Pagina 445 – SportAmerika

NHL play-offs: preview kwartfinales Western Conference

NHL

-

9 april 2019

In de nacht van woensdag op donderdag begint voor de ijshockeyfans de mooiste periode van het jaar. De eerste ronde van de play-offs gaan van start en nog 16 teams maken kans op die prachtige Stanley Cup. Vandaag blikken we vooruit op de kwartfinales in de Western Conference.

CALGARY FLAMES – COLORADO AVALANCHE

Twee vergelijkbare teams stuiten in de eerste ronde op elkaar. Zowel Calgary als Colorado beschikt over veel scorend vermogen, in beide gevallen dragen de blueliners aanvallend hun steentje bij en bij beide teams lijkt de backup goalie de starter voorbij. De Flames kwamen toch wel verrassend bovendrijven als winnaar van de Pacific Division. Colorado begon sterk aan deze jaargang en leek te bewijzen dat vorig jaar geen toevalstreffer was. De ploeg zakte echter ver weg om in de slotfase van het seizoen uiteindelijk nog een wildcard te grijpen.

BLIKVANGERS

In Calgary kunnen we natuurlijk niet om Johnny Gaudreau heen. De kleine aanvaller heeft statistisch gezien zijn beste jaar achter de rug met 36 goals en 63 assists. Johnny Hockey wordt op de voet gevolgd door nog meer jonge twintigers. De 24-jarige Sean Monahan zette zijn handtekening onder 34 goals en 48 assists. Leeftijdgenoot Elias Lindholm maakte in z’n eerste jaar in Calgary flinke stappen. Niet eerder kwam de Zweed ook maar in de buurt van z’n huidige 78 punten. De piepjonge Matthew Tkachuk (21) was met 77 punten ook erg belangrijk. De 35-jarige Mark Giordano loopt al aardig wat jaartjes mee, maar nooit was de blueliner zo productief als dit seizoen. Hij eindigde met 74 punten en een +39 rating. Tegenover al dit offensieve geweld staat ook nog een solide defensie. Wat tegentreffers betreft vinden we de Flames ook terug bij de beste 10 teams.

In Denver draait het toch vooral om de lijn met Nathan MacKinnon, Gabriel Landeskog en Mikko Rantanen. Dit trio is samen goed voor 40% van het totaal aantal goals van de Colorado Avalanche. De 23-jarige MacKinnon is de enige die fit bleef en besloot het reguliere seizoen met 41 goals en 99 punten. Mikko Rantanen volgt met 87 punten, maar liep eind maart een blessure op. De Avs hopen dat hij op tijd hersteld is voor de eerste ronde. Gabriel Landeskog is net terug van een blessure en de captain verzamelde 75 punten dit seizoen. Hoewel dit drietal van levensbelang is, hebben de Avalanche hun wildcard toch vooral te danken aan Philipp Grubauer. De Duitse goalie nam de rol als starter over van Semyon Varlamov en won 8 van z’n laatste 11 wedstrijden. Daarin noteerde Grubauer een indrukwekkend save percentage van .956.

CONCLUSIE:

Wat Grubauer doet in Denver, dat hopen ze in Calgary te zien van David Rittich. Als we de Flames al op een zwak punt kunnen betrappen, dan staat dat zwakke punt tussen de palen. Mike Smith speelde 42 wedstrijden en kreeg gemiddeld 2.72 goals tegen. Backup David Rittich deed ’t met 2.62 iets beter, maar de save percentages van de twee heren zijn niet fameus. Toch lijkt het in Calgary allemaal wat stabieler. Waar Colorado nogal afhankelijk is van één lijn, daar is Calgary in de breedte beter. De onderlinge resultaten zal de burger in Calgary ook moed geven. De Flames stapten drie keer als winnaar van het ijs, maar de twee teams maakten er telkens wel een mooi schouwspel van. In totaal vielen er 24 goals in deze drie ontmoetingen.
Voorspelling: Calgary in zes wedstrijden

SAN JOSE SHARKS – VEGAS GOLDEN KNIGHTS

Een affiche dat zomaar de Conference-finale had kunnen zijn, maar het betreft een serie in de eerste ronde. De fans kijken reikhalzend uit naar deze ontmoeting, maar de spelers zullen er van gruwen. Beide teams zijn in staat ver te komen, maar voor één van hen eindigt het seizoen al binnen een week of twee. San Jose heeft nog een rekening te vereffenen nadat ze vorig jaar in de tweede ronde werden uitgeschakeld voor de Golden Knights. Vegas hoopt het daarentegen een stapje beter te doen dan vorig seizoen. Toen keek de splinternieuwe franchise toe hoe Alex Ovechkin de Stanley Cup in ontvangst nam. Het zal een loodzware serie worden, die voor de winnaar ook het verdere verloop van de play-offs kan beïnvloeden.

BLIKVANGERS

Na een moeizame start kwamen de San Jose Sharks begin december in vorm. De wake-up call kwam in Ottawa, waar de trotse Sharks een pak slaag kregen van de Senators. In de maanden daarna kwam de koppositie in de Pacific in zicht, maar een 7-game losing streak maakte een einde aan deze aspiraties. Over de aanval hoeven de Sharks zich geen zorgen te maken. Vier spelers scoorden tenminste 30 goals en acht spelers kwamen tot minimaal 50 punten. Als Erik Karlsson (3G, 42A) fit was gebleven, waren dat er negen. Dat laatste is wel een dingetje. Karlsson, maar ook Joe Pavelski (38G, 26A) en Timo Meier (30G, 36A) lijken niet okselfris. Waar de aanval schittert, daar schuttert de defensie. De doorgaans betrouwbare Martin Jones begint met een .896 save percentage aan ’t postseason. In Californië houden ze dan ook hun hart vast of de verdediging het houdt.

Het seizoen van de Golden Knights was vergelijkbaar met dat van de Sharks. De revelatie van vorig jaar haperde aan het begin, kwam vervolgens op gang om aan het einde toch weer wat in te kakken. Aanvallend was het allemaal wat minder. William Karlsson kon de goede lijn niet doortrekken en eindigde met 24 goals. Bijna de helft van z’n aantal in 2017-2018. Met 25 goals en 34 assists was Jon Marchessault de topscorer namens de Golden Knights. Paul Stastny en Max Pacioretty kwamen in hun eerste seizoen in Sin City tot respectievelijk 42 en 40 punten. Als het scoren niet lukt, moet je zorgen dat je niets tegen krijgt en wie kan dat beter dan Marc-André Fleury. De goalie belandde in maart in de lappenmand en de vraag is hoe fit hij is. In z’n laatste twee duels kreeg hij 8 goals om z’n oren.

CONCLUSIE:

Dit prachtige affiche roept ook veel vragen op. Hoe fit zijn de Sharks en hoe fit is Fleury? De Golden Knights hebben een goede Flower nodig om ver te komen en om San Jose van zich af te houden. Een Fleury in vorm kan deze serie, als het moet, stelen voor de Knights. De vier onderlinge duels werden dit seizoen gelijk verdeeld. De Golden Knights wonnen hun twee wedstrijden echter veel gemakkelijker dan de Sharks. De doelcijfers waren dan ook 18-10 in het voordeel van Vegas. Het kan in deze serie alle kanten op. Als ze in San Jose opeens hun verdediging op orde krijgen, lijkt Team Teal net een streepje voor te hebben. De Sharks hebben per slot van rekening ook nog eens de onvermoeibare Brent Burns (16G, 67A) in de gelederen. Vorig jaar liepen ze zich echter stuk op Marc-André Fleury en dat zou zomaar opnieuw kunnen gebeuren.
Voorspelling: Vegas in zes wedstrijden

NASHVILLE PREDATORS – DALLAS STARS

Dankzij een sterke eindsprint legden de Nashville Predators voor het tweede jaar op rij beslag op de titel in de Central Division. De ploeg van coach Peter Laviolette won 7 van de laatste 10 wedstrijden en passeerde op het laatste moment de Winnipeg Jets. Het levert de Predators een clash op met een team dat de play-offs twee jaar op rij miste. De Dallas Stars konden de weg naar het vijandelijke doel dit seizoen moeilijk vinden, maar een sterk tandem tussen de palen hielp de mannen van Jim Montgomery uit de brand. Als het echt klopt dat je met defense titels wint, dan moet er zeker rekening gehouden worden met deze Dallas Stars. Al kunnen de blueliners van Nashville er ook wat van.

BLIKVANGERS

De Predators waren niet zo dominant als vorig seizoen, maar het resultaat was hetzelfde. Voor de tweede keer in de clubhistorie werd de divisie gewonnen, maar dat was niet te danken aan het scorend vermogen. Viktor Arvidsson en Filip Forsberg waren met respectievelijk 34 en 28 goals topschutter in Music City. Beide spelers misten echter ook de nodige wedstrijden vanwege blessureleed. Blessures liepen als een rode draad door dit seizoen. Nashville begon ontzettend sterk en verloor slechts 3 van de eerste 16 wedstrijden. Het blessureleed van de Preds maakte deze divisie eigenlijk weer spannend, want ook zij bleken van vlees en bloed. De blueliners spelen al jaren een belangrijke rol en dat was dit seizoen niet anders. Roman Josi was met 15 goals en 56 punten de meest productieve, maar op de topscorerslijst van de Predators vinden we bij de eerste 10 spelers maar liefst 4 blueliners terug.

Ben Bishop is de laatste weken de grote man in Big D. De goalie kwam sinds 2 maart 10 keer in actie en hield maar liefst zes keer de nul. Bishop heeft dan ook een belangrijk aandeel in het succes van de Stars, al mogen we ook zeker backup Anton Khudobin niet vergeten. Gezamenlijk hadden de twee goalies een save percentage van .923. Aanvallend kwam het meeste gevaar van Tyler Seguin, Alexander Radulov en captain Jamie Benn. Seguin noteerde met 33 goals en 80 punten gemiddeld bijna een punt per wedstrijd. Alexander Radulov deed het gemiddeld nog iets beter. De onvoorspelbare Rus scoorde 29 goals en eindigde met 72 punten in de 70 wedstrijden die hij speelde. John Klingberg, Miro Heiskanen en Esa Lindell zijn de mannen die van achteruit graag oversteken. Dit drietal was samen goed voor 110 punten dit seizoen.

CONCLUSIE:

Een doelpuntenfestijn hoeven we in deze serie waarschijnlijk niet te verwachten. Beide teams hebben het defensief uitstekend voor elkaar, maar de Predators lijken aanvallend wat beter. De Stars hoeven niet bang te zijn voor de powerplay van Nashville. Die eindigde namelijk stijf onderaan in het reguliere seizoen. De PK van beide teams is dan weer goed verzorgd. Dallas sloot af op de vijfde plaats en dat was één plekje beter dan de tegenstander in de eerste ronde. Onderling maakten de teams het ook spannend. Dallas en Nashville stonden vijf keer tegenover elkaar, drie keer wonnen de Predators en twee keer stapten de Stars met twee punten van het ijs. Het was echter wel in alle gevallen spannend, dus die trend zal zich wel doorzetten in deze best-of-7 serie.
Voorspelling: Nashville in zeven wedstrijden

WINNIPEG JETS – ST. LOUIS BLUES

Nog zo’n prachtig affiche, al zal niemand hier in december rekening mee hebben gehouden. Dat de Winnipeg Jets het postseason haalden, was toen al wel een zekerheidje. In St. Louis hielden ze zich daar helemaal nog niet mee bezig. Coach Mike Yeo werd op straat gezet vanwege de slechte resultaten en onder diens opvolger Craig Berube kwam er zowaar muziek in de Blues. In 2019 is St. Louis één van de beste teams in de league en de Jets zullen dan ook balen van hun laatste wedstrijden. Vijf van de laatste zeven duels werden verloren en dat kostte de Jets uiteindelijk de divisietitel. De straf voor deze slechte reeks is een treffen met de red hot Blues.

BLIKVANGERS

Voor Patrik Laine is het even wennen dat zijn naam niet bovenaan de topscorerslijst prijkt. De Finse sniper kwam dit keer niet in de buurt van zijn 44 goals van vorig seizoen en moest genoegen nemen met 30 treffers. Mark Scheifele pakte de handschoen op en schoot 38 keer met scherp. Niemand kon echter tippen aan de 91 punten van Blake Wheeler. De 32-jarige captain deed zijn campagne van 2017-2018 nog eens dunnetjes over, want ook toen eindigde hij met 91 punten. Connor Hellebuyck slaagde er, helaas voor de Jets, niet in zijn goede vorm te bevestigen. Vorig jaar was de goalie één van de revelaties maar Hellebuyck viel terug tot een GAA van 2.90. In 2018 was dit nog 2.36. Defensief kregen de razendsnelle Jets het zwaar te verduren. Dustin Byfuglien misten de nodige wedstrijden en Josh Morrisey is al sinds eind februari uit de roulatie.

Het seizoen van de Blues kunnen we splitsen in twee delen. Een periode zonder Jordan Binnington en het tijdperk mét de rookie. Op het moment dat Binnington in december voor het eerst zijn opwachting maakte, hadden de Blues een record van 12-14-4. Na de ASG kwam de grote opmars van St. Louis én Jordan Binnington. Ze wonnen 12 wedstrijden op rij en legden daar de basis voor hun succes. De Blues sloten het seizoen af met een 45-28-9 record. Met een save percentage van .927 en een GAA van 1.89 in 32 wedstrijden kan Binnington ook best thuiskomen. Aanvallend bleek het aantrekken van Ryan O’Reilly (28G, 48A) een schot in de roos. Vladimir Tarasenko kende, net als zijn team, een sterke tweede seizoenshelft en kwam voor het tweede jaar op rij uit op 33 goals.

CONCLUSIE:

De Winnipeg Jets krijgen hun handen meer dan vol aan deze tegenstander. Vorig seizoen vonden Laine en de zijnen hun Waterloo in de Conference-finale, maar tegen een St. Louis in vorm zou dit keer de eerste ronde heel goed het eindstation kunnen zijn. De Blues wonnen 8 van hun laatste 10 wedstrijden en zitten in de bekende flow nu de play-offs zijn aangebroken. Van de vier onderlinge ontmoetingen gingen er drie naar de Jets. Daarbij moet wel aangetekend worden dat al deze wedstrijden in 2018 werden gespeeld. Winnipeg gaat de komende weken dus voor het eerst kennismaken met de “nieuwe” Blues. De Jets zullen al hun wapens nodig hebben om deze opponent te verslaan, maar een verrassing hangt in de lucht.
Voorspelling: St. Louis in zeven wedstrijden

Cover Photo: Bruce Bennett/Getty Images

March Madness: Virginia voor het eerst nationaal kampioen

Lars Leeftink

-

9 april 2019

0

March Madness: Virginia voor het eerst nationaal kampioen

Afgelopen nacht stond het slotstuk van March Madness op het programma. Twee teams die voor het eerst in de historie van de universiteit in de finale stonden, streden tot het bittere eind om de titel. Virginia zou na overtime uiteindelijk aan het langste eind trekken.

