Seattle Mariners-tweedehonkman Robinson Cano is door Major League Baseball voor 80 wedstrijden geschorst. De 35-jarige sterspeler van de club uit de Pacific Northwest is positief bevonden op het gebruik van het middel Furosemide. Het is voor Cano zijn eerste overtreding.
Het nieuws komt daags nadat bekend werd dat Cano de vijfde metacarpal in zijn rechterhand had gebroken. De Dominicaan werd dan ook al eerder op de Disabled List geplaatst en zou enkele weken uitgeschakeld zijn. Mochten de Mariners de play-offs halen, zal de achtvoudig All-Star van de zijlijn toe moeten kijken.
Cano was redelijk goed begonnen aan zijn seizoen. Hij sloeg tot nu toe .287/.385/.441 met vier homeruns en 23 RBI’s.
FUROSEMIDE
Het middel waarop Cano betrapt is, Furosemide, is medicatie die vochtafvoer versnelt — een zogeheten ‘waterpil’. Het wordt meestal voorgeschreven bij mensen die last hebben van hartfalen of vochtophopingen en het medicijn bevordert de pompkracht van het hart.
Het middel is in de Verenigde Staten in de apotheek verkrijgbaar, maar alleen op recept. MLB heeft het op de verboden lijst gezet vanwege het feit dat de pil vermoeidheid tegen kan gaan. Ook wordt de versnelde vochtafvoer die het middel veroorzaakt gezien als problematisch. Hierdoor kan het gebruik van overige verboden middelen verborgen kan worden — de pil fungeert dan als een zogeheten masking agent. Als zodanig wordt het medicijn gezien als een prestatiebevorderend middel, ondanks dat Cano in zijn verklaring dus aangeeft dat het geen performance enhancing drug zou zijn.
MARINERS
De Seattle Mariners kijken ook in één klap tegen een problematische situatie aan. Het verlies van Cano slaat een krater in de aanval van de club, die afgelopen weekend nog Gordon Beckham opriepen om de plek van de geblesseerde infielder in te nemen. Beckham is echter verre van een ideale oplossing en ook utility infielder Andrew Romine is geen blijvende oplossing. De mogelijkheid bestaat natuurlijk altijd dat Seattle Dee Gordon vanuit centerfield terughaalt naar twee en één van de vele outfielders die de club rijk is oproept, of dat er een vervanger gezocht wordt via een trade met een andere organisatie.
HALL OF FAME
Voor Cano bestaat ook nog de mogelijkheid dat de schorsing een vraagteken achter zijn Hall of Fame-kansen zet. Voor de voormalig Yankee staat de honkslagteller al op 2.417 en met nog vijf jaar te gaan van zijn tienjarige Marinerscontract is de kans groot dat hij de volgende Mr. 3000 wordt. Het is echter geen gekke gedachte dat nu Cano’s kandidatuur te zijner tijd op minder steun kan rekenen dan eerder het geval zou zijn geweest.
Vier teams zijn nog in de race voor de Stanley Cup. De Conference-finales zijn onderweg en hier houden we je dagelijks op de hoogte van alle ontwikkelingen.
DE HEADLINES
De Vegas Golden Knights lieten hun tegenstander even uitrazen. Het fanatieke publiek schreeuwde de Winnipeg Jets naar voren, maar het leverde dit keer niets op. De Golden Knights konden weer vertrouwen op Marc-André Fleury. De goalie keerde 30 schoten. Tomas Tatar werd de laatste wedstrijden buiten de line-up gelaten, maar haalde in Game 2 zijn gram. Met z’n eerste goal van deze play-offs zette hij de Golden Knights op een 1-0 voorsprong.
In de slotfase van de eerste periode maakte Jonathan Marchessault er 2-0 van. Diezelfde Marchessault sloeg in de derde periode alle energie uit het Bell MTS Place. Kyle Connor had zojuist de aansluitingstreffer gescoord, maar met z’n tweede van de avond kreeg Marchessault de fans in Winnipeg stil.
DE HIGHLIGHTS
UP NEXT
SERIE IN EVENWICHT: 1-1 Paul Maurice en zijn Jets weten nu dat ze in de Golden Knights een serieuze tegenstander hebben. Nu ze in Winnipeg een wedstrijd hebben verloren, zijn ze het thuisvoordeel voorlopig kwijt. Woensdagnacht (03.00 uur CEST) mogen de Jets in Sin City proberen dit voordeel terug te pakken. De Golden Knights verloren nog maar één thuiswedstrijd dit postseason en dat was ook nog in een 2OT. Willen de Jets een kans maken, dan moeten ze een manier vinden om Jonathan Marchessault af te stoppen. De aanvaller noteerde in de laatste vier wedstrijden minimaal één punt.
De datum was 1 november 2015. De New York Mets keken in de World Series tegen een 3-1 achterstand aan versus de Kansas City Royals. Verliezen was geen optie en enfant terrible Matt Harvey leek de taak op zich te nemen om de Mets nog minstens één wedstrijd in leven te houden. De voorsprong in Game 5 bedroeg 2-0 in het voordeel van de Mets; Harvey had er acht sterke innings op zitten zonder ook maar één run weg te geven.
Toenmalig Mets-manager Terry Collins leek klaar om zijn closer Jeurys Familia in de negende inning binnen de lijnen te brengen. Harvey zat al aan de 101 pitches en leek rijp om vervangen te worden, maar The Dark Knight had andere gedachten. Hij moest en zou de wedstrijd zelf afmaken. Het was kenmerkend voor het karakter van de werper die zichzelf onaantastbaar achtte. Collins liet hem staan. Dit zou een beslissing blijken die indirect de ondergang van Matt Harvey inluidde. Lorenzo Cain kreeg een vrije loop en Eric Hosmer sloeg hem binnen. Zodoende was de avond voorbij voor Harvey. Even later zou de avond ook voor de Mets voorbij zijn.
VERLIES
Na het gelijktrekken van de stand wonnen de Royals uiteindelijk na extra innings. Kansas City nam de World Series-trofee mee naar huis, terwijl de New York Mets achterbleven. Zonder prijzen, mar met de vraag ‘wat als Matt Harvey er wél was uitgehaald?’
Wat echter niemand had kunnen voorspellen, is dat Harvey ruim twee jaar later richting de uitgang zou worden geduwd voor Reds-catcher Devin Mesoraco.
