Pagina 539 – SportAmerika

30-in-30 Season Preview 2018: Detroit Tigers

MLB

-

27 februari 2018

Het moest in 2017 nog één keer gebeuren voor de oude garde van de Detroit Tigers. Het verouderde, extreem dure team mocht het, omwille van de matige staat van de directe concurrentie, nog één keer proberen. GM Al Avila voegde weinig nieuwe namen toe aan zijn selectie en stuurde de collectie dertigplussers de wei in.

LEVEN NA JV, J.D. & J-UP

Onder aanvoering van manager Brad Ausmus liep het eigenlijk vanaf het begin van het seizoen voor geen meter bij Detroit. De Kitties wisten alleen in april .500-ball te spelen en al snel werd duidelijk dat er geen uitzicht op succes was. De stekker ging er dan ook vlug uit.
— SPORTAMERIKA MLB SEASON IN REVIEW 2017: DETROIT TIGERS
Kort na elkaar namen de Tigers afscheid van drie populaire gezichten van de organisatie. Justin Verlander, J.D. Martinez en Justin Upton werden van de hand gedaan. Met hen gebeurde het tegenovergestelde als met de Tigers: Verlander hielp de Astros aan een World Series-zege, Martinez sloeg eigenhandig de Diamondbacks de play-offs in en Upton wist zijn korte periode bij de Angels om te zetten in een lucratieve contractverlenging in Anaheim. In december bewandelde Ian Kinsler dezelfde weg als ex-teamgenoot Upton; Detroit ruilde hem met de Angels voor Minor Leaguers.
Als uitroepteken achter een waardeloos seizoen volgde het ontslag van Ausmus. Een onthoofde selectie ging, zonder kapitein, het off-season in. De Tigers likten hun wonden en begonnen aan het rebuildproces, strakgehouden door die paar contracten (Miguel Cabrera, Victor Martinez, Jordan Zimmermann) die nog steeds zwaar op de begroting drukken.

Ook Jordan Zimmermann (8-13, 6.08 ERA in 2017) kon het tij niet keren voor Detroit (Bruce Kluckhohn/USA TODAY Sports)

2018: NIEUWE GEZICHTEN

Met het wegtraden van een aantal grote namen en het verlies van Andrew Romine (waivers, Mariners) en Bruce Rondon (free agent), was er genoeg ruimte voor Detroit om nieuw bloed binnen te halen. Verguisde catcher Derek Norris kreeg een minor league contract met Spring Training-uitnodiging. Free Agents Leonys Martin en Mike Fiers werden vastgelegd en de Tigers selecteerden Victor Reyes in de Rule 5 Draft van de Diamondbacks.
Als nieuwe manager werd AL Central-veteraan Ron Gardenhire binnengehaald. De 6o-jarige Gardy stond eerder in zijn carrière 14 seizoenen aan het roer van de Minnesota Twins en neemt nu de managerspositie over van Ausmus. Maar… daar bleef het wel bij.

LINE-UP

Als zodanig is de voorspelde line-up en rotation dan ook slechts op sporadische plekken anders dan vorig jaar. De enige nieuwe full-timers zijn Jeimer Candelario (van de Cubs gekomen in ruil voor Justin Wilson), Leonys Martin en infieldprospect Dixon Machado. Het hart van de slaglijst zal, zolang hun lichamen het goed vinden, bestaan uit Miguel Cabrera en Victor Martinez, gevolgd door de vorig jaar defensief teleurstellende (en naar RF gedegradeerde) Nicholas Castellanos.
Aanvallend zal deze groep niet teveel angst inboezemen bij de tegenstanders. Wat betreft de bank is het nog een beetje koffiedik kijken. Indien Derek Norris in Spring Training een beetje redelijk voor de dag komt, kan hij de rol van backup catcher winnen over Grayson Greiner, terwijl ook John Hicks op de positie uit de voeten kan. Dawel Lugo is waarschijnlijk nog niet helemaal klaar voor de Big Leagues, maar aan de andere kant: de Tigers hebben weinig te verliezen.

PITCHING STAFF: ROTATION

De rotation lijkt voor de Tigers al redelijk vast te staan. Een weer fitte 2016 Rookie of the Year Michael Fulmer zal de staff moeten verankeren, terwijl heel Michigan bidt en smeekt om een terugkeer op redelijk niveau van Jordan Zimmermann. De veteraan behoorde tot de slechtste werpers in de Major League in 2017, maar verdient wel een geschifte $75 miljoen over de komende drie seizoenen (slechts drie miljoen minder dan Verlander).
Daniel Norris moet een stap gaan maken, na een teleurstellend en kort seizoen (101.2 innings, 5.31 ERA). De 24-jarige lefty kan wel de pin in de granaat van de rotation worden: houdt hij stand, gaat alles goed. Valt hij uit elkaar, ontploft de boel. Ook Mike Fiers (5.22 ERA in 152 innings) en Matt Boyd (5.27 ERA in 135 innings) zullen hun beter vorm terug moeten vinden. Veel ruimte voor falen is er niet; de Tigers hebben weinig minor league-talent klaarstaan om de heuvel te bemannen.

Daniel Norris, misschien wel de belangrijkste werper voor de Tiger-toekomst (Brian Blanco/Getty Images)

PITCHING STAFF: BULLPEN

Ondanks het verlies van Bruce Rondon zal de Tigers-bullpen weinig veranderen ten opzichte van het einde van 2017. Een grotendeels ongewijzigd collectief zal aan de start verschijnen van het nieuwe seizoen, met Shane Greene en zijn 2.66 ERA uit 2017 in de rol van closer. Alex Wilson is first in line als dat misloopt, maar de Tigers hebben meerdere bullpenopties in de Minors die de stap, indien nodig, kunnen maken.

CONCLUSIE

Tsja, dit is altijd het moeilijkste jaar van een rebuild: het eerste. Detroit heeft daar nog het probleem bij dat een aantal dikke contracten niet te verkopen is. Miggy (35) staat nog zes jaar onder contract voor $240 miljoen (ca. $30 miljoen per seizoen). V-Mart (39) kost dit seizoen nog $18 miljoen. Zimmermann’s drie jaar en $75 miljoen is nog te verkopen — de werper is pas 32 — maar dan moet hij wel beter voor de dag komen dan in 2017.
De drie genoemde spelers kosten Detroit in 2018 $72 miljoen. Ter vergelijking: de Phillies ($44 miljoen), Athletics ($48 miljoen), White Sox ($55 miljoen), Padres ($60 miljoen), Rays ($61 miljoen) en Marlins ($70 miljoen) spenderen minder aan hun volledige payroll. Met een matig, zij het enigszins verbeterd, Minor League-systeem, is Al Avila niet bepaald de GM met de makkelijkste baan. Het begint echter goed: de club heeft de eerste overall-keuze in de Draft, als slechtste team in de Majors in 2017. Dat zal het enige lichtpuntje voor Tigersfans zijn.

VERWACHT RESULTAAT: 5e (AL CENTRAL)

Coverfoto: TheMajors.net

MLS Preview 2018: #18 Portland Timbers

MLS

Michel Mulders

-

26 februari 2018

0

Waar de Europese voetbalcompetities al een tijd onderweg zijn, daar gaat de MLS volgende maand weer los. Op SportAmerika gaan vier redacteuren de komende tijd alle MLS-teams kort en bondig onder de loep leggen om te kijken hoe iedereen het nieuwe seizoen in gaat. Beginnend met de nieuwkomer in L.A. FC en eindigend met de titelverdedigers in Toronto FC. Vandaag in deel 18: Portland Timbers.

LAATSTE TERUGBLIK

2017 is voor Portland Timbers moeilijk te beschrijven. De ploeg van Caleb Porter eindigde bovenaan in de Western Conference. Ondanks dat Portland wellicht favoriet was om de finale van de MLS Cup te behalen, ging het in de play-offs vroegtijdig mis. Na een 0-0 gelijkspel in Houston werd in eigen huis verrassend met 2-1 verloren. Daardoor lag de MLS Cup-kampioen van 2015 er al na één ronde uit, waardoor het seizoen toch als teleurstellend mag worden omschreven. Ook de US Open Cup verliep alles behalve soepel. Portland stroomde in tijdens de vierde ronde, maar verloor hierin met 2-1 van rivaal Seattle Sounders FC waardoor ook dit toernooi teleurstellend verliep.

TRANSFERS

De grootste en meest bekende naam die naar Portland Timbers vertrok is Samuel Armenteros. De voormalig Eredivisiespeler kwam over van Benevento Calcio en wist tijdens een oefentoernooi direct de Gouden Schoen te winnen. Mede daardoor mogen we komend seizoen veel verwachten van de aanvaller. Andere namen die gehaald werden zijn verdediger Julio Cascante en middenvelder Cristhian Paredes.
De teleurstelling van de vroegtijdige uitschakeling in de play-offs kostte trainer Caleb Porter de kop. Hij wordt vanaf komend seizoen opgevolgd door Giovanni Savarese. De Venezuelaan komt over van New York Cosmos en moet Portland naar nieuwe successen lijden.
Grootste verlies is het vertrek van Darlington Nagbe, omdat hij toch altijd een vaste waarde was in het team van Portland. De Amerikaans international is vertrokken naar Atlanta United. Teamgenoot Gbenga Arokoyo bewandelde dezelfde weg. Het contract van middenvelder Ben Zemanski liep af en werd niet verlengd, waardoor hij op zoek mag naar een andere club.

tfw you win the 2018 @mobileminicup Golden Boot.🏆

Congratulations @SamArmenteros! #RCTID pic.twitter.com/mFnwL7bS79
— Portland Timbers (@TimbersFC) 25 februari 2018

VERWACHTING 2018

Tijdens het inmiddels bekende oefentoernooi, de Mobile Mini Sun Cup, wist Portland redelijk goede resultaten te behalen, want er werd gelijk gespeeld tegen Houston Dynamo en gewonnen van New York Red Bulls en Sporting Kansas City. Een nederlaag tegen FC Dallas zorgde er mede voor dat het toernooi niet gewonnen werd.
Ook voor komend seizoen zal Portland Timbers, mede dankzij de beroemde ‘Timbers Army’ weer meedoen om de prijzen. De vroegtijdige uitschakeling in de play-offs van vorig seizoen moet dit seizoen worden goed gemaakt, omdat Portland zich niet nog zo’n uitglijder kan veroorloven. Met Samuel Armenteros heeft Portland een echte goalgetter in huis gehaald. Samen met Fanendo Adi en Diego Valeri lijkt het er dus op dat we komend seizoen genoeg doelpunten gaan zien in Provedence Park en daarbuiten.

VOORSPELLING: 1e in Western Conference, play-offs

Coverphoto: Nick Hernandez/OregonLive.com

LeBron James gefrustreerd tegen Spurs; 12 op rij voor Rockets

NBA

Niels Godding

-

26 februari 2018

0

De NBA recap: Vijf wedstrijden op het programma waarbij een aantal play-off kandidaten voorbij kwamen. Eén wedstrijd ging naar overtime en LeBron James draaide de klok een paar maanden terug. Wat gebeurde er nog meer?

BANK VAN HORNETS VERSLAAT DETROIT

Charlotte had deze overwinning vooral te danken aan de bankspelers. Vier spelers in de dubbele cijfers vanaf de bank helpt enorm om een wedstrijd te winnen. Jeremy Lamb had een +34 in de 21 minuten op het veld. Van de starters deed Dwight Howard een duit in het zakje met 17 punten en 12 rebounds. Nicolas Batum had een mooie statline van 15 punten, 5 rebounds, 9 assists, 3 steals en 4 driepunters en Kemba Walker had met 17 punten en 6 assists ook een aandeel. Deze overwinning betekende de derde overwinning op rij voor een team dat nog een minieme kans heeft op de play-offs. Ze staan nu vier wedstrijden achter op Miami Heat om zich te kwalificeren.

PISTONS BLIJVEN ZAKKEN

Detroit maakt het zichzelf erg lastig om zich te kwalificeren voor de play-offs met de vijfde nederlaag in zes wedstrijden. André Drummond had zijn gewoonlijke double-double met 14 punten en 14 rebounds maar had het vooral erg lastig tegen Dwight Howard. Blake Griffin was erg rustig met 20 punten op 18 schoten en geen enkele vrije worp (maar wel zes turnovers). Jameer Nelson had zes minuten speeltijd waarin Charlotte 17 punten uitliep. Deze nederlaag laat de play-off kansen van de Pistons aanzienlijk slinken. Ze staan nu 2,5 wedstrijden achter op de nummer acht.