(1) VIRGINIA – (3) TEXAS TECH: 85 – 77 (OT)

Het duel begon zoals iedereen dat verwacht had. Na acht minuten waren beide teams aanvallend nog niet in vorm, maar verdedigend was het van beide kanten uitstekend. Dit veranderde halverwege de eerste helft. Beide teams begonnen in één keer de ene na de andere basket te maken, waardoor de score opliep. Na de eerste helft stond het 29-32 in het voordeel van Virginia. Beide teams gaven elkaar geen seconde ruimte. De grootste voorsprong gedurende de eerste helft was dan ook niet meer dan vijf punten.
In de tweede helft nam Virginia het heft in handen. Net zoals in de eerste helft was ook het begin van de tweede helft uitstekend. De Cavaliers namen meer dan tien punten voorsprong en leken met nog vijf minuten te gaan het kampioenschap wel binnen te hebben. Niks bleek minder waar. Texas Tech vocht zich terug in de wedstrijd en Virginia gaf net zoals in de Final Four in de slotfase een voorsprong van meer dan tien punten uit handen. De Red Raiders wisten uiteindelijk knap overtime af te dwingen.
In overtime zou Virginia uiteindelijk aan het langste eind trekken. De eerste twee minuten gingen nog gelijk op, maar daarna liep Virginia uit en zou het niet meer omkijken. Het is de eerste titel in de historie van de universiteit, net zoals het de eerste finale was van de universiteit. Texas Tech ziet zijn eerste finale in mineur eindigen.

GUY MVP

Kyle Guy werd vlak na het einde van de wedstrijd gekozen als MVP van de Final Four. De ervaren guard scoorde tijdens de finale 24 punten en schoot vier driepunters raak. Tevens was hij heel belangrijk in de slotfase. Toch had toekomstig NBA-speler De’Andre Hunter het misschien wel meer verdiend. De allround small forward was topscorer van de finale met 27 punten, negen rebounds en vier driepunters. Tevens was hij in de slotfase met een paar belangrijke schoten minimaal net zo belangrijk als Kyle Guy. Tot slot blonk ook Ty Jerome uit bij de Cavaliers. De nieuwe kampioen kreeg 16 punten, zes rebounds en acht assists van hun ervaren guard.
Bij Texas Tech was er ook een toekomstig NBA-speler de uitblinker. Jarrett Culver scoorde 15 punten met negen rebounds en vijf assists. Hij was samen met Davide Moretti (15 PTS) de topscorer aan de kant van de Red Raiders. Vanaf de bank kreeg Texas Tech veel productie van Brandone Francis (17 PTS, 4 REB) en Kyler Edwards (12 PTS, 3 REB). Toch bleek het niet genoeg te zijn voor het nationaal kampioenschap. Een verrassend goed toernooi van de Red Raiders wordt daarmee teleurstellend afgesloten.

(Top/Cover Photo: Matt York | AP Photo)

NHL play-offs: preview kwartfinales Eastern Conference

NHL

Hans Mulder

-

8 april 2019

0

In de nacht van woensdag op donderdag begint voor ijshockeyfans de mooiste periode van het jaar. De eerste ronde van de play-offs gaat van start en nog 16 teams maken kans op die prachtige Stanley Cup. Vandaag blikken we vooruit op de kwartfinales in de Eastern Conference.

TAMPA BAY LIGHTNING – COLUMBUS BLUE JACKETS

Het kan dit seizoen allemaal niet op voor de Tampa Bay Lightning. De Presidents’ Trophy hadden ze al, Nikita Kucherov was de grote aanjager met maar liefst 128 punten en dan evenaarden ze tijdens de laatste wedstrijd van het reguliere seizoen ook nog het record aantal overwinningen van de Detroit Red Wings in 1995-1996. De Lightning wonnen 62 van hun 82 wedstrijden en slechts 16 keer hielden ze niets aan een duel over. De mannen van coach Jon Cooper zijn al heel lang zeker van de play-offs en dat kan niet worden gezegd van de tegenstander in de eerste ronde. De Columbus Blue Jackets plaatsten zich op de voorlaatste dag van het seizoen, maar die ploeg zou het de Lightning in theorie knap lastig kunnen maken.

BLIKVANGERS

Wat valt er nog te zeggen over deze Lightning? In Kucherov, Steven Stamkos en Brayden Point hebben ze drie spelers met tenminste 40 goals. Elf spelers vonden minimaal 10 keer het net en Victor Hedman (12G, 42A) is één van de meest productieve blueliners in de league. Andrei Vasilevskiy kreeg gemiddeld slechts 2.40 goals per wedstrijd tegen en sloot af met een .925 save percentage. Niets lijkt een trip naar de tweede Stanley Cup in de clubhistorie dan ook in de weg te staan, maar zo simpel is het natuurlijk niet. Tampa Bay begon vaker als topfavoriet aan de play-offs, maar haalde alleen in 2015 de Stanley Cup Final. In zes wedstrijden legden ze het toen af tegen de Chicago Blackhawks. Vorig seizoen schoten ze tekort tegen de Washington Capitals, die in de laatste wedstrijden van de serie de aanval van de Lightning knap aan banden wisten te leggen.

De Columbus Blue Jackets wisten dit seizoen Artemi Panarin (28G, 59A) en goalie Sergei Bobrovsky aan boord te houden. Tijdens de trade deadline ging GM Jarmo Kekalainen all-in door Matt Duchene en Ryan Dzingel aan het roster toe te voegen. De twee voormalig Senators sloten elk af met 12 punten. Cam Atkinson wierp zich met 41 goals op als clubtopscorer. Toch draait het in Columbus vooral om de verdediging. Bobrovsky (GAA 2.58) is al jaren een meer dan betrouwbare sluitpost, al wordt het tijd dat Bob dit ook eens tijdens het postseason laat zien. De 24-jarige Seth Jones (9G, 37A) en de 21-jarige Zach Werenski (11G, 33A) zijn de defensieve sterkhouders. De Blue Jackets leefden lang tussen hoop en vrees, maar ze wonnen 7 van de laatste 8 wedstrijden en dat was genoeg voor een plek in de play-offs.

CONCLUSIE:

Statistisch gezien kon de Lightning zich geen betere tegenstander wensen. Ze wonnen alle onderlinge duels dit seizoen en de cijfers spreken voor zich. Tampa Bay scoorde in die drie duels maar liefst 17 keer en kreeg slechts drie goals tegen. Dan is er nog die hobbel waar Columbus maar tegenaan blijft lopen. Sinds de oprichting in 2000 haalden de Blue Jackets vier keer de play-offs en telkens was de eerste ronde het eindstation. De laatste keer dat de twee teams elkaar troffen, was voor de trade deadline. Toch zullen Matt Duchene en Ryan Dzingel het verschil niet maken, want hun nieuwe club is kansloos tegen deze Lightning.
Voorspelling: Tampa Bay Lightning in vijf wedstrijden

BOSTON BRUINS – TORONTO MAPLE LEAFS

Misschien wel het mooiste affiche in deze Conference in de eerste ronde. De Toronto Maple Leafs begonnen aan het seizoen als één van de topfavorieten. John Tavares werd gehaald, Auston Matthews was weer een jaartje ouder en Mitch Marner zou beter gaan presteren. Het is allemaal waar, maar toch lijken de Boston Bruins op voorhand de favoriet in deze serie. Van de vier onderlinge duels gingen er drie naar de Bruins en die ploeg lijkt het de laatste tijd allemaal net wat beter voor elkaar te hebben. Ja, de Leafs hebben Matthews, Marner, Tavares en Morgan Rielly, maar de defensie van de Bruins zal daar niet van schrikken. Boston leunt op een stabiele verdediging en is sinds begin februari uitstekend in vorm.

BLIKVANGERS

Stiekem, of misschien helemaal niet stiekem, durfden ze in Toronto te dromen van de eerste Cup sinds 1967. Zelden zal een roster van de Leafs aanvallend zo sterk zijn geweest als dit jaar. Auston Matthews is pas 21, maar heeft al 111 goals in de NHL. Mitch Marner ontpopt zich met 67 assists als de ideale aangever en Morgan Rielly scoorde 20 goals als blueliner. Dan is er nog de ervaring van Patrick Marleau en de aanwezigheid van superster Tavares. Genoeg ingrediënten voor een prima mix, maar toch is winnen de laatste tijd niet meer vanzelfsprekend voor de Leafs. Van de laatste 15 wedstrijden gingen er 10 verloren en de ploeg van Mike Babcock incasseerde in zeven duels minimaal vijf tegentreffers. Alsof er nog niet genoeg druk is, weet Babcock ook maar al te goed dat het dit jaar moet gebeuren. De contracten bieden weinig houvast voor de toekomst.

Waar Toronto het juist moet hebben van het scorend vermogen, daar is in Boston de verdediging zo betrouwbaar als een Zwitserse bank. Wat GAA betreft, behoren Jaroslav Halak en Tuukka Rask allebei tot de 11 beste goalies in de NHL. Ook het save percentage van de heren is prima. Heel gek is het dan ook niet dat alleen de Stars en de Islanders meer tegentreffers moesten incasseren dan de ploeg van Bruce Cassidy. Aanvallend nam Brad Marchand de ploeg dit seizoen bij de hand. De30-jarige winger noteerde voor het eerst in zijn loopbaan 100 punten. David Pastrnak (38G, 43A) was dit misschien ook wel gelukt, maar de Tsjech bracht, zoals zoveel Bruins, een bezoekje aan de ziekenboeg. Ook Patrice Bergeron bleef niet heel. Toch kwam de 33-jarige routinier tot 32 goals en 47 assists. Alleen in 2005-2006 kwam Bergeron met 73 punten in de buurt van zijn huidige productie (79).

CONCLUSIE:

Door de huidige opzet wisten de Bruins en de Maple Leafs al betrekkelijk vroeg dat ze in de eerste ronde tot elkaar veroordeeld waren. Dat Boston uiteindelijk het thuisvoordeel heeft, is knap gezien de vele blessures waarmee die club te maken had. Het thuisvoordeel in deze clash tussen stijlen zou zomaar de doorslag kunnen geven. De Leafs zijn aanvallend beter, maar Boston kan vertrouwen op de verdediging en twee prima goalies. Tijdens de onderlinge ontmoetingen wisten de Bruins de grote namen van Toronto aardig aan de ketting te leggen. Auston Matthews kwam maar één keer tot scoren en dat gold ook voor John Tavares en Mitch Marner. Kunnen de Bruins dit opnieuw, dan zijn zij de favoriet in deze spannende serie.

Voorspelling: Boston in zeven wedstrijden

WASHINGTON CAPITALS – CAROLINA HURRICANES

Een treffen tussen de titelverdediger en een stel jonge honden die met open vizier deze play-offs tegemoet treden. De Capitals legden vorige week voor de vierde keer op rij beslag op de titel in de Metropolitan Division en weten dat de sleet er bij Alex Ovechkin nog lang niet op zit. Carolina plaatste zich voor het eerst sinds 10 jaar weer eens voor de play-offs. De Hurricanes werden vierde in de Metropolitan en eindigden met 99 punten. Dat zijn er slechts vijf minder dan Washington. Er staat een jonge, enthousiaste groep in Raleigh en die groep is ook nog eens in vorm. Van de laatste 25 wedstrijden wonnen de Canes er 18.

BLIKVANGERS

De komende maanden zijn de Washington Capitals het wild waar door 15 teams op wordt gejaagd. Alex Ovechkin en de zijnen stonden vorig jaar aan het einde van de rit met de Cup en willen maar wat graag op herhaling. Gemakkelijk zal dat niet worden. Het waren weer de bekende namen die uitblonken dit seizoen. Alex Ovechkin was met 51 goals lights out, Nicklas Backstrom en Evgeny Kuznetsov eindigden met respectievelijk 74 en 72 punten toch wel op respectabele afstand van Ovi. Blueliner John Carlson bewees dat z’n sterke campagne vorig jaar geen toeval was en verzamelde 70 punten. Verdedigend houdt het allemaal niet over. Braden Holtby krijgt gemiddeld 2.82 goals per wedstrijd tegen. Veel zegt dat echter niet, want vorig jaar in de play-offs piekte de goalie op het juiste momen. Dat zal hij nu ook moeten doen, want tegen de schietgrage Hurricanes krijgt Holtby het ongetwijfeld druk.

Geen team in de NHL schoot zo vaak op goal als de Carolina Hurricanes. Het keurkorps van Rod Brind’Amour sloot het reguliere seizoen af met 2822 shots on goal. Nog geen 9% van die schoten vond de weg naar het net en daarmee zijn de Canes niet bijster effectief. Het zijn twee jonge Finnen die de kar moeten trekken. Met 30 goals en 53 assists heeft de pas 21-jarige Sebastian Aho zijn beste seizoen ooit achter de rug. Hij wordt op de voet gevolgd door een drie jaar oudere landgenoot. Teuvo Teravainen is bezig aan z’n zesde jaar in de NHL en wordt elk seizoen een beetje beter. Nu sloot hij af met 21 goals en 55 assists. Veteraan Justin Williams (37) was met 23 goals en 30 assists ook bijzonder waardevol. De Hurricanes creëren aardig wat kansen, maar geven weinig weg. Slechts vijf teams kregen minder goals tegen.

CONCLUSIE:

Vorig jaar openden de Capitals het postseason met twee nederlagen tegen de Blue Jackets. Zo’n inhaalrace zullen ze dit keer willen voorkomen en op basis van de resultaten is dit ook niet nodig. Washington won de vier onderlinge duels dit seizoen, al waren de meeste wedstrijden tot het einde spannend. Eind maart stonden de twee teams nog tegenover elkaar. Washington won thuis met 4-1 en uit met 3-2. Ovechkin en co zullen bij de pinken moeten zijn, maar alleen al op basis van hun ervaring zijn de Capitals favoriet.
Voorspelling: Washington in vijf wedstrijden

NEW YORK ISLANDERS – PITTSBURGH PENGUINS

Wie in september had gezegd dat de New York Islanders tot de laatste dagen van het seizoen zouden strijden om de divisietitel was waarschijnlijk opgesloten. De formatie van Barry Trotz is de grote verrassing dit seizoen en de Isles zijn nog niet klaar. New York moet het hebben van de verdediging en dat zullen ze tegen de aanvallend sterke Penguins ook hard nodig hebben. Sidney Crosby tikte voor de zesde keer in z’n loopbaan de 100 punten aan en natuurlijk heeft Pittsburgh ook nog Evgeni Malkin, Phil Kessel en Jake Guentzel. Daarnaast hebben ze in Matt Murray een goalie die weet hoe je een Stanley Cup wint. Murray wordt in mei pas 25, maar zijn naam staat al twee keer op die gigantische trofee.

BLIKVANGERS

Het verhaal van de New York Islanders leest als een sprookje. De grote John Tavares vertrok, maar andere sterren stonden op. Al is de kracht van deze Isles vooral het collectief. Captain Anders Lee leidde de Islanders in goals (28) en rising star Mathew Barzal noteerde de meeste punten (62). Naast deze twee wisten ook Brock Nelson en Josh Bailey meer dan 50 punten te scoren. Overtuigend klinkt dat allemaal niet en wat goals betreft vinden we de Islanders dan ook terug in het rechterrijtje van de NHL. Barry Trotz legt het accent doorgaans op de verdediging en dat legt hem ook bij de Isles geen windeieren. Met 196 hebben ze de minste tegentreffers in de league, goalies Thomas Greiss en Robin Lehner hebben samen de meeste shutouts (11) en met .925 ook nog eens het beste save percentage.

De eerste maanden van het seizoen ging het helemaal de verkeerde kant op voor de Pittsburgh Penguins. Op 1 december stond er een 10-10-5 record achter hun naam en bivakkeerden ze zelfs in de kelder van de divisie. General manager Jim Rutherford greep in en rond kerst keerden de vertrouwde Pens terug. De ploeg, inmiddels zonder Daniel Sprong, won acht wedstrijden op rij en lanceerden zichzelf richting de top van de divisie. Coach Mike Sullivan bouwt nog altijd op zijn dertigers. Sidney Crosby (35G, 65A) is natuurlijk nog de grote man, maar Phil Kessel (27G, 55A) en Evgeni Malkin (21G, 51A) zijn minstens zo belangrijk. De 24-jarige Guentzel (40G, 36A) is eigenlijk de enige vreemde eend in de bijt. De aanval is nog altijd top, maar defensief is Pittsburgh een middenmoter. De powerplay (24,6%) hoort dan weer bij de beste in de league.
CONCLUSIE:
Het is de aanval van de Penguins tegen de verdediging van de Islanders. Daarnaast heeft Pittsburgh veel meer ervaring met het spelen van belangrijke wedstrijden in het postseason. De onderlinge duels werden gelijk verdeeld. New York won in oktober en november de eerste twee ontmoetingen, maar Pittsburgh trok in december twee keer aan het langste eind. Ook wat vorm betreft, doen de twee teams weinig voor elkaar onder. De Islanders wonnen 6 van hun laatste 10 wedstrijden, maar Pittsburgh won er slechts één minder. De ervaring zou hier wel eens de doorslag kunnen geven en dan trekken de Pens aan het langste eind.
Voorspelling: Pittsburgh in zes wedstrijden

OVERIG NIEUWS

COACHES VLIEGEN DE LAAN UIT

Nog geen 24 uur nadat er een punt achter het reguliere seizoen was gezet, stonden al drie coaches op straat. In Los Angeles kreeg Willie Desjardins te horen dat de Kings niet verder met hem gaan. De coach nam aan het begin van dit seizoen het stokje over van de ontslagen John Stevens. Todd McLellan is een belangrijke kandidaat om de nieuwe hoofdcoach te worden in LA. Phil Housley leek op weg om de Sabres naar de play-offs te loodsen, maar een beroerde tweede seizoenshelft wierp de ploeg ver terug. Zondag kreeg de Hall of Famer zijn congé. Dat geldt ook voor Bob Boughner. Ondanks een winning record (36-32-14) misten de Florida Panthers voor het derde jaar op rij de play-offs. Boughner stond de laatste twee seizoenen aan het roer, maar moet nu op zoek naar een nieuwe werkgever. Joel Quenneville zal hem opvolgen bij de Panthers.

Cover Photo: Bruce Bennett/Getty Images

March Madness: Virginia en Texas Tech bereiken finale

Lars Leeftink

-

7 april 2019

1

March Madness: Virginia en Texas Tech bereiken finale

Gisteren brak dan eindelijk het beslissende weekend aan in het college basketbal: De Final Four. Virginia plaatste zich na een spectaculaire en controversiële slotfase als nummer één seed voor de finale van March Madness. Texas Tech had het wat makkelijker met Michigan State, maar maakte het zichzelf aan het einde van de wedstrijd nog onnodig lastig.

(1) VIRGINIA – (5) AUBURN: 63 – 62

We beginnen met de eerste en meest bizarre wedstrijd van de twee. Van tevoren ging het bij Virginia tegen Auburn vooral om de twee verschillende basketbalstijlen die tegenover elkaar stonden. Virginia staat bekend om zijn fantastische defense en zijn opbouwende offense. Auburn wil juist tempo in de wedstrijd, schiet veel driepunters en is afhankelijk van zijn offense. Deze strijd zou ook tijdens de wedstrijd goed zichtbaar zijn. Van begin tot eind wisten beide teams elkaar in evenwicht te houden, maar in de slotfase leek Virginia dan toch weg te lopen.

CONTROVERSIËLE SLOTFASE

De Cavaliers liepen uit naar een voorsprong van tien punten met nog vier minuten te gaan. Echter was het amper twee minuten later weer gelijk en was Auburn teruggekomen. In de slotfase greep Auburn zelfs de leiding in de wedstrijd en maakte het vervolgens ook zijn vrije worpen om de voorsprong te verdedigen. Dankzij een bizarre driepunter van Kyle Guy werd het gat weer teruggebracht tot één, waarna Jared Harper een vrije worp miste. Met nog anderhalve seconde te gaan had Virginia daardoor nog een kans, en die grepen ze. Ondanks dat de driepunter van Guy misging, werd hij wel gefouled. Dit betekende drie vrije worpen. Deze drie vrije worpen zou hij allemaal maken.
Auburn had vervolgens nog maar 0.6 seconden waar ze uiteindelijk amper iets mee konden doen. Zo won Virginia en bereikt het voor het eerst in de historie van de universiteit de finale van het NCAA Tournament. Het ging achteraf vooral om een gemiste double dribble van Virginia die Texas Tech uiteindelijk de kop koste.
Bij Virginia kwamen er drie spelers boven de tien punten uit. Kyle Guy was de held met 15 punten, vier assists en de hoofdrol in de slotfase. Ty Jerome was topscorer van het duel met 21 punten, negen rebounds en vijf assists. De’Andre Hunter noteerde 14 punten en zes rebounds. Bij Auburn waren er ook drie spelers die meer dan tien punten scoorden. Samir Doughty scoorde 13 punten en zou de topscorer zijn van de Tigers, terwijl Bryce Brown (12 PTS, 3 REB, 3 AST, 4 3PT) en Jared Harper (11 PTS, 4 AST) ook een prima duel speelden.

(2) MICHIGAN STATE – (3) TEXAS TECH: 51 – 61

Net zoals Virginia gaf ook Texas Tech in de tweede helft een voorsprong van meer dan tien punten uit handen. De Red Raiders gingen in de eerste helft gelijkop met Michigan State, maar in het begin van de tweede helft liep Texas Tech weg. De voorsprong liep op naar vijftien punten. De Spartans wisten zich vervolgens knap terug te vechten in het duel, waarna er nog een spannende slotfase ontstond. In deze slotfase trok Texas Tech de zege uiteindelijk toch overtuigend over de streep en bereikte het de finale.
Bij Texas Tech, dat om zijn defense bekendstaat, scoorden er maar twee spelers meer dan tien punten. Met 22 punten en vier driepunters was Matt Mooney de onwaarschijnlijke topscorer van het duel. Sterspeler Jarrett Culver scoorde 10 punten met vijf rebounds en maakte vooral het verschil met zijn fantastische defense. Bij de Spartans waren er drie spelers die tien punten of meer scoorden. Cassius Winston was met 16 punten de uitblinker, maar hij speelde niet de rol die hij normaal altijd speelt. Ook Matt McQuaid (12 PTS) en Aaron Henry (11 PTS, 3 REB) kwamen boven de tien punten uit. Dit, in combinatie met de verdediging, bleek niet genoeg te zijn om de finale te bereiken.
VOLGENDE DUEL: (1) Virginia – (3) Texas Tech (maa 03:20)

(Top/Cover Photo: AP Photo/Charlie Neibergall)

MLB: De voorspellingen van de redactie

MLB

Jimmy Driessen

-

6 april 2019

1

Het MLB-seizoen is inmiddels weer begonnen en de eerste verrassingen dienden zich al aan. Doordat de stilte voor de storm deze winter lang aanhield, werd het pas laat duidelijk hoe de rosters eruit zouden gaan zien. En zelfs nu nog wachten Craig Kimbrel en Dallas Keuchel op een club die toehapt. Toch wagen wij als redactie ons ook dit jaar weer aan voorspellingen.
Gaan de Red Sox op herhaling of weten de Dodgers dit jaar wel de volle buit binnen te halen? Tot wat zijn de Phillies en Padres in staat, nadat zij deze winter de portemonnee trokken? Betaalt Mike Trout het vertrouwen van de Angels terug? En welke nieuwe sterren dienen zich komend jaar aan? Dit en meer lees je hieronder in onze voorspellingen.

AL EAST

Waar de Yankees deze winter vooral hun rotation versterkten, hielden de Red Sox zich de afgelopen tijd rustig. Toch zijn de titelverdedigers nog steeds licht favoriet. Met huidig MVP Mookie Betts en ace Chris Sale binnen de gelederen zijn zij ook in ‘19 het team to beat. Op de redactie zijn de meningen verdeeld. Zes van de redacteuren zien Boston als favoriet, terwijl de andere vijf dit jaar de Yankees de divisie winst zien pakken. Het lijkt dus op een two horse race uit te draaien, maar misschien dat de Rays dit feestje kunnen verstoren. Maar dan zou ook dit jaar weer alles op zijn plek moeten vallen voor de club uit Florida. Onderin lijken de kaarten al geschud te zijn. De Blue Jays hebben het geluk dat de Orioles nog zwakker zijn en zullen waarschijnlijk als vierde eindigen.

AL CENTRAL

De Indians hebben de AL Central al enkele jaren in hun macht en dat is ook terug te zien in onze voorspellingen. Maar liefst acht van de redactieleden zien de Tribe ook dit seizoen de divisie winnen. Toch zien enkelen dit jaar de Twins als geduchte outsider. Enerzijds heeft de ploeg uit de Twin Cities zich danig versterkt, anderzijds worden de Indians geteisterd door een blessuregolf.

De geblesseerde Francisco Lindor zal node gemist worden tijdens de beginweken. foto: Getty Images

De andere ploegen lijken voor spek en bonen mee te doen. De White Sox hebben de weg naar boven ingeslagen, maar grepen naast de grote vissen tijdens dit offseason en lijken nog in ieder geval een jaartje geduld te moeten hebben. Wel werd al duidelijk dat Eloy Jimenez dit jaar in Chicago start, wat hem meteen een favoriet voor de Rookie of the Year maakt. De Tigers zullen nog wel de Royals achter zich weten houden, maar de kans dat ze mee gaan doen om de play-offs lijkt gering. Met het wegvallen van Salvador Perez lijkt er in Kansas weinig te genieten komend seizoen.

AL WEST

Als er één team unaniem de divisiewinst wordt toegeschreven, dan zijn het de Houston Astros. Hoewel ze een paar startende werpers zijn kwijtgeraakt, moeten rebound jaren van José Altuve en Carlos Correa de club ook dit jaar weer kanshebber voor de World Series maken. Om plek twee gaat het wel heel spannend worden. Zowel de Athletics als de Angels en de Mariners krijgen stemmen voor plek twee tot en met vier. Van de drie zijn net als vorig jaar de A’s favoriet onder de redactieleden. Zij houden de Angels nipt achter zich. De Mariners worden in onze voorspellingen derde. De Rangers lijken dus het lelijke eendje in de AL West. De rotatie van de Texanen zou in 2012 hoge ogen hebben gegooid, maar lijkt nu aan een stevige verjongingskuur toe.

AL WILDCARDS

In de strijd om de Wild Card lijkt de AL East oververtegenwoordigd. Van de Yankees en de Red Sox gaat de ploeg die de divisie niet weet te winnen aan de haal met de Wild Card. En ook de Rays worden meermaals genoemd. Andere kanshebbers zijn de Athletics en de Angels en de redactieleden die denken dat de Twins de AL Central winnen, zien de Indians de play-offs via de achterdeur bereiken.

AL MVP

Mike Trout mag zich volgens de redactie op gaan maken voor zijn derde MVP-Award. Hoewel het altijd leuk is om voor een outsider te gaan, kunnen 8 van de 11 redactieleden niet om de beste speler in de MLB heen. Opvallend is dat regerend MVP Mookie Betts op geen enkele stem mag rekenen. De resterende stemmen gaan naar Giancarlo Stanton en Alex Bregman.

Gaat Mike Trout zijn derde MVP titel binnen slepen? foto: Getty Images

AL CY YOUNG

Ook in deze categorie wordt de huidige Cy Young Blake Snell door geen enkel redactielid getipt als winnaar. De meeste stemmen gaan uit naar Chris Sale, terwijl ook Trevor Bauer en Justin Verlander meerdere kruisjes achter hun naam krijgen. Tenslotte is er ook nog één iemand die Corey Kluber naar huis ziet gaan met de prijs.

AL ROY

Nadat Eloy Jimenez vlak voor Opening Day een meerjarig contract in Chicago mocht ondertekenen, werd zijn naam snel door het gros van de redactie ingevuld als favoriet. Alleen de nu nog geblesseerde Vlad Guerrero Jr. van de Toronto Blue Jays zou het hem nog wel eens moeilijk kunnen maken. Mocht Vlad Jr. er inderdaad in slagen om Eloy af te troeven, dan zou hij meteen iets presteren wat zijn vader nooit lukte.

NL EAST

De Phillies wonnen de strijd om Bryce Harper, maar de slugger was zeker niet de enige versterking van de club uit Philadelphia. In the City of Brotherly Love mag dus zeker gedroomd worden van successen. De Nationals zagen hun superster dus vertrekken naar een divisierivaal, maar zij beschikken ook dit jaar weer over een sterke selectie, met vooral een imponerende rotatie. En wat te denken van regerend divisiekampioen de Braves? Zij voegde met Donaldson ervaring toe aan hun talentvolle equipe. De redactie verwacht dat de Phillies aan het langste eind zullen trekken, voor de Nats, gevolgd door Atlanta. De Mets lijken het kind van de rekening te worden in deze sterke divisie, terwijl het een lang jaar dreigt te worden voor de fans in Miami.
NL CENTRAL
Net als in de NL East lijkt het druk te gaan worden aan de top van deze divisie. De rivalen uit Chicago en St. Louis zullen met jaloezie hebben gekeken naar de play-offs van hun divisiegenoten uit Milwaukee. De Cardinals haalde met Paul Goldschmidt een grote vis in huis, terwijl de Cubs vooral zullen hopen dat hun sterren komend seizoen fitter voor de dag komen dan het afgelopen jaar. De redactie ziet in de Birds en de Brewers de favoriete voor de divisiewinst, waarbij de club uit Missouri met een neuslengte de Brew Crew aftroeft. De Cubs zouden dus genoegen moeten nemen met een derde plek. De Reds hebben ook een bijzonder actieve winter achter de rug, maar de verwachting is dat zij het moeten doen met de vierde plaats. Weinigen zien de Pirates verder komen dan laatste.

NL WEST

In San Diego hebben de komst van Manny Machado en de top prospects die steeds nadrukkelijker aan de deur kloppen ervoor gezorgd dat er langzaamaan weer gedroomd mag worden van honkbal in oktober. Maar of ze het de Dodgers dit jaar al lastig kunnen maken, lijkt de redactie nog niet waarschijnlijk. Dan zullen het eerder de Rockies zijn die de regerend NL Champion van de troon zullen stoten, al ziet de meerderheid de club uit LA toch weer deze divisie pakken. De Diamondbacks lijken het slachtoffer te worden van de groeispurt van de Padres. Zij moeten na het vertrek van onder andere Goldschmidt een stapje terug doen. De oudjes in de Bay zullen het allemaal gelaten aanzien. Hen wordt erg weinig kansen toegedicht door de redactie.

Manny Machado en Fernando Tatis Jr. van de Padres. Kan dit nieuwe duo het de Dodgers lastig maken? foto: AP Photo/Orlando Ramirez

NL WILD CARD

De verwachtingen van de redactie voor de National League liggen beduidend dichter bij elkaar dan die in de American League. Geen enkel team komt bijvoorbeeld in de buurt van de verwachte dominantie van de Astros. Maar na het nodige rekenwerk komen we op de volgende Wild Card-winnaars: de Rockies (tweede achter LA) en de Nationals (tweede achter de Phillies). Dat zou betekenen dat de Brewers, Cubs en Braves naast de play-offs zouden grijpen. Maar zeker Milwaukee zou ook zomaar de divisie kunnen winnen.

NL MVP

In deze categorie is een speler die van team is veranderd de grote favoriet van onze redacteuren. We hebben het niet over Bryce Harper, die wel één keer genoemd wordt. Het is Paul Goldschmidt die door vier schrijvers in de favorietenrol wordt gedrukt. De huidige MVP, Christian Yelich staat daar vlak achter met twee stemmen. Andere hitters die ook nog genoemd worden zijn Javier Baez, Freddie Freeman en het duo uit Philadelphia: Bryce Harper en Rhys Hoskins.

Paul Goldschmidt in het uniform van zijn nieuwe ploeg, de St. Louis Cardinals. foto: Michael McLoone / USA Today Sports

NL CY YOUNG

Ook hier is het opvallend dat de Cy Young van afgelopen seizoen, Jacob deGrom van de New York Mets geen enkele keer genoemd wordt. Op zich is dat niet erg als je in dezelfde divisie pitcht als Max Scherzer. Deze drievoudige Cy Youngwinnaar komt nu ook het meest vaak naar voren als grootste kanshebber. Een andere naam die meer dan één keer in het overzicht aanwezig is, is de ace van de Phillies Aaron Nola. Ook durft er iemand zijn denkbeeldige geld op Walker Buehler te zetten. De werper van de Dodgers had een ijzersterk volledig eerste seizoen en is de nieuwe hoop nu Kershaws dagen geteld lijken.

NL ROY

Veel liefde voor de nieuwe korte stop van de Padres, Fernando Tatis Jr. Nadat de club uit de westkust hem definitief aan het MLB roster toevoegde, werd hij bij de redacteuren de grote favoriet. Hij kreeg maarliefst vijf stemmen en dat zijn er beduidend meer dan zijn achtervolgers. Één van die achtervolgers is de Braves werper Touki Toussaint, maar die start dit jaar niet in de Majors. De overige stemmen gaan naar outfielder Victor Robles van de Nationals en divisiegenoot Pete Alonso, de nieuwe eerste honkman van de New York Mets.

WORLD SERIES MATCHUP

Vanuit de American League wordt vooral een goede postseason run van de Houston Astros verwacht. Enkele andere genoemde namen zijn de Twins en de Yankees, maar dat lijken meer outsiders te zijn vooralsnog. In de National League worden voornamelijk drie ploegen naar voren geschoven. De Dodgers, de Phillies en de Brewers kunnen zomaar in de Fall Classic verschijnen als je het de redactie vraagt.

WORLD SERIES WINNAAR

Ook hier zijn de meningen verdeeld over, maar de Astros en de Phillies lijken de grootste kanshebbers te zijn. Vooral de Phillies komt relatief vaak naar voren als World Series overwinnaar. Of de Astros de dynastie met succes verder gaan uitbouwen of dat de nieuwe line-up van de Phillies uiteindelijk ook een prijs pakt blijft allemaal nog maar de vraag. En het zal nog tot oktober duren voordat we daar een antwoord op krijgen.

(coverfoto: USA Today)

2019 NFL Draft Prospects: Defensive Tackles

Lars Leeftink

-

6 april 2019

0

Vrijdag 28 april klinkt als een doodnormale dag. Toch is het voor fans, spelers en NFL-teams een dag waarop de toekomst van een NFL-club een wending kan krijgen. Elke week zullen wij bij SportAmerika een positie doornemen richting de NFL Draft van 2019. De vijf best beschikbare spelers worden per positie geanalyseerd. In deel zes beginnen we met de verdediging: Defensive Tackle.

QUINNEN WILLIAMS – ALABAMA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 131 kg | Sophomore

We beginnen dit artikel meestal met de best beschikbare speler op de desbetreffende positie, in dit geval defensive tackle. Dit keer kunnen we misschien wel stellen dat we het hebben over de beste speler in de gehele draft. Quinnen Williams stond voorafgaand aan 2018 niet heel hoog op de draft-lijstjes van veel mensen. Amper een week of vier nadat het seizoen begonnen was, had Quinnen Williams deze lijstjes al op zijn kop gezet. Na een tamelijk rustig eerste seizoen explodeerde Williams tijdens zijn tweede seizoen in Alabama. Dankzij zijn fantastische spel als defensive tackle van de verliezend finalist werd hij al snel de best beschikbare defensive tackle in de draft.

THE GOOD: HANDEN EN VOETENWERK/RUN DEFENSE

Het is ongeloofwaardig om te zeggen dat een speler in de draft perfectie nadert, maar als het toch een keer gezegd dient te worden deze draft verdient Quinnen Williams het. Zijn voetenwerk, gecombineerd met zijn explosiviteit en gebruik van zijn handen is bijna alleen met kracht of met penalty’s te stoppen. Voordat je als offensive lineman in positie kan komen staat Quinnen Williams al voor je neus. Vervolgens zie je hem ook maar een paar seconden voordat hij met slimme handbewegingen onder je block door is gegaan en op je QB ligt. Een nachtmerrie voor elke OL.
Run defense is ook niet bepaald een probleem gebleken. We kunnen tal van momenten tevoorschijn halen die laten zien dat Quinnen Williams van geblokt te worden door een OL naar het tegenhouden van een rennende RB of QB kan gaan in het tijdsbestek van een seconde. Williams mist bijna nooit een tackle en rondt deze tackles ook meestal af met een statement. De toepasselijke houding (zie foto bovenaan) volgt.

THE BAD: FYSIEK MAN TEGEN MAN

We hadden dit kopje eigenlijk wel weg kunnen laten, maar zoals eerder gezegd: niemand is perfect. Quinnen Williams weegt als defensive lineman wat minder dan bijvoorbeeld Dexter Lawrence. Waar Quinnen Williams (tegen specifiek guards of centers) wel eens moeite mee heeft, is het achteruit duwen van zijn tegenstander. Als de tegenstander van Williams hem vast heeft, heeft hij soms niet de fysieke kracht om zijn tegenstander vervolgens uit positie of achteruit te duwen. Probleem voor deze offensive lineman is dan vervolgens wel dat Williams altijd bezig blijft en zelfs in dit geval niet uitgeschakeld is. Een echte zwakte is het dus eigenlijk niet.

ED OLIVER – HOUSTON

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.90 m | Gewicht: 132 kg | Junior

Lang was Ed Oliver volgens de meeste experts het grootste verdedigende talent in deze draft. Na het fantastische seizoen van Quinnen Williams is hij naar de tweede plek verdreven. Na twee succesvolle seizoenen speelde hij in 2018 maar acht duels voor Houston. Als Ed Oliver alle duels had gespeeld, had hij waarschijnlijk zijn statistieken van de twee seizoenen daarvoor wel overtroffen. Daar waar zijn fysiek bijna exact hetzelfde is als Quinnen Williams, is zijn speelstijl (en wellicht ook positie) compleet het tegenovergestelde.

THE GOOD: FYSIEK/EXPLOSIVITEIT/VOETENWERK

Daar waar Quinnen Williams zijn explosiviteit combineert met fantastische armbewegingen, doet Ed Oliver dit vooral met zijn agressie en atletisch vermogen. Hij is nog wat explosiever dan Quinnen Williams. Op het moment dat zijn tegenstanders in hun blocking stance beginnen te komen is hij er al deels langs, waardoor ze te laat zijn. Offensive linemen zijn meestal niet snel genoeg om Oliver tegen te kunnen houden. Double teams zijn daarom meestal de enige remedie. Toch gaat zelfs dit soms niet snel genoeg. Zijn voetenwerk en fysieke kracht zorgt ervoor dat, als zijn tegenstanders op tijd zijn om hem te blokken, ze meestal achteruit geduwd worden en de QB onder druk gezet wordt.
Mede dankzij zijn explosiviteit en snelheid kwam Oliver aan het eind van het seizoen wat meer in actie als edge rusher. Dit zou in de NFL zo maar eens vaker kunnen gebeuren.

THE BAD: LENGTE/ARMTECHNIEK

Mocht dit het geval zijn, dan zal zijn techniek wel moeten gaan verbeteren. Bij Houston liet hij amper zien over de techniek te beschikken als die van Quinnen Williams of een edge rusher als Nick Bosa. Tijdens de combine deed hij ook oefeningen van linebackers, omdat een paar teams hem dit gevraagd hadden. Met zijn lichaamsbouw, snelheid en inschattingsvermogen zal deze positie waarschijnlijk geschikter zijn. Toch lijkt de kans groot dat hij als defensive tackle in de NFL gebruikt zal worden.
Hierbij komt dan ook meteen een ander vraagteken tevoorschijn: zijn lengte. Hij is minimaal drie centimeter kleiner dan de andere DT’s in dit artikel en heeft niet de wingspan om dit goed te kunnen maken. Hierdoor kijken QB’s makkelijk over Oliver en zijn uitgestoken armen heen en kan hij moeizamer passes blokken. Ook dit is een reden waarom hij in de NFL als linebacker wordt overwogen.

DEXTER LAWRENCE – CLEMSON

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 154 kg | Junior

Na Quinnen Williams en Ed Oliver ontstaat er een gat met de rest van de beschikbare DT’s. Dexter Lawrence, die de play-offs miste vanwege een mislukte drugstest, lijkt de best of the rest te zijn. Lawrence speelde drie jaar lang als DT voor Clemson. Hij wist tijdens die drie jaar twee keer kampioen te worden. Voorafgaand aan het seizoen stond Dexter Lawrence bij iedereen achter Ed Oliver op nummer twee, maar het fantastische seizoen van zowel Quinnen Williams als Ed Oliver heeft ervoor gezorgd dat er nu zelfs twijfel zijn of Lawrence in de eerste ronde gekozen gaat worden.

THE GOOD: ARMTECHNIEK/KRACHT

Dexter Lawrence is niet te vergelijken met Quinnen Williams en Ed Oliver. Lawrence heeft niet het atletisch vermogen of explosiviteit van Williams en Oliver, maar zijn kracht en arm techniek zijn subliem. Lawrence is onmogelijk tegen te houden als hij zijn tegenstander eenmaal vast heeft gepakt. Hij duwt zijn tegenstanders net zolang naar achter totdat ze tegen de QB of RB aanlopen of hijzelf een tackle kan maken. Dit maakte hem drie jaar lang ook zeer succesvol in de running game.
Hierbij komt dan ook nog eens dat zijn techniek heel erg goed is. Meestal verslaat hij zijn tegenstanders op basis van kracht, maar soms verrast hij met een technische armbeweging die we ook bij Quinnen Williams vaak langs zien komen. Een onvoorspelbare speler dus.

THE BAD: EXPLOSIVITEIT/ATLETISCH VERMOGEN

Dit gezegd hebbende zien tegenstanders hem wel wat makkelijk aankomen. Dit maakt Lawrence dan weer wat voorspelbaarder. Tegenstanders weten dat hij ze alleen op basis van kracht en zijn techniek kan verslaan, waardoor verdedigers zich daar op kunnen instellen. Dit is ook de reden dat Lawrence bijvoorbeeld niet zoveel sacks heeft.
Ondanks dat het zelfs dan soms niet te doen is om Lawrence tegen te houden neemt dit wel wat weg van zijn onvoorspelbaarheid. Omdat hij gewoon simpelweg niet de snelheid, explosiviteit en het atletisch vermogen heeft van Oliver en Williams weten tegenstanders wat ze kunnen verwachten.

CHRISTIAN WILKINS – CLEMSON

Leeftijd: 23 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 136 kg | Senior

Eén van de meest ervaren spelers in de 2019 draft is Christian Wilkins. De senior heeft er bij Clemson vier jaar opzitten en was gedurende die vier jaar constant beslissend. Wilkins deed zo’n beetje alles wat je kon bedenken. Forced fumbles, touchdowns, sacks, tackles for a loss, QB hits, field goal blocks en de lijst gaat maar door en door. Een allrounder zonder een echte zwakke plek met een schat aan ervaring.

THE GOOD: ALLROUNDER/BESLISSEND/ERVAREN

Wilkins is een allrounder die in de vier jaar bij Clemson zo’n beetje het hele arsenaal van een defensive tackle wel heeft laten zien. Hij is snel en explosief en weet offensive lineman soms zelfs voor de bal in de handen van de QB komt al te verslaan. Hij gebruikt naast zijn explosiviteit ook zijn armen om onder of langs een OL te gaan. Wilkins geeft nooit op en zoekt zelfs als hij goed geblokt wordt oplossingen om alsnog impact te hebben op de wedstrijd.
Hij blockt field goals, scoort touchdowns, forceert fumbles en duwt QB’s met gemak op de grond. Een completer plaatje dan Christian Wilkins bestaat er niet in deze draft. Tel daar zijn ervaring en winnaarsmentaliteit bij op en er zullen genoeg teams zijn die eind eerste of begin tweede ronde interesse in hem zullen hebben.

THE BAD: WISSELVALLIGHEID RUN DEFENSE

Het is dan ook behoorlijk lastig om een zwakke plek aan te wijzen. Hij is niet heel wendbaar, maar zoek maar eens een DT die dat wel is. Misschien wel het grootste vraagteken is zijn run defense. Sommige wedstrijden laat hij fantastische dingen zien en anticipeert hij fantastisch op een play. Een week later maakt Wilkins dan weer fouten en staat hij compleet verkeerd gepositioneerd. Dit zal consistenter moeten in de NFL. Ditzelfde geldt eigenlijk ook een beetje voor zijn pass rush. Dit is dan ook de enige reden waarom hij niet dichterbij Quinnen Williams en Ed Oliver staat in de mock drafts.

JEFFERY SIMMONS – MISSISSIPPI STATE

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 136 kg | Junior

Jeffery Simmons is vanwege een blessure en operatie (torn ACL) wat gezakt in de pikorde, maar de 21-jarige junior wordt door de meeste nog steeds gezien als een pick aan het eind van de eerste ronde. Toch beginnen steeds meer mensen hem als tweede ronde pick te zien. Wie kijkt naar de beelden van de afgelopen drie seizoenen weet dat Simmons de potentie heeft om een top 15 pick te zijn. Drie jaar lang heeft hij bij Mississippi State samen gespeeld met andere goede verdedigers en geleerd van goede en ervaren trainers. Deze lessen zal hij komend seizoen in de NFL in praktijk mogen brengen.

THE GOOD: RUN DEFENSE/REACTIEVERMOGEN/ARMTECHNIEK

Jeffery Simmons is waarschijnlijk de beste run-verdediger in deze draft. Simmons heeft drie jaar lang laten zien running backs compleet uit de wedstrijd te kunnen halen. Mede ook vanwege zijn fantastische reactievermogen weet hij op hand-offs de juiste inschatting te maken. En zelfs als hij in eerste instantie mis zit weet hij op een of andere manier terug te komen en de RB van achter te tackelen.
Wat tevens opvalt is dat Simmons niet per se zijn power maar meer zijn arm techniek gebruikt. Hij is op zijn best als hij een aanloop kan nemen of langs andere teamgenoten kan kruisen om vervolgens te exploderen en tackles uit te voeren.

THE BAD: PASS RUSH/POWER/AFMAKEN TACKLES

Deze tackles zou Simmons wel wat beter af kunnen ronden. Veel scouts zien dat Simmons wel degelijk in de juiste positie komt, maar vervolgens niet zijn tackles afmaakt. Wie zijn spel analyseert bij Mississippi State ziet dat dit inderdaad het geval is. Dit heeft deels ook te maken met het feit dat Simmons wel de fysieke kracht heeft, maar niet de power om bijvoorbeeld OL gemakkelijk opzij te zetten of sterke running backs definitief naar de grond te werken.
Tot slot valt er ook wel wat aan te merken op zijn pash rush. Simmons kreeg in college veel double teams om zijn oren. In het merendeel van de gevallen kon hij hier niet zo goed mee omgaan. De 2.0 sacks die hij afgelopen seizoen heeft genoteerd zijn daar ook wel een bewijs van. Het waren meestal andere spelers die de QB onder druk konden zetten.

CONCLUSIE

Er zijn twee spelers die er overduidelijk bovenuit steken: Quinnen Williams en Ed Oliver. Beide spelers zijn locks voor de top 15 en zijn de beste talenten. Daarachter ligt het wijd open. Wilkins en Lawrence lijken daarachter de beste opties te zijn. Zij mogen hopen op een plek in de eerste ronde. Simmons lijkt vanwege zijn blessure tussen plek 20 en 40 te gaan vallen.
Daarachter zijn er ook nog zat opties die wellicht kunnen concurreren met de bovenste vijf. Vooral Zach Allen (Boston College), Dre’Mont Jones (Ohio State) en Jerry Tillery (Notre Dame) zijn namen die waarschijnlijk na de eerste twee rondes niet meer beschikbaar zullen zijn.

(Top & Cover Photo: Randy Sartin – USA Today Sports)

Dutch Watch: Ozzie Albies en Kenley Jansen al vroeg in vorm

MLB

Hans Mulder

-

5 april 2019

0

Het nieuwe seizoen is inmiddels alweer ruim een week oud en dus is het tijd om de balans op te maken voor wat betreft de spelers uit het Koninkrijk. Ozzie Albies en Kenley Jansen zijn al aardig bezig. Helaas geldt dat niet voor Jurickson Profar en Jonathan Schoop.

OZZIE ZOEKT BEVESTIGING

Voor Ozzie Albies wordt 2019 een belangrijk jaar. Wat is het ware gezicht van onze kleine landgenoot: de speler die hij was voor de All-Star Game in 2018 of de speler van de tweede seizoenshelft? De tweedehonkman van de Atlanta Braves sloeg vorig seizoen 72 punten binnen. Daarvan noteerde Albies er 55 voor de ASG. Wat homeruns betreft was er ook een groot verschil. Van z’n 24 long balls sloeg Albies er 20 in de eerste maanden van het seizoen. De Braves verwachten veel van hun 22-jarige infielder en de organisatie zal dan ook duimen dat de Albies opstaat die zichzelf een plek in de ASG verdiende.

STROEVE START

Voor Albies en de Braves begon de nieuwe jaargang met een bezoek aan de Philadelphia Phillies; vorig jaar een naaste concurrent in de strijd om de titel in de NL East en dit seizoen de grote favoriet voor die pennant. Waarom de Phillies favoriet zijn, lieten ze in deze serie al zien. Ze legden de zwakke punten van de Braves meedogenloos bloot. De bullpen kreeg flinke klappen van Bryce Harper en consorten en de aanval kon het antwoord niet vinden. Ozzie Albies kwam in elke wedstrijd wel tot een hit, maar bleef zonder RBI of extra-base hit.
In de tweede en de derde wedstrijd bereikte hij daarnaast de honken ook nog met vier wijd. Atlanta vertrok zonder zege uit Philly, maar Albies zal niet geheel ontevreden zijn over z’n eerste wedstrijden. Met een slaggemiddelde van .300 sloot hij dit drieluik af.

🎶 Gone like a freight-train, gone like yesterday 🎶 pic.twitter.com/xGHR6JJJ6r

— Atlanta Braves (@Braves) 4 april 2019

Maandag begonnen de Braves aan de serie tegen de Chicago Cubs en dat was in 2018 een favoriete tegenstander van Albies. In 26 at-bats noteerde hij toen 12 hits, 2 homeruns en 5 RBIs. Dit keer was het niet anders. In de eerste wedstrijd vinkte hij maar meteen z’n eerste RBI van het jaar af. Dansby Swanson kon scoren na een infield single van Albies en de eindstand daarmee op 8-0 bepalen.
Ozzie Albies noteerde drie hits in dat duel en deed dit woensdag dunnetjes over. Eén van die hits ging het stadion uit voor zijn eerste homerun van deze jaargang. De Braves wonnen opnieuw en pakten donderdag de bezem er maar bij voor de sweep. Opnieuw kwam Albies door met twee hits, wat zijn totaal op acht bracht in deze serie, maar defensief ging hij de fout in. Desondanks wonnen de Braves eenvoudig met 9-4.

XANDER OP Z’N PLEK IN BOSTON

Het is mooi om Xander Bogaerts te zijn. Eerst won hij in ’t najaar voor de tweede keer de World Series en afgelopen week was hij zowaar even wereldnieuws in Nederland. De kortestop verbond zijn toekomst aan de Boston Red Sox, door — voor veel geld — zijn contract te verlengen. Bogaerts ligt tot 2025 vast met een optie voor nog een seizoen. De komende jaren gaat de kortestop van het Koninkrijksteam bijna 18 miljoen euro per jaar verdienen en daarmee is hij in één klap de bestbetaalde Nederlandse sporter. Deze eer was tot vorige week voor Kenley Jansen van de LA Dodgers. Met deze contractverlenging volgen de Red Sox een trend binnen de MLB en voorkomen ze dat Bogaerts na dit seizoen free-agent wordt.

Just a reminder about Bogie’s 2018:

– 148 H
– 23 HR
– 103 RBI
– 🏆 pic.twitter.com/POIuwCi3r7
— Boston Red Sox (@RedSox) 1 april 2019

CHAMPAGNE IN HET LICHAAM?

De regerend wereldkampioen begon het seizoen aan de westkust met een serie tegen de Seattle Mariners. Opening Night werd niet wat de Red Sox er van hadden verwacht. Met 12-4 was de thuisploeg een paar maten te groot, maar Bogaerts was met een honkslag en een double nog wel productief. Vorige week vrijdag, in de tweede ontmoeting, vinkte hij ook maar direct z’n eerste homerun van het nieuwe seizoen af.
In de tweede inning zette onze landgenoot de Red Sox op het bord. Een 6-1 achterstand werd door Boston ongedaan gemaakt en een 3-run homerun van Mitch Moreland in de negende inning bezorgde de Red Sox een 7-6 zege. Helaas voor Bogaerts en de BoSox bleef het daar ook bij, want de laatste twee duels gingen verloren. De kortestop stapte na deze serie met een slaggemiddelde van .188, 3 hits en één homerun in het vliegtuig naar Oakland.

STOTTEREND VAN START

Tegen de A’s werd pijnlijk duidelijk dat de Red Sox de juiste versnelling nog niet gevonden hebben. De wereldkampioen verloor drie van de vier wedstrijden en vertrokken donderdag met een 2-6 record uit Oakland. Xander Bogaerts onttrekt zich een beetje aan de malaise. Boston opende de serie met een 7-0 nederlaag, maar de kortestop was verantwoordelijk voor twee van de vier hits. Zijn derde double van het jaar sloeg Bogaerts in de tweede ontmoeting, maar opnieuw wisten de BoSox niet te scoren.
De 1-0 nederlaag was al de vijfde loss van het jaar. In 2018 deden ze daar 22 duels over. Woensdag wisten de Red Sox de derde wedstrijd wel te winnen, maar Bogaerts had geen aandeel in deze 6-3 zege. Discipline was voldoende om donderdag aan z’n tweede RBI van het seizoen te komen. Met z’n vier wijd liet Bogaerts Mookie Betts scoren, maar de A’s wonnen: 7-3.

SIR DIDI REVALIDEERT, WIKT EN WEEGT

Het was een teleurstellend einde van 2018 voor Didi Gregorius. Niet alleen verloren zijn New York Yankees in de play-offs van aartsrivaal Boston, maar de geboren Amsterdammer liep ook nog een zware blessure op. Gregorius moest de beruchte Tommy John surgery ondergaan en dan weet een honkballer al hoe laat het is. De kortestop is inmiddels aan het revalideren, maar zal waarschijnlijk niet in actie komen in de eerste helft van ’t seizoen.

yankees are talking to both didi gregarious and dellin betances about extensions. betances is expected to get done first. didi would obviously not be a small deal. tj is minor factor but certainly not an impediment. moe important: didi and yanks love each other.

— Jon Heyman (@JonHeyman) 26 februari 2019

Het is een trend in de majors dat clubs hun sterren al betrekkelijk vroeg langer vastleggen. De Rockies deden het met Nolan Arenado, de Astros verlengden met Justin Verlander en natuurlijk was daar het monstercontract van Mike Trout bij de Angels. Waarschijnlijk kunnen we binnenkort ook Didi Gregorius in dit lijstje plaatsen. Jon Heyman van MLB Network meldde eind februari dat er, ondanks zijn huidige blessure, een nieuw contract voor Sir Didi aan zit te komen. Ondertussen zijn de Yankees niet bijster sterk aan het nieuwe seizoen begonnen. De Bronx Bombers verloren twee van de drie wedstrijden tegen de zwakke Orioles en staan na zeven wedstrijd pas op drie wins.

KENLEY JANSEN DIRECT BIJ DE LES

Na de verloren World Series tegen de Red Sox brak er voor Kenley Jansen een belangrijke periode aan. Vorig jaar werd hij opnieuw geplaagd door hartritmestoornissen en de closer van de Dodgers besloot in het off-season onder het mes te gaan. In november volgde de ingreep en hij zou 2 tot 8 weken nodig hebben om te herstellen. Daarnaast liet Jansen weten dat hij een nieuw dieet zou gaan volgen. Eind januari meldde een afgetrainde Kenley Jansen zich weer op de heuvel. De Nederlandse closer was ruim 5 kilo kwijt en naar eigen zeggen in prima vorm.
Op 3 maart gooide hij z’n eerste wedstrijd tijdens Spring Training en dat ging, net als de rest van de voorbereiding, goed. Op Opening Day hadden de Dodgers de pitches van Jansen niet nodig. De kampioen van de National League in 2018 legde met 12-5 de Arizona Diamondbacks over de knie. Op vrijdag 29 maart moest de closer wel in actie komen, maar leverde hem noch de Dodgers een resultaat op. In hun eerste marathonpartij van het seizoen verloor LA na 13 innings met 5-4. Jansen had 16 pitches nodig voor een foutloze negende inning. Arizona scoorde het beslissende punt in de 13e met reliever Yimi Garcia op de heuvel voor LA.

Turn it. pic.twitter.com/zUlpqNYzSF

— Los Angeles Dodgers (@Dodgers) 3 april 2019

BETER BEGIN

De Dodgers begonnen vorig jaar hopeloos aan het seizoen en dat gold ook voor Kenley Jansen. Hij moest tot de negende wedstrijd wachten op z’n eerste save. Dit jaar is de start van de Dodgers beter en heeft ook Jansen al zijn eerste saves te pakken. Zijn ploeg had zowel de eerste als de derde wedstrijd in de serie tegen de Diamondbacks ruim gewonnen, maar in de vierde mocht Jansen zijn opwachting maken. Met een nipte 8-7 voorsprong ging de closer aan de slag en na 15 pitches en drie snelle nullen was de wedstrijd voorbij. De Dodgers hadden hun derde win en Jansen zijn eerste save.
Dat het met zijn vorm al wel goed zit, bewees Kenley Jansen ook in de serie tegen de San Francisco Giants. De Dodgers begonnen het drieluik met een 4-2 nederlaag, maar in de twee duels die volgden mocht Jansen aan de bak. Dinsdag deed manager Dave Roberts een beroep op z’n closer bij een 6-2 voorsprong en twee honken bezet. Hoewel Jansen geen earned runs op z’n conto kreeg, kwamen de Giants nog terug tot 6-5. Met een double play maakten de Dodgers er echter een einde aan. In de derde wedstrijd had Jansen slechts 14 pitches nodig om een 5-3 overwinningen binnen te slepen. Voor de Nederlandse closer betekende dit z’n derde save van het seizoen. In 2018 had hij dit aantal pas op 22 april te pakken en had hij na zeven wedstrijden al twee blown saves achter zijn naam.

NIEUW BEGIN VOOR JURICKSON PROFAR

Eindelijk bleef Jurickson Profar eens heel. Het voormalige supertalent uit Willemstad had de nodige narigheid achter de rug met tal van blessures, maar in 2018 ging het goed met de veelzijdige infielder. Profar speelde 146 wedstrijden voor de Texas Rangers, sloeg 77 punten binnen en 20 homeruns. Daarbij hoorde een slash line van .254/.335/.458. Hoewel hij over z’n eigen prestaties best tevreden kon zijn, eindigde Jurickson Profar met de Rangers troosteloos onderaan in de AL West. Op 30 september sloot Texas het seizoen af met een wedstrijd tegen Seattle. Dat was de laatste keer dat de fans Profar in het tenue van de Rangers zagen.
In december kreeg de international te horen dat hij z’n koffers kon gaan pakken. Jurickson Profar debuteerde in 2012 al voor de Rangers, miste een paar seizoenen vanwege blessures en werd nu betrokken in een trade naar de Oakland A’s. Eenmaal in Californië werd zijn veelzijdigheid maar weer eens duidelijk. Kenners zagen in hem de nieuwe derdehonkman, manager Bob Melvin zette hem in eerste instantie op het tweede honk, maar daar kwam ook weer verandering in. Matt Olson liep een handblessure op en Profar is één van de spelers die de eerstehonkman zal vervangen tijdens diens absentie.

ALS EERSTE IN ACTIE

Voor Profar en de A’s begon het seizoen een week eerder dan voor de meeste andere teams. Oakland opende het seizoen twee weken geleden in Japan met twee wedstrijden tegen de Mariners. In z’n tweede at-bat voor zijn nieuwe team kwam Profar door met een honkslag, maar dat was zijn enige wapenfeit in deze met 9-7 verloren wedstrijd. Het tweede duel stond vooral in het teken van het afscheid van Ichiro Suzuki. De Japanner hing in zijn vaderland zijn handschoen aan de wilgen en zag zijn Seattle in 12 innings met 5-4 winnen. Verder dan een honkslag kwam Jurickson Profar niet.

Saturday nights with the squad ⚾️#PlayBall pic.twitter.com/McdNmw2utB

— Oakland Athletics (@Athletics) 31 maart 2019

Eenmaal terug op Amerikaanse bodem ging het met de A’s een heel stuk beter. Op de officële Opening Day was Oakland met 4-0 te sterk voor de Angels. Profar opende in de tweede inning met een triple en werd vervolgens binnengeslagen door Chad Pinder. In de drie overige wedstrijd, waarvan de A’s er twee wonnen, stelde het aan slag niet veel voor bij Jurickson Profar. Met een slaggemiddelde van .138 zwaaide onze landgenoot de Angels uit en verwelkomde hij de Red Sox.
Helaas voor Profar ging het tegen de titelverdediger niet veel beter. In z’n tweede at-bat mocht hij weliswaar z’n vierde hit bijschrijven, maar hij moest nog altijd wachten op zijn eerste RBI voor de A’s. Zijn ploeggenoten hadden minder moeite met scoren, want de Red Sox werden met 7-0 opzij gezet. De wedstrijd van 2 april was een stuk spannender, maar de uitkomst was hetzelfde. Oakland won met 1-0, maar Profar kwam niet door met een hit.
Dat lukte hem wel in de derde ontmoeting, maar opnieuw kwam hij niet voorbij het eerste honk. Boston deed met 6-3 eindelijk iets terug en leek donderdag de serie zelfs in evenwicht te brengen. Een 3-0 voorsprong werd door de Red Sox niet over de streep getrokken. Mede dankzij de 5 RBIs van Stephen Piscotty wonnen de A’s met 7-3. Profar kon aan slag opnieuw niets bijdragen.

SCHOOP STRIJKT NEER IN MINNESOTA

Ook Jonathan Schoop heeft een hectische periode achter de rug. Tijdens de trade deadline liet hij Baltimore achter zich om met de Milwaukee Brewers een gooi te doen naar de titel in de National League. Dat werd niet wat beide partijen ervan verwachtten en in het off-season pikten de Minnesota Twins de infielder op. Tijdens Spring Training sloeg Schoop de bal nog wel eens het park uit, maar nu het om het echie gaat, houdt het nog niet over wat onze landgenoot laat zien.

VAN DE NUL

In tegenstelling tot Schoop begonnen de Twins goed aan het seizoen. Voor eigen publiek opende Minnesota vorige week donderdag met een 2-0 zege op de Cleveland Indians. De teams kwamen gezamenlijk tot 6 hits en dit pitchers’ duel tussen Jose Berrios en Corey Kluber werd beslist in het voordeel van de Twins-starter. Schoop verscheen twee keer in het slagperk, maar bereikte de honken niet.
In de tweede ontmoeting kwam de infielder drie keer aan slag en twee keer werd hij getrakteerd op een strikeout. De Twins verloren deze wedstrijd met 2-1, maar sloegen keihard toe in de derde en laatste wedstrijd (9-3) van de serie. Jonathan Schoop sloeg zijn eerste hit van ’t seizoen in de vierde inning en werd door Byron Buxton over de thuisplaat geslagen. Een inning later was het de beurt aan Schoop om een RBI te noteren. Zijn double stelde CJ Cron in staat te scoren.

Winning handshake. #TwinsWin #MNTwins pic.twitter.com/RZAKgGf1in

— Minnesota Twins (@Twins) 31 maart 2019

Zijn derde hit van het jaar volgde in de eerste wedstrijd tegen de Kansas City Royals. Met twee uit bereikte Schoop na een infield single het eerste honk, maar hij was zelf even later de derde uit. Zijn Twins toonden veerkracht in dit duel, want de ploeg kwam drie keer terug van een achterstand. Een single van Nelson Cruz was in de tiende inning beslissend. Met z’n derde RBI hielp Cruz Minnesota aan een zwaarbevochten 5-4 zege.
Manager Rocco Baldelli, bezig aan zijn eerste grote klus in de majors, hield Schoop afgelopen woensdag aan de kant. Zonder de inbreng van onze landgenoot wonnen de Twins opnieuw nipt van de Royals: 7-6. De prestaties van Jonathan Schoop zijn nog niet om over naar huis te schrijven, maar zijn ploeg doet het met 4 wins in 5 wedstrijden uitstekend.

SIMMONS EN ANGELS ZOEKENDE

Met de LA Angels ging het niet zo best in 2018, maar Andrelton Simmons kan desondanks terugkijken op een goed seizoen. De kortestop van Curaçao won voor het tweede jaar op rij een Gold Glove en dit was z’n vierde in totaal. Met .292 noteerde hij z’n hoogste slaggemiddelde in zijn loopbaan en nooit eerder sloeg hij 75 punten binnen. Toch hadden Simba en de Angels meer verwacht dan de vierde plaats in de AL West. Het huwelijk tussen de club en manager Mike Scosia liep op de klippen en het is nu aan Brad Ausmus om de Angels voor het eerst sinds 2014 weer eens naar de play-offs te leiden. Al zal dat in deze divisie nog lastig zat worden.

GEEN HERHALING

Met een 8-game hitting streak schoot Simmons vorig seizoen uit de startblokken. Hij voegde daar nog 7 RBIs aan toe en een zeer respectabel slaggemiddelde. Dit jaar openden de Angels het seizoen tegen de Oakland A’s. Op Opening Day bereikte Simba één keer het eerste honk na vier wijd, maar hij en de Angels hadden weinig in te brengen. Met 4-0 ging de eerste wedstrijd van het jaar verloren.
Een dag later was er meer succes. Na een 2-0 achterstand kwamen de Halos sterk terug in de achtste inning. Simmons sloeg met een single twee runs binnen en hielp LA daarmee aan een 4-2 voorsprong. Uiteindelijk stond er 6-2 op het scorebord na 9 innings. Daarmee moesten ze het in LA ook doen. In de derde wedstrijd kwam Simba nog wel door met een RBI-single, maar drie van de vier wedstrijden in de serie gingen naar de A’s.

Simba singles to bring home two. We lead 4-2! #TheHaloWay pic.twitter.com/arbpMY9VVO

— Los Angeles Angels (@Angels) 30 maart 2019

De Angels vervolgden hun road trip in Seattle met een tweeluik tegen de Mariners. Die ploeg was met 5 wins in 6 wedstrijden sterk aan het seizoen begonnen en de Mariners trokken dit door tegen de Halos. Op 1 april viel er weinig eer te behalen voor Simmons. Twee keer werd hij met drie slag naar de dug-out gestuurd en ook zijn ploeggenoten konden geen potten breken. Dit alles resulteerde in een 6-3 nederlaag.
In de tweede wedstrijd sloeg Simmons z’n vierde hit van ’t prille seizoen. De bezoekers namen een voorsprong, maar konden deze niet vasthouden. Klappen in de zesde en de achtste inning bezorgden Seattle een 2-1 zege en de Angels hun vijfde nederlaag. Donderdag verloren de Angels niet alleen de wedstrijd, maar ook hun kortestop. Simmons haakte na twee innings af met een rugblessure en zag de Texas Rangers met 11-4 winnen.

Coverfoto: Jayne Kamin-Oncea/USA TODAY Sports

Hoe het begon: 150 jaar professioneel honkbal in Amerika

MLB

Sander Grasman

-

4 april 2019

0

Het is dit seizoen 150 jaar geleden dat de Cincinnati Red Stockings als eerste organisatie een lineup van profspelers op de been bracht. Zij kregen natuurlijk niet de monstercontracten zoals die Trout, Arenado, Harper en Machado de afgelopen weken ondertekenden. Toch was het een grote stap voorwaarts voor de nog jonge sport.

Meer weten over dit onderwerp? Luister dan ook onze podcastaflevering!

CIVIL WAR

Een paar weken geleden gingen we op zoek naar de oervader van het honkbal. Deze bleek nog niet zo makkelijk aan te wijzen. Wat wel duidelijk is, is dat de sport tijdens de Amerikaanse Civil War (1861-’65) een groeispurt doormaakte. Soldaten speelde een variant op townball met elkaar om zo hun conditie op peil te houden, tegen de verveling en om hun aandacht af te leiden van de verschrikkingen van de oorlog. Elke stad en streek kende bijna wel een eigen variant van het spelletje. Omdat plots soldaten uit het hele land samen moesten spelen, begon één vorm van het spel de overhand te krijgen: die van de New Yorkse Knickerbockers.

Halverwege de 19e eeuw groeit in Amerika de aandacht voor het honkbal.

NATIONAL ASSOCIATION OF BASE BALL PLAYERS

Al in 1857 was er een bond opgericht voor honkbalclubs. Aan het eind van de Civil War groeide het aantal leden van die bond al snel van 100 in 1865 naar 400 in ’67. Waar de eerste clubs vooral uit de buurt van New York kwamen, sloten zich nu clubs uit San Francisco en Louisiana aan. Hoewel de clubs in die tijd dus nog niet professioneel waren, werden sommige topspelers wel al betaald voor hun diensten.

HENRY CHADWICK

Zoals we al schreven, werd er dankzij de uitvinder van de boxscores, Henry Chadwick, in kranten steeds meer aandacht geschonken aan honkbal. Hierdoor groeide de populariteit van de sport, maar konden ook de beste spelers uitgroeien tot nationale sterren. De onderhandelingspositie van de gewilde honkballers werd hierdoor versterkt. Het was de clubs dan wel niet toegestaan om haar spelers een salaris te bieden, maar daar kon natuurlijk wel een mouw aan gepast worden. Soms werd een schijnfunctie bedacht binnen het bedrijf van de teameigenaar, andere keren ging een deel van de kaartverkoop naar de ster of sterren van de club.

JIM CREIGHTON

De eerste superster in het honkbal was Jim Creighton. Hij was niet alleen een buitengewoon talent, maar ook een spelvernieuwer. Tot die tijd was de pitcher slechts een speler die de bal in het spel bracht. Het was niet de bedoeling dat hij het de slagman lastig maakte. De bal werd dus vaak met een lobje over de plaat gegooid, waarna het spel pas echt losbrandde. Creighton ontwikkelde echter een techniek waardoor slagmannen hun knuppel niet zomaar tegen zijn pitches wisten te krijgen. Hij zou bovendien de eerste pitcher zijn geweest die beschikte over een curveball.

Creighton was al op jonge leeftijd de beste speler van zijn generatie. Hij was dus een uitmuntend werper, maar ook aan slag stond hij zijn mannetje. In een tijd dat homeruns nog niet zo vaak voorkwamen als nu, wist hij de bal geregeld over de hekken te slaan. Hij slaagde daarin, door een geheel eigen swing te ontwikkelen waarmee hij de bal extra veel vaart mee kon geven.

HEROÏSCHE DOOD

Zijn techniek zou hem echter wel fataal worden. Doordat hij zijn lichaam in onnatuurlijke houdingen wrong, zou hij een hernia hebben opgelopen. Hij was zich hiervan echter niet bewust. Toen hij in 1862 tijdens een wedstrijd van zijn Brooklyn Excelsiors een homerun sloeg, dacht hij te voelen dat zijn riem knapte. Het was helaas niet zijn riem. Inwendig was er iets gescheurd. Een paar dagen nadien overleed Creighton op 21-jarige leeftijd aan zijn verwonding.

CINCINNATI RED STOCKINGS

Na het einde van de Civil War keerde veel honkballende soldaten huiswaarts. De sport bleef groeien en het was langzaamaan algemeen bekend dat er spelers geld ontvingen voor hun spel. Toen aan het eind van de zestiger jaren een onderzoek hiernaar werd gestart en er uiteindelijk geen straffen uitgedeeld, was de weg vrij voor clubs om openlijk contracten uit te gaan delen. De Cincinnati Red Stockings waren in 1869 de eerste organisatie die een volledig betaald team op de been brachten.
In 1868 liepen de toeschouwersaantallen van de Red Stockings terug, omdat zij te weinig tegenstand ondervonden tegen plaatselijke tegenstanders. Teameigenaar Aaron B. Champion besloot dat de club door het land moest gaan trekken om sterkere tegenstanders te ontmoeten. Hij stelde outfielder en captain Harry Wright een kleine tienduizend dollar tot diens beschikking om een sterrenensemble bij elkaar te verzamelen. Hij wist grote namen als pitcher Asa Brainard, Cal McVey en zijn eigen broer George Wright over te halen voor de Red Stockings te tekenen. Met nepotisme had dat zeker niks te maken. George was een van de zo niet allerbeste honkballers van zijn generatie.

PERFECT SEASON

Het resulteerde niet in spannendere wedstrijden, maar dat het besluit om professioneel te worden de club geen windeieren legde, mag blijken uit hun ’69-seizoen. De Red Stockings wonnen dat jaar namelijk al hun 64 ontmoetingen. In de meeste van hun wedstrijden scoorde de ploeg uit Cincinnati meer dan 20 punten en eenmaal stopte de teller zelfs pas bij het duizelingwekkende aantal van 103. Logischerwijs zou het niet lang duren voordat andere clubs hun voorbeeld zouden volgen.

NAPBB

Twee jaar nadat de eerste clubs professioneel waren geworden, ontstond de wens voor een professionele bond. In 1871 werd de National Association of Professional Base Ball Players opgericht. Clubs hoefden slechts 10 dollar te betalen om lid te mogen worden, wat tot gevolg had dat er vele kleine clubjes, zoals één in Keokuk, Iowa en een ander in Middleton, Connecticut, zich in die periode profclub mochten noemen. Dit succes zou uiteindelijk de bonds ondergang vormen.
De thuisspelende ploeg en de bezoekers deelden de opbrengst van de kaartverkoop. Maar bij de kleine clubs lag deze beduidend lager dan bij de grote teams. Dat had twee gevolgen. De kleine clubs konden dan wel het lage lidmaatschaapsgeld betalen, maar zij konden niet altijd alle reiskosten ophoesten. Ten tweede was het voor een bezoekende ploeg uit het noordoosten van het land soms winstgevender om hun wedstrijd ver van huis maar helemaal te laten schieten en tegen een ploeg uit hun eigen regio te spelen.

REVOLVERS

Er vielen dus leemtes in het speelschema. Het bleek onmogelijk om een stevige structuur op te zetten met zoveel kleine leden. Bovendien was de dominantie van de Boston Red Stockings, waar spelers als George en Harry Wright, Cal McVey en Charlie Gould van de perfecte ploeg uit Cincinnati inmiddels waren gaan spelen, ook niet goed voor het voortbestaan. Zij wonnen alleen de eerste editie niet.
Een ander groot probleem waren de zogenaamde revolvers. Zo werden spelers genoemd die van de ene naar de andere club hopten, spelend voor het team dat het meest betaalde. De macht binnen de NA lag in die tijd immers handen bij de spelers. Dit was terug te zien in de contracten. Ze genoten veel vrijheid en konden van de ene week op de andere voor een nieuwe ploeg uitkomen.

Harry Wright in het tenue van de Boston Red Stockings. (Baseball Hall of Fame)

NATIONAL LEAGUE

Hiermee gingen de clubs niet langer akkoord. Zij richtten in 1875 hun eigen National League op. Ze zorgden voor een duidelijke structuur, met een afgebakend aantal team, en scherpten de contracten van spelers aan. Die moesten wel volgen, want bij de nieuwe organisatie zat het geld. Bij de oprichting van de nieuwe competitie bestond deze uit acht teams: Chicago White Stockings, Philadelphia Athletics, Boston Red Stockings, Hartford Dark Blues, Mutual of New York, St. Louis Brown Stockings, Cincinnati Red Stockings en Louisville Grays.

AMERICAN ASSOCIATION

Professioneel honkbal was in die tijd dus voorbehouden aan een klein aantal steden, voornamelijk in het noordoosten van het land. En zelfs in die steden was het door de geldende regels bijna onmogelijk voor de gewone man om wedstrijden te bezoeken. In een tijd van de zesdaagse werkweek was het verboden om op de Dag des Heere te honkballen. Bovendien werd er een standaard toegangsprijs gehanteerd die niet iedereen zich zomaar kon veroorloven.
Om hier verandering in te brengen werd in 1882 de American Association opgericht. Deze competitie ging ook op zondag spelen en er werden bovendien goedkopere kaartjes aangeboden. Een andere verandering was de verkoop van alcohol in het stadion. De puriteinse NL verbood dit, maar de clubeigenaren in de AA zagen er een kans in om een mooi zakcentje aan de sport over te houden.

CHRIS VON DER AHE

Een van de eerste personen die deze kans inzag was een Duitse immigrant in St. Louis. Chris von der Ahe was als tiener berooid vanuit Duitsland naar Amerika getrokken, waar hij was gaan werken als hulpje in een kruidenierswinkel. Na een paar jaar had hij genoeg gespaard om zijn eigen saloon te openen. Het viel hem op dat vaste klanten vaak spraken over de hem onbekende sport honkbal. Toen hem via via ter ore kwam dat er aandelen te koop waren van de in oprichting zijnde St. Louis Browns, kocht hij er zoveel mogelijk van op, waardoor hij een meerderheidsbelang in de club bemachtigde.
Von der Ahe bleek een excentrieke eigenaar. Hij maakte van een dagje honkbal een waar uitje. Vanzelfsprekend verkocht de kroegbaas alcohol in het stadion, maar hij liet ook een renbaan om het stadion aanleggen en hij zou volgens sommige historici degene zijn die de hotdog als stadionsnack introduceerde.

DER BOSS PRESIDENT

Onder zijn bezielende leiding werd de Browns’ Sportman’s Park een heus attractiepark. De club was populair, won de competitie vier jaar op rij en het ging ook de eigenaar voor de wind. Om dit succes te vieren liet Von der Ahe, die zichzelf Der boss President noemde, voor het stadion een groot beeldhouwwerk oprichtte. Niet van één van zijn beste spelers, maar een levensgroot beeld van hemzelf. Het bleek hoogmoed voor de val.
John Montgomery Ward was een sterspeler van de New York Gothams. Maar belangrijker nog, Ward was ook de voorzitter van de eerste spelersvakbond: The Brotherhood of Professional Base-Ball Players. De onderhandelingen tussen de clubeigenaren en de spelers van de NL zaten muurvast. Door de reserve clause was het spelers ook na afloop van hun contract niet toegestaan transfervrij naar een andere club over te stappen. Deze clause was een duidelijke reactie van de eigenaren op de eerdere ‘revolvers’.

PLAYER’S LEAGUE

Zoals de eigenaren de macht van de spelers in de NAPBB niet langer meer accepteerden, konden de spelers nu de scheve machtsverhoudingen niet langer tolereren. En dus riepen ze een eigen Player’s League in het leven. Ondanks dat de nieuwe competitie absoluut niet onsuccesvol was, ging deze toch al na een jaar ter ziele. Maar niet zonder eerst ook de American Association de nek om te draaien.
Even bestonden er dus drie topcompetities naast elkaar, maar deze gingen in 1892 allemaal op in de National League. Wel werden er sommige van de vernieuwingen van de andere divisies overgenomen. Wedstrijden konden nu ook op zondag gespeeld worden, er werd alcohol toegelaten in de stadions en er werden verschillende toegangsprijzen gehanteerd. Wel bleef de reserve clause nog actief en zoals we in het verhaal over de Black Sox al zagen zou deze nog vaak van invloed zijn op de sport.

DER BOSS PRESIDENT GEKIDNAPT

Met Von der Ahe ging het ook steeds verder bergafwaarts. Nadat hij eerder een vertegenwoordiger van de NL had laten arresteren, omdat die had geprobeerd zijn spelers tot een overstap te verleiden, kreeg deze affaire voor Der boss President een vervelende wending. De arrestatie was onrechtmatig geweest en plots was Der boss President de aangeklaagde. De aanklacht werd ingediend in Pittsburgh en omdat Von der Ahe weigerde nog naar deze stad af te reizen, ontliep hij lange tijd vervolging. Tot een zakenafspraak een list bleek te zijn en Von der Ahe door een privédetective in de boeien werd geslagen en naar Pittsburgh gereden. Uiteindelijk kwam hij er vanaf met een boete.

THE GREAT SOUTH ENDS FIRE

De ooit zo zedige National League is na de samensmelting niet meer zo keurig als die geweest is. De competitie heeft aan het eind van de 19^e eeuw zelfs een zeer slechte reputatie. Spelers vloeken als ketters en gaan vaak met elkaar op de vuist. Zelfs scheidsrechters zijn niet van dit geweld gevrijwaard. In 1894 gaat het echt fout als een wedstrijd tussen de Boston Beaneaters en de Batimore Orioles volledig uit de hand loopt.

De houten tribunes van de South End Grounds zouden in 1894 in vlammen opgaan.

Na een harde sliding van Tommy ‘Foghorn’ Tucker op Orioles-derdehonkman John McGraw slaat de vlam in de pan. McGraw laat dit niet over zijn kant gaan en schopt Tucker in zijn gezicht. Er ontstaat een opstootje, maar de scheidsrechters kunnen deze ruzie in de kiem smoren. Wel is het hele stadion in afwachting van de wraak van Tucker, die daartoe ook nog eens luid wordt aangemoedigd door zijn teamgenoot Wilbert Robinson.
Het aanwezige publiek is zelfs zo afgeleid door de heetgebakerde spelers, dat zij in eerste instantie nauwelijks oog hebben voor de rook die opsteekt in het rechtsveld. Hoe de brand ontstaan was, is nooit helemaal duidelijk geworden. Bostonbeaneater James ‘Foxy’ Bannon probeert de vlammen nog te doven, maar een plotse windvlaag laat hem kansloos. Supporters breken de muur in het outfield af en bestormen het veld om aan de vlammen te ontkomen. Binnen een uur worden de prachtige South End Grounds tot de grond toe afgebrand. Maar de schade zou niet beperkt blijven tot het stadion. Uiteindelijk sneuvelden 200 gebouwen en raakten 1.900 Bostonians hun huis kwijt.

AMERICAN LEAGUE

In 1900 doopt de Western League, een lagere competitie, onder aanvoering van Ban Johnson zichzelf om tot de American League. Het blijkt een eerste stap te zijn in een concurrentiestrijd met de door schandalen geteisterde NL. Een jaar later roepen zij zichzelf namelijk al uit tot tweede major league. Na twee jaar strijd wordt in 1903 met de ondertekening van een nieuwe National Agreement de strijdbijl begraven. Daarmee ontstaat de Major League. Sinds dat jaar wordt het honkbalseizoen traditioneel afgesloten met World Series tussen de winnaars van de National League en de American League.

Coverfoto: Cincinnati Red Stockings in 1869

NHL weekly: het jaar van Sprong, Alex the Great

NHL

Hans Mulder

-

3 april 2019

0

In deze laatste editie van het reguliere seizoen kijken we nog één keer terug op het jaar van Daniel Sprong. Het was een bewogen jaar voor de Nederlander. Voor Sprong komt er dit weekend al een einde aan het seizoen, maar dat geldt niet voor Alex Ovechkin. De Rus is (alweer) bezig aan een topjaar en nestelt zich tussen de echt groten der aarde.

HET JAAR VAN SPRONG

Voor Daniel Sprong zit het seizoen er bijna op. Met de Anaheim Ducks speelt de geboren Amsterdammer nog twee wedstrijden en dan kan er een kruis over deze jaargang. Het was een seizoen met de nodige ups en de nodige downs voor onze landgenoot. Klinkt cliché, maar het is oh zo waar. Tijdens de voorbereiding deed hij het best aardig bij de Pittsburgh Penguins, maar veel speeltijd gunde coach Mike Sullivan zijn Nederlander niet. Als hij al eens een beroep op Sprong deed dan was het voor slechts een paar minuten. De eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat de jonge winger niet heel veel indruk maakte. Sprong speelde 16 wedstrijden voor Pittsburgh en kwam niet verder dan vier assists.

Begin december werd alles anders. Sprong werd door GM Jim Rutherford op het vliegtuig naar Californië gezet om in Anaheim een nieuw leven te beginnen. Onze landgenoot schoot uit de startblokken en scoorde al in zijn eerste wedstrijd voor de Anaheim Ducks. In z’n vijfde duel, op 15 december, scoorde de jonge Nederlander opnieuw. Tegen de Columbus Blue Jackets vond Sprong twee keer het net. In de maand die volgde, speelde zich een kleine tragedie af in Anaheim. Hoewel Sprong zijn goaltje wel bleef meepikken, verloren de Ducks keer op keer op keer. De play-offs raakten uit zicht en in februari, na een 12-game losing streak en een 7-game losing streak, werd afscheid genomen van coach Randy Carlyle.

SLECHT NIEUWS

De trainerswissel pakte voor Sprong niet goed uit. Nadat hij zes wedstrijden op rij zonder goal of assist bleef en tegen Boston op 15 februari met een foute pass de nederlaag inluidde, werd hij door de nieuwe coach op de tribune gezet. Op 25 februari deed Bob Murray tegen de Canucks weer een beroep op de Nederlander. Toch duurde het daarna nog vijf wedstrijden voordat hij zijn dip te boven was. De laatste weken had Sprong zijn scoring touch weer aardig te pakken met onder meer goals tegen Nashville en Colorado. Op 15 maart wonnen de Ducks met 5-3 van de Avs en noteerde Sprong naast z’n goal ook nog een assist. Daarna werd het echter weer angstvallig stil rond onze landgenoot.

Tegen de Los Angeles Kings stond Sprong op 23 maart meer dan 15 minuten op het ijs. Het was de eerste keer sinds de aanstelling van Murray dat de Amsterdammer zoveel speeltijd kreeg. Sprong schoot drie keer op goal, maar ging met de Ducks na de shootouts onderuit. Afgelopen vrijdag volgde een voorlopig dieptepunt. Op bezoek bij de Flames ging Anaheim keihard onderuit: 6-1. Bij drie van de zes tegentreffers stond Sprong op het ijs wat hem een -3 rating opleverde. Murray greep daarna weer in en zette zijn Nederlander zaterdag tegen de Oilers (5-1 winst) wederom op in de press box. Het is nog niet bekend of Murray in de laatste wedstrijden van het seizoen (tegen Calgary en LA) een beroep op Sprong doet.

DE TOEKOMST

De trade naar Anaheim leek aanvankelijk prima uit te pakken voor onze landgenoot. Met 13 goals in 45 wedstrijden behoort Sprong ook tot de meest productieve Ducks dit seizoen. Hij speelde, inclusief de duels voor Pittsburgh, tot nu toe 61 wedstrijden en ook daar is niet veel op aan te merken. Toch ontbreekt het aan regelmaat bij onze landgenoot. Een serie goede wedstrijden wordt afgewisseld met een serie waarin hij geen enkel punt scoort. Ook Bob Murray lijkt meer te verwachten van zijn winger.
De GM, die sinds maart ook hoofdcoach is, schroomt er niet voor Sprong als healthy scratch te gebruiken. Zijn -10 rating spreekt wat dat betreft ook niet in zijn voordeel. Tijdens een aantal wedstrijden liet Daniel Sprong dit seizoen zien over een geweldig schot te beschikken. In de NHL wordt echter meer gevraagd en tijdens het off-season zal onze landgenoot aan zijn (defensieve) tekortkomingen moeten werken. Volgend seizoen wordt z’n vierde jaar in de NHL. Als hij een vaste waarde wil zijn en blijven voor deze Ducks zal Daniel Sprong op zijn 22e toch nog wat stappen moeten maken.

OVECHKIN NOG NIET VERZADIGD

Voor Alex Ovechkin was 13 vorig jaar een geluksgetal. The Great Eight won in z’n 13e jaar in de NHL dan eindelijk de Stanley Cup. Mensen die dachten dat de inmiddels 33-jarige Rus nu wel klaar zou zijn, kwamen erg bedrogen uit. Ovechkin is statistisch gezien bezig aan één van z’n beste jaren in zijn loopbaan en wurmt zich meer en meer tussen de allergrootste namen in deze sport. Met de Washington Capitals gaat het overigens ook crescendo. De titelverdediger is straks in de play-offs weer een team om veel rekening mee te houden.

FEDOROV VOORBIJ

Op het moment dat dit seizoen begon, in oktober 2018, was Sergei Fedorov nog altijd de Rus met de meeste punten in de NHL. Fedorov maakte vooral furore als speler van de Detroit Red Wings. Met die club won de aanvaller drie keer de Stanley Cup. Op z’n oude dag kwam Fedorov nog even naar Washington en was hij tussen 2007 en 2009 nog even ploeggenoot van Alex Ovechkin. Dat dit jonge kereltje tien jaar later het record van de grote Fedorov zou verpulveren, had op dat moment waarschijnlijk niemand verwacht. Fedorov speelde tussen 1990 en 2009 1248 wedstrijden in de NHL, gaf daarin 696 assists, scoorde zelf 483 goals en kwam tot een puntentotaal van 1179.

Voor aanvang van dit seizoen stond Ovi op 1122 punten. Ruim vijftig punten minder dan zijn illustere landgenoot. Op 23 januari evenaarde hij het puntenaantal van Fedorov met een goal in de met 6-3 verloren wedstrijd tegen de Toronto Maple Leafs. Ovechkin moest daarna nog bijna twee weken wachten tot hij Fedorov definitief van de troon kon stoten. Op 5 februari wonnen de Capitals met 3-2 van Vancouver. In de eerste periode was Ovi als aangever betrokken bij de openingstreffer van TJ Oshie. Daarna ging het hard. Met de nodige multiple-point games beende Ovechkin snel weg van zijn landgenoot. Zijn status als meest productieve Rus in de historie van de NHL komt voorlopig niet in gevaar. Evegni Malkin staat met 1001 punten nog een beetje in de buurt, maar de speler van Pittsburgh is al een jaar ouder dan Ovechkin en heeft het eeuwige leven in de NHL ook niet.

GRETZKY ACHTERNA

Hoe hongerig de Rus nog altijd is, blijkt wel uit zijn cijfers van dit seizoen. In februari scoorde Ovechkin zijn veertigste goal van het seizoen. Dat betekende dat hij voor de tiende keer in z’n carrière die grens bereikte. Mario Lemieux en Marcel Dionne kregen dit in het verleden ook voor elkaar, maar Wayne Gretzky blijft met 12 40-goal seasons nog altijd baas boven baas. The Great One deed dit, in tegenstelling tot Ovechkin, bij drie verschillende clubs.

ALEX OVECHKIN TALLIES HIS 50TH OF THE YEAR!#ALLCAPS pic.twitter.com/bOt7AwXMZ3

— Hockey Daily (@HockeyDaily365) 31 maart 2019

Dit weekend kon Ovi opnieuw een mooie prestatie aan zijn lijstje toevoegen. De Capitals waren met 6-3 te sterk voor de Tampa Bay Lightning en Alex Oveckin nam twee van de zes treffers voor zijn rekening. Het waren zijn 50e en 51e goal van dit seizoen. Het is al de achtste keer dat het Ovechkin lukt minimaal 50 goals in één seizoen te scoren. Mike Bossy, als speler van de Islanders, en Wayne Gretzky deden dit beter. Het lukte hen om negen seizoenen tot tenminste 50 goals te komen. Bij de Lightning speelt overigens ene Nikita Kucherov en dat is een Rus die op termijn het record van Ovi zou kunnen bedreigen. Kucherov scoort nu gemiddeld 1,034 punten per wedstrijd in de NHL.

DE MOND GESNOERD

In 2017 kwamen er twijfels. Niet bij Ovechkin, maar wel bij de buitenwacht. Na drie seizoenen van zeker 50 treffers bleef zijn productie opeens steken op “slechts” 33 goals. Gingen de jaren tellen voor de actieve Rus? We weten het antwoord al. Vorig jaar kwam hij ijzersterk terug met een jaargang waarin hij 49 keer scoorde én de Cup won. Dit jaar is hij de grens van 50 alweer gepasseerd en is hij wat puntenaantal betreft bezig aan zijn beste seizoen sinds 2010-2011. In dat seizoen noteerde Ovechkin 85 punten. Dit seizoen staat hij op 88 punten en dat houdt in dat hij gemiddeld 1,128 punten per wedstrijd scoort.
Maandag riepen de al uitgespeelde Florida Panthers de 4-game winning streak van de Capitals een halt toe. Scoren deed Ovechkin niet in het duel dat met 5-3 verloren ging, maar de Rus was wel goed voor een assist. Op weg naar het postseason speelt Washington nog twee belangrijke wedstrijden. Donderdag kunnen de Caps, bij winst op de Canadiens, de titel in de Metropolitan Division veiligstellen. Lukt dit niet en winnen de Islanders hun ontmoeting met de Panthers, dan strijden de Capitals en de Isles zaterdag in een rechtstreeks duel om de kroon in de divisie.

GOALS OF THE WEEK

Het was weer een week met prachtige goals, mijlpalen en hoop. Sommige teams, zoals bijvoorbeeld de Avalanche, leven nog altijd tussen hoop en vrees wat betreft de play-offs. Connor McDavid wil vooral op passende wijze afscheid nemen van dit seizoen en dat lukt hem aardig. John Tavares trok maandag stiekem een lange neus naar zijn oude werkgever.

TYSON BARRIE vs VEGAS GOLDEN KNIGHTS

TYSON BARRIE BECOMES THE AVALANCHE LEADER IN DEFENSEMAN GOALS!#GoAvsG pic.twitter.com/BFPIEIbPeW

— Hockey Daily (@HockeyDaily365) 28 maart 2019

Het was een mooie woensdagavond voor de Colorado Avalanche en Tyson Barrie in het bijzonder. De blueliner scoorde zijn 73e goal in de NHL en brak daarmee het franchiserecord van Sandis Ozolinsh. In de vijf jaar die de Let voor Colorado speelde, was Ozolinsh ook 72 keer trefzeker. De goal van Barrie betekende op dat moment een 3-0 voorsprong en de uiteindelijke gamewinner. De Avs klopten hun rivaal met 4-2 en passeerden Arizona in de strijd om de wildcards. Met een punt hadden de Golden Knights zich in deze wedstrijd kunnen verzekeren van de play-offs, maar de ploeg uit Sin City moest nog even geduld hebben. Ze hebben dit ticket inmiddels al wel te pakken.

ALEXANDER RADULOV vs CALGARY FLAMES

ALEXANDER RADULOV WITH A GORGEOUS COAST TO COAST BEAUTY OF A GOAL!#GoStars pic.twitter.com/w7m3Ug62Sp

— Hockey Daily (@HockeyDaily365) 28 maart 2019

Voor de zesde keer op rij wonnen de Dallas Stars een uitwedstrijd. In Calgary werden de Flames vorige week met 2-1 verslagen. Een puike prestatie als we kijken naar het record van de Flames in thuiswedstrijden. Calgary leed pas de negende nederlaag voor eigen publiek. Alexander Radulov opende in de slotminuten van de eerste periode de score door als een mes door de Canadese boter te snijden. De rode zee splitste zich voor de ogen van de Rus, die daar dankbaar gebruik van maakte. De Stars wonnen 5 van hun laatste 10 wedstrijden en weten sinds dinsdag dat ze voor het eerst sinds 2016 weer van de partij zijn in de play-offs.

CONNOR MCDAVID vs DALLAS STARS

Goal of the year? @cmcdavid97 might just have a case here. pic.twitter.com/XxYJxm5306

— NHL (@NHL) 29 maart 2019

Connor McDavid zien we in de play-offs niet terug dit jaar, dus moeten we nog even genieten van hetgeen hij ons nu voorschotelt. McDavid scoorde donderdag tegen de Dallas Stars een wonderschone 2-0, maar tegen de Stars was dit niet genoeg. Dallas won de zevende uitwedstrijd op rij en gaf nog maar weer eens aan een gevaarlijke klant te kunnen zijn in het postseason. Tijdens dit duel mocht Leon Draisaitl twee punten noteren. De Duitser begon met 99 punten aan de avond en breekt voor het eerst in zijn loopbaan de barrière van 100 punten. Na McDavid is hij de tweede speler van de Oilers die dit voor elkaar krijgt dit seizoen. Twintig jaar geleden was het voor ’t laatst dat twee Oilers in één jaar de grens van 100 punten slechtten. Destijds deden Jari Kurri en Jimmy Carson dit.

ANTHONY BEAUVILLIER vs BUFFALO SABRES

ANTHONY BEAUVILLIER DOUBLES THE ISLANDERS LEAD!#isles pic.twitter.com/hasjlBjMSQ

— Hockey Daily (@HockeyDaily365) 31 maart 2019

Helemaal niets werd er verwacht van de Islanders dit seizoen, maar zaterdag plaatste het keurkorps van Barry Trotz zich definitief voor de play-offs. Gesteund door de eigen fans werden de Buffalo Sabres met 5-1 verslagen en deze treffer van Anthony Beauvillier, z’n 17e van het seizoen, ging de boeken in als de gamewinner. Wat scoren betreft, hadden de Islanders het lastig de laatste weken. In de zes wedstrijden voorafgaand aan dit duel met Buffalo bleven de Isles tot drie keer toe steken op de nul. Defensief blijft de ploeg het echter voortreffelijk doen.

JOHN TAVARES vs NEW YORK ISLANDERS

JOHN TAVARES TALLIES HIS FIRST GOAL AGAINST THE ISLANDERS!#LeafsForever pic.twitter.com/r89hYhG3gt

— Hockey Daily #StickTogether (@HockeyDaily365) 2 april 2019

John Tavares heeft zijn revanche. De Canadees werd een paar weken geleden nog uitgejouwd door zijn oude fans, maar maandag haalde Tavares zijn gram. Om de druk op koploper Washington op te voeren, moesten de Islanders thuis winnen van de Toronto Maple Leafs. Hun voormalig captain stak daar echter een stokje voor. Diens 0-2 in de derde periode betekende uiteindelijk de gamewinner. Toronto won met 2-1 in New York en plaatste zich daarmee definitief voor de play-offs. De eerste tegenstander van de Leafs is ook al bekend. In de eerste ronde stuiten Tavares en de zijnen op de sterke Boston Bruins.

NIEUWS

CALGARY EINDELIJK WEER BEST IN THE WEST

Ze moesten er in Calgary bijna dertig jaar op wachten, maar eindelijk sluiten de Flames weer eens het reguliere seizoen af met het beste record in het westen. Uitgerekend tegen de naaste concurrent, de San Jose Sharks, stelden Johnny Gaudreau en co hun plek veilig. Calgary had de Pacific Division eigenlijk het hele seizoen al in de houdgreep, maar heel even dreigden de Sharks het feestje te verstieren. Diezelfde Sharks zetten zichzelf door een 7-game losing streak echter buitenspel. In San Jose hadden de Flames zondag slechts 78 tellen nodig om de wedstrijd volledig naar hun hand te zetten. De Sharks namen een voorsprong, maar tussen de 1-1 van Sean Monahan en de 1-3 van Dalton Prout zat slechts 78 seconden. De toch al niet bijster stabiele Sharks bleven het antwoord schuldig en gingen thuis met 5-3 onderuit.

COYOTES LANGER DOOR MET SCHMALTZ

Nick schmaltz komt dit seizoen niet meer in actie voor de Arizona Coyotes, maar de fans kunnen nog lang genieten van de voormalig Blackhawk. Afgelopen weekend maakte de organisatie bekend dat 23-jarige Amerikaan zich voor nog eens zeven seizoenen heeft verbonden aan Arizona. Schmaltz kwam in november naar de woestijn en startte sterk met 5 goals en 14 punten in 17 wedstrijden. Een zware knieblessure zette echter een grote streep door de rest van het seizoen.

RED WINGS SPREKEN VERTROUWEN UIT IN BLASHILL

De Detroit Red Wings hebben wel eens betere jaren gekend. Voor het derde jaar op rij worden de play-offs gemist, maar volgens de organisatie ligt dit niet aan de coach. Jeff Blashill staat sinds 9 juni aan het roer in Detroit en haalde slechts één keer het postseason. Dat onder meer Dylan Larkin (32G, 38A) en Andreas Athanasiou (30G, 22A) dit seizoen beter zijn gaan presteren, weegt zwaarder voor de clubleiding. General manager Ken Holland maakte dinsdag bekend dat Blashill (45) ook de komende twee seizoenen de coach van de Red Wings zal zijn. In 2011-2012 was Blashill in Detroit nog assistent van Mike Babcock. De Red Wings lieten hem tussen 2012 en 2015 ervaring opdoen in de AHL bij de Grand Rapids Griffins. In 2013 leidde hij dit team, met onder meer Gustav Nyquist en Tomas Tatar in de gelederen, naar de titel.

UPDATE: Detroit #RedWings EVP & GM Ken Holland today announced that Jeff Blashill has agreed to a two-year contract extension to remain head coach of the Red Wings.

Details: https://t.co/LGHiEp9ftR pic.twitter.com/B68XBMwkkt
— Detroit Red Wings (@DetroitRedWings) 2 april 2019

OP WEG NAAR DE PLAY-OFFS

Nog een paar dagen en dan zetten we een punt achter het reguliere seizoen. Hoewel er al veel duidelijk is, is het hier en daar nog erg spannend. De meeste aandacht gaat uit naar de Central Division. Winnipeg, Nashville en St. Louis zijn weliswaar zeker van de play-offs, maar maken ook alle drie nog kans op de eerste plaats. Colorado kan zich donderdag als laatste plaatsen. In de Pacific is alles beslist. Calgary wint de divisie, San Jose wordt tweede en Vegas derde. Arizona mag nog hopen op een wildcard. Tampa Bay is al heel lang zeker van de titel in de Atlantic. Boston en Toronto volgen de Lightning naar het postseason. Montreal zou dat ook willen, maar de Habs moeten Columbus en Carolina nog voor zich dulden in de wildcard-race. Naast Washington en New York lijkt Pittsburgh rechtstreeks te gaan in de Metropolitan.

This goal by Colin Wilson: UNBELIEVABLE.

No, seriously… Is this real life!?#GoAvsGo #GoAvsGo pic.twitter.com/Ex7KoHFYDN
— Colorado Avalanche (@Avalanche) 3 april 2019

Cover Photo: Nick Wass/AP

March Madness: Michigan State schakelt Duke uit

Lars Leeftink

-

1 april 2019

0

March Madness: Michigan State schakelt Duke uit

Na twee keer goed weggekomen te zijn was het zondagavond dan toch einde verhaal voor Duke. De topfavoriet werd in de Elite Eight wederom uitgeschakeld, dit keer door Michigan State. Auburn trok zijn fantastisch vorm door en bereikten voor de eerste keer in de historie van de universiteit de Final Four.

EAST REGION

(1) DUKE – (3) MICHIGAN STATE: 67 – 68

Net zoals vorig seizoen weet Duke zijn favorietenrol niet waar te maken. Ook dit seizoen eindigt het toernooi voor de Blue Devils in de Elite Eight. Na tijdens dit toernooi twee keer goed weg te zijn gekomen, bleek het drie keer scheepsrecht te zijn. Michigan State won na een spannende slotfase met 67-68.
Bij Michigan State kwamen er drie spelers boven tien punten uit. Cassius Winston was met 20 punten, 10 assists en vier steals de uitblinker, maar ook Xavier Tillman (19 PTS, 9 REB, 2 BLK, 3 STL) en Kenny Goins (10 PTS, 9 REB, 2 STL) waren doorslaggevend. Bij Duke speelde Zion Williamson een weergaloze tweede helft. Dit leidde uiteindelijk tot 24 punten, 14 rebounds, twee assists, drie blocks en drie steals. RJ Barrett deed het niet veel minder (21 PTS, 6 REB, 6 AST) en Javin DeLaurier speelde de wedstrijd van zijn leven (10 PTS, 11 REB). Het was allemaal echter niet voldoende om de Final Four te bereiken.
VOLGENDE DUEL: (2) Michigan State – (3) Texas Tech (zat 02.49)

MIDWEST REGION

(2) KENTUCKY – (5) AUBURN: 71 – 77

Na Texas Tech plaatste ook Auburn zich voor het eerst in de historie van de universiteit voor de Final Four. Na een spectaculair duel werd Kentucky met 71-77 verslagen. Dit had al tijdens de reguliere speeltijd kunnen gebeuren, maar dit lieten de Tigers na. In overtime kwam het vervolgens alsnog goed.
Bij Auburn waren Bryce Brown en Jared Harper de twee dragende spelers. Brown noteerde 24 punten met twee assists en vier driepunters. Harper deed het nog beter door 26 punten, vier rebounds, vijf assists, twee blocks en drie steals te noteren. De rest van het team kwam niet boven de tien punten uit. Bij Kentucky was PJ Washington vanaf de bank wederom niet te stoppen. Washington was topscorer van de wedstrijd met 28 punten en 13 rebounds. Naast Keldon Johnson (14 PTS, 10 REB, 3 AST) was er echter te weinig steun.
VOLGENDE WEDSTRIJD: (1) Virginia – (5) Auburn (zat 00:09)

(Top/Cover Photo: Patrick Smith | Getty Images)

fitnessblog

fitnessblog

fitnessblog

CALGARY FLAMES – COLORADO AVALANCHE

BLIKVANGERS

CONCLUSIE:

SAN JOSE SHARKS – VEGAS GOLDEN KNIGHTS

BLIKVANGERS

CONCLUSIE:

NASHVILLE PREDATORS – DALLAS STARS

BLIKVANGERS

CONCLUSIE:

WINNIPEG JETS – ST. LOUIS BLUES

BLIKVANGERS

CONCLUSIE:

(1) VIRGINIA – (3) TEXAS TECH: 85 – 77 (OT)

GUY MVP

TAMPA BAY LIGHTNING – COLUMBUS BLUE JACKETS

BLIKVANGERS

CONCLUSIE:

BOSTON BRUINS – TORONTO MAPLE LEAFS

BLIKVANGERS

CONCLUSIE:

WASHINGTON CAPITALS – CAROLINA HURRICANES

BLIKVANGERS

CONCLUSIE:

NEW YORK ISLANDERS – PITTSBURGH PENGUINS

BLIKVANGERS

OVERIG NIEUWS

COACHES VLIEGEN DE LAAN UIT

(1) VIRGINIA – (5) AUBURN: 63 – 62

CONTROVERSIËLE SLOTFASE

(2) MICHIGAN STATE – (3) TEXAS TECH: 51 – 61

AL EAST

AL CENTRAL

AL WEST

AL WILDCARDS

AL MVP

AL CY YOUNG

AL ROY

NL EAST

NL WEST

NL WILD CARD

NL MVP

NL CY YOUNG

NL ROY

WORLD SERIES MATCHUP

WORLD SERIES WINNAAR

QUINNEN WILLIAMS – ALABAMA

THE GOOD: HANDEN EN VOETENWERK/RUN DEFENSE

THE BAD: FYSIEK MAN TEGEN MAN

ED OLIVER – HOUSTON

THE GOOD: FYSIEK/EXPLOSIVITEIT/VOETENWERK

THE BAD: LENGTE/ARMTECHNIEK

DEXTER LAWRENCE – CLEMSON

THE GOOD: ARMTECHNIEK/KRACHT

THE BAD: EXPLOSIVITEIT/ATLETISCH VERMOGEN

CHRISTIAN WILKINS – CLEMSON

THE GOOD: ALLROUNDER/BESLISSEND/ERVAREN

THE BAD: WISSELVALLIGHEID RUN DEFENSE

JEFFERY SIMMONS – MISSISSIPPI STATE

THE GOOD: RUN DEFENSE/REACTIEVERMOGEN/ARMTECHNIEK

THE BAD: PASS RUSH/POWER/AFMAKEN TACKLES

CONCLUSIE

OZZIE ZOEKT BEVESTIGING

STROEVE START

XANDER OP Z’N PLEK IN BOSTON

CHAMPAGNE IN HET LICHAAM?

STOTTEREND VAN START

SIR DIDI REVALIDEERT, WIKT EN WEEGT

KENLEY JANSEN DIRECT BIJ DE LES

BETER BEGIN

NIEUW BEGIN VOOR JURICKSON PROFAR

ALS EERSTE IN ACTIE

SCHOOP STRIJKT NEER IN MINNESOTA

VAN DE NUL

SIMMONS EN ANGELS ZOEKENDE

GEEN HERHALING

Meer weten over dit onderwerp? Luister dan ook onze podcastaflevering!

CIVIL WAR