Home Blog Pagina 489

NFL 2018 Preview Fantasy Football Podcast

0


NFL FANTASY FOOTBALL PODCAST


De SportAmerika NFL Podcast is terug en wel met een hele speciale editie. We beschouwen meer dan een uur voor op het aanstaande NFL-seizoen aan de hand van een Fantasy Football Podcast! Jurian Ubachs, Klaas-Jan ter Veen, Joël Ackermans, Wouter Boerkamp en Neal Petersen draften vanuit de studio in een league met twaalf SportAmerika redacteuren en kenners.
In de podcast komt niet alleen voorbij wat de beste strategie is tijdens een fantasy football-seizoen, maar ook hoe de Green Bay Packers ervoor staan of de Jacksonville Jaguars een Super Bowl-winning defense hebben en welke running backs dit jaar gaan excelleren.
Beluister de podcast via zencast of Spotify. Op zondag zal de podcast ook op iTunes komen te staan.

SPORTAMERIKA FOOTBALL POOL

Neem ook deel aan de SportAmerika Football 2018/2019. Elke week toffe voorspellingen van het aanstaande NFL-weekend. We beginnen met de seizoensvoorspellingen.

Dutch Watch XL: Schoop vindt ritme, Jansen worstelt

0

We beginnen bijna aan de laatste maand van het reguliere seizoen en bijna alle landgenoten hebben nog zicht op de play-offs. Alleen Jurickson Profar en Andrelton Simmons zullen de boot gaan missen. Hoe verging het hen en de overige spelers met een Nederland paspoort deze week? Dat lees je natuurlijk in deze Dutch Watch, die vanwege de vakantie opnieuw wat langer is dan normaal.

Sweep na sweep na sweep. Voor de Atlanta Braves was het even een kwestie van alles of niets. Ozzie Albies en de zijnen spoelden de nare smaak van de nederlagen tegen Colorado weg met een sweep in Pittsburgh. Hits waren duur in deze serie en de runs nog veel duurder. De Braves scoorden negen runs en de Pirates zetten er slechts twee tegenover. Onze kleine landgenoot heeft zijn ritme aan slag nog niet hervonden. Verder dan één hit en één run kwam Albies niet. Catcher Kurt Suzuki sloeg Albies binnen nadat de tweedehonkman met een single op de honken was gekomen.
Dit alles gebeurde in de tweede wedstrijd, die de Braves met 6-1 wonnen. In de overige duels werd dus nauwelijks gescoord. Atlanta won de eerste ontmoeting, mede dankzij een uitblinkende Bryse Wilson, met 1-0. Op woensdag 22 augustus ging het derde duel met 2-1 naar de Braves. Albies moest het daarin vooral hebben van zijn defensieve kwaliteiten, want aanvallend kwam hij in het stuk niet voor.

DROOGTE

Atlanta sloot de road trip af met vier wedstrijden tegen de Miami Marlins. Ozzie en de Braves begonnen goed met een 5-0 overwinning in de eerste wedstrijd. Albies was 1-for-4 met een run een een hit. De tweedehonkman zou ook in deze serie niet tot een RBI komen. Op 13 augustus kwam er voor het laatst een Brave over de thuisplaat na een klap van Ozzie Albies. De Braves konden de goede start geen vervolg geven. De volgende twee duels gingen verloren en Atlanta scoorde daarin slechts één run. Albies, of Puchi zoals er dit weekend achter op z’n shirt stond vanwege Players’ Weekend, kwam tot één hit in zes slagbeurten. Eén keer bereikte hij het honk na vier wijd.
De vierde ontmoeting bekeek Albies grotendeels vanuit de dug-out, maar in de achtste inning werd er nog een beroep op hem gedaan. Opnieuw kreeg hij vier wijd en even later scoorde hij de vierde run namens de Braves. Atlanta besloot de road trip met een 4-0 win en de ploeg won vijf van de zeven uitwedstrijden. Ook zonder de productie van Ozzie Albies leiden de Braves nog altijd in de NL East, maar de man uit Willemstad zal toch graag nog wat meer betekenen aan slag.


Ook in de twee wedstrijden tegen de Tampa Bay Rays zat een RBI er niet in voor Albies. Wel had hij het dinsdag erg naar z’n zin in het slagperk. Na singles in de derde en de vijfde inning kreeg hij vier wijd in de zesde inning. In de achtste inning kwam er ook nog een double bij, waardoor Albies terug kan kijken op een prima duel. Atlanta won met 9-5 en drie runs kwamen op het conto van onze landgenoot. Daarmee kwam er ook een einde aan de winning streak van de tegenstander. De Rays wonnen de voorgaande acht wedstrijden. In de tweede ontmoeting lagen Albies en de Braves aardig aan de ketting bij de Rays-pitchers. De tweedehonkman moest het doen met één single en een 8-5 nederlaag.

Vorige week dreigden de Boston Red Sox de serie tegen de Cleveland Indians te verliezen. Er waren dus wel degelijk signalen dat de BoSox ook maar gewoon van vlees en bloed zijn. Of dit ook geldt voor Xander Bogaerts valt toch enigszins te betwijfelen. De kortestop opende de serie met twee hits en drie RBIs en daarmee was hij niet tevreden. Nog lang niet zelfs. In de tweede ontmoeting kwam hij door met een RBI double. Negen at-bats, drie hits en vier RBIs, maar beide wedstrijden gingen verloren. Toch wisten de Red Sox het om te draaien. Dat was niet in de laatste plaats te danken aan hun wel erg productieve kortestop. De pitchers kregen maar geen vat op Bogaerts.
Woensdag 22 augustus gaat de boeken in als de dag waarop X-Man de bal twee keer de tribunes in ramde op weg naar een 10-4 win. Vorig jaar, op 18 juni, lukte hem dit ook tegen de Astros. Boston verloor de serie van vier niet, want de laatste wedstrijd werd met 7-0 gewonnen. Met een RBI double in de vijfde inning was Bogaerts opnieuw erg belangrijk. Hij sloot de serie af met zes hits en acht RBIs.

SWEEP!

De Tampa Bay Rays gaven de Red Sox een koekje van eigen deeg. Voor het eerst dit seizoen kregen de Red Sox een sweep om de oren. De Rays lieten niets heel van Bogaerts en consorten. Boston werd hard geraakt in deze serie van drie. In de eerste ontmoeting kregen ze de eerste 10 van de uiteindelijk 24 runs om de oren. Met twee RBIs en drie hits viel Xander Bogaerts niets te verwijten. In de derde inning leverde een single van de kortestop twee runs op. In de gelijkmakende derde vielen de wielen van de wagen en incasseerden de BoSox maar liefst vijf runs op weg naar een 10-3 nederlaag.
Bogaerts kwam in de tweede ontmoeting nog wel door met een single, maar kon een 5-1 nederlaag niet voorkomen. Afgelopen zondag kregen de Red Sox zelfs met 9-1 klop en was de eerste sweep van het seizoen dus een feit. In de AL East blijft de voorsprong op de Yankees echter onverminderd groot. Bogey bleef 4-for-12 in z’n at-bats en stond na deze serie op 84 RBIs. In 2016 stonden er na 162 wedstrijd 89 achter zijn naam. Het is dus een kwestie van tijd dat Bogaerts dit aantal aantikt.

MARLINS

Op bezoek bij de Marlins lieten de Red Sox zien dat die sweep een vergissing was. In dit tweeluik was Bogaerts 3-for-9 en was hij verantwoordelijk voor twee binnengeslagen punten. Dinsdag wonnen de BoSox nipt met 8-7 en was een sac fly van de kortestop voldoende om Mookie Betts te laten scoren. Zelf had Bogaerts in de eerste inning, dankzij een klap van Ian Kinsler, de bezoekers op een 1-0 voorsprong gezet. Woensdag maakte Boston het minder spannend. Onze landgenoot was opnieuw goed voor een RBI en een run, maar deze waren slechts voor de statistieken. De Red Sox waren met 14-6 een paar maten te groot voor deze tegenstander.

Over Didi Gregorius valt deze keer niet veel te melden. Op maandag 20 augustus werd de Amsterdammer op de 10-day disabled list gezet vanwege zijn voetblessure. De hiel speelde Sir Didi parten na de botsing met Blue Jay Kendrys Morales. Afgelopen dinsdag zagen z’n ploeggenoten Gregorius weer eens op het trainingsveld, maar veel deed de infielder niet. Manager Aaron Boone verwacht niet dat Didi Gregorius maandag terugkeert in de line-up, maar Boone sluit het ook niet helemaal uit. De New York Yankees speelden inmiddels tien wedstrijden zonder hun vaste kortestop en wonnen zes keer.

De Los Angeles Dodgers en Kenley Jansen zullen zich misschien wel eens achter de oren hebben gekrabd. Is de Nederlandse closer niet te snel weer aan het werk gegaan na zijn hartritmestoornissen? Natuurlijk voelde Jansen zich goed en de Dodgers konden ‘m ook goed gebruiken, maar zijn rentree verloopt allesbehalve vlekkeloos. De closer keerde vorige week terug in de serie tegen de St. Louis Cardinals en kreeg twee nederlagen te slikken. In totaal kreeg Jansen drie homeruns en vier earned runs tegen. Twee keer had de international 24 pitches nodig om tot drie nullen te komen. Op 12 juli had hij voor het laatst meer dan 20 pitches nodig om een wedstrijd te beëindigen. De Cardinals maakten zich niet populair in LA, want de sweep kwam de Dodgers bijzonder slecht uit.

