Home Blog Pagina 47

MLB Play-Offs: Briljante Crochet, Bogaerts en Padres op achterstand

0

Het reguliere seizoen ligt achter ons en dat betekent tijd voor de play-offs in Major League Baseball! Deze werden op dinsdag 30 september in gang gezet met de Wild Card-ronde in zowel de American League als National League. Bij SportAmerika houden we je dagelijks op de hoogte van alle gebeurtenissen!

AMERICAN LEAGUE WILD CARD

GAME 1: CLEVELAND GUARDIANS – DETROIT TIGERS

Een best-of-3 tussen twee teams die tot het allerlaatste moment streden om de divisietitel in de AL Central. Dat dit nog een duel werd, was te “danken” aan de Detroit Tigers, die in september volledig door de hoeven zakten en dus met een mentale achterstand aan de ALWC begonnen. Toch waren het de bezoekers, met Tarik Skubal als startend werper, die al heel vroeg de eerste tik uitdeelden. Kerry Carpenter opende de score na een RBI-single van Spencer Torkelson.

Een stand die tot de vierde inning stond, want toen wisten de Guardians eindelijk iets van druk te zetten op de voortreffelijke Skubal. Outfielder Angel Martinez profiteerde van een infield single van Gabriel Arias. Cleveland had daarmee voor even het probleem Skubal opgelost, maar die herstelde zich knap. De kandidaat voor de Cy Young bleef staan tot de achtste inning en verliet het toneel met een 2-1 voorsprong. Een stootslag van Zach McKinstry was voldoende om Riley Greene over de thuisplaat te brengen.

Closer Will Vest van Detroit had na de masterclass van Skubal (7.2 IP, 3 hits, 14 K) nog vier nullen nodig om Detroit aan de voorsprong in deze serie te helpen. Vest moest weliswaar nog één hit toestaan, maar klaarde de klus na 27 pitches.

UP NEXT

Woensdagavond (19.00 uur Nederlandse tijd) staan de twee rivalen opnieuw tegenover elkaar in Cleveland. Tanner Bibee moet dan het seizoen van de Guardians in leven houden, terwijl Casey Mize de Tigers nu al richting de ALDS kan loodsen.

GAME 1: NEW YORK YANKEES – BOSTON RED SOX

In New York gingen de Yankees-fans er eens goed voor zitten. Hun favorieten waren met een heerlijke vorm richting de play-offs gegaan, waar de Red Sox de laatste weken wat strompelend hun wedstrijden hadden afgewerkt. Die Red Sox beschikten echter wel over Garrett Crochet. De starter zou van zich doen spreken in deze Game 1, maar kwam wel op achterstand. Een solo homerun van Anthony Volpe bracht de Yankees-achterban op de banken en gaf zo Max Fried een 1-0 voorsprong om te verdedigen.

De starter van de thuisploeg hield de Red Sox ook daadwerkelijk 6.1 innings van scoren. Het was Luke Weaver die daarna meer problemen kende. In de zevende inning dwong Ceddanne Rafaela vier wijd af en die zouden de Yankees even later duur komen te staan. Masataka Yoshide sloeg met een 2-run RBI-single onze landgenoot binnen voor de 1-1 en Nick Sogard voor de 1-2. Daarmee kreeg met name Crochet wat hem toekwam. In zijn 7.2 IP was de starter meer dan uitstekend bezig en zou beloond worden met de “W”. Reliever Aroldis Chapman zou in de negende inning nog wat meer run support krijgen om zo de hartslag wat te drukken.

In dienst van de Houston Astros zat Alex Bregman de Yankees al regelmatig dwars. Nu liet de infielder zien dat dit niet per se aan het uniform lag. Zijn RBI-double liet Trevor Story de eindstand op 1-3 bepalen.

UP NEXT:

In de nacht van woensdag op donderdag (0.00 uur Nederlandse tijd) is het aan Carlos Rondon om de Yankees in deze rivalry weer langszij te brengen. Boston stuurt Brayan Bello naar de heuvel, die met voldoende run support de fans in The Bronx dus al het zwijgen op kan leggen.


NATIONAL LEAGUE WILD CARD

GAME 1: CHICAGO CUBS – SAN DIEGO PADRES

Matthew Boyd voelde zich dit seizoen als een vis in het water in het eigen Wrigley Field. Niet vreemd dat Cubs-manager Craig Counsell hem de bal gaf voor Game 1 in deze serie. Diezelfde Boyd kreeg wel al vroeg een tegenslag te verwerken. Padres-outfielder Jackson Merrill kon dankzij Xander Bogaerts de eerste run scoren en daarmee dus de bezoekers op voorsprong zetten. Met 2-for-4 kende onze landgenoot toch een alleraardigst begin van deze NLWC.

Helaas voor Bogaerts zou hij niets aan dit duel overhouden. In de vijfde inning trok Seiya Suzuki de stand gelijk met een solo homerun en de Cubs lieten dit direct volgen door nóg een solo homerun. Deze kwam van de knuppel van Carson Kelly en bracht de fans op het iconische Wrigley Field logischerwijs in vervoering. Counsell had Boyd op dat moment al vervangen en de manager zag zijn bullpen deze dinsdag uitblinken. Hij stuurde vier relievers naar de heuvel en geen van hen kreeg een hit tegen.

Wel zouden die relievers nog wat meer ademruimte krijgen. Die kwam in de achtste inning op naam van Dansby Swanson. De kortestop van Chicago kon scoren na een sac fly van Nico Hoerner.

UP NEXT:

Xander Bogaerts en de Padres staan zo al met de rug tegen de bekende muur. Op woensdagavond (21.00 uur) moet Dylan Cease hun seizoen zien te redden. Hij ziet dan Andrew Kittredge tegenover zich staan namens de Chicago Cubs.

GAME 1: LA DODGERS – CINCINNATI REDS

De titelverdediger tegen een team dat zich via de achterdeur plaatste voor de play-offs. Natuurlijk hadden de Cincinnati Reds het zelf gedaan, maar de club werd toch ook wel een beetje geholpen door het gevallen kaartenhuis dat New York Mets heet. In deze Game 1 keken de Reds al snel tegen een achterstand aan. Wie anders dan Shohei Ohtani klapperde er al in de eerste inning een solo homerun uit voor de 1-0 voorsprong voor LA.

Reds-starter Hunter Greene kreeg in de derde inning nog veel meer tikken te verduren. Een 3-run homerun van Teoscar Hernandez en een solo homerun van Tommy Edman maakten al rap een einde aan de werkdag van Greene. De Dodgers waren daarmee nog niet klaar. Of beter gezegd, Ohtani en Hernandez waren nog niet klaar. Met elk hun tweede homerun van de dag tilden zij de voorsprong naar 8-0.

Het moet gezegd dat Cincy de koppies daarna niet liet hangen. De Reds probeerden nog iets van een comeback te bewerkstelligen, maar de achterstand was (natuurlijk) al veel te groot. Dodgers-starter Blake Snell hield het vol tot en met de zevende inning en stond slechts 4 hits en 2 earned runs toe. Zijn collega’s van Cincinnati hadden het een stuk lastiger en zagen de Dodgers uiteindelijk de dubbele cijfers halen: 10-5.

UP NEXT:

De Reds hebben in deze laatste weken van ’t seizoen nauwelijks tijd om adem te halen. Zij hadden hun beste werpers al nodig om überhaupt het postseason te halen en vertrouwen nu hun lot toe aan Zack Littell. Voor de thuisploeg, die zich al weken kon voorbereiden op de play-offs, zal Yoshinobu Yamamoto proberen deze serie nu al te beslissen.

Cover photo: Yuki Iwamura/AP

NHL 32-in-32 | Los Angeles Kings: Last dance met ‘Kopi’

0

Op dinsdag 7 oktober (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Chicago Blackhawks en Florida Panthers het seizoen 2025 – 2026 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 7 oktober met titelhouder Florida Panthers en vandaag de franchise die zich komend seizoen ein-de-lijk eens van het “Edmonton-spook” wilt ontdoen: Los Angeles Kings.

2024 – 2025: EIGEN GLAZEN INGEGOOID

Los Angeles Kings heeft op zijn zachtst gezegd een veelbewogen seizoen achter de rug. De zwarthemden uit Californië begonnen — met vernieuwd logo en shirt — met grote verwachtingen de campagne 2024 – 2025. Jim Hiller was eind mei van interim tot vaste head coach gepromoveerd en met de voorgaande drie (interim) maanden was dit ook allesbehalve een slechte keuze.

Met her en der wat vraagtekens in de diepte, maar waren na een valse start behoorlijk bij de pinken. Onder leiding van een ijzersterke Adrian Kempe, Anze Kopitar en aanwinst Warren Foegele bleken de Kings met name in eigen huis een onneembare veste. Een 31-6-4 record was met afstand het beste van alle teams in de NHL. Kempe schoot ‘ouderwets’ de pucks weer vakkundig tegen de touwen en eindigde het seizoen als lijstaanvoerder in goals (35), punten (73) en powerplay treffers (zeven).

Na 82 wedstrijden eindigden de Kings met 105 punten uiteindelijk als tweede in de Pacific Division, op vijf punten van winnaar Vegas Golden Knights. Desondanks waren de verwachtingen in LA andermaal (en ook deels terecht) hooggespannen. Goalie Darcy Kuemper was weergaloos, de blue-line liet ook dit seizoen zien uit het juiste hout te zijn gesneden, een behoorlijke top-nine én het thuisvoordeel liet het ‘Edmonton-LA’ kwartje naar de zwarte kant vallen.

EDMONTON KRIJGT MOMENTUM IN SCHOOT GEWORPEN

Die verwachtingen werden in de eerste twee wedstrijden in de serie dan ook meer dan ingelost. Beide ploegen strooiden met goals — na drie wedstrijden stond het telraam al op 30+ (!) treffers. Het momentum ging na Game 3 echter volledig richting de ploeg van Kris Knoblauch. Een weifelende beslissing van head coach Jim Hiller (onjuiste coach challenge) in Game 3, resulteerde in een kanteling van de wedstrijd (en serie). Edmonton wisselde Stuart Skinner in voor Calvin Pickard, maar zelfs zónder die goaliewissel hadden de Kings sindsdien niets meer in de melk te brokkelen.

Dat de Kings uiteindelijk hun eigen glazen ingooiden met een aantal gekke keuzes, kan niet worden losgezien van het ontslag van GM Rob Blake. De Canadees stond sinds 2017 als eindverantwoordelijk GM op de loonlijst in LA en zette de ploeg sindsdien volledig naar zijn hand. Bewierookt om zijn uitstekende beleid, was het (andermaal) stranden in de eerste ronde van de play-offs de druppel voor de eigenaren.

KEN HOLLAND NEEMT STOKJE OVER

Een kleine anderhalve week na het ontslag van GM Rob Blake, stelde LA reeds een opvolger aan. Good old Ken Holland nam per direct het stokje van Blake over als tiende GM uit de geschiedenis van de Kings. Na een fiks aantal gesprekken met potentiële kandidaten viel de keuze vanuit president Luc Robitaille uiteindelijk op de voormalig Red Wings en Oilers GM.

Voor Holland lag er een meerjarig contract klaar, waar de 69-jarige Canadees ook eerlijk aangaf met meerdere franchises (waaronder New York Islanders) in gesprek te zijn geweest. En buiten alle mogelijke twijfels vanuit de fans in LA om, hebben de Kings met het aanstellen van Holland één van de meest succesvolle GM’s aller tijden binnenboord gehaald. De Canadees was van 1997 tot 2019 als (deels assistent) GM actief in Detroit, waarin onder zijn bewind vier Stanley Cups werden gewonnen. Na het doorschuiven van Steve Yzerman als opvolger had Holland het na 22 jaar wel gezien in Detroit en werd hij niet veel later als GM in Edmonton aangesteld.

Onder zijn bewind bouwden de Oilers uiteindelijk ook gestaag aan een kampioenenformatie, maar vond het gedurende zijn vijf jaar aan het roer twee keer haar Waterloo in de Western Conference Final en het voorbije seizoen de Stanley Cup Final. Aan het einde van het seizoen 2023 – 2024 liep het contract van Holland ten einde en werd er gezamenlijk besloten afscheid van elkaar te nemen.

Eén van de grootste vraagstukken binnen LA Kings was zonder twijfel de positie van head coach Jim Hiller, die medeverantwoordelijk werd gehouden voor de 4-2 nederlaag tegen Edmonton Oilers in de eerste ronde van het postseason. Na een urenlange ontmoeting tussen Holland en Hiller zijn de twee overeengekomen de toekomst met elkaar aan te willen gaan.

HOLLAND LAAT ER AANVALLEND GEEN GRAS OVER GROEIEN

Koud in het veld was het offseason de uitgelezen mogelijkheid voor GM Ken Holland om direct zijn stempel in Los Angeles te drukken. Ook niet bepaald een overbodige luxe als je de average statistieken van de Kings erbij pakt: 15e in aantal goals en slechts 27e in powerplay successie (17.9%).

Nadat we zojuist al de loftrompet over Adrian Kempe afstaken, is het nu de beurt aan oogappel Quinton Byfield. De 22-jarige Canadees beleefde in het seizoen 2023 – 2024 zijn breakout en beantwoordde die openbaring met een uitstekend vervolg (54 punten in 81 wedstrijden). Ondanks dat de fans in Los Angeles nog altijd vrij kritisch zijn op het spel van de second overall van 2020, begint zijn potentiële ‘1C’ nu eindelijk vorm te krijgen.

Dan is daar nog captain Anze Kopitar. De inmiddels 38-jarige Sloveen was ook het voorbije seizoen één van de onderwerpen van gesprek in de strijd om de Selke Trophy en kondigde vorige week aan na een carrière van bijna twintig jaar aan het einde van het seizoen 2025 – 2026 zijn schaatsen definitief aan de wilgen te hangen.

Ken Holland hield er in zijn achterhoofd al voorzichtig rekening mee en haalde rond de opening van Free Agency — mede ook met het vertrek van Tanner Jeannot naar Boston Bruins — onder meer Corey Perry (Edmonton Oilers) en Joel Armia (Montreal Canadiens) naar Los Angeles. Beide heren zullen voornamelijk op de vierde lijn geposteerd worden, al zal dat in het geval van Perry nog even moeten wachten. De 40-jarige Canadees raakte in een trainingsronde geblesseerd en onderging succesvol een knieoperatie, die hem naar verluidt twee maanden aan de kant zal houden. Op de top-six behield Holland zowel Trade Deadline aanwinst Andrei Kuzmenko (één jaar), als Alex Laferriere (drie jaar) langer aan boord.

