Home Blog Pagina 427

Dutch Watch: Jansen heeft het lastig, Schoop even belangrijk

Hans Mulder
-
0

Voor Xander Bogaerts en Andrelton Simmons zit het seizoen er (meer dan waarschijnlijk) na september op. Ozzie Albies, Didi Gregorius, Kenley Jansen, Jurickson Profar en Jonathan Schoop liggen op koers voor de play-offs, al dan niet via een wildcard. In deze Dutch Watch lees je hoe het onze landgenoten afgelopen week verging in de majors.

Ozzie Albies en de Atlanta Braves konden zich vorige week meten met de beste ploeg in de National League. De LA Dodgers kwamen naar Georgia voor drie wedstrijden en Albies en consorten lieten merken dat ze niet voor niets bovenaan staan in de NL East. Daarna volgde voor de Braves een serie tegen de Miami Marlins, de afsluiting van een lange homestand.


De Dodgers hadden 9 van hun laatste 11 wedstrijden gewonnen toen ze op 16 augustus openden tegen de Braves. Met 0-for-2 en twee walks werd Ozzie Albies aardig aan banden gelegd, maar toch had Atlanta lang uitzicht op een mooi resultaat. De homer happy Dodgers sloegen genadeloos toe in de late innings: 8-3. In de tweede wedstrijd gebeurde iets zeldzaams. Voor de vierde keer dit jaar kreeg Albies een error achter zijn naam, maar hij maakte dit meer dan goed in de derde inning.
Ronald Acuna en aanwinst Adeiny Hechevarria konden scoren na de RBI-double van de kleine infielder. Dit was goed voor z’n 68e RBI en de helft van de productie deze avond. Atlanta won met 4-3. Zondag tankte de ploeg vertrouwen door de Dodgers met 5-3 te kloppen. Albies was 1-for-4 en tekende voor zijn 33e double van het seizoen. Runs of RBIs leverde het hem niet op.

SWEEPING THE FISH

In de eerste wedstrijd tegen de Marlins bleef Albies verstoken van een hit. Toch scoorde hij nog wel een run. De infielder kwam op het eerste honk terecht na een error van collega Isan Diaz.Voor de 12e keer dit seizoen stal Albies daarna een honk. Een single van Freddie Freeman, deze avond goed voor 4 RBIs, stelde hem in staat te scoren op weg naar een 5-1 overwinning. Atlanta kwam ook in de tweede ontmoeting tot vijf runs, maar voor de tweede wedstrijd op rij moest Albies het zonder een hit doen. Dat is best opmerkelijk, want juist tegen de Marlins wist de infielder ze dit seizoen goed te raken. Hij startte deze serie met 22 hits tegen deze opponent en dat aantal bleef ook na de wedstrijd van donderdag staan. Albies was 0-for-4, maar zag zijn maatje Ronald Acuna de winnende run binnenslaan: 3-2.

De Red Sox kregen alle gelegenheid om hun mooie prestatie in Cleveland een vervolg te geven. De Baltimore Orioles kwamen vorig weekend op bezoek en Boston wilde de eigen fans wel weer eens wat laten zien. Xander Bogaerts begon met een 4-game hitting streak aan de homestand en wist deze tegen de O’s keurig uit te bouwen. De verwachting was dat de Philadelphia Phillies later in de week voor wat meer tegenstand zouden zorgen.
Boston had weinig te duchten van de Baltimore Orioles, maar de ploeg moest vorige week vrijdag nog wel even op gang komen. Pas in de zesde inning beenden ze weg van de O’s en Bogaerts bewaarde z’n eerste en enige hit tot de zevende inning. Zijn 41e double leidde tot een run en de Red Sox stapten met een 9-1 zege van het veld. Ook in de tweede ontmoeting noteerde Xander Bogaerts een hit, waardoor zijn streak op zes wedstrijden kwam te staan. De single leverde niets op, maar Boston won opnieuw. Voor de vierde keer op rij en dit keer met 4-0. Bogey wachtte nog altijd op z’n eerste RBI in deze serie, maar deze kon hij in de derde wedstrijd afvinken. Via een ground out en een infield single kwam hij tot twee binnengeslagen punten. Niet spectaculair, maar wel nodig op weg naar de vijfde opeenvolgende win: 13-7.

EINDE VAN DE STREAK

Xander Bogaerts had inmiddels een 7-game hitting streak staan toen de Phillies zich meldden in Boston. Die reeks leek te stranden in de eerste wedstrijd. Drie keer was Bogey onverrichter zake teruggekeerd uit het slagperk, maar in de negende inning volgde de hit alsnog. Zijn 43e double kwam bij een 3-2 achterstand en geen enkele uit. Z’n ploeggenoten kregen Bogaerts echter niet over de thuisplaat. Na vijf zeges op rij leden de Red Sox nu weer een nederlaag. Ook de tweede wedstrijd tegen de Phillies ging verloren. In dit duel eindigde ook de streak van Xander Bogaerts. Hij was 0-for-4 in de ontmoeting die met 5-2 verloren ging. Zijn slaggemiddelde zakte naar .303. Van de regulars in Boston doen alleen Rafael Devers (.331) en JD Martinez (.307) het beter.

Zelden zal een weekend voor de New York Yankees zo pijnlijk zijn begonnen als vorige week tegen de Indians. Cleveland liet Didi Gregorius en de zijnen op 15 augustus werkelijk alle hoeken van het eigen stadion zien, maar de Bronx Bombers herstelden zich vervolgens knap. Onze landgenoot was één van de spaarzame lichtpuntjes in de eerste wedstrijd en zou in deze serie van vier twee homeruns slaan. Dit alles moest aan de westkust een vervolg krijgen op bezoek bij de Oakland Athletics.


Als één van de weinige Yankees kwam Didi Gregorius wel opdagen tijdens de eerste wedstrijd tegen Cleveland. De Amsterdammer was 3-for-5 met een solo homerun in de vijfde inning. Dit betekende de tweede run voor New York, maar de Indians hadden op dat moment al 12 runs de thuisplaat zien passeren. Het werd uiteindelijk een zeer pijnlijke 19-5 nederlaag. De Yankees revancheerden zich door de tweede wedstrijd met 3-2 te winnen. Gregorius was 0-for-4, maar kwam middels een fielder’s choice nog wel op de honken. Hij zou één van de twee runs scoren in de eerste inning. Zaterdag zette hij, als aangewezen slagman, zijn ploeg op een 3-2 voorsprong in de vierde inning. Z’n 11e homerun was ook zijn enige hit in vier slagbeurten. Met een zwaarbevochten 6-5 wonnen de Yankees voor de zevende keer in acht wedstrijden. Cleveland sloot echter af met een zege: 8-4. Gregorius was daarin 0-for-4.

ZELDZAME SWEEP

Aan de westkust deed het slaggemiddelde van onze landgenoot goede zaken. Gregorius opende de serie in Oakland dinsdag met twee singles en twee strikeouts. Kansen kregen de Yankees wel, maar ze lieten acht spelers achter op de honken. Gregorius was, net als vier van zijn teamgenoten, 0-for-1 met runners in scoring position. Oakland was effectiever en won met 6-2. Sir Didi begon de tweede wedstrijd met een double in de tweede inning en werd binnengeslagen door Mike Tauchman voor een 1-0 voorsprong.
Met een RBI-double in de zevende had Gregorius ook het laatste woord, maar verder dan een 4-6 nederlaag kwam New York niet. Het overkomt de Yankees zelden, maar donderdag werd een sweep hun deel. Didi Gregorius was 0-for-4 in de derde ontmoeting, die met 5-3 verloren ging. Het was pas voor de vierde keer deze maand dat de kortestop niet tot een hit kwam.

Op 6 augustus, thuis tegen de St. Louis Cardinals, noteerde Kenley Jansen zijn 26e save van het seizoen. Dat aantal stond nog altijd achter zijn naam toen hij vorige week met de Dodgers aan de serie tegen de Atlanta Braves begon. Jansen kwam sindsdien ook slechts vier keer, met wisselend succes, in actie. Ook tegen de koploper in de NL East moest onze landgenoot het doen met een bijrol. Tegen de Blue Jays daarentegen moest Jansen opstaan, maar helaas werd tegen die tegenstander eens te meer duidelijk dat hij niet bezig is aan zijn beste periode.
De Dodgers wonnen de eerste wedstrijd in Atlanta en er was zelfs een save weggelegd voor Julio Urias. De reliever betrad de heuvel met een 6-3 voorsprong in de zevende inning en zou LA naar en 8-3 win leiden. Diezelfde Urias kwam een dag later overigens op de suspended list te staan. De MLB schorste hem onder meer vanwege domestic violence. Kenley Jansen zag dit alles vanuit de bullpen gebeuren en dat veranderde niet in de tweede wedstrijd. Dave Roberts had ook nu geen reden om een beroep te doen op z’n closer, want Atlanta won met 4-3. Die reden was er zondag eigenlijk ook niet. De Braves hadden in de zesde inning een 5-3 voorsprong genomen, maar toch mocht Jansen in de negende even aan de bak. De closer hield Atlanta van scoren en had slechts 10 pitches nodig voor zijn drie nullen. Aan de stand veranderde niets meer.