HARVEY HYPE
Het is lastig voor te stellen dat Harvey nu in Cincinnati vecht om zijn carrière te redden. Vanaf het moment dat hij in 2010 als zevende werd gedraft door de Mets waren de verwachtingen hooggespannen. Terecht, zo leek in eerste instantie. Het jaar 2012 was namelijk een Mets-seizoen zoals de fans waren gewend: teleurstellend en anoniem. Hoewel R.A. Dickey zich verrassend genoeg ontpopte tot een ace en Jon Niese een degelijk seizoen beleefde, bleef de rest van de rotatie achter.
Waar ironisch genoeg Johan Santana vanwege blessureleed van het toneel verdween, gloorde er hoop aan de horizon met het oproepen van de dan 23-jarige prospect Matt Harvey. In tien rookie-starts kwam Harvey tot een 2.73 ERA. In al zijn statistieken (per negen innings) was hij vele malen efficiënter dan zijn collega-werpers.
Dit debuutseizoen werd opgevolgd door een nog sterker tweede seizoen; een seizoen wat de opmaat moest zijn richting een carrière als ace van de New York Mets. In vrijwel elke categorie behoorde Harvey tot de top vijf of top tien in Major League Baseball, totdat een blessure in augustus een einde maakte aan zijn opmars. Tommy John was het verdict de Dark Knight verdween een tijd van het toneel.
COMEBACK EN HET BEGIN VAN HET EINDE
Wat dat betreft is het verval in Harvey’s carrière uiterst curieus. Tijdens zijn comeback in 2015 wees niets erop dat het begin van het einde in zicht was. Sterker nog: de Mets haalden de World Series en Matt Harvey was daarin een integraal onderdeel met een 2.71 ERA in 28 starts en 189 innings.
Die innings waren overigens nog wel een punt van discussie, want zaakwaarnemer Scott Boras sprak publiekelijk uit dat zijn cliënt niet over de 200 innings heen mocht gaan vanwege zijn blessuregeschiedenis.
De play-offs kwamen er echter aan, dus nam Harvey deze eis zelf terug, Hij besloot door te gaan waar hij in het reguliere seizoen was gebleven. Hij deed dat met succes — tot op zekere hoogte. Uiteindelijk herinnert iedereen zich alleen maar het moment waarop Harvey weigert om de bal aan zijn manager te overhandigen. Dat hij na 2015 de NL Comeback Player of the Year werd, is dan ook niet iets wat menig volger zal herinneren aan dit seizoen van de Dark Knight.
Want daarna begon het verval…
MY ARM’S DEAD, MY SHOULDER’S DEAD
Ironisch genoeg won Harvey in 2015 de comeback-award met Prince Fielder, die daarna ook nooit meer de oude was en snel genoodzaakt was om zijn carrière een halt toe te roepen. Toch leek niets erop te wijzen dat Harvey dezelfde weg zou volgen. Toch werd 2016 vanaf het begin een nachtmerrie. De snelheid van zijn fastball ging hard omlaag, de strikeouts kelderden en zijn ERA steeg naar een onkarakteristieke 4.86.
Uiteindelijk bleek de schouder de boosdoener te zijn. Nna twee dramatische starts — waarin Harvey tot tweemaal toe niet de verder dan vier innings kwam — werd hij begin juli 2016 op de disabled list geplaatst. ‘Thoracic outlet syndrome’ was de diagnosis, wat direct een einde maakte aan zijn dramatische seizoen. “My shoulder’s dead, my arm’s dead, there is no energy there“, zo zou Harvey zeggen over zijn beslissing om onder het mes te gaan. Vanuit zijn ziekenhuisbed volgde Matt Harvey de verrichtingen van zijn Mets (Twitter)
TWEEDE COMEBACK BLEEF UIT
Waar hij Tommy John surgery nog te boven kon komen, kon hetzelfde niet gezegd worden van zijn laatste schouderkwaal. Hoewel het gevoel in zijn arm en schouder terugkwam, bleven de goede resultaten uit.
Thoracic Outlet Syndrome is immers een gecompliceerde blessure. De kwestie is lastig te diagnostiseren en ook de gevolgen zijn vaak lastig te voorspellen. Simpel gezegd komt het erop neer dat de druk op de bloedvaten en zenuwen tussen de schouder en nek zo hoog is, dat er een gevoelloze arm of schouder kan ontstaan. Meestal wordt er tijdens een operatie een rib verwijderd, om de vaten en zenuwen meer ruimte te geven, waardoor de problemen zouden moeten verdwijnen. Matt Harrison kende in eerste instantie een goede comeback na thoracic outlet syndrom en werd zelfs een All-Star na zijn operatie (Brett Davis/USA TODAY Sports)
Het is namelijk ook een blessure waarvan de gevolgen dus lastig zijn in te schatten. Chris Carpenter gooide na deze blessure amper meer, terwijl ook Shaun Marcum van het toneel verdween. Aan de andere kant is er ook Matt Harrison, die anderhalf jaar later nog een All-Star werd, waarna andere blessures hem terugwierpen en uiteindelijk ook uit de MLB deden belanden. Zowel Fangraphs als Beyond the Boxscore schreven over de blessure met bijna eenzelfde conclusie: hoewel bij iedereen het command lijkt weg te vallen — en er meer negatieve dan positieve voorbeelden zijn — is het niet per definitie een desastreuze blessure te noemen.
In het geval van Harvey lijkt het tot dusver echter wel desastreus. In 2017 ging hij op dezelfde slechte voet verder en dat seizoen bereikte zijn carrière een absoluut dieptepunt. Een jaar later — en met geen enkel zicht op verbetering — is Harvey uit zijn lijden verlost. Zijn nieuwe plek in de bullpen was geen succes en Harvey weigerde een terugzetting naar AAA. De Mets waren het zat: Harvey werd designated for assignment en op waivers geplaatst. De Reds namen contact op met de Mets en stelden een trade voor. Zes jaar na zijn sublieme debuut verdween de Dark Knight via de achterdeur richting Cincinnati.
EN NU?