BUCKS GRIJPEN NET NAAST OVERWINNING IN KNOTSGEK DUEL

Heel even dacht het Harris Bradley Center dat John Terry ze met een buzzer-beater de overwinning had gebracht. Een replay wees echter uit dat hij de bal schoot nadat de tijd voorbij was. Milwaukee zal nog wel eens terugdenken aan deze wedstrijden en hoe ze deze konden verliezen. Het derde kwart bleek het kantelpunt te zijn in deze wedstrijd. Bij rust stonden de Bucks 18 punten voor en was er niets aan de hand. Het derde kwart lukte ineens helemaal niets meer waardoor ze met een achterstand het vierde kwart ingingen. Daarna liepen ze alleen maar achter de feiten aan. Khris Middleton was de topscorer met 25 punten. Giannis Antetokounmpo en Eric Bledsoe hadden elk 20 punten. Jabari Parker begint weer langzaam in vorm te komen met 18 punten en 6 rebounds van de bank. In de strijd om het thuisvoordeel in de play-offs een verlies dat hard aankomt.

VINTAGE RONDO

New Orleans kreeg vintage Rajon Rondo met 16 punten, 8 rebounds, 12 assists, 2 steals en 2 driepunters. Anthony Davis had 27 punten en 12 rebounds (samen met 2 steals en 2 blocks) en Nikola Mirotic was erg nuttig van de bank met 14 punten, 7 rebounds en 4 blocks. De, voor de Bucks, onhoudbare man was echter Jrue Holiday. Met 36 punten, 9 rebounds en 6 assists zorgde hij samen met Rondo voor de comeback. Door deze overwinning gingen ze over de Oklahoma City Thunder heen in de race om de play-offs en mogen ze zelfs nog hopen op het thuisvoordeel. De Pelicans staan 2,5 wedstrijden achter de Minnesota Timberwolves.

WIZARDS KENNEN GEEN MOEITE MET 76ers

De Wizards wonnen deze belangrijke wedstrijd tegen een directe concurrent in de strijd om het thuisvoordeel in de play-offs. Als je als team 54 FG% schiet en je topschutters schieten zelfs boven de 60 FG% dan is de kans groot dat je wint. Deze wedstrijd was alleen in het eerste kwart spannend. In het tweede kwart nam Washington een grotere voorsprong en ze keken niet meer om. Een prima teamprestatie waarbij Bradley Beal met 24 punten topscorer was. Otto Porter jr. was zijn effectieve zelf met 23 punten en Marcin Gortat had een double-double met 13 punten en 10 rebounds.

PROBLEMEN MET SCOREN

Waar de Wizards hun schot goed konden vinden, lukte dit bij Philadelphia helemaal niet. Met 36 FG% maak je het jezelf erg lastig om wedstrijden te winnen. Naast Ben Simmons (50 FG%, 16 punten, 8 rebounds, assists) en Joel Embiid (45 FG%, 25 punten en 10 rebounds) schoot niemand met meer dan vier schoten boven de 30 FG%. Hierdoor zetten de 76ers zichzelf buiten spel en blijven ze zevende in het oosten met 2 wedstrijden achterstand op Washington voor plek vier. Plek vier in de conference geeft recht op het thuisvoordeel in de eerste ronde van de play-offs. Dit is een hele dure nederlaag.

NUMMER 12 OP RIJ VOOR ROCKETS

De Nuggets deden een verwoede poging om niet weer vernederd te worden door Houston en dat is ze aardig gelukt. Mede door een uitstekende prestatie van de bank bleven ze in de wedstrijd. Mede hierdoor werd de wedstrijd in het vierde kwart nog even spannend. Nikola Jokic flirtte weer eens met een triple-double (21 punten, 14 rebounds, 8 assists), maar werd door James Harden volledig omver geblazen. Will Barton had met 25 punten, 7 rebounds en 6 assists een goede wedstrijd. Denver weerde zich kranig maar kwamen uiteindelijk net te kort.

WINSTREEKS HOUSTON.

En dat is winst nummer 12 voor de Rockets in de laatste 12 wedstrijden. The Beard had met 41 punten, 8 rebounds en 7 assists weer een MVP nacht. Daarnaast was hij weer erg bezig om fouten te drawen (16 vrije worpen). Dat zorgde voor foul trouble bij Denver. Houston leidde van begin tot eind en had in het vierde kwart nog een voorsprong van 16 punten. Het werd nog even spannend, maar ze trokken de overwinning over de streep. Door de winstreeks van 12 wedstrijden blijven ze het team met het beste record.

JAMES EN CO. BIJTEN ZICH STUK OP SPURS

De Cavs waren niet opgewassen tegen het goede teamspel van de Spurs. In de eerste helft kon LeBron James nog veel repareren met behulp van Jordan Clarkson en Jeff Green. De laatste twee waren na rust echter nergens meer de bekennen (4 punten elk). Toen de wedstrijd eenmaal vorderde, liep King James steeds gefrustreerder rond en deed dit ons een beetje denken aan Cleveland van december/januari. LeBron was boos op alles en iedereen. Hij haalde hierdoor niet alleen zichzelf, maar ook zijn team uit het spel. Jordan Clarkson en Kyle Korver maakten domme fouten op driepunt schoten van San Antonio. Het offensieve spel was alleen nog maar gebaseerd op James die alles zelf deed en geen vertrouwen meer had in zijn teamgenoten. Zijn de eerste scheurtjes alweer zichtbaar bij de Cleveland Cavaliers? Wie weet.

MURRAY SCHITTERT

Dejounte Murray! Voor wie hem nog niet kende: de point guard van de komende jaren van San Antonio. Hij is na David Robinson de enige Spur ooit met een 13 punten, 9 rebounds, 5 assists, 4 steals en 3 blocks wedstrijd (met 0 turnovers ook nog). Zes andere spelers eindigde in de dubbele cijfers geleid door LaMarcus Aldridge met 27 punten. Danny Green was genezen van zijn voedselvergiftiging en eindigde met 22 punten en 5 driepunters. Daarnaast was hij een plaag voor de Cavs aan de defensieve kant. Na vier nederlagen eindelijk weer een overwinning voor de ploeg van Greg Popovich. Hierdoor blijven ze derde in het wilde wilde Westen.

VERVELEND INCIDENT

Er vond tijdens de wedstrijd tussen Cleveland en San Antonio nog een naar incident plaats in het vierde kwart. Met nog 2.29 minuut op de klok mocht Patty Mills aanleggen voor twee vrije worpen. Op dat moment stonden de Spurs met 12 punten voor. Voordat Mills ging schieten werd er vanuit het publiek geroepen: ‘Hey Jamaican dog they want their bobsledder back!’ en voor het schieten van zijn tweede vrije worp: ‘Hey Mills? Jamaica just called, they want their bobsledder back!’.

Am I the only one who heard the guy in the crowd yell “Hey Jamaican dog they want their bobsledder back! Hey @Patty_Mills Jamaica just called! They want their bobsledder back!” @NBA #nba #SundayFunday 🤷🏾‍♀️🙅🏾‍♀️ #wow 😡 #America pic.twitter.com/SQdeptUo4I

— Zandra Ashley (@thats_Z_Truth) 25 februari 2018

Thanks @thats_Z_Truth. I am a proud Islander. Like my Jamaican Brothers, me & my family in the islands of the Torres Strait have experienced racial slurs for decades. Hope your efforts will enlighten this confused, hateful fan. #BlackHistoryMonth https://t.co/yH3nKlGv4A

— Patrick Mills (@Patty_Mills) 26 februari 2018

(Cover Photo: USA TODAY Sports/John E. Sokolowski)

Prospect Watch 2018: Chicago White Sox

MLB

Jasper Roos

-

26 februari 2018

0

Vorig jaar zette SportAmerika voor het eerst alle Minor League-opleidingssystemen op een rijtje in de Prospect Watch. Dit off-season kijken we in updatevorm naar de ‘farms’ in Minor League Baseball. De SportAmerika MLB Prospect Watch 2017/2018 heeft nog één club te gaan: de veelbesproken Chicago White Sox.

SUPERSTERRENFABRIEK?

Een aantal jaren geleden zou het van de gekke zijn geweest om de White Sox aan te merken als supersterrenfabriek. De club wist vrijwel geen enkele positiespeler correct op te leiden (het spook van Gordon Beckham waart nog door de tunnels van Guaranteed Rate Field…) en de farm was ronduit lachwekkend.
Met de trades van Chris Sale en Adam Eaton kwam daar vorig off-season al verandering in. Het binnenhalen van Yoan Moncada en Michael Kopech van de Red Sox en Lucas Giolito, Reynaldo Lopez en Dane Dunning van de Nationals maakte de club een grote sprong in het Minor League-klassement. Deze spelers maakten dan ook allemaal deel uit van de Top 10 uit 2017.
— PROSPECT WATCH 2017: CHICAGO WHITE SOX
Meer dan de helft van de lijst van vorig seizoen is inmiddels verdwenen. Moncada, Giolito en Lopez promoveerden full-time naar de Majors. Pitcher Zack Burdi onderging Tommy John en zakte uit de lijst. Outfielder Luis Alexander Basabe had een dusdanig twijfelachtig seizoen dat ook hij niet meer in de bovenste regionen terug te vinden is. Wat doen we dan met de rest?

NIEUWE NUMMER 1

Met het wegvallen van de nummers één en twee uit 2017 leek het een eenvoudig klusje voor Michael Kopech om de toppositie in de Sox-farm over te nemen. GM Rick Hahn toverde echter halverwege het seizoen opnieuw een kunststukje uit de hoge hoed. Hahn en de Sox namen afscheid van Jose Quintana en stuurden hem naar de Cubs in ruil voor Eloy Jimenez, Dylan Cease en twee lagere Minor Leaguers.
Jimenez was voor de deal al één van de betere positiespelers in de Minors. Zijn vergevorderde aanvallende capaciteiten maakten hem een topprospect in the game. Tel daar een Homerun Derby-optreden bij op waar de Dominicaan een lamp uit de lichtmast kapotsloeg en een legende was snel geboren. Kopech moest dus nog even wachten op zijn toppositie.

PITCHERS

Michael Kopech moet zich dus even schikken met een tweede plek, maar de blonde ster-in-wording heeft weinig fout gedaan in 2017. Hij domineerde Double-A en Triple-A met zijn vlammende fastball en geweldige slider. In 2018 start hij in Triple-A Charlotte, maar kijk niet gek op als hij halverwege het seizoen naar Chicago mag komen. “The good ones have a way of forcing the issue”, aldus Rick Hahn. Dat geldt voor zowel Kopech, als Jimenez.

Eloy Jimenez en Michael Kopech hadden succes, ook na hun promoties naar een hoger niveau (CSN Chicago)

De andere prijs uit de Quintana/Jimenez-deal, Dylan Cease, vinden we op plek vijf nieuw in de Sox Top 10. De rechtshandige werper beschikt over een knaller van een fastball, maar er is risico. De rightie heeft een Tommy John achter zijn naam staan. Er zijn dus wat twijfels of hij een starter kan blijven, maar daar vanuit gegaan is hij één van de betere werpers in de organisatie.
Met Alec Hansen op plek vier beschikken de White Sox over drie Top 100 pitching prospects in hun bovenste vijf. Hansen’s wederopstanding sinds een dramatisch draftseizoen is niets minder dan geweldig te noemen. De werper verzamelde maar liefst 174 strikeouts in 130.1 innings tussen Single-A en Single-A (Adv.), waarmee hij tot de absolute top in de Minors behoorde.

Alec Hansen, één van de top strikeoutwerpers in de Minors (Brian Westerholt/Four Seam Images via AP Images)

Dane Dunning en Carson Fulmer zijn de overige twee werpers in de top 10. Vooral Dunning maakte grote indruk in zijn eerste volledige seizoen in de Minors, waarin hij in A (Adv.) 135 strikeouts in 118 innings noteerde. Fulmer zal dit seizoen zijn rookie-status verliezen. Hij wordt naar alle waarschijnlijkheid full-time naar Chicago overgeheveld. De 24-jarige ex-Honkbalweekster gaat zijn make or break-seizoen als starter in.

POSITIESPELERS

Naast nummer één Jimenez beschikken de Sox ook nog over Cubaanse outfielder Luis Robert. Over hem zeggen internationale scouts dat hij uit kan groeien tot één van de beste outfielders in de league. Hij maakt komend seizoen zijn debuut op Amerikaanse grond, na een half seizoen in de Dominicaanse Summer League te hebben uitgeblonken. Tijdens Spring Training maakt tot nu toe vooral het geluid van de bal die van zijn knuppel spat grote indruk.

Luis Robert also has some pop pic.twitter.com/ZOzhFH7wD0

— James Fegan (@JRFegan) February 18, 2018

In het duo Zack Collins en Jake Burger beschikken de Sox over twee intrigerende aanvallende prospects met vraagtekens over hun defensieve capaciteiten. De Sox’ First Round Draft Picks van 2016 en 2017 gaan een interessant seizoen tegemoet. Vooral Collins zal moeten aantonen dat zijn aanpassingen succes gaan opleveren.
Blake Rutherford kwam over van de Yankees in de Kahnle/Robertson/Frazier-deal van afgelopen seizoen. De eerste draftkeuze van de Yankees uit 2016 had een moeilijk seizoen en daalt van plek drie binnen de Yankees-organisatie in 2017 naar plek acht bij de White Sox.

Blake Rutherford’s homerunswing blijf achter in zijn ontwikkeling (Brian Westerholt/Four Seam Images)

TOTAALPLAATJE

De White Sox en de Braves streden het afgelopen jaar om de bovenste plek op de Minor League-ranglijst. Dit jaar zijn de San Diego Padres waarschijnlijk de lachende derde die er met de ‘winst’ vandoor gaan. Chicago en Atlanta knokken daaronder voor het zilver. De Braves hebben waarschijnlijk nog wel een diepere farm dan de Sox, maar de hoeveelheid talent bovenin de Minors van Chicago is niet eenvoudig verslagen. Waar de Braves vooral steunen op ongelooflijke pitching depth, hebben de White Sox het mooi verdeeld: vijf positiespelers en vijf pitchers in de top 10.
Met opnieuw een hoge draftselectie in het vooruitzicht (de White Sox kiezen dit jaar als vierde, achter de Tigers, Giants en Phillies) en met één van de sterkste draftklassen van het laatste decennium op het bord, kan Chicago opnieuw sterk materiaal toevoegen aan een toch al indrukwekkende hoeveelheid talent. White Sox, 2020 World Series Champions?
HOUD IN DE GATEN
Casey Gillaspie (1B), Zack Burdi (RHP), Micker Adolfo (OF), Gavin Sheets (1B), Spencer Adams (RHP), Thyago Vieira (RHP), Evan Skoug (C), Jordan Guerrero (LHP), Seby Zavala (C), Ian Clarkin (LHP), A.J. Puckett (RHP).

Cover photo: Andrew Dye/Journal

Om in aanmerking te komen voor de lijst moeten positiespelers onder de 130 Major League-slagbeurten blijven. Pitchers mogen niet boven de 50 innings of 30 relief appearances uitkomen. Dit zijn MLB’s rookiekwalificaties. Deze top 10 is de persoonlijke visie van de auteur op de betrokken spelers.

NFL Season in Review 2018: Houston Texans

NFL

Toon Aerts

-

25 februari 2018

0

Met het seizoen in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het NFL-seizoen. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 32 verschillende NFL-teams. Vandaag in deel 4: Houston Texans.

FLITSEND BEGIN, PIJNLIJK VERVOLG

Voor aanvang van het seizoen was het niet helemaal duidelijk wat we van de Houston Texans konden verwachten. De defensie bleef er indrukwekkend uitzien, met sterren als J.J. Watt en Jadeveon Clowney, maar aan offensieve zijde waren er veel vraagtekens, niet in het minst voor de quarterback-positie.
Het quarterback-debacle werd snel opgelost. Al tijdens de rust van de eerste wedstrijd moest Tom Savage plaats ruimen voor de rookie Deshaun Watson. Zijn debuut was nog wat wankel, maar vanaf de tweede week nam Watson ‘zijn’ team op sleeptouw. De Texans werden plots het meest opwindende team in de NFL. Tussen week twee en week negen scoorde Houston gemiddeld maar liefst 33 punten per wedstrijd!
Helaas ging het in week negen goed fout. De sensationele Deshaun Watson blesseerde zich zwaar op training en zijn seizoen zat er meteen op. Nadat eerder ook J.J. Watt en Whitney Mercilus hun seizoen beëindigd zagen, was de veer bij de Texans gebroken. De regerend AFC South-kampioen werd uiteindelijk troosteloos en gedeeld laatste (4-12) in de divisie.

*Deshaun Watson, rookie QB en nieuwe ster van de Texans. (USA Today Sports)*

WAT GING GOED IN 2017?

EEN NIEUWE FRANCHISE QUARTERBACK

De Texans startten het seizoen met Tom Savage als quarterback. Maar al snel, heel snel, bleek dat hij niet de man zou zijn die de Texans naar glorie zou leiden. Al in de tweede helft van de allereerste wedstrijd van het seizoen werd Savage vervangen door de rookie Deshaun Watson. Watson had nog wat tijd nodig om zich helemaal comfortabel te voelen op het allerhoogste niveau, maar eens hij comfortabel was…

Que gran manera de festejar su cumpleaños # 22 para del QB de los @HoustonTexans Deshaun Watson venciendo a @Bengals 13-9 #DespiertaConLoret pic.twitter.com/Z3Fx5cNEIJ

— Antonio de Valdés (@adevaldes) 15 september 2017

Al in zijn eerste volledige wedstrijd, tegen de Cincinnati Bengals, toonde Watson wat hij in zijn mars had, door de enige touchdown van de game zelf binnen te lopen. Het werd nadien steeds flitsender en opwindender. De aanval van de Texans transformeerde in een bulldozer, met de twaalfde pick uit de 2017 Draft aan het stuur. Elke week was het uitkijken naar de wedstrijd van de Texans, waar Watson en co steevast meer dan dertig punten op het bord zetten.
Watson gooide hoge ogen doorheen de League en hij werd zelfs even genoemd als kandidaat-MVP. Niet onlogisch, gezien Watson in zijn eerste negen wedstrijden maar liefst 19 touchdowns wierp en er ook nog eens twee zelf binnen liep. Een ster was geboren. Maar helaas, een ster kan ook heel snel vallen.

HOPKINS EN CLOWNEY DE ENIGE CONSTANTEN

Om echt te excelleren, heeft een quarterback natuurlijk ook een degelijke supporting cast rond zich nodig. Zowel defensief als offensief. Twee mannen die het hele seizoen op niveau hebben gepresteerd voor de Texans waren Linebacker Jadeveon Clowney en Wide Receiver DeAndre Hopkins.
Clowney, de First overall pick van de 2014 Draft, moest het meer dan de helft van het seizoen doen zonder Watt en Mercilus naast zich, maar toch hield hij goed stand. Met 9,5 sacks, 2 forced fumbles en een defensieve touchdown, werd Clowney verkozen tot zijn tweede Pro Bowl.
Hopkins was aan offensieve zijde dan weer de constante factor. Hij was het favoriete target van Deshaun Watson en ook na diens blessure bleef Hopkins op niveau. Hij ving uiteindelijk 13 touchdowns in 2017, het meeste van iedereen in de league. Hopkins mocht zich meer dan terecht opmaken voor zijn tweede Pro Bowl en hij werd ook voor het eerst verkozen tot het First team All-Pro. Overigens zullen we een van zijn 13 touchdowns niet snel vergeten. De bal die hij ving tegen de Pittsburgh Steelers is zonder meer een van de kanshebbers voor Play van het jaar.

ARE YOU KIDDING ME?! 😱@DeAndreHopkins with what could be the catch of the year! Just OUTRAGEOUS 🔥#Texans | @HoustonTexans pic.twitter.com/3vfkNfkzvF

— NFL UK (@NFLUK) 26 december 2017

WAT GING FOUT IN 2017?

BLESSURES IN OVERVLOED

2017 was doorheen de hele NFL een jaar vol blessures. Sterspelers als Odell Beckham Jr., Aaron Rodgers en Julian Edelman moesten bijna het hele seizoen aan zich voorbij laten gaan.
Ook voor de Texans werd 2017 uiteindelijk een rampjaar op vlak van blessures. Defensief werd Houston al in week vijf gekortwiekt, toen het in de wedstrijd tegen de Kansas City Chiefs zowel Whitney Mercilus als grote ster J.J. Watt verloor. Maar het allergrootste verlies volgde enkele weken later. In aanloop naar de wedstrijd tegen de Indianapolis Colts, scheurde Deshaun Watson op training de voorste kruisband in zijn knie en zo zat zijn rookie seizoen er meteen op. De Texans zaten in zak en as en zouden niet meer herstellen van deze mentale klap. Het kon na de blessure van Watson nog maar een wedstrijd meer winnen, tegen de Arizona Cardinals in week elf.

*Superster J.J. Watt moest in week 5 noodgedwongen het veld af (Bob Levey/Getty Images)*

Het mag duidelijk zijn dat Deshaun Watson de toekomst vormt voor de Houston Texans. Meer zelfs, hij bracht zoveel opwinding en hoop naar Houston dat het team als een pudding in elkaar zakte toen de rookie zich blesseerde. Het mag terecht zorgen baren dat een team zo afhankelijk blijkt van een man die bij de start van het seizoen niet eens op het veld stond.

WAT BRENGT 2018?

HOPEN OP EEN FITTE SELETIE

Stel je maar eens voor dat de Houston Texans een volledig seizoen vol kunnen maken met Deshaun Watson, Will Fuller, DeAndre Hopkins, J.J. Watt, Jadeveon Clowney en Whitney Mercilus allemaal fit. Dan heb je een team dat rijp is voor de play-offs en misschien zelfs meer.
De Texans hebben weliswaar geen hoge draft picks in 2018, toch hebben ze wat cap space om het team –en dan vooral de offensive line- te versterken. Ook een degelijke back-up quarterback moet een van de prioriteiten worden van nieuwbakken GM Brian Graine. Indien alle sleutelspelers grotendeels fit blijven, dan moeten de Houston Texans volgend seizoen mee kunnen doen voor minstens de divisietitel in de AFC South.

NBA-gemeenschap reageert op 'play-in' concept

NBA

Loran Koehorst

-

25 februari 2018

0

Het heeft de laatste paar dagen voor veel discussie gezorgd binnen de NBA-wereld: het nieuwe idee van een play-in-toernooi. Volgens verschillende NBA-watchers overweegt de organistie namelijk een nieuw format dat de plaatsing voor de play-offs zou veranderen.

WAT HOUDT HET IN?

Om het play-in-format goed te begrijpen, nemen we de huidige stand van de Eastern Conference als voorbeeld. Op het moment van schrijven staan de Philadelphia 76ers op de zevende plaats, met daaronder de Miami Heat. Deze twee teams zouden één wedstrijd spelen. Wie die wedstrijd wint, krijgt de zevende seed. Om het duidelijk te houden gaan we er even vanuit dat de 76ers de pot winnen. Vervolgens speelt de Miami Heat tegen de winnaar van de wedstrijd tussen de nummer 9 (Detroit) en 10 (Charlotte). Wie die wedstrijd wint, krijgt de achtste seed.

REACTIES

Hoewel er een groot aantal voorstanders van het play-in-format zijn, lijkt de meerderheid van de NBA-gemeenschap toch liever het huidige systeem te behouden, zo blijkt onder andere uit een poll van @TheSportsPoller, waar op het moment van schrijven ruim 11.000 mensen op gestemd hebben.

Do you like the idea of a “play-in tourney” for the NBA playoffs?

— The Sports Poller (@TheSportsPoller) 23 februari 2018

Ook is er een aantal bekende namen dat zich heeft uitgesproken over het play-in idee. LeBron James vertelde bijvoorbeeld dat hij het oké vindt om te experimenteren met de All-Star game, maar je niet te veel aan de play-offs moet veranderen.

LeBron James Against Removing Conferences In Playoffs https://t.co/AMCxZFEbPr

— RealGM (@RealGM) February 21, 2018

Daarnaast heeft ook één van de grotere sport talkshows, ESPN First Take, over het plan gesproken. Max Kellerman vertelde het wel een goed idee te vinden, omdat het idee toevoegt aan de onvoorspelbaarheid van de NBA. Stephen A. Smith hield het echter – voor de verandering – kort; hij vindt het idee onzin.

Het is wel belangrijk niet te hard van stapel te lopen, zegt NBA-journalist Zach Lowe. Als de NBA dit concept daadwerkelijk wil gaan invoeren, moet het eerst worden geaccepteerd door 23 van de 30 teams. Daarnaast wordt het ook pas na de one-and-done-rule besproken.

Coverfoto: Julie Jacobson/AP

Inkomsten TV-deal NCAA bereiken nieuw hoogtepunt

Lars Leeftink

-

25 februari 2018

1

De NCAA heeft twee jaar geleden een nieuwe TV-deal met CBS/Turner getekend. De nieuwe contractverlenging heeft een waarde van 8.8 miljard dollar, zo’n zeven miljard euro. Met deze deal heeft CBS/Turner de rechten van March Madness tot 2032 in handen. Beide bedrijven hadden in 2010 al een deal van 14 jaar voor 10.8 miljard dollar (8.8 miljard euro) getekend en hebben deze dus verlengd met acht jaar. Het totale contract bestaat nu uit 22 jaar en in totaal 19.6 miljard dollar (bijna 16 miljard euro). Dit komt neer op zo’n 900 miljoen dollar (730 miljoen euro) per contractjaar.
Het nieuws komt tegelijkertijd met het schandaal dat meerdere coaches zich schuldig zouden hebben gemaakt aan het zwart uitbetalen van spelers. Meer hierover is hier te lezen op de website van SportsIllustrated.

ONBETAALDE SPELERS

Wat aan de tv-deal opvallend is, is dat de NCAA bijna 1 miljard dollar per jaar verdient aan March Madness, terwijl de spelers die op dat toernooi uitkomen niet betaald krijgen door hun universiteiten. Deze jonge basketbalspelers verdienen geen cent aan die drie weken waarin het hele seizoen beslist wordt.
Überhaupt verdienen de spelers er niets aan (Al toont een recent FBI-onderzoek dat er onder de tafel misschien toch wel heel veel wordt neergelegd). Als reden noemt de NCAA het feit dat het geld direct naar de universiteiten en de conference gaat. Dit zou dan weer geherinvesteerd moeten worden in beter onderwijs en betere accommodaties. In de praktijk blijkt de 90% die de NCAA noemt maar 60% te zijn. En zelfs die 60% is zeer twijfelachtig te noemen.

De afspraak dat 90% van de inkomsten aan de ondersteuning van studenten word uitgegeven. (SB Nation)

Elk jaar verdiend de NCAA dus zo’n beetje 1 miljard dollar (zo’n 750 miljoen euro) alleen al aan March Madness. Alle andere inkomsten zijn hier nog niet eens bijberekend. Volgens de NCAA zou 90% naar de ondersteuning en ontwikkeling van studenten gaan. Als je er wat dieper op in gaat blijkt dit absoluut niet waar te zijn.

90% BLIJKT VEEL MINDER

Van al het geld dat de universiteiten en de conferences volgens de NCAA direct krijgen (90%), zijn veel onderdelen subsidies met bepaalde randvoorwaarden. Hierbij hoort een prestatiesubsidie en bijvoorbeeld subsidies gebaseerd op het aantal aangeboden sportscholen en subsidies op basis van het aantal beurzen die een universiteit kan aanbieden. Ook de zogenaamde conference grants horen hierbij. Dit zijn subsidies die de conferences krijgen van de NCAA.
Het is moeilijk te begrijpen waarom deze financiële bijdrages de spelers direct zou helpen en ondersteunen. Als je deze bijdrages van die 90% zou halen, hou je nog 60% over dat direct naar universiteiten en conferences gaat. Het geld van universiteiten gaat vervolgens meestal na accommodaties en contracten van trainers en hun staf (want die worden wel betaald). Ook het scouten naar spelers en trainers kost al heel wat geld. Ook blijken deze scholen niet zo efficiënt met hun geld om te gaan op het gebied van trainers, hun staf en de scouting hiernaar. Dit moet dan vervolgens weer hersteld worden door nog meer geld uit te geven. Dit geld gaat dus niet direct naar de ontwikkeling van de spelers, waardoor dus van die 60% ook nog maar een klein beetje overblijft voor dingen die de studenten/spelers echt merken.
De bewering van de NCAA dat al het geld naar de ontwikkeling van spelers gaat, klopt dus niet. Ook het geld dat naar de conferences gaat, blijkt niet direct geïnvesteerd in de ontwikkeling van de studenten/spelers te gaan. Die geven het vooral uit aan de handhaving van de conference, het trainer en opleiden van scheidsrechters en andere dingen. Ook dit gaat dus niet direct naar de studenten/spelers.

Een overzicht van de werkelijke gang van zaken volgens het onderzoek van ESPN en The Indy Star uit 2016.

STUDENT ASSISTANCE FUND

Het enige positieve dat genoemd kan worden is het Student Assistance Fund, dat voor 53 miljoen dollar (43 miljoen euro) bestaat uit hulp voor spelers. Dan moet je bijvoorbeeld denken aan kleren, reizen of onverwachte gebeurtenissen zoals privé omstandigheden of ziekenhuisbezoeken. Deze 53 miljoen dollar komt rechtstreeks uit de TV-deal met CBS/Turner.
Dit is allemaal leuk en aardig, maar de meeste spelers weten niet eens dat dit bestaat of het geld gaat niet naar de juiste plek. Daarom maken veel studenten/spelers hier dus ook geen gebruik van en is het bijna weggegooid geld. Het idee is dus prima, maar de uitvoering kan nog veel beter. Al met al is het duidelijk dat het statement van de NCAA dat al het geld uit de TV-deal naar de ontwikkeling van studenten gaat onwaar is. De daadwerkelijke 60% die naar de universiteiten en conferences gaat, wordt zelfs niet eens uitgegeven aan de ontwikkeling van deze spelers.

(Cover/Top Photo: Greg Nelson /Sports Illustrated/Getty Images)

Prospect Watch 2018: Cleveland Indians

MLB

Jasper Roos

-

25 februari 2018

0

Vorig jaar zette SportAmerika voor het eerst alle Minor League-opleidingssystemen op een rijtje in de Prospect Watch. Dit off-season kijken we in updatevorm naar de ‘farms’ in Minor League Baseball. De SportAmerika MLB Prospect Watch 2017/2018 is aangekomen in de American League Central, bij de Cleveland Indians.

LONELY AT THE TOP

In de AL Central is er momenteel maar één team dat er toe doet: de Cleveland Indians. Aangevoerd door Terry Francona vanuit de dugout en door mannen als Francisco Lindor en Corey Kluber is er geen twijfel over mogelijk dat de Indians de komende maanden met twee vingers in de neus de divisietitel gaan pakken.
— PROSPECT WATCH 2017: CLEVELAND INDIANS
Succes in de Majors is leuk, maar niets is echter zo vergankelijk als de glorie op het hoogste honkbalniveau. Hebben de Indians ook aan de toekomst gedacht? Afgelopen seizoen zagen fans top prospect Bradley Zimmer (#2 in 2017) al succesvol naar de Majors overstappen. Ook Erik Gonzalez (#10) en Yandy Diaz (#9) kregen speeltijd. Verder verandert er echter weinig in de prospectlijst.

MEER MEJIA

Voor het tweede jaar op rij staat catcher Francisco Mejia bovenaan de Indians’ top 10. De pas net 22 geworden Dominicaan is de beste catching prospect in Amerika en liet dat afgelopen seizoen weer meer dan zien. Niet alleen voert hij als geen ander pitching staffs aan, hij is ook een aanvallende geweldenaar. In 347 AA-slagbeurten sloeg hij afgelopen jaar .297/.346/.490 (.835 OPS) met 21 doubles en 14 homeruns. Oh, hij gooide ook nog 44% aan honklopers uit.

Francisco Mejia, AFL 2017 (Freek Bouw/Phrake Photography)

Mejia is een All-Star in wording. Hij mocht al kort ruiken aan de Majors (13 slagbeurten), maar moet nog een klein beetje rijpen in AAA. In de loop van het jaar kan hij de Indians versterken, richting play-offs.

NOG MEER BEKENDEN

De rest van de top vijf bestaat uit nog meer herhalers. Opvallend is dat alle spelers op een hogere positie uitkomen dan vorig seizoen. De Indiansopleiding doet dus ergens iets goed, zou je zeggen.

#2 – TRISTON McKENZIE (RHP, #3 in 2017)

Draft pick nummer 42 overall in 2015 was highschooler Triston McKenzie. De nu 20-jarige werper blijkt jaar in, jaar uit een prototype pitchability werper. Hij kan nog wat groeien (vooral in de breedte), maar zijn fastball is elk jaar sneller geworden en zijn curveball elk jaar beter. Nu hij ook een bovengemiddelde change-up aan zijn arsenaal heeft toegevoegd, kan het snel gaan. In 2017: 143 IP, 186 K, 3.46 ERA. 2019 is voor nu zijn mikjaar.

#3 – BOBBY BRADLEY (1B, #4 in 2017)

De eerste masher op de lijst is Bobby Bradley. Inderdaad, de eerstehonkman is een betere powerhitter dan Mejia, maar met power komen strikeouts. In een heel seizoen in AA (467 slagbeurten) ramde Bradley de bal 23 keer over de hekken (25 doubles), maar noteerde hij ook 122 strikeouts. Toch kan hij uitgroeien tot een run producer voor Cleveland, misschien zelfs eind dit jaar al.

Bobby Bradley, AFL 2017 (Freek Bouw/Phrake Photography)

#4 – NOLAN JONES (3B, #8 in 2017)

De grootste sprong op de lijst is voor Nolan Jones. De second rounder uit 2016 vernietigde de New York Penn League (A) door in 218 slagbeurten .317 met 25 extra-base-hits te slaan. Hoge contactratio, hoge powerpotentie, gemiddelde defense, dat krijg je met Jones. Dat pakket gaat hem naar de Majors brengen, maar niet voor 2020.

#5 – YU-CHENG CHANG (SS, #7 in 2017)

Taiwanese kortestop Yu-Cheng Chang draait ook alweer sinds 2013 mee, maar is ook pas 22. Nu hij wat ouder begint te worden, is goed te zien wat de Indians in hem zagen toen de club hem uit Azië wegplukten. Middle-infielders die met gemakt 20+ homeruns per seizoen wegpompen, die zie je niet veel. Chang deed dat in 2017: 24 stuks in AA (440 AB’s). Daarbij noteerde hij ook nog 24 doubles, vijf triples en 11 steals. Alleen het slaggemiddelde blijft (altijd) achter (.220). De Indians zullen gelukkig zijn dat hij nu ook als kortestop zijn plek heeft gevonden, dan is er met het slaggemiddelde te leven.

VIER NEWBIES EN EEN DALER

De tweede helft van de lijst bestaat uit vrijwel uitsluitend debutanten, met uitzondering van de gezakte Will Benson, die we dus als eerste pakken. De eerstehonkman/outfielder was Cleveland’s first overall pick in de draft in 2016 en stond in de vorige editie op plek zes. Dit jaar zakt hij naar negen. Hij ontwikkelt zich namelijk langzamer dan aanvankelijk gedacht. Voor een high school-selectie waren de verwachtingen verrassend hoog rondom de draft, maar Benson had dan ook voldoende laten zien om die verwachtingen te rechtvaardigen.
Na vergelijkingen met een jonge Jason Heyward is het snel tegenvallen voor een speler als Benson, die in 2017 slechts .238 sloeg met een schamele 10 homeruns in 200 Single-A-slagbeurten. Toch is hij pas 19, dus er is geen man overboord. Als alles gaat klikken, kan Benson echt heel groot worden.

Will Benson tijdens de Draft in 2016 (MLB.com)

De vier overige spelers debuteren op de lijst.

#6 – WILLI CASTRO (SS)

Dominicaanse kortestop Willi Castro begon in 2017 aan alle kanten te klikken. Hij kreeg een volledig seizoen in A+ en liet zien wat hij kan: 469 AB, .290, 24 doubles, 11 homeruns, 19 steals. De 20-jarige switch-hitter presteert dus over de hele linie en is eigenlijk klaar voor een niveau (of twee, of drie) hoger. Hij is geen goede defensieve kortestop, maar bezig wel de vaardigheden om daar eventueel te blijven. Moet wel eerst Lindor van zijn plek af…

#7 – SHANE BIEBER (RHP)

Géén familie van, en beter in pitchen dan die andere Bieber in zingen: Shane Bieber kwam als vierde ronde draftselectie binnen bij de Indians in 2016. Hij gooit niet hard (91 mph), maar net als bij die andere Bieber telt ook bij Shane niet wat je hebt, maar wat je ermee doet. Prima secundaire pitches en ongelooflijke controle over zijn ballen maken van Bieber (Shane) een potentiële nummer vier in een Big League-rotation. Na succes in A+ en AA is Bieber klaar voor AAA in 2018.

#8 – GREG ALLEN (OF)

Outfielder Greg Allen zag al een beetje Major League-actie in 2017, dus de 24-jarige is klaar voor het grote werk. De razendsnelle Allen (24 steals in de Minors) bezit geen power, maar komt op het honk, steelt honken en speelt een sprankelend outfield. Prototype top of the order slagman die Gold Gloves kan winnen in het buitenveld. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

#10 – CONNOR CAPEL (OF)

2016 vijfde ronde-selectie Connor Capel liet in 2017 zien waarom zijn power in high school altijd zoveel interesse trok. De 20-jarige outfielder sloeg afgelopen seizoen in A-ball 22 ballen over de hekken en 22 er tegenaan voor doubles. Tel daarbij zijn 15 steals en zeven triples op en je hebt een heel behoorlijke honkballer. Ook hij is echter een outfielder en daar hebben de Indians er heel veel van.