TEGENSLAG

Tegen de Toronto Blue Jays kreeg Jansen weer eens de kans om de hoofdrol op te eisen. Niet in de eerste wedstrijd, want daarin wasten zijn Dodgers de bezoekers de oren: 16-3. Woensdag maakten de knuppels van de Dodgers minder kabaal. Een homerun van Will Smith maakte het verschil op het moment dat Jansen naar de heuvel ging in de negende inning. Randal Grichuk werd eenvoudig met drie slag weggezet, maar de homerun van Rowdy Tellez kostte de closer zijn zesde blown save van dit seizoen. Max Muncy redde zijn ploeggenoot door in de 10e inning de Dodgers met een 2-1 zege naar huis te sturen. Met een ERA van 3.70, z’n hoogste ooit in de majors, 8 homeruns en 6 blown saves is Jansen veel minder dominant dan in voorgaande jaren. Daar staan nog wel 26 saves tegenover.

Jurickson Profar moet zich af en toe hij vijfde wiel aan de wagen voelen in Oakland. Door zijn matige prestaties aan slag heeft manager Bob Melvin hem gedegradeerd tot een utility player en dat betekent dat onze landgenoot moet wachten op zijn kans. Zijn A’s namen ’t vorige week op tegen de Houston Astros, maar Profar kwam nauwelijks in het stuk voor. Na de serie van vier wedstrijden stonden er slechts twee at-bats achter zijn naam en verdedigend kwam hij zelfs helemaal niet in actie. Tegen de Yankees kon het daarna eigenlijk alleen maar beter gaan voor het voormalige toptalent.
Voor de Athletics was het een bijna perfect weekend. Oakland trakteerde de eigen fans op drie overwinningen in de vier wedstrijden tegen de Astros. Jurickson Profar was slechts een figurant in dit succes. Na de met 7-6 gewonnen eerste wedstrijd mocht hij in de tweede als pinch runner aan de slag. Hij verving Khris Davis in de 12e inning en zag z’n team in de 13e met 3-2 zegevieren. Met een 3-1 zege in de derde wedstrijd stelden de A’s de winst in deze serie veilig. Bob Melvin gunde Jurickson Profar opnieuw geen speeltijd. Dat was wel het geval in de laatste wedstrijd tegen de divisierivaal. Als aangewezen slagman kwam hij in twee at-bats niet tot een hit. Verder dan een walk in de vijfde inning kwam Profar niet. Een sweep zat er ook niet in voor zijn ploeg, want Houston vertrok met een 4-1 zege uit het Coliseum.

EEN KANSJE

Tegen een ander topteam uit de American League trokken de A’s de goede lijn door. De Yankees werden in de eerste wedstrijd met 6-2 verslagen, maar Profar had hier geen aandeel in. Hij zag Corban Joseph opnieuw het tweede honk bemannen. De vervanger van Profar kwam echter niet tot een hit, maar dat gebeurde hem pas voor de tweede keer sinds zijn call-up. Joseph moest woensdag zijn plaats afstaan aan Profar en die scoorde voor het eerst sinds 9 augustus weer eens een run. Eerst was er in de vijfde inning z’n 18e tweehonkslag van het seizoen en deze werd gevolgd door zijn 46e run. Jurickson Profar liep de 5-1 over de thuisplaat en de A’s zouden uiteindelijk met 6-4 winnen. Zijn 1-for-3 was niet voldoende om z’n plek op het tweede honk te behouden. Vanuit de dug-out zag Profar hoe Oakland de Yankees op een sweep trakteerden: 5-3.

Tussen 15 en 18 augustus kreeg Minnesota, op bezoek bij de Texas Rangers, de kans om de leiding in de AL Central weer wat uit te breiden. Tegen de matige Rangers grepen de Twins die mogelijkheid met beide handen aan. Helaas had Jonathan Schoop hier niet zoveel over te zeggen, maar in die ene wedstrijd die hij speelde, was hij wel erg belangrijk voor zijn ploeg. Toch wist hij manager Rocco Baldelli niet te overtuigen hem een plek in de starting line-up te geven. Ook thuis tegen de Chicago White Sox begon Schoop “gewoon” weer op de bank.

WEER EENS BELANGRIJK

Jonathan Schoop zal er inmiddels aan gewend zijn dat hij z’n naam niet terugziet in de starting line-up. Ook vorige week donderdag, in de eerste wedstrijd tegen de Rangers, kreeg Luis Arraez weer de voorkeur op het tweede honk. Zelfs een rol als pinch hitter zat er niet in voor Schoop in dit met 13-6 gewonnen duel. Een dag later mocht Jonathan Schoop starten en liet hij in de zevende inning zien dat hij nog altijd over een portie kracht beschikt. Met zijn 17e homerun van het jaar zette onze landgenoot de Twins op een 4-3 voorsprong. Het was z’n enige hit in drie at-bats en ook zijn laatste wapenfeit in deze serie. Zijn 2-run homerun bleek echter voldoende voor de tweede zege: 4-3. De Twins hielden zich ook in de overige twee wedstrijden niet in. Met respectievelijk 12-7 en 6-3 werd afscheid genomen van de Lone Star State.


De serie tegen de White Sox begon tegenvallend. Voor Schoop omdat hij opnieuw veroordeeld was tot een plek in de dug-out en voor de Twins omdat de Sox met 6-4 te sterk bleken. Minnesota sloeg dinsdag keihard terug, maar deed dit zonder Nederlandse inbreng. Vanaf de bank zag Schoop zijn team de White Sox met 14-4 van het veld blazen. De international mocht wel opdraven tijdens de rubber match. Pas voor de zesde keer deze maand mocht hij starten en plaatsnemen op zijn vertrouwde tweede honk. De Twins weten doorgaans wel raad met het slaghout, maar daar was dit keer geen sprake van. Slechts drie hits noteerde Minnesota en één daarvan kwam op naam van Schoop. Bij een 4-0 achterstand kwam Schoop in de achtste inning door met een double, z’n 21e dit jaar, maar verder dan het tweede honk kwam de international niet. Chicago won: 4-0.

Op 2 augustus speelde Andrelton Simmons zijn voorlopig laatste wedstrijd van het seizoen. De begenadigde kortestop liep een dag later een enkelblessure op tijdens batting practice en is sindsdien uit de roulatie. We zullen de viervoudig winnaar van een Gold Glove deze maand waarschijnlijk ook niet terug op de velden zien, want Simmons heeft laten weten de tijd te nemen voor zijn herstel. De prestaties van de LA Angels geven hem daar ook de kans voor. Veel meer dan een derde plaats in de AL West zit er voor de Halos niet in en de play-offs zijn al tijden uit zicht.
De Angels sloten vorige week hun homestand goed af door drie van de vier wedstrijden tegen de Chicago White Sox te winnen. Op bezoek bij de Texas Rangers kreeg dit geen vervolg. Nu waren het de Rangers die drie van de vier duels wonnen. Ze blijven nog even in Texas, want dit weekend staat een serie tegen de Astros op het programma. Andrelton Simmons zal zich bij het team voegen, maar het lijkt uitgesloten dat hij in actie komt.

Cover Photo: Anthony Souffle/Star Tribune

32-in-32 | Oakland Raiders: Tweede jaar Gruden in 'Circus Oakland'

Luuk Dokter
-
0

Oakland Raiders: Antonio Brown
Het NFL-seizoen is aanstaande en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 12 het team dat in jaar 2 onder Gruden met Antonio Brown vooruit wil: de Oakland Raiders