Nu zit Matt Harvey dus in Cincinnati, bij een team dat al lange tijd aan het rebuilden is. Schijnbaar koestert de organisatie de hoop dat er toch nog wat in de tank zit bij de pas 29-jarige werper. Afgelopen vrijdag maakte hij zijn debuut in het grijs-rood van de Reds, tegen de Los Angeles Dodgers. Met vier innings en nul runs tegen viel het op papier alleszins mee. Harvey noteerde twee strikeouts en kreeg maar één hit tegen. Veel verontrustender is echter het feit dat hij slechts twee swinging strikes wist te genereren. De ervaren honkbalkijkers weten dat dit een slecht voorteken is: de stuff is er niet meer.
De tijd zal uit moeten wijzen of Harvey het echt weer op de rails krijgt en of het leven en werken in een andere, rustigere omgeving hem goed zal doen.
De kans bestaat echter dat ook in Cincinnati alles verder bergafwaarts zal gaan. Het zou een treurig einde betekenen voor de carrière van een werper wiens toekomst er ooit zo veelbelovend uit zag. Tegelijkertijd is het illustratief voor de keiharde honkbalwetten. Wanneer je arm het niet doet, kan je carrière snel voorbij zijn. Zelfs als je een enorme rij fotomodellen aan je arm hebt gehad en in de World Series hebt gepitcht. Zelfs als je Matt Harvey heet.
De laatste stap voor de NBA Finals is dan daar. We zetten dagelijks de hoogtepunten van de NBA Playoffs even voor je op een rijtje, zodat je op de hoogte blijft van de laatste ontwikkelingen.
OVERTUIGENDE WINST GOLDEN STATE
DE HEADLINES
De Golden State Warriors hebben uitstekende zaken gedaan in de eerste wedstrijd van de Western Conference Finals. Kevin Durant was de grote man met 37 punten en hij had de gehele verdediging van Houston in zijn broekzak. Naast Durantula was ook Klay Thompson op dreef met 28 punten en zes driepunters. Draymond Green had de hoogste +- score van zijn team en was weer eens zichzelf toen hij al na twee minuten in de wedstrijd James Harden duwde na een score van Houston. Dit resulteerde in de snelste technische fout in zijn carrière.
STEPHEN CURRY
Curry eindigde de wedstrijd met 18 punten, 6 rebounds en 8 assists, maar had het moeilijk. Steve Kerr herkende dit en stak hem tijdens de wedstrijd enkele bemoedigende woorden toe.
“We’re going to break free in this series at some point & so are you.”
Houston kreeg 41 punten van the beard en Chris Paul voegde daar nog eens 23 punten en 11 rebounds aan toe. Maar vooral problemen op Small Forward en Power Forward kwam de ploeg slecht uit. Trevor Ariza en PJ Tucker scoorden gecombineerd 9 punten en schoten 3-11 FG. Clint Capela had 12 punten en 6 rebounds. De Zwitser werd helaas vaak nog wel overgeslagen tijdens de wedstrijd. Dit terwijl hij met alle screens die er werden gezet, wel de meeste miss-matches had. Vooral in defensief opzicht liet Houston te veel steken vallen. Er stond te vaak een speler van de Warriors vrij om een score te maken. Het resultaat hiervan: 54 uncontested punten (waarvan 24 punten achter de driepuntslijn) voor Golden State.
DE HIGHLIGHTS
UP NEXT
In de nacht van woensdag op donderdag om 3 uur spelen de Rockets hun tweede thuiswedstrijd. Een wedstrijd die nu al een must-win is, willen ze nog met een redelijk goed gevoel richting Oakland gaan.
De afgelopen week in de Majors zat weer boordevol met hoogte- (en diepte-) punten en historische momenten. De komende drie dagen checken we twee keer per dag de stand van zaken bij de verschillende divisies in de Majors en recappen we de afgelopen week van de betreffende teams. In deel 3: de AL East.
Het eerste treffen tussen Boston en New York werd nog gewonnen door de Red Sox (2-1), de tweede series ging deze week naar de Yankees (2-1). Daarmee valt er nog steeds geen onderscheid te herkennen tussen de aartsrivalen. Daarachter zal Toronto alle zeilen bij moeten zetten om in de achtervolging te blijven op een wild card-plek (3.5 GB). De Rays zakten deze week verder weg en de Orioles hadden zowaar een goede reeks wedstrijden. Standings t/m 13 mei 2018
BOSTON RED SOX
(28-12, .700, -)
De fans in Boston hielden hun adem in, want de Red Sox openden de week in het stadion van de in bloedvorm zijnde Yankees. Met slechts één wedstrijd voorsprong op de aartsrivaal, zou de eerste plek in de divisie zelfs voor het eerst sinds 1 april kunnen worden afgestaan. Daar leek het in de eerste twee wedstrijden zelfs even op uit te draaien, want deze werden beiden verloren.
Ondanks een knappe comeback na een quality start van Drew Pomeranz, werd het eerste duel verloren toen Heath Hembree toestond dat alle honken volkwamen. De uitgejouwde Joe Kelly stond vervolgens de beslissende honkslag toe. In het tweede duel werd bij een 6-5 voorsprong een five out save verwacht door closer Craig Kimbrel, wat uitliep op een ramp (6-9). Zelfs in het laatste duel bleef New York strijden tot het einde, maar een late homerun van J.D. Martinez betekende in ieder geval één overwinning.
This Yankees-Red Sox game is just bonkers.
NY clawed back into it with a four-run 7th, but JD Martinez immediately claimed back the lead.pic.twitter.com/MW6GtkPsxp
— Sporting News (@sportingnews) 11 mei 2018
In het weekend reisde Boston voor de tweede maal af naar Toronto. Tijdens die series zag de pitching er al een stuk beter uit (3.10 gezamenlijk ERA). In het eerste duel stond Chris Sale negen innings op de heuvel. Hij wierp vijftien strikeouts. Desondanks werd er in extra innings verloren. Collega David Price liet daarop eindelijk weer wat van zijn oude vorm zien met zijn derde win. Martinez was tot slot andermaal goed in de afsluitende wedstrijd. Hij noteerde een three run homerun voor de series win.
PLAYER OF THE WEEK
J.D. Martinez maakt vooralsnog de verwachtingen in Boston meer dan waar. De speler besliste twee van de zes duels met een homerun en sloeg daarmee zes Red Sox over plaat. Zijn OPS was deze week daarmee hoger dan 1.000, wat alleen collega Mookie Betts kon evenaren. Die sloeg voor de verandering geen homerun deze week. UP NEXT
De Red Sox keren terug naar Fenway Park. Van maandag tot en met woensdag komen de Oakland Athletics over uit New York. Op de eerste dag staat Sean Manaea op de heuvel, die onlangs nog een no-hitter gooide tegen Boston. In het weekend volgen vier duels met de Baltimore Orioles.