GAVRIKOV GAAT, ERVARING KOMT

LA Kings was defensief één van de betere teams in de NHL het voorbije seizoen. Het vooruitzicht dat top blue-liner Vladislav Gavrikov als Free Agent de markt zou verkennen werd echter steeds meer bewaarheid. Nadat de Rus uiteindelijk een lucratief zevenjarig contract bij New York Rangers tekende, pakte Ken Holland direct door. In een eerder stadium deed het prospect Jordan Spence (Ottawa Senators) van de hand en hengelden de Kings zowel Brian Dumoulin als Cody Ceci binnen.

Het leverde echter de nodige vraagtekens op bij de fanschare. Notabene Gavrikov en Spence stonden gezamenlijk voor exact hetzelfde bedrag op de loonlijst als nu het (achterin de dertig) duo Ceci – Dumoulin. De 31-jarige Ceci was op de blauwe lijn van Edmonton (en eerder in Dallas) een belangrijke schakel en Holland hoopt de Canadees diezelfde rol ook in LA te kunnen toedelen. Mikey Anderson en Drew Doughty vormen oud en vertrouwd het eerste paar en zal het voor good old Doughty te hopen zijn dat hij zijn enkelblessure van vorig seizoen achter hem kan laten. Joel Edmundson en Brandt Clarke posteren zichzelf op de tweede linie.

Between the pipes hopen de zwarthemden op een bevestiging van het weergaloze jaar van Darcy Kuemper. De goalie kwam tijdens de zomer van Washington naar LA (in ruil voor Pierre-Luc Dubois) en was vanaf seconde één buitenaards. Met een .922 sv%, vijf shutouts en een 31-11-7 record eindigde de Canadees als tweede in de strijd om de Vezina Trophy. Backup David Rittich vertrok richting New York Islanders, waarna Holland met succes Anton Forsberg (Ottawa Senators) binnenboord haalde.

VOORUITBLIK: HET “GELUK” VAN DE PACIFIC DIVISION

Los Angeles Kings is — niet voor het eerst de voorbije jaren — op een belangrijk kruispunt aanbeland. De zwarthemden waren één van de upcoming franchises, maar hebben nog altijd niet het laatste stapje richting top contender kunnen zetten.

Aankomend seizoen zullen de Kings (op papier) dan ook niet met eremetaal in hun handen staan. Desondanks is de NHL-redactie ervan overtuigd, dat de tweevoudig Stanley Cup winnaar andermaal vertegenwoordigd is in de play-offs. Het roster herbergt nog altijd genoeg kracht om de stap naar de play-offs te maken, maar heeft dit ook deels te maken met de behoorlijk zwakke Pacific Division. Natuurlijk zijn Vegas Golden Knights en Edmonton (normaal gesproken) weer van de partij in de strijd om de divisietitel, maar is het daarachter wat de NHL-redactie betreft koffiedik kijken.

Laten we voor de Kings vooral hopen dat ze “eindelijk” eens Edmonton ontlopen en zich van de “vloek light” kunnen ontdoen.

Cover photo: Daniel Stopani

MNF: Dolphins en Broncos winnen eenzijdige games

0

Afgelopen nacht stond er opnieuw een Monday Night Doubleheader op het programma. De New Jork Jets mochten op bezoek bij divisierivaal Miami Dolphins en de Cincinnati Bengals speelden uit bij de Denver Broncos.

Teken van leven in Miami, zware blessure Tyreek Hill

New York Jets @ Miami Dolphins | 21-27

De NFL had na drie weken toch liever een andere primetime game op Monday Night Football gezet, maar het was eenmaal niet anders. Misschien leidde dit er toe dat de Dolphins zich verplicht voelden goed football te laten zien, want dat deden ze. Zeker de Dolphins defense begon goed aan de wedstrijd.

Nadat Riley Patterson een field goal voor de thuisploeg had geraakt, wisten ze namelijk de Jets op hun eigen 6-yardlijn te stoppen. Braelon Allen kreeg de bal, maar door goed verdedigen van de Dolphins fumblede hij de bal, die werd veroverd door Miami. Wat dus een 3-7 achterstand had kunnen zijn, liep nu uit op balbezit zonder score tegen. Sterker nog, ondanks een fumble van Tua Tagovailoa, die door Ollie Gordon werd veiliggesteld, scoorden ze een touchdown op deze drive. Een enorm cadeau van de Jets dus. Het was Darren Walller, de tight end die terugkwam uit zijn pensioen, die zijn eerste touchdown voor Miami scoorde. Zo was er al snel een voorsprong van 10 punten, die de Dolphins niet meer uit handen gaven. Nick Folk wist namens de Jets voor rust alleen nog een field goal te scoren, waardoor het 3-10 bij rust was.

Na halftime mochten de bezoekers de bal ontvangen en meteen proberen wat aan hun achterstand te doen. Isaiah Williams zijn enige wapenfeit van deze game was namelijk dat hij de bal fumblede op de kickoff return, die door Dante Trader namens Miami gepakt werd. Meteen op die drive was het opnieuw Waller die in de end zone kwam en zo was het 3-17 na nog geen vier minuten spelen. Het zei veel over de Jets die maar liefst voor 101 yards penalties aan hun broek kregen, zeer ongedisciplineerd.

Hoewel ze meteen erna eindelijk een touchdown scoorden, was het verschil al te groot. Justin Fields rende de bal vanuit midfield de end zone in voor een 43-yard touchdown. Dat was meteen zijn hoogtepunt van de avond, want op sommige passing plays leek hij niet heel zeker. Uiteindelijk was de laatste score in het derde kwart opnieuw een touchdown, nu weer voor de Dolphins. De’Von Achane wist de bal binnen te lopen en bekroonde zo zijn avond met een score. Hij rende voor 99 yards in 20 pogingen, waardoor hij zich opnieuw liet gelden.

In het laatste kwart konden de Jets geen wonderen meer klaarspelen. Na een field goal aan beide kanten was het Garrett Wilson die met nog twee minuten te gaan een mooie catch had in de end zone. Door een geslaagde two point conversion was de stand veel closer dan de wedstrijd deed vermoeden; 21-27. Doordat de onside kick niet lukte en Waller op de bal dook, was de wedstrijd gespeeld.

Hoewel het spel van de Dolphins veelbelovend was en ze hun eerste win van het seizoen binnensleepten, zullen ze zich zorgen maken over Tyreek Hill. Vroeg in het derde kwart liep hij namelijk een op het oog erg vervelende blessure op. Het beeld was niet fraai en uiteindelijk zou het gaan om een knie uit de kom. Het is te hopen dat er geen belangrijke zenuwen of spieren geraakt zijn, anders zou het zomaar einde seizoen kunnen zijn voor Hill.

Broncos maken gehakt van machteloze Bengals

Cincinnati Bengals @ Denver Broncos | 3-28

De Bengals begonnen vooruitstrevend aan de wedstrijd met een drive die resulteerde in een field goal van Evan McPherson. Toch was niets minder waar, want dit zou de enige score van de Bengals deze avond zijn. Het leek wel alsof iedereen al bezig was met het inladen van de bus terug naar Cincinnati. Vanaf dat moment konden ze eigenlijk zowel de run als de passing plays van de Broncos niet stoppen.

Allereerst was het Box Nix die aan het einde van een mooie aanval stond in het eerste kwart. Adam Trautman ving nog een mooie pass op deze drive, waardoor ze binnen vier minuten het veld overstaken. Na scores van Marvin Mims, die de bal binnenrende, en een mooie vangbal van Courtland Sutton, was het lot van de Bengals al voor rust bezegeld; 3-21.

Na rust was het alleen nog een score van rookie R.J. Harvey, die veel werd betrokken in het spel. Deze catch op een bal van Nix, was een van zijn vijf targets. Achter J.K. Dobbins had hij in het backfield een bescheiden rol. Dobbins was onder Sean Payton de eerste running back die meer dan 100 yards behaalde. Dat is voor het eerst in 38 games onder zijn leiding. Als zelfs hun running offense gaat lopen, heeft Denver een heel gebalanceerde aanval om op verder te bouwen.

Uiteindelijk staan beide teams nu op een 2-2 record, waarbij de Broncos duidelijk een stijgende lijn laten zien. De Bengals daarentegen lieten wederom zien dat hun defense te wensen over laat en zeker niet op het niveau zit als waar ze op zouden willen spelen. Zonder Joe Burrow blijkt de aanval gereduceerd tot 50/50 go-ballen diep het veld in op Tee Higgins of Ja’Marr Chase. Als je de ballen dan gooit, zoals Jake Browning deze game deed, is de kans dus groot is dat het net niet lukt.


Lees ook de recaps van de vroege en late games op zondag en TNF!

Coverfoto: David Zalubowski/AP

NFL op zondag: Chiefs bezorgen Ravens kopzorgen

0

Tijdens de late window van de zondagswedstrijden in Week 4 was het vooral uitkijken naar het treffen tussen AFC-giganten Kansas City Chiefs en Baltimore Ravens. 1 van beide teams zou na deze partij achterblijven met een record van 1-3 om het seizoen te starten. Maar ook in Los Angeles stond een spannende game op het menu. De nog ongeslagen Indianapolis Colts kwamen op bezoek bij de LA Rams. Voorts probeerden de San Francisco 49ers hun ongeslagen reeks te verlengen, probeerden de Chicago Bears te bevestigen in Las Vegas en keerde Micah Parsons als Green Bay Packer terug naar het team dat hem vlak voor de seizoensstart wegruilde, de Dallas Cowboys. De samenvattingen van al deze wedstrijden in Deel 2 van onze NFL op Zondag!

CHIEFS VELE MALEN STERKER DAN ZWALPENDE RAVENS

Baltimore Ravens @ Kansas City Chiefs | 20-37

Voor zowel de thuisspelende Kansas City Chiefs als de bezoekende Baltimore Ravens stond er veel op het spel in deze vroege topwedstrijd. Beide teams begonnen aan deze partij met een 1-2-record en moesten dus winnen om weer wat geruster te kunnen slapen. De Ravens schoten alvast als een raket uit de startblokken met een geweldige eerste drive. Na acht plays en 5,5 minuut vond Lamar Jackson Justice Hill in de eindzone voor een snelle touchdown. De toon leek gezet. Niets bleek echter minder waar, want nadien zakte het als een pudding in mekaar bij de Ravens.

De defensie van DC Steve Spagnuolo vond de sleutel tot succes en maakte Lamar Jackson voor de rest van de game het leven zuur. De tweevoudig MVP gooide een interceptie en verloor een fumble en de offense van de Ravens kwam er niet meer aan te pas. Bij de Chiefs ging de offense net beter en beter lopen naarmate de wedstrijd vorderde. Dat had wellicht meerdere redenen. Bij de Ravens vielen de verdedigers als vliegen. Zowel Marlon Humphrey als Roquan Smith vielen uit met blessures. Maar ook de terugkeer van Xavier Worthy bij de Chiefs mag niet onderschat worden. De pijlsnelle receiver werd prompt het favoriete target van een sterk spelende Patrick Mahomes. Mahomes leek wel de klok te hebben teruggedraaid. Hij gooide voor 270 yards en vier(!) touchdowns.

De Chiefs wonnen al bij al verrassend makkelijk van de Ravens en lieten aan de hele NFL zien dat het nieuws over hun neergang veel te voorbarig was. Binnenkort keert ook Rashee Rice terug en dan komt deze offense misschien wel nóg meer tot leven. Bij de Ravens zit coach John Harbaugh intussen met de handen in het haar. Van zijn defense blijft amper nog iemand over en ook offensief zijn er kopzorgen. Lamar Jackson viel in het derde kwart uit met een hamstringblessure. Bleef hij uit voorzorg vervroegd aan de kant? Of is de superster langere tijd uit? Het water staat de Ravens in ieder geval aan de lippen met een record van 1-3.

LA RAMS WINNEN AANGENAME POT VAN INDIANAPOLIS COLTS

Indianapolis Colts @ Los Angeles Rams | 20-27

In SoFi Stadium gingen de Indianapolis Colts op zoek naar hun vierde zege in evenveel wedstrijden. Om hun ongeslagen status te behouden zouden ze dan wel moeten afrekenen met de LA Rams. Volgens velen de eerste échte test voor de verrassende Colts. Moeten we de Colts serieus nemen? Na een erg aangename en spannende partij, zijn we geneigd te zeggen van wel! De Colts maakten namelijk lange tijd aanspraak op de zege, maar gaven het uiteindelijk uit handen door zelfgemaakte fouten.

Met name Adonai Mitchell zal slecht geslapen hebben vannacht. In het derde kwart was hij op weg naar een touchdown maar begon hij te vroeg te juichen en verloor hij de bal net voor hij de eindzone inliep. Het werd een touchback en dus geen punten. In het vierde kwart rende Jonathan Taylor een touchdown van 50 yards binnen, maar die werd teruggedraaid door een holding penalty… van Adonai Mitchell. De tweedejaars receiver kostte zijn team op die manier 14 punten.

Wie zijn team geen punten kostte, wel integendeel, was Puka Nacua. Nacua ving 13 ballen voor 170 (!!) yards en ving ook een touchdown. Zijn touchdown bracht de Rams op gelijke hoogte met de Colts laat in het vierde kwart. Met nog anderhalve minuut te gaan in de wedstrijd lanceerde Matthew Stafford (29/41, 375 yards, 3 TD) een bom van 88 yards naar Tutu Atwell, die de Rams op voorsprong bracht. Daniel Jones (24/33, 262 yards, 1TD, 2INT), die het zelf allesbehalve onaardig deed, kreeg nog een kans om op z’n minst overtime te forceren. Hij forceerde het echter net te veel en werd onderschept door Kam Curl. Zo hielden de Rams stand en kwam er een einde aan de ongeslagen reeks van de Colts.