FREE AGENCY

Sinds de komst van head coach Jon Gruden zitten de Oakland Raiders in een overgangsfase. Niet slechts geografisch, maar voornamelijk op footballgebied. Daar kwam dit seizoen een nieuwe general manager bij in Mike Mayock na de teleurstelling van vorig jaar waarin 4-12 het record was. In het off-season zijn een aantal grote stappen gezet. Maar de vraag is of dit leidt tot weer een overgangsjaar of tot een knallend eind in Oakland.
Voordat free agency begon, lieten de Raiders al zien dat het hen menens is. Met Antonio Brown voegden ze één van de beste wide receivers in de league aan hun roster toe. Hij tekende een contract voor drie jaar met een totaalbedrag van 50 miljoen dollar, waarvan 30 miljoen gegarandeerd. Het feit dat hij überhaupt getrade werd door de Pittsburgh Steelers is een rariteit in de NFL. Brown leidde de NFL in touchdown catches en levert ze geen enkele cap space op. Het leek erop dat Brown en de Steelers wel tot elkaar zouden komen, ondanks dat Brown jarenlang onderbetaald werd. Totdat AB twitterde dat hij wel een andere omgeving kon gebruiken en even later Ben Roethlisberger aanviel. Pittsburgh verloor hun handelspositie en kreeg slechts een derde en vijfde ronde pick van het enige team dat serieus in de race was voor Brown, de Oakland Raiders.
Oakland Raiders: Free Agency
De Oakland Raiders krijgen hiermee de ideale wide receiver om de kwaliteiten van quarterback Derek Carr echt te testen. Vorig jaar moest hij het namelijk doen met een ondermaatse wide receiver groep. Doordat Jared Cook een free agent werd, leek Carr met Jordy Nelson, Marcell Ateman en Derek Carrier 2019 in te gaan. De impact van de verbetering met Brown is dus niet in woorden uit te drukken.
In free agency voegde Oakland nog een wide receiver aan de targets van Carr toe: voormalig Los Angeles Charger Tyrell Williams. Hij is de ideale WR2 naast Antonio Brown en helpt Gruden in de evaluatie van zijn quarterback. De grootste FA-deal voor de Raiders was het aantrekken van Trent Brown. De zeer vaardige ex-New England Patriot, tevens grootste man in de league, wordt in Oakland de best betaalde offensive lineman. Het voornaamste risico: wat als zijn kwaliteiten het resultaat zijn van het Patriots-systeem?
Met onder andere free safety LaMarcus Joyner werd ook de defense van kwaliteitsimpulsen voorzien. Hij zal zijn plek innemen naast Karl Joseph en maakt daarmee de secondary een stuk sterker. Het nadeel van dit duo? Hun lengte. Zeker met de flinke tight ends in de AFC West. Een andere spraakmakende deal was die met linebacker Vontaze Burfict. Het enfant terrible van de Bengals brengt een stukje nastiness dat de Raiders wel kunnen gebruiken. Het is alleen hopen dat hij niet te veel geschorst wordt. Verder werd de defense ook versterkt met cornerback Devin Lawson. De ex-Detroit Lion is een logische keuze en brengt meer diepte op de positie.
Oakland leed echter ook gevoelige verliezen. Tight ends Jared Cook (New Orleans) en Lee Smith (Buffalo Bills) vertrokken, evenals guard Jon Feliciano (Buffalo Bills) en right tackle Donald Penn (Washington Redskins). Desondanks werd het vertrek van alle vier de heren, indien nodig, adequaat opgevangen in de draft of free agency.

NFL DRAFT

In 2018 hadden de Oakland Raiders het laagste aantal sacks (13) in de league. Het verlies van Khalil Mack werd gevoeld en moest opgevangen worden in de draft. Met de vierde pick overall koos Oakland defensive end Clelin Ferrell. Dat is vrij hoog voor Ferrell, maar met 27 sacks in college en zijn label als ‘high character’ speler is de keuze begrijpelijk. De Raiders hadden nog twee eerste ronde picks en met de 24ste kozen ze Josh Jacobs. De running back van Alabama is sterk, erg behendig en vlug als water. Een soort mini-Marshawn Lynch. Desondanks vielen zijn college statistieken tegen. In zijn topjaar haalde hij 640 rushing yards, 16 rushing touchdowns en 47 catches voor 571 yards.
Oakland Raiders: NFL draft
Met de laatste eerste ronde pick ging Oakland voor safety Jonathan Abram. Eerder werd al vermeld dat het huidige safety-duo vrij klein is. Met Abram komt daar verandering in. Hij is langer en zwaarder dan de twee andere heren en grossierde in sacks tijdens zijn college-jaren. Abram is een ruige speler die moet waken voor penalties. In de tweede ronde kwam er nog een verdedigende versterking: cornerback Trayvon Mullen van Clemson. Mullen is een grote CB en zal met zijn postuur een directe bedreiging zijn voor de al aanwezige cornerbacks Gareon Conley en Daryl Worley. Overigens is Mullen het neefje van Baltimore Ravens quarterback Lamar Jackson. Via hem zal hij vast al een voorproefje van het NFL-leven hebben gehad.
In ronde 3 hadden de Raiders geen picks, maar in ronde 4 konden ze drie keer kiezen. De eerste keuze viel op defensive end Maxx Crosby. Hij voegt nog meer diepte toe aan een positie die dit off-season flink verbouwd werd. De tweede vierde ronde pick was Isaiah Johnson. De cornerback uit Houston begon ooit als receiver en gaat in Oakland wellicht als safety aan de slag. Tight end Foster Moreau was vervolgens de derde en laatste vierde ronde keuze. Een logische, maar misschien wat late, keuze na het vertrek van Jared Cook. Door het vertrek van Lee Smith naar Buffalo is de kans op een rosterplekje voor Moreau gegroeid.
De laatste twee picks vielen in de vijfde en zevende ronde. Wide receiver Hunter Renfrow werd gekozen in ronde 5. Hij wordt gehaald als slot receiver. Een positie waar de Raiders versterking kunnen gebruiken. Hij is vrij klein, maar zijn productie was groot (186 passes voor 2.133 yards en 15 touchdowns). Overigens is hij na Clelin Ferrell en Trayvon Mullen de derde Clemson-speler voor Oakland in deze draft. Er kwam geen vierde bij, want de laatste pick was defensive end Quinton Bell van Prairie View A&M. Nóg een edge rusher, maar dit is een heus project. Bell maakte pas vorig seizoen de overstap van receiver naar defensive end. Zijn atletisch vermogen maakt hem een ruwe diamant.

OFFENSE

Kijkend naar de offense is er toch wel sprake van een grote metamorfose rondom quarterback Derek Carr. De man die enkele jaren geleden nog de Raiders richting de play-offs loodste, maar waar de afgelopen twee seizoenen toch vooral aan werd getwijfeld. Met Josh Jacobs aan zijn zijde, en Antonio Brown op de flanken, moet aan die twijfel een einde worden gemaakt. Al is de depth op zowel wide receiver als tight end niet gigantisch.
Oakland Raiders: Offense
Wat betreft de bescherming van Carr kan het zoals bij veel teams twee kanten op. Van de lijn die de afgelopen jaren een van de stabielste in de NFL was, zijn alleen Rodney Hudson en Gabe Jackson over. De rest wordt ingevuld door topaankoop Trent Brown, tweedejaars speler Kolton Miller (die als rookie niet echt indruk maakte) en enfant terrible Richie Incognito die wonderbaarlijk genoeg weer terug is in de NFL. Een line die solide kan en moet zijn, om de Raiders weer terug naar meer overwinningen te brengen.

DEFENSE

Ook de defense was vorig seizoen een zooitje en ook op dit vlak hebben Mayock en Gruden veel vers bloed binnengebracht. Toch laat het vertrek van Khalil Mack zich nog steeds voelen, want op rookie Clelin Ferrell na lijkt zich niet echt een pass rusher van niveau binnen het team te bevinden. De line oogt solide, maar boezemt met namen als Arden Key, Benson Mayowa en Maurice Hurst niet direct angst in bij menig tegenstander. Wat betreft de linebackers is opvallend dat twee top-linebackers van weleer een duo lijken te gaan vormen in Brandon Marshall en Vontaze Burfict, waarbij het vooral te hopen is dat laatstgenoemde zich kan gedragen.

Tegelijkertijd zijn er ook nog steeds veel vraagtekens, zo ook bij de secondary. Er is veel jong talent aanwezig maar dit talent brengt ook veel onzekerheid met zich mee. Kan Gareon Conley de volgende stap zetten? Is rookie Johnathan Abram al klaar voor een grote rol? Kan voormalig first rounder Karl Joseph nog van waarde zijn en wie gaat de rest van de secondary invullen? Veel vragen en nog weinig antwoorden.

CONCLUSIE

De Oakland Raiders zijn al met al druk bezig geweest om ervoor te zorgen dat er in 2019 meer talent op het veld staat dan in 2018 het geval was. In eerste oogopslag lijkt dat gelukt met de vele draft picks en de trades om zowel Antonio Brown als Trent Brown op te pikken. Het maakt het roster talentvoller maar nog niet een logisch geheel. Want verdedigend zijn er nog steeds veel vragen te beantwoorden en ook is het maar de vraag hoe goed de ploeg is opgewassen tegen blessures. Neem daarbij de sterke divisie, en de vooruitgang lijkt voor nu nog minimaal te worden.
VOORSPELLING: 6-10
Lees alle 32-in-32 artikelen hier!

Cover photo: Kirby Lee/USA Today Sports

32-in-32 | Green Bay Packers: beëindigt LaFleur de play-off droogte?

Lars Leeftink
-
1


Het NFL-seizoen is aanstaande en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 11 zijn de Green Bay Packers aan de beurt. Na opnieuw een teleurstellend seizoen zal de ploeg in het geel-groen met een nieuwe trainer en dezelfde QB proberen eindelijk weer eens in januari in de postseason uit te komen.

FREE AGENCY

Zoals vaak de gewoonte is in Green Bay bleef het relatief stil tijdens free agency. Maar niet helemaal, en dat is ook weleens anders geweest. Want er werd wel veel geld gestoken in de vier basiskrachten die uiteindelijk werden gehaald. Het drietal Zadarius Smith, Preston Smith en Adrian Amos moet zodoende de defensieve problemen oplossen en onder andere het vertrek van respectievelijk Clay Matthews, Nick Perry en Ha Ha Clinton-Dix doen vergeten. Geen gemakkelijke opgave, aangezien alle drie de spelers (vooral in het verleden) grote impact hebben gehad op de ploeg uit Green Bay.