NEW YORK YANKEES
(28-12, .700, -)
De Yankees hebben de Red Sox nu officieel bijgehaald en dat is te danken aan de series win aan het begin van de week. Zoals hierboven al beschreven, sloeg New York vaak laat in de duels toe met de winnende of gelijkmakende runs in de zevende en achtste inning van alledrie de wedstrijden.
Na een comeback van de Red Sox, was het Aaron Judge die de beslissende RBI binnensloeg in het eerste duel. Daarop leek het tweede duel veel eenvoudiger te worden met een 5-3 voorsprong in de vijfde inning. Nadat Boston weer terugkwam, waren het achtereenvolgende twee RBI hits van Brett Gardner en andermaal Judge die de overwinning veilig stelden. De comeback in het laatste duel kon echter niet voorkomen dat Dellin Betances zijn tweede loss van het seizoen aan de broek kreeg.
In het weekend wonnen de Yankees ook hun series tegen de Oakland Athletics, alhoewel het verlies in het eerste duel de eerste twee verloren duels op een rij sinds 10 april betekenden. In dat duel was het notabene ex-Athletic Sonny Gray die vijf earned runs in evenzoveel innings naar de kant werd gehaald. Ook in het tweede duel leek het even fout te gaan, toen Aroldis Chapman alle honken vol liet bij een gelijke stand in de negende inning. Uiteindelijk werkte hij zich uit de problemen waarna Neil Walker een walkoff hit sloeg in de elfde inning. Het laatste duel werd eenvoudig gewonnen, mede door Giancarlo Stanton die 4-uit-4 ging met een homerun.
PLAYER OF THE WEEK
Na het gejoel in de eerste duels klinkt er weer applaus voor Giancarlo Stanton in de Bronx. De verrevelder sloeg .391 met drie homeruns en zeven RBI’s. Bovendien kreeg Stanton meer walks dan strikeouts. Door zijn tiende homerun van het seizoen op zondag is het de eerste keer dat vier Yankees al na veertig wedstrijd op tien homeruns staan. De anderen zijn Didi Gregorius, Aaron Judge en Gary Sánchez.
UP NEXT
De Yankees spelen op dinsdag en woensdag een interessante interleague series in Washington tegen de in form Nationals. Het weekend staat in het teken van drie duels bij de Kansas City Royals.
TORONTO BLUE JAYS
(21-20, .512, 7.5 GB)
Anderhalve maand is het seizoen bezig en Toronto lijkt nu al in limbo te hangen. Te goed voor een vierde plek, net niet goed genoeg voor een tweede plek. Dat was ook deze week te zien. Op maandag waren de Canadezen het slachtoffer van notabene Sean Paxton. De Canadese Mariner wierp als eerste MLB-speler een no-hitter ten noorden van de grens. De andere twee duels met Seattle werden door gesplit. Zo pakte Toronto een late, doch verdiende overwinning (5-2) en sloot Seattle de series af met een tweede winst. In dat duel viel J.A. Happ ernstig tegen. De werper die tot dusver sterk aan het seizoen begonnen was gaf zeven earned runs op in slechts 3.1 innings.
In de daaropvolgende series met Boston droogde de aanval op. In het eerste duel was Luke Maile nog verantwoordelijk voor 80% van de runs in het gewonnen duel, maar daarop liep de motor stil en werden twee duels verloren. Met een slaggemiddelde van .150 met honklopers in scoring position, weigerden de Canadezen de trekker over te halen. Het slaggemiddelde met honklopers in scoring position was namelijk slechts .150. Alleen Justin Smoak sloeg een homerun in het weekend.
PLAYER OF THE WEEK
Poe, het was niet makkelijk deze week een Blue Jay uit te kiezen die boven de rest uitstak. We gaan voor Luke Maile vanwege zijn two homer game tegen Boston. De catcher had verreweg de beste slashline van Toronto (.417/.462/1.083) deze week, maar daarbij moet gezegd worden dat hij slechts drie duels binnen de lijnen stond.
UP NEXT
Ook de Blue Jays openen deze week met een korte interleague series tegen een NL East-ploeg. Op Citi Field nemen de Canadezen het op tegen de Mets. In vier wedstrijden staat het weekend dan in het teken van de Oakland Athletics. De ploeg uit California komt daarvoor op bezoek in Toronto.
TAMPA BAY RAYS
(16-22, .421, 11.0 GB)
Voor de Tampa Bay Rays ligt de sterke periode uit april nu definitief in het verleden. Er werd deze week slechts één wedstrijd gewonnen en vooral de pitching kreeg enkele stevige klappen te verduren. In twee interleague-wedstrijden met de sterke Atlanta Braves kreeg Tampa twee thuisnederlagen aan de broek.
Het eerste duel was nog een sterk optreden van Blake Snell (6.1 IP, 4 H, 1 ER, 2 BB, 5 K), maar het bleek niet genoeg om een 1-0 nederlaag te voorkomen. In het tweede duel was het vooral het verschil in kracht tussen de top 3 en de rest van de Rays lineup die voorkwam dat er meer dan twee keer gescoord werd: .417 om .125.
Het weekend was de uitgelezen kans voor de Rays om weer wat vertrouwen te tanken tegen de Orioles, maar ook die series liep op niets uit. Alleen het derde duel van de vier werd gewonnen. Maar liefst 35 runs werden geïncasseerd (9.55 gezamenlijk ERA). Alleen op bullpen day gaf de starter niet minstens vijf runs op, maar dat kwam omdat Matt Andriese ook maar drie innings aan het werk hoefde. De offense viel overigens niet veel te verwijten, want vijf spelers sloegen boven .300 in deze series. PLAYER OF THE WEEK C.J. Cron was all around de beste speler deze week met een slaggemiddelde van .400, drie runs, drie RBI’s en één homerun. Het zijn niet de meest spetterende getallen, maar slechts 29% van de Rays’ honkslagen waren deze week dan ook extra base hits.