NOG NIET OP NIVEAU

Tegen de San Diego Padres moest het beter. En dat lukte ook. Dit keer wonnen de Dodgers drie keer, maar dat was niet te danken aan Kenley Jansen. Dat de closer zijn ouderwetse vorm nog lang niet te pakken heeft, werd vorige week zaterdag wel duidelijk. Met een 4-3 voorsprong werd Jansen aan het werk gezet in de negende inning. Franmil Reyes kreeg drie slag, maar de homerun van Austin Hedges deed pijn. Jansen wist de schade vervolgens te beperken, maar het werd wel z’n vierde blown save van het jaar. In de 12e inning ging de zege nog wel naar de Dodgers dankzij een double van Justin Turner.


Met een mooie play was Kenley Jansen dinsdag verantwoordelijk voor het dubbelspel dat een einde aan de wedstrijd maakte. In de minuten daarvoor ging het echter opnieuw niet vanzelf voor de Nederlandse closer. De Dodgers begonnen met een 8-2 voorsprong aan de negende inning, dus een save zat er niet in. En om het negatief te bekijken: er kon ook niet veel mis gaan. Toch gaf Jansen opnieuw drie hits en een walk weg. Tegenstander Texas scoorde twee runs en bracht de achterstand terug tot 8-4. Sinds zijn rentree op 20 augustus speelde Jansen vier duels. Daarin stond hij 10 hits, 7 runs en 4 homeruns toe. Aan het begin van deze maand was zijn ERA 2.24, maar dat is gestegen naar 3.09.

Na de home stand tegen de Angels konden Jurickson Profar en de Texas Rangers aan de westkust blijven. Op bezoek bij de verrassende Oakland A’s hadden de Rangers het aanvankelijk erg lastig. Profar en de zijnen slaagden er in de eerste twee duels zelfs niet in een speler over de thuisplaat te krijgen. Onze landgenoot kwam tot één hit in die wedstrijden. Eén keer werd hij geraakt door pitcher Mike Fiers. De cijfers van Texas? Een 9-0 nederlaag gevolgd door een 6-0 nederlaag.
Pas vorige week woensdag kwam er wat leven in de knuppels van Texas. Profar was 2-for-4 in z’n at-bats en noteerde zijn 29e double van het jaar. Kwamen de Rangers in de eerste twee wedstrijden niet verder dan een totaal van vijf hits, in de derde ontmoeting kwamen ze opeens negen keer door met een hit. Het resultaat was er dan ook naar. Met een 4-2 win werd afscheid genomen van het Oakland Coliseum.

BELANGRIJKE RUN

Iets verderop spelen de San Francisco Giants hun wedstrijden en laat dat nou de volgende tegenstander van de Rangers zijn. Texas trok de goede lijn door en won vorige week vrijdag de openingswedstrijd van deze serie met 7-6. De ploeg had daar overigens wel 10 innings voor nodig. Met 3 hits in vijf slagbeurten werkte Profar aardig aan zijn average. De infielder, die de laatste tijd weer vaak op het derde honk terug te vinden is, mocht twee keer de thuisplaat passeren. Zijn tweede run was ook meteen de winnende. Met de honken bezet kreeg catcher Robinson Chirinos vier wijd en kon Profar oversteken.
De twee wedstrijden daarna verliepen minder succesvol. Het slaggemiddelde van Profar liep een deukje op, want in de resterende zeven at-bats kwam hij niet meer tot een honkslag. Wel kreeg hij één keer vier wijd, maar daar stonden dan ook nog drie strikeouts tegenover. De Giants boekten een 5-3 en een 3-1 zege.

WEINIG IN TE BRENGEN

Het goede nieuws is dat Profar ook tegen de Dodgers op het derde honk plaats mocht nemen. Het slechte nieuws is dat de Rangers weinig te vertellen hadden. Jurickson Profar was 2-for-6 in dit tweeluik en kreeg in beide wedstrijden ook nog eens vier wijd. Afgelopen dinsdag, in het eerste duel, was de infielder verantwoordelijk voor een run in de negende inning. Het gaf de score een wat draaglijker aanzien. Mede door deze run verloren de Rangers niet met 8-2, maar met 8-4.
Woensdag kwam Profar in de tweede inning door met een single, maar een dubbelspel maakte even later een einde aan de illusies. De tweede clash was iets spannender dan de eerste, maar opnieuw zegevierden de Dodgers: 3-1. Statistisch gezien is Profar bezig aan zijn beste seizoen ooit. Hij staat inmiddels op 108 hits, 65 RBIs en 14 homeruns. Daar staat dan weer tegenover dat hij ook dit jaar niet altijd een vaste waarde in de line-up is en dat zal toch een beetje steken.

Hij moest er 18 wedstrijden op wachten, maar vorige week dinsdag was ‘ie daar dan eindelijk. De eerste homerun van Jonathan Schoop in het shirt van de Milwaukee Brewers. In de achtste inning nam Schoop de plek in van reliever Corbin Burnes en in z’n eerste en enige at-bat van de wedstrijd sloeg hij de bal de tribune in. Het draaide wel uit op de enige nederlaag in de serie tegen de Cincinnati Reds. Twee keer begon onze landgenoot aan de wedstrijd, maar geen enkele keer kwam hij tot negen innings. Schoop was 2-for-7 in deze serie van drie wedstrijden en scoorde twee runs.
Op het moment dat Jonathan Schoop naar Milwaukee kwam, wist hij dat hij moest concurreren met onder meer Travis Shaw en Hernan Perez. Die strijd lijkt de infielder voorlopig te verliezen. Hij was de laatste weken in Baltimore goed bezig, maar vooralsnog is dat niet meer dan een opleving.

KNUPPEL BEGINT TE WERKEN

Ook in de serie tegen de Pittsburgh Pirates was Schoop geen vaste waarde. Vorige week vrijdag kwam hij tot een hit en een base on balls. Hij mocht echter pas in de negende inning opdraven en zag de Brew Crew in de 15e inning met 7-6 winnen. Een dag later kwam hij opnieuw als pinch hitter binnen de lijnen, maar afgelopen zondag was toch wel een beetje de dag van Jonathan Schoop. Hij startte als kortestop en kwam tot twee hits in zijn vier slagbeurten. Met name over zijn derde at-bat zal Schoop dik tevreden zijn.
Na een single in de derde joeg Schoop de bal in de zesde inning weg voor een solo homerun. Met twee runs en een RBI had hij dus een aandeel in de 7-4 zege. Daarmee speelde hij zich niet in de line-up, want in de volgende serie tegen de Reds moest Schoop gewoon weer op de bank beginnen.

WISSELVALLIG

Dinsdag speelde Schoop in z’n enige at-bat niets klaar. Dat was een etmaal later wel anders. Zes keer maar liefst verscheen de international in het slagperk en hij liet zien dat hij de smaak meer en meer te pakken krijgt. De Brewers hadden woensdag 10 innings nodig om de Reds met 13-12 opzij te zetten. Aan het begin van de zevende inning keek de Brew Crew nog tegen een 10-6 achterstand aan, maar een harde klap van Schoop gaf de burger in Milwaukee weer moed. Voor de tweede keer in drie wedstrijden sloeg de veelzijdige infielder een homerun en bracht daarmee de achterstand terug tot 10-8. Christian Yelich trok in diezelfde inning de stand gelijk en in de extra innings gingen de Brewers er met de zege vandoor.
Milwaukee stapte donderdag met een goed gevoel in het vliegtuig. Met Schoop op het tweede honk wonnen de Brewers met 2-1. Onze landgenoot bleef 0-for-3, maar bereikte nog wel met vier wijd het honk. Lorenzo Cain zorgde in de 11e inning met een homerun voor feest in het clubhouse van de Brewers.

De Los Angeles Angels hebben dit seizoen wel betere tijden gekend. Dat geldt ook voor Andrelton Simmons. De Oranje-international probeerde het vorige week wel tegen de Diamondbacks en de Astros, maar ook hij kreeg de pruttelende Angels-motor niet aan de praat. Twee hits en een RBI single konden vorige week dinsdag een nederlaag tegen Arizona niet voorkomen. Simba sloeg in de derde inning van het eerste duel David Fletcher binnen, maar de winst was met 5-4 voor de D-backs. Ook de tweede clash werd een prooi voor de koploper in de NL West. Simmons bleef 0-for-4 en kreeg met zijn ploeg een draai om de oren: 5-1.

AAN GORT GESLAGEN

Tijd om even op adem te komen kregen de Halos niet. De volgende tegenstander kwam uit Houston en die voelde inmiddels de hete adem van de Oakland A’s in de nek. De Astros trakteerden de eigen fans op flink wat runs. Simmons en de Angels konden daar bar weinig tegenover stellen. De kortestop van het Koninkrijksteam bleef 2-for-11 in zijn slagbeurten en tekende voor twee RBIs. Met een single in de achtste inning van de eerste ontmoeting sloeg hij David Fletcher binnen. Het tweede binnengeslagen punt volgde in de zesde inning van het tweede duel. Met zijn vijfde triple van het jaar stelde hij Mike Trout in staat te scoren. In beide gevallen betrof het de bekende druppel op een gloeiende plaat. Houston won de serie met een sweep en scoorde niet minder dan 20 runs. De Halos moesten het doen met 7 runs.


Afgelopen maandag kwam er een einde aan de losing streak. Zes wedstrijden op rij gingen verloren voor de Angels, maar eindelijk was daar de langverwachte zege. Thuis werd met 10-7 van de Colorado Rockies gewonnen, maar daar zag het lang niet naar uit. In de gelijkmakende achtste inning zorgde Andrelton Simmons met een sac fly voor hoop en aansluiting. Zijn 60e RBI van het jaar bracht LA terug in de wedstrijd, maar de 7-6 betekende nog wel een achterstand. Deze werd in diezelfde inning nog omgezet in een 10-7 voorsprong en dat bleek ook de eindstand.
Een dag later kwam Simba door met twee hits en z’n achtste gestolen honk van het jaar. Het mocht echter niet baten, want de W ging dit keer naar de Rockies: 3-2. Met z’n 60 binnengeslagen punten heeft hij het aantal van vorig jaar (69) bijna geëvenaard. Aan slag is Simmons bezig aan een sterk seizoen, maar dat valt een beetje in het niet door de matige prestaties van zijn ploeg.