Tegelijkertijd werd de solide Billy Turner toegevoegd om het probleem op right guard op te lossen, dus in eerste instantie lijken de Packers goede zaken te hebben gedaan op dit front. Turner is namelijk ook behoorlijk flexibel qua positie en kan zo’n beetje op alle vijf de posities van de offensive line in actie komen. Toch is het wel een aderlating dat Mike Daniels notabene naar de Detroit Lions is vertrokken, en dat ook een vertrouwd wapen van Aaron Rodgers (Randall Cobb) is vertrokken. Lance Kendricks was met het overschot aan TE’s niet meer nodig en mocht zijn heil ergens anders gaan zoeken. Hij speelt nu bij de New England Patriots.

NFL DRAFT

Vorig jaar lag de focus tijdens de Draft op het versterken van de receivers-positie. Dit jaar was de defense en de TE-positie aan de beurt. De Packers hadden van tevoren waarschijnlijk niet verwacht dat Rashan Gary met de twaalfde pick nog beschikbaar zou zijn. Het tegendeel bleek echter waar. De Packers hoefden vervolgens niet lang na te denken om de multifunctionele verdediger van Michigan te draften. Gary kan spelen als DT vanwege zijn gewicht, DE vanwege zijn atletisch vermogen en zelfs OLB vanwege zijn wendbaarheid. Hoe hoog zijn plafond ligt is echter afwachten.

Naast Gary werd met de 21ste pick nog een groot defensief probleem opgelost: safety. Naast Adrian Amos (vanuit FA) werd ook Darnell Savage van Maryland aan het eind van de eerste ronde toegevoegd. Er werd zelfs speciaal voor hem via een trade in de draft een paar plekjes opgeschoven. Dit gaat ervoor zorgen dat de getalenteerde CB’s die Green Bay heeft minder geforceerd op de safety-positie hoeven te spelen. De mix van ervaring (Amos) en talent (Savage) gaat die positie zeker sterker maken dan vorig jaar.
Verder werd onder meer de OL versterkt met de multifunctionele guard Elgton Jenkins, kreeg Aaron Rodgers er een extra wapen bij met TE/WR Jace Sternberger, werd er een concurrent voor Aaron Jones gedraft in de vorm van Dexter Williams en werd ook de ILB-positie in de breedte versterkt met Ty Summers (negen tackles tijdens preseason-debuut). Momenteel is Blake Martinez namelijk de enige echte ILB’er in Green Bay. Wat extra opties (zeker in een 3-4 systeem) op ILB’er is dan ook niet zo onverstandig.

OFFENSE

De QB-positie staat natuurlijk niet ter discussie. Aaron Rodgers heeft waarschijnlijk nog wel een paar uitstekende jaren in zich. Met Deshone Kizer en Tim Boyle hebben de Packers tevens de beschikking over twee prima back-ups. Het is aan Matt LaFleur om een goede offensive line om de QB heen te bouwen en hem daarnaast te omringen met offensief talent.
Dat eerste lijkt op papier aardig gelukt. Met Billy Turner en Elgton Jenkins zijn twee multifunctionele OL toegevoegd aan een al meer dan prima offensive line. David Bakhtiari (LT) en Lane Taylor (LG) gaan waarschijnlijk de linkerkant invullen, terwijl Billy Turner (RG) en Bryan Bulaga (RT) de rechterkant van Rodgers zullen beschermen. Corey Linsley zal ook dit seizoen de center zijn die de bal aan Aaron Rodgers zal afstaan.

Wat betreft de skill-posities zijn er nog wel wat vraagtekens. Niet over de invulling, maar over de kwaliteit van de spelers die het zullen moeten invullen. Op TE hebben de Packers met Jimmy Graham (redzone threat), Marcedes Lewis (blocker) en Jace Sternberger (TE met WR-kwaliteiten) drie goede en verschillende opties. Met Aaron Jones, Jamaal Williams en Dexter Williams heeft de ploeg uit Green Bay ook op running back genoeg mogelijkheden.
De receivers zijn een groter vraagteken. De grote man is natuurlijk Davante Adams, met afstand het beste aanvallende wapen dat Aaron Rodgers tot zijn beschikking heeft. Met Jake Kumerow, Trevor Davis, Allen Lazard, Marquez Valdez-Scantling, Geronimo Allison en Equanimious St. Brown zijn er daarachter veel spelers die vechten om de overige plekken. Allemaal jonge receivers die proberen hun plek te vinden in de NFL en komend seizoen hun kans zullen krijgen.

DEFENSE

Afgelopen zomer hebben de Packers zich gefocust op het versterken van hun defense. Door middel van free agency en de draft lijkt dit gelukt te zijn. De verdediging bestaat nu uit een gezonde mix van talent en ervaring. De defensive line zal aangevoerd worden door Dean Lowry (DE), Montravius Adams (DE) en Kenny Clark (NT). Qua breedte van deze posities lijkt dit echter de zwakste plek van de Packers. Want voorlopig staan de vervangers van deze drie (bij blessures enz) nog niet echt klaar. Rashan Gary zou één van de opties kunnen zijn.

Over Gary gesproken. Aan de zijkanten zullen Rashan Gary, Preston Smith, Kyler Fackrell en Za’Darius Smith als OLB in een 3-4 systeem de QB van de tegenstander onder druk moeten zetten. Green Bay had het hier vorig seizoen behoorlijk lastig mee, waardoor de secondary veel onder druk stond. Dit jaar lijkt dat met de nieuwe aanwinsten anders te gaan zijn. Er lijkt momenteel zelfs een overschot aan rushers te zijn. Als ILB zijn Blake Martinez, Oren Burks, James Crawford en rookie Ty Summers waarschijnlijk de beste opties. Probleem is wel dat Oren Burks opnieuw een pittige blessure heeft opgelopen. Dit gaat de rol van rookie Ty Summers alleen maar groter maken. Hij zal er nu meteen moeten staan.
De secondary zal versterkt worden door safeties Adrian Amos (FS) en Darnell Savage Jr (SS). Als back-ups zijn er echter niet veel opties. De CB-positie is daarentegen bijna overvol. Met Jaire Alexander, Kevin King, Tramon Williams, Troy Brown, Josh Jackson en rookie Ka’Dar Hollman hebben de Packers de beschikking over veel jonge maar atletische en getalenteerde CB’s. De kans is dus groot dat, bij een blessure van Amos en/of Savage, één van deze mannen hun vervanger zal zijn.

CONCLUSIE

Zijn de Green Bay Packers over het algemeen beter dan vorig seizoen? Ja. Kan de ploeg meedoen om de play-offs? Absoluut. Zit er voor Aaron Rodgers een ring in? Waarschijnlijk niet. Alleen als alles mee zit en de blessures ontweken worden. De breedte op aardig wat posities (vooral ILB, DL en Safety) en de kwaliteit op andere posities (vooral op RB en TE) ontbreekt daarvoor. Desondanks zal dit team competitiever zijn dan vorig jaar, mede dankzij de versterkte verdediging en de aanwezigheid van Aaron Rodgers. Of de tactiek van Matt LaFleur snel zal aanslaan is een vraag waar we snel antwoord op zullen krijgen. Het zal in ieder geval bepalend zijn voor een succesvol seizoen.
VOORSPELLING: 9-7

(Top/Cover Photo: Dylan Buell/Getty Images)

32-in-32 | Buffalo Bills: de volgende stap voor Josh Allen

Luuk Dokter
-
0

Buffalo Bills: Josh Allen
Het NFL-seizoen is aanstaande en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 10 het team dat met Josh Allen richting de voltooiing van hun rebuild gaat: de Buffalo Bills

FREE AGENCY

Na twee topseizoenen voor de Buffalo Bills defense (2e in de league) draaide free agency voornamelijk om het versterken van de offense. Quarterback Josh Allen moest het in 2018 namelijk doen met ondermaatse targets en een zeer krakkemikkige o-line. Niet bevorderlijk voor zijn ontwikkeling, maar desondanks was hij in staat om flitsen van kwaliteit te tonen.
De grootste vis die werd binnengehaald was voormalig Kansas City Chiefs-center Mitch Morse. De 27-jarige is voor de komende jaren de sterkhouder van de Bills o-line. Morse is nu, met een contract voor 44.5 miljoen dollar over vier jaar, de best betaalde center in de league. Verder werd de offensive line versterkt met center Spencer Long, guard Jon Feliciano en tackle Ty Nsekhe. Hun komst luidde overigens het vertrek in van tackle Jordan Mills. Ook John Miller, guard, mocht vertrekken na het aantrekken van verbeteringen voor de o-line.