Now that’s how you bounce back 💪! @RaysBaseball C.J. Cron homers in Game 2 of the doubleheader to start us off. All of today’s action is LIVE now on FOX Sports Sun and FOX Sports Go! #RaysUp#MLBpic.twitter.com/CKz1y3z5cR
Na de home stand vertrekken de Rays weer naar verre oorden. De eerste drie dagen van de week wordt er gespeeld in Kansas City, daarna volgt een lang weekend in Anaheim tegen de Angels.
BALTIMORE ORIOLES
(13-28, .317, 15.5 GB)
Na weken van ellende was het deze week zowaar weer eens aan te gluren in Baltimore. Het aantal wins nam een reuzensprong van acht naar dertien dankzij series wins tegen Kansas City (2-1) en Tampa Bay (3-1). De zo befaamde Orioles offense uit de afgelopen jaren was daarin de beslissende factor, want Baltimore sloeg er lustig op los. Zo scoorde het over de hele week gemiddeld 8.3 runs per wedstrijd met een slaggemiddelde van .312.
Samen sloegen de Orioles zeven homeruns in de eerste series met de Royals. Adam Jones, Mark Trumbo en Manny Machado sloegen alledrie zelfs minstens .400. De pitching hoefde overigens niet bedankt te worden. De week begon namelijk met tien (!) Royals runs in de allereerste inning. Dylan Bundy gaf zeven earned runs op zonder ook maar één enkele slagman uit te krijgen.
In het weekend werden ook de Rays getrakteerd op een offensieve uitbarsting. Vooral het laatste duel was een spektakel waar de thuisfans lang op hadden moeten wachten. Nadat de series al 2-1 in het voordeel stond voor de O’s, wist Baltimore Tampa met 17-1 naar huis te sturen. Danny Valencia ging alleen in dat duel al 4-uit-5 met drie runs en vier RBI’s. Joey Rickard sloeg zelfs twee homeruns in dezelfde wedstrijd.
PLAYER OF THE WEEK
In een week waarin Baltimore’s aanval weer van zich laat horen, is het niet verwonderlijk dat Manny Machado de speler van de week is. Mr. Miami speelde mee in alle zeven duels en had een slashline van .370/.433/.889. Daarin kwam hij zelf acht maal over de plaat en sloeg hij elf runs binnen. Bovendien sloeg hij zijn 10e, 11e, 12e en 13e homerun van het seizoen.
UP NEXT
Interleague all the way, want ook de Orioles ontmoeten deze week een tegenstander uit de NL East. Op dinsdag en woensdag komen de Phillies langs op Camden Yards. In het weekend reizen de O’s af naar Massachusetts voor vier duels met de Red Sox.
Op 4 mei 2018 bereikte Los Angeles Angels-slagman Albert Pujols een langverwachte een mijlpaal in zijn illustere carrière. Tegen de Seattle Mariners sloeg de Dominicaan zijn 3000e en 3001e hit uit zijn MLB-loopbaan.
Mochten er nog twijfels zijn of de 38-jarige speler thuishoort in de Hall of Fame, dan zijn die twijfels nu weggenomen. Iedere speler die namelijk lid is van de zogenoemde 3000 hit club en zich binnen en buiten het veld naar behoren heeft gedragen, is opgenomen in Cooperstown. Bovendien is Pujols één van vier spelers die minimaal 600 van zijn 3.000 hits als homerun registreerden. De drie andere spelers in die categorie zijn Willie Mays, Hank Aaron en Alex Rodriguez. De reis van Pujols naar 3000 hits in kaart, tot en met het seizoen 2017 (mlb.com)
Pujols’ huidige contract loopt nog door tot en met 2021. Daarmee heeft hij nog voldoende tijd om zijn statistieken verder op te krikken. Toch bieden 3000 hits voldoende om op terug te blikken, dus een korte blik op de carrière tot op heden van the machine is wel gerechtvaardigd.
2018: 3000 HIT CLUB
Na 18 onafgebroken seizoenen kwam dit seizoen de 3000ste hit in zicht voor Albert Pujols. Pujols leek dit seizoen vanaf de start op een missie, want in 22 van zijn eerste 30 wedstrijden sloeg hij minimaal één hit. Dat zorgde ervoor dat voorafgaand aan de wedstrijd van 4 mei de teller op 2999 career hits stond en na de wedstrijd op 3001.
Het is een indrukwekkende prestatie waar tijdens de wedstrijd tijd voor vrij werd gemaakt voor Pujols, om er met zijn teamgenoten bij stil te staan. De rechtshandige slagman nam Seattle Mariner Mike Leake mee de geschiedenisboeken in door op zijn werpen deze mijlpaal te bereiken.
Zoveel hits leveren vandaag de dag mooie grafieken en tabellen op, zo ook onderstaande spray chart met alle 3300 hits uit Pujols zijn carriere. Daarin is te zien dat Pujols als rechtshandige slagman een lichte voorkeur heeft om de ballen naar het linksveld te slaan, wat niet geheel verrassend is. Daarnaast zijn de hits voor het grootste deel afkomstig uit het eerste MLB-decennium van Pujols.
Congratulations to Albert Pujols on 3000 Hits. Let’s take a look at what 3000 hits looks like over time… Amazing! pic.twitter.com/rb7ka9viZZ
Van de actieve spelers staan Miguel Cabrera (2666) en Robinson Cano (2417) het dichtst in de buurt om zich bij Pujols en de andere Misters 3000 te voegen. Beide spelers hebben een gemiddelde van 192 hits per seizoen. Op basis van die cijfers zou Cabrera in 2020 de mijlpaal bereiken.
2018: KLIMMEN IN HET ALL-TIME HOMERUN KLASSEMENT
Wat betreft homeruns is het nog maar de vraag waar Pujols gaat eindigen. Met 620 stuks staat de designated hitter/eerstehonkman momenteel op plek zeven all-time. De verwachting is dat hij dit seizoen Ken Griffey Jr. (630) voorbij zal gaan. Vervolgens staan Willie Mays (660) en Alex Rodriguez (696) op de ranglijst. Met een contract dat nog doorloopt tot en met 2021 bestaat de kans dat Pujols de 700 haalt en de top 4 bestormt.