Coverfoto: Jayne Kamin-Oncea/USA TODAY Sports

SportAmerika Football Pool Seizoensvoorspelling 2018/2019

0

SEIZOENSVOORSPELLINGEN FOOTBALL POOL 2018/2019

Zeven maanden wachten maakt hongerig. Hongerig naar de NFL, hongerig naar een nieuwe Football Pool. Ook dit jaar is meedoen beleven! De schone taak aan jullie, trouwe lezers en volgers van SportAmerika, in de glazen bol te kijken en zo goed mogelijk te voorspellen.
Elke week tot aan de Super Bowl stellen we een vragenlijst op met vragen over het aankomende NFL-speelweekend. We trappen vandaag af met een aantal seizoensvoorspellingen. De punten die daarbij worden behaald worden na de Super Bowl bij de totaalscore opgeteld. Veel plezier en natuurlijk succes! Check de regels in ons (ongewijzigde) rule book: FOOTBALL POOL RULE BOOK
Let op! Dit zijn de seizoensvoorspellingen. Woensdag 5 september komt de vragenlijst van week 1 online!
DEADLINE Vrijdag 7 September 02:20

32-in-32 | New Orleans Saints: Opnieuw de NFC South kroon?

2

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 27 het team dat verrassend de macht greep in de NFC South: New Orleans Saints.

LEES HIER DE SEASON IN REVIEW VAN DE NEW ORLEANS SAINTS


FREE AGENCY


Ondanks het succesvolle jaar werd het roster flink opgeschud in New Orleans. De Saints lijken daarmee een nieuwe stap vooruit te hebben gezet. Na een jaar zonder betrouwbare tight end is er nu in ieder geval de ervaren Benjamin Watson. Hij was in Baltimore goed voor 1.347 yards en 10 touchdowns in de laatste twee seizoenen. De komst van Tom Savage als back-up QB is al weer overschaduwd door de trade voor Teddy Bridgewater. Een fitte Bridgewater voor de vertrokken Chase Daniel is een duidelijke upgrade.
Daarnaast werd een kwalitatieve investering gedaan in de secondary. Verloren zoon Patrick Robinson, één van de sleutelspelers bij de Super Bowl-winst van de Eagles, is een enorme aanwinst als slot corner. Demario Davis is een versterking voor het linebackercorps en de run defense. Verder gaat Kurt Coleman zeker speeltijd krijgen en als mentor fungeren voor de twee jonge safeties.

Bij de vertrekkers vooral spelers die niet meer meekonden in de ontwikkeling van het team. De New Orleans Saints ontdeden zich van de overbetaalde tight end Coby Fleener, Kenny Vaccaro (voorbij gestreefd door zijn jongere concurrenten), Willie Snead (enorme terugval in 2017) en een verzameling back-ups of spelers die helemaal niet in actie kwamen.


NFL DRAFT


De tweede ronde pick van 2018 was in 2017 al opgegeven omhoog te traden voor Alvin Kamara. Dit jaar maakten de Saints weer een move om een impact player toe te voegen. De 27ste pick van dit jaar en de eerste ronde pick van volgend jaar werden opgegeven om edge rusher Marcus Davenport als 14de overall te kiezen. Een gewaagde move, zeker omdat Davenport nog een ruwe diamant is. De overweging van GM Mickey Loomis was echter simpel: als je dit jaar goed presteert geef je twee late eerste ronde picks voor een speler die, als alles mee zit, direct het verschil kan maken.

Zonder tweede ronde pick (Kamara trade 2017) was het lang wachten op de tweede toevoeging. Het werd Tre’Quan Smith, die toch een goede kans maakt op speelminuten in 2018 gezien de beperkte concurrentie. Smith won met UCF alle 13 wedstrijden in 2017. Zijn bijdrage: gemiddeld 90 yards per duel en 8 touchdowns. Zijn snelheid en big-play ability moeten opwegen tegen de minder kanten van zijn spel: drops en inconsistentie.


OFFENSE


De aanval schoof afgelopen jaar iets meer op richting een ‘run-heavy offense’ dankzij Mark Ingram en Alvin Kamara. In 2016 was het aantal passing yards/rushing yards nog 5.074/1.742, in 2017 4.189/2.070. Het zal even wennen zijn geweest voor quarterback Drew Brees, maar het leverde zeker resultaat op. Bovendien konden de Saints altijd een tandje bijschakelen via Brees.

Als we dit jaar het beste van zowel Brees als het running back duo gaan zien, kan het een mooi jaar worden voor de Saints. Die combo gaan we echter pas op zijn vroegst vanaf week 5 in actie zien. Tot die tijd is Ingram geschorst. Trey Edmunds kan de vacature wel invullen, maar is nog geen gelijkwaardige vervanger. Veel druk zal wat dat betreft dus komen te liggen op de schouders van Alvin Kamara. Hij maakte in 2017 grote indruk als ongrijpbare back/pass catcher.
Brees kan, naast Kamara, ook rekenen op een zeer degelijke offensive line en de ijzersterke Michael Thomas. Hij bevestigde in zijn tweede jaar zijn status als top-10 receiver in de NFL. Tedd Ginn Jr. is de deep threat als #2 receiver. Wie na dit tweetal en tight end Watson het kwartet targets completeert ligt nog open. Spelers met (enige) NFL-ervaring als Cameron Meredith, Tanner McEvoy, Tommylee Lewis, Brandon Tate en Michael Floyd concurreren met rookie Tre’Quan Smith en Austin Carr, de Patriots-sensatie van preseason 2017.


DEFENSE


De doorbraak in 2017 van Kamara was opvallend, de vooruitgang van de defensie nog opmerkelijker. Eén van de slechtste defensies in de NFL veranderde in een stabiele middenmoter onder dezelfde defensive coordinator. De grote stap voorwaarts was vooral te danken aan rookies Marshon Lattimore en Marcus Williams. Lattimore bleek in zijn eerste jaar al één van de beste cornerbacks in de NFL, Williams speelde ook op ProBowl-niveau tot zijn fatale fout in het play-off duel tegen de Vikings.

De secondary wordt in 2018 alleen maar sterker nu Lattimore en Williams gezelschap krijgen van Robinson. Voor de front seven is het vooral hopen dat Marcus Davenport dezelfde impact gaat hebben als Lattimore uit 2017. Davenport is echter een ruwe diamant die waarschijnlijk niet een Myles Garrett-achtige entree maakt in de league. De pass rush met Davenport en Cameron Jordan is een factor die, op termijn, de defensie nog verder naar de top van de NFL kan brengen. De wankele run defense zou ook iets verbeterd moeten zijn met Davis en de terugkeer van Alex Okafor. Laatstgenoemde is ook een meerwaarde als (rotatie) edge rusher.


CONCLUSIE


De toekomst van de New Orleans Saints ziet er zeker zonnig uit met Lattimore, Thomas, Davenport en Williams op het roster, maar er staat nog geen team dat op alle punten zo sterk is dat het zich kan meten met NFC-favorieten Philadelphia Eagles, LA Rams en Minnesota Vikings. Wel gaan ze voor het tweede jaar op rij bewijzen dat ze weinig of niets onderdoen voor de concurrentie in de NFC South.
Ondanks de vooruitgang op een paar posities zal het evenaren van het 11-5 record toch lastig worden. De Saints hebben namelijk het één na sterkste strength of schedule en vorig jaar hadden ze het vooral zwaar in de grote wedstrijden. Bovendien zal power back Ingram in de eerste vier wedstrijden gemist worden en is het team nog niet op alle fronten (run defense, pass rush, tight end, receivercorps) even sterk als de NFC-concurrentie.
VOORSPELLING: 9-7

College Football Preview: De PAC-12 en SEC

0

Na maanden zonder American Football is het zaterdagavond dan eindelijk zover. Nadat er vorig weekend al vier wedstrijden gespeeld werden start het College Football-seizoen dit weekend echt met Week 1. Tijd dus voor een preview van de zes grootste conferences in de NCAA. Tot slot nemen we de PAC-12 en de SEC uitgebreid met u door.


PAC-12 CONFERENCE


NORTH

In de Pac-12 North lijken er twee favorieten te zijn: Washington en Stanford. De Washington Huskies zijn afgelopen zomer DT Vita Vea en twee LB’s kwijtgeraakt aan de NFL, terwijl WR Dante Pettis en TE Will Dissly aan de aanvallende kant van de bal vertrokken. Daar tegenover staat dan weer dat QB Jake Browning en RB Myles Gaskin gebleven zijn, twee van de beste aanvallende talenten in de PAC-12. De verdediging zal dit jaar in ieder geval de beste in de Pac-12 zijn (S Taylor Rapp en LB Ben Burr-Kirven als vaandeldragers). De grote vraag is wie de receivers gaan zijn en of zij het talent van Pettis kunnen vervangen. Aan de quarterback zal het in ieder geval niet liggen.

 
Bij Stanford loopt misschien wel de grootste favoriet voor de Heisman Trophy rond: RB Bryce Love. Love is de voornaamste reden dat Stanford dit jaar mee gaat doen om de PAC-12 titel, en Love never lies. De verdediging heeft tijdens de NFL draft wat talent verloren, maar zou ook dit jaar weer uitstekend moeten zijn. De grote vraag is of de QB van de Cardinal, KJ Costello, fit kan blijven. Hij komt terug van een heupblessure, een lastige blessure voor een quarterback. Verder zijn ook de TE en WR-posities niet fantastisch gevuld. Het zal dus vooral van Love, Costello en de verdediging moeten komen.

DARKHORSE OREGON

De Oregon Ducks zijn de universiteit om in de gaten te houden in deze divisie. Oregon heeft een ervaren ploeg en is weinig spelers kwijtgeraakt afgelopen zomer (Alleen RB Royce Freeman). QB Justin Herbert is een Heisman Trophy-kandidaat en de verdediging is heel ervaren en zal met Washington en Stanford strijden om de beste verdediging in de divisie. De vraag is of de skill-posities goed genoeg ingevuld zijn om echt mee te doen. Ervaring is leuk, maar talent is net zo belangrijk. En daar lijkt Oregon op het oog wat minder van te hebben dan de twee hierboven genoemde universiteiten.
Voor California en Washington State geld dat het een lastig seizoen wordt. Daar waar beide teams niet veel spelers kwijtgeraakt zijn (Washington State verloor wel QB Luke Falk) ontbreekt het vergeleken met de andere universiteiten aan talent. Beide universiteiten hebben een prima verdediging om mee te werken, maar aanvallend is het allemaal niet fantastisch. Nieuwe QB’s, weinig talent op de skill-posities en veel vraagtekens. Oregon State is bezig met een rebuild na een paar matige jaren. Ook dit jaar zal het, ondanks dat er wat talent aanwezig is aan de verdedigende kant van de bal, een laatste plaats gaan opleveren in de North-divisie.

| Voorspelling: 1: Washington 2: Stanford 3: Oregon 4: Washington State 5: California 6: Oregon State |

SOUTH

De South-divisie is één van de meest diepe divisie in de NCAA. Met USC, Utah en Arizona zijn er drie mogelijk winnaars in deze divisie. USC verloor tijdens de NFL draft QB Sam Darnold, RB Ronald Jones II, LB Uchenna Nwosu en DE Rasheem Green. Sam Darnold moeten worden vervangen door de talentvolle maar nog jonge J.T. Daniels. De vraag is of hun nu al klaar is om de aanval van de Trojans te leiden. Ook is het nog afwachten wie Ronald Jones gaat vervangen als RB en wie de uitblinkers worden op WR en TE. Waar geen vraagtekens bestaan zijn bij de verdediging. Met LB Cameron Smith, Porter Gustin, CB Iman Marshall en S Marvell Tell III is dit misschien wel de beste verdediging in de NCAA.

 
Bij Arizona loopt de meest interessante en spectaculaire QB rond in de NCAA: Khalil Tate, ook wel gezien als de betere versie van Lamar Jackson, zal dit seizoen met meer ervaring beginnen en gaat een genot zijn om naar te kijken. Met RB J.J. Taylor aan zijn zijde gaat de offense van de Wildcats fantastisch zijn. De verdediging heeft ook meer dan genoeg kwaliteit (LB Colin Schooler en Tony Fields voorop). Utah heeft RB Zach Moss en QB Tyler Huntley om een sterke aanval te leiden, maar de verdediging is minder dan die van USC en Arizona.

CHIP KELLY IN UCLA

UCLA wist afgelopen zomer te stunten door Chip Kelly aan te stellen als hoofdtrainer. Het team waar hij mee moet werken is vooral verdedigen gezien aardig, maar aanvallend gezien ontbreekt het aan kwaliteit. QB Josh Rosen is vertrokken en er staat nog geen duidelijke vervanger voor hem klaar. Ook het verlies van T Kolton Miller en WR Jordan Lasley gaan de Bruins merken komend seizoen. Arizona State heeft misschien wel de beste WR-korps van de NCAA. Met N’Keal Harry en Kyle Williams zal QB Manny Wilkins een paar hele goede receivers hebben om naar te passen. De Sun Devils zullen dan ook een sterke aanval hebben. De grote vraag is of de niet zo ervaren verdediging zich meteen gaat laten zien. Mocht dit zo zijn, dan is Arizona State mogelijk de verassing van de Pac-12.
Over Colorado kunnen we kort zijn. Met QB Steven Montez is een uitstekende aanvalsleider, maar alles daaromheen is niet heel sterk ingevuld. De Buffaloes hebben een aardige verdediging (Lb Drew Lewis als uitblinker) maar al met al heeft Colorado samen met UCLA de minste kwaliteit in deze divisie.

| Voorspelling: 1: Arizona 2: USC 3: Utah 4: Arizona State 5: UCLA 6: Colorado |


SEC CONFERENCE


EAST

In de SEC-East lijkt het van tevoren wel duidelijk wie de beste universiteit zal zijn: Georgia. De Bulldogs zijn een paar uitstekende spelers kwijtgeraakt afgelopen zomer. Onder meer LB Roquan Smith, T Isaiah Wynn, RB’s Sony Michel en Nick Chubb en LB Lorenzo Carter vertrokken naar de NFL. Ondanks deze mutaties is Georgia nog steeds de favoriet in de East. QB Jake Fromm zal proberen afgelopen seizoen minimaal te evenaren, terwijl de aanval met WR Mecole Hardman, Demetris Robertson en RB D’Andre Swift nog meer dan genoeg talent heeft om de beste aanval in de SEC-East te zijn. Verdedigend zullen de Bulldogs wat minder zijn dan vorig jaar, maar deze verdediging zal ook dit seizoen tot de twintig beste NCAA-verdedigingen behoren.

UITDAGERS

Achter Georgia lijken South Carolina en Florida de grootste uitdagers te zijn. South Carolina heeft met QB Jake Bentley en WR Deebo Samuel een uitstekende aanval. Verdedigend gezien zitten de Gamecocks net iets onder het niveau van Georgia, maar South Carolina heeft een ervaren verdediging waar op gerekend kan worden. Ervaring is er sowieso meer dan genoeg bij de Gamecocks, want op TE Hayden Hurst na vertrok er bijna niemand.
Florida heeft vooral verdedigend veel talent tot zijn beschikking, maar heeft weinig zekerheden aan de aanvallende kant van de bal. Hoe gaat QB Feleipe Franks presteren en wie worden de uitblinkers op de skill-posities? WR Antonio Callaway is namelijk vertrokken en lijkt een groot gat achter te laten bij de Gators. Ook DT Taven Bryan en DB Duke Dawson vertrokken naar de NFL. Missouri behoort misschien ook wel tot de categorie outsiders. De Tigers hebben een uitstekende QB in Drew Lock, maar de rest van de aanval is niet van hetzelfde niveau. De verdediging is vooral in de secondary niet ijzersterk, waardoor het heel moeilijk is om in te schatten wat we van de Tigers mogen verwachten komend seizoen. Het verlies van WR J’mon Moore gaat de aanval in ieder geval niet beter maken.

DE MINDERE GODEN

Daarachter zijn Tennessee, Kentucky en Vanderbilt de minste ploegen in de SEC. Tennessee heeft een aardige verdediging, maar de aanval heeft weinig kwaliteit. Aanvallend zijn er teveel vraagtekens om de Volunteers hoog te zien eindigen. Kentucky heeft een goede RB in Benny Snell en de running game zal dan ook prima zijn dit seizoen, maar er is geen goede QB en dus ook geen goede passing game. Daarbij heeft de verdediging wel wat talent (S Mike Edwards en LB Josh Allen), maar de grote vraag is of zij nu al wedstrijden kunnen winnen voor de Wildcats. Van alle teams in de SEC heeft Vanderbilt de minste kwaliteit. QB Kyle Shurmur is een prima aanvalsleider, maar de rest van het team is gewoon niet goed en getalenteerd genoeg.

| Voorspelling: 1: Georgia 2: South Carolina 3: Florida 4: Missouri 5: Kentucky 6: Tennessee 7: Vanderbilt |

WEST

In de West-divisie van de SEC is er ook een duidelijke favoriet. De Alabama Crimson Tide verloren afgelopen zomer 12 spelers tijdens de NFL Draft, waaronder vier spelers in de eerste ronde: S Minkah Pitzpatrick, DT Da’Ron Payne, LB Rashaan Evans en WR Calvin Ridley. Toch hebben ze het ook dit jaar weer voor elkaar gekregen om dit op te vangen. Iedereen kijkt natuurlijk naar de QB-battle tussen Jalen Hurst en Tuo Tagovailoa. OT Jonah Williams RB Damien Harris en WR Devonta Smith zullen hun QB dit seizoen gaan ondersteunen. Sowieso is er naast Ridley weinig vertrokken aan de aanvallende kant van de bal. Verdedigend gaan DE Raekwon Davis en LB Mack Wilson proberen de vertrokken namen te doen vergeten.

OUTSIDERS

De grootste uitdagers lijken Auburn, LSU en Missisippi State te zijn. Auburn verloor G Braden Smith, RB Kerryon Johnson en DB Carlton Davis aan de NFL, maar het merendeel van het team dat vorig jaar zo goed presteerde keert terug. QB Jarrett Stidham is één van de beste QB in de SEC en gaat gesteund worden door RB JaTarvious Whitlow en WR Anthony Schwartz. Ook heeft Stidham het geluk dat hij één van de beste verdedigingen in de NCAA heeft om op te bouwen.
LSU verloor met CB Donte Jackson, RB Derruis Guice, WR DJ Chark en DE Arden Key het raamwerk van de universiteit. Verdedigend lijken de Tigers dit wel op te kunnen vangen (CB Greedy Williams en LB’s Devin White en K’Lavon Chaisson zijn toekomstige NFL-spelers), maar de aanval lijkt hier meer moeite mee te gaan krijgen. QB Joe Burrow is een groot twijfelgeval en de rest van de aanval lijkt niet sterk genoeg te zijn. Mississippi State heeft een uitstekende QB in Nick Fitzgerald, alleen zijn gezondheid is een probleem. Verder is de rest van de aanval ook niet fantastisch, waardoor de gezondheid van de QB van levensbelang is voor de Bulldogs. Met DE Montez Sweat en DT Jeffery Simmons zal de verdediging in ieder geval goed genoeg zijn om mee te draaien.

VRAAGTEKENS

Texas A&M wist Jimbo Fisher als trainer aan te stellen, maar het verlies van onder meer WR Christian Kirk doet pijn. De aanval is, zeker vergeleken met de rest van de divisie, niks speciaals en ook verdedigend zijn er veel vraagtekens. Arkansas en Ole Miss hoeven we dit seizoen ook niet veel van te verwachten. De verdediging van Arkansas lijkt oké te zijn, maar de aanval is absoluut niet sterk genoeg. Het talent is daar, maar het zal een tijdje duren voordat we dat ook echt op het veld gaan zien. Ole Miss heeft een aardige aanval met een uitstekende WR (A.J. Brown) en een talentvolle QB (Jordan Ta’amu), maar daar houdt het dan ook wel mee op. Verdedigend zijn de Rebels de minste universiteit in de SEC.

| Voorspelling: 1: Alabama 2: Auburn 3: LSU 4: Mississippi State 5: Texas A&M 6: Ole Miss 7: Arkansas |

(Cover Photo: Jason Getz | USA TODAY Sports)

32-in-32 | Tennessee Titans: Eindelijk de doorbraak?

1

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 25 een team dat volgens velen vorig seizoen al hoge ogen zou gooien, maar toch wat tegenviel: de Tennessee Titans.

LEES HIER DE SEASON IN REVIEW VAN DE TENNESSEE TITANS


FREE AGENCY


Het telt niet echt als ‘free agent’ maar de grootste verandering vindt in Nashville plaats aan de zijkant van het veld. De Titans braken met Mike Mularkey en beginnen 2018 met Mike Vrabel als head coach. De debutant weet zich ondersteund door nieuwe coördinatoren in Matt LaFleur (aanval) en Dean Pees (verdediging) die voor een frisse wind moeten zorgen in Music City. Het is wel duidelijk waar Tennessee dit voorjaar zijn pijlen op richtte: de New England Patriots. Zowel cornerback Malcolm Butler als running back Dion Lewis werden weggelokt bij de Super Bowl-verliezer.

Het moge duidelijk zijn dat de balans, wat kwaliteit betreft, positief uitslaat voor de Titans. Tegenover de komst van beide Patriots-starters stond het vertrek van bijvoorbeeld DeMarco Murray en Eric Decker, van wie alleen Murray vorig seizoen een rol van enig belang speelde. De running back kondigde in juli aan met pensioen te gaan. Decker meldde zich in het trainingskamp van de Patriots, maar besloot recentelijk het ook voor gezien te houden in de NFL. Overige moves lijken niet direct om al te grote ‘impact spelers’ te gaan. Of het voor de kansen van de Titans veel uitmaakt dat niet Matt Cassel, maar Blaine Gabbert nu de eventuele vervanger is van Mariota? Lijkt ons niet.


NFL DRAFT


Over de draft van de Titans kunnen we vrij kort zijn, vooral omdat Tennessee niet al te veel te doen had bij deze draft. Wél lieten de Titans van zich horen door een trade te maken met de Baltimore Ravens voor de 22e pick, waarmee linebacker Rashaan Evans van Alabama werd binnengehaald, en dan heb je ook wat. Evans was in Alabama verantwoordelijk voor reads en het neerzetten van de verdediging van de Crimson Tide. Veel hoger kun je als verdediger in College Football niet komen. Wel zijn er wat twijfels over zijn fysiek. De 22-jarige verdediger zou al aan zijn top zitten. Bovendien miste Evans een deel van het Titans-voorseizoen met een blessure. Niet de start die je als rookie wil.

Laat in de draft werd quarterback Luke Falk (Washington State) nog toegevoegd. De spelverdeler wordt geroemd om zijn dodelijke precisie, met name in de Red Zone, maar moet tegelijkertijd ook nog heel veel leren; niet meer dan een projectje voor over enige jaren, wellicht. Interessanter zijn de eerder gemaakte picks: outside linebacker Harold Landry (BC) en safety Dane Cruikshank (Arizona). Hieruit blijkt namelijk duidelijk wat Tennessee als zorgenkindje ziet. Zelfs met behouden van een groot deel van de defensieve core en het halen van Malcolm Butler, is er nog voldoende te verbeteren. In Landry zouden de Titans wel eens een steal te pakken kunnen hebben. Veel kenners hadden Landry al in de eerste ronde verwacht, maar Titans pikten hem op in de tweede ronde.


OFFENSE


De komst van Dion Lewis als vervanger van Murray is uitermate goed nieuws. Niet alleen brengt Lewis een nieuwe impuls als pass-catcher uit het backfield, het opent ook de deur voor Derrick Henry als feature back. De Heisman Trophy-winnaar wordt al jaren gezien als talent dat op het punt staat op door te breken, maar steeds had hij iemand voor zich. Lewis is geen ‘work-horse’-type back. De verwachting is dat Henry de kans krijg te laten zien wat hij in huis heeft, waarbij hij bij duidelijke passing plays plaats zal moeten maken voor Lewis.

Laat echter één ding duidelijk zijn: dit is Mariota’s team. In Lewis krijgt de quarterback er nog een wapen bij in de passing game en ook van Corey Davis wordt veel verwacht. De jonge wide receiver miste vorig jaar zes wedstrijden en liet bij zijn terugkeer niet direct indrukwekkende prestaties zien. Toch was er ook reden voor optimisme, in de vorm van een aantal sterke wedstrijden. Zet die lijn door, dan is de verwachting ook dat er meer ruimte komt voor Rishard Matthews en Delanie Walker. Zo lijkt de aanval van de Titans er in alle opzichten op vooruit gegaan.
De enige vraag is dan nog: blijft Mariota ein-de-lijk eens zestien wedstrijden op het veld staan? De afgelopen twee jaar speelde hij steeds weliswaar vijftien van de zestien wedstrijden, maar steeds was hij in een deel van de wel gespeelde wedstrijden niet topfit. Een fitte Mariota – een Mariota die dus ook zijn benen als wapen gebruikt – is de sleutel tot succes voor de Tennessee Titans van 2018.


DEFENSE


Had je na de Super Bowl van 2014 gezegd dat Logan Ryan en Malcolm Butler in 2018 voor de Titans zouden spelen, dan zou je voor gek zijn verkleerd. Ryan was belangrijk geweest met een opgebroken pass en Butler zette zijn naam voor eens en altijd in de geschiedenisboeken door een pass van Russell Wilson te onderscheppen in de endzone en zo de play van de game te maken. Toch dragen beide cornerbacks dit jaar het blauw en wit van Tennessee. Samen met nieuwkomer Kenny Vaccaro en vooral interception king Kevin Byard maken zij de Titans’ secondary op het oog op zijn minst solide, misschien zelfs wel: erg goed.

Toch is de tweede lijn niet waar de Titans-verdediging het succes moet halen. Vorig jaar scoorde Tennessee uitstekend als het ging om de run afstoppen. De Titans stonden in de top vijf in run defense, met dank aan defensief leider Jurrell Casey. Met nieuwe tackle Bennie Logan en rookies Evans en Landry als versterking voor het linebackercorps moet de front seven van de Titans nog sterker voor de dag komen dan in 2017.


CONCLUSIE

We vroegen ons vorig seizoen al af of de Titans niet sterker zouden zijn met Henry als eerste running back. Dit seizoen krijgen we daar het antwoord heb. Met Lewis wordt daarbij een extra wapen in de passing game toegevoegd, terwijl de O-line verder intact is gebleven en Mariota fit aan het seizoen kan beginnen. Klikt goed. De verdediging lijkt in Butler en Evans sleutelspelers toe te voegen die de Titans zowel voor- als achterin sterker moeten maken. En toch durven we niet zomaar een ijzersterk seizoen te garaderen. Daarvoor is Mariota te blessuregevoelig, Henry en ook receiver Corey Davis te unproven, Rishard Matthews te inconsistent. Het kán zeker, maar met de teruggekeerde Andrew Luck en DeShaun Watson in de divisie wordt het heel moeilijk.
VOORSPELLING : 9-7
Lees hier de season preview van de Atlanta Falcons

NBA 30-in-30 | Brooklyn Nets: Nu al klaar voor play-offs?

0

Het NBA-seizoen komt steeds dichterbij. De NBA redactie gaat jou als volger van SportAmerika optimaal voorbereiden op het nieuwe seizoen. We nemen in de 30-in-30 reeks elk team onder de loep! Van Free Agency, tot de draft en het vernieuwde depth chart. We beginnen bij het team met de minste overwinningen en eindigen bij de kampioenen. In de achtste editie kijken we naar het team dat dit jaar een gooi wil doen naar de play-offs: de Brooklyn Nets.


NBA DRAFT


De Brooklyn Nets hebben deze draft gekeken naar de upside van het beschikbare talent tijdens het kiezen. Met pick 29 kozen de Nets voor Dzanan Musa. Een interessante keuze. Musa heeft alles in zich om een starter te worden in de NBA: goede lengte, een heerlijk schot en een groot offensief arsenaal. Daarnaast is hij met zijn 19 jaar nog aan de jonge kant. Hij zal nog wel moeten werken om sterker te worden. Zijn lichaam is nog aan de dunne kant om defensief zijn mannetje te kunnen staan.

Met pick 40 ging Brooklyn voor nog een Europees talent: Rodions Kurucs van FC Barcelona. Ook hij heeft een goede lengte voor een wing maar is nog een stuk minder ver in zijn ontwikkeling dan Musa. Zijn schot ziet er wel goed uit en hij lijkt een neusje te hebben om defensief zijn impact te maken. Hij zal zich nog wel verder moeten ontwikkelen om een kans te krijgen in de NBA. Dit seizoen zullen we hem waarschijnlijk ook niet in actie zien voor Brooklyn.


FREE AGENCY


Het was een drukke zomer voor de Brooklyn Nets. Ze hebben zich vooral versterkt bij de grote mannen. de guards deden het vorig jaar goed en daarom konden ze Jeremy Lin en Nik Stauskas laten vertrekken. Met het aantrekken van Ed Davis en Kenneth Faried halen ze voorin ervaring binnen.

Faried kwam eerder deze maand in de problemen toen hij werd opgepakt wegens het ongeoorloofd bezit van cannabis. Op het moment van schrijven is nog niets bekend over de gevolgen van deze gebeurtenis. Brooklyn zal vooral blij zijn met de draft picks die ze hebben gekregen bij deze trade.
Dankzij de trade van Lin hebben de Nets nu de rechten om de Fransman Isaïa Cordinier te draften wanneer er een overeenkomst is dat hij naar de NBA toe wil.


DEPTH CHART


De starters van de Brooklyn Nets lijken op het eerste gezicht niet veel te gaan verschillen ten opzichte van vorig seizoen. D’Angelo Russell en Rondae Hollis-Jefferson lijken de kar te moeten trekken dit jaar, waarbij vooral te hopen is dat Russell dit jaar blessurevrij blijft. Met DeMarre Carroll hebben ze een goede defensieve speler die goed is voor een aantal driepunters en vorig seizoen statistisch gezien het beste seizoen had van zijn carrière. Allen Crabbe had vorig jaar een break-out jaar en zal hopen dit op zijn minst te kunnen herhalen.
Op de centerpositie is het even afwachten wat er precies gaat gebeuren, maar we verwachten dat Brooklyn Jarrett Allen de tijd gaat geven om zich te ontwikkelen. Maar het zou zomaar kunnen dat ze in eerste instantie kiezen voor iets meer ervaring en Davis laten starten op center.

De bank ziet er in principe goed uit voor de Nets. Spencer Dinwiddie is een meer dan capabele back-up voor Russell. Hetzelfde geld voor Caris LeVert, die als back-up van Allen Crabbe zal fungeren. Faried en Davis zorgen voor wat meer diepte voorin zodat er ruimte ontstaat om te wisselen in je ploeg. We verwachten, zeker in het begin van het seizoen, nog niet veel van de rookies. Maar als Musa zich goed ontwikkelt, staan we er ook niet van te kijken als hij ook een aantal speelminuten gaat maken te zijner tijd.


CONCLUSIE


De Nets lijken er vooral in de breedte erop vooruit te zijn gegaan. Ze hopen dat de ontwikkelingen van hun jonge spelers genoeg zal zijn om te groeien richting de play-offs. Of het genoeg zal zijn? Wij denken van niet. Brooklyn zal wel de stijgende lijn gaan voortzetten en ieder geval dichterbij de play-offs te komen dan de recente jaren. Als ze deze groep bij elkaar kunnen houden en zich beetje bij beetje blijven verbeteren dan ziet de toekomst er beter uit.
Voorspelling: 36-46

(Coverfoto: Nicole Sweet-USA TODAY Sports)

32-in-32 | Atlanta Falcons: "We’re on the road, the road to home"

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 26 het team dat een droom heeft, voor de eerste keer de Super Bowl winnen in eigen stadion: Atlanta Falcons.
GESCHREVEN DOOR: STEFAN DRENTH

LEES HIER DE SEASON IN REVIEW VAN DE ATLANTA FALCONS


FREE AGENCY


Sinds Dan Quinn is geland in Atlanta zijn de Falcons één van de stillere spelers op het free agency toneel en 2018 is daar geen uitzondering op. Qua aankopen was het rustig doch nuttig en de verliezen betrekken zich vooral op de diepte. De belangrijkste vraag in aanloop van het offseason was wie er zou blijven op de defensive line: Adrian Clayborn of Dontari Poe. Het antwoord bleek redelijk verrassend, namelijk geen van beide.
Clayborn, vooral bekend geworden door zijn 6-sack monstergame tegen Dallas, vertrok naar de Patriots. Poe heeft zijn heil gezocht bij de concurrenten in Carolina. De defensive line was nooit het sterkste gedeelte van het roster, dus het verlies van beide spelers is teleurstellend en het blijft afwachten welke spelers dit kunnen opvangen

Eén van die spelers zou DT Terrell McClain moeten worden. Na een sterke periode in Washington beleefde hij een tegenvallend jaar in Dallas, waar McClain erachter kwam dat de nose tackle positie in een 3-4 defense toch niet zijn kracht is. In Atlanta verhuist hij terug naar een vertrouwde 4-3 defense, waarin hij vooral op de plek naast Grady Jarrett mee zal rouleren. Als hij zijn vorm uit zijn Redskins tijd terug kan vinden, maakt hij een goede kans om die tweede defensive tackle te worden.
Buiten de defensive line om is er weinig opschudding in het roster geweest. Bryan Fusco heeft op dit moment de binnenbaan wat betreft de startersrol op right guard. Justin Bethel brengt ervaring in de special teams. Snelheidsduivel en fan favorite Taylor Gabriel kon een opvallend sterk 2016 niet herhalen en mag nu zijn carrière vervolgen in Chicago.


NFL DRAFT


De Falcons hadden de luxe om zonder grote gaten in het roster aan de draft te mogen beginnen, en dit is terug te zien in de toegepaste strategie. Ondanks het toch al imposante wapenarsenaal werd in de eerste ronde wide receiver Calvin Ridley gekozen.
Ridley, door veel analisten gezien als de beste wide receiver in een matige WR draft, heeft zichzelf bij college grootmacht Alabama in de recordboeken gespeeld door zowel in receptions, receiving yards en receiving touchdowns de top 3 in de historie van de school te halen en in alle categorieën zijn nieuwe teamgenoot Julio Jones af te troeven. Met zijn snelheid en loepzuivere route running wordt van hem verwacht dat hij in zijn eerste seizoen iets toe kan voegen aan dit team, ook al kan zijn relatief kleine formaat een limiterende factor kan zijn.

Op dag twee van de draft was defense het devies. In de tweede ronde werd gekozen voor cornerback Isaiah Oliver uit Colorado en in de volgende ronde werd de naam van defensive tackle Deadrin Senat (South Florida) omgeroepen.
Oliver was de nieuwste ster in de secondary van een college team dat dat een jaar eerder ook Chidobe Awuzie (Dallas), Akhello Witherspoon (San Francisco) en Tedric Thompson (Seattle) naar de NFL mocht sturen, dus de verwachtingen mogen hoog liggen. Oliver voegte de nodige lengte toe aan een goed gevulde, maar relatief kleine secondary. Een goede toevoeging in een divisie met receivers Mike Evans en Michael Thomas.
Om de uitgedunde defensive line letterlijk wat meer body te geven is in de derde ronde voor Deadrin Senat gekozen. “The Senator” viel in college op door zijn kracht en vaardigheid om double teams op te eten, ondanks zijn relatief kleine bouw. In Atlanta zal hij vooral moeten meedraaien in de roulatie op defensive tackle.
Het beperkte aantal picks op dag drie gaf de Falcons niet heel veel om mee te werken. Uiteindelijk werd er in de vierde ronde gekozen voor running back Ito Smith (Southern Miss). Smith moet de vervanger worden voor wanneer Tevin Coleman volgend jaar vertrekt. In de zesde ronde viel de keuze nog op wide receiver Russell Gage (LSU), van wie vooral op special teams veel wordt verwacht, en de snelle linebacker Foyesade Oluokun die zijn voorgaande jaren bij het prestigieuze Yale heeft doorgebracht.


OFFENSE


In 2016 zetten de Falcons een geweldige prestatie neer door in de top 10 aller tijden te komen voor gescoorde punten in een seizoen. De efficiëntie en het altijd op de loer liggende gevaar voor big plays bleken dodelijk voor de tegenstander. Het team wist hiermee de Super Bowl te halen en offensive coordinator Kyle Shanahan werd hiervoor beloond met een baan als head coach in San Francisco.
Hij werd vervangen door Steve Sarkisian, die na een aantal controversiële jaren bij UCLA en Washington en een interim-wedstrijd voor Alabama in de national championship zijn eerste baan in de NFL aangeboden kreeg. Zijn debuut ging echter niet geheel zoals gehoopt. De oorlogsmachine van een jaar eerder veranderde in een wankelend geheel dat slechts af en toe liet zien waar het toe in staat is. In 2018 moet blijken of dit te maken had met aanpassingsproblemen of dat er afscheid genomen moet worden van Sarkisian.

Aan het roster zal het niet liggen. Op quarterback beschikt men nog steeds over Matt Ryan, inmiddels de bestbetaalde speler in de NFL . De 2016 MVP had misschien niet dezelfde cijfers als in 2016, maar had afgelopen jaar te maken met erg veel pech, geïllustreerd door het ongeëvenaard hoge aantal van 8 interceptions die een direct gevolg waren van drops door een receiver.
Qua wapens zit het ook wel goed in Atlanta. In Julio Jones heeft Atlanta een bona fide top drie wide receiver, wiens onverklaarbare gebrek aan touchdowns totaal geen eer aan zijn kwaliteiten doen. Daarnaast heeft men in Mohamed Sanu een sterke WR2. First round rookie Calvin Ridley een interessante wildcard als slot receiver.
Met Devonta Freeman en Tevin Coleman heeft men nog steeds een van de sterkste en meest veelzijdige running back tandems in de league. Gecombineerd met een bovengemiddeld sterke offensive line, geleid door all-pro center Alex Mack, zal een eventueel vertrek van Sarkisian in ieder geval niet aan het beschikbare talent liggen.