OVERIGE GAMES

Jacksonville Jaguars @ San Francisco 49ers | 26-21: Brock Purdy had zich zijn terugkeer in de line-up van de Niners wellicht anders voorgesteld. Hij speelde een matige partij en gooide naast twee touchdowns ook twee intercepties. Offensief leek enkel CMC opnieuw op niveau, met 141 scrimmage yards en een touchdown. De Jaguars konden dan weer rekenen op running back Travis Etienne, die weer helemaal terug op zijn oude niveau is. Etienne rende 124 rushing yards bij elkaar. En ook Parker Washington mag een bloemetje toegeworpen krijgen. Zijn punt return touchdown van 87 yards gooide de game in het slot en bezorgde de Jaguars hun derde zege van het seizoen. De Niners zijn hun ongeslagen status kwijt.

Chicago Bears @ Las Vegas Raiders | 25-24: Lange tijd leken de Las Vegas Raiders op weg naar hun tweede zege van het seizoen. Vooral de ontbolstering van rookie running back Ashton Jeanty zal deugd gedaan hebben bij de fans. De vinnige Jeanty scoorde drie touchdowns. Maar de Chicago Bears toonden dat er vechtlust in het team zit. Zeker de defense zorgde ervoor dat de Bears nooit helemaal kansloos waren. Kevin Byard plukte 2 van de 3 intercepties. In het slot van de wedstrijd rende D’Andre Swift de beslissende touchdown binnen. De Raiders kregen nog een kans om opnieuw haasje-over te doen, maar de Bears special teams blokten de field goal-poging van Daniel Carlson. Met een record van 2-2 gaan de Bears hun bye week in.

Green Bay Packers @ Dallas Cowboys | 40-40: De meest krankzinnige game werd tot het laatst bewaard op zondag. Tijdens Sunday Night Football leverden de Packers en de Cowboys een boksmatch af die uiteindelijk geen winnaar kende. Micah Parsons had zich zijn terugkeer naar Jerryworld in Dallas wellicht iets anders ingebeeld. Toch wist hij 1 keer zijn oude QB Dak Prescott te sacken. Voorts wisselden de teams de voorsprong af en stond het na de reguliere speeltijd 37-37.

Beide quarterbacks deelden lustig uit. Dak Prescott gooide drie touchdowns, waarvan twee naar George Pickens. De nieuwste WR van de Cowboys ving in deze game alvast uitstekend de afwezigheid van CeeDee Lamb op. Ook Jordan Love gooide drie touchdowns, alle drie naar Romeo Doubs. In overtime wist geen van beide teams een touchdown te scoren, maar maakten ze wél beiden nog een field goal. Het werd 40-40 en zo hebben we ons eerste gelijkspel van het seizoen te pakken!


Lees hier de recaps van de vroege games op zondag!

Coverfoto: Charlie Riedel/AP

NHL 32-in-32 | Tampa Bay Lightning: Oude Bolts jagen op nieuw succes

0

Dinsdagavond 7 oktober 23.00 uur Nederlandse tijd zetten de Chicago Blackhawks en titelhouder Florida Panthers het nieuwe NHL-seizoen in gang. Nu al belooft het een bijzonder seizoen te worden, want door de overeenkomst met DAZN kunnen wereldwijd veel meer mensen de NHL gaan volgen. Dat is natuurlijk iets voor later. Eerst duiken wij in onze traditionele 32-in-32 en nemen we vandaag een team door dat dit decennium al twee keer de beste was: Tampa Bay Lightning.

SEIZOEN 2024-2025: NO STAMKOS, NO PROBLEM

Was er voor de Tampa Bay Lightning leven na Steven Stamkos? En of er leven was na het vertrek van hun icoon en captain! General manager Julien BriseBois schakelde namelijk razendsnel door Jake Guentzel voor zeven seizoenen vast te leggen en dit legde de franchise geen windeieren. De voormalig Penguin zette maar direct één van zijn beste seizoenen ooit op het bord en bewees daarmee het gelijk van ’t management.

Dat goede seizoen voor Guentzel kan natuurlijk niet los worden gezien van de aanwezigheid van de toppers die er nog altijd zijn in Tampa. Nikita Kucherov nam als vanouds de ploeg op z’n schouders als het moest, Victor Hedman presteerde ook met de “C” op zijn borst uitstekend en Brandon Hagel wist nog ergens een versnelling te vinden waardoor hij nóg beter presteerde dan in 2023-2024. Hadden we trouwens Andrei Vasilevskiy al genoemd? De Rus eindigde achter Connor Hellebuyck als tweede in de Vezina Trophy en dat was niet voor niets. De Rus kende één van zijn beste jaren, maar ook één van zijn drukste jaren…

Of dat laatste van invloed was in de play-offs zullen we nooit weten. Feit is wel dat Vasilevskiy met 63 wedstrijden in de benen begon aan dat postseason en dan ook nog eens tegen de Florida Panthers. Aangezien Toronto de Atlantic Division won, waren deze twee powerhouses tot elkaar veroordeeld in de eerste ronde. Tot verdriet van de Lightning, want die gingen er keihard in vijf wedstrijden af. Zij moesten lijdzaam toezien hoe Florida, net als Tampa Bay eerder dit decennium, drie jaar op rij de Stanley Cup Final speelde en ‘m voor de tweede keer op rij won.

SEIZOEN 2025-2026: TIJD BEGINT TE DRINGEN

Zonder de lezer weg te willen jagen, moeten we wel even waarschuwen. Fans of volgers die deze zomer namelijk op vuurwerk hadden gerekend in Tampa Bay komen enorm bedrogen uit. Er gebeurde in dat deel van Florida namelijk praktisch niks. Oke, ze deden zaken met de Oilers waarin talent Isaac Howard werd geruild voor talent Sam O’Reily. Howard was een first-round pick uit 2022 en zag ook wel in dat het lastig werd om door te breken. Dit laat hij nu aan O’Reily, eveneens een first-round pick maar dan uit 2024. De 19-jarige centre kan zijn borst nat maken, want de concurrentie is hevig. En tegen de tijd dat hij op ’t punt van doorbreken staat, zijn de hoogtijdagen van de Lightning mogelijk al voorbij…

Dat is allemaal (sombere?) toekomstmuziek. Het heden leert ons dat coach Jon Cooper nog altijd een uitstekend roster tot zijn beschikking heeft. Een roster waar Nikita Kucherov zonder meer de grote blikvanger is. Voor het derde jaar op rij ging de inmiddels 32-jarige Rus ruim over de grens van 100 punten. Zijn 37 goals en 84 assists bleken uiteindelijk voldoende om voor het tweede jaar op rij – en de derde keer in totaal – de Art Ross Trophy te winnen voor de speler met de meeste punten. Dat hij ook ruimschoots de meeste punten verzamelde van alle spelers op het Lightning-roster zal ook niemand verbazen.

ZOEKEN NAAR BEVESTIGING

De tweede naam op die lijst was daarentegen wel een verrassende. Dat Brandon Hagel goed was, bewezen zijn 75 punten een jaar eerder al. Dat de voormalig nummer 159 in de draft daarmee nog niet aan zijn plafond zat, wisten we niet. Met 35 goals en 90 punten kan Hagel namelijk terugkijken op een voortreffelijk seizoen. Hij deed het met dat aantal zelfs beter dan twee andere toppers op het roster. En dat terwijl Brayden Point met 42 goals en 82 punten ook prima presteerde. Daarnaast kon ook Guentzel (80 punten) terugkijken op een goed eerste jaar in Tampa.

Hagel was een aangename verrassing, maar dat stempel konden we ook op Anthony Cirelli plakken. Natuurlijk doet de centre het al jaren goed op de lijst met Selke-kandidaten, maar dat Cirelli naast het verdedigende aspect ook vaak kan scoren, was een beetje nieuw. Met 27 goals liet de 28-jarige Canadees daarmee een andere kant van zichzelf zien. Cooper zal mogelijk van hem vragen of er nog een tandje bij kan. Zeker nu Nick Paul tot minimaal november uit de running is met een blessure.

DEADLINE-DEALS PAKKEN GOED UIT

Dat BriseBois deze zomer zich gedeisd hield, had er ook mee te maken dat de GM vlak voor de trade deadline al actie ondernam. Oude bekende Yanni Gourde keerde terug bij de Bolts en daarnaast kwam Oliver Bjorkstrand over van de Kraken. Dit alles kostte de Lightning overigens wel twee first-round picks voor de komende jaren. Met andere woorden, het moet nu gebeuren in Tampa Bay, want van aanstormend talent moeten ze ’t niet hebben. De 33-jarige Gourde zal meer dan waarschijnlijk zijn carriere besluiten in Tampa Bay. Hij verlengde onlangs namelijk tot medio 2031. De drie jaar jongere Bjorkstrand zien we normaal gesproken volgend jaar terug in de vijver met free agents op 1 juli. Beide spelers zorgen overigens wel voor diepte op dit roster.

Het barst in dit deel van Florida dus van de ervaring, maar hoe zit het met vers bloed? Daar wringt de schoen een beetje. Conor Geekie is met zijn 21 jaar de jongste aanvaller. Hij kwam in 2024 over van de huidige Mammoth in ruil voor Mikhail Sergachev. Geekie viel in 2022 net buiten de top 10 in de draft, dus in de toekomst mogen we best mooie dingen van hem verwachten. Van die toekomst hoopt ook Gage Goncalves deel uit te maken. De 24-jarige winger verlengde zijn contract met twee jaar en mikt nog op zijn echte doorbraak.

De 26-jarige Pontus Holmberg is een nieuw gezicht op de aanvalslijnen. Hij werkte de laatste drie seizoenen af bij de Toronto Maple Leafs en tekende als free agent bij de Bolts. De Zweed vinden we terug in de bottom six, waar hij ook Zemgus Girgensons tegenkomt. Als lid van de Sabres scoorde de Let tien jaar geleden eens 15 goals in een seizoen, maar dat wist hij daarna nooit meer te evenaren. Laat staan te overtreffen. Toch is het een degelijke aanvaller, die fysiek wel kan uitdelen. Niet onbelangrijk voor als de burenruzie tegen de Panthers op het programma staat. Laatbloeier Mitchell Chaffee maakt deze lijn compleet. Met zijn 27 jaar heeft Chaffee nu pas zijn eerste volledige seizoen achter de rug in de NHL.

ERVARING ZAT

Op de blauwe lijn van deze Tampa Bay Lightning spring natuurlijk de naam van Victor Hedman er geweldig uit. De 34-jarige Zweed, zevenvoudig All-Star en winnaar van de Norris in 2018, begint aan zijn zeventiende seizoen bij de Bolts. Normaal gesproken zal hij – als captain van de franchise – ook tot de twintig komen aangezien zijn contract nog loopt tot de zomer van 2029. Daarbij zullen alle partijen vurig hopen dat Hedman zowel fit blijft als zijn productiviteit behoudt. De Zweed speelde vorig seizoen gemiddeld 23 minuten per wedstrijd en was ook nog eens goed voor 66 punten.

J.J. Moser kan zich dan ook geen betere mentor wensen. De Zwitserse blueliner debuteerde bij de Coyotes in de NHL, maar is goed op z’n plek bij een contender als Tampa Bay. Een blessure hield hem vorig seizoen even aan de kant, maar Moser bewees een aanwinst voor dit roster te zijn. Iets wat we ook kunnen zeggen over de teruggekeerde Ryan McDonagh. De veteraan vertrok in 2022 naar Nashville, maar de Bolts haalden hem terug om met zijn leiderschapskwaliteiten het verlies van Stamkos wat op te vangen. Nu de Amerikaan 36 is, zal Cooper voorzichtiger zijn met z’n minuten. Dat McDonagh het niveau nog wel degelijk aan kan, bewees zijn + 43 rating wel. Het was namelijk het hoogste in de league…

Erik Cernak behoort er ook al tot het meubilair. Dit ondanks dat de Slowaak nog maar 28 is. Cernak heeft al het nodige meegemaakt bij de Bolts, won er Cups en Cooper weet dat hij altijd op de degelijk verdediger kan vertrouwen. Darren Raddysh en Emil Lilleberg maken het defensieve korps compleet. Net als Cernak zullen zij je niet aan legio punten helpen, maar kunnen ze wel de tegenstander daar van weerhouden. Iets wat voor een verdediger ook best belangrijk is.

GEWELDENAAR

Het roster van de Tampa Bay Lightning mag door de jaren heen dan iets zwakker geworden zijn, maar de club blijft nog altijd kandidaat Cup-winnaar. Een belangrijke reden daarvoor staat tussen de palen. Andrei Vasilevskiy won in 2019 de Vezina Trophy voor beste goalie en eindigde ook nog eens vier keer op het podium. De laatste keer was vorig jaar, toen Vasilevskiy dus tweede werd. Een grandioze sluitpost, die in topvorm waarschijnlijk de beste in de league is. Al zullen ze daar in Winnipeg ongetwijfeld over willen discussiëren.

Voor Jonas Johansson is het misschien een ondankbare taak om backup te zijn achter zo’n grootheid. Hoewel de 30-jarige Zweed goede optredens afwisselt met mindere is het voor Cooper toch het overwegen waard om Johansson vaker te gebruiken. Vasilevskiy speelde vorig seizoen maar liefst 63 wedstrijden en stak met speelminuten ook boven de rest uit. Het is prachtig om zo’n geweldige goalie te hebben, maar de Bolts moeten wel oppassen dat ze geen roofbouw op dat lichaam plegen.

VOORSPELLING

Langzaam maar heel zeker sluit voor de Lightning de deur naar een volgende titel. Kucherov, Hedman, Vasilevskiy en Guentzel zijn stuk voor stuk topspelers, maar al wel aan de verkeerde kant van de 30 jaar. BriseBois heeft de laatste jaren alles op alles gezet om die deur naar de Cup open te houden en daarbij de toekomst min of meer op het spel gezet. Voor dit seizoen zal dat nog geen problemen geven. De Bolts plaatsen zich “gewoon” weer voor de play-offs, maar misschien is het verstandig om er alles aan te doen om de Panthers te ontlopen.

Twee jaar op rij vlogen de Lightning er betrekkelijk kansloos uit tegen de buren uit Sunrise en we sluiten niet uit dat dit opnieuw gebeurt. We zetten namelijk toch wat vraagtekens bij de diepte van de aanval. En toch ook wel van de blauwe lijn. Het is meer dan goed genoeg om de play-offs te halen, maar tegen het beste van ’t beste schiet het waarschijnlijk tekort. Dan moeten de Bolts het toch weer hebben van de goalie. In dat geval is het te hopen dat Vasilevskiy niet al volkomen uitgeblust aan de belangrijkste periode van het jaar begint.

Cover photo: Christopher Hanewinckel / USA Today

MLB Dutch Watch: Bogaerts en Rafaela met goede vorm richting play-offs

0

In deze laatste Dutch Watch van dit seizoen blikken we terug op de laatste anderhalve week. Xander Bogaerts keerde, toch wel verrassend, al terug bij de San Diego Padres, Ceddanne Rafaela wist weer iets van zijn goede vorm te vinden en Kenley Jansen joeg op de derde plaats van de all-time lijst met saves. Slecht nieuws was er helaas voor Ozzie Albies, die geblesseerd raakte. Tot slot zetten we op deze plek even alle matchups in de Wild Card-ronde op een rijtje.

OZZIE ALBIES (2B, Atlanta Braves)

SEASONSTATS: 603 AB, .240/.306/.365, .671 OPS, 74 R, 74 RBI, 23 2B, 16 HR, 14 SB, 89 OPS+

Na wat jaren met blessureleed leek Ozzie Albies eindelijk op weg naar een seizoen met 162 wedstrijden. Leek, inderdaad. Op de laatste maandag van het reguliere seizoen, thuis tegen de Washington Nationals, liep de tweedehonkman een breukje in zijn hand op en was daarmee klaar voor de rest van de week. En dus het seizoen. Daarmee kwam er – opnieuw – een vroegtijdig einde aan wat voor Ozzie Albies een seizoen met twee gezichten was. Een matige eerste seizoenshelft liet de infielder volgen door een veel betere tweede. Voor bewijs daarvan hoeven we alleen maar te kijken naar het slaggemiddelde. Dat lag op .220 na de eerste 95 duels en in de wedstrijden daarna tekende Albies voor een gemiddelde van .272.

TIGERS GETEMD

Die opleving na de ASG was bij lange na niet genoeg om in de buurt van zijn “normale” statistieken te komen. In 2021 en 2023 zat Albies bijvoorbeeld boven de 30 homeruns en sloeg hij meer dan 100 runs binnen. Hoewel hij dit seizoen meer wedstrijden speelde, kwam de infielder niet in de buurt van die cijfers. Daar veranderde ook een sterk slot niets meer aan. Nadat de Braves de serie van vier wedstrijden in Washington hadden gewonnen, gingen ze in Detroit vrolijk door met zegevieren. Zo was Albies op vrijdag 19 september met 3-for-4 een ware plaag voor de Tigers-pitchers en vijzelde hij met een 2-run RBI-single in de eerste inning ook nog zijn aantal RBIs wat op. Atlanta legde daar al de basis voor een klinkende 10-1 overwinning.

Dit was ontzettend slecht nieuws voor de Tigers, die in de laatste maand van ’t seizoen een voorsprong van 10 gewonnen wedstrijden op de Guardians zagen verdampen. Dit werd er voor de thuisspelende Tigers niet beter op toen de Braves ook de tweede ontmoeting naar zich toe trokken. Ozzie Albies was 1-for-4 met een belangrijke gelijkmakende run in de negende inning. De wedstrijd waarin derdehonkman Nacho Alvarez Jr. zijn eerste homeruns in de majors sloeg, ging met 6-5 naar de bezoekers.

EINDE SEIZOEN

In de series finale – en de laatste uitwedstrijd voor de Braves in 2025 – was het opnieuw raak voor Albies. Weer moest hij wachten tot de negende inning, maar met een RBI-double werd z’n geduld beloond. Door die klap kon Ronald Acuna Jr. scoren vanaf het tweede honk. Zelf scoorde Albies de zesde run namens Atlanta, die ook deze zevende en laatste wedstrijd van deze road trip wonnen: 6-2. Het gevolg voor Detroit was, dat ze met slechts één gewonnen wedstrijd voorsprong begonnen aan hun serie tegen directe concurrent Cleveland Guardians…

Atlanta had nu acht wedstrijden op rij gewonnen en nam het in de laatste homestand van ’t jaar op tegen Washington en Pittsburgh. Voor Albies duurde die homestand nauwelijks drie innings. In zijn derde at-bat (!) liep de infielder een vervelende blessure aan zijn hand op. Na onderzoek bleek het om een breukje te gaan. Albies had op dat moment al wat schade toegebracht aan de Nationals, die een recordaantal van 141 pitches nodig hadden in de eerste vier innings. Albies was in zijn AB’s 1-for-2 met een run en had dus een aandeel in de uiteindelijk 11-5 overwinning.

AFSCHEID

Spelen deed Albies niet meer dit seizoen, maar hij was zondag wel aanwezig toen de Braves het jaar afsloten met een overwinning. Dit was niet zonder reden, want tweevoudig World Series-winnaar en tweevoudig All-Star Charlie Morton nam afscheid. De 41-jarige werper werd vorige week in de gelegenheid gesteld om terug te keren naar de Braves, waar het voor hem allemaal begon. Zondag gaf Chris Sale hem de eer om in het duel met de Pirates de eerste innings af te werken waarna Morton onder groot applaus de heuvel, het veld en Major League Baseball verliet bij een 2-0 voorsprong. Hoewel het nog niet helemaal definitief is, is het aannemelijk dat er een einde is gekomen aan een lange en mooie carrière.


XANDER BOGAERTS (SS, San Diego Padres)

SEASONSTATS: 491 AB, .263/.328/.391, .720 OPS, 63 R, 53 RBI, 30 2B, 11 HR, 20 SB, 99 OPS+

Eind augustus hielden de Padres en Xander Bogaerts er waarschijnlijk rekening mee dat er een einde was gekomen aan z’n seizoen. Of in elk geval het reguliere deel daarvan. In een duel met de Mariners liep de kortestop een breukje  op in zijn linkervoet waardoor hij op de IL belandde. Al vrij snel kwam het bericht dat Bogaerts zich kon richten op de play-offs, maar zelfs dat bleek te negatief. Op dinsdag 23 september maakte hij namelijk alweer zijn rentree. Dit gebeurde een dag nadat de Padres zich voor de vierde keer in zes jaar hadden geplaatst voor de play-offs. Die maandag sleepten de Friars in de elfde inning een 5-4 overwinning op de Milwaukee Brewers uit het vuur en dat was genoeg om dat ticket veilig te stellen.

SNELLE RENTREE

Op hun beurt hadden de Brewers ook al een feestje gevierd. Zij legden vorig weekend namelijk al beslag op de titel in de NL Central. In dat drieluik met de Brewers maakte Xander Bogaerts dus zijn rentree. Padres-manager Mike Shildt kreeg zo de kans om hem alvast klaar te stomen voor de play-offs. In een seizoen waarin het toch al niet heel lekker loopt, verliep ook die rentree niet helemaal naar wens. Ja, het was fijn dat Bogey terug was, maar hij had waarschijnlijk op meer gehoopt dan de 1-for-8 over de twee wedstrijden. De eerste werd met 7-0 gewonnen door San Diego. Dankzij een 3-1 overwinning op donderdag wist de Brew Crew een sweep te voorkomen. Het was wel de wedstrijd waarin Bogaerts in de zevende inning zijn enige hit noteerde.

In het laatste weekend van dit reguliere seizoen ontvingen de Friars in het eigen Petco Park de zojuist geëlimineerde Arizona Diamondbacks. Door twee nederlagen tegen de Dodgers waren zij kansloos geworden voor een wildcard in de National League. Die wildcard hadden de Padres reeds op zak, dus was het voor hen een kwestie van finetunen richting play-offs. Bogaerts kon dit na zijn blessure ook wel even gebruiken en de infielder maakte er dan ook het beste van. Met 4 hits in tien AB’s liet de kortestop progressie zien. En daar bleef het niet bij.

GOED GEVOEL RICHTING CHICAGO

Op 9 augustus sloeg Bogaerts voor het laatst een bal het park uit. Op zaterdag 27 september kwam er een einde aan die periode van droogte. Al moet daar natuurlijk bij vermeld worden dat hij er door die blessure even uit heeft gelegen. Met 2-for-5 en een run had Bogaerts zijn aandeel al gehad in de 7-4 zege op vrijdag. Op zaterdag had hij maar even nodig om zijn spierballen te laten rollen. Met Luis Arraez op het eerste honk en al een 1-0 voorsprong op zak haalde onze landgenoot uit voor zijn elfde homerun dit seizoen. Mede dankzij die 2 RBIs wonnen de Padres opnieuw. Nu met 5-1.

Met een 12-4 overwinningen zetten de Padres een streep onder de eerste 162 wedstrijden. Bogaerts kwam twee keer aan slag en was wederom productief in de eerste inning. Zijn 2-run RBI-double bracht San Diego op een 4-1 voorsprong en zelf liep Bogaerts – na een sac fly van Jake Cronenworth – de 5-1 binnen. De nodige regulars kregen rust aan het einde van dit duel, zo ook Xander Bogaerts. Zij kunnen zich nu gaan opmaken voor een treffen met de Chicago Cubs in de NLWC. De Cubs hebben hier het thuisvoordeel.


KENLEY JANSEN (CL, Los Angeles Angels)

SEASONSTATS: 59.0 IP, 5-4 (29 SV-1 BS), 2.59 ERA, 0.949 WHIP, 3.71 FIP, 18 R, 17 ER, 19 BB, 57K, 165 ERA+

Voor Kenley Jansen begon de laatste week van dit seizoen later dan voor de rest van de Angels. In het weekend van 19 september brachten de Halos een bezoek aan de Colorado Rockies. Daar, op hoogte, kreeg Jansen al twee keer te kampen met hartritmestoornissen. Hoewel de closer een operatie heeft ondergaan, besloot hij in overleg met de club die wedstrijden aan zich voorbij te laten gaan. Jansen was daarna wel beschikbaar voor de laatste wedstrijden van dit seizoen. Een seizoen waarin hij vaak zijn dominante kant liet zien, maar waar Jansen ook vocht tegen de 6 runs die hij moest toestaan aan de Tigers op 2 mei. Zijn ERA schoot daarna opeens omhoog en zorgde een heel klein beetje voor een vertekend beeld.

Die wedstrijden op hoogte verliepen voor de Angels met wisselend succes. Twee gingen er verloren en eentje werd gewonnen van de al jaren ploeterende Rockies. Eenmaal terug in LA troffen de Angels een team dat nog heel lang met een schuin oog naar de play-offs keek. Inmiddels waren de Kansas City Royals kansloos daarvoor, maar dat weerhield hen er niet van op dinsdag 23 september de eerste ontmoeting tegen de Halos met 8-4 te winnen. Een dag later verliep het voor de bezoekers een stuk stroever. Die woensdag 24 september werd voor Kenley Jansen dan weer een mooi moment.

EINDELIJK WEER!

Twee weken na save 27 werd het namelijk eindelijk tijd voor nummer 28. De closer werd met een 3-2 voorsprong afgezet in de negende inning en liet geen spoortje van roest zien. Een kleine week na zijn vorige optreden was Jansen dominant als vanouds. Vinnie Pasquantino en Mike Yastrzemski kregen een strikeout aangesmeerd en tussendoor hielp het infield om Salvdor Perez tot een nul te maken. Al met al had Jansen slechts 8 pitches nodig voor dit optreden en daarmee zijn 475e save in z’n carriere.

Door de 4-9 nederlaag in de derde wedstrijd tegen de Royals wist Jansen dat hij dit seizoen nog maximaal op gelijke hoogte met Lee Smith kon komen voor de derde plaats op de all-time lijst met saves. Dat dit ook al een krachtproef van jewelste werd, was hem ook duidelijk. Tegen de Houston Astros zou hij dan elk van de drie wedstrijden in het slot moeten gooien. En die Astros hadden nog alles om voor te spelen. Na hun drie nederlagen in het drieluik tegen naaste concurrent Seattle moesten de Astros de AL West al aan de Mariners laten. Het hoogst haalbare was nu nog een wildcard. Zelfs met een sweep in LA tegen de Angels was dat nog geen uitgemaakte zaak. Detroit begon met één gewonnen wedstrijd voorsprong in de wildcard-race aan het laatste weekend.

ASTROS POOTJE GEHAAKT

Door toedoen van Kenley Jansen – nou vooruit, en de 2 RBIs van Mike Trout – was die sweep al na afgelopen vrijdag onhaalbaar. De closer werd in de negende inning aan het werk gezet met een krappe 4-3 voorsprong, maar niet voor het eerst de laatste tijd was Jansen subliem. Jesus Sanchez en Ramon Urias waren al met drie slag aan de kant gezet toen Mauricio Dubon na een hele lange AB van 10 pitches eveneens moest capituleren. Jansen struck out the side zoals dat zo mooi heet en stelde de 4-3 overwinning én zijn 29e save veilig. Voor de Astros betekende dit dat ze afhankelijk waren van de resultaten van anderen. De Tigers en Guardians in dit geval.

Die resultaten waren zaterdag in het nadeel van de Astros, waardoor hun 6-1 overwinning nauwelijks waarde had. Houston loopt zo voor het eerst sinds 2016 de play-offs mis. De series én season finale werd zondag door de Astros met 6-2 gewonnen.

TOEKOMST

Kenley Jansen bleef aan de kant en blijft dit seizoen steken op 29 saves. En 476 in z’n loopbaan. Hij heeft er dus nog 2 nodig om gelijk te komen met Lee Smith en logischerwijs 3 om hem te passeren voor de derde plaats op de all-time lijst. Dit zal volgend seizoen moeten gebeuren, maar het is nog wel even de vraag in welk tenue dit zal zijn. Het contract bij de Angels loopt af, maar gezien zijn vele goede optredens dit jaar zal er ongetwijfeld een club zich melden. Voor Jansen aan dat nieuwe seizoen gaat denken, wacht echter eerst nog de World Baseball Classic met Team Kingdom of the Netherlands!