VAN DRAFT PICK NAAR MLB
Het verhaal van Albert Pujols en de draft blijft iets waar nog vaak aan wordt gerefereerd. Hoe is het mogelijk dat een speler die uiteindelijk zulke statistieken neerzet in 1999 pas in de 13e ronde (402e selectie overall) gedraft werd door de St. Louis Cardinals?
De Dominicaan speelde slechts één jaar in de minors. Daarin is hij geen wedstrijd opgesteld op het eerste honk. Pujols kwam dat ene seizoen uit op drie niveaus: Single-A, Single-A (Adv.) en AAA. Hij zette een slash line neer van .314/.378/.543. In 2001 vonden de Cardinals hem klaar voor het hoogste niveau en zodoende begon het avontuur in de MLB.
FACE OF THE CARDINALS
Vanaf het eerste seizoen bleek Pujols een succes. Met een WAR van 6.6 een slash line van .329./403/.610, 37 homeruns en 130 RBI’s werd Pujols de unanieme winnaar van de NL Rookie of the Year Award van 2001. Opvallend is dat deze prestaties uit zijn eerste seizoen statistisch gezien in de buurt komen van zijn Cardinals stat line. In elf seizoenen uitkomend voor St. Louis kwam Pujols uit op een gemiddelde van 7.9 WAR, een slash line van .328/.420/.617, 40 homeruns en 121 RBI’s. Deze steady prestaties leveren Albert hem de bijnaam the machine op. Albert Pujols slaat uiteindelijk 2.073 hits in het tenue van de Cards.
Met zijn prestaties is Pujols een belangrijke factor in de successen van St. Louis in die jaren. De red birds winnen vijf divisie titels, drie NL-pennants en twee world series. Pujols wordt drie keer verkozen tot NL Most Valuable Player, wint vijf Silver Slugger awards en wordt in slechts twee van zijn eerste elf seizoen niet verkozen tot All-Star.
FACE OF BASEBALL
Pujols is in die tijd hét gezicht van de MLB en verschijnt op covers van sportmagazines en videospelletjes. Na de tweede World Series-winst loopt zijn contract echter af. Op 32-jarige leeftijd zoekt Pujols naar zekerheid om nog lang te kunnen spelen en een lucratieve deal.
EEN NIEUW HOOFDSTUK
De zoektocht naar een nieuw contract zorgt er voor dat Albert Pujols afscheid neemt St.Louis en neerstrijkt in Los Angeles. Hij tekent tienjarig contract ter waarde van 240 miljoen dollar bij de Los Angeles Angels of Anaheim. Dat contract is back loaded, wat wil zeggen dat het salaris richting het einde van het contract hoger ligt dan aan het begin. De offensieve prestaties van een speler van 32 lopen volgens de statistieken vaak niet parallel. Daarop is Pujols geen uitzondering gebleken, want naarmate de loonstrook groter werd, vlakten de prestaties af.
EEN ENGEL ZONDER VLEUGELS
In 2011 beleefde Pujols zijn relatief minste seizoen van zijn Cardinals periode. Qua WAR (5.3), slaggemiddelde (.299), on-base percentage (.366) en slugging percentage (.541) noteerde hij zijn laagste statistieken tot dat moment. In geen van zijn tot op heden zeven seizoenen in de American League is Pujols in staat geweest om die cijfers te evenaren. Daar zijn diverse verklaringen voor te bedenken, waaronder blessureleed, een ander stadion en een andere league. Toch is het niet in lijn met omvang van de investering die Los Angeles had gedaan. Het laat in ieder geval het risico zien wat een ploeg aangaat met het verstrekken van langlopende contracten aan spelers.
De offensieve prestaties mogen dan niet van uitzonderlijk niveau zijn, Albert Pujols is in zijn Los Angele- periode een stabiele, MLB-waardige speler. Jaarlijks slaat hij circa 130 hits en 25 homeruns, met een gemiddelde slash line van .261/.317/.458. Daarmee klimt hij steeds verder omhoog in de individuele klassementen.
Qua teamsucces loopt het in L.A. iets anders dan in St. Louis. De Angels bereikten in het Pujols-tijdperk alleen in 2015 de play-offs, door dat seizoen de AL West te winnen. Pujols sloeg in dat jaar 40 ballen over de hekken en werd verkozen tot All-Star. Het is tot op heden het grootste hoogtepunt van zijn verblijf aan de westkust.
DE PUJOLS LEGACY
Pujols speelde de laatste jaren vooral voor een team dat niet meedeed om de prijzen. Dit seizoen lijkt daar langzaam aan verandering in te komen, mede dankzij de komst van Shohei Ohtani en een aantal andere investeringen in de ploeg. Er lijkt een nieuw soort energie in L.A. te zijn en de ploeg is tot op heden competitief.
Of dat in de komende jaren gaat resulteren in een world series championship, valt te bezien. Voor Albert Pujols zou het een mooie verrijking zijn op zijn reeds goed gevulde prijzenkast. Tot op heden blijft men bij Pujols vooral aan zijn successen in St. Louis denken, zowel op individueel- als teamniveau. Die jaren was hij de beste hitter in de majors. Los Angeles is de ploeg die hem vervolgens de kans gaf om zijn legacy verder uit te breiden, waardoor hij uiteindelijk de boeken in zal gaan als een van de beste hitters all-time. Geniet daarom vooral nog van Albert Pujols en zijn prestaties, want er zijn slechts een paar spelers in de MLB geweest van hetzelfde kaliber.
De afgelopen week in de Majors zat weer boordevol met hoogte- (en diepte-) punten en historische momenten. De komende drie dagen checken we twee keer per dag de stand van zaken bij de verschillende divisies in de Majors en recappen we de afgelopen week van de betreffende teams. We openen met de AL Central.
Had vorige week geen enkel team in de Central een winning record, deze week leek het even nog extremer te worden. Op zaterdag stevende de divisie af op een status quo waarin alle teams zelfs een losing record hadden. Cleveland wist echter halsoverkop nog een record boven de .500 veilig te stellen. Verder is het echt een vuilnisbakbrand in de divisie, die met de week slechter lijkt te worden. Standings up to date t/m 13 mei 2018
CLEVELAND INDIANS
(20-19, .513, – GB)
De Indians begonnen de week dramatisch. Na in het weekend gesweept te zijn door de Yankees verloor de ploeg van Terry Francona ook het openingsduel van de week, op dinsdag tegen de Milwaukee Brewers. Ondanks een goed optreden van Corey Kluber, waren de drie runs die de BrewCrew tegen hem wisten te scoren voldoende voor een 3-2 overwinning. Francisco Lindor sloeg een homerun, net als Jose Ramirez. Voor beiden was dit pas het begin van een ijzersterke week. Carlos Carrasco nam zijn ploeg op woensdag bij de hand en bezorgde de Indians pas de derde overwinning in de laaste negen wedstrijden. De werper noteerde 14 strikeouts en zag Lindor opnieuw een homerun slaan in de 6-2 overwinning.
Na een vrije dag op donderdag kwamen de Royals op bezoek voor de weekendserie, die desastreus begon. Trevor Bauer (4.2 IP, 11 H, 4 ER, 2 BB, 3 K) kwam heel slecht voor de dag en ondanks de tweede homerun van de week van Ramirez verloren de Indians met 10-9. Op dat moment stonden alle AL Central-teams dus met een negatief win/loss record.
Cleveland zette alles recht met een tweetal overwinningen (6-2 en 11-2) op zaterdag en zondag. Lindor sloeg zijn twee homeruns en twee doubles op zaterdag, terwijl Kluber op zondag zeven shutout innings gooide. Het loopt nog steeds niet lekker in Cleveland, maarja… die divisie hè.
PLAYER OF THE WEEK
Francisco Lindor deed dingen die een speler in jaren niet had gedaan. Zijn twee-homerun, twee-double wedstrijd was historisch. De kortestop is witheet en verdient terecht opnieuw de titel Player of the Week voor de Tribe.
UP NEXT
De Indians beginnen aan een lange roadtrip, te beginnen met drie wedstrijden in Detroit. In het weekend staan de Astros op het programma. De roadtrip eindigt de 23e pas weer, na twee wedstrijden tegen de Cubs in Chicago.
MINNESOTA TWINS
(17-19, .472, 1.5 GB)
Na een moeilijke fase hadden de Twins best een aardige week, waarin de club 4-2 ging. Aangezien de twee tegenstanders uit St. Louis en Anaheim kwamen, is dit best een positieve ontwikkeling voor de Minnesotans.
De Cardinals ondergingen een two-game sweep, waarin vooral de Twins-pitching de tegenstanders onder de duim hield. Rookie Fernando Romero is geweldig begonnen aan zijn Major League-carrière. Hij gooide op maandag zes innings, waarin hij negen strikeouts, drie honkslagen tegen en drie vrije lopen noteerde. Achter dat solide werper wonnen de Twins met 6-0. Game 2 ging met 7-1 naar de Twinkies, wederom door sterke pitching. Jake Odorizzi en de bullpen verzorgden een 7-1 overwinning voor Minnesota.
De vier-gamer tegen de Angels was moeilijker, maar de Twins splitten de series in een spannende reeks: 4-7, 5-4, 5-3 en 1-2. Opnieuw hield sterke pitching de Twins in de race, terwijl een aantal homeruns van Brian Dozier en Max Kepler in grote mate de offense verzorgde.
Het begint te lopen bij de Twins, die een poging gaan wagen om de Indians van hun eerste plek af te gooien.
PLAYER OF THE WEEK
Fernando Romero gooide 11 innings, waarin hij 15 strikeouts bij elkaar gooide en slechts één run tegenkreeg. Zijn ERA staat nu op 0.54 en zijn FIP op 2.73. Het lijkt er zowaar op dat deze reeks, hoewel misschien niet zo goed als nu, vrij goed vol te houden is. Eervolle vermelding is er voor de hele Twins bullpen, die ook lights out was tijdens de afgelopen week.
UP NEXT
Een inhaler tegen de Mariners op maandag wordt gevolgd door twee thuiswedstrijden tegen de Cardinals. Na een vrije dag op donderdag komen dit weekend de Brewers op bezoek.
DETROIT TIGERS
(17-22, .436, 3.0 GB)
Het bijna schizofrene seizoen van de Tigers ging afgelopen week verder. Detroit verloor drie keer, won drie keer en zag één wedstrijd uitgesteld worden. 6-7 en 4-5 verlies sandwichte een 7-4 overwinning op de Texas Rangers, terwijl tegen de Mariners twee close games (4-3 en 5-4) werden gewonnen en een inhaalwedstrijd tegen dezelfde club met 5-9 verloren gingen.
Geen enkele Tiger speelt op dit moment heel indrukwekkend honkbal, maar toch staat de club maar 3.0 wedstrijden achter de Indians in de divisie. Het geeft aan alle kanten aan hoe bizar deze divisie in elkaar steekt op dit moment.
Another Tigers walk-off win. Jose Iglesias scores JaCoby Jones. Most of the Tigers roster is filled with guys who’ve given us a surprisingly entertaining start to the season. pic.twitter.com/CBDEELOGlc
Nicholas Castellanos sloeg de afgelopen week .500, maar Jose Iglesias deed het ook niet verkeerd: .353 met 2 homeruns en 5 RBI’s. Ook was hij verantwoordelijk voor een walk-off op zondag.
UP NEXT
Drie thuiswedstrijden tegen de Indians aan het begin van de week kunnen de gelegenheid bieden aan Detroit om more legit than we think uit de hoek te kunnen komen. De week wordt afgesloten met vier duels in Seattle tegen de Mariners.
KANSAS CITY ROYALS
(13-27, .325, 7.5 GB)
Hoe slechter de teams, hoe korter de stukjes. Kansas City speelt al het hele seizoen oogverblindend slecht honkbal. Ook de afgelopen week gingen weer vier van de zes duels verloren. De club kreeg in die wedstrijden maar liefst 49 runs tegen. Twee keer wist de Royals-offense ook uit te halen (15-7 winst tegen Baltimore en 10-9 winst tegen Cleveland), maar de rest van de wedstrijden gingen kansloos verloren (3-5, 6-11, 2-6 en 2-11). De werpersstaff heeft het zwaar (Danny Duffy, het enige lichtpuntje in bange Royalsdagen, kreeg zelfs ongenadig klappen). Intussen is de offense te up and down om het verschil te kunnen maken.
Het gaat nog wel even duren voor de Royals deze situatie te boven zijn.
PLAYER OF THE WEEK
Jorge Soler staat al weken goed te slaan en won vorige week ook al deze nep-Award. Hij krijgt deze week opnieuw de eer, na een week met 10 honkslagen, 6 RBI’s, 1 HR, 3 doubles en een .385 slaggemiddelde (1.029 OPS).
UP NEXT
De Royals krijgen een kans iets van eerherstel te vinden in de drie-gamer tegen de Rays. In het weekend wordt het allemaal weer anders, want dan komen de New York Yankees op bezoek.
CHICAGO WHITE SOX
(10-27, .270, 9.0 GB)
Tsja… Er werd gewonnen van de Cubs. Eén keer. Op zondag. Verder was het bagger. Serieus. Don’t even bother. Slechtste start in franchise history. Voor één van de oudste clubs in de MLB zegt dat heel, heel veel.
Wie weet wordt het komende week beter. Yoan Moncada keert in elk geval weer terug van de DL.
PLAYER OF THE WEEK
Daniel Palka, met een .400 average en een 1.104 OPS (HR, 3 RBI, SB in 15 slagbeurten). Eervolle vermeldingen: Jose Abreu (.421/1.055) en Wellington Castillo (.333/1.175, 2 HR).
UP NEXT
Uit naar de Pirates (2x) en vier keer thuis tegen de Rangers, vanaf vrijdag. Hoogtepunt van de week kan nog wel eens Star Wars Night op zaterdag worden, als de White Sox ‘Hawk’ Harrelson Han Solo bobbleheads uitdelen.
Vier teams zijn nog in de race voor de Stanley Cup. De Conference-finales zijn onderweg en hier houden we je dagelijks op de hoogte van alle ontwikkelingen.
DE HEADLINES
De snelle tegentreffer van Tom Wilson kwam de Tampa Bay Lightning nog wel te boven. De goals van Lars Eller en Evgeny Kuznetsov in de slotminuut van de tweede periode bleken de knock-out. Washington heeft de zaken goed voor elkaar in deze Conference-finale. Alex Ovechkin heeft het op z’n heupen, Kuznetsov is belangrijk en Braden Holtby piekt ook op het juiste moment. De Capitals lijken in de eerste twee wedstrijden simpelweg sneller en sterker dan de favoriete Bolts. Tampa Bay kwam weliswaar beter voor de dag dan in Game 1, maar had de power play nodig om tot scoren te komen. Nikita Kucherov wacht nog op z’n eerste goal in deze serie en in de slotfase werd duidelijk dat de Rus gefrustreerd over het ijs gaat. De goalgetter schopte een tegenstander en kreeg twee minuten voor Unsportsmanlike Conduct.
DE HIGHLIGHTS
UP NEXT
CAPITALS LEIDEN SERIE: 2-0
De opdracht voor de Tampa Bay Lightning is simpel. Steven Stamkos en de zijnen moeten dinsdagnacht (02.00 uur CEST) winnen om nog enigszins zicht te houden op de Stanley Cup. Dat twee nederlagen in thuiswedstrijden niet het einde van de wereld is, bewezen de Washington Capitals al deze play-offs. Ze begonnen in de eerste ronde met twee verliespartijen tegen de Columbus Blue Jackets, maar daarna kwam alles goed. Of Nicklas Backstrom in actie komt in Game 3 is onduidelijk. Zonder de geblesseerde Zweed redden de Caps zich echter ook wel.
De laatste stap voor de NBA Finals is dan daar. We zetten dagelijks de hoogtepunten van de NBA Playoffs even voor je op een rijtje, zodat je op de hoogte blijft van de laatste ontwikkelingen.
CELTICS VERNEDEREN CLEVELAND
DE HEADLINES
De Boston Celtics hebben uitstekende zaken gedaan in de eerste wedstrijd van de Eastern Conference Finals. De verwachtingen waren hooggespannen en de Celtics waren degene die het waar wisten te maken. Na een bizar goede eerste helft stonden de mannen van Brad Stevens al met 26 punten voor. De grootste voorsprong van de eerste helft was zelfs 28 punten. Na twee kwarten hadden Jaylen Brown en Al Horford dubbele cijfers: Brown had er 18 en Horford had er 14.
Maar het waren niet alleen die twee spelers die het goed deden. De Celtics schoten 60% van het veld na 24 minuten. Aan de kant van Cleveland waren Kevin Love en LeBron James enigszins op stoom met respectievelijk acht en zeven punten. De Cavaliers schoten maar 31.9% en schoten geen enkele driepunter raak. Na twee kwarten stond het zodoende al 61-35 in het voordeel van Boston.
In het derde kwart kwam Cleveland meer tot leven. Ze schoten drie van hun acht driepunters raak en scoorden 29 punten, waar de Celtics er maar 17 scoorden. Na drie kwarten was de stand zodoende 78-64 en gloorde er enige hoop voor Cleveland.
Het vierde kwart begon echter net als het eerste kwart: dominantie voor de Celtics. Met een 7-0 run binnen een minuut was het verschil alweer 21 punten. De Cavaliers probeerden het nog wel maar dichterbij dan zeventien punten kwamen ze niet. Met nog vijf minuten te gaan in het vierde kwart was het tijd voor de bench-players van beide teams om te laten zien wat ze konden. De eindstand werd uiteindelijk 108-83.
Hoofdrollen bij de Celtics waren voor Jaylen Brown, Al Horford en Marcus Morris. Ze waren in totaal goed voor 64 punten en 22 rebounds. Bij de Cavaliers waren het LeBron James en Kevin Love met 15 en 17 punten. LeBron James had daarentegen wel zeven turnovers.
DE HIGHLIGHTS
UP NEXT
In de nacht van dinsdag op woensdag om half 3 spelen de Celtics hun tweede thuiswedstrijd. Ze proberen dan natuurlijk ook die wedstrijd te winnen om zo met een gerust hart naar Cleveland te gaan.
Neal en Matthijs bespreken de Conference Finals. Hoe zijn de teams er gekomen en vooral: hoe gaan ze er doorheen komen?
Meepraten over de NBA? Dat kan hieronder in de comments of op Twitter via @SportAmerika, @NealPetersen en @JohnQuid. Heb je de beschikking over een Apple ID? Dan zouden we het op prijs stellen als je een vijfsterrenreview achter wil laten op Apple Podcasts. Dit helpt ons enorm in het uitbreiden van onze podcastafdeling. Bedankt!
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