DEFENSE


Dan Quinn heeft vele motto’s en ideologieën, maar als er eentje is waar hij sinds dag 1 achter heeft gestaan is het wel “fast & physical”. Dit motto hield hij al hoog in zijn tijd in Seattle en heeft hij ook in Atlanta op zijn verdediging geprojecteerd. Deze stijl laat zich het beste zien in linebacker Deion Jones en strong safety Keanu Neal, de twee speerpunten in deze jonge defensie. Deze twee pijlsnelle draft picks uit 2016 hebben de vaardigheid om altijd te zijn waar de bal is en hebben altijd de potentie een grote play te forceren.
De secondary is waarschijnlijk het sterkste aspect van de verdediging. Met Desmond Trufant heeft Atlanta een Pro Bowl corner in haar gelederen. Robert Alford en Brian Poole bewijzen al jaren solide krachten te zijn. Daarnaast is second round pick Isaiah Oliver toegevoegd en wordt er ook veel verwacht van de veelzijdige Damontae Kazee, die zich als nickel corner en free safety ontzettend lijkt te hebben ontwikkeld. De eerder al genoemde Keanu Neal wordt vergezeld door Ricardo Allen op free safety, die als generaal in de defensie fungeert en eerder dit offseason een nieuw contract mocht ontvangen.

In de andere linies is de pap iets minder dik. Naast Deion Jones heeft De’Vondre Campbell zich sterk ontwikkeld tot een volledige linebacker, maar achter die twee staan een aantal vraagtekens. Tweedejaars speler Duke Riley zou de rol als derde linebacker in moeten vullen, maar heeft tot nu toe nog niet gebracht wat van hem werd gehoopt. Daarachter staan nog rookie Foyeside Oluokun waarvan ondanks een indrukwekkende preseason nog niet al teveel mag worden verwacht. Veteraan Kemal Ishmael is een solide back-up. Al met al zal de kwaliteit van deze linie staan of vallen met de beschikbaarheid van Deion Jones.
Ook up front is er voldoende onzekerheid, vooral bij de defensive ends waar het met zowel Vic Beasley als Takk McKinley alle kanten op kan gaan. Het experiment om Vic Beasley meer op outside linebacker te zetten afgelopen seizoen is niet geslaagd, en dat was te zien in de cijfers van de edge rusher. De “sack king” in 2016 zag aantal sacks terug vallen van 15.5 naar een schamele vijf sacks, en ook de verdere impact liep terug. In 2018 zal hij weer voor vast op defensive end worden gezet en hij zal hopen dat hij zijn oude vorm weer terug weet te vinden.
Aan de andere kant van de lijn staat Takk McKinley, de knotsgekke edge rusher die zich in zijn eerste jaar goed liet zien. Hij moet de rol van Adrian Clayborn over nemen. Achter hen staan Brooks Reed en Derrick Shelby, meer bewezen spelers. Zij zullen ook een behoorlijk aantal snaps spelen dankzij het vele doorwisselen van Dan Quinn. Aan de binnenkant heeft Atlanta in Grady Jarrett een “klein” juweeltje in hun gelederen, maar daarnaast is het toch wat wisselvallig. Terrell McClain en Jack Crawford hebben beide hun pieken en dalen gehad in hun carrière. Deadrin Senat is nog een rookie.


CONCLUSIE


Er zijn niet heel veel completere teams dan deze Falcons. Een voormalig MVP, wapens zo ver het oog reikt en een top 10 defensie. Voeg daarbij de motivatie van het spelen van een Super Bowl in het eigen gloednieuwe stadion en op papier zou dit Falcons team tot het einde mee moeten doen voor de Lombardi Trophy.
Football wordt echter niet op papier maar op (kunst)gras gespeeld. En zoals elk team zijn vraagtekens heeft, heeft ook Atlanta deze. Zo blijft offensive coordinator Steve Sarkisian een zeer onzekere factor en is de diepte in de front seven niet om over naar huis te schrijven. Daarnaast is de competitie niet mild. De NFC in zijn geheel lijkt sterker dan ooit. In de divisie zijn er met de Panthers en Saints twee andere kanshebbers. “Atlanta” is dan ook nog ver weg, ook al is het zo dichtbij…
VOORSPELLING: 11-5
Lees hier de season preview van de Carolina Panthers

Het afscheid van Manu Ginóbili

0

Maandagavond werd bekend dat Manu Ginóbili stopt met basketballen. De 41-jarige shooting guard houd het na 23 jaar spelen en zestien jaar bij de San Antonio Spurs te hebben gespeeld voor gezien.

BUITENLANDSE AVONTUREN

Manu Ginóbili begon zijn professionele basketbalcarrière in 1995. Hij speelde van 1995 tot 1998 bij verschillende Argentijnse clubs. Daarna ging hij op avontuur in Italië. Daar had hij al goede successen. Hij promoveerde met het Basket Viola Reggio Calabria van de tweede naar de eerste divisie. Het seizoen daarna deed hij mee aan de NBA Draft van 1999. Ginóbili werd gedraft door de Spurs, die hem laat in de tweede ronde kozen (57th pick). Zijn eerste paar jaar speelde hij ook nog Italië. Dit keer bij Kinder Bologna. Hij deed het daar ook meer dan goed. Hij won in 2001 de Italiaanse competitie, in 2001 en 2002 het bekertoernooi én in beide jaren de MVP-award van de Italiaanse competitie. Ook won hij in 2001 de Euroleague waarin hij ook nog is werd verkozen tot Most Valuable Player in de finals. Mede dankzij Ginóbili eindigde Argentinië op het FIBA wereldkampioenschap in 2002 op de tweede plek en werd hij gekozen in het team van het toernooi.

VROEGE CARRIÈRE

Manu speelde voor het eerst in het shirt van de Spurs in het 2002-2003 seizoen. Hij was vooral back-up van de veel meer ervaren Steve Smith. Ook door blessures kwam hij, aan het begin van het seizoen, niet veel aan spelen toe. Hij startte vijf wedstrijden in zijn rookie year maar won wel Rookie of the Month in maart en speelde zich ook in het All-Rookie second team. 
De Spurs kwamen in de playoffs terecht na een 60-22 record. Nadat ze de LA Lakers versloegen in de Western Conference Semifinals lag de weg naar het kampioenschap open. In de NBA Finals wonnen de Spurs van de New Jersey Nets met 4-2 en zo won Ginóbili dus in zijn rookie-season meteen een NBA Championship. Dit deed hij natuurlijk niet alleen.

THE BIG THREE

Ginóbili vormde samen met Tim Duncan (1997 1st overall) en Tony Parker (2001 28th overall) de ”Big Three” in San Antonio. Gecoacht door Gregg Popovich haalden ze grote successen. Onder meer vier kampioenschappen en in vijftien van zijn zestien seizoenen pakten de Spurs minimaal 50 winstpartijen per seizoen. Met deze big-three kon je vele kanten op, behalve de verkeerde. Met Duncan als sterkhouder en Parker en Ginóbili aan zijn zijde wisten de Spurs het dus voor elkaar te boksen. De vier titels (2003, 2005, 2007 en 2014) waren dan ook het bewijs hiervan.

Manu Ginóbili | Clutchspoints.com

PIEKJAREN

Ondanks zijn grote status als speler startte hij lang niet elke wedstrijd die hij voor de Spurs speelde en kwam steeds vaker van de bank om als sixth-man zijn ding te doen. Vooral in het seizoen 2006-2007 wilde Popovich meer productie en energie vanaf de bank hebben en koos ervoor om dit te doen door Manu als sixth-man te gebruiken. Hierin was hij goed voor 16,5 punten, 4,4 rebounds en 3,5 assists. Ook in het seizoen daarna speelde hij een grote rol vanaf de bank. Dit word ook als zijn beste seizoen gezien. Hij behaalde gemiddelden van 19,5 punten, 4,8 rebounds en 4,5 assist met een schotpercentage van 46% in ruim 31 minuten. In dit jaar wint hij ook Sixth-man of the Year en komt hij terecht in het All-NBA Third Team. 

LATERE CARRIÈRE

Tussen 2011 en 2018 speelde hij een minder grote rol bij de Spurs. Dit kwam mede door Kawhi Leonard. Hij werd via een trade binnen gehaald. George Hill ging naar de Indiana Pacers en in ruil kwam Kawhi dus naar Texas. Manu kwam steeds meer en meer van de bank. Dit vond hij echter niet erg en stond altijd klaar om het team te helpen op de manier die voor het team goed was. Sinds het 2011-2012 seizoen startte hij maar 10 keer. Zijn productie ging, door minder minuten te krijgen, logischerwijs ook omlaag. Toch haalde hij het nog in vier van zijn laatste zeven seizoenen om de dubbele cijfers te noteren.
In het 2012-2013 seizoen kwamen de Spurs met Duncan, Parker, Ginóbili en Leonard weer in de NBA Finals. Dit was weer voor het eerst sinds het vorige kampioenschap (2007, 4-0 tegen de Cleveland Cavaliers). In de Finals speelden ze tegen de Miami Heat, die met LeBron James, Dwyane Wade en Chris Bosh hun eigen big-three hadden. De Spurs verloren toen, nadat ze met 3-2 voor stonden, in zeven wedstrijden.
Het jaar erna was het tijd voor revanche. De Spurs pakten het beste record in de league door 62 keer te winnen en 20 keer te verliezen. In de eerste wedstrijd van de Western Conference Finals behaalden de Duncan-Parker-Ginóbili hun 110e overwinning in de playoffs. Op dat moment stonden ze gelijk met Magic Johnson, Kareem Abdul-Jabbar en Michael Cooper. Dit record verbroken ze de wedstrijd daarna direct en staat nu nog steeds in de boeken.
In de Finals waren het weer de Miami Heat die op hun pad kwamen als laatste horde naar een kampioenschap. Deze keer domineerden ze de series en wonnen met 4-1. Ginóbili pakte hierdoor zijn vierde kampioenschap. In de eerste wedstrijd kwam Ginóbili tot 16 punten en 11 assists. Hij scoorde een gemiddelde van 14,4 punten per wedstrijd. Hierna kondigde Tim Duncan zijn pensioen aan en zo kwam een einde aan de ”Big-Three”. 

RECORDS

In 2016 speelt Ginóbili tegen de Cleveland Cavaliers voor de 900e keer in het shirt van de San Antonio Spurs. Hij word in 2016 ook de 15e speler ooit die als second-round pick de 13.000 punten haalt en de enige naast Rashard Lewis die in de tweede ronde is gekozen, minimaal 13.000 punten heeft én ook nog eens 1.300 driepunters heeft gescoord. Tevens was hij de eerste speler die ooit op 39-jarige leeftijd die in een playoff wedstrijd vanaf de bank 20 of meer punten scoorde. En om nog maar een record te noemen: hij werd de eerste speler die 40 jaar of ouder is en meerdere keren 20 punten scoort vanaf de bank. Hier houd het niet bij op. Misschien wel de mooiste van allen is dat hij de all-time steals leader is van de San Antonio Spurs. Ook staat hij op de zesde plek met meeste playoff wedstrijden ooit en in de top 3 van meeste 3-punters in de playoffs. All-time heeft hij ook het hoogste winstpercentage van spelers die meer dan 1.000 wedstrijden hebben gespeeld. Met maar liefst 72(!)% staat hij op nummer 1.

PERECTE EUROSTEP

Waar hij vooral bekend om stond was de euro-step die hij perfect uitvoerde. Zijn grootste wapen waar veel tegenstanders niet tegen op gewassen waren. Hij heeft het over de jaren steeds beter en beter geperfectioneerd. In het onderstaand filmpje een paar van zijn mooiste met uitleg van de meester zelf:

AFSCHEID

Op 27 augustus maakte hij via deze tweet bekend dat hij heeft besloten te stoppen:


Hij heeft in totaal 1.057 NBA wedstrijden gespeeld waarvan hij 349 keer mee mocht doen vanaf de allereerste tip. In zijn carrière kwam hij tot gemiddeldes van 25,4 minuten, 13,3 punten, 3,8 assists en 3,5 rebounds.
Met zijn 14.043 punten is hij goed voor de vijfde plek van de all-time scoring leaders van de San Antonio Spurs. Hij heeft 1.495 gemaakte driepunters op zijn naam en is daarmee degene met de meeste driepunters bij de Spurs. Met 1.392 steals staat hij ook op #1.
In zijn prijzenkast kunnen we ook meer dan genoeg vinden. Hieronder een korte samenvatting:

  • 2004 Goud Olympische Spelen
  • All-Star game (2005, 2011)
  • Sixth Man of the Year (2007)
  • Rookie of the Month (maart 2003)
  • All-NBA Rookie Second Team (2002-03)
  • All-NBA Third Team (2007-08, 2010-11)
  • NBA champion (2003, 2005, 2007, 2014)

Manu, wij, van SportAmerika en vast vele anderen, gaan je missen. Je mooie Eurostep, er alles aan doen om het team beter te maken en nog veel meer! Succes met je carrière na het basketbal.

(Cover Foto: Andy Lyons | poundingtherock.com)

32-in-32 | Carolina Panthers: Wat is er nog over van Super Bowl team?

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 24 de Super Bowl-finalist van twee jaar geleden waarvan de kern langzaam maar zeker uit elkaar aan het vallen is: Carolina Panthers.

LEES HIER DE SEASON IN REVIEW VAN DE CAROLINA PANTHERS


FREE AGENCY


De Panthers namen zonder veel weemoed afscheid van de leading rusher in de historie van de franchise. Jonathan Stewart had zeker zijn waarde voor het team, maar zijn yards per carry namen de laatste jaren wel steeds meer af (4,6 in 2014, 3,4 in 2017). Vervanger C.J. Anderson kende juist zijn career year in Denver in 2017. Anderson brak voor het eerst de 1.00 yard-grens en speelde alle 16 duels. Hij wordt echter minder effectief richting de endzone met slechts drie touchdowns vorig jaar.
De grote schoonmaak hield niet op bij het vertrek van Stewart. Liefst zes andere spelers die tien duels of meer speelden vorig seizoen keren niet meer terug. Panthers-legende Charles Johnson , die op zijn laatste benen liep, nam afscheid. Verder is vooral het vertrek van Andrew Norwell nadelig voor de Panthers offense en Cam Newton. Norwell hield afgelopen jaar de linkerkant van de offensive line overeind.

Een vervanger kwam er niet op die positie. Wel werd er een nieuwe cornerback aangetrokken, maar Ross Cockrell brak in juli zijn been. Een nieuwe tegenvaller nadat Bashaud Breeland niet door de medische keuring kwam. Van de overige aanwinsten gaan we Da’Norris Searcy, Dontari Poe en Torrey Smith (getrade met Worley) zeker in actie zien.


NFL DRAFT


Een extra wide receiver was een must voor Carolina. Die kwam er al in de eerste ronde via D.J. Moore. Bij Maryland wist hij zich ondanks een verliezend seizoen toch te onderscheiden met 1.033 yards en 8 touchdowns. Misschien viel de keuze ook wel op een wide receiver omdat de drie best gerankte cornerbacks al van het bord waren.
Ter compensatie sloegen de Panthers twee keer toe door Donte Jackson en Rashaan Gaulden te kiezen. De snelle Jackson lijkt nu al een startersrol op zich te gaan nemen door de blessure van Cockrell. Ook de inbreng van Gaulden is hard nodig na het verlies van Kurt Coleman.
Het is te hopen dat Gaulden en Jackson wel echt van toegevoegde waarde zijn, want tot nu toe heeft het ‘schieten met hagel’ (in de laatste drie drafts werden er zes picks besteed aan defensive backs, waarvan vier in de eerste drie rondes) weinig opgeleverd.

Ian Thomas zou snel door kunnen schuiven naar plek twee in de depth chart als red zone threat en blocker. Voor de overige vier picks lijkt niet meteen rol weggelegd.


OFFENSE


Het grootste pluspunt dit jaar is de terugkeer van Greg Olsen. Afgelopen jaar miste één van de favoriete targets van Newton veel wedstrijden en ritme door een blessure. In zeven wedstrijden kwam Olsen slechts tot 191 yards, terwijl hij daarvoor drie jaar op rij goed was voor meer dan 1.000 yards. Daarnaast wordt Devin Funchess beter ondersteund door Torrey Smith, die diepte aan het spel kan geven, en rookie Moore. Vergeet ook tweedejaars Curtis Samuel niet, een explosieve alleskunner. RB Christian McCaffrey ontpopte zich in 2017 ook tot een uitstekende optie de passing game voor Cam Newton.

Als rusher overtuigde ‘Run CMC’ nog niet in 2017, terwijl ook Anderson geen topper is. Dat blijft dus een aandachtspunt, naast de offensive line. In principe had alles in de O-line op zijn plaats kunnen vallen als de ontwikkeling van Daryl Williams zich had doorgezet, maar hij ligt er minimaal een half seizoen uit. Bij zijn terugkeer kan Tayler Moton pas doorschuiven naar de guard-positie. Alle nu overgebleven opties voor LG waaronder Amini Silatolu zijn van een minder niveau waarmee de offensive line, waar de Kalil’s ook nog niet presteren naar hoe ze betaald worden, een risicofactor blijft.
Datzelfde geldt voor quarterback Newton zelf. In 2017 kende hij opnieuw een seizoen dat in lijn lag met al zijn andere jaren voor Carolina, buiten het Super Bowl-jaar. Excuses waren er genoeg, want ‘Super Cam’ stond een groot deel van het jaar ballen te gooien naar 3rd string receivers en ook een deep threat ontbrak na het vertrek van Tedd Ginn Jr. In 2018 mogen we dus meer van hem verwachten om de passing game te rebooten.


DEFENSE


De disbalans in de defensie van de Carolina Panthers lijkt ook dit jaar groot. De front seven bestaat uit een zevental gelouterde NFL-profs onder aanvoering van Luke Kuechly. De secondary is een verzameling van tweede en ronde draft picks, veteraan Mike Adams en een paar ervaren spelers die het team niet per se beter maken.

Daarmee blijft de kwetsbaarheid in de passing game in stand, terwijl de run defense bij de beste in de NFL kan blijven horen. De toevoeging van Poe in plaats van Star Lotulelei draagt daar alleen maar aan bij. Kuechly, Poe, Kawann Short en Julius Peppers vormen een ondoordringbare linie. Qua linebackers zitten de Panthers ook goed, al ontbreekt Thomas Davis de eerste vier wedstrijden door een schorsing.
Een extra dimensie dit jaar is dat drie veteranen een aflopend contract hebben en misschien wel voor hun laatste kans op succes gaan dit jaar. Davis (36), Peppers (39) en Evans (38) hebben niet meer het eeuwige NFL-leven.


CONCLUSIE


De Panthers zullen zich zowel in de passing offense als de passing defense sterk moeten verbeteren om kans te maken op nog een 11-5 seizoen. Voor de defensie is er in dat opzicht weinig hoop, de secondary is te afhankelijk van de ontwikkeling van de rookies. Als die uitblijft, blijft de geest van Josh Norman rondwaren in Charlotte.
Het risico is dan ook dat we dit jaar meer shoot-outs gaan zien zoals het play-off duel met de New Orleans Saints, waarin de run defense stand hield tegen Kamara en Ingram, maar de secondary compleet uit elkaar werd gespeeld door Brees, Thomas en Ginn Jr.
Daarmee komt de druk bij de aanval te liggen. Een verbetering ten opzichte van 2017 in de passing game kan daar bijna niet uitblijven met minstens twee gerichte versterkingen en Olsen terug fit. Toch lijkt het voor de Carolina Panthers moeilijk om de rat race in de NFC vol te blijven houden met een team dat opnieuw niet volledig in balans is.
VOORSPELLING: 8-8
Lees hier de season preview van de LA Rams.