Naast een verbeterde o-line bracht free agency ook verbeterde targets voor Josh Allen. John Brown, voormalig Baltimore Raven, was de eerste wide receiver die de Bills aantrokken in free agency. Met de lange ballen van Allen en de snelheid van Brown hebben de Bills eindelijk de deep threat die ze zoeken. Zijn komst was nodig aangezien Zay Jones en zeker Kelvin Benjamin vorig jaar niet in staat waren om big plays te maken. De tweede WR was slot receiver Cole Beasley. Beasley is bewezen vaardig op de kortere afstand en kan Allen helpen om daar zijn nauwkeurigheid te verhogen.
In verdedigend opzicht was er vooral een groot verlies voor Buffalo. Kyle Williams, Mister Buffalo, de man die zijn volledige carrière in Buffalo doorbracht, ging met pensioen. Associated Press beschreef hem als het hart en de ziel van de Bills. Een understatement. Het was een emotioneel afscheid, maar de rol van Williams in Buffalo lijkt verre van over. Overigens haalden de Bills nog wel twee verdedigende versterkingen binnen. Cornerbacks Kevin Johnson en EJ Gaines. Gaines is een oude bekende en Johnson lijkt de basisplek tegenover Tre’davious White in te nemen. Het vertrek van Williams werd opgevangen in de draft.
Tenslotte een eervolle vermelding voor toekomstig Hall of Famer Frank Gore. De running back plakt in Buffalo nog een jaartje vast aan zijn al imposante carrière. Bij de Bills zal hij gelden als mentor en tweede man achter LeSean McCoy. Die laatste rol kan hij gedurende het seizoen kwijtraken aan rookie Devin Singletary.

NFL DRAFT

Tijdens de free agency periode werd de offense aangepakt. In de draft moest dus gekeken worden naar het gapende gat dat Kyle Williams met zijn pensioen achterliet. De Buffalo Bills hadden enorm veel geluk dat defensive tackle Ed Oliver naar plek 9 viel. De keuze voor Oliver is er een waar need en best player available samenkomen. Voor Oliver betekent het wel om van zijn college rol als nose tackle over te stappen naar three-technique. Een rol die vergelijkbaar is met die van Williams.
Ondanks een versterkte o-line was het nog steeds essentieel om talent toe te voegen aan deze unit. Cody Ford viel zeer onverwacht uit de eerste ronde en de Bills kozen als 40ste. Om eindelijk een lange termijn oplossing voor de offensive tackle positie te hebben, ging Buffalo twee plekken omhoog voor een vijfde ronde pick. Ford brengt talent op een positie waar de Bills al jaren issues hebben.

Met de eerste derde ronde keuze gingen de Buffalo Bills voor running back Devin Singletary. Hij brengt jeugd in het oude RB-corps en vergroot de vraagtekens rondom de toekomst van LeSean McCoy in Buffalo. Zeker nadat hij in 2018 het slechtste seizoen in zijn carrière draaide. De tweede pick in ronde 3 was tight end Dawson Knox. Het kostte Buffalo beide vierde ronde picks om met een trade de laatste top-TE binnen te halen. Knox versterkt zo de laatste positie die nog te weinig diepte had.
De overige picks waren linebacker Vosean Joseph, vrij klein en beoogd special teams speler, safety Jaquan Johnson, viel verder dan verwacht en zal voor een back-up rol strijden, outside linebacker Darryl Johnson Jr., practice squad pass rusher, en tight end Tommy Sweeney, die met Jake Fisher gaat strijden om een rosterplek.

OFFENSE

Quarterback Josh Allen gaat zijn tweede jaar in en dit kan zijn zogenaamde breakout jaar worden. Iedereen weet dat hij kan rennen, iedereen weet dat hij een sterke arm heeft, maar iedereen weet ook dat er twijfels bestaan over zijn nauwkeurigheid. Met een verbeterde o-line en verbeterde targets kan hij echter de QB worden die velen in hem zien. Zijn o-line bestaat het komende seizoen uit Dion Dawkins en nieuwe aanwinsten Quinton Spain, Mitch Morse, Jon Feliciano, plus rookie Cody Ford. Behalve Dawkins is de hele beoogde basis o-line nieuw. Dit heeft er toe geleidt dat de diepte van die linie ook sterk verbeterd is.

Qua targets beschikt Allen over wide receivers Zay Jones, Cole Beasley en John Brown, en tight ends Tyler Kroft (PUP) en rookie Dawson Knox. Wederom slechts één oude bekende in Jones. De targets zijn hiermee veel beter uitgebalanceerd dan toen Allen het nog moest doen met Kelvin Benjamin, Zay Jones en Robert Foster. In Brown heeft hij een deep threat, in Beasley de perfecte slot receiver en Jones kan prima fungeren als WR2. Met de versterkingen op deze positie is ook hier de diepte vergroot.
Tenslotte de running backs. In 2018 waren de RBs ronduit slecht. LeSean ‘Shady’ McCoy kende een enorme achteruitgang, Marcus Murphy viel tegen en alleen Chris Ivory liet bij vlagen goede acties zien. In het off-season werden T.J. Yeldon en Frank Gore aangetrokken en in de draft versterkten de Bills zich met Devin Singletary. Ivory is inmiddels al vertrokken en van Murphy wordt verwacht dat hij geen roster spot krijgt. Het nieuwe RB-trio gaat komend seizoen, net als Allen en zijn receivers, enorm profiteren van de versterkte o-line.

DEFENSE

De Buffalo Bills defense was het afgelopen seizoen elite, maar wordt gek genoeg nooit genoemd in de standaard lijstjes. In Buffalo zijn ze daar niet rouwig om, want ze zijn er wel aan gewend om met de zogenaamde chip on their shoulder te spelen. Wellicht komt het door het onvermogen om een tegenstander te stoppen in de red zone, het gemiddelde van 23.4 punten tegen per wedstrijd, of de 6-10 record in 2018. Dat zal in 2019 echter anders zijn.

Tien van de elf starters uit 2018 keren terug. Het wordt het derde seizoen in de defense van Leslie Frazier en head coach Sean McDermott. En tweedejaars en derdejaars spelers als cornerbacks Tre’Davious White, Levi Wallace en Taron Johnson, linebackers Matt Milano en Tremaine Edmunds en defensive tackle Harrison Philips zullen een flinke groei laten zien. Daarbij laten veteranen als het safety duo Micah Hyde en Jordan Poyer, defensive end Jerry Hughes en linebacker Lorenzo Alexander geen tekenen van ouderdom zien.
De grootste uitdaging wordt het vervangen van Kyle Williams. Voor hem werd Ed Oliver gehaald, maar de tijd zal ons leren of dit voldoende is. Zijn prestaties zullen onlosmakelijk verbonden zijn met het slagen van de defensive unit van Buffalo. In de 15 overwinningen van de vorige twee seizoenen speelde de defense namelijk een centrale rol. Grotendeels dankzij Williams, maar ook dankzij een zeer sterke secondary. Zetten ze dit seizoen weer een stap, dan is het ondenkbaar dat de Bills D niet wordt meegenomen in discussies over de beste defense in de league.

CONCLUSIE

De Buffalo Bills zijn sterk verbeterd ten opzichte van 2018. De defense was nooit een issue, aangezien ze de afgelopen jaren bij de elite van de NFL hoorden. Met Josh Allen lijken ze in Buffalo de meest uitzonderlijke quarterback te hebben sinds Jim Kelly. In 2019 krijgt hij een flink versterkte o-line en veel betere targets. Alle ingrediënten om significant te groeien ten opzichte van 2018. Zeker als we daar het nieuwe running back trio bij optellen. Het grootste risico ligt in het feit dat de nieuwe offense nog niet helemaal op elkaar is ingespeeld. Ondanks dat verbeteren ze ten opzichte van 2018 en winnen ze de strijd met de Jets om plek 2 in de AFC East.
VOORSPELLING: 9-7
Lees alle 32-in-32 artikelen hier!

Cover photo: Brett Carlsen/Getty Images

32-in-32 | Denver Broncos: Brengt defense Denver terug naar de top?

Toon Aerts
-
0


Het NFL-seizoen is aanstaande en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 8 het team dat met een versterkte defense de weg omhoog wil vinden: de Denver Broncos

FREE AGENCY

Sinds het pensioen van Peyton Manning in 2016 is er niet veel te vieren geweest in de Mile High City. Sinds de Super Bowl van 2015 zijn al drie jaar op rij de play-offs gemist. Ook vorig jaar ging het mis. De Broncos waren een team zonder identiteit. Daar moet komend seizoen maar eens verandering in komen. De focus is duidelijk op de defensie gelegd. Defense wins championships, nietwaar?
De grootste naam die de Broncos afgelopen offseason aan het roster toevoegden, is ongetwijfeld quarterback Joe Flacco. Flacco kwam over van de Baltimore Ravens en heeft naast tonnen ervaring ook al een Super Bowl-ring om zijn vinger. Flacco moet de matige Case Keenum doen vergeten. Keenum kon nooit overtuigen en was duidelijk niet de man die Denver naar nieuwe successen zou leiden. De vraag is alleen maar of Flacco dat wel is. Wanneer we Flacco’s statistieken naast die van Keenum leggen, kunnen we enkel maar vaststellen dat de twee ongeveer op hetzelfde niveau hebben geacteerd vorig jaar. Flacco wordt er overigens ook niet jonger op en moest vorig jaar in Baltimore al wijken voor de jongere Lamar Jackson. De kans is groot dat Joe Flacco een tussenpaus wordt, die de brug moet slaan naar het moment waarop rookie quarterback Drew Lock het overneemt.

