’s schuld dat hij buiten de lijst valt, want de Rays hebben weer een aardige verzameling jong talent bij elkaar geharkt. Waar de Major League-ploeg wel wat steun kan gebruiken, heeft Tampa Bay dit jaar de kans wat van de jonge garde te laten doorstromen. Honeywell wordt hopelijk de eerste. HOUD IN DE GATEN Joshua Lowe (OF), Jose De Leon (RHP), Jelfry Marte (SS), Ryne Stanek (RHP).
Aankomende zaterdag staat er weer een UFC Fight Night op de planning. Donald ‘Cowboy’ Cerrone zal het opnemen tegen Yancy Medeiros in de welterweightdivisie. Verder staat ook nog een heavyweight bout tussen de twee top 10 contendersDerrick Lewis en Marcin Tybura op de fight card. Andere vechters om in de gaten te houden zaterdag zijn James Vick en Sage Northcutt.
THE COWBOY vs THE KID
In het main event van de avond neemt Donald Cerrone het op tegen Yancy Medeiros. Het is een interessante matchup, omdat beide vechters elkaar op verschillende momenten in hun carrière treffen. Waar Cerrone recentelijk veel partijen verliest en derhalve zakt op de ranglijst, is Medeiros bezig met een winstreak van drie gevechten.
DE AMERIKAANSE ROUTINIER
Voor Cerrone is het gevecht tegen Medeiros al zijn 27e in de UFC. Hij is zonder twijfel één van de mannen met de meeste UFC-ervaring. De Amerikaan vocht het grootste gedeelte van zijn gevechten in de lichtgewichtdivisie. Op zijn imposante lijst met overwinninng staan onder andere Jeremy Stephens, Edson Barboza, Eddie Alvarez en Benson Henderson. Na zijn verlies tegen Rafael dos Anjos voor de lightweighttitel besloot Cowboy om de overstap te maken naar de welterweightdivisie.
Hoewel hij hier met vier overwinningen op rij sterk startte, zakte de Amerikaan daarna weg. Zijn laatste drie gevechten tegen achtereenvolgens Jorge Masvidal, Robbie Lawler en Darren Till gingen verloren. Zaterdag is het uitgelezen moment voor de 34-jarige Cerrone om te laten zien dat hij het vechten nog niet verleerd is.
DE HAWAIÏAANSE UITDAGER
Yancy Medeiros bezet momenteel de 15e plek op de ranking en aast er dus op om te stijgen op de ranglijst. De Hawaiïaan is een echte brawler en vaak goed voor spektakel. Hij maakte zijn debuut in de UFC in de Lightweight. Na een verlies tegen Francisco Trinaldo, die zaterdag ook op de main card vecht, besloot Medeiros de stap te zetten naar de welterweightdivisie.
In tegenstelling tot Cerrone is The Kid erg goed in vorm: hij won alledrie zijn gevechten in de Welterweight. Sean Spencer, Erick Silva en Alex Oliveira hadden geen antwoord op de klappen van Medeiros. Een overwinning tegen Cerrone zou een verdere stijging op de ranking verzekeren. De top 10 zou dan zelfs in beeld kunnen komen voor de 30-jarige vechter.
HEAVYWEIGHT CONTENDER FIGHT
Het co-main event aanstaande zaterdag is een gevecht in de heavyweightdivisie. Nummer 7 Derrick Lewis neemt het namelijk op tegen nummer 9 Marcin Tybura.
Beide vechters zullen op jacht gaan naar eerherstel. Zowel Lewis als Tybura was na enkele indrukwekkende overwinningen op weg om de top 5 binnen te stormen. Deze opmars werd echter abrupt onderbroken. De Amerikaan Lewis verloor in zijn meest recente gevecht via TKO van de Nieuw-Zeelander Mark Hunt. Net als bij Lewis werd ook bij de Tybura een tijdelijk einde gemaakt aan de top-5 aspiraties. De Poolse vechter verloor via Decision van de Braziliaan Fabricio Werdum.
Voor beide mannen zal het derhalve belangrijk zijn om snel weer een overwinning binnen te slepen. De winnaar van dit gevecht zal zich waarschijnlijk mogen revancheren voor hun meest recente verlies en maakt al met al een goede kans om richting een top-5 positie te klimmen.
VROEG SPEKTAKEL
De prelims starten zaterdag met het gevecht tussen Sarah Moras en Lucie Pudilova in de Women’s Bantamweight. Sarah Moras neemt momenteel de 13e plek in op de ranking, terwijl Lucie Pudilova unranked is. Dit gevecht zal daarom een interessante partij worden met het oog op een vaste plek in de top-15.
Op de main card vinden we twee mooie lightweight bouts, die zeker de potentie hebben om voor spektakel te zorgen. In het eerste gevecht op de main card neemt Sage Nortcutt het op tegen Thibault Gouti.
“Super Sage” is een van de jongste vechters in de UFC. Met zijn 21 jaar heeft de Amerikaan al zes UFC gevechten op zijn naam staan. Vier van deze gevechten gingen gewonnen, tussen deze overwinningen zit ondere andere zijn meest recente gevecht tegen Michel Quiñones. De jonge vechter weet zich te onderscheiden met zijn redelijk unieke vechtstijl gebaseerd op karate. Deze stijl laat zich nog het best vergelijken met de vechtstijl van Stephen Thompson, de tweevoudig welterweight-titeluitdager.
Zijn tegenstander Thibault Gouti is echter nog niet erg succesvol in de UFC tot dusver. De Fransman verloor zijn eerste drie gevechten en wist pas in zijn meest recente gevecht tegen Andrew Holbrook zijn eerste overwinning te behalen. De winnaar van het gevecht tussen Northcutt en Gouti zal daarom weer een goede stap zetten in de richting van een top-15 positie.
Naast dit gevecht staat in de lightweightdivisie ook nog de strijd tussen James Vick en Francisco Trinaldo op de main card. De respectievelijke nummer 12 en 14 zullen onderling gaan uitmaken wie zich mag gaan richten op een plek in de top 10. Beide mannen hebben al redelijk wat ervaring in de UFC. Bovendien hebben allebei de vechters acht van hun laatste negen UFC-gevechten gewonnen. Deze matchup belooft dus erg interessant te worden.
Hedendaagse Combat sports-fans leven in het superfight-tijdperk. Het zijn grote gevechten voor miljoenen tot zelfs miljarden dollars. Kampioen tegen kampioen, tegen elkaar uitkomend in boksringen of MMA-octagons.
Voor sommigen zijn de events die bijvoorbeeld de UFC tegenwoordig wekelijks produceert echter iets te gelikt. Voor hen is er sinds begin 2018 een alternatief. Bellator heeft acht oude helden uit de archieven getrokken die moeten uitmaken wie zich zwaargewichtkampioen van de organisatie mag kronen. Daar kan de liefhebber op twee manieren naar kijken.
VIJF JAAR TE LAAT
Wie een snelle blik op het bracket van het Bellator Heavyweight Tournament werpt, komt tot de conclusie dat dit evenement eigenlijk vijf jaar te laat komt. Kijk naar de deelnemers en het valt op dat het niet meer dan een soort oudemannenbijeenkomst betreft. De gemiddelde leeftijd van de vechters is 38 jaar en 8 maanden. Waarbij Ryan Bader de jongeling is, hij is 34 jaar.
Wie zegt dat dit toernooi misschien beter vijf jaar geleden gehouden kunnen worden, is eigenlijk nog conservatief in zijn oordeel.
Het is niet te vergelijken met bijvoorbeeld de World Boxing Super Series. Daar komen immers momenteel de huidige bokswereldkampioenen van verschillende bonden tegen elkaar uit. Zowel het cruisergewichttoernooi als het middengewichttoernooi is een groot succes. Anders is dat voor Bellator.
Daarmee komt de grootste kritiek die veel mensen op het evenement hebben aan het licht. Wie zit er nu eigenlijk te wachten op een stel te zware mannen die voorbij hun prime years zijn? Het voelt ongemakkelijk, als Rafael Palmeiro die een Independent league domineert. Het voelt niet superieur, als Roger Federer die de Australian Open wint.
SONNEN VERSUS RAMPAGE
Geheel volgens de lessen die in het Handboek der Moderne Sportmarketing te lezen staan in het hoofdstuk Uitsmeren, zal het toernooi een geheel jaar in beslag gaan nemen. Drie weken geleden kreeg de vechtsportwereld een eerste inzicht in hoe het verleden er eigenlijk uitziet. Grijs en met een randje vet. Veteranen Chael Sonnen en Quinton ‘Rampage’ Jackson kwamen tegen elkaar in de octagon op Bellator 192 voor de eerste kwartfinale.
De opening was niet direct veelbelovend. Er was een tijd waarin Sonnen tot de creme de la creme van de UFC werd gerekend. Vind nog maar eens een vechter die het opnam tegen zowel Anderson Silva, Jon Jones, Damian Meia, Rashad Evans als Michael Bisping. Die gevechten vonden echter lang geleden plaats. Een tijd waarin Sonnen misschien wel één van de beste UFC-gevechten ooit op de mat legde.
Vergelijkbaar is het MMA-record van Rampage. Ook hij kwam vele grootheden tegen in zijn UFC-tijd. Daarin schuilt dan ook direct het probleem. De liefhebber wil zich Rampage herinneren als de ene helft van de grootste MMA-trilogie aller tijden, die tegen Wanderlei Silva. Niemand wil zich een Rampage herinneren die de kieteldood van Sonnen krijgt.
THE GOOD OLD DAYS
Tegelijkertijd is de aantrekkingskracht van het evenement ook goed te begrijpen. Alleen al het aanspreken met de bijnaam van Rampage voelt als een artefact uit lang vervlogen tijden. Weg zijn de Kimbo Slicen, Dada 5000’s en Tank Abbotts die ooit zo prominent aanwezig waren. De kampioenen heten nu gewoon Daniel, Tony, Robert en Max. kampioenen die niet op straat, als Kimbo, maar in de sportschool ontwikkeld zijn.
Ergens leeft de hoop dat het rauwe randje terugkeert. Minder Mayweather versus McGregor, wegwezen met Rico versus Badr. Meer Sonnen versus Anderson Silva en Rampage versus Wanderlei Silva. En bij gebrek aan Silva’s brengen we ze gewoon tegen elkaar in de octagon. Alleen al om die reden is het volgen van het toernooi de moeite waard. Als ook maar één van de zeven gevechten iets van de oude glorie terug kan brengen is dat het al waard. De lessen van Remy versus Melvin en de eerste match-up uit dit toernooi ten spijt.
MITRIONE VERSUS NELSON 2
De twee meest recente aanwinsten van Bellator MMA zijn ook oud-UFC-grootheden. In het tournament zijn namelijk ook Frank Mir en Roy Nelson actief. Die laatste komt deze vrijdag in actie tegen een oude bekende, Matt Mitrione. Een gevecht dat bij de liefhebber ook nog wel bellen zal doen rinkelen.
Mitrione heeft bij Nelson immers nog een rekening open staan. Ook zij kwamen elkaar in jongere jaren in de UFC tegen. Destijds was Mitrione een stand-in voor Shane Carwin. De voorbereidingstijd van ongeveer een maand bleek te kort. Mitrione ging redelijk roemloos ten onder. Dat hij zes jaar later nog eens een kans zou krijgen had hij nooit durven dromen. Al weet iedereen dat het zoet minder zoet wordt met de jaren, ook in het geval van wraak.
Later dit jaar zal Mir het nog op gaan nemen tegen de grote what if van de MMA-sport, Fedor Emelianenko. Ook Fedor, ironisch genoeg de oude man in het gezelschap, heeft nog wel iets te bewijzen. De enige niet-Amerikaan in het toernooi vocht in zijn jonge jaren in toen heersende organisaties als Pride en Strikeforce. Toen het echter in de UFC te doen was verdween hij naar het meer obscure Oostblokkampioenschap M-1. Om halverwege 2017 ineens in Bellator op te duiken. Nu krijgt hij alsnog de kans de heersers van tien jaar geleden over de knie te leggen.
Al lag hij bij dat debuut in juni 2017 al na 1:14 op de grond… tegen Matt Mitrione. Zal het ooit nog zoet worden?
Vorig jaar zette SportAmerika voor het eerst alle Minor League-opleidingssystemen op een rijtje in de Prospect Watch. Dit off-season kijken we in updatevorm naar de ‘farms’ in Minor League Baseball. De SportAmerika MLB Prospect Watch 2018 is aangekomen in de American League East, met in deze aflevering: Baltimore Orioles.
VORM
Na jaren van matige prospectverzamelingen (op de verdwaalde top prospects als Dylan Bundy en Manny Machado en dergelijke na), hebben de Orioles eindelijk het licht gezien. Waar de club hiervoor jaren teerde op namen als Chance Sisco en Ryan Mountcastle, begint zich nu zowaar een vrij aardige top 10 af te tekenen. Niets speciaals, maar beter dan het was. — PROSPECT WATCH 2017: BALTIMORE ORIOLES
Dat is ook op precies het juiste moment, aangezien de O’s ook op Major League-vlak steeds moeilijker mee kan. Met het vertrek van Machado in het vooruitzicht, zou het wel eens zo kunnen zijn dat Baltimore op zoek moet naar een nieuwe ster. Is die te vinden in de jeugdopleiding?
NIEUWE STERREN?
De top drie van de Orioles-lijst komt met een behoorlijke dosis potentie. Austin Hays, de club’s derde keuze uit de Draft van 2016, zit al vanaf zijn stap naar pro ball enorm in de lift. In zijn eerste half jaar sloeg hij .336 in de lage Minors en de outfielder bewees in 2017 dat hij ook op een hoger niveau meekan.
In 2017 sloeg hij in A+ en AA .329/.365/.593 (.958 OPS) met 32 doubles, vijf triples, 32 homeruns en slechts 85 strikeouts in 523 slagbeurten. Zijn stats over beide niveaus waren vrijwel identiek, wat aantoonde dat de 22-jarige zich razendsnel aan weet te passen aan betere competitie. Hij maakte zelfs zijn MLB-debuut voor de Orioles (60 slagbeurten), dus wie weet mag hij knokken voor een plekje in Baltimore tijdens Spring Training.
Catcher Chance Sisco bleef door de komeetachtige opkomst van Hays steken op plek twee, dezelfde plek als vorig jaar. Dat betekent overigens niets voor Sisco, die in 2017 99% zeker een deel uitmaakt van de Big League-ploeg in Baltimore. De 22-jarige heeft niets meer te bewijzen in de Minors, waar hij al jaren uitblinkt. Na de Futures Game startende catcher te zijn geweest in 2017 is zijn tijd, als opvolger van de vertrokken Wellington Castillo aangebroken.
Ook Ryan Mountcastle handhaaft zijn derde plek van vorig seizoen. Hij hakte er op los in A+ in 2017 (.314, 15 homeruns), maar de grote kortestop zakte door het ijs in AA. Hij is pas 20, dus hij mag dat niveau rustig nog even overdoen in 2018.
RIJTJE PITCHERS
Na de drie positiespelers volgt een rijtje van vier pitchers, te beginnen met Hunter Harvey. De notering op deze lijst lijkt hoog als je bedenkt dat Harvey in juli 2016 Tommy John onderging en slechts 8 wedstrijden gooide in 2018. Hij was echter zo dominant (30 strikeouts in 18.2 innings, 0.96 ERA) dat hij ineens de top pitcher in het systeem wordt. Toegegeven, het was tegen Rookie Ball en Low-A tegenstand, maar Harvey is op weg. Hunter Harvey, één van de powerarmen in de Baltimore-organisatie (Karl Merton Ferron/Baltimore Sun)
Het lefty-duo Tanner Scott (2014, 6e ronde) en D.L. Hall (2017, 1e ronde) bezet plek vijf en zes. Scott is een zeldzame linkshander met een 100 mph fastball en een bak strikeouts in 2017 (87 in 69.0 AA-innings). De 23-jarige maakte zijn debuut voor de Orioles (1.2 innings), maar zal 2018 in AAA starten. Over starten gesproken: de Orioles ontwikkelen hem als starter, maar daar lijkt hij teveel vrije lopen voor weg te geven. Dit is een elite-closer in wording.
D.L. Hall, de 19-jarige met de 94 mph fastball, had een bizar begin aan zijn profcarrière: 10.1 innings in Rookie Ball, 12 strikeouts (goed), 10 walks (niet goed). Hij zal echter alle tijd krijgen zich te ontwikkelen van de O’s, die ruim $3 miljoen aan tekenbonus klaarlegden voor de 21e overall pick.
Dan is daar nog Cody Sedlock, de nummer één op de lijst van vorig jaar en eersterondepick uit 2016, op plek zeven. Die viel in 2017 ronduit tegen in A+ (5.90 ERA, 69 strikeouts in 90 innings, .313 BAA), wat zijn val verklaart. Toch liet hij in zijn tijd bij Illinois genoeg zien om een beetje vetrouwen te houden.
BOTTOM THIRD
Het trio Anthony Santander (Int. 2011) Cedric Mullins (2015, 13e ronde) en Michael Baumann (2017, derde ronde) vult de lijst. Santander is een Rule 5 pick van de O’s, die hem van de Indians pikten. De 23-jarige switch hitter was geblesseerd aan zijn schouder, dus had een raar jaar, maar kan in 2018 vooruitkijken naar een vol jaar en mogelijk een periode in Baltimore. Mullins is ook 23 en ook een switch hitter, die een leuke combo van snelheid en power laat zien. Hij profileert als een openingsslagman met homerundreiging. Baumann gooide 42.1 innings in Rookie Ball, waar zijn strikeouts tevoorschijn kwamen, maar zijn walks ook hoog bleven. De 22-jarige zal redelijk snel de ladder beklimmen, maar moet werken aan zijn controle.
TOTAALPLAATJE
Het is een aantal jaren matig gesteld geweest met de Minor Leagues van Baltimore. Nu begint de club langzaam uit het dal te kruipen. De toevoeging van Baumann en Hall heeft de organisatie goedgedaan. De ontwikkeling van Hays, Harvey en Mullins tonen aan dat het met de opleidingsschool nog best goed gesteld is. Daarbij bevinden zich buiten de top 10 ook nog flink wat talenten die een gooi kunnen gaan doen naar een klassificatie op deze lijst.
Het wachten is nu op het doordruppelen van de eerste talenten. Sisco zal de eerste zijn; de catcher kan in 2018 al een gooi doen naar een startende rol in Baltimore. Voor alle overige spelers op deze lijst is het een kwestie van wachten, maar Baltimore lijkt op tijd het systeem weer gevuld te hebben. HOUD IN DE GATEN Alex Well (RHP), Brenan Hanifee (RHP), Keegan Akin (RHP), Adam Hall (SS), Zac Lowther (LHP),
Cover photo: Reinhold Matay/USA TODAY Sports
Om in aanmerking te komen voor de lijst moeten positiespelers onder de 130 Major League-slagbeurten blijven. Pitchers mogen niet boven de 50 innings of 30 relief appearances uitkomen. Dit zijn MLB’s rookiekwalificaties. Deze top 10 is de persoonlijke visie van de auteur op de betrokken spelers.
Waar de Europese voetbalcompetities al een tijd onderweg zijn, daar gaat de MLS volgende maand weer los. Op SportAmerika gaan vier redacteuren de komende tijd alle MLS-teams kort en bondig onder de loep leggen om te kijken hoe iedereen het nieuwe seizoen in gaat. Beginnend met de nieuwkomer in L.A. FC en eindigend met de titelverdedigers in Toronto FC. Vandaag in deel 7: de Montreal Impact.
LAATSTE TERUGBLIK
Het 2017 seizoen was er een om snel te vergeten voor Montreal Impact. De Canadezen eindigden op een teleurstellende 9e plek in de Eastern Conference. Deze eindpositie was niet alleen teleurstellend, maar ook zeer onverwachts. Het overgrote gedeelte van het seizoen deed de club namelijk prima mee voor een plek in de MLS Cup Play-offs. Na 24 speelrondes was de ploeg van coach Marco Biello in een verwoede strijd om de cruciale zesde positie met Atlanta United.
In de laatste tien wedstrijden implodeerden de Canadezen echter compleet. Er werd negen keer verloren in tien wedstrijden. Het seizoen eindigde dus in mineur en in november stelde de Impact derhalve een nieuwe coach aan.
Ondanks dat het seizoen ongelooflijk slecht afliep, waren er een paar spaarzame hoogtepunten. Het absolute hoogtepunt was zonder twijfel het spel van middenvelder Ignacio Piatti. De Argentijnse baltovenaar wist zich voor het derde opeenvolgende seizoen te kronen tot de MVP van de ploeg na 17 keer het net te hebben gevonden. Hier voegde de 33-jarige middenvelder ook nog eens zes assists aan toe.
Daarnaast was ook de Zwitserse middenvelder Blerim Dzemali een sterkhouder. De Zwitsers international werd gehuurd van het Italiaanse Bologna en wist in 2017 tien assists te geven. Ook de ontwikkeling van Academy Player Anthony Jackson-Hamel verdient het om genoemd te worden. De Canadees international was betrokken bij 13 doelpunten en heeft zich vorig seizoen erg goed ontwikkeld. Tenslotte wist Daniel Lovitz afgelopen seizoen indruk te maken met goed verdedigend spel.
TRANSFERS
Montreal is veel basisspelers kwijtgeraakt in deze transferperiode. De huur van Blerim Dzemali liep af en daarom is de Zwitser teruggekeerd naar Bologna. Verdediger Laurent Ciman werd door de club weggeruild naar het expansion team Los Angeles FC. Ondanks zijn leeftijd was de Belg nog een zeer belangrijke schakel in de defensie van Montreal. Hij speelde vorig seizoen de meeste wedstrijden van het team.
Met het oog op de toekomst is het verlies van vleugelaanvaller Ballou Jean-Yves Tabla misschien wel het ergst. Het Canadese talent met Ivoriaanse roots wist afgelopen seizoen op 18-jarige leeftijd tot 21 wedstrijden in het eerste elftal te komen. De Homegrown Player maakte een mooie transfer naar Barcelona B.
Daarnaast raakte de club ook nog de Argentijn Hernán Bernardello kwijt aan Newell’s Old Boys.
Om te compenseren voor het verlies van meerdere basiskrachten is Impact actief geweest in het binnenhalen van nieuwe spelers. De transfer die het meest in het oog springt is de aankoop van Saphir Taider van Bologna. De middenvelder heeft meer dan 100 wedstrijden in de Serie A gespeeld en was voor Algerije actief op het WK van 2014. Bij Montreal hopen ze met Taider de natuurlijke opvolger van Dzemali binnen te hebben gehaald.
Voor de ervaring achterin is centrale verdediger Zakaria Diallo transfervrij overgenomen van Stade Brest. Van Diallo wordt verwacht dat hij het verlies van Laurent Ciman kan compenseren. Voor de backpostitie is Canadees international Michael Petrasso overgenomen van het Engelse Queens Park Rangers. Tenslotte ontving de club in ruil voor Ciman verdediger Jukka Raitala en vleugelspeler Raheem Edwards van Los Angeles FC.
VERWACHTING 2018
Het is erg lastig in schatten waar Montreal Impact komend seizoen tot in staat is. De club is niet alleen een paar zeer belangrijke schakels kwijtgeraakt, ze moet ook het seizoen beginnen met een nieuwe coach. Rémi Garde, voormalig trainer van Olympique Lyon en Aston Villa, staat komend seizoen voor de groep in Canada. De Fransman staat zoals gezegd voor een zeer moeilijke taak. Het zal voor hem een grote uitdaging worden om de vele nieuwe aankopen in te gaan passen. Ook zal het belangrijk zijn om te ontsnappen uit de negatieve spiraal waar het vorige seizoen mee is geëindigd. Rémi Garde zal voor een zware uitdaging staan komend seizoen (Montreal Impact)
Het is goed mogelijk dat Montreal Impact aankomend seizoen voor een verassing kan gaan zorgen. De ploeg was afgelopen seizoen zeker niet zo slecht als de 9e plek in de eindstand doet vermoeden. De Canadezen hebben echter veel kwaliteit moeten inleveren op de transfermarkt. Het is onzeker of de nieuwe aanwinsten het niveau van hun voorgangers kunnen evenaren.
Tevens is Montreal van coach veranderd en dit brengt de nodige onzekerheid met zich mee. Al met al heeft de Impact zeker de potentie om de komende jaren goed mee te draaien in de top van de MLS. Het is echter wel waarschijnlijk dat aankomend seizoen een overgangsseizoen zal zijn. Het bijstellen van de verwachtingen lijkt daarom raadzaam. VOORSPELLING: 9e in Eastern Conference, geen play-offs
Afgelopen zondagavond kregen we via de bracket preview voor het eerst een idee van hoe de seeding voor March Madness er op dit moment uitziet. Zoals altijd waren er weer gemengde gevoelens bij de voorlopige verdeling van de teams, maar alle universiteiten hebben nog 28 dagen om deze seeding te veranderen.
EERSTE SEEDS
Over de eerste seeds valt weinig te discussiëren. Virginia is de eerste ploeg die op de lijst van de selection committee staat. In een ijzersterke ACC-conference waren de Cavaliers tot aan afgelopen weekend ongeslagen (13-1). Over het hele seizoen gezien is Virginia 24-2, bijna hetzelfde record als Villanova. Grote verschil is dat de ACC terecht als een sterkere conference gezien wordt dan de BIG East.
Dit is ook meteen de reden dat de Wildcats als tweede geranked staan achter Virginia. Met een 10-2 record staan de Wildcats wel achter de Xavier Musketeers in de Big East (Xavier is 11-2 in de Big East een 23-3 over het hele seizoen). Gek genoeg staat Villanova wel voor de Xavier Musketeers in de Bracket Preview. De Musketeers staan namelijk derde in de ranking, voornamelijk vanwege de extra nederlaag die Xavier heeft ten opzichte van Villanova.
Purdue is de nummer vier in de bovenste rij seeds. De Boilermakers kenden een wisselvallige voorbereiding, maar begonnen daarna beter te presteren. Met een 12-2 record staan ze wel derde in de BIG TEN achter Ohio State en Michigan State. Toch is Purdue met een 23-4 record over het hele seizoen zeker geen onterechte eerste seed. De Virginia Cavaliers zijn de verrassing van het seizoen in de NCAA (Geoff Burke / USA TODAY Sports)
TWEEDE SEEDS
De nummer vijf in de ranking is Auburn. Dit had van tevoren niemand aan zien komen, maar misschien hadden de Tigers zelfs wel een eerst seed moeten zijn in plaats van Purdue. Met een 10-2 record in de SEC hebben ze als leiders in een sterke conference twee wedstrijden voorsprong op Tennessee en Florida. Over het hele seizoen hebben de Tigers met een 22-3 record ook nog eens een betere verhouding dan Purdue, waardoor de discussie ontstaat dat Purdue en Auburn omgeruild hadden moeten worden.
Op plek zes en zeven staan de Kansas Jayhawks en de Duke Blue Devils. Beiden waren favoriet in hun conference (BIG 12 en ACC), maar beide teams zijn nog aan het zoeken naar hun vorm. Met een 9-4 record in de BIG 12 moeten de Jayhawks voorlopig Texas Tech voor zich dulden in hun conference. Ook het record over het gehele seizoen (20-6) is niet overtuigend. De Duke Blue Devils staan derde in de ACC (8-4 record) achter Virginia en Clemson. Met een 20-5 record over het hele seizoen doet Duke het niet veel beter dan Kansas dit seizoen. Wat opvalt is dat zowel Texas Tech als Clemson een seed lager zijn, terwijl ze in hun conferences boven de Jayhawks en Blue Devils staan.
De laatste tweede seed is nummer acht Cincinnati. De Bearcats domineren hun AAC-conference met een 12-0 record en zijn 23-2 over het hele seizoen. De reden voor de achtste plek is simpelweg dat de ACC en BIG 12 beter zijn dan de AAC. Daarom staan Duke en Kansas toch boven Cincinnati in de bracket preview. De Duke Blue Devils zijn nog zoekende dit seizoen (Lance King | Getty Images)
DERDE SEEDS
Clemson en Texas Tech zijn de eerste derde seeds als nummer negen en tien van de rankings. De Clemson Tigers staan tweede in de ACC achter Virginia met een 9-3 record. Ondanks een 20-4 record over het hele seizoen gezien (1 nederlaag minder dan Duke) staan de Tigers toch twee plekken achter Duke. Dit zal vooral met de kwaliteiten van de spelers te maken hebben. Texas Tech leidt zelfs de BIG 12. Met een 10-3 record staan de Red Raiders een wedstrijd voor de Kansas Jayhawks. Toch staat ook Kansas maar liefst vier plekken vóór Texas Tech in de rankings. Dit is opmerkelijk, ondanks de kwaliteitsverschillen van de selecties. De Red Raiders hebben twee zeges meer dan Kansas.
De andere derde seeds zijn Michigan State en North Carolina. Michigan State hadden de meeste volgers waarschijnlijk hoger ingedeeld. De Spartans staan het hele jaar al bovenin de AP Poll (tweede op dit moment), maar staan in de bracket preview slechts op plek 11. Met een 13-2 record (25-3 over het hele seizoen) heeft Michigan State een beter record dan bijvoorbeeld Duke, Kansas, Texas Tech en Clemson. Toch staan al deze universiteiten boven de Spartans in de bracket preview. North Carolina is 9-5 in de ACC en 20-7 over het hele seizoen en zal voorlopig tevreden zijn met de derde seed. Michigan State staat tweede in de AP-Poll, maar moet genoegen nemen met plek 11 in de bracket preview (Mike Carter / USA TODAY Sports)
VIERDE SEEDS
De eerste vierde seed is Tennessee, dat met een 9-4 record tweede staat in de SEC achter Auburn. De Volunteers zullen blij zijn met hun 13e plek, want een paar teams toch een beter seizoen dan Tennessee (19-6). Nummer 14 Ohio State, dat met een 13-1 record in de BIG TEN een prima seizoen kent, is daar een voorbeeld van. Aangezien de Buckeyes met een 22-5 record ook nog eens een beter record hebben dan de Volunteers, is de ranking van Ohio State toch een beetje laag. Ze staan bijvoorbeeld dik achter Michigan State en Purdue, die respectievelijk twee en één wedstrijd(en) meer verloren hebben.
Arizona en Oklahoma ronden de top 16 af. Oklahoma zal meer dan tevreden zijn met de 16e plek, want de vorm van de Sooners is dramatisch. Dankzij Trae Young is Oklahoma 16-9. Toch lijkt ook Young zijn energie kwijt te raken. Hij moet in zijn eentje de Sooners leiden en lijkt dit niet een heel seizoen aan te kunnen. Met een 6-7 record in de BIG 12 staan ze vijfde achter bijvoorbeeld West Virginia en unranked Kansas State. De kans dat Oklahoma volledig weg zal vallen, lijkt groot.
Het tegenovergestelde geldt voor Arizona. De Wildcats lijken hun slechte periode al gehad te hebben (in de voorbereiding) en staan eerste in de PAC-12 met een 10-3 record. UCLA en USC staan twee wedstrijden achter en met een 20-6 record is Arizona zeker een team dat hoger hoort te staan. De kans dat Arizona richting de tweede of derde seed gaat is redelijk groot. Trae Young lijkt steeds vermoeider te worden naarmate het seizoen vorderd (Kevin Jairaj / USA TODAY Sports)
NIET AANWEZIG
Gonzaga en St. Mary’s zijn opvallende afwezigen. De nummer negen en vijftien in de AP Poll ontbreken waarschijnlijk vanwege de zwakke conference waar zij zich in bevinden. De West Coast is namelijk zeker niet zo’n grote uitdaging als bijvoorbeeld de ACC, BIG 12 of BIG TEN. Ondanks hun 13-1 record behoren zij voorlopig dus nog niet tot de 16 beste teams in de NCAA.
Ook de Kentucky Wildcats ontbreken. Dit jaar stonden ze voor het eerst sinds 2014 een week niet in de AP Poll en ook deze week staan ze weer buiten de top 25 van de NCAA. Met 6-6 record in de SEC (17-8 over het hele seizoen) gaat het nog niet fantastisch met de jonge Wildcats. Er is niet genoeg ervaring aanwezig om überhaupt te denken aan de top 16. Ook West Virginia (8-5 in BIG 12 en 19-7 in totaal) en Wichita State (9-3 in de AAC en 19-5 in totaal) ontbreken voorlopig.
Vorig jaar zette SportAmerika voor het eerst alle Minor League-opleidingssystemen op een rijtje in de Prospect Watch. Dit off-season kijken we in updatevorm naar de ‘farms’ in Minor League Baseball. De SportAmerika MLB Prospect Watch 2017/2018 is aangekomen in de American League East, met in deze aflevering: Toronto Blue Jays.
SUPERSTER
Het komt niet vaak voor dat een jonge prospect van begin af aan zo’n enorme bak supersterpotentie met zich meebrengt als Vladimir Guerrero Jr. De 18-jarige zoon van nieuwbakken Hall of FamerVladimir Guerrero (goh) wordt inmiddels beschouwd als één van de beste slagmensen in de gehele minors. De huidige nummer vier (MLB Pipeline) en drie (Baseball America) in de Prospect Top 100 is misschien wel the next big thing. Hij is dit al sinds hij in 2014 als 15-jarige 33 homeruns sloeg in 60 swings tijdens een homerun derby. — PROSPECT WATCH 2017: TORONTO BLUE JAYS
Vlad Jr. sloeg in 2017 .323 met 13 homeruns, 76 RBI’s, 28 doubles en 8 steals voor Single-A Lansing en Single-A (Adv.) Dunedin. De jongeling ziet er aan slag simpelweg vervaarlijk uit. Elke bal van zijn knuppel klinkt hard. Elke swing is hard. The hype is real.
BO BICHETTE
Is Vlad Jr. dan zo goed dat de rest helemaal geen aandacht meer hoeft te krijgen? Nee, want nummer twee Bo Bichette — net als Guerrero zoon van een voormalig Big Leaguer, te weten Dante Bichette — is ook een beest-in-wording. Bichette is #26 op de MLB Pipeline Top 100 en maar liefst #8 bij Baseball America, wat al genoeg zegt. Hij steeg op onze lijst van acht naar twee. Ook deze tiener (hij is 19) vernietigde de tegenstand in Lansing en Dunedin: .362, 14 homeruns, 41 (!) doubles, 74 RBI’s en 22 steals. Deze twee aan de linkerkant van het infield, daar kan Toronto nog jaren van genieten. DE REST
Tsja, dan is daar nog de rest. Het meeste kruit hebben de Jays al verschoten in hun eerste twee spelers, maar er verschijnt hier en daar nog wel een talent in de lijst. Nummer drie Anthony Alford debuteerde kort in 2017, maar ramde vooral AA-pitching aan gort (.310, 18 steals). Het ontbreekt de centerfielder echter enorm aan power (5 homeruns, 15 doubles in 278 slagbeurten), maar als top of the order hitter kan hij uit de voeten. Nate Pearson en Logan Warmoth zijn beiden producten uit de Draft van 2017. Beide spelers werden in de eerste ronde gekozen (Warmoth als 22e, Pearson als 28e) en brengen dus de nodige Drafthype met zich mee. Kortestop Warmoth werd pre-draft vooral gezien als een degelijke, doet-weinig-fout-kortestop. Hij sloeg in 182 Rookie Ball-slagbeurten .302 met twee homeruns en zes steals, waarmee hij zijn all-round kunde tentoonspreidde. Pearson gooide slechts 20 innings (26 strikeouts, 5 walks), maar zijn 97 mph fastball maakte indruk. Logan Warmoth (D1baseball.com)
PLEKKEN 6 – 10
De enige andere terugkerende namen in de tweede helft van de top 10 zijn T.J. Zeuch en Sean Reid-Foley. Zeuch handhaaft zich na een degelijk seizoen op dezelfde plek, maar dat is niet altijd goed. De Jays willen hem graag stappen zien maken. Reid-Foley keldert van plek één in 2017 naar plek acht in 2018. Dit is niet geheel toe te schrijven aan een slecht seizoen (hoewel een 5.09 ERA nou niet bepaald vrolijkstemt), maar vooral dat de 22-jarige voorbijgestreeft is door een aantal grotere talent. Geen paniek.
Over Lourdes Gurriel is weinig bekend, behalve dat hij het (veel) jongere broertje is van Houston’s Yuli Gurriel. Lourdes heeft met wat blessures gekampt, maar wat er nog over hem te vinden is uit de Cubaanse league, is goed genoeg voor een plek in de top. Lourdes Gurriel, Arizona Fall League 2017 (Freek Bouw/Phrake Photography) Lefty Ryan Borucki was in 2017 enorm dominant in A+, AA en AAA en maakt dus zijn entree in de lijst. 157 strikeouts in 150 innings en een 2.93 ERA, daar is wel een plekje voor te vinden (zeker als linkshandige werper. Danny Jansen is een persoonlijke favoriet (want catcher), maar vooral omdat de 22-jarige in 2017 geen spaan heel liet van de tegenstand. Jansen sloeg .323 met 10 homeruns en 25 doubles in 368 slagbeurten verspreid over Dunedin, New Hampshire en Buffalo. Houd deze jongen scherp in het oog, hij is er bijna klaar voor.
TOTAALPLAATJE
Alles draait bij de Blue Jays om Guerrero Jr. en Bichette, maar er zijn nog wel wat andere talenten te vinden. Het systeem van Toronto loopt niet bepaald over van talent en met de vergrijzing van het Major League-team is er wel reden voor lichte vraagtekens in de toekomst HOUD IN DE GATEN Richard Urena (SS), Rowdy Tellez (1B), Eric Pardinho (RHP), Jordan Romano (RHP), Thomas Pannone (LHP).
Cover photo: Jasen Vinlove/USA TODAY Sports
Om in aanmerking te komen voor de lijst moeten positiespelers onder de 130 Major League-slagbeurten blijven. Pitchers mogen niet boven de 50 innings of 30 relief appearances uitkomen. Dit zijn MLB’s rookiekwalificaties. Deze top 10 is de persoonlijke visie van de auteur op de betrokken spelers.
Waar de Europese voetbalcompetities al een tijd onderweg zijn, daar gaat de MLS volgende maand weer los. Op SportAmerika gaan vier redacteuren de komende tijd alle MLS-teams kort en bondig onder de loep leggen om te kijken hoe iedereen het nieuwe seizoen in gaat. Beginnend met de nieuwkomer in L.A. FC en eindigend met de titelverdedigers in Toronto FC. Vandaag in deel 6: Orlando City SC.
LAATSTE TERUGBLIK
Ook 2017 werd een teleurstellend jaar voor Orlando City SC. Net als de twee voorgaande seizoenen wist de club uit Florida zich niet te plaatsen voor de play-offs. De opening van het nieuwe Orlando City Stadium leek nog wel een positieve boost te kunnen geven voor Orlando, maar vooral de ‘maar’ drie uitoverwinningen zorgde ervoor dat ze in Orlando nog steeds moeten wachten op de eerste play-off deelname ooit. Het gloednieuwe Orlando City Stadium (@OrlandoCitySC)
TRANSFERS
Sterspeler Kaká heeft zijn carrière beëindigd, waardoor er komend seizoen nieuwe namen moeten gaan opstaan bij Orlando City SC. De club heeft in ieder geval een aantal mooie namen weten toe te voegen aan het roster voor komend seizoen. Zo is de ervaren Sasha Kljestan over gekomen van New York Red Bulls, terwijl Justin Meram jarenlang een vaste kracht was bij Columbus Crew SC. Ook Jose Villarreal (LA Galaxy) en R.J. Allen (New York City FC) zijn interessante aankopen om komend seizoen te volgen.
Naast het gemis van Kaká heeft Orlando ook afscheid genomen van de meest succesvolle speler tijdens de eerste drie seizoenen in de MLS: Cyle Larin. De Canadees is vertrokken naar het Turkse Besiktas. Vooral zijn transfer zal een groot gemis worden voor Orlando City SC. Justin Meram moet Orlando City SC komend seizoen nieuw elan bezorgen (@OrlandoCitySC)
VERWACHTING 2018
De druk in Orlando zal voor komend seizoen flink toenemen. Na drie seizoenen zonder play-offs móet het seizoenstoetje behaald worden. Makkelijk zal de race daar naartoe niet zijn, dankzij het vertrek van sterkhouders als Kaká en Larin. Aankopen Kljestan en Meram moeten de kar gaan trekken, maar dan vooral op het middelveld. In de voorbereiding won Orlando afgelopen zaterdag met 4-1 van Minnesota United, dus wellicht kan er komend seizoen iets moois gaan bloeien voor de ploeg van Jason Kreis.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