RICHIE PALACIOS (INF/OF, Tampa Bay Rays)

SEASONSTATS: 42 AB, .333/.396/.452,.848 OPS, 10 R, 3 RBI, 2 2B, 1 HR, 4 SB, 138 OPS+

Het seizoen van Richie Palacios leek te beginnen op 17 april en vervolgens daar ook te eindigen. De international belandde voor lange tijd op de IL maar keerde begin september vanuit het relatieve niets terug. Hoewel het aan slag allemaal niet fameus was, wist Richie Palacios nog wel een homerun en een paar RBIs uit de mouw te schudden. Waarschijnlijk wist hij zelf ook wel dat dit voor de lange termijn niet voldoende was. Dit werd dan weer duidelijk in de laatste twee weken van ’t seizoen. Waar Palacios in de eerste vijftien dagen van de maand nog op best veel speeltijd kon rekenen, daar veranderde dit richting het einde van de jaargang.

IN EN UIT DE LINE-UP

Dat laatste klopte overigens maar gedeeltelijk. In de serie tegen Boston, waar de Red Sox twee van de drie duels wonnen, kwam Palacios maar één keer in actie. Op 19 september was hij 0-for-3 aan slag met een walk en een run. De tweedehonkman van dienst kon daarmee een 7-11 nederlaag niet voorkomen. Vier dagen later mocht Palacios opnieuw opdraven en wederom als tweedehonkman. Hij verving Brandon Lowe in de zevende inning, verscheen één keer aan slag (zonder succes) en leed met de Rays een betrekkelijk kansloze 0-6 nederlaag tegen de Orioles.

De twee volgende wedstrijden in Camden Yards speelde Palacios van begin tot eind. Met name op woensdag 24 september deed hij dat niet onverdienstelijk. Met 3-for-4, een double, een gestolen honk en 2 runs gaf de Oranje-international zijn visitekaartje af. Zijn eerste run scoorde hij – na zijn tweede double van ’t jaar – in de tweede inning bij een 1-0 voorsprong. Met z’n tweede run zette hij Tampa Bay op een 4-0 voorsprong op weg naar een uiteindelijke 6-1 zege. De winst in deze serie zou alsnog naar Baltimore gaan. Zij trokken donderdag met 6-5 aan het langste eind, maar hadden wel de handen meer dan vol aan Richie Palacios.

KANSLOOS TEGEN BLUE JAYS

Met een sac fly zette onze landgenoot de Rays op een 3-0 voorsprong in de derde inning. In de zesde inning liep Palacios zelf de vierde run over de thuisplaat na zijn enige hit (een single) in 3 AB’s. Helaas voor hem was die dadendrang niet genoeg voor winst nummer 78 van Tampa Bay. Die moest dan komen in de zeer belangrijke serie in en tegen de Toronto Blue Jays. Belangrijk voor de thuisploeg dan vooral, want zij joegen op de divisietitel.

Er stond een hoop op ’t spel voor de Blue Jays in het laatste weekend en de ploeg liet ten koste van de Rays zien prima met die druk om te kunnen gaan. Afgelopen vrijdag maakte Richie Palacios heel even zijn opwachting als pinch runner in de achtste inning, maar deed dit zonder succes. De outfielder sloot het seizoen overigens wel naar tevredenheid af. Met 3 hits in 5 at-bats was hij een plaag voor de Blue Jays-pitchers en Palacios tekende daarbij ook nog voor 2 runs. Bij lange na niet genoeg voor een goed resultaat. Toronto was niet van plan hun eerste divisietitel in tien jaar nog op te geven en versloeg Tampa Bay met 13-4. Naast de divisietitel levert dit de Blue Jays een bye op in de ALWC.


JURICKSON PROFAR (OF, Atlanta Braves)

SEASONSTATS: 318 AB, .245/.353/.434, .787 OPS, 56 R, 43 RBI, 16 2B, 14 HR, 9 SB, 121 OPS+

Op allerlei manieren had Jurickson Profar zich meer voorgesteld van dit seizoen. Het begon al met die dopingschorsing van 80 wedstrijden en eenmaal terug op het veld waren zijn Atlanta Braves al bijna kansloos voor een postseason-ticket. Tijdens die tweede seizoenshelft liet Profar echter wel veelvuldig zien waarom ze hem in Atlanta een driejarig contract gaven. Als leadoff hitter verscheen de Oranje-international vaak op de honken en wist ook de nodige homeruns en RBIs te produceren voor z’n team. Statistisch gezien kan Profar dan ook terugkijken op een bovengemiddeld seizoen. En dat kan hij alvast meenemen naar volgend jaar. Dat moet voor de Atlanta Braves het jaar van de revanche worden.

CRUCIAAL

Jurickson Profar zag op 17 september in Washington zijn hitting streak eindigen, maar pakte in Detroit de draad weer op. Met 2-for-5, een double en 2 runs had Profar een aardige vinger in de pap in de 10-1 overwinning. Voor de Braves was dit ondertussen al de zesde overwinning op rij. En daarmee de langste winstreeks van dit seizoen. Een reeks die zaterdag 20 september verder werd uitgebreid. Met 6-5 deelden de Braves een volgende tik uit aan de dolende Tigers, die hun achtste nederlaag in negen wedstrijden leden. En de Guardians zagen naderen in de titelrace voor de AL Central.

Die 6-5 zege was overigens grotendeels te danken aan Profar. Atlanta begon met een 4-5 achterstand aan de negende inning, maar met Will Vest op de heuvel ging het helemaal mis voor Detroit. Met twee honken bezet en twee nullen op het bord kwam Nacho Alvarez Jr. door met zijn derde RBI van de dag waardoor het 5-5 werd. Jurickson Profar liet dit volgen met een RBI-single naar het rechtsveld waarmee hij zijn maatje Ha-Seong Kim over de thuisplaat hielp. Die 6-5 voorsprong kwam vervolgens niet meer in gevaar en Atlanta had er nu zeven op rij gewonnen.

Dat werden er zelfs acht op zondag 21 september. De Braves maakten van deze road trip een perfecte trip door alle zeven duels winnend af te sluiten. Profar droeg dit keer weinig bij aan de 6-2 overwinning, want aan slag bleef de outfielder 0-for-5. Dat was anders in de eerste wedstrijd van de volgende serie. Vorige week maandag was Profar 1-for-3 aan slag, met 2 walks, een HBP en een run tegen de Nationals. Met 11-5 wonnen de Braves ook dit duel en daarmee hun negende op rij.

ZONDER HIT HET SEIZOEN UIT

De dubbele cijfers werden op dinsdag 23 september gehaald. Met 1-for-3 en een walk belandde Profar ook nu weer op de honken, maar scoren deed hij niet. Dit liet hij over aan de man naast hem in het outfield. Met 2 homeruns was Michael Harris II namelijk grotendeels verantwoordelijk voor de 3-2 overwinning. Bij tien stokte de winstreeks. Atlanta kreeg kansen zat in de series finale tegen de Washington Nationals, maar het waren de bezoekers die met 4 solo homeruns de weg plaveiden richting een 4-3 overwinning. Jurickson Profar zag drie teamgenoten eveneens solo homeruns slaan, maar zelf was hij 0-for-3 in het slagperk. Hij dwong nog wel twee keer vier wijd af.

In de laatste serie van dit seizoen maakte het slaggemiddelde van Jurickson Profar een duikvlucht naar beneden. Waar de Braves-outfielder voor die 0-for-3 tegen Washington nog op .257 stond, daar eindigde hij deze jaargang met .245. In de drie wedstrijden tegen Pittsburgh wist Profar niet één keer door te komen met een hit. Hij was 0-for-11 in het laatste weekend van ’t seizoen en voor Atlanta werd het ook geen weekend om trots op te zijn. De Braves wisten alleen zondag te winnen van de Pirates (4-1) en zagen de Pirates op vrijdag (9-3) en zaterdag (3-1) als winnaar van het veld stappen.


CEDDANNE RAFAELA (CF, Boston Red Sox)

SEASONSTATS: 546 AB, .249/.295/.414, .708 OPS, 84 R, 63 RBI, 34 2B, 16 HR, 20 SB, 95 OPS+

Een seizoen met een paar mooie ups, maar ook de nodige downs. Zo kunnen we ’t voor Ceddanne Rafaela het beste samenvatten. Aan slag moet de jonge outfielder nog steeds wat stappen maken, maar defensief laat hij veelvuldig zijn klasse – en snelheid – zien. Vlak voor de ASG in juli liet Rafaela zien ook wel degelijk op constante basis met een knuppel overweg te kunnen. In negen wedstrijden tussen 4 juli en 13 juli timmerde hij 15 RBIs bij elkaar en sloeg Rafaela 5 homeruns. Die break na 13 juli beviel onze landgenoot slecht. In de resterende wedstrijden bleef hij namelijk net iets te vaak ver verwijderd van de vorm van begin juli.

OP DE WEG TERUG

Richting de laatste week van het reguliere seizoen werd in sommige media al gevraagd of het niet tijd werd om de jongeling uit Willemstad even aan de kant te houden. Het past bij Rafaela dat hij uitgerekend op dat moment weer met een prima wedstrijd op de proppen komt. Tussen 1 september en 18 september noteerde hij 6 hits. Op bezoek bij de Tampa Bay Rays kwamen er daar op 19 september opeens 4 bij. Met 4-for-5, 2 runs, een double en een RBI-single tilde Rafaela niet alleen zijn slaggemiddelde omhoog, maar hielp hij de Red Sox ook aan een 11-7 overwinning. Die RBI kwam overigens in een wel heel productieve achtste inning waarin de BoSox van 4-3 naar 11-3 liepen.

Met 1-for-3, een walk en 2 runs gaf de outfielder die wedstrijd een goed vervolg. Boston zag de concurrentie naderen in de wildcard-race en kon dus wel wat goede resultaten gebruiken. Met runs in de vijfde en een hele belangrijke in de negende inning droeg Rafaela zijn steentje bij aan een goed resultaat. De Red Sox legden met 6-3 beslag op die wedstrijd en konden zo op zondag 21 september voor de sweep gaan. Die kwam er niet. Al na één inning keken de BoSox tegen een 0-3 achterstand aan, waardoor de RBI-double van Ceddanne Rafaela in de vierde inning al wat aan de late kant kwam. Hij was 1-for-4 in deze wedstrijd, die nog heel even spannend werd in de late innings, maar uiteindelijk met 7-3 naar de Rays ging.

RAFAELA SLAAT BOSOX NAAR PLAY-OFFS

Wat volgde deze week was een klein dilemma voor de verstokte Red Sox-fan. Hun favorieten hadden goede resultaten tegen de Blue Jays broodnodig, maar daardoor zou Boston aartsrivaal New York Yankees weer in het zadel helpen voor de divisietitel. Dat laatste gebeurde inderdaad. Met 4-1 werd dinsdag de eerste wedstrijd in deze serie van drie gewoon door de thuisspelende Red Sox. Productief was Rafaela niet, maar met zijn 1-for-4 tilde hij zijn bescheiden hitting streak wel naar vier wedstrijden.

Voor de Blue Jays werd de situatie woensdag nog een stuk penibeler. Mede dankzij een run van Rafaela stapten de Red Sox opnieuw als winnaar van het veld: 7-1. De outfielder had met 2-for-3, een double, een walk en een run opnieuw een goede dag in het slagperk. Die run kwam in de achtste inning tot stand. Rafaela dwong daarin vier wijd af en met twee honken bezet sloeg Carlos Narvaez de Red Sox in veilige haven. Toronto stond na dit duel op gelijke hoogte met de Yankees in de AL East dus kwam de 6-1 zege in de series finale als geroepen voor hen. Rafaela zag zijn hitting streak eindigen bij vijf wedstrijden en was 0-for-3. De Blue Jays en Yankees begonnen zo met een gelijke stand in de divisie aan hun laatste serie van dit reguliere seizoen.

Het laatste weekend kon óf heel mooi óf heel vervelend voor de Red Sox worden. Het werd ’t eerste. Dankzij Ceddanne Rafaela. De jonge outfielder zoekt al de hele tweede seizoenshelft naar zijn vorm, maar speelde afgelopen vrijdag voor superheld zonder cape. Hij had al een double uit de zevende inning toen Rafaela in de negende met één man uit en het eerste honk bezet naar het slagperk ging. Met Tommy Kahnle op de heuvel voor Detroit nam hij de tweede pitch diep voor een triple naar het rechtsveld. Een enorm belangrijk triple, want daardoor kon Romy Gonzalez het winnende punt scoren en de Red Sox naar het postseason brengen.

VORM OP TIJD TERUG?

Afgelopen zaterdag was Rafaela 1-for-4 aan slag en scoorde hij de enige run van de wedstrijd voor Boston. De Tigers passeerden twee keer de thuisplaat en wisten zich dankzij die 2-1 overwinning verzekerd van een postseason-ticket. Detroit moest zondag de titel in de AL Central aan de Guardians laten. Op 8 juli hadden de Tigers een voorsprong van 14 gewonnen wedstrijden in de divisie, maar in september zakte de ploeg van A.J. Hinch volledig door de hoeven. Zelf verloren de Tigers zondag hun laatste wedstrijd met 4-3 van de Red Sox en zagen ze Cleveland na tien innings de Texas Rangers verslaan.

Voor Ceddanne Rafaela eindigde het reguliere seizoen met 2-for-3, een walk en een double. Ondanks zijn enorme dip na de ASG lijkt de outfielder alsnog op tijd in vorm voor de play-offs. Boston kan zich opmaken voor een bijzonder beladen serie in de American League Wild Card. Tegenstander daarin is namelijk aartsrivaal New York Yankees, een tegenstander die dit seizoen al negen keer in dertien wedstrijden werd verslagen.


PLAY-OFF WATCH

Dinsdagavond (19.00 uur Nederlandse tijd) zetten de Cleveland Guardians en Detroit Tigers het postseason 2025 in gang. Het is direct een pikant affiche, want beide clubs streden tot het laatste moment om de titel in de AL Central. Een titel die door Cleveland gewonnen werd en dus het thuisvoordeel oplevert. Een titel ook die ruim een maand geleden nog maar een formaliteit leek voor de Tigers…

Eveneens in de American League zien we een ontmoeting tussen gezworen vijanden. De Boston Red Sox en New York Yankees, die het thuisvoordeel hebben, gaven ons al veel mooie series en ook dit zou er zomaar één kunnen worden. In deze American League hebben de Blue Jays en Mariners een bye in de WC-ronde. Iets wat de laatste jaren overigens geen voordeel bleek te zijn… Toronto treft in de ALDS op de winnaar van de Yankees tegen Red Sox. Cleveland of Detroit neemt het dan op tegen Seattle, dat met Cal Raleigh de koning van de homerun (60 stuks) dit jaar in de gelederen heeft.

In de National League wisten de New York Mets op het laatste moment een grandioze uitgangspositie te verpesten. Zij begonnen augustus nog als koploper in de NL East en eindigden op 13 gewonnen wedstrijden van de uiteindelijk divisiekampioen Philadelphia Phillies. Op de laatste dag verloor New York hun wildcard aan de Cincinnati Reds, die het in de NLWC opnemen tegen Shohei Ohtani en de LA Dodgers.

Xander Bogaerts en zijn Padres reizen af naar The Windy City voor een ontmoeting met de Cubs. Game 1 in deze serie staat voor dinsdagavond (21.00 uur Nederlandse tijd) gepland. De winnaar van deze best-of-3 kan in het oosten blijven, want zij treffen de Milwaukee Brewers. Dit betekent dat de winnaar van de serie tussen de Dodgers en Reds in de NLDS stuiten op de Phillies.

Cover photo: David Butler II

NFL op zondag: Eagles winnen topper, zware blessure Nabers

0

De Philadelphia Eagles zijn nog altijd ongeslagen. De Super Bowl-kampioen versloeg zondag ook Tampa Bay. Het was een van de weinige spannende wedstrijden in de NFL op zondag. Daarnaast was er ook slecht nieuws. Malik Nabers van de Giants liep waarschijnlijk een zware knieblessure op, en is mogelijk de rest van het jaar uitgeschakeld.

EAGLES WINNEN BIJ ANGSTGEGNER

Philadelphia Eagles @ Tampa Bay Buccaneers | 31-25

De Eagles wonnen zondag het duel der ongeslagen ploegen. In de afgelopen seizoenen leek Todd Bowles het recept te hebben gevonden om Philadelphia te verslaan, maar dit keer kwam het niet zover. De Eagles liepen in de eerste helft uit naar een ruime voorsprong. Dit kwam mede door een geblokte punt die door Sydney Brown opgepakt kon worden voor een touchdown. Daarnaast vond Jalen Hurts ook nog twee keer tight end Dallas Goedert met een verrassend pasje, en Goedert liep die twee keer binnen voor een touchdown.

Het zorgde ervoor dat de Eagles met 24-6 de rust in gingen. De Bucs zijn echter een ploeg die nooit opgeeft. Dat hebben ze de eerste drie wedstrijden van het seizoen al laten zien, want die werden steeds in de slotminuten gewonnen. Ook nu kwam de ploeg onder leiding van Baker Mayfield terug in het duel. Baker gooide touchdowns over 77 en 72 yards en na een field goal van Chase McLaughlin werd het met twaalf minuten te spelen zelfs 31-23. Mayfield kreeg nog de kans op een nieuwe stunt, maar dit keer werd zijn pass in de endzone onderschept, waarna de Eagles niet echt meer in de problemen kwamen. Punter Braden Mann liep in de slotseconden zijn eigen endzone in voor een safety, maar hiermee kwam er wel een einde aan het duel, waardoor de Eagles ongeslagen blijven.

STEELERS WINNEN EERSTE DUEL IN IERLAND

Minnesota Vikings @ Pittsburgh Steelers | 21-24

De defensie van de Steelers is ook eindelijk aan het seizoen begonnen. Met zes sacks, twee intercepties en een fumble hadden ze een belangrijk aandeel in de zege van de Steelers op de Vikings. Het duel werd gespeeld in Dublin, en was zo het eerste NFL-duel ooit in Ierland. Hier kwamen de Vikings nog wel op voorsprong door een field goal. Daarna was het echter aan de Steelers. De ploeg profiteerde optimaal van de kansen die de verdediging hen gaf.

Grote uitblinker was Kenneth Gainwell. De running back profiteerde met twee touchdowns optimaal van de blessure van Jaylen Warren. Ook DK Metcalf scoorde een touchdown, en wel een 80-yard vangbal van Aaron Rodgers. De Vikings konden hier mede door de twee intercepties die Carson Wentz gooide lange tijd niet veel tegenover stellen. Pas in het vierde kwart kwam de aanval van de Vikings tot leven. Twee touchdowns leverden vijftien punten op en brachten de achterstand terug tot 24-21. De Vikings kregen een laatste keer de bal met iets minder dan een minuut te gaan, maar de defensie van de Steelers stond er op tijd weer en besliste zo het duel.

DART BEZORGT GIANTS GELIJK ZEGE

Los Angeles Chargers @ New York Giants | 18-21

Jaxson Dart heeft zijn eerste start opgeluisterd met een verrassende overwinning. De nog ongeslagen Chargers werden in New York verslagen. Toch werd de eerste wedstrijd van de rookie overschaduwd door de blessure van Malik Nabers. De jonge wide receiver blesseerde bij een vangbal zijn knie. Gevreesd wordt dat de aanvaller de rest van het seizoen uitgeschakeld zal zijn met gescheurde ligamenten.

Dart liet zich niet van de wijs brengen door de blessure van zijn ploeggenoot. De ploeg ging met een nipte voorsprong (13-10) de rust in en leidde zijn team in het derde kwart naar een touchdown en een two point conversie. De Chargers antwoordden snel met een touchdown en tweepunter om het verschil in het laatste kwart weer op drie te brengen. Justin Herbert kreeg daarna nog drie keer de bal tegen de tot dan toe winloze Giants, maar de uitblinker van de eerste weken kon geen punten meer op het bord zetten, waardoor de Giants de verrassende zege winnen wisten te halen.

FALCONS HERSTELLEN ZICH VAN BLAMAGE

Washington Commanders @ Atlanta Falcons | 27-34

De Falcons hebben zich hersteld van de beschamende nederlaag van vorige week, toen met 30-0 van de Panthers werd verloren. Dit keer was Michael Penix Jr. bijna foutloos met twee touchdowns en een interceptie. In het duel was de volledige breedte van de aanval van de Falcons te zien, want de scores kwamen van alle grote namen: Bijan Robinson, Tyler Allgeier, Drake London en Kyle Pitts waren allemaal goed voor een touchdown.

Dit geweld was te veel voor de Commanders, die het opnieuw moesten stellen zonder Jayden Daniels. Marcus Mariota nam het opnieuw van hem over, en hij was net als Penix goed voor twee touchdowns en een interceptie. Ook hier kwam de opleving van de Commanders echter te laat. Na de laatste score mislukte de onside kick, waardoor de Falcons opgelucht adem konden halen. Beide teams hebben nu twee overwinningen en twee nederlagen dit seizoen.

OVERIGE GAMES

New Orleans Saints @ Buffalo Bills | 19-31: De Saints leken in het vierde kwart even de leiding te nemen op bezoek bij de Bills. De vangbal van Brandin Cooks werd door de videoscheidsrechter echter teruggedraaid, waardoor de Saints genoegen namen met een field goal om de stand op 21-19 in het voordeel van Buffalo te brengen. Daarna bracht Josh Allen zijn ploeg snel in veilige haven. In twee drives zou hij nog tien punten op het bord zetten om zo de ongeslagen status te behouden.

Cleveland Browns @ Detroit Lions | 10-34: Er kwam geen tweede stunt van de Browns op rij. De verdediging wist de aanval van de Lions lang in toom te houden, ook al lukte het ze niet om Jared Goff te sacken. Maar Joe Flacco kon het goede spel van de defensie niet omzetten in punten. De quarterback gooide twee intercepties. Enige lichtpuntje voor de bezoekers was opnieuw rookie Quinshon Judkins, die goed was voor de enige touchdown van de Browns. Maar het was niet voldoende om de twee scores van Amon-Ra St. Brown goed te maken.

Carolina Panthers @ New England Patriots | 13-42: Na de eerste drive gingen de fans van de Panthers er goed voor zitten. De drive leverde een touchdown op, al werd de PAT gemist. Daarna was het echter volledig aan de Patriots. Aanvallend, verdedigend en op special teams domineerde de thuisploeg vervolgens het duel. In het vierde kwart konden de Patriots zelfs Drake Maye naar de kant halen. De QB had met twee touchdowns meer dan genoeg gedaan in een afslachting van de Panthers, waar Andy Dalton in de slotfase van de bank kwam en direct ook een touchdown wist te gooien.

Tennessee Titans @ Houston Texans | 0-26: De Texans zijn eindelijk van die hatelijke nul af. De winnaar van de AFC South van de afgelopen jaren had de eerste drie wedstrijden van het jaar verloren, net als de Titans. Al zal dat in Nashville minder een verrassing zijn. Ook zondag ging het moeizamer voor de Texans dan de eindstand doet vermoeden. Bij rust hadden de Texans pas twee field goals gemaakt, en was het aan de missers van Tennessee te danken dat ze voorstonden. In de tweede helft zagen we eindelijk een glimp van de oude C.J. Stroud. De twintig punten na rust waren meer dan genoeg voor de eerste zege van het jaar.


Lees hier de recap van Thursday Night Football!

Coverfoto: Yuki Iwamura/AP Photo

NHL 32-in-32 | Colorado Avalanche: Captain Landeskog stuurt troepen weer aan

0

Dinsdagavond 7 oktober 23.00 uur Nederlandse tijd zetten de Chicago Blackhawks en titelhouder Florida Panthers het nieuwe NHL-seizoen in gang. Nu al belooft het een bijzonder seizoen te worden, want door de overeenkomst met DAZN kunnen wereldwijd veel meer mensen de NHL gaan volgen. Dat is natuurlijk iets voor later. Eerst duiken wij in onze traditionele 32-in-32 met vandaag opnieuw een favoriet voor het allerhoogste: Colorado Avalanche.

SEIZOEN 2024-2025: WEER NIET.

Saai was het bepaald niet in Denver vorig seizoen. De Avalanche begonnen – opnieuw – als één van de topfavorieten aan het seizoen om vervolgens de eerste vier wedstrijden te verliezen. Crisis in Mile High? Zeker niet, want de volgende vijf werden “gewoon” gewonnen. Zo herstelden de Avalanche zich buitengewoon snel van een beroerde start, maar GM Chris MacFarland zag ook wel in dat de ploeg veel te gemakkelijk en veel te veel goals om de oren kreeg. Bloedsnel greep de general manager in en lokte zowel Scott Wedgewood als Mackenzie Blackwood naar Colorado.

Zo veranderde een tandem met Alexandar Georgiev en Justus Annunen in minder dan geen tijd in een tandem dat veel beter past bij de status van de Avs. Het was niet ’t enige waar MacFarland druk mee was vorig seizoen. De club en Mikko Rantanen konden het niet eens worden over een nieuw contract, waardoor de GM zich genoodzaakt voelde de veel scorende Fin te traden naar Carolina. Onder meer Martin Necas en Jack Drury bewandelden de omgekeerde weg. Zij gingen dus ook van de ene contender naar de andere. Ondanks die beroerde start plaatsten de Avs zich namelijk vrij eenvoudig voor de play-offs. Alleen betekende dat in deze divisie een soort Stanley Cup Final light…

Door de fenomenale start van Winnipeg wisten teams als Dallas en Colorado al snel dat ze in de eerste ronde tot elkaar waren veroordeeld. De runner-up in de Central zou het thuisvoordeel krijgen en die eer was weggelegd voor de Stars. Op 3 mei, in een allesbeslissende Game 7, bleek hoe belangrijk die tweede plek voor Dallas was. Na een geweldige serie, die dus all the way ging, trokken de Stars – mét Mikko Rantanen – uiteindelijk aan het langste eind. Daarmee kwam er opnieuw veel te vroeg een einde aan ’t seizoen van de nog altijd ongelooflijk talentvolle Avalanche.

SEIZOEN 2025-2026: KANONNEN KLAAR OM TE VUREN

Binnen de muren van de Ball Arena gebeurde dus een hoop afgelopen jaar. De fans zagen in Rantanen een sterkhouder en publiekslieveling verkassen, maar daar stond dan weer de terugkeer van een andere tegenover. De laatste jaren hoorden we af en toe iets over de revalidatie van Gabriel Landeskog, maar eerlijk gezegd hadden we de hoop op een comeback opgegeven. Ten onrechte, zo bleek. Tijdens de eerste ronde van de play-offs stond de Avalanche-captain voor het eerst sinds de Cup-winst in 2022 weer op het ijs. En met een goal en 3 assists in vijf wedstrijden deed de Zweed het niet eens onverdienstelijk.

Landeskog mag dan de captain zijn, de grote superster luistert in Colorado natuurlijk naar de naam Nathan MacKinnon. Zonder ook maar enige twijfel één van de allerbeste spelers van zijn generatie. Afgelopen seizoen streepte de rappe centre zijn derde seizoen op rij af met tenminste 100 punten. Met 32 goals en 84 assists eindigde MacKinnon op 116 punten. Alleen Nikita Kucherov deed het nog iets beter met 121 punten. Wat MacKinnon betreft, was dit dus in een jaar waarin hij zijn maatje Rantanen zag gaan en het opnieuw grotendeels moest doen zonder Landeskog.

BETER MET BIG VAL

MacKinnon moest het ook een tijdje stellen zonder een ander maatje. Valerie Nichushkin tracht al een paar jaar af te rekenen met wat demonen en hoopt daar nu van verlost te zijn. Big Val keerde op 15 november 2024 terug in de line-up en bracht daarna nog 34 punten in 43 wedstrijden op het bord. Net als Landeskog zal hij voor zichzelf de lat ook hoger leggen in 2025-2026 nu hij een goede zomer achter de rug heeft. Martin Necas is de grootste kandidaat om de lijn met MacKinnon en Nichushkin te completeren. Met 11 goals en 28 punten in 30 wedstrijden kan de 26-jarige Tsjech terugkijken op een goed eerste seizoen in Colorado na z’n vertrek uit Carolina.

Brock Nelson kende ook weinig aanpassingsproblemen. De routinier kwam vlak voor de trade deadline over van de Islanders. Logischerwijs moest hij ’t op dit betere roster met minder speeltijd doen dan op Long Island, maar Nelson maakt er het beste van getuige zijn 13 punten in 19 wedstrijden. Dat ze ook in Denver tevreden zijn, werd bevestigd toen Nelson zijn krabbel zette onder een nieuw driejarig contract. Op z’n lijn zal Nelson vermoedelijk gezelschap krijgen van Landeskog en Artturi Lehkonen. De Finse winger zette vorig seizoen een nieuw PR neer met 27 goals en hoopt dat record in 2025-2026 nog wat scherper te zetten.

DIEPTE

Een blessure komt altijd ongelegen, maar voor Ross Colton kwam het vorig jaar wel heel slecht uit. Met 8 goals in de eerste tien wedstrijden begon de winger voortvarend. Tot hij zijn voet brak op 28 oktober tegen de Blackhawks. Colton kwam nog tot 61 wedstrijden, maar dat zijn productie stokte bij 16 goals bewijst wel dat hij z’n topvorm niet terugvond. Aan zijn zijde vinden we twee relatief nieuwe gezichten op de derde lijn. Jack Drury kwam vorig seizoen al over in de Rantanen-trade en Victor Olofsson verruilde al na één jaar Vegas voor Colorado. De dertigjarige Zweed zou deze Avalanche van nog meer aanvallende stootkracht moeten voorzien. Iets wat ook van Drury verwacht mag worden.

Parker Kelly en Joel Kiviranta zijn prima spelers voor de vierde lijn. Zij kennen het klappen van de zweep inmiddels wel in de NHL, maar dat geldt zeker niet voor Zakhar Bardakov. Met potlood vullen we de 24-jarige Rus, ooit als 203e gedraft door de Devils, in op de vierde lijn. Bardakov heeft een goed seizoen achter de rug bij St. Petersburg in de KHL en tekende in april zijn ELC bij de Avs. Hij zou fysieke kracht aan deze line-up toevoegen en dat kunnen de Avalanche in deze beresterke Central Division wel gebruiken.

DE NIEUWE BOBBY ORR

Veel coaches zouden graag in hun leven eens met één generationeel talent willen werken. Jared Bednar heeft het gigantische voorrecht dat hij over twee van die supersterren mag beschikken. MacKinnon is die ene en Cale Makar natuurlijk die andere. Wat moeten we nog zeggen over deze geweldenaar? Makar is pas 26 jaar en heeft al twee keer de Norris Trophy gewonnen. En eindigde daarnaast ook nog drie keer in de top 3. Met 28 goals rook hij in 2021-2022 al eens aan die befaamde 30 goals-grens maar vorig seizoen brak hij die barriere voor ’t eerst in zijn loopbaan. En waarschijnlijk niet voor het laatst. Door het aanvallende geweld vergeten we soms dat Makar ook gewoon een goede verdediger is. Eentje die zomaar kan uitgroeien tot één van de allerbeste aller tijden.

Het kan niet anders dan dat ’t rest van het defensieve korps in de schaduw van Makar staat. Deels is dat waar, maar zonder zijn partners kan Cale Makar natuurlijk onmogelijk uitblinken. Eén van die partners is Devon Toews, zelf ook geen misselijke verdediger. Hij is niet die offensieve kracht die Makar wel is, maar juist daarom is die samenwerking zo goed. Met zijn 31 jaar voegt de voormalig Islander ook de nodige ervaring toe aan dit korps.

Josh Manson en Samuel Girard vormen het tweede paar. Ook zij mogen aanvallend gezien de veters van Makar niet strikken, maar zijn defensief erg betrouwbaar. Het is alleen wel jammer dat voor beiden geldt dat hun lichaam hen nog wel eens in de steek laat. Blijft dit duo fit, dan hoeft Bednar zich ook hier geen enkele zorgen te maken. Ook dit deel van de blauwe lijn staat in dat geval dan als een huis.

Tot slot komen we wat verrassende namen tegen. Keaton Middleton maakte al wat vlieguren voor de Avalanche, maar speelde voornamelijk zijn wedstrijden in de AHL. Samen met Sam Malinski zal hij gaan strijden om die plek naast aanwinst Brent Burns. De flamboyante blueliner is de 40 gepasseerd, won in dienst van San Jose al eens de Norris Trophy, speelde de Stanley Cup Final namens diezelfde francise maar mist nog de ultieme beloning op zijn schoorsteenmantel.

Burns is lang niet meer de speler die hij tien jaar geleden in Californië was, maar op een goede dag kan hij nog wel degelijk van waarde zijn voor Colorado. En Bednar heeft in hem een ontzettend fitte speler. Sinds 2014-2015 miste Chewbacca namelijk geen wedstrijd meer in het reguliere seizoen.

VANAF DE START

Vorig seizoen sloten Scott Wedgewood en Mackenzie Blackwood gaandeweg het seizoen aan bij de Avalanche. Net op tijd om te repareren wat er bij hun voorgangers fout ging. Dit seizoen moeten beide goalies bewijzen dat hun goede prestaties in 2024-2025 niet op toeval berustten. Wedgewood heeft als backup in de loop der jaren een aardige reputatie opgebouwd. Met een .917 save percentage bewees hij vorig seizoen dat z’n statistieken bij de Stars in 2022-2023 (.915 sv%) niet uit de lucht kwamen vallen.

Daar in Dallas moest hij ook opdraven op de momenten dat Jake Oettinger geblesseerd was. Helaas voor Mackenzie Blackwood liep dat ook als een rode draad door zijn loopbaan. Tot hij een paar jaar geleden in San Jose belandde. Daar bij die krakkemikkige Sharks bloeide de goalie helemaal op en dwong hij met zijn goede spel een trade naar een contender af. Niet lang na die trade zette hij eind december z’n handtekening onder een nieuw contract tot medio 2030. Zelf heeft Blackwood dus zekerheid in zijn leven. Nu is het aan hem om de Avalanche die zekerheid ook onder de lat te geven. Met een 2.33 GAA ging dat vorig seizoen goed, maar nu zal er toch ook wat meer druk bij komen kijken.

VOORSPELLING

Er is het nodige gebeurd bij de Avalanche, maar wat niet is veranderd is hun status als favoriet voor de Stanley Cup. Hoe kan het ook anders? Er zijn maar weinig teams die kunnen beschikken over kleppers van het kaliber MacKinnon en Makar. Nu komt ook Landeskog weer terug en speelt Martin Necas voor een nieuw contract. Is het niet in Denver, dan wel ergens anders. De Tsjech is namelijk UFA na dit seizoen.

General manager MacFarland loste vorig jaar het probleem onder de lat keurig op. Daarnaast kun je erover discussiëren of dit team in de breedte beter is dan vorig seizoen. Dat deze versie van de Avalanche niet de kwaliteiten heeft van die uit 2022 staat wel vast. Toen liep er ook nog een Nazem Kadri en Andre Burakovky naast het driekoppig monster Rantanen, MacKinnon en Landeskog.

Dit Colorado heeft echter meer dan genoeg kwaliteit om zonder al te veel moeite de play-offs te halen. Er zal hen ook veel aan gelegen zijn om dit te doen met de titel van de Central Division op zak. Dan weet je normaal gesproken zeker dat je een powerhouse als Dallas ontloopt in de eerste ronde. Weten ze eens probleemloos door die openingsronde te zwieren – en blijft het eindelijk eens heel in Denver – dan kunnen er hele mooie dingen ontstaan met dit uitstekende roster.

Cover photo: Matthew Stockman

NHL 32-in-32 | Carolina Hurricanes: Eindelijk eens die drempel over?

0

Dinsdagavond 7 oktober 23.00 uur Nederlandse tijd zetten de Chicago Blackhawks en titelhouder Florida Panthers het nieuwe NHL-seizoen in gang. Nu al belooft het een bijzonder seizoen te worden, want door de overeenkomst met DAZN kunnen wereldwijd veel meer mensen de NHL gaan volgen. Dat is natuurlijk iets voor later. Eerst duiken wij in onze traditionele 32-in-32 en treffen we een contender die eindelijk eens richting die Stanley Cup Final wil: Carolina Hurricanes.

SEIZOEN 2024-2025: WÉÉR VAST IN DE VERSNELLING

Wéér plaatsten de Carolina Hurricanes zich probleemloos voor de play-offs. En wéér stonden ze aan het einde van de rit met lege handen. Iets wat je op meerdere manieren kunt uitleggen als je kijkt naar het seizoen van de Hurricanes. Sinds Rod Brind’Amour er coach is, hebben ze geen postseason meer gemist. Dat betekent dat ze al zeven jaar op rij van de partij zijn. Ze zijn daar ook al jaren één van de favorieten voor de Cup, maar evenzo vaak eindigde het dus in een teleurstelling. Dit keer kwamen ze tekort tegen de Florida Panthers. Geen schande, maar wel vervelend dat hoe goed je ook bent, er altijd eentje beter is.

Aanvallend behoorden de Canes ook vorig seizoen weer “gewoon” tot de betere teams in de league. Veel goals, maar niet genoeg om Washington van hun verrassende titel in de Metropolitan te houden. Datzelfde Washington werd in het postseason dan wel weer relatief simpel – in vijf wedstrijden – aan de kant gezet. Dit gebeurde nadat Carolina in de eerste ronde ook de Devils in vijf wedstrijden wist te elimineren. Zelf bogen ze dan weer – ook in vijf – voor de Panthers.

Met Eric Tulsky als nieuwe GM hadden de Canes vorig jaar grootse plannen. Dat bleek toen ze in een blockbuster Mikko Rantanen verleidden Colorado te verlaten. De Fin werd even later alweer verscheept naar Dallas, waar hij wél een meerjarig contract wilde tekenen. Aan die trade hielden de Canes uiteindelijk onder andere Logan Stankoven over. Misschien niet de goalgetter die Rantanen is, maar toch zeker een grote belofte voor de toekomst. Over die toekomst gesproken, dankzij wat first-round picks in die trade ziet dat er ook best rooskleurig uit in Raleigh.

SEIZOEN 2025-2026: OPNIEUW ÉÉN VAN DE FAVORIETEN

Rantanen liepen ze mis bij de Canes, maar deze zomer schoof wel één van de beste free agents aan bij het diner aldaar. Er werd lang gespeculeerd over de nieuwe bestemming van Nikolaj Ehlers. Koos de Deen voor het snelle geld of nam hij genoegen met iets minder dollars bij een team dat speelt om de prijzen? Het werd dat laatste. Natuurlijk drijft de $ 8.5 miljoen AAV aan salaris Ehlers niet in de armen van de plaatselijke voedselbank, maar de 29-jarige winger had ergens anders (veel?) meer kunnen verdienen. Hij weet echter ook dat de Canes voor de komende jaren een contender zijn en blijven. Het pleit voor de rappe Ehlers dat hij dit belangrijker vindt dat keiharde dollars.

Ehlers voegt snelheid en scorend vermogen toe aan een team dat hier toch al geen gebrek aan had. Sebastian Aho begint er immers al aan zijn tiende seizoen en in vijf daarvan zat hij (dik) boven de grens van 30 goals. In vrijwel alle andere hikte Aho daar tegenaan. Dan lopen er ook nog de wat jongere Seth Jarvis en Andrei Svechnikov. Laatstgenoemde zoekt de laatste seizoenen naar de vorm die hij in 2021-2022 etaleerde toen Svechnikov dertig keer scoorde. Jarvis daarentegen hoopt de lijn van de laatste seizoen door te trekken. Hij vond daarin respectievelijk 33 en 32 keer het netje.

Hoe goed de Hurricanes ook zijn, we moeten de ogen niet sluiten voor het gegeven dat er een behoorlijk gat zit in de productiviteit tussen de topaanvallers en de groep erachter. Aho (74 punten) en Jarvis (67 punten) werden gevolgd door de vertrokken Martin Necas (55 punten). Svechnikov tikte nog bijna de 50 aan, maar daarna werd het allemaal toch een pak minder. Zo wisten Jordan Martinook, Jordan Staal en Jackson Blake bijvoorbeeld niet de 40 punten-grens te halen. Dat Tulsky het desondanks erg ziet zitten in Blake werd duidelijk toen hij een nieuw achtjarig contract tekende ter waarde van ruim $ 5 miljoen AAV.

TOEKOMST

Blake is daarmee de volgende in het rijtje aanvaller die langdurig vastligt. Ook Logan Stankoven voegde zichzelf toe aan dat gezelschap. De van Dallas overgekomen jongeling ligt eveneens nog voor jaren en jaren vast. Zij zullen dus normaal gesproken hun hoogtijdagen beleven in het shirt van de Hurricanes. Misschien hoopt de inmiddels 33-jarige Taylor Hall daar ook nog steeds op. We kunnen niet ontkennen dat er meer verwacht werd van de first-overall van 2010. Dat Hall bij Carolina toe is aan zijn zevende club zegt best veel. Alleen bij New Jersey wist hij écht te imponeren in 2017-2018 en dat leverde hem prompt de Hart Memorial Trophy op voor MVP. Bij de Canes zal hij de bottom six bemannen. Mogelijk dat dit hem de kans geeft om uit te blinken tegen de net iets mindere spelers van de tegenstanders.  

Dit zal ook de bestemming zijn van Jordan Staal. De 37-jarige centre begint aan zijn veertiende seizoen in Raleigh en zijn twintigste in totaal. Als jonkie won Staal, de enige van de broers die nog actief is, met Pittsburgh al een Stanley Cup. Bij de Canes is hij al jarenlang captain en hoopt hij in die functie de Cup nog eens in ontvangst te nemen. Aan hem zal ’t niet liggen. Ondanks z’n leeftijd is hij zowel aanvallend als verdedigend nog altijd van grote waarde voor dit roster. Om nog maar te zwijgen over de ervaring die hij telkens meeneemt het ijs op.

Telkens als we de Canes voorbeschouwen, moeten we het toch ook even over Jesperi Kotkaniemi hebben. Zonder dat hij er zelf iets aan kan doen, dreigt de Fin het stempel van eeuwig talent te krijgen. De Canadiens gaven hem in 2018 de voorkeur boven bijvoorbeeld Brady Tkachuk, Quinn Hughes of Noah Dobson. Het waarom daarvan is in de loop der jaren niet helemaal duidelijk geworden, maar als de Canes zoeken naar depth scoring zullen ze toch ook Kotkaniemi naar voren schuiven als iemand die daarvoor moet zorgen.

NIEUWE NAAM OP BLAUWE LIJN

Denken we aan de Canes, dan denken we toch vaak ook aan een zeer bedrijvige blauwe lijn. Traditioneel laat Brind’Amour zijn verdedigers wat risico nemen en vaak blijft dit niet zonder resultaat. Hoewel deze linie aan verandering onderhevig was de laatste jaren is daar weinig verandering in gekomen. Carolina moet verder zonder de naar Colorado vertrokken Brent Burns, maar of ze daarmee ook zwakker zijn geworden is dan weer de grote vraag.

Op de eerste dag van free agency sloegen de Canes namelijk toe op de trade-markt. K’Andre Miller ontwikkelde zich in New York tot een zeer bedreven blueliner, maar na de komst van bijvoorbeeld Vladislv Gavrikov konden de Rangers het zich veroorloven Miller te laten gaan. Ze zijn daar in New York echter nog lang niet van hem af, want ze komen elkaar nog vaak genoeg tegen in het reguliere seizoen. Miller zal waarschijnlijk een duo vormen met Jalen Chatfield. Beide spelers zijn niet vies van een doelpoging, maar moeten toch ook erkennen dat het vizier niet altijd op scherp staat bij de heren.

DEFENSE FIRST

Met Jaccob Slavin en Sean Walker hebben ze in Raleigh een heel sterk eerste paar. Slavin wordt al jaren gezien als één van de beste pure verdedigers in de NHL. Voor hem is het dan ook jammer dat bij de uitreiking van de Norris Trophy ook voornamelijk gekeken wordt naar de punten die gescoord worden door blueliners. Dit valt bij Slavin namelijk een beetje tegen, maar de 31-jarige Amerikaan compenseert dit ruimschoots met zijn defensieve arbeid. Nu Walker wat meer gesetteld is in Carolina zal hij mikken op de vorm die hij een paar jaar terug bij de Kings had. Weet hij die inderdaad weer op te graven, dan heeft Brind’Amour over zijn blauwe lijn opnieuw niks te klagen.

Je kunt het namelijk als pure luxe zien als je een speler als Shayne Gostisbehere op het derde paar kunt zetten. Net als Walker heeft ook Gostisbehere wat chaotische seizoenen met wat trades en verhuizingen achter de rug, maar vorig seizoen bewees hij al zijn waarde met onder meer 38 assists. De jonge Alexander Nikishin, die vorig jaar zijn NHL-debuut maakte in de play-offs, kon zich een slechtere partner wensen. Nikishin was bij St. Petersburg in de KHL regelmatig met assists betrokken bij goals en dat moet hij nu zien te vertalen naar de NHL.

HOPEN OP BETERE TIJDEN

Valt er dan nog ergens winst te boeken voor de Hurricanes? Nou, wij dachten van wel. Van alle teams die zich plaatsten voor de play-offs had Carolina namelijk het slechtste save percentage tijdens het reguliere seizoen. Het gemiddelde in de NHL vorig seizoen was .893. Daar zaten de Canes nog best ver onder met .887. Het was dan ook een best hoofdpijndossier, die positie onder de lat. Frederik Andersen zou de starter moeten zijn, maar de Deense dertiger haakt vaker dan hem lief is af met een blessure. Zo ook vorig jaar. Het goede nieuws voor Carolina was wel, dat hij zich in de play-offs enigszins herpakte door een alleszins acceptabal 2.02 GAA te noteren.

In dat postseason was Pyotr Kochetkov zijn running mate. De 26-jarige Rus werkte – mede door die blessures van Andersen – al aardig wat potjes af in de NHL, maar niet eerder had hij het zo lastig als vorig jaar. Waar hij in 2024 nog vierde werd in de Calder Trophy dankzij een .911 save percentage, daar bleef Kochetkov vorig seizoen met .897 onder de “magische” ,900-grens. Ze hebben daarnaast in Carolina Cayden Primeau deze zomer aangetrokken om eventueel als noodverband te dienen mocht de situatie daar om vragen.

VOORSPELLING

Zullen we in dit geval het reguliere seizoen maar gewoon overslaan? De Carolina Hurricanes gaan zich weer met overmacht plaatsen voor de play-offs en de kans is groot dat ze de titel in de Metropolitan afpakken van Washington. Zelf zullen ze het anders zien, maar eigenlijk begint voor de Canes het seizoen pas ergens eind april. Op het moment dat ’t postseason aanvangt dus. Vorig seizoen leek de strategie eindelijk te lukken. Wat minder energie steken in de divisietitel en vlammen in de play-offs. Echter troffen ze in de Conference Finals een team dat dit tot in perfectie beheerst: Florida Panthers.

Logischerwijs scoren de Hurricanes ook nu weer hoog bij de bookmakers. Terecht, want de ploeg beschikt over veel wapens. Aanvallend zou het misschien ietsje dieper mogen, maar verdedigend staat ’t op papier prima. Het zou voor Brind’Amour (en het Fantasy-team van ondergetekende) fijn zijn als Andersen zijn lichaam eens heel weet te houden. Kochetkov is een capabele backup, maar een goede – en fitte – Frederik Andersen behoort nog altijd tot de betere goalies in de league. Iets wat in de play-offs het verschil kan maken.

Cover photo: James Guillory / USA Today

NHL 32-in-32 | Minnesota Wild: Strijden om de divisietitel

0

Op dinsdag 7 oktober (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Chicago Blackhawks en Florida Panthers het seizoen 2025 – 2026 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 7 oktober met titelhouder Florida Panthers en vandaag de franchise die een flinke gooi naar de kroon in de Central Division wilt doen: Minnesota Wild.

2024 – 2025: ROLLERCOASTER PERFORMANCE

Het seizoen 2024 – 2025 was voor Minnesota Wild weer een “typisch” Minnesota seizoen. De ploeg van head coach John Hynes — die zijn eerste volledige seizoen Minnesota draaide — was na een erbarmelijk ’23-’24 toe aan een rebound, waar de groenhemden voor dit examen in de eerste maanden moeiteloos slaagden.

Vanaf speelronde één tot medio december was Minnesota zelfs één van de beste ploegen in de NHL. In haar eerste dertig wedstrijden wonnen de Wild er maar liefst twintig en voerden ze (op de hielen gezeten door Winnipeg) in puntenpercentage de Western Conference aan. Zoals van te voren redelijk ingecalculeerd ging het met vallen en opstaan en kwam er na de jaarwisseling wat zand in de motor. Na afloop van het 4-Nations toernooi noteerden de Wild slechts drie overwinningen en kwamen de groenhemden weer met beide benen op de grond.

Wellicht gaan we hier een beetje voorbij aan het feit superster Kirill Kaprizov eind december en eind januari een behoorlijke tijd uit de roulatie was. Tot aan zijn eerste blessure vlak na de kerstdagen was de Rus ouderwets “vintage” en een flinke gooi naar de Hart Memorial Trophy aan het doen, maar lieten een lower-body blessure, ziekte en een operatie ’the Thrill’ maar liefst 41 wedstrijden toekijken.

Op moment van schrijven is er ontzettend veel om de Russische superster te doen. Begin september zou de winger naar verluidt het meest lucratieve contract uit de NHL-geschiedenis hebben afgewezen, waarmee de eerder genoemde trade-geruchten steeds meer vorm lijken te krijgen. Eén van de franchises waar Kaprizov met name aan gelinkt wordt is Chicago Blackhawks, een franchise waar de Rus zelf ook oren naar schijnt te hebben.

GESLEPEN GOLDEN KNIGHTS HOUDEN WILD ONDER DE DUIM

Desondanks plaatsten de Wild zich na 82 wedstrijden — hoewel het op het einde van het reguliere nog nagelbijten werd — voor de elfde keer in dertien seizoenen de play-offs. Louter in 2019 en 2024 misten de groenhemden het seizoenstoetje. Als eerste wildcardhouder kruiste Minnesota de degens met Pacific Division winnaar Vegas Golden Knights.

Hoewel de cijfers en statistieken duidelijk in het voordeel van Vegas spraken, hadden de goudhemden een behoorlijk taaie kluif aan de manschappen van John Hynes. In vrijwel iedere wedstrijd speelden de groenhemden fris en met een hoge intensiteit, maar — zoals vaker bij Vegas — wonnen de Golden Knights simpelweg op ervaring.

Dat Vegas er na zes wedstrijden uiteindelijk met de overwinning vandoor ging, deed niets af aan het feit Minnesota met opgeheven hoofd het strijdtoneel verliet. John Hynes kreeg genoeg aanknopingspunten om op door te bouwen en GM Bill Guerin zal reikhalzend hebben uitgekeken naar het opschonen van de dead cap van Ryan Suter en Zach Parise — gezamenlijk $15 miljoen dollar –.

AANVALLEND IETS MEER DIEPTE IN SAINT PAUL

Minnesota Wild is een interessante franchise als je wat dieper de statistieken induikt. Tot aan de kerstdagen waren de groenhemden één van de beste in de League, maar zoom je in op de cijfers na 82 wedstrijden vallen er behoorlijk wat dingen uit de toon. Zo noteerden de Wild 225 treffers en 2.74 GF/G, goed voor “maar” de 25e plaats in de eindrangschikking. Bovendien was de powerplay met 20.87% ook onder league average.

Zoom je nog verder in, kom je tot de conclusie dat het (met slechts een half seizoen Kaprizov) roster van de absolute juggernaut cijfers uitpuilt. Matt Boldy, Kirill Kaprizov en Marco Rossi waren de enige drie Wild, die boven de grens van twintig goals uitkwamen. Bovendien waren er slechts vier spelers met meer dan vijftig punten en was de ‘bovenkant’ van het klassement redelijk op leeftijd.

Natuurlijk gooiden de blessures van Kaprizov én Joel Eriksson Ek flink roet in het eten, maar feit is wel dat Bill Guerin aanvallend het nodige op orde te maken heeft. Gustav Nyquist trok na een tweede (ietwat teleurstellende) avontuur de deuren van het Xcel Energy Center achter zich dicht en tekende een éénjarig contract bij Winnipeg Jets en verliet Justin Brazeau Minnesota voor Pittsburgh Penguins. In een eerder stadium werd Frédérick Gaudreau naar Seattle Kraken getrade.

Daartegenover staat de terugkeer van Nico Sturm en de komst van Vladimir Tarasenko. De Rus speelde het slechtste seizoen het uit zijn carrière, maar is de hoop er nog altijd dat hij zijn prime-jaren nog niet definitief vaarwel heeft gezegd. Als potentiële 2RW maakt hij de top-six compleet, maar is de rechterkant van de aanvallende line-up wel een zorgenkindje voor het Front Office. Mats Zuccarello is een stabiele factor, maar vadertje tijd begint de Noor langzaamaan in te halen.

STATUS QUO OP DE BLAUWE LIJN

Nee. Defensief lopen we niet direct warm voor Minnesota Wild. De ploeg van head coach John Hynes sloot 2024 – 2025 met een 2.88 GA/G (16e) af, maar was net name de penalty-kill van een bedroevend niveau. Met slechts 72.4% waren de Wild bottom three NHL.

Voordeel voor John Hynes is wel dat de jonge top-prospects op het Minnesota roster voornamelijk blue-line georiënteerd zijn. Zo neemt ook het komende seizoen Brock Faber zijn eerste stek op de RD positie in naast Jacob Middleton — die met een +11 de beste blue-liner was vorig seizoen –. Faber was tijdens het 4-Nations toernooi lights out aan de zijde van Jaccob Slavin, maar kon hij de kar in Saint Paul nog niet direct trekken.

Het vraagteken plaatsen we grotendeels op de tweede paar blauwe lijn, waar good old Jared Spurgeon vooralsnog gezelschap lijkt te gaan krijgen van top-prospect Zeev Buium (in afwezigheid van de geblesseerde Jonas Brodin). De negentienjarige Amerikaan maakte in het voorbije postseason zijn NHL-debuut in de serie tegen Vegas Golden Knights en was in grote delen van de wedstrijd een stabiele factor voor de groenhemden. Desondanks is men voorzichtig met haar defensieve oogappel en moet men er niet gek van opkijken als ook David Jiricek meer minuten op de tweede lijn zal maken. Voorlopig staat de Tsjech samen met Zach Bogosian op de derde lijn ingeschaald.

GUUUUUS

Hoe is het dan toch mogelijk dat Minnesota met average cijfers uiteindelijk in de play-offs zijn beland? Het antwoord luidt: Filip Gustavsson. De Zweed was in zijn eerste seizoen NHL buitenaards goed en moest alleen Linus Ullmark in de strijd om de Vezina Trophy voor zich duldden. De jaren nadien kon de Zweed langzaam rijpen onder de voortreffelijke vleugels van Marc-Andre Fleury, die na twintig jaar NHL zijn spullen definitief aan de wilgen heeft gehangen.

Voorafgaand aan het seizoen 2024 – 2025 waren er voorzichtig geluiden van een mogelijke trade omtrent Gustavsson, iets wat zijn prestaties geen windeieren legde. In 58 starts kwam de Zweed tot een .914 sv% en een 2.56 GAA, wat hem het voorbije seizoen tot één van de beste goalies in de NHL maakte. De tandem in Saint Paul is van ruimschootse klasse, want landgenoot en aankomend seizoen backup Jesper Wallstedt is hands down één van de meest prominente goalie-prospects in de NHL. De 22-jarige Zweed was de first-round pick van de Wild in 2021 en heeft de voorbije jaren vooral kilometers in de AHL gemaakt.

Mits beide goalies zich (blijven) ontwikkelen zoals nu het geval is, zit het de komende jaren meer dan snor met de goalietandem in Minnesota.

VOORSPELLING: PLAY-OFFS? JA! DIVISIETITEL? MAYBE..

Minnesota Wild is een hele leuke franchise om naar te kijken komend seizoen, dat staat als een paal boven water. Het roster herbergt een mooie mix van jonge (top)-prospects en ervaren rotten, die ook mooi verspreid op de depth chart in te delen zijn.

Toch heeft de NHL-redactie van SportAmerika het vermoeden dat de hele contractsituatie omtrent Kirill Kaprizov wel eens voor wat interne onrust kan gaan zorgen. Bovendien kunnen we ook bij Minnesota Wild — net als bij St. Louis — het argument ‘Central Division’ van stal halen.

Desondanks zal Minnesota ook het komende postseason van de partij zijn. De groenhemden hebben nagenoeg een abonnement op de play-offs, maar hopelijk is het dit jaar in staat zich van de (toch wel) vloek te verlossen. De voorbije negen postseason appearances strandden de Wild telkens in de eerste ronde..

Cover photo: Brace Hemmelgarn – USA Today Sports