De offense werd niet alleen under center versterkt. Ook de O-line werd aangepakt. Het vertrek van Matt Paradis en Billy Turner werd opgevangen met de komst van Ja’Wuan James. Maar de belangrijkste aanwinst in het offensieve compartiment, is misschien wel in de coaching staff te vinden. Ervaren rot en Hall of Famer Mike Munchak werd binnengehaald als offensive line coach.  Munchak bewees eerder al bij de Steelers dat hij kan excelleren in die job.
Defensief werden er twee stevige vissen binnen gehengeld. Kareem Jackson, overgekomen van de Houston Texans, komt de vertrokken Bradley Roby vervangen in de backfield. Met Bryce Callahan werd tot slot een van de beste slot cornerbacks van afgelopen seizoen aangetrokken.

NFL DRAFT

Tijdens de 2019 draft kreeg John Elway lovende kritiek van zowel fans als analisten. Vooral offensief kwam er heel wat bij voor Denver. In de eerste ronde werd er gekozen voor tight end Noah Fant. Ook de tweede ronde werd aangewend voor de offense. De veelzijdige en atletische Dalton Risner werd gedraft voor de o-line. Er werd ook naar de toekomst na Joe Flacco gekeken en voorheen genoemde Drew Lock mocht een Broncos-petje opzetten. Lock heeft een kanon van een arm en zou zomaar een succes kunnen worden in de Mile High City.

In de derde ronde werd naar de defensie gekeken en tekende Elway mogelijk voor een van de steals van de Draft. Defensive tackle Dre’Mont Jones werd als 71ste overall gekozen maar heeft wel een ideaal profiel om een uitstekende defensive tackle te worden bij de Broncos. De man mag dan een povere combine hebben neergezet, zijn gigantische lichaam, gecombineerd met zijn verrassende snelheid en atletisch vermogen, zouden een aanwinst zijn voor iedere pass rush.

OFFENSE

Of de offense onder leiding van Joe Flacco naar hogere hoogtes wordt getild is maar zeer de vraag. Zoals eerder gezegd lijkt de voormalig Super Bowl-winnaar niet een gigantische upgrade ten opzichte van Keenum, maar biedt hij de ploeg met zijn ervaring wel een kans op winst. Hij voelt zich sowieso gesteund door een talentvolle runningback in Phillip Lindsay, die vorig jaar vanuit het niets doorbrak. De undrafted free agent was goed voor tien touchdowns en 1,037 rushing yards en kreeg als beloning een uitnodiging voor de Pro Bowl.

Dan de de receivers, waarbij meer vraagtekens worden gezet, want hoewel de ervaren Emmanuel Sanders altijd goed is voor genoeg catches, moeten de jonkies de volgende stap zetten. Courtland Sutton (23) en DaeSean Hamilton (23) waren vorig jaar goed voor respectievelijk 42 en 30 receptions en bij elkaar zes touchdowns. Met name van Sutton wordt veel verwacht terwijl ook Hamilton pas zijn tweede jaar in gaat. Kortom: veel potentie, en datzelfde geldt natuurlijk voor Fant die als first round pick vanzelfsprekend aan hoge verwachtingen moet voldoen.

DEFENSE

De verdediging behoorde vorig jaar tot de grijze middenmoot van de NFL en daar moet komend jaar verandering in komen. Met sterkhouders als Derek Wolfe, Bradley Chubb en superster Von Miller moeten vraagtekens over de defensive line worden weggenomen. De enige vraagtekens rond de front seven liggen eigenlijk bij de inside linebackers. Daar waar jongeling Josey Jewell en Todd Davis nog wat onbewezen krachten zijn. In dit opzicht is het wel nog een groot verschil met de verdediging die enkele jaren geleden de Super Bowl won. Toen waren Danny Trevathan en Brandon Marshall de leiders in het hart van de defensie.

Waar vooral aandacht aan is besteed is de secondary. Met het aantrekken van de ervaren Kareem Jackson en de nickel-specialist Bryce Callahan beschikken de Broncos over drie excellente cornerbacks. Want aan het hoofd staat nog steeds Chris Harris Jr., een van de beste cornerbacks in de hele NFL. Zij moeten er mede voor zorgen dat de defensie weer in de top van de NFL mee kan doen.

CONCLUSIE

De Super Bowl lijkt ineens ver weg na drie seizoenen op rij zonder play-offs. In dat opzicht is de druk op John Elway toegenomen, want na de behaalde Super Bowl in 2015 is er weinig meer geweest om over naar huis te schrijven. Hij koos voor Joe Flacco als tussenpaus. Heeft Drew Lock gekozen voor de toekomst en heeft de defense versterkt om ieder geval op korte termijn weer mee te kunnen doen om de prijzen. Maar in een ijzersterke divisie – waar de Kansas City Chiefs en Los Angeles Chargers vorig jaar de dienst uitmaakten – is het nog maar de vraag hoe ver ze echt kunnen komen. Voor nu lijkt een plek in de top van de AFC West nog een stap te ver, totdat Elway echt de quarterback heeft gevonden die de ploeg verder omhoog kan helpen.
VOORSPELLING: 8-8
Lees alle 32-in-32 artikelen hier!

Cover photo: David Zalubowski, The Associated Press

32-in-32 | Cincinnati Bengals: Taylor krijgt zware erfenis Lewis

Luuk Dokter
-
0

Cincinnati Bengals: Andy Dalton
Het NFL-seizoen is aanstaande en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 10 het team dat aan een nieuw tijdperk begint na het vertrek van Marvin Lewis: de Cincinnati Bengals

FREE AGENCY

De belangrijkste personele wijziging ten opzicht van vorige seizoen is het vertrek van Marvin Lewis uit Cincinnati. Een 36-jarige ‘rookie’ vervangt de man die zestien jaar aan het roer stond. Zac Taylor begint aan zijn eerste klus als hoofdcoach. In een gespreid bedje komt de voormalige quarterbacks-coach van de Miami Dolphins en LA Rams zeker niet terecht.

Veel hulp kreeg Taylor ook niet tijdens offseason, al is dit vaak typerend voor Cincinnati dat als geen ander team lang vasthoudt aan eigen draft picks en weinig geld spendeert aan dure free agents. Positieve noot was de contractverlenging van Tyler Boyd, maar verder werd er vooral geïnvesteerd in de breedte en het behoud van (blessuregevoelige en tegenvallende) spelers. Zo kregen pechvogel Tyler Eifert, zijn degelijke vervanger C.J. Uzomah en cornerback Darqueze Dennard (inmiddels op IR) een nieuwe verbintenis. Waarom ook Bobby Hart en Preston Brown werden beloond met een fors nieuw contract, blijft een raadsel.

NFL DRAFT

De Cincinnati Bengals mochten in de eerste ronde als elfde kiezen. Even was er hoop dat de nog beschikbare Dwayne Haskins in Cincinnati zou landen, maar er werd gekozen voor versterking van de dramatische offensive line. Of die keuze een juiste is, zal pas volgend jaar duidelijk worden. Offensive tackle Jonah Williams moet waarschijnlijk het hele seizoen missen vanwege een schouderblessure. Het is een terugkerend verhaal voor de eerste ronde-picks van de Bengals want ook Cedric Ogbuehi (2015), William Jackson III (2016), John Ross (2017) en Billy Price (2018) misten (een deel van) hun rookie-seizoen door blessures.

Verder schonken de Bengals pas in de derde ronde aandacht aan het linebacker-corps. Eén van de andere belangrijke pijnpunten in de afgelopen jaren. Germaine Pratt kan zich gaan opmaken voor een spoedcursus NFL. Gezien de beperkte concurrentie zal hij zeker zijn wedstrijden gaan spelen.
In ronde 2 draften de Bengals tight end Drew Sample, die bekend staat als een goede blocker. Dat kan van pas komen in de broze o-line van de Bengals. Voor die offensive line werd ook nog Michael Jordan gehaald, een voormalig ploeggenoot én opvolger van Billy Price bij Ohio State.
Tenslotte haalden de Bengals naast bescherming voor Andy Dalton ook een mogelijke concurrent. Al is het niet de verwachting dat Ryan Finley Dalton meteen naar de kroon kan steken. Wel moet Jeff Driskel vrezen voor zijn plaats.

OFFENSE

Voor de nieuwe hoofdcoach Taylor wordt het de grootste uitdaging om quarterback Andy Dalton optimaal te laten functioneren. De red rifle begint al weer aan zijn negende jaar als startende quarterback van de Cincinnati Bengals. Dalton kon ondanks de steeds verder afkalvende offensive line de afgelopen twee jaar nog redelijke cijfers overleggen (46 passing touchdowns, 23 interceptions). Taylor werkte als quarterback coach goed samen met Ryan Tannehill (2013-2015, Dolphins) en Jared Goff (2018, Rams) en moet wat Sean McVay-magie meebrengen naar Cincinnati.

Wapens heeft Dalton genoeg met A.J. Green (mist wel de seizoensopening door een blessure), de doorgebroken Tyler Boyd en John Ross, bescherming des te minder. De leegte die Kevin Zeitler en Andrew Whitworth achterlieten is nooit goed opgevuld. Daar komen de blessure van eerste ronde-pick Williams, het gedwongen pensioen van de betrouwbare Clint Boling en het waarschijnlijke vaarwel van Christian Westerman nog bij. Andy Dalton staat ook dit jaar elke snap in de gevarenzone met Cordy Glenn en Bobby Hart als starters op de tackle-posities. X-factor Joe Mixon kan Dalton ondersteuning bieden als hij zijn stijgende lijn van het afgelopen jaar (1168 yards in slechts 13 wedstrijden) doorzet.

DEFENSE

In 2018 was de defensie een nog groter pijnpunt dan de aanval. De Bengals gaven de meeste yards op van alle teams. Met 6.618 yards tegen kwamen ze gevaarlijk dicht in de buurt van het record van New Orleans Saints uit 2012 (7.042 yards). Het was een opmerkelijk slechte prestatie voor een linie waarin het talent wel degelijk aanwezig is. Achter de gevreesde defensive line met Carlos Dunlap, Geno Atkins, Carl Lawson en Sam Hubbard staat een degelijke secondary met onder andere William Jackson III en Jessie Bates, de man van het sterke rookie-seizoen in 2018.

Het grote probleem blijft het linebacker-corps, waar opnieuw onvoldoende in is geïnvesteerd. De contractverlenging van Preston Brown is niet per se een goed signaal, Nick Vigil bleek ook geen versterking en bad boy Vontaze Burfict is vertrokken. Het is aan Jordan Evans en Germaine Pratt om een stap vooruit te zetten, maar veel hoop op verbetering is er niet.

CONCLUSIE

De defensie kan het alleen maar beter gaan doen dan in 2018. Verder zijn er weinig aanknopingspunten om te denken dat de Cincinnati Bengals meer wedstrijden gaan winnen in 2019. Cincinnati is de belangrijkste kandidaat om de rol van lachertje van de NFC North over te nemen van de Cleveland Browns, maar met het op één na makkelijkste programma (T-27 strength of schedule) zullen er nog wel een paar overwinningen behaald worden.
VOORSPELLING: 4-12
Lees alle 32-in-32 artikelen hier!

Cover photo: Aaron Doster/USA Today Sports

Kost het uit-syndroom van de Cubs de club een play-off-plek?

Jasper Roos
-
0


De Chicago Cubs hebben een probleem. Voorafgaand aan het seizoen werd de club nog door velen als gedoodverfde play-off-kandidaat aangewezen, maar de voormalig lovable losers moeten dit jaar vrezen voor het hun toebedeelde plekje in de postseason.
Maar.. Chicago staat toch ‘gewoon’ maar één wedstrijd achter de St. Louis Cardinals op een tweede plek in de divisie en is met Philadelphia en Washington in de running voor een eventuele Wildcard? Ja, maar toch kunnen de komende weken wel eens heel vervelend uitpakken voor de Cubbies.
De club kan namelijk buiten Wrigley Field niet winnen.

EXTREME SPLITS

Eén blik op de statistiekenpagina van de 2019 Cubs schetst namelijk een ongelooflijk beeld. In eigen huis aan de North Side van Chicago is de club namelijk een indrukwekkende 41-19, goed voor het op drie na beste record in eigen huis. De Cubs hoeven slechts de Yankees (47-19), Astros (43-15) en Dodgers (48-16) voor zich te dulden in de Major League. Het is echter het away record van de Chicagoans dat een stevige stok tussen de spaken van de Cubs’ postseasonfiets kan steken. Met 23-38 staan Maddon’s mannen stevig in de onderste vijf en laat het slechts de ultieme laagvliegers uit Miami (20-36), Baltimore (21-39), Kansas City (20-41) en de historisch slechte Detroit Tigers (19-39) achter zich.
Inderdaad, dat betekent dat de Cubs qua uit-record voorbijgestreefd zijn door onder andere de Pirates, Mariners, Rockies en Blue Jays, allemaal teams die het seizoen al volledig kunnen laten lopen en nergens meer voor spelen. Waar gaat het op vreemde bodem dit jaar telkens fout voor Chicago?

OORZAKEN

Een dusdanig (bijna ongelooflijk) verschil tussen thuis- en uitstatistieken wordt natuurlijk nooit veroorzaakt door slechts één element van het spel. Daar moet meer achter zitten. Het grootste probleem lijkt echter bij de pitching te liggen.
Aanvallend gezien zijn er wel wat verschillen, maar die zijn te overzien. Thuis slashen de Cubs .263/.344/.463 met een .807 OPS, terwijl ze daar in uitwedstrijden een .244/.320/.439 lijn tegenover zetten met een .759 OPS. Natuurlijk, die lijnen zijn niet bepaald hetzelfde, maar opzich is dit geen verschil dat een dusdanige discrepantie zou moeten aanbrengen in het totaalplaatje.
De pitching is echter een ander verhaal. Thuis, waar Cubs-werpers een .683 winning% noteren, staat er een sterk 3.35 ERA op het bord, met een .233 on-base average (OBA), een .298 opponents on-base percentage (OOBP), een .384 opponents slugging% (OSLUG) en een .682 opponents on-base plus slugging (OOPS).
Wanneer de Cubs-staff zich echter buiten Wrigley Field bevindt, heeft het collectief beduidend meer moeite met tegenstand: .371 winning%, een 4.90 ERA, .267 OBA, .341 OOBP, .455 OSLUG en .797 OOPS.
Oops, indeed…

PROBLEMEN VOOR DE EINDSPRINT

Wat er ook ten grondslag ligt aan dit verschil, het hoeft in de aard der zake niet zo’n groot probleem op te lossen voor de gemiddelde honkbalclub, ware het niet dat de Cubs een away-heavy en zwaar laatste stuk van het jaar tegemoet gaan.
De club heeft nog 40 wedstrijden te gaan, waarvan bijna de helft (19 stuks) van de uitvariant. Daarbij treffen de Cubs sowieso nog de Nationals (3x), Brewers (7x) en Cardinals (7x). Tussendoor zit ook nog een cross-country serie van vier duels tegen de Padres ingepland, waarbij de Cubbies van Milwaukee naar San Diego en terug naar Pittsburgh moeten vliegen, in een tijdspanne van vijf dagen. Als klap op de vuurpijl eindigt het Cubs-seizoen met zes uitwedstrijden, waarvan de laatste drie zich in het hol van de leeuw afspelen: in en tegen de huidige koploper in de NL Central, de St. Louis Cardinals.

DIVISIEWINST

Diezelfde Cardinals hebben dus de kans om de Cubs niet alleen van een NL Central-titel af te houden, maar zelfs volledig uit de postseason te weren. De Redbirds hebben namelijk een beduidend eenvoudigere laatste maand, waarin de club meerdere keren de Reds en Rockies, maar ook de Giants, Pirates en Diamondbacks treft.
Niets is onmogelijk in het honkbal en Joe Maddon heeft al vaker bewezen zijn teams vanuit moeilijkere posities naar succes te kunnen loodsen. Na viereneenhalve maand van uitproblematiek, moet er inmiddels echter wel gevreesd worden voor de Cubs. St. Louis achterhalen wordt al lastig genoeg en de Brewers staan ook maar ‘gewoon’ één wedstrijd achter Chicago. Daarbij moeten ook de Nationals en Phillies afgehouden worden voor een Wildcard. Kortom, de Cubs moeten aan de bak. En hoe.

Coverfoto: Mitchell Leff/Getty

Dutch Watch: mijlpaal voor Bogaerts, slecht nieuws voor Profar

Hans Mulder
-
0

Een week met wisselend succes voor de spelers uit het Koninkrijk. Met Ozzie Albies, Xander Bogaerts en Didi Gregorius ging het alleszins redelijk, maar Jonathan Schoop en Jurickson Profar moeten vrezen voor hun plek. Andrelton Simmons werd aan de kant gehouden met een enkelblessure en Kenley Jansen kreeg een blown save achter zijn naam.

Wat Ozzie Albies betreft, dreigen we in herhaling te vallen. De kleine infielder zal daar niets op tegen hebben, want dat betekent dat hij goed bezig is. Ook afgelopen weekend wist Albies wel weer raad met zijn slaghout. Gemakkelijk hadden de Atlanta Braves het niet in Miami, maar hun tweedehonkman kwam weer door met 7 hits. Terug van hun road trip speelden de Braves deze week een belangrijke serie tegen de New York Mets. Albies pakte zijn hits weer mee, maar was minder aanwezig dan in de voorgaande series.

OZZIE BLIJFT BEZIG

De vlucht vanuit Minneapolis zat nog in de benen bij de Braves, want veel bakten ze er op 8 augustus niet van tegen de Marlins. Albies noteerde weliswaar z’n zevende triple van het jaar, maar meer dan die ene hit zat er niet in. Atlanta leed een 9-2 nederlaag, maar revancheerde zich een dag later. Met 4-for-5, zijn derde 4-hit game in vier wedstrijden, was Ozzie weer zichzelf. Z’n eerste at-bat was ook zijn beste, want in de eerste inning knalde Albies zijn 18e homerun over de hekken. Hij gaf daarmee het goede voorbeeld op weg naar een 8-4 zege. Zaterdag opende onze landgenoot de score met een RBI-double in de achtste inning. Hij was 2-for-4, maar tot een tweede zege leidde het niet: 6-7. De Braves sloten af met een zeer zwaarbevochten 5-4 overwinning. Albies had hier geen aandeel in. Met 0-for-3 stokte zijn hitting streak op acht wedstrijden.
Na een rustdag op maandag pakte Ozzie dinsdag de draad weer op. In de vierde inning mocht hij weer een single bijschrijven, maar verder dan het tweede honk kwam de infielder niet. Het was z’n enige hit in vijf slagbeurten. Atlanta opende deze belangrijke serie van drie met een 5-3 zege. Met een RBI-single in de tweede ontmoeting zorgde Albies in de zevende inning voor de zesde run van de Braves. De koploper in de NL East maakte het zichzelf in de negende inning nog lastig door twee runs toe te staan, maar Albies en de zijnen hielden stand: 6-4.
Na drie innings keken de Braves donderdag al tegen een 7-1 achterstand aan. Nu was het de beurt aan de Mets om zichzelf in de problemen te brengen. Een 10-4 achterstand werd in de negende teruggebracht tot 10-8, maar daar bleef het bij. Albies was opnieuw 1-for-5.

Augustus was nog niet de maand van Xander Bogaerts. Of van de Boston Red Sox. Op 1 augustus was de achterstand op de Tampa Bay Rays, in het bezit van één van de wildcards, nog te overzien. De titelverdediger moest drie gewonnen wedstrijden goed zien te maken. Inmiddels is dat aantal meer dan verdubbeld. De Rays doen het goed in augustus en Boston leek het winnen verleerd. Zelfs Xander Bogaerts deelde deze maand in de malaise. Ook deze week moesten we aanvankelijk goed zoeken om ergens een hit van onze landgenoot te ontdekken. Tegen de Indians stond de oude Bogaerts echter weer op voor de Red Sox. Woensdag mocht hij zelfs een jubileum vieren.
Die hit kwam er vorige week donderdag niet tegen de bezoekende LA Angels. Bogey was 0-for-3 met twee strikeouts. Zijn ploeg noteerde slechts vijf hits, maar toonde zich erg effectief getuige de 3-0 overwinning. In de tweede ontmoeting tekende Bogaerts voor zijn 39e double van het jaar en werd hij even later door een homerun van JD Martinez binnengeslagen. Dat was precies wat de Red Sox nodig hadden, want de geplaagde ploeg van Alex Cora liep uit naar een 16-4 zege. Het was pas hun derde win in de laatste 12 wedstrijden. Daar kwam vorig weekend ook niets meer bij.
Zaterdag deelden de Halos een volgende tik uit door in Boston met 12-4 te winnen. Met 0-for-5 had Bogaerts aan slag niets in te brengen. In de laatste clash voegde de kortestop nog een hit aan z’n totaal toe. Het hielp niets, want LA won in extra innings met 5-4.

MIJLPAAL

In Cleveland kreeg Bogaerts zijn knuppel weer aan de praat. Hij was in de eerste wedstrijd 2-for-5, maar vooral zijn RBI-double in de negende inning was belangrijk. Mookie Betts kon daardoor de 5-5 scoren, maar in de gelijkmakende negende ging de winst alsnog naar de Indians: 6-5. Ook de tweede ontmoeting was spannend en ging tot het gaatje en verder. Dit keer geen RBI voor onze landgenoot, maar wel weer een hit. In 10 innings was het dit keer Boston dat aan het langste eind trok: 7-6.


Die RBIs kwamen afgelopen woensdag wel voor Bogey. Met 3-for-4 deed zijn slaggemiddelde goede zaken, maar in de derde inning was er een mijlpaal. In zijn 878e wedstrijd in de majors sloeg hij z’n 100e homerun. Deze leverde één run op, maar dat dit beter kan bewees Bogaerts in de zevende. Met twee honken bezet ging de bal opnieuw het stadion uit voor zijn 101e homer. Hij tilde de voorsprong van 2-1 naar 5-1 en brak daarmee het verzet van The Tribe. Xander Bogaerts stond na dit duel op 27 homeruns en 92 RBIs voor ’t seizoen. Wat RBIs betreft doet in Boston alleen Rafael Devers (94) het beter. Ook op het lijstje met homeruns staat Bogey tweede. Met 28 homers moet hij alleen JD Martinez voor zich dulden.

Met Didi Gregorius aan boord gaan de New York Yankees in een zetel richting de titel in de AL East. De Bronx Bombers strijden met de LA Dodgers om het beste record in de MLB, maar wij richten ons natuurlijk vooral op de prestaties van Gregorius. De geboren Amsterdammer is inmiddels weer helemaal fit en wordt niet langer geplaagd door zijn elleboog of z’n hand. Tegen de Toronto Blue Jays was er vorige week dan ook “gewoon” een plek in de starting line-up voor ‘m weggelegd. In Ontario ging het allemaal niet vanzelf, maar de Yankees kregen daarna tegen de Orioles de kans om het aantal wins weer op te vijzelen.
Voor Didi Gregorius stond er op donderdag 8 augustus een hitting streak op het spel. Een erg bescheiden streak, maar ook die tellen. Vier wedstrijden op rij was de kortestop doorgekomen met minimaal één hit en daar kwam tegen de Blue Jays een vijfde bij. In de derde inning kwam hij door met een single waarna Cameron Maybin ‘m over de thuisplaat sloeg voor een 6-0 voorsprong. New York won met 12-6, maar moest de volgende twee duels aan de Blue Jays laten. De streak van Gregorius stokte bij zes wedstrijden. Verder dan een single in de eerste inning van de tweede wedstrijd kwam Sir Didi in deze serie niet. Hij was 2-for-13 aan slag en bleef de vierde wedstrijd aan de kant. Dit pitcher’s duel werd met 1-0 door de Yankees gewonnen.

DIDI DENDERT DOOR

In Baltimore stond Gregorius weer in de starting line-up en dat zouden de Orioles weten ook! Hij had slechts één at-bat nodig voor zijn negende dinger van het seizoen. Met twee man aan boord en een 1-0 achterstand timmerde Sir Didi de bal het stadion uit voor een 3-1 voorsprong. In de zevende inning kon hij middels een sac fly nog een vierde RBI aan zijn totaal toevoegen. Gregorius was daarmee verantwoordelijk voor de helft van de productie, want de Yankees wonnen met 8-5.
De tweede wedstrijd van de doubleheader (11-8 winst) sloeg de Amsterdammer over, maar dinsdag stond hij weer op z’n post. Hij was 1-for-5 met een double en een run in dit met 8-3 gewonnen duel. De Yankees konden de bezem pakken, want ook de laatste ontmoeting werd gewonnen (6-5). Gregorius was 1-for-4 met een RBI in de eerste inning.

De LA Dodgers hebben helemaal niets te vrezen van de rest van de divisie. Vorige week stonden Kenley Jansen en de zijnen tegenover de Arizona Diamondbacks, een ploeg die verwikkeld is in de strijd om de tweede plaats maar wel aankijkt tegen een achterstand van bijna 20 wedstrijden ten opzichte van de Dodgers. Voor het eerst sinds juni moest Jansen weer eens twee dagen op rij aan de bak en dat werd geen onverdeeld genoegen voor de Nederlandse closer. Na die serie vertrokken de Dodgers naar Florida voor een ontmoeting met die Marlins.

DOMPER

Over het algemeen is een 2-0 voorsprong in de negende inning wel veilig als Kenley Jansen de bal krijgt. Er zijn altijd uitzonderingen en de wedstrijd van vrijdag 9 augustus was zo’n uitzondering. LA had in de derde inning een 2-0 voorsprong genomen en Jansen had slechts drie nullen nodig voor zijn 27e save. Nick Ahmed opende de inning echter met een single en bracht Jansen aan het wankelen. Carson Kelly ging het gevecht aan en joeg de zevende pitch het stadion uit. Het was de zevende homer die Jansen dit seizoen toe moest staan en deze kostte hem z’n vijfde blown save. Dat is zijn hoogste aantal sinds 2016.
Het werd nog vervelender toen de D-backs in extra innings met 3-2 wonnen. Een dag later pakte Jansen zijn kans op eerherstel. Hij had 14 pitches nodig voor drie nullen, maar bij een 4-0 voorsprong leverde het geen save op.

Kenley Jansen heeft wel eens een beter weekend gekend. Tegen Arizona liep hij tegen zijn zesde blown save aan. Photo: Mark J. Rebilas/USA TODAY Sports

In Miami kon Kenley Jansen rustig achterover gaan zitten. Zijn Dodgers lieten de thuisploeg alle hoeken van Marlins Park zien. LA opende de serie met een afgetekende 15-1 win en lieten dit volgen door een 9-1 overwinning. Voor onze landgenoot viel er dus weinig eer te behalen en dat veranderde ook donderdag niet. Dit keer waren het echter de Marlins die uitpakten. Starter Walker Buehler had het lastig en na vijf innings stond er 8-1 in het voordeel van Miami op het bord. Op het moment dat Jansen zich in de zevende inning naar de heuvel begaