Home Blog Pagina 428

Hockey History: de Russen komen!

Hans Mulder
-
0

Tussen 2001 en 2016 was de technisch vaardige Pavel Datsyuk een ware attractie in de NHL. Met de Red Wings won hij twee keer de Stanley Cup. (photo: Marc DesRosiers/USA Today Sports)

Voor we ons gaan richten op het nieuwe seizoen duiken we even in de rijke historie van de National Hockey League. Tegenwoordig zijn ze niet meer weg te denken, maar toch is ‘t slechts dertig jaar geleden dat de eerste Russische spelers hun intrede deden in de NHL. Alex Ovechkin, Nikita Kucherov en Artemi Panarin zijn de sterren van nu, maar zij hebben veel te danken aan de mannen die in 1989 de grote stap maakten vanuit de Sovjet-Unie naar het onzekere leven in de VS en Canada. Dat was het moment waarop de NHL pas écht de sterkste competitie ter wereld werd.

THE RED ARMY

De meeste sportliefhebbers weten dat er, wat ijshockey betreft, in de zestiger, zeventiger en tachtiger jaren geen maat stond op de Sovjet-Unie. De machine uit het oosten walste tijdens de WK’s en Spelen steevast alle andere teams, voornamelijk amateurs, ondersteboven. Anatoly Tarasov was de architect van dit machtige collectief en de coach wilde zich ook wel eens meten met de profs uit Canada. Hij maakte zich sterk voor een serie tegen Team Canada, een verzameling profs uit de NHL. Dit alles moest dan in het najaar van 1972 zijn beslag krijgen. Tarasov zelfde maakte deze zogenaamde Summit Series als coach niet meer mee. De vaderfiguur werd na de Spelen van 1972 in Sapporo ontslagen. Het land won in Japan echter wel goud, voor de derde keer op rij. Ook in ’76, ’84 en ’88 ging The Red Army er daarna nog met de gouden plak vandoor.

In aanloop naar die serie in 1972 waren de teams vooral nieuwsgierig. Zouden de communisten werkelijk kans maken tegen de profs uit Canada? Al in de eerste van acht wedstrijden volgde het antwoord. Het Russische collectief blies de Canadese individualisten met 7-3 van het ijs. De Canadezen wisten waar ze aan toe waren en besloten het anders aan te pakken. Met hard ijshockey en de nodige overtredingen slaagden ze er in de gedisciplineerde Russen uit hun spel te krijgen. Drie van de eerste vijf wedstrijden gingen naar de Sovjet-Unie, maar nadat sterspeler Valeri Kharlamov een smerige tik kreeg in Game 6 en zijn enkel brak, nam Canada het initiatief over. Ze wonnen weliswaar de Series, maar maakten tevens kennis met de geweldige spelers van deze tegenstander. Heel gek was het dan ook niet dat een paar jaar later al Sovjets werden geselecteerd voor de draft.

VOORZICHTIGE POGING

In 1975 waagden de Philadelphia Flyers een gokje door Viktor Khatulev te selecteren in de draft. Het gokje liep op niets uit. De regering hield de voormalig winger in de Sovjet-Unie en Khatulev hoorde pas jaren later dat de Flyers een oogje op hem hadden. Het is overigens slecht met hem afgelopen. In 1994 werd zijn lichaam onder verdachte omstandigheden gevonden. De eerste Sovjet die gedraft werd in de NHL werd slechts 39 jaar. Clubs in Noord-Amerika volgden in die jaren het voorbeeld van de Flyers, maar telkens kregen ze nul op het rekest. Moskou weigerde elke vorm van medewerking en hield de spelers onder de eigen vleugels.
Pas 13 jaar later kwam daar verandering in. Sergei Pryakhin zal voor altijd in de boeken staan als de eerste Sovjet-speler in de NHL. Pryakhin werd niet geselecteerd voor de Spelen van Calgary in 1988 en was niet de grootste ster van zijn generatie. Hij hield er ook geen geweldige carrière in de NHL op na. De Calgary Flames pikten hem in 1988 op in de 12e ronde van de draft en een jaar later maakte hij z’n debuut. De winger zou in drie seizoenen slechts tot 46 wedstrijden, 3 goals en 8 assists komen. Met Pryakhin ging het hek echter wel van de dam en er volgden meer spelers uit de Sovjet-Unie. Veel meer spelers.

GLASNOST BIEDT UITKOMST

Viacheslav (Slava) Fetisov was wél een grote naam en had als speler van The Red Army al een paar keer kennis mogen maken met het leven in Noord-Amerika. In 1980 was hij van de partij toen de Amerikanen in Lake Placid de Russen voor schut zetten en acht jaar later won de verdediger er zijn tweede gouden plak tijdens de Spelen in Calgary. Fetisov, geboren in 1958, was de dertig inmiddels gepasseerd toen hij bij de regering in Moskou een verzoek indiende om te mogen vertrekken naar de NHL. Hij had 13 jaar gespeeld voor CSKA Moskou, de club van het leger, en vond het wel mooi geweest. Het verzoek werd niet enthousiast ontvangen door de notabelen van de ijshockeybond. Fetisov kon kiezen: zijn excuses aanbieden of een enkeltje Siberië.
In de tweede helft van de tachtiger jaren ging het IJzeren Gordijn, onder leiding van Michail Gorbatsjov, voorzichtig op een kier. Slava Fetisov maakte daar handig gebruik van. Het regime predikte meer openheid (glasnost) en Fetisov ging publiekelijk de strijd aan met coach Viktor Tikhonov. De gelauwerde verdediger kwam oog in oog te staan met de mensen die hij jarenlang had gediend en was zelfs bereid zijn plek in de nationale ploeg op te geven. Uiteindelijk kreeg hij zijn zin en mochten hij en zeven landgenoten zich gaan bewijzen in de NHL. Voorwaarde was wel dat ze beschikbaar bleven voor het Russische team. In ‘83 was hij al gedraft door de New Jersey Devils en zes jaar later kreeg die organisatie dan eindelijk de beschikking over één van de beste Russische spelers ooit. Het ooit zo gevreesde Gordijn begon in 1989, in elk geval bij ‘t ijshockey, te scheuren.

PIONIERS

Voor Slava Fetisov werd het één groot succesverhaal. Hij debuteerde, als dertiger, in 1989-1990 in de league en kwam tot 42 punten in zijn eerste seizoen. Met de Devils haalde Fetisov vijf keer de play-offs voor hij in 1995 werd betrokken in een trade naar de Detroit Red Wings. Met die club haalde hij de Stanley Cup Final in ’95, maar verloor dat jaar van zijn oude werkgever. Twee jaar later stond Slava Fetisov aan de goede kant van de score. De Red Wings versloegen de Flyers in de finale en Fetisov nam de Stanley Cup die zomer mee naar zijn vaderland. De Sovjet Unie was in 1991 gevallen en voor het eerst in de geschiedenis kwam de heilige graal van het ijshockey naar Rusland. In 1998 wonnen de Red Wings de Cup opnieuw. Dit keer ging het ten koste van de Washington Capitals.

Met Vladimir Krutov en Sergei Makarov vormde Igor Larionov de legendarische KLM-lijn. (photo: Chris Relke/HHOF)

Met Fetisov vertrok ook de fameuze KLM-lijn naar Noord-Amerika. Vladimir Krutov speelde alleen in 1989-1990 in de NHL namens de Vancouver Canucks. Eén van de beste aanvallers van zijn tijd bleef steken op 11 goals en 34 punten. Hij overleed in 2012 op 52-jarige leeftijd. Igor Larionov kwam tot bijna 1000 wedstrijden en won, aan de zijde van Fetisov, twee Cups met Detroit. Sergei Makarov was het derde lid van deze lijn. Hij speelde jaren voor Calgary en halverwege de jaren negentig werd hij in San Jose herenigd met Larionov. Tussen ’93 en ’95 deden de twee Sovjet-sterren hun best deze nieuwe franchise enigszins op de kaart te zetten.

OVERLOPERS

De NHL-franchises mochten weliswaar de Sovjets verwelkomen, maar het waren alleen de oudere spelers die het voorrecht kregen naar de VS te verkassen. Spelers als Krutov, Fetisov, Larionov en Makarov hadden hun beste jaren al aan het vaderland gegeven en arriveerden als veteraan in Noord-Amerika. De Sovjet-Unie wilde de controle houden over de jonge spelers, maar ook dat veranderde in ’89. Na het behalen van de wereldtitel deed de pas 20-jarige Alexander Mogilny iets wat in de decennia ervoor ondenkbaar was. De aanvaller vertrok, liep over en ging spelen voor de Buffalo Sabres. In Sergei Fedorov hadden de Sovjets nog een jonkie van wereldklasse, maar hij volgde in 1990 het voorbeeld van Mogilny. Fedorov maakte 13 jaar lang furore bij de Red Wings, werd in ’94 verkozen tot MVP en was tot vorig jaar met 483 goals en 1179 punten de meeste productieve Rus in de NHL.

STEMPEL DRUKKEN

Fedorov is één van de vier Russen die de Hart Trophy thuis heeft staan. Alex Ovechkin trad in 2008 in de voetsporen van zijn illustere landgenoot. Evgeni Malkin won de Award in 2012 en vorig seizoen was de eer weggelegd voor Kucherov. Sinds 1999 wordt aan de speler met de meeste goals de Rocket Richard Trophy uitgereikt. Ovechkin mocht deze al acht mee naar huis nemen. Pavel Bure was in 2000 de eerste Rus die deze prijs won dankzij z’n 58 goals namens de Panthers. Bure “prolongeerde” z’n titel een jaar later met 59 goals. De eerste Russische topscorer van de NHL luisterde echter naar de naam Alexander Mogilny. In ’93 vond hij 76 keer het net in dienst van Buffalo. Met 473 goals en 1032 punten in 990 wedstrijden heeft Mogilny geen spijt van zijn actie gekregen en is hij nog altijd één van de meest succesvolle Russen.
Alex Ovechkin is tegenwoordig natuurlijk het boegbeeld van het Russische ijshockey. En misschien zelfs wel van de NHL. Niet voor niets is hij als internationaal ambassadeur van de league deze zomer naar China gestuurd. De Rus, volgende maand wordt hij 34, was al bezig aan een indrukwekkende carrière, maar in 2018 kwam in de vorm van de Stanley Cup het ontbrekende puzzelstukje. Afgelopen seizoen passeerde hij daarnaast ook nog eens Sergei Fedorov als meest productieve Rus in de NHL. Fedorov had 1248 wedstrijden nodig voor z’n 1179 punten. Ovechkin staat na 2018-2019 op 1211 punten en is daarmee de enige Rus bij de eerste 50 op de all-time topscorerslijst van de NHL. Daar zal het niet bij blijven, want The Great Eight heeft nog een contract tot en met 2020-2021 en denkt voorlopig niet aan stoppen.

HET HEDEN

Nikita Kucherov lijkt de natuurlijke opvolger van Ovi. De 26-jarige aanvaller van de Lightning staat al op 462 punten en scoort gemiddeld 1,034 punten per wedstrijd. Het moet raar lopen wil Kucherov komend seizoen de grens van 500 punten al niet doorbreken. In Andrei Vasilevskiy heeft de Lightning nog een Russische sterkhouder. De goalie won afgelopen seizoen de Vezina Trophy voor beste goalie in de league (.925 save percentage en GAA 2.40). Hij was de tweede Rus die deze eer te beurt viel, want in 2013 ging Sergei Bobrovsky hem al voor. Zij hebben op hun beurt de erfenis van de legendarische Vladislav Tretiak, die tussen 1968 en 1984 de crease domineerde, op zich genomen. Dominant is Rusland, ondanks de aanwezigheid van veel sterren, op de Winterspelen allang niet meer. Vorig jaar in Pyeongchang wonnen de Russen, voor het eerst na het uiteenvallen van de Sovjet Unie, weer eens goud.

Cover Photo: Nick Wass/AP

32-in-32 | New York Giants: licht aan het eind van de tunnel?

Luuk Dokter
-
0

Rookie quarterback Daniel Jones van de New York Giants
Het NFL-seizoen is aanstaande en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 5 de geplaagde NFL-mastodont: de New York Giants

FREE AGENCY

Het was de meest spraakmakende deal in free agency: Odell Beckham Jr. die de Giants verlaat voor de Cleveland Browns. Een aderlating voor de Giants die mét OBJ al in stormachtige wateren verkeerden. Uiteindelijk bleek ook dat de partijen niet als vrienden uit elkaar zijn gegaan. Beckham Jr. liet in een interview met Complex weten dat hij in New York nooit zijn volle potentieel kon bereiken. Eerder twijfelde hij al publiekelijk aan de vaardigheden van zijn toenmalige quarterback Eli Manning en voelde hij zich respectloos behandeld door de Giants in de Browns-trade.
Hoe dan ook, de Giants moesten verder en haalden met Golden Tate een vervanger voor OBJ binnen. Tate heeft hiermee een zware taak gekregen. Beckham Jr. succesvol vervangen zal weinigen gegeven zijn en al zeker niet als je een schorsing aan de broek hebt. Tate moet namelijk de eerste vier wedstrijden van het seizoen uitzitten door een overtreding van de PED regels. Hij claimt zelf positief te hebben gescoord door een vruchtbaarheidsbehandeling, maar het zero tolerance beleid van de NFL laat hem weinig ruimte. Niettemin is Tate een degelijke versterking die met zijn behendigheid (zeker after catch) en de verbeterde o-line goede dingen kan laten zien in New York.
New York Giants: Free agency
Vrij vroeg in free agency haalden de Giants hun eerste versterking voor de o-line. Die kwam in de persoon van right guard Kevin Zeitler. De voormalig Cleveland Brown werd samen met een vijfde ronde pick naar New York gehaald. Pass rusher Olivier Vernon en een vierde ronde pick bewandelden de omgekeerde weg. Ondanks dat Vernon gemist zal worden, is Zeitler een belangrijke versterking voor een geplaagde Giants o-line. De 2012 eerste ronde pick rankte in 2018 als zesde guard overall en als beste pass-blocking guard bij PFF. Daarnaast is hij niet gevoelig voor blessures aangezien hij in zeven jaar slechts vier wedstrijden miste.
Even terug naar de OBJ-trade. De Giants kregen er namelijk ook wat voor terug. Een eerste ronde pick (#17), een derde ronde pick (#95) en safety Jabrill Peppers. Voor Giants general manager Dave Gettleman een aanbod die hij niet kon afslaan. Peppers is een grillige speler met een sterk atletisch vermogen en een goede houding. Het lijkt er echter op dat zijn vaardigheden hem in college en in de NFL in de weg zitten. Zowel in college als in de NFL speelde hij meerdere posities waardoor hij nooit een uitgesproken expertise kon ontwikkelen. In 2018 leek er meer consistentie voor hem te ontstaan. Dit mondde direct uit in een goed seizoen. Bij de Giants heeft hij alle ruimte om dit goede seizoen om te zetten naar een elite seizoen.
De betrokkenheid van Peppers bij de Beckham-trade was extra aantrekkelijk door het eerdere vertrek van strong safety Landon Collins. De Giants stonden hem toe om free agency te testen en hij tekende bij de Redskins. Collins vervulde jarenlang een belangrijke rol in New York en zijn vertrek was daarom qua impact vergelijkbaar met die van OBJ.

NFL DRAFT

Giants general manager Dave Gettleman zocht naar volwassenheid in een quarterback, maar wellicht had hij beter naar talent kunnen kijken. Voorafgaand aan de draft beschouwde slechts een enkeling Duke-quarterback Daniel Jones als een eerste ronde prospect. Sterker nog, de vergelijking werd vooral gemaakt met Blake Bortles. In college blonk hij niet uit in accuraat passvermogen en zijn arm is verre van krachtig. Wat, naast zijn volwassenheid, wel voor hem spreekt, is zijn lange en sterke postuur. Ook speelde hij bij Duke onder head coach David Cutcliffe, de man die een grote rol speelde in de ontwikkeling van Peyton Manning en zijn broertje Eli.
Saillant detail is overigens dat Jones bij Duke niet eens in aanmerking kwam voor een studiebeurs. Hij betaalde zijn eerste semester uit eigen zak en sloot zich als zogenaamde ‘grayshirt’ aan bij het Duke football team. Daniel Jones is dus ver boven zijn stand gedraft en daarmee is het lot van Gettleman onlosmakelijk verbonden met die van hem. Alle ingrediënten voor een mooi verhaal, maar ook alle ingrediënten voor de verdere teloorgang van de Giants franchise.
New York Giants: NFL draft
Met hun tweede eerste ronde pick koos New York voor defensive tackle Dexter Lawrence van Clemson. Zijn ongeluk is dat hij gekozen werd met de pick die onderdeel was van de OBJ-deal. Zijn impact op het team zal, in ieder geval op de korte termijn, afgemeten worden aan die van OBJ. Lawrence is sterk tegen de run terwijl de Giants wellicht liever een pass rusher hadden gehad. Helaas voor hen werd Brian Burns voor hun neus weggekaapt.
Na twee eerste ronde picks waren de Giants nog niet klaar. Ze hadden er nog eentje. Met de dertigste pick kozen ze cornerback Deandre Baker van Georgia. Hij werd gezien als één van de betere allround cornerbacks en vult daarmee een need voor de Giants. Zijn grootste nadeel is zijn formaat. Met 1 meter 80 en 85 kilo zal hij qua postuur vaak het onderspit delven tegen wide receivers. Het wordt interessant of zijn vaardigheden en gedrevenheid daarvoor compenseren.
In volgende rondes bleven de Giants hun defense versterken met linebacker Oshane Ximines, cornerback Julian Love en inside linebacker Ryan Connelly. Zij brengen diepte op posities waar New York het goed kan gebruiken, waarbij Connelly het waarschijnlijk moet doen met een special teams-rol. Vervolgens werd met wide receiver Darius Slayton de tweede aanvallende versterking binnen gehaald. Hij is razendsnel (een 40-yard dash in 4.39) en kan zich ontwikkelen tot een deep threat. De Giants sloten af met twee defensieve en één offensieve versterking. Een interessante draft met veel vraagtekens.

OFFENSE

David Gettleman en head coach Pat Shurmur hebben nog steeds vertrouwen in Eli Manning. Wellicht zit daar ook wel een kern van waarheid in. Vorig jaar had hij dramatische bescherming van zijn o-line en miste hij OBJ in de laatste vier wedstrijden. Desondanks had hij één van zijn beste (statistische) jaren. Niet slecht. Het komende seizoen heeft hij een versterkte o-line, maar moet hij OBJ-vervanger Golden Tate de eerste vier wedstrijden missen. Wide receiver Sterling Shepard en tight end Evan Engram zijn wel aanwezig, maar daarmee zijn de targets vrij dun bezaaid.
New York Giants: Offense
Ondanks dat Manning nog wel een jaar in de tank heeft, draait de offense niet meer om hem. Running back Saquon Barkley is essentieel voor het succes van de Giants. De offensive rookie of the year kende in 2018 een geweldig rookie-jaar. Dit kan alleen maar beter worden nu de o-line een upgrade heeft gehad. Zijn vaardigheden als rusher maken hem niet eens het gevaarlijkst. Dat doen namelijk zijn vaardigheden als receiver. Vorig jaar ving hij veel ballen van een panikerende Manning wiens o-line instortte. Indien hij komend jaar ballen krijgt met het oog op een serieuze aanval kan hij nog grotere potten breken.
Dankzij de verbeterde o-line kan de offense in 2019 een serieuze stap maken. Zeker als Manning daardoor in staat is om een afgewogen keuze te maken tussen zijn wide receivers. Het kan zelfs zo zijn dat ze in dat geval OBJ helemaal niet zo erg zullen missen in New York.

DEFENSE

Na afloop van een 2018 dat eindigde in 5-11 werd vaak gewezen naar de defense. Ze zouden te veel voorsprongen uit handen hebben gegeven. Dat is wat kortzichtig, maar niet compleet bezijden de waarheid. De defense was slecht en eigenlijk had geen enkele quarterback van ze te vrezen. Het was daarom vrij bijzonder dat Landon Collins mocht vertrekken en Olivier Vernon werd getrade: de enige twee waardevolle spelers in de defensie die het verschil konden maken.
New York Giants: Defense
Niettemin is Gettleman er heilig van overtuigd dat dit de goede aanpak is. Lorenzo Carter, een 2018 draft pick, lijkt inderdaad klaar om dit jaar een stap te zetten. Markus Golden was een nuttige versterking, mits blessurevrij. En het aantrekken van Antoine Bethea samen met OBJ-trade onderdeel Jabrill Peppers maakt de secondary, ondanks het vertrek van Collins, misschien wel beter.  Verder is de secondary namelijk best sterk met Janoris Jenkins en beschikken de Giants over voormalig supplemental draft pick Sam Beal.
De pass rush is echter niet verbeterd. Wellicht zelfs verslechterd. Het draften van Dexter Lawrence verbetert de run defense, maar niet de pass rush. Rookie Oshane Ximines is daarbij ook geen speler die er de eerste dag al staat. Als de Giants niet in staat zijn om dit seizoen de quarterback onder druk te zetten, hangt een zelfde scenario als 2018 in de lucht. Een defense die laat in de game niet voldoende standhoudt en de leiding verspeelt.

CONCLUSIE

De Giants verloren Landon Collins en Odell Beckham Jr. en ze zitten in een quarterback-overgangsfase. Eli zit in de nadagen van zijn carrière en met Daniel Jones is zijn beoogde opvolger binnen gehaald. In free agency haalden ze Jabril Peppers en Golden Tate, maar is het voldoende? In New York lijken ze te balanceren tussen een rebuild en meedoen om de prijzen. Een moeilijke situatie en problematisch als het te lang aanhoudt. Na twee magere seizoenen wil men in New York vooruitgang zien, maar behalve de o-line en de secondary lijkt er te weinig verbetering te zijn.
VOORSPELLING: 6-10
Lees alle 32-in-32 artikelen hier!

Cover photo: Andy Lyons/Getty Images

32-in-32 | Tampa Bay Buccaneers: Kapitein Arians moet franchise wakker schudden

Sport Amerika
-
0

Tampa Bay Buccaneers: Jameis Winston en Bruce Arians
Het NFL-seizoen is aanstaande en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 4 de franchise waar Arians de scepter gaat zwaaien en Jameis Winston zijn laatste kans grijpt: de Tampa Bay Buccaneers
Door David Aleman en Laurens Vonk

FREE AGENCY

De general manager van Tampa Bay, Jason Licht, is sinds 2014 bezig om een Super Bowl-waardig team te smeden. Dit is echter nog nooit gelukt. Hij staat vooralsnog meer bekend om grote contracten voor gemiddelde spelers en het draften van Roberto Aguayo met alle gevolgen van dien. Een typisch voorbeeld was vorig seizoen het aantrekken van defensive tackle Chris Baker en receiver Desean Jackson. Een tweetal spelers dat geen nieuw contract in Washington kreeg. Niettemin werden de mogelijkheden rond een offense met receivers als Mike Evans en Jackson breed uitgemeten in bijvoorbeeld de serie Hard Knocks. Die verwachtingen strookten, helaas voor de Bucs, niet met de uiteindelijke werkelijkheid.
Veel van deze spelers zijn dan ook direct weer vertrokken, maar daarnaast gingen ook enkele bekende gezichten de deur uit. Zo mocht de jonge linebacker Kwon Alexander naar San Francisco vertrekken, ging de altijd betrouwbare Adam Humphries richting Tennessee  en is zelfs Gerald McCoy niet meer actief in een Bucs-uniform. Sterker nog, de 31-jarige face of the franchise vertrekt naar een rivaal in de Carolina Panthers. Ironisch genoeg is zijn opvolger de speler die in de NFL Draft van 2010 één plekje boven hem werd verkozen: Ndamukong Suh. Waar Suh destijds als tweede naar de Lions ging, en ondertussen ook al tussenstops in Miami en Los Angeles had, ging McCoy als derde naar Tampa Bay waar hij maar liefst negen seizoenen zou spelen. In dat opzicht lijken ze op zijn vertrek prima te hebben ingespeeld…
Tampa Bay Buccaneers: Free Agency
Dit jaar zorgt Bruce Arians, een head coach mét inspraak in het beleid van Jason Licht, verder voor veel minder headlines in free agency.  De overige nieuwe spelers zijn gemiddeld, maar krijgen allemaal veilige 1-jarige contracten. Wide receiver Breshad Perriman is een eerste ronde pick die tijdens zijn vier seizoenen in Baltimore nooit potten wist te breken, maar nu een tweede kans krijgt. Linebacker Deone Bucannon is een oude bekende van Arians uit Arizona en is multifunctioneel. En dan is er één speler die eindelijk naam voor zichzelf hoopt te maken aan de westkust van Florida en dat is Shaquil Barrett. In Denver speelde de outside linebacker altijd goed als reserve en in Tampa kan hij een starting role verdienen na een jaar als back-up bij de Broncos.

NFL DRAFT

In de vorige NFL Drafts was Jason Licht verantwoordelijk voor verrassingen als tight end O.J. Howard (Alabama) en defensive tackle Vita Vea (Washington). Het lijkt echter alsof de nieuwe head coach Bruce Arians dit jaar ook wat te zeggen had over de eerste keuze. Kwon Alexander speelde de laatste vier jaar in het hart van de Tampa Bay defense. Hij vroeg echter te veel geld in free agency, werd niet verlengd en vertrok zoals eerder vermeld naar de 49ers.
Devin White (LSU) werd gezien als beste middle linebacker in de draft en de Bucs kozen hem als vijfde en gingen daarmee niet voor de beste speler op dat moment, maar voor een directe vervanger en upgrade van Alexander. De tape laat zien dat White de visie en snelheid heeft om van zijlijn tot zijlijn te spelen. Hij lijkt een zekerheid als toekomstig leider van de Bucs-defense, al laat hij in coverage af en toe wat steken vallen.
Tampa Bay Buccaneers: NFL Draft
De first round pick was – op papier – zodoende een verbetering ten opzichte van vorige jaren. Echter, na twee cornerbacks in de tweede ronde van 2018 ging Licht in 2019 voor wederom voor cornerbacks in rondes twee en drie. Iets wat namelijk nog steeds broodnodig is voor de Buccaneers, en gezien de ijzersterke offenses in Atlanta, New Orleans en tot op zekere hoogte Carolina dus op orde moet worden gemaakt. Of Sean Murphy-Bunting en Jamel Dean daarin slagen moet de tijd uitwijzen, maar het gevolg is wel dat veel andere posities niet aan bod kwamen. Wel kwam de kicker-positie wederom aan bod, en ditmaal is het Matt Gay die het trauma dat Roberto Aguayo heet moet doen vergeten.

OFFENSE

De offense van de Tampa Bay Buccaneers wordt al vier jaar aangevoerd door quarterback Jameis Winson, de nummer 1 pick van de 2015 NFL Draft. Hij staat bekend om de vele risico’s die hij neemt die vaak uitmonden in turnovers. Lang verhaal kort, deze ‘alles of niets QB’ kan leuk zijn om naar te kijken, maar zijn turnovers zorgen voor veel frustratie.
Na het vierde NFL-jaar van Winston heeft de Bucs front office ervoor gekozen om zijn contract niet te verlengen, maar hem een 1-jarige ‘prove it’ tag te geven. Hij moet dit jaar zijn turnovers drastisch naar beneden halen en het team bewijzen dat hij de onbetwiste leider is van deze offense. De nieuwe coaches kunnen en zullen hem daarbij helpen. Arians staat bekend om het opleiden van quarterbacks (onder andere Peyton Manning, Ben Roethlisberger en Andrew Luck).
Tampa Bay Buccaneers: Offense
Het zal in 2019 niet aan de targets liggen. Winston heeft namelijk genoeg wapens om de punten op het bord te krijgen. Mike Evans hoort sinds zijn rookie year bij de elite onder de receivers en Chris Godwin heeft zich langzaam opgewerkt tot een prima tweede receiver. Hij kan, na het vertrek van DeSean Jackson, zijn kans als starter grijpen. Ook de tight end positie is goed bezet. Met O.J. Howard en Cameron Brate beschikken de Bucs misschien wel over het beste TE-duo van de NFL. Zij zullen veel defensive coordinators nachtmerries geven als ze beide op het veld staan. Enige puntje van kritiek is wel de onzekerheid achter Evans en Godwin, waar met onder andere Justin Watson veel onbekend talent tussen zit dat weinig ervaring heeft.
Het grootste probleem van Tampa is echter al jaren de offensive line en in mindere mate de running backs. Ronald Jones hoopt dit seizoen wel een grotere rol op zich te kunnen nemen en zal dit naast de degelijke Peyton Barber doen. Qua offensive line is er weinig veranderd, en gezien de problemen van de afgelopen jaren is het maar de vraag of Arians met offensive coordinator Byron Leftwich ervoor kan zorgen dat het geen onoplosbaar probleem gaat opleveren.

DEFENSE

Toch is het grootste probleem van de Buccaneers nooit echt de offense geweest, maar de defense. De groep heeft de afgelopen jaren genoeg goede spelers op het veld gezien maar door verschillende omstandigheden behoren de Bucs de afgelopen jaren steevast tot de kelder van de NFL als het aankomt op defensive rankings. Onder de nieuwe coordinator Todd Bowles, voormalig New York Jets-hoofdcoach, zal Tampa in 2019 omschakelen naar een 3-4 defense. Als je naar de spelers kijkt, is dit niet eens onlogisch. Vita Vea, de eerste ronde pick van 2018, speelt beter als nose tackle dan als defensive tackle. Sterspeler Lavonte David zal samen met Devin White de defense in het midden van het veld leiden. Aan de front seven zal het dan ook niet liggen, al is het wel de vraag wie er buiten Suh voor de druk gaat zorgen. Want een klassieke pass rusher heeft de ploeg niet echt in de gelederen, tenzij Noah Spence de volgende stap weet te zetten.
Tampa Bay Buccaneers: Defense
De grote vraag is vooral of de defensive backs beter zullen zijn dan vorig jaar en of ze opgewassen zijn tegen Drew Brees, Matt Ryan en Cam Newton. Vernon Hargreaves III zal zijn eerst ronde status eindelijk eens waar moeten maken. Hij werd jaren gebruikt in een zone scheme, maar dit jaar mag hij eindelijk man-to-man spelen en de verwachting is dat hem dit beter ligt. Net als Jameis Winston is het voor Hargreaves een alles-of-niets-jaar. Achter Hargreaves moet Bowles met veel jonge onervaren spelers werken waarvan nog onduidelijk is hoe hoog het plafond ligt en hoe laag de vloer.

CONCLUSIE

Nieuwe coaches, hoofdrolspelers met een alles of niet jaar, een GM die zich geen fouten meer kan permitteren en dit alles in één van de moeilijkste divisies van de NFL. Klinkt als een gemiddeld seizoen voor de Tampa Bay Buccaneers, waar de kans op teleurstelling groter is dan op een goed seizoen. Is Bruce Arians na zijn sabbatical nog wel de head coach voor een NFL-team? Hoe gaan de beide coordinators het doen met deze groep? Verdienen Jameis Winston en Vernon Hargreaves een nieuw contract of zal Tampa volgende jaar opnieuw gaan bouwen op cruciale posities (en dan met name op de quarterback-positie)?
De Bucs hebben sinds 2007 de play-offs niet gehaald en ze gaan daar dit jaar proberen verandering in te brengen. De vraag is of dat kan in de NFC South. Realistisch gezien is de kans klein, en lijkt het aannemelijker dat het een seizoen van vooruitgang gaat worden waarin de play-0ffs nog een paar stappen te ver zijn.
VOORSPELLING: 8-8
Lees hier alle 32-in-32 artikelen!

Cover photo: Christian Petersen/Getty Images

 

32-in-32 | New York Jets: een nieuw tijdperk met Gase en Bell

Luuk Dokter
-
0


Het NFL-seizoen is aanstaande en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 3 het team dat met Le’Veon Bell een bedreiging voor de Patriots wil vormen: de New York Jets

FREE AGENCY

Na drie magere jaren willen de New York Jets het tij keren. Head coach Todd Bowles moest het veld ruimen voor ex-Dolphins coach Adam Gase en ook general manager Mike Maccagnan mocht zijn biezen pakken. Laatstgenoemde werd vervangen door Joe Douglas, de voormalig vice president of player personnel van de Philadelphia Eagles. Het laatste wapenfeit van Maccagnan was het binnenhalen van voormalig Steelers running back Le’Veon Bell na zijn één jaar durende holdout. Hij is daarmee ook de meest spraakmakende naam (ooit) in free agency voor de New York Jets.
Bell weigerde in 2018 nog langer uit te komen voor de Steelers zolang zijn contract niet verlengd en verhoogd zou worden. Het kostte hem een jaarsalaris en uiteindelijk viel zijn contract bij de Jets lager uit dan hem werd geboden in Pittsburgh. In New York betekent de komst van Bell een directe kwaliteitsimpuls voor de offense. Hij staat bekend als een back die niet alleen het rennen beheerst. Zijn block- en catch-vaardigheden zijn net zo effectief en zullen significant bijdragen aan de ontwikkeling van quarterback Sam Darnold.

Dat de Jets free agency serieus benaderden, was al duidelijk voordat Le’Veon Bell werd binnengehaald. Voormalig Ravens All-Pro linebacker C.J. Mosley tekende namelijk een contract voor 85 miljoen dollar (over 5 jaar, waarvan 43 miljoen gegarandeerd). Het was niet per se een positie die dringend aangepakt moest worden, maar Mosley is één van de beste LBs in de league. Samen met Avery Williamson zal hij een sterk duo vormen, maar de toekomst zal uitwijzen of hij de grote investering kan rechtvaardigen.
Een andere spraakmakende free agency move is de komst van slot receiver Jamison Crowder. Met een 3-jarig contract voor 9,5 miljoen dollar per jaar hebben de Jets met Crowder een serieuze upgrade voor een respectabel bedrag. Hij is 25 jaar oud en daarmee in de hoogtijdagen van zijn carrière. In vier seizoenen bij de Redskins was hij een zekerheid op de slot positie. Samen met Robby Anderson en Quincy Enunwa vormt hij in New York een sterk trio waarmee quarterback Sam Darnold de volgende stap kan zetten.
De cornerback-positie is één van de zorgenkindjes voor de Jets. Met het aantrekken van Brian Poole van de Falcons tracht men de positie te versterken. Poole is vergelijkbaar met Buster Skrine, de man die jarenlang de CB-positie voor New York invulde. Zijn skills lenen zich het best voor de blitz en run defense, maar zijn effectiviteit tegen de passing mag beter. Voor de Jets vormt hij een goedkoper en jonger alternatief voor Skrine en hij zal, ondanks zijn neiging om domme penalties tegen te krijgen, meer waar voor zijn geld bieden.

NFL DRAFT

Het was verrassend, en wellicht een gemiste kans, dat de Jets met hun eerste pick niet voor outside linebacker Josh Allen gingen. Hij had als top edge rusher in de draft class een ogenschijnlijk eeuwig durend probleem voor de Jets kunnen oplossen. Desondanks viel de keuze op defensive tackle Quinnen Williams, door velen beschouwd als de nummer 1 prospect van de 2019 draft. Een veilige zet, maar wel een die de Jets verdediging in het midden significant versterkt. Samen met Leonard Williams  en C.J. Mosley kan Williams druk zetten vanuit dat midden. Een sterk wapen tegen bijvoorbeeld Tom Brady, een quarterback die daar absoluut niet van houdt.
De tweede ronde pick was vergeven in de 2018 draft toen de Jets ruilden voor de derde overall pick met de Colts om quarterback Sam Darnold binnen te halen. Daarom viel de tweede keuze van de Jets in de derde ronde. Met outside linebacker Jachai Polite als pick probeerde, toen nog general manager, Mike Maccagnan die broodnodige edge rusher te strikken. Polite kende een hoge productie in college (17.5 tackles, 11 sacks) en hij is explosief. Er bestaat onder scouts echter twijfel over zijn houding en gedrag. Daarbij waren zijn workouts tijdens de combine en de pro day teleurstellend. Zie bijvoorbeeld hier, hier en hier. Dat maakt Polite boom or bust op een positie waar de Jets al jaren problemen hebben.

In de derde ronde versterkten de Jets de offensive line. Ze wilden offensive tackle Chuma Edoga zo graag hebben dat ze één plekje omhoog ruilden met de Minnesota Vikings voor een zevende ronde pick. Edoga is een voormalig teamgenoot van Sam Darnold en brengt diepte in een o-line waar twee spelers, Kelvin Beachum en Brandon Shell, in hun laatste contractjaar zitten. Edoga speelde een sterke senior bowl, maar voor hem geldt ook dat houding en gedrag een probleem kunnen zijn. Hij werd van het veld gestuurd voor contact met een official en werd geschorst voor het overtreden van teamregels.
Trevon Wesco werd de vierde aanvulling vanuit de draft en zal als blokkende tight end een mooie aanvulling zijn voor Chris Herndon. Herndon staat bekend als een goede catcher, maar niet per se als blocking TE. In de vijfde en zesde ronde kozen de Jets respectievelijk inside linebacker Blake Cashman, een ideale special teams speler, en cornerback Blessuan Austin, een speler met veel talent en medische vraagtekens.

OFFENSE

Ondanks het aantrekken van Le’Veon Bell draait de New York Jets offense nog steeds om tweedejaars quarterback Sam Darnold. Van hem wordt verwacht en mag worden verwacht dat hij een significante ontwikkeling doormaakt ten opzichte van zijn rookie jaar. In 2018 haalde hij in zijn laatste vier wedstrijden een rating van 99.1. Niettemin was hij ietwat shaky in de pocket, dus daar zal voor hem de sleutel tot verbetering liggen.

Daarnaast heeft hij dit seizoen een betere support cast. In de passing game heeft Darnold de beschikking over wide receivers Crowder, Robby Anderson en Quincy Enunwa, plus tight end Chris Herndon. Anderson moet echter wel laten zien dat hij meer kan dan slechts fungeren als deep threat en Enunwa moet vooral fit blijven. Met Le’Veon Bell haalden de Jets de grootst mogelijke versterking binnen voor hun running back positie. Hij biedt Darnold een target als rusher en receiver. Daarbij komt ook nog dat hij het blocken niet schuw is.
Verder is de offensive line versterkt ten opzichte van vorig seizoen. Center Spencer Long was een zwakke schakel en wordt verrassend genoeg vervangen door de ervaren Ryan Kalil, die na een loopbaan bij de Panthers met pensioen leek te gaan. De 34-jarige Kalil was de afgelopen jaren niet meer zo dominant als vroeger, maar is – wanneer fit – wel een upgrade. Daarnaast hebben de Jets zich versterkt met left guard Kelechi Osemele. De voormalig Oakland Raider moet het gestuntel van James Carpenter doen vergeten. Niettemin blijft de o-line een punt van onzekerheid voor New York.

DEFENSE

Als Darnold en Bell de sterren zijn van de offense, dan is defensive coordinator Gregg Williams dat voor de defense. De excentrieke voormalig interim-head coach van de Cleveland Browns nam eerder dit jaar het stokje over van Kacy Rodgers. Hij erft een defense die vorig seizoen als 25e eindigde in total yards tegen en dus serieuze verbeteringen vergt. Het grootste probleem? De Jets hebben geen elite pass rusher. Zowel Jordan Jenkins als Brandon Copeland komen niet in aanmerking voor die titel, laat staan rookie Jachai Polite.

De hoop van Williams zal gevestigd zijn op rookie Quinnen Williams om met veel druk de weg vrij te maken voor Leonard Williams. Helaas zal die focus op de quarterback echter voor niets zijn indien de secondary niet zijn mannetje staat. De New York Jets blonken vorig seizoen niet uit in pass coverage en ondanks het aantrekken van cornerback Brian Poole is deze positie niet significant verbeterd. Trumaine Johnson kwam in 2018 binnen als ster-cornerback, maar hij kon de verwachtingen tot dusverre niet waar maken. Saillant detail is het verleden dat Johnson heeft met Gregg Williams. Zij kennen elkaar van hun tijd bij de Los Angeles Rams. Wellicht kan Williams het vuur in Johnson weer aanwakkeren.
Ondanks onzekerheden in de edge rush en de secondary hebben de Jets op papier een betere defense dan vorig jaar. C.J. Mosley werd toegevoegd en safety Jamal Adams was vorig jaar al een lichtpuntje. Beide zijn daarnaast locker room guys en kunnen een positieve invloed hebben op hun teamgenoten. Dit kan vooral belangrijk zijn voor tweede ronde pick Jachai Polite. Met zijn wispelturige gedrag en teleurstellende combine optreden kan hij wel wat goede voorbeelden gebruiken.

CONCLUSIE

De Jets zijn overduidelijk bezig met het upgraden van hun roster en de begeleidende staf. In een divisie met de Patriots zullen ze voor nu nog spelen om de tweede plaats. In die strijd zullen de Buffalo Bills een geduchte concurrent zijn. Beide teams zijn aan het hervormen en dit seizoen moet uitwijzen wie op dit moment het verst gevorderd is. Het aantrekken van Le’Veon Bell riekt naar een win now filosofie, maar de rest van het roster sluit daar nog niet op aan. Quarterback Sam Darnold zal een beter seizoen op de mat leggen dan in 2019, maar de New York Jets gaan dit seizoen nog niet spelen om de play-offs.
VOORSPELLING: 8-8
Lees hier alle 32-in-32 artikelen!

Cover photo: Patrick Gorski/USA Today Sports

Dutch Watch: Ozzie erg hot, Simmons weer in de lappenmand

Hans Mulder
-
0

Op deze plek kwamen we af en toe superlatieven tekort om de prestaties van Xander Bogaerts te beschrijven, maar afgelopen week zakten hij en z’n Red Sox door de ondergrens. De la met superlatieven trekken we dit keer open voor Ozzie Albies, want de kleine infielder van de Atlanta Braves tekende twee dagen op rij voor een 4-hit game. Dit gebeurde tegen de Minnesota Twins, waar Jonathan Schoop even niet meer zeker is van een plaats in de starting line-up.

Het was weer een typisch weekend voor Ozzie Albies. De kleine infielder van de Atlanta Braves rijgt de honkslagen aaneen, maar dat levert hem slechts sporadisch een RBI op. Op zijn positie heeft alleen Ketel Marte (141) in de NL meer hits dan de 137 van onze landgenoot. Vijf daarvan sloeg hij er vorige week tegen de Cincinnati Reds. In Minnesota drukte hij het gaspedaal nog wat verder in en was hij nog eens erg productief ook!
Voor Ozzie Albies en de Braves kon de serie tegen de Reds vorige week donderdag niet beter beginnen. De tweedehonkman kwam al in de eerste inning door met een single. Een homerun van Freddie Freeman zorgde ervoor dat Albies de thuisplaat passeerde. In die inning legde Atlanta de basis voor een 4-1 overwinning. Die kreeg een dag later geen vervolg, want dankzij een 5-2 win trokken de Reds de stand gelijk. Ozzie Albies was bedrijvig in de derde ontmoeting. Eerst was er z’n single in de eerste gevolgd door een stolen base. Dat trucje lukte hem in de derde opnieuw nadat hij met vier wijd op de honken kwam. Deze keer leverde het Albies een run op. Zijn eerste van twee in dit duel, dat met de nodige moeite gewonnen werd: 5-4. Zondag viel het kwartje de andere kant op. Albies was 1-for-5 in de met 6-4 verloren wedstrijd.

HIT ‘M ALL

Het bezoek aan Minneapolis werd een feest voor Ozzie Albies. Afgelopen maandag in de eerste wedstrijd tekende hij voor een RBI-single in de zevende inning en scoorde in diezelfde inning de gelijkmakende run: 3-3. Het hielp Atlanta niet aan de zege, want die ging met 5-3 naar de Twins. Het was de enige wedstrijd waarin Minny grip hadden op Albies. In de twee duels daarna was de kleine infielder 8-for-11 (!) en sloeg hij ook nog eens vier runs binnen. Zijn ploeggenoten volgden zijn voorbeeld. Atlanta versloeg de Twins met respectievelijk 12-7 en 11-7. Ozzie Albies begon deze serie met één 4-hit game in zijn loopbaan. Hij vertrok woensdag uit Minneapolis met drie 4-hit games. Met name in de rubber match was hij bij kans ongrijpbaar. Albies opende de score met z’n 16e homerun en voegde daar in de zesde inning een 17e aan toe.

Dat het dit seizoen niet goed gaat met de Boston Red Sox is een understatement. De titelverdediger kan de divisietitel al vergeten en verliest ook langzaam maar zeker het zicht op een wildcard. Xander Bogaerts was dit seizoen al vaak de uitzondering op de regel, maar ook hij kon het schip vorige week in de Bronx niet vlottrekken. Thuis tegen de Kansas City Royals kon het in principe alleen maar beter gaan.
Waar Xander Bogaerts vorige week nog geprezen werd, daar zijn we nu snel klaar als het over zijn aanvallende prestaties gaat. Die waren er namelijk niet in New York tegen de Yankees. Slechts één keer mocht de kortestop zich naar het eerste honk begeven. In z’n eerste slagbeurt tijdens deze serie kreeg Bogaerts vier wijd en werd vervolgens door JD Martinez binnengeslagen. Met 0-for-15 was het met recht pet aan slag, maar dit keer was hij bepaald geen uitzondering. De Red Sox kregen een pijnlijke sweep aan de broek en verloren dus vier keer van de aartsrivaal. Zaterdag, na de 9-2 nederlaag en de zesde verliespartij op rij, besloten de Red Sox een players-only meeting te houden. Het samenzijn leverde de club niets op, want Bogaerts en consorten verloren ook de overige twee duels in New York.

MY LOSING STREAK IS DONE

Tegen de matige Royals zou het toch wel beter gaan? Jawel, de Red Sox wonnen zowaar weer eens en riepen de losing streak een halt toe. Dat gebeurde al in de eerste wedstrijd. Acht wedstrijden op rij gingen verloren, maar maandag was er eindelijk weer eens een overwinning. Bogaerts zorgde voor de eerste run in de derde inning en z’n ploeg liet zien het scoren nog niet te zijn verleerd. De kortestop was 1-for-3 met een run, een hit en een RBI in dit met 7-5 gewonnen duel. Alex Cora hield onze landgenoot een dag later aan de kant. Machteloos zag Bogaerts toe hoe Boston opnieuw verloor: 6-2.
In de derde ontmoeting sloeg Bogey weer toe. Dankzij zijn RBI-double in de vijfde namen de Red Sox een 4-2 voorsprong. De Royals kwamen terug tot 4-4 en vanaf dat moment meldden Pluvius en de regen zich. Op 22 augustus maken de teams het af. Het restant van dit duel begint dan in de 10e inning.

In tegenstelling tot zijn ploeggenoten en de Yankees-fans kan Didi Gregorius niet terugkijken op een feestweekend. New York veegde thuis de vloer aan met de Boston Red Sox, maar Gregorius kreeg daar maar weinig van mee. De kortestop miste drie van de vier wedstrijden vanwege een handblessure. Deze liep hij op in de met 7-5 gewonnen wedstrijd tegen de Diamondbacks een paar dagen eerder. In de volgende serie tegen de Orioles was Gregorius weer gewoon een vaste waarde.
Woensdag 31 juli leek Gregorius al wat last van zijn hand te hebben tijdens de tweede wedstrijd tegen Arizona. Hij maakte de negen innings echter “gewoon” vol, maar toch kon hij vrijdag niet starten tegen de Red Sox. Vanaf de zijlijn keek Didi Gregorius toe hij z’n ploeggenoten de serie van vier openden met een 4-2 overwinning. Zijn vervanger Gleyber Torres was de gevierde man met een grand slam in de eerste inning. Zaterdag speelden de twee kemphanen een doubleheader, maar beide wedstrijden gingen aan Sir Didi voorbij. Met een 9-2 zege en een 6-4 zege werd het een succesvolle zaterdag voor de Yankees. Zondag maakte Gregorius zijn rentree en noteerde al in de eerste inning zijn eerste en enige hit. Z’n ploeggenoten lieten hem achter op de honken, maar er werd wel weer gewonnen: 7-4.

JOIN THE PARTY

De sweep tegen Boston kreeg een mooi vervolg in Baltimore. Dit keer mocht ook Didi Gregorius delen in de feestvreugde, want de kortestop kon “gewoon” drie keer starten. Met 4-for-15 (.267) zag het er aan slag niet slecht uit wat de geboren Amsterdammer liet zien. Hij startte de serie maandag met een single in de vijfde inning. Tot een run of RBI leidde het niet, maar desondanks wonnen de Yankees toch: 9-6. Die run kwam er wel in de tweede ontmoeting. In zijn tweede at-bat ging de bal, bij een 2-0 voorsprong, voor de achtste keer dit seizoen het stadion uit. Het was één van de zes homeruns die de Yankees sloegen op weg naar een 9-4 zege. Woensdag boekte het keurkorps van Aaron Boone de achtste zege op rij. Gregorius was 2-for-5 met twee runs. Met 14-2 hadden de arme Orioles opnieuw het nakijken.

Het was een productief weekendje voor de LA Dodgers. Manager Dave Roberts zag zijn manschappen drie van de vier wedstrijd winnen tegen de San Diego Padres. Het ging lang niet altijd even soepel, maar toch had Roberts de hulp van Kenley Jansen niet nodig. De Nederlandse closer bleef achter in de bullpen en zag onder meer starter Walker Buehler uitblinken. Tegen de bezoekende St. Louis Cardinals was de closer wel nodig. Jansen liet in de tweede wedstrijd zien dat er van enige roest in de arm geen sprake is.
In de eerste 40 wedstrijden van dit seizoen konden de San Diego Padres hun rivaal uit LA nog wel enigszins bijbenen. Manny Machado en consorten hadden daarna geen antwoord op de splijtende demarrage van de Dodgers en inmiddels is de achterstand in de divisie ruim 20 wedstrijden. Ook afgelopen weekend bleven de Padres gedesillusioneerd achter. De Dodgers wonnen drie van de vier wedstrijden, maar in geen enkel duel kwam Kenley Jansen in actie. De 4-1 voorsprong in de derde wedstrijd zou normaal gesproken een kolfje naar de hand van de closer zijn, maar starter Walker Buehler maakte dit karwei helemaal zelf af en boekte daarmee zijn 10e zege van het jaar.

BACK TO WORK

Tegen de Cardinals begonnen de Dodgers ook oppermachtig. De ploeg uit St. Louis werd met 8-0 van het veld gepoetst in de eerste wedstrijd, maar de tweede was stukken spannender. Met een 3-1 voorsprong op zak werd Kenley Jansen in de negende inning aan het werk gezet. Het was een week na zijn laatste optreden (in Denver tegen de Rockies), maar onze landgenoot had zijn draai al snel gevonden. Slechts vier pitches had hij nodig voor zijn eerste twee nullen. Catcher Andrew Kizner ging nog even de strijd aan en kwam na zes pitches zelfs door met een single. Jansen rekende vervolgens vakkundig af met Kolten Wong. Hij stelde niet alleen de 3-1 zege veilig, maar ook zijn 26e save van het seizoen. Jansen heeft 43.2 innings achter zijn naam staan en daarin was hij goed voor 58 strikeouts.

Het was best een lekker weekend voor Jurickson Profar. Niet dat de veelzijdige international de ene hit na de andere noteerde, maar hij sloeg wel zijn 15e homerun van het jaar en hij mocht twee keer starten tegen de St. Louis Cardinals. De Oakland Athletics bleven daarna even hangen in de NL Central, want in Chicago stonden de Cubs op hen te wachten.

NIEUWE MAAND, NIEUWE KANSEN

Profar was waarschijnlijk blij dat hij de kalender kon omslaan naar augustus. Aan het begin van de maand kwam ‘t vervelende bericht dat hij voortaan een rol als utility player kreeg en vervolgens bakte hij er aan slag niet veel meer van. In 48 slagbeurten kwam hij tot 9 hits en een slaggemiddelde van .188. Dit gemiddelde werd er tegen de Cardinals niet beter op. Profar was 1-for-8 aan slag, maar die ene hit was wel heel belangrijk voor de A’s. Oakland had zaterdag de eerste wedstrijd al met 8-3 gewonnen en zondag stond er een 2-1 voorsprong op het bord toen Profar in de zesde inning aan slag kwam. De tweede bal die hij kreeg van pitcher Adam Wainwright joeg hij de tribune in voor een 3-1 voorsprong. Het bleek de game-winning run, want het duel ging met 4-2 naar de A’s.


Met 15 homeruns in zijn koffer vertrok Profar met de A’s naar Chicago. De veelzijdige infielder mocht maandag in de eerste wedstrijd tegen de Cubs starten op het tweede honk en liet de tegenstander in de achtste inning nog even schrikken. Bij een 6-2 achterstand kwam Profar door met zijn 16e double van dit jaar. Met een homerun sloeg pinch hitter Nick Martini hem binnen, maar verder dan die 6-4 kwamen de A’s niet. In de achtste inning van Game 2 verving Profar Matt Chapman. Hij opende in de negende met een single en leek even later te scoren. Helaas voor Profar ging het mis op de thuisplaat, maar de Athletics hadden op dat moment al 11 runs gescoord. Na een 11-4 zege hoopten ze woensdag de serie te kunnen winnen. Met 10-1 bleken de Cubs echter een maatje te groot. Profar mocht starten en was 0-for-3.

De Minnesota Twins hadden afgelopen weekend geen enkele moeite met de Kansas City Royals. De koploper in de AL Central trakteerde de eigen fans op drie simpele overwinningen, maar helaas gingen die zeges grotendeels aan Jonathan Schoop voorbij. Ja, hij zat bij de selectie maar kwam slechts één keer in actie. De Twins kregen daarna de Atlanta Braves over de vloer en maakten van dichtbij mee dat zij niet de enige zijn die homeruns kunnen slaan.
De pas 22-jarige Luis Arraez debuteerde op 18 mei in de majors en kreeg vorige week twee keer de voorkeur op het tweede honk. Schoop zag zijn conculega in de eerste ontmoeting tegen de Royals een RBI noteren middels een ground out in de zevende inning. Zonder de Nederlander won Minnesota met 11-9. Met Arraez in het linksveld en Schoop op het tweede honk wonnen de Twins ook de tweede wedstrijd. De international noteerde een infield single en een run in de tweede inning en was 1-for-4. Met 11-3 werden de Royals volkomen kansloos gelaten. Zondag was het weer de beurt aan Arraez om plaats te nemen op het tweede honk. Schoop zag vanuit de dug-out zijn Venezolaanse ploeggenoot twee keer doorkomen met een hit. In de 3-0 zege nam Arraez 2 runs voor zijn rekening.

TWEEDE PLAN

In de serie tegen de Braves kreeg Schoop nogmaals de bevestiging dat Arraez voorlopig de voorkeur krijgt. De international werd in de eerste wedstrijd (5-3 winst) aan de kant gehouden en maakte dinsdag pas zijn opwachting in de zesde inning. Als vervanger van Marwin Gonzalez belandde hij via een walk op de honken, maar het bleef uiteindelijk zonder resultaat. De veelscorende Twins werden bestreden met eigen wapens: 7-12. In de derde wedstrijd mocht Jonathan Schoop starten op het tweede honk. De infielder was 1-for-4 met een run en maakte deel uit van een mooie triple play in de derde inning. Met de honken bezet sloeg Braves-catcher Tyler Flowers de bal op een presenteerblaadje naar derdehonkman Miguel Sano. Via Schoop en CJ Cron kwamen de Twins uit de inning. Ondanks deze mooie play moesten ze opnieuw buigen: 11-7.

Rond de ASG leken de Los Angeles Angels in een flow te zitten. De formatie van Brad Ausmus boekte mooie resultaten en kwam zelfs even op een mooi winning record van 54-50 te staan. Helaas ging die flow aan Andrelton Simmons voorbij. Hits waren er af en toe nog wel in juli (14 in 86 at-bats), maar RBIs bleven uit. Verder dan 7 kwam onze landgenoot niet. Ook de maand augustus is niet goed begonnen voor de kortestop. In mei en juni werd hij al geplaagd door een enkelblessure en diezelfde enkel speelt hem opnieuw parten. De organisatie zette hem vorig weekend op de 10-day injured list.

BACK TO IL

Zijn Angels speelden vorig weekend een serie van drie tegen de Detroit Tigers. Simmons gaf nog wel acte de présence in de eerste wedstrijd, maar met 0-for-3 hield dat niet over. LA ging voor de zesde keer in acht wedstrijden onderuit. Cleveland bleek met 7-3 te sterk. Op zaterdag 3 augustus ging het mis voor onze landgenoot. Voorafgaand aan de wedstrijd sloeg Simmons in de batting cage wat ballen, maar daarbij raakte hij geblesseerd aan zijn linkerenkel. Diezelfde enkel hield hem eerder dit seizoen ook al weken aan de kant, maar de aard van de blessure lijkt dit keer anders. Wanneer Simmons weer op het veld staat, is nog niet bekend.
David Fletcher nam, net als in mei en juni, de honneurs waar op kortestop. De vervanger van Simmons kon niet imponeren tegen de Indians, maar dat gold voor meer Angels. Zonder hun Nederlandse kortestop werd drie keer verloren van Cleveland. Op bezoek bij de Cincinnati Reds was er ook geen reden tot juichen. Beide wedstrijden in dit tweeluik gingen naar de thuisploeg waardoor de Halos augustus begonnen met een record van 0-5.

Cover Photo: Sean M. Haffey/Getty Images

32-in-32 | San Francisco 49ers: Shanahan & Garoppolo in herkansing

Justin Kevenaar
-
0


Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. We blijven na de Arizona Cardinals in de NFC West: namelijk bij de San Francisco 49ers.

FREE AGENCY

Afgelopen seizoen was het grootste probleem van de 49ers het aantal turnovers. Op aanvallend gebied werd de bal te vaak weg gegeven en verdedigend was er geen enkel team dat zo weinig de bal afpakte als San Francisco. Mede daarom is dit offseason de portemonnee getrokken voor Kwon Alexander en Dee Ford, waarbij laatstgenoemde via een trade van Kansas City over kwam. Alexander moet de broodnodig gewenste leider worden in het hart van de defensie, waar ooit mannen als Patrick Willis en Navorro Bowman schitterden. Alexander is pas 25, komt weliswaar van een gescheurde ACL af, maar is in zijn eerste drie seizoenen altijd goed geweest voor turnovers. Daarnaast moet Dee Ford vooral voor de druk rond de defensive line zorgen, en hoopt men dat Jason Verrett zijn blessures verleden tijd zijn. De ex-Charger kan een waardevolle cornerback zijn, maar wordt al jaren achtervolgd door blessureleed.

Op aanvallend gebied moet de comeback van Jimmy Garoppolo simpelweg het aantal turnovers terugbrengen en daarvoor is wel een extra speeltje binnengebracht in de persoon van Tevin Coleman. Overgekomen van de Falcons, moet hij als veelzijdige runningback voor de grote plays zorgen. Verder vertrokken er weinig grote namen uit de Bay Area, al werd er al wel halverwege het vorig seizoen afscheid genomen van Reuben Foster, het toptalent dat vanwege zijn vele problemen buiten het veld nooit een succes is geworden.

NFL DRAFT

De afgelopen jaren hebben de 49ers met Solomon Thomas (3e in 2017), Arik Armstead (17e in 2015) en DeForest Buckner (7e in 2016) wisselend succes gehad als het aankomt op defensive linemen. Toch weerhield het de 49ers er niet van om, naast het aantrekken van Dee Ford, de positie nog verder te versterken met Nick Bosa, door velen gezien als misschien wel de beste verdediger in de NFL Draft van 2019. Daarmee was ook hier het doel van San Francisco duidelijk: in 2019 moet de tegenstander veel vaker onder druk worden gezet, wat vervolgens tot meer turnovers en succes moet leiden.

Maar ook de aanval moet dan bijblijven en ook hier kreeg Garoppolo twee nieuwe mogelijkheden erbij in de personen van Deebo Samuel en Jalen Hurd. Waar Samuel een veelzijdige receiver is die waarschijnlijk al sneller zijn kans gaat krijgen, is Hurd meer een ‘project’. Op High School-niveau was hij één van de beste runningbacks van het land en pas vanaf 2017 werd hij omgeturnd (op eigen verzoek vanwege enkele hersenschuddingen) tot wide receiver. Atletisch zijn er dus geen vragen, maar het is nog wel de vraag hoe snel hij zich aanpast aan de NFL.
Tot slot kozen de 49ers, heel 0pvallend, voor een punter in de 4e (!) ronde. We mogen hopen dat Mitch Wishnowsky het dubbel en dwars waard zal zijn maar punters dusdanig hoog kiezen, is vaak niet bepaald een succesvolle strategie.

OFFENSE

De grootste verandering is de terugkeer van Jimmy Garoppolo die vorig jaar na slechts drie wedstrijden uitviel met een knieblessure. De grote vraag is dan ook vooral hoe de 27-jarige quarterback gaat terugkeren maar ook hoe hij (mits hij niet weer geblesseerd raakt) er op lange termijn uitziet in het systeem van Kyle Shanahan. Want hoewel het slechts drie wedstrijden waren, waren de cijfers van vervangers Nick Mullens en CJ Beathard over een heel seizoen niet heel anders. Dat zegt toch iets over Garoppolo’s tegenvallende start.

Zoals gezegd kan Garopollo zich gesteund voelen door de komst van Coleman en zal ook tight end George Kittle weer een grote rol gaan spelen. Kittle brak vorig seizoen door met uitmuntend spel en wordt in de passing game ontzettend belangrijk. In die passing game is het nog afwachten hoe de receivers gebruikt gaan worden. Tweedejaars receiver Dante Pettis krijgt waarschijnlijk een grotere rol, terwijl daar achter Marquise Goodwin, Deebo Samuel, Trent Taylor, Jalen Hurd, Kendrick Bourne en Jordan Matthews strijden om de overige plekken. Veel vraagtekens waarbij de creatieve Shanahan de antwoorden in moet gaan vullen.

DEFENSE

Defensive coordinator Robert Saleh mag niet klagen. In potentie beschikt zijn team misschien wel over één van de sterkste defensive lines in heel de NFL. Eentje die de sterkste kan worden als nieuwkomers Ford en Bosa zich snel kunnen aanpassen en als Solomon Thomas alsnog zijn belofte in kan lossen. Buckner is op papier de absolute leider op de lijn (12 sacks in 2018, de enige Niner met meer dan 5 sacks), maar krijgt nu dus extra hulp die ervoor moet zorgen dat de 49ers komend seizoen voor problemen kunnen zorgen bij de tegenstand.

En die druk moet het werk voor de mannen aan de achterkant makkelijker maken. Want vorig jaar wisten slechts twee spelers een interception te noteren en dat aantal zal omhoog moeten wil San Francisco meer wedstrijden naar zijn hand zetten. De ervaren Richard Sherman zal waarschijnlijk links starten terwijl het nog maar de vraag is of Akhello Witherspoon tegenover hem het vertrouwen gaat krijgen. Want wanneer Verrett fit is, kan hij zomaar een belangrijke rol gaan spelen aan de achterkant.

CONCLUSIE

Wanneer Garoppolo fit en sterker terugkomt van zijn blessure, zijn de 49ers direct een stuk sterker. Echter, vorig jaar kon de ploeg op een hoop positieve hype rekenen en bleek de ploeg, buiten de quarterback positie om, op meerdere plekken tekort te komen om echt mee te doen met de grote jongens.
Een paar van die zwakke punten zijn flink aangepakt. Zo ziet de defensive line er in potentie levensgevaarlijk uit en moet Shanahan met alle nieuwe wapens een offense kunnen neerzetten die lang niet zoveel turnovers genereert als vorig jaar. Anderzijds lijkt het niet aannemelijk dat de defensie op dit vlak zo slecht zal zijn als vorig jaar. Alles bij elkaar genomen moet San Francisco komend seizoen beter voor de dag komen. Als de quarterback van de toekomst fit blijft, scheelt dit al een slok op een borrel. Om de 49ers als een team te beschouwen waar rekening mee moet worden gehouden, moet er nog meer gedaan worden en moet het team meer laten zien. De kans dat er weer zoveel word verloren als vorig jaar? Die lijkt klein…mits Jimmy Garoppolo dit jaar wel 16 wedstrijden speelt.
VOORSPELLING: 8-8

Cover photo: Josie Lepe/AP

32-in-32 | Arizona Cardinals: Kingsbury & Murray direct onder vergrootglas

Luuk Dokter
-
0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. We trappen af met het team dat met een nieuwe coach en een kleine doch gehypte quarterback een desastreus 2018 achter zich wil laten: de Arizona Cardinals.

FREE AGENCY

Het verloren seizoen waarin de Arizona Cardinals met een 3-13 record eindigden, liet grote gaten in de verdediging zien. Het was daarom niet verrassend dat de meeste aandacht in free agency naar de defensie ging. Vooral Terrell Suggs en Jordan Hicks zijn broodnodige versterkingen. De 36-jarige Suggs is, na maar liefst zestien seizoenen bij de Ravens, een directe versterking op het veld en in de kleedkamer. Zijn leeftijd is echter wel een risico. Een te grote belasting kan zijn effectiviteit door blessures gauw doen afnemen. Zijn bijdrage op het veld zal het grootst zijn indien hij als rotatiespeler wordt ingezet. Jordan Hicks is een kleine tien jaar jonger en vult het gat dat ontstond toen Arizona Josh Bynes liet gaan (terwijl ook linebacker Deone Buccanon is vertrokken). De kans is daarom groot dat hij direct naast Haason Reddick begint. Hicks is blessuregevoelig, maar zolang hij gezond blijft, kan hij de inside linebacker zijn die de Cardinals nodig hebben.

Verder is ex-Atlanta Falcon Robert Alford aangetrokken om de positie naast Patrick Peterson in te vullen. Iets wat de ploeg al jaren probeert, maar tot dusver niet in weet te slagen. Ergens waar de ploeg wel in hoopt te slagen is het versterken van de offensive line, daar moeten J.R. Sweezy en Marcus Gilbert voor zorgen. Want Josh Rosen – die na één seizoen al werd weg geruild – weet maar al te goed hoe ‘goed’ de offensive line van de Cardinals was…
Een andere noemenswaardige versterking in free agency is Charles Clay die de depth van de tight end positie moet vergroten, terwijl Darius Philon, die in 4 seizoenen bij de Chargers uitgroeide tot een gedegen defensive lineman, ook de verdediging moet versterken.

NFL DRAFT

Een voordeel van het slechtste resultaat is de eerste draft pick in de eerstvolgende NFL Draft. De Cardinals kozen ervoor om quarterback Kyler Murray binnen te halen. Naast zijn onmiskenbare talent heeft ongetwijfeld meegespeeld dat Kingsbury hem ooit ook wilde rekruteren toen hij nog coachte bij Texas Tech. Met zijn vaardigheden als pocket passer en runner is hij, los van de voorkeur van Kingsbury, een potentiële top-quarterback. In college was hij door zijn behendigheid in staat om hits te vermijden. Wil hij heel blijven en succesvol zijn in Arizona, dan zal hij dit moeten doortrekken in de NFL.

Het aantrekken van Murray betekende het vertrek van de tiende draft pick in 2018, Josh Rosen, naar de Miami Dolphins. Verwacht daarom ook weinig ruimte voor fouten voor de in de NFL debuterende Kingsbury. Zijn lot zal onlosmakelijk verbonden zijn met dat van Murray.
Met de eerste pick in de tweede ronde kozen de Arizona Cardinals cornerback Byron Murphy. Hij voorziet Arizona van extra depth in de cornerback positie en zal met de eerder genoemde Alford strijden om de starterspositie tegenover Patrick Peterson (al bewijst de moderne NFL dat je nooit genoeg cornerbacks kan hebben). In dezelfde ronde ging Arizona voor een wide receiver van UMass: Andy Isabella. Hij is klein, snel en heeft ook zijn nut bewezen als punt en kick returner.
In ronde drie werd vervolgens weer aandacht besteed aan de defense door defensive end Zach Allen te draften. Met zijn formaat (1 meter 90 en 120 kilo) is Allen een ideale run stopper. Ronde vier bracht vervolgens weer een offensieve versterking: wide receiver Hakeem Butler van Iowa State. Butler is groot (1 meter 93 en 100 kilo) en is daarmee een perfecte aanvulling voor een wide receiver-groep met Larry Fitzgerald, Christian Kirk  en een derde rookie: de als 174e gekozen Keesean Johnson. Kortom: Murray en Kingsbury hebben genoeg ‘speeltjes’ om gebruik van te maken. Nu maar hopen dat zijn protection standhoudt.

OFFENSE

In 2019 zal de nadruk in de Arizona offense op de passing game liggen. Met veteran Larry Fitzgerald, geflankeerd door Christian Kirk, Chad Williams (mits hij het niet wordt ‘gecut’) en rookies Andy Isabella en Hakeem Butler heeft Murray een groep veelbelovende targets. Fitzgerald is inmiddels 36, maar in de jaren 2015 tot 2017 kende hij de hoogste productie in zijn carrière. Daarbij kan hij uitstekend fungeren als mentor voor de vrij jonge en nieuwe groep wide receivers.

In 2018 kende de Cardinals offensive line door blessures weinig consistentie in startopstellingen. Met het aantrekken van J.R. Sweezy, Marcus Gilbert, herstelde basiskrachten en verdere versterkingen uit draft en free agency moet dit in 2019 een minder kwetsbaar onderdeel zijn. Overigens beschikt Murray hiermee over een betere offensive line dan die van Josh Rosen in zijn beginjaar. Dit kan er wellicht ook voor zorgen dat running back David Johnson zich kan revancheren op zijn teleurstellende 2018.
De first overall pick, Kyler Murray, is de offensieve aanwinst die het meest stof deed opwaaien. Heisman-winnaar, nummer 1 quarterback prospect en al getekend door MLB-formatie Oakland Athletics. Hij verkoos echter de NFL toen hij als eerste gedraft werd. Murray is een dual-threat quarterback. Gevaarlijk als passer en ook een runner om rekening mee te houden. Gecombineerd met een sterke groep wide receivers, levert zijn aanwezigheid David Johnson extra voordeel op. Tegenstanders zullen hun aandacht namelijk al genoeg moeten verdelen over Murray en zijn wide receivers. Het enige zwaktepunt is de tight end-positie, waar Ricky Seals-Jones na een onopvallend seizoen in 2018 vooruitgang probeert te maken met veteraan Charles Clay aan zijn zijde.

DEFENSE

Na zijn ontslag als head coach bij de Denver Broncos haalden de Cardinals Vance Joseph binnen als nieuwe defensive coordinator. Dit betekent een terugkeer naar het 3-4 systeem waarmee de Arizona Cardinals zo succesvol waren in de jaren 2014 tot 2017. Joseph heeft alle ingrediënten om die tijden te laten herleven, maar als het seizoen zich qua ongeluk net zo ontwikkelt als 2018 blijft het vechten tegen de bierkaai. Al moet de defensive line, met Chandler Jones en Terrell Suggs aan de flanken, goed zijn voor genoeg druk.

Een flinke aderlating is de schorsing van elite cornerback Patrick Peterson. Hij zal de eerste zes wedstrijden missen door het overtreden van de PED regels. Echter, met het aantrekken van Robert Alford en het draften van Byron Murphy heeft Peterson eindelijk twee sterke collega’s. Niettemin zal menig tegenstander in die eerste zes wedstrijden profiteren van de afwezigheid van Peterson. Naast de cornerbacks ziet de secondary er dit seizoen een stuk beter uit door het safety-duo Budda Baker en D.J. Swearinger.
Het grootste vraagteken in de defense vinden we bij de linebackers. Jordan Hicks moet blessurevrij blijven en Haason Reddick moet aantonen te kunnen presteren in een voor hem onbekende rol. Hij verschuift van linebacker naar inside linebacker. Daarbij is de depth hier niet zo sterk als in de secondary.

CONCLUSIE

Hebben de Cardinals een kans om beter te zijn dan vorig jaar? Absoluut. Hebben ze kans om de play-offs te halen? Absoluut niet. Het roster van de Cardinals is veel getalenteerder dan vorig jaar, maar het is een erg jonge groep met veel onzekerheid over de daadwerkelijke kwaliteiten. Kijken we naar de divisie, dan zien we de Los Angeles Rams die gelden als titelfavoriet, de Seahawks die vorig jaar hebben bewezen nog steeds mee te tellen en de 49ers die al een stukje verder zijn in hun rebuild dan de Arizona Cardinals. Dit seizoen zal het voor Arizona daarom gaan om het verfijnen van het rauwe talent en het vormen van een team.
VOORSPELLING: 4-12

Cover photo: Andy Lyons/Getty Images

Dutch Watch: Bogey speelt voor beul, Ozzie bijna de jongste

Hans Mulder
-
0

Van de hectiek rond de trade deadline kregen onze landgenoten niet veel mee. Zij konden de verhuisdozen achterwege laten en zich richten op het honkbal. Dat ging met name Ozzie Albies goed af. De kleine infielder sloeg zich deze week zelfs bijna de geschiedenisboeken in. Xander bogaerts piekte tegen de Yankees en de overige spelers hadden een vrij gemiddelde week. In deze Dutch Watch lees je alles over hun prestaties.

Voor de Atlanta Braves was een belangrijke week aangebroken en dan helpt het als één van je infielders zijn knuppel laat spreken. Ozzie Albies sloeg afgelopen weekend eindelijk weer eens een homerun en schreef daarmee geschiedenis. Of in elk geval bijna dan. De Braves herstelden zich tegen de Phillies van de slechte serie tegen de Royals, maar waren daarmee nog niet klaar. In de hoofdstad stonden de Nationals hen op te wachten voor mogelijk één van de belangrijkste series van dit seizoen.

BIJNA IN DE BOEKEN

Ozzie en de Braves konden zich nauwelijks een beter begin wensen in Philly. In de vijfde inning, met een 4-0 voorsprong op ’t bord, kwam de infielder door met een RBI-double waarop Ronald Acuna kon scoren. In de zesde volgde nog een RBI middels een walk. De Braves waren weer ouderwets op dreef en begonnen met een belangrijke 9-2 overwinning. Zaterdag was het wel een beetje de dag van Albies. Atlanta won opnieuw, dit keer met 15-7, en Ozzie sloeg z’n vierde grand slam in zijn nog prille loopbaan. Alleen Giancarlo Stanton was jonger op het moment dat hij z’n vierde grand slam sloeg. Het scheelde slechts zeven dagen. Al in de derde inning timmerde Albies de bal weg voor een 11-1 lead. Ook zondag in de afsluitende derde wedstrijd werkte de knuppel van onze landgenoot naar behoren (2-for-3). Runs of een zege zaten er echter niet in: 4-9.


Tegen de Nats verdedigden de Braves een voorsprong van 5.5 wedstrijden, maar dat werden er 4.5 na het duel van maandag. Washington won met 6-3 en Ozzie Albies kon aan slag niets uitrichten getuige ook zijn 0-for-4. Met 3-for-5, 2 doubles en 2 runs ging het dinsdag al stukken beter voor de tweedehonkman. Bij afwezigheid van de geblesseerde Dansby Swanson staat Albies weer als tweede genoteerd in de batting order en dat wierp in het tweede en derde duel met Washington z’n vruchten af. De tweede ontmoeting werd met 11-8 een prooi voor de Braves en de rubber match eindigde in een zwaarbevochten 5-4. Met een RBI-double in de derde sloeg Albies Ronald Acuna binnen voor z’n 58e RBI van dit seizoen en z’n 29e tweehonkslag. De Braves sloten deze belangrijke road trip af met een 4-2 record en deden daarmee goede zaken in de NL East.

Voor het eerst sinds die beroemde dagen in Londen stonden de New York Yankees en de Boston Red Sox vorige week weer tegenover elkaar. Een uitgelezen mogelijkheid voor Boston om revanche te nemen en dat lieten Xander Bogaerts en de zijnen zich geen twee keer zeggen. Onze landgenoot had het weer aardig op de heupen tegen de aartsrivaal. De belangrijke wedstrijden volgden elkaar ook voor de Red Sox op, want de Yankees waren de stad nog niet uit of de Tampa Bay Rays klopten alweer op de deur.

BEUL VAN DE YANKEES

Alsof alle frustraties van Londen en het teleurstellende verloop van dit seizoen er in één wedstrijd uitkwamen. Vorige week donderdag leefden de Boston Red Sox, en Xander Bogaerts in het bijzonder, zich helemaal uit op de Yankees. Bogaerts opende al in de eerste inning de score met een 3-run homerun, maar hier bleef het niet bij. In de achtste inning zorgde hij ook voor het slotakkoord door de eindstand middels z’n tweede homer op 19-3 te bepalen. Op 23 april sloeg Bogey ook al eens twee homeruns in één wedstrijd. Toen deed hij dit tegen de Detroit Tigers. Wat homeruns betreft was hij klaar in deze serie, maar in de volgende drie duels kwam hij telkens door met een double. Wat tweehonkslagen betreft houden alleen ploeggenoot Rafael Devers (37) en Nicholas Castellanos (Tigers/Cubs) gelijke tred met onze landgenoot.


Na deze oorwassing van jewelste waren de Red Sox nog niet klaar. De tweede ontmoeting werd met 10-5 gewonnen en de derde met 9-5. Hierin was Bogaerts goed voor een RBI-double in de vijfde inning. Helaas voor Boston kwam de sweep niet van de grond. Hoewel hun kortestop 3-for-5 was zondag en 2 runs over de thuisplaat liep, ging de wedstrijd met 9-6 verloren. Een smetje op een serie waarop Xander Bogaerts met veel plezier zal terugkijken. Hij was 9-for-20 aan slag en pikte ook nog eens 5 RBIs en 7 runs mee.

KLEIN LICHTPUNTJE

Tegen de Rays werd het een heel ander verhaal. In de jacht op een wildcard hadden de Red Sox wins nodig, maar die bleven uit. De serie werd geopend met een 6-5 nederlaag. Met 1-for-5 werd Xander Bogaerts aardig aan de ketting gelegd. Dat was woensdag ook het geval in game 2. Bogaerts kwam opnieuw niet verder dan één hit en wederom waren 5 runs niet genoeg voor een zege, want de Rays passeerden acht keer de thuisplaat: 5-8. Voor de tweede week op rij was het voor Xander Bogaerts Thunder Thursday. In de derde wedstrijd tegen de Rays joeg Bogaerts in de eerste én de vijfde inning de bal het stadion uit voor een totaal van 3 RBIs. Onze landgenoot was voortreffelijk aan slag: 4-for-4. Helaas stond hij er, bij wijze van spreken, alleen voor. De Red Sox moesten namelijk ook dit duel aan de Rays laten: 9-4.



Het zelfvertrouwen van de Yankees liep een deukje op in Boston. Het was ook niet de serie van Didi Gregorius, al sloot de geboren Amsterdammer nog wel goed af in Beantown. New York verloor drie keer, maar in de divisie kunnen ze dat wel lijden. Thuis tegen de Arizona Diamondbacks kon het gezelschap op zoek naar eerherstel. Voor Didi Gregorius was het de afsluiting van z’n eerste volledige maand na zijn terugkeer in de majors. Met 21 RBIs en een slaggemiddelde van .265 kan hij met enige tevredenheid terugkijken. Ook speelde hij, met name na de ASG, vrijwel elke wedstrijd.
Voor Gregorius begon het zo slecht nog niet tegen de Red Sox. In z’n eerste slagbeurt tekende hij voor een double in de tweede inning. De kortestop zou even later ook de eerste run namens New York scoren, maar op dat moment hadden de Red Sox al 7 runs op het scorebord staan. Het bleef bij die ene hit in de tweede en samen met zijn ploeggenoten moest Gregorius tandenknarsend toezien hoe Boston snoeihard uithaalde: 19-3. Ook de volgende twee wedstrijden gingen verloren met respectievelijk 10-5 en 9-5. In het tweede duel mocht Sir Didi nog wel een hit en een RBI noteren. Met 2-for-12 begon hij zondag aan de vierde wedstrijd. Dit werd eindelijk eens een succes voor de Yankees. Dat was niet in de laatste plaats te danken aan Gregorius, want in de vierde inning sloeg hij een 2-run homerun op weg naar een 9-6 zege.

HERSTEL

In de eerste wedstrijd tegen de Diamondbacks bracht Gregorius slechts één keer een bezoek aan de honken. Dit gebeurde via vier wijd in de zesde inning. Zijn teamgenoten brachten het er al niet veel beter vanaf. Slechts 5 hits noteerden de Bronx Bombers in de eerste van twee duels en het logische gevolg was een 4-2 nederlaag. Woensdag in de tweede clash bleef Gregorius opnieuw verstoken van een hit, maar hij kreeg wel een belangrijke RBI op zijn naam. De teams waren aan elkaar gewaagd, maar de Amsterdammer zorgde in de achtste inning voor wat lucht door voor een 5-3 voorsprong te zorgen. Zelf ging hij uit op ’t eerste honk, maar Aaron Judge kon vanaf het derde honk scoren. Met 3 runs werd het een productieve inning voor de thuisploeg, maar die bleek wel nodig ook. Arizona deed nog wat terug, maar New York won: 7-5.

Kenley Jansen en de LA Dodgers konden afgelopen week hun krachten meten met een team in topvorm. De Washington Nationals waren echter niet opgewassen tegen het geweld van de ploeg met het beste record in de National League. Voor Kenley Jansen was er weer een save weggelegd en dat betekende voor dit seizoen een jubileumsave. Vanuit Washington ging het westwaarts naar Denver voor een serie van drie tegen de Rockies. Hoewel Jansen al vaker terug in Denver is geweest, zal deze serie voor hem net iets meer beladen zijn. Vorig jaar in augustus staken zijn hartritmestoornissen weer de kop op in het hooggelegen Denver. Gelukkig voor Jansen lijken die problemen nu achter hem te liggen.
In Washington mocht Kenley Jansen al in de eerste wedstrijd van het weekend opdraven. Zijn ploeg had in de achtste inning een 4-1 voorsprong genomen en dus lag z’n 25e save voor het oprapen. De Nats lieten de closer er echter nog wel even voor werken. De eerste twee nullen had Jansen snel te pakken, maar daarna bereikten Trea Turner, Adam Eaton en Anthony Rendon elk op een andere wijze de honken. Turner was overigens de enige die Jansen wist te raken, terwijl Eaton door Jansen werd geraakt. Met de honken bezet kreeg Juan Soto vier wijd, maar na die slordige 4-2 was Kenley Jansen er klaar mee. Howie Kendrick kreeg drie slag en de winst was voor LA. Met 9-3 ging ook het tweede duel naar de bezoekers, maar zondag sloeg Washington terug door met 11-4 te winnen. Kenley Jansen kwam in beide gevallen niet in actie.

KENLEY TO THE RESCUE

Dat was aanvankelijk ook het geval in Denver. De Rockies ontvingen de Dodgers door hen in de eerste ontmoeting een pak slaag te geven: 9-1. De machtige koploper in de NL West sloeg een dag later alweer terug door de thuisploeg met 9-4 te verslaan. Voor Kenley Jansen dreigde opnieuw een rol in de marge, maar woensdag mocht de closer zich dan toch eindelijk naar de heuvel begeven. JT Chargois begon met een 5-0 voorsprong aan de negende inning, maar de Rockies zetten de reliever onder druk. Na een run en één honk bezet besloot Dave Roberts onze landgenoot in te schakelen. Jansen had vijf ballen nodig voor de benodigde drie nullen. Een fly out en een dubbelspel maakten een einde aan dit duel en bezorgden LA hun 71e win van het seizoen.

Het goede nieuws voor Jurickson Profar is dat hij vorig weekend tegen de Texas Rangers in drie van de vier wedstrijden begon in de starting line-up. Het slechte nieuws is dat hij die kans niet met beide handen pakte en niet aan Bob Melvin liet zien dat hij wel degelijk een regular behoort te zijn. Met zijn nieuwe club slaagde hij er niet in de serie te winnen tegen zijn oude werkgever, de Texas Rangers. Met 1-for-10 was z’n average niet fameus en qua productiviteit ging het al niet beter. In de serie die volgde, tegen de Brewers, mocht Profar laten zien dat het ook anders kan.

TERUGVAL

Jurickson Profar begon zo sterk aan de tweede seizoenshelft, maar die vier homeruns in vier wedstrijden lijken inmiddels een eeuwigheid geleden. Op 25 juli mocht hij starten tegen de Rangers, maar net als zijn teamgenoten speelde hij weinig klaar. Met 0-for-3, een strikeout en een 11-3 nederlaag werd het een pijnlijk weerzien. Een dag later stond er opnieuw 0-for-3 achter de naam van Profar, maar dit keer zonder strikeout. Met 5-2 werd de wedstrijd opnieuw gewonnen door de bezoekers uit Texas. Nadat hij zaterdag aan de kant bleef voor de derde wedstrijd mocht hij in de afsluitende ontmoeting opnieuw zijn kunsten vertonen. Profar moest tot zijn laatste at-bat wachten op z’n eerste en enige hit in deze serie. Zijn hit in de achtste inning leverde niets op, maar desondanks wonnen de A’s wel: 6-5.


Met vier wijd in de derde inning begon Profar aan de serie tegen de Milwaukee Brewers. Die walk zou de bezoekers duur komen te staan, want op een RBI-double van Matt Olsson kon Jurickson Profar de eerste run van de wedstrijd scoren. Hij bleef verder 0-for-3 aan slag, maar met 3-2 trok Oakland aan het langste eind. Het tweede duel ging voor de A’s met 4-2 verloren, maar met 2-for-2 en een RBI bewees Profar zijn waarde. Helaas voor de infielder moest hij dat wel doen als pinch hitter. In de zevende inning bracht hij, met een RBI-double, de achterstand terug tot 3-2, maar verder dan dat kwam Oakland niet. Ook de derde ontmoeting dreigde op een nederlaag uit te draaien. Bij een 3-1 achterstand in de zevende schoten de A’s echter in gang. Mede dankzij een RBI (sac fly) van Profar won Oakland alsnog: 5-3.

Als de Minnesota Twins in hun achteruitkijkspiegel kijken, dan zien ze de Cleveland Indians steeds groter worden. Na twee verloren wedstrijden tegen de Yankees moesten Jonathan Schoop en de zijnen goed voor de dag komen tegen de Chicago White Sox om het niet nog spannender te maken in de divisie. Met 2-for-12 hield het niet over wat Schoop met z’n knuppel liet zien, maar hij sloeg nog wel wat runs binnen. Die mogelijkheid kreeg hij later deze week opnieuw toen zijn Twins de degens kruisten met de Miami Marlins.

SWEET SIXTEEN

De Twins kwamen vorige week donderdag tot 12 hits in hun eerste wedstrijd tegen de White Sox. Eén van die hits kwam op naam van Jonathan Schoop, maar onze landgenoot kwam niet voorbij het eerste honk. Het deerde de Twins niet, want zij wonnen eenvoudig met 10-3. Dat kreeg een vervolg in de tweede ontmoeting, maar Schoop had geen aandeel in de 6-2 zege. Hij bleef in de dug-out. Chicago deed iets terug door zaterdag met 5-1 te winnen. Jonathan Schoop was 0-for-3 aan slag, maar beging voor de tweede wedstrijd op rij een error. Dat aantal staat nu op 11. Vorig jaar ging de infielder 15 keer de fout in. Hij maakte het zondag allemaal goed. Defensief was het foutloos en aan slag sprak Schoop een woordje mee met een 2-run homerun, z’n 16e van het jaar, in de vijfde inning. Minnesota klopte Chicago met 11-1.


Het aandeel van Jonathan Schoop in de 2-1 zege van de Twins op de Marlins was te verwaarlozen. In de achtste inning dwong de infielder als pinch hitter vier wijd af, maar zijn ploeggenoten lieten hem achter op het eerste honk. In het tweede duel was de international wel vanaf het begin van de partij en met een RBI-single in de vijfde inning was hij ook belangrijk voor zijn team. Marwin Gonzalez kon de zevende run scoren op weg naar een 7-4 zege. Voor Jonathan Schoop was het z’n 44e RBI van dit seizoen en zijn 10e van deze maand. Meer binnengeslagen punten zaten er deze week niet in. Schoop kwam donderdag heel even in actie als pinch hitter, maar werd met drie slag teruggestuurd. Minnesota gaf in de negende inning een 4-1 voorsprong uit handen en verloor in de 12e met 5-4.

Vorige week wonnen de LA Angels toch wel verrassend twee keer van de Dodgers en dat succes wilden ze een vervolg geven tegen de Baltimore Orioles. De O’s lieten zich echter niet als een stel makke schapen naar de slachtbank leiden en van de slagkracht van hun kortestop moesten de Halos het in die serie ook niet hebben. Andrelton Simmons heeft het aan slag lastig de laatste weken, maar in theorie was de serie tegen laagvlieger Detroit een prachtige kans om wat aan het zelfvertrouwen en het slaggemiddelde te doen.

BELABBERDE HOMESTAND

Andrelton Simmons maakte pas in de achtste inning z’n opwachting in de openingswedstrijd tegen Baltimore, maar hij kreeg nog meer dan genoeg speeltijd. Na negen innings stond er 5-5 op het bord en daarna duurde het nog zeven innings voor er een winnaar was. Simba was 0-for-2, maar kreeg ook twee keer vier wijd. Eén keer kwam daar een run uit voort, maar het was niet genoeg. Baltimore won 10-8. De twee volgende duels zal Simmons snel willen vergeten. Niet alleen gingen ze verloren, maar na een 0-for-4 in de tweede wedstrijd bleef de Oranje-international in de derde aan de kant. Een sweep bleef de Angels bespaard tegen deze tegenstander. Zondag kwam Simmons dankzij een single op de honken en een homerun van Matt Thaiss hielp ‘m over de thuisplaat voor een 2-0 voorsprong in de tweede inning. Diezelfde Thaiss sloeg LA in de negende naar een zwaarbevochten 5-4 overwinning.


We beginnen deze alinea zoals we de vorige zo ongeveer eindigden. Simmons opende de serie tegen Detroit met een single in de tweede inning en niemand minder dan Matt Thaiss sloeg hem binnen middels een homerun. Het waren de enige runs die LA scoorde, want de Tigers wonnen met 7-2. Dinsdag pakte Simba weer eens zijn momentje. Met een RBI-double in de vijfde inning sloeg hij Shohei Ohtani binnen voor een 5-0 voorsprong. Hij zou de dag afsluiten met twee doubles, een run, een RBI én een 6-1 zege. De relatief gemakkelijke homestand werd woensdag afgesloten met een vijfde nederlaag in zeven wedstrijden. Simmons was 1-for-2 met twee walks. Voor het seizoen staat Simba nu op 16 keer vier wijd en 10 daarvan kreeg hij in de maand juli. De Halos pakten die cadeautjes tegen Detroit niet uit. De Tigers wonnen afgetekend met 9-1.

Cover Photo: AP Photo/John Amis

Trade Deadline: Greinke versterkt Astros in blockbuster deal

Justin Kevenaar
-
0


De MLB Trade Deadline leek lange tijd rustig te verlopen, totdat de deadline officieel verliep (22:00 uur Nederlandse tijd). Ineens kwam er nog een flurry aan grote trades naar buiten, trades die allemaal vlák voor de deadline gecompleteerd werden. De grootste van allemaal, Zack Greinke naar de Astros, werd zelfs in de laatste seconden voor het verstrijken van de deadline beklonken.
We sommen de grote en kleinere deals allemaal voor jullie op!

GREINKE NAAR HOUSTON ASTROS

De grootste trade van de avond werd zonder meer tot het laatst bewaard. Zack Greinke, de 35-jarige werper en All Star van de Arizona Diamondbacks, gaat het sterrenensemble in Houston aanvullen. Hij gaat daar een rotation aanvullen die ook al bestaat uit Justin Verlander en Gerrit Cole. Greinke zit momenteel in het vierde seizoen van zijn zesjarig contract miljoenencontract dat hij in 2014 tekende in Arizona. Het seizoen loopt tot nu toe, met een 2.87 ERA, op rolletjes. Greinke beleeft statistisch zijn beste seizoen in jaren.
In ruil voor Greinke krijgen de Diamondbacks maar liefst vier erg goede prospects terug: 1B Seth Beer (22), 2B Josh Rojas (25), SP JB Bukauskas (22) en SP Corbin Martin (23, herstellende van Tommy John). In één klap doet Arizona’s Minor League-systeem er nu weer toe. Arizona kan nu op meerdere fronten bouwen aan de toekomst, al is daarin het aantrekken van veteraan Mike Leake — die vlak voor de deadline overkwam van Seattle voor Jose Caballero — wel curieus te noemen.

WERPERS

Anderzijds bouwen de Astros aan misschien wel de meest indrukwekkende verzameling werpers ooit, een groep waar ook reliever Joe Biagini (3.86 ERA) en starter Aaron Sanchez (6.07 ERA) aan worden toegevoegd. Beide werpers komen, samen met minor league outfielder Cal Stevenson, over van de Toronto Blue Jays in ruil voor outfielder Derek Fisher.

CUBS HALEN CASTELLANOS, NEMEN AFSCHEID VAN EDWARDS JR.

Ook de Chicago Cubs deden op de valreep nog zaken. Outfielder Nicholas Castellanos kwam over van de Detroit Tigers in ruil voor rechtshandige minor league werpers Alex Lange en Paul Richan. Het was geen verrassing dat Castellanos naar Chicago zou verhuizen; het gerucht ging al enige dagen. De Cubs hebben iemand nodig die lefty’s hard kan raken en Castellanos past in dat plaatje.
De Tigers ontvangen met Alex Lange een voormalig first round draft pick van de Cubs die het tot nu toe zwaar heeft in de Minors. Na een aardig seizoen in Single-A, bleek A+ en AA tot nu toe iets teveel gevraagd voor de 23-jarige (5.82 ERA combined). Richan maakt wat dat betreft een beter seizoen mee: 3.97 ERA in 93 A+ innings.
Van reliever Carl Edwards Jr. werd in Chicago vervolgens afscheid genomen. De steunpilaar uit het kampioensseizoen 2016 werd naar de San Diego Padres geruild voor linkshandige werper Brad Wieck.

BREWERS FOCUSSEN OP PITCHING, NEMEN AFSCHEID VAN AGUILAR

De Milwaukee Brewers waren vooral druk bezig om werpers toe te voegen aan hun team. Dat was hard nodig, want met een team-ERA van 4.66 staan ze in het ‘rechterrijtje’ van de MLB, terwijl NL Central-concurrenten St. Louis (4.12) en Chicago (4.02) in de top tien staan. Zelfs Cincinnati, dat op 7,5 wedstrijd van de koppositie staat, doet het met een 4.05 ERA een stuk beter dan de Brew Crew. Om daarmee te helpen zijn Jacob Faria (Tampa Bay), Drew Pomeranz (San Francisco) en Ray Black (ook San Francisco) binnengehaald.

FARIA

De 26-jarige Faria brak in 2017 door en noteerde als rookie een 3.43 ERA in veertien starts. In 2018 beleefde de lange werper uit Californië echter een terugval, waardoor hij uit de rotation viel. Dit seizoen kwam hij voor de Rays exclusief als reliever in het veld (2.70 ERA in 10 innings, maar wel met een hoge WHIP van 1.70+). Met de blessures van Jhoulys Chacin, Brandon Woodruff en Jimmy Nelson biedt Faria dus wel veelzijdigheid. Datzelfde geldt voor de ervaren Drew Pomeranz, die in 2016 nog de All-Star Game haalde. De afgelopen twee seizoenen in zowel Boston als San Francisco pendelt hij echter met wisselend succes (5.68 ERA) tussen de bullpen en de rotation.

PRIJS

Hoewel de Brewers dus niet bepaald betrouwbare werpers binnenhalen, moest de ploeg er wel wat voor opgeven. Zo vertrekt Jesus Aguilar, vorig jaar nog een All-Star, naar de Tampa Bay Rays, terwijl #5 prospect Mauricio Dubon een Giant wordt. De Rays hopen in hun jacht op de play-offs dat Aguilar zijn vorm van vorig jaar, waarin hij goed was voor 35 homeruns en 108 RBI’s, terug weet te vinden. Anderzijds brengt Dubon broodnodige verjonging bij San Francisco. De 25-jarige korte stop uit Honduras (die afgelopen maand de eerste speler werd uit dit land om in de MLB uit te komen) zat bij Milwaukee ‘vast’ en hoopt nu in de Bay Area echt aan slagbeurten te komen.

NATIONALS VERSTERKEN BULLPEN (ALWEER)

Het lijkt een jaarlijks terugkerend fenomeen: de Washington Nationals die hun bullpen moeten versterken om een kans te maken in de jacht op de play-offs. De club heeft zich de afgelopen tijd knap teruggevochten in de NL East en doet ook volop mee om een wild-card, maar de bullpen blijft een groot zwaktepunt. Hunter Strickland (Seattle), Roenis Elias (ook Seattle) en Daniel Hudson (Toronto) moeten daar verandering in brengen.
Van dit drietal is Hudson vooralsnog in 2019 het meest betrouwbaar gebleken. De 32-jarige werper beleeft met een 3.00 ERA één van de beste seizoenen uit zijn loopbaan. Elias (4.40 ERA) is ook een starter die de afgelopen jaren vanuit de bullpen werkte en dit seizoen verrassend uitgroeide tot de closer in Seattle toen Hunter Strickland (8.10 ERA) al na vier wedstrijden met een blessure verdween. Vooral van Strickland is het dus nog maar de vraag wat de Nationals mogen verwachten.
Seattle krijgt voor Strickland en Elias meerdere minor leaguers terug: Aaron Fletcher (23, linkshandige reliever), Elvis Alvarado (20, rechtshandige reliever), en Taylor Guilbeau (26, linkshandige reliever). Ook Toronto krijgt een reliever uit de minor league terug: Kyle Johnston (23, rechtshandige werper).

SHANE GREENE NAAR ATLANTA

De Atlanta Braves haalden eergisteren al reliever Chris Martin (3.03 ERA) van de Texas Rangers. Gisteren trokken ze voor de deadline ook closer Shane Greene aan van de Detroit Tigers. Of Greene, die in Detroit 22 saves noteerde (ERA 1.18), ook in Atlanta diezelfde rol gaat uitvoeren, is onduidelijk. Gezien de problemen die Atlanta heeft gehad in de bullpen, en dan met name aan het einde van wedstrijden, lijkt de ploeg er op papier een stuk sterker op geworden.

MELANCON

Naast Greene en Martin komt ook Mark Melancon richting Atlanta. De ervaren reliever, inmiddels 34 en aan zijn elfde seizoen in de Majors bezig, komt over van de San Francisco Giants. Melancon is niet zo dominant meer als voorheen, maar zijn ervaring en 3.50 ERA zijn welkom. In ruil voor Melancon worden reliever Dan Winkler (4.98 ERA) en minor leaguer Tristan Beck (23, starter) naar de Bay Area verstuurd. In de deal voor Shane Greene geven de Braves prospects Joey Wentz (21, starter) en Travis Demeritte (24, tweede honkman en multi-inzetbaar) op. Vooral met de laatste twee doen de Tigers in elk geval goede zaken.

DODGERS HOUDEN ZICH RUSTIG

De Dodgers leken eerst voor grote namen te gaan, maar besloten zich uiteindelijk te richten op spelers die de ploeg van extra depth moeten voorzien. Zodoende: Jedd Gyorko. De 30-jarige infielder verruilt de St. Louis Cardinals, waar hij dit jaar een reserverol had en ook kampte met rugproblemen voor de bank van de Dodgers. Daar kan hij de club van extra zekerheid voorzien zodra hij fit is. De Cardinals ontvangen reliever Tony Cingrani en minor leaguer RHP Jeffry Abreu.
Verder kwam ook reliever Adam Kolarek over naar LA, in een ruil met de Tampa Bay Rays. De Floridianen ontvangen prospect Niko Hulsizer terug.

OVERIGE MOVES

Buiten deze moves om vonden ook de volgende trades nog plaats…

  • Tweede honkman Scooter Gennett verruilt de Cincinnati Reds voor de San Francisco Giants. De Reds ontvangen cash of een PTBNL.
  • Starting Pitcher Trevor Richards (4.50 ERA) en reliever Nick Anderson (3.92 ERA) verruilen de Miami Marlins voor de Tampa Bay Rays. Reliever Ryne Stanek (3.40 ERA) en OF prospect Jesus Sanchez gaan de andere kant op in de ‘Florida-deal’.
  • Reliever Sam Dyson (2.47 ERA) verlaat de San Francisco Giants. De Minnesota Twins betalen OF Jaylin Davis, RHP Prelander Berroa en RHP Kai-Wei Teng voor de reliever.
  • Pitcher Tanner Roark is vanaf heden een Oakland Athletic. De Reds ontvangen OF prospect Jameson Hannah terug en sturen wat geld met Roark mee.
  • Outfielder Corey Dickerson (.312 slaggemiddelde) verlaat de Pittsburgh Pirates voor de Philadelphia Phillies. In ruil krijgen de Pirates international bonus pool money en ‘player to be named later’.
  • Starting Pitcher Tanner Roark (4.24 ERA) van de Cincinnati Reds naar de Oakland Athletics. De Reds krijgen de 21-jarige center fielder Jameson Hannah terug, die in de MLB Draft van 2018 nog in de tweede ronde werd gekozen door Oakland.
  • Reliever Nate Jones verruilde de Chicago White Sox voor de Texas Rangers in ruil voor $1 miljoen international bonus pool money en Minor League-werpers Joseph Jarneski en Ray Castro. Jones, die nog 11 miljoen tegoed heeft, maar een flexor tendon operatie onderging in mei, is op de 60-day IL geplaatst en zal zijn optie aan het eind van het seizoen niet gelicht zien worden. Deze deal ging de Rangers uitsluitend om de Bonus Pool money, zodat ze Bayron Lora kunnen vastleggen.
  • Starting Pitcher Zac Gallen (2.72 ERA in zeven starts) van de Miami Marlins naar de Arizona Diamondbacks. De Diamondbacks sturen infield prospect Jazz Chisholm terug naar de Marlins. Wat prospects-voor-prospects betreft was dit de grootste deal van de dag.
  • Catcher Martin Maldonado keert — net als vorig jaar — via een trade terug bij de Houston Astros. De Chicago Cubs nemen in ruil voor Maldonado outfielder Tony Kemp over die in Houston overbodig was geworden.
  • Catcher Max Stassi komt vanaf vandaag uit voor de LA Angels. De Astros ontvangen Minor League outfielders Rainier Rivas en Raider Uceta.
  • Catcher John Ryan Murphy verruilt Arizona voor Atlanta, in ruil voor cash.

EERDERE, NIET ELDERS BESPROKEN DEALS

  • Phillies halen Jason Vargas, Mets krijgen C Austin Bossart.
  • Brewrs halen Jordan Lyles, Pirates krijgen RHP Cody Ponce.
  • Cubs halen David Phelps en cash, Blue Jays krijgen RHP Thomas Hatch.
  • Braves halen RHP Chris Martin, Rangers krijgen LHP Kolby Allard.

Coverfoto: Winslow Townson-USA TODAY Sports

Bauer Out: Tribe trades Trevor in three-team-deal

Jasper Roos
-
0


Het gerucht ging al enige tijd: de Padres zouden verregaande interesse hebben in Trevor Bauer. De Indians zouden echter twijfelen of ze ‘Bauer Outage’ daadwerkelijk moesten verhandelen, want de club maakt nog steeds serieuze kans op een plek in het postseason. Afgelopen nacht werd aan alle onduidelijkheid een einde gemaakt door beide clubs, maar niet op de manier zoals van tevoren gedacht.
San Diego was inderdaad betrokken bij een Trevor Bauer-deal, maar niet voor de pitcher zelf. Uit het niets was daar namelijk een derde team dat met één van de betere werpers uit de American League aan de haal ging: de Cincinnati Reds. Een three-team-trade was het resultaat, waarbij eigenlijk alledrie de teams op hun eigen manier goede zaken doen.

FIRST THINGS FIRST

Voordat we per team deze trade belichten, is het misschien handig om even op een rijtje te hebben wie precies waar heengaat. De Indians halen de meeste spelers binnen voor Bauer, vijf stuks om precies te zijn (twee van Cincinnati en drie van San Diego). De twee andere ploegen krijgen daar ieder één speler voor terug. De Padres krijgen top 30 MLB Prospect Taylor Trammell en de Reds dus Trevor Bauer.
In schematische vorm ziet de deal er dan als volgt uit.

CLEVELAND INDIANS

Van alle kanten begint het nu duidelijk te worden: de Indians waren Trevor Bauer zat. Nadat de werper afgelopen zondag zijn frustratie uitte door een bal vanaf de pitchersheuvel over de muur in het centerfield te smijten (een actie waar hij overigens voor beboet werd door MLB), stuurde Cleveland het bericht rond dat geïnteresseerde teams uiterlijk dinsdagmiddag hun beste bod moesten doen. Dat bod kwam uiteindelijk uit de combinatie San Diego/Cincinnati.

 
Bauer laat op het eerste oog natuurlijk een gat in een geplaagde Indians-rotation achter, maar met de terugkeer van Danny Salazar en de aanstaande terugkeren van Corey Kluber en Carlos Carrasco verwacht ’the Tribe’ voldoende vangnet te hebben om het verlies van hun voormalige Cy Young-kandidaat op te kunnen vangen.

DE RETURN

Voor Bauer ontvangen de Indians vijf spelers, waarvan er drie Major League-ervaring hebben. Van de Reds komt als eerste Yasiel Puig, van wie je weet wat je krijgt: power, spektakel en heel veel randzaken. Puig blijft een goede honkballer, maar is tegelijkertijd één van de grootste figuren die in de Amerikaanse rondloopt. Werper Scott Moss gooide dit seizoen een 3.44 ERA, 1.38 WHIP en 123:57 K/BB over 102 innings in Double-A bij elkaar.
Van de Padres komen de interessantere jonge spelers. Outfielder Franmil Reyes is één van de meest intrigerende spelers in de deal. De 24-jarige, 1.96 meter lange, 125 kilo wegende Dominicaan brak vorig seizoen door in San Diego en sloeg dit seizoen de bal al 27 keer over de hekken. Met een OPS+ van 121 speelt hij dus 21% beter dan de gemiddelde speler, terwijl hij defensief (ver) onder de maat is. In Cleveland kan hij doorgroeien naar zijn uiteindelijke waarschijnlijke rol: Designated Hitter.

 
Werper Logan Allen (22) debuteerde eerder dit seizoen op het hoogste niveau, maar werd onlangs teruggestuurd naar Triple-A. De nummer 98 uit MLB’s Top 100 zal aansluiten in de rij aan potentiële back end of the rotation starters die Cleveland’s minor league-systeem al rijk is.
Victor Nova is een 19-jarige derdehonkman die dit seizoen uitkwam in de Rookie League.

SAN DIEGO PADRES

De Padres tasten dus diep in de buidel voor slechts één speler, maar de club kan zich dit permitteren. Hoewel het verhandelen van Logan Allen licht opvallend is (de Padres zitten al niet zo dik in hun Major League-ready pitchers), zijn de gaten die Reyes en Nova achterlaten relatief eenvoudig te vullen. Reyes’ power zal opzich gemist worden in het pitchervriendelijke stadion van San Diego, maar defensief is hij dusdanig achtergesteld dat hij haast wel naar een American League-team moest.

DE RETURN

Het draaide de Padres allemaal om Taylor Trammell. De 21-jarige outfielder, die afgelopen winter al door San Diego geprobeerd werd los te weken, maakt een bijzonder moeilijk seizoen door in Double-A. Toch loopt hij over van het talent. Hij staat niet voor niets 30e in MLB Pipeline’s recent geüpdatete Prospect Top 100. Er bestaat zelfs een verwachting dat hij al in 2020 op de Opening Day Lineup van de Padres kan staan.

CINCINNATI REDS

Dan zijn daar nog de Cincinnati Reds, die dus één van de betere beschikbare werpers binnenhalen. Dat dit ten koste ging van één van de grootste aanwezigheden in de Majors heeft de club voor lief genomen. De Reds-carrière van de 28-jarige Cubaan blijft dus beperkt tot zeven enerverende maanden, waarin de outfielder 22 homeruns sloeg, een OPS+ van 98 noteerde (2% onder het gemiddelde) en meerdere keren betrokken was bij vechtpartijen met tegenstanders.
Cincinnati was bereid één van hun ster-Minor Leaguers af te staan, omdat Trammell’s status binnen de organisatie niet meer zo onaantastbaar was als voorheen. Met een OPS dat elk van de laatste drie seizoenen is gedaald, was dit het moment voor een trade.

DE RETURN

Met de komst van Bauer beschikt Cincy nu over een rotation waarin Sonny Gray, Luis Castillo en Trevor Bauer de bovenste drie posities innemen. Met de komst van Bauer beschikt Cincy nu ook over een speler die net zoveel problemen kan veroorzaken als Puig…
Het wordt dan ook interessant om te zien hoe de Reds omgaan met Bauer’s fratsen. Hoe het de flamboyante werper zal vergaan in een klein stadion en bij een non-contender is de vraag. Hoe dan ook staat Bauer nog tenminste tot en met 2020 onder contract. Mochten de Reds hem daarna alweer zat zijn, kan hij via een geweigerd qualifying offer nog een extra draftkeuze opleveren. U weet wel, zo’n zelfde soort bonuspick als de Reds in 2016 spendeerden aan… Taylor Trammell.

ENERVERENDE AVOND

Het werd alles bij elkaar een avond om niet snel te vergeten, zeker voor de fans in Cincinnati. Het nieuws van de trade brak tijdens de wedstrijd van gisteren, wat een aantal fans de gelegenheid gaf om outfielder Jesse Winker live te vertellen dat zijn team een blockbuster trade had gemaakt.


Puig werd logischerwijs gewisseld nadat het nieuws de ronde deed, maar het zou niet het laatste zijn wat de fans in Cincinnati van hun kleurrijke outfielder zouden zien (de Cubaan verschijnt rond 2:18 op het onderstaande toneel).


Alles bij elkaar is het wel toepasselijk dat twee van de meest uitgesproken en opvallende spelers uit de league, Bauer en Puig, in dezelfde trade betrokken worden. Nu wordt het interessant om te zien hoe beide organisaties omgaan met hun nieuwe enfants terribles.

Coverfoto: Denny Medley, USA TODAY Sports

1...427428429...805Pagina 428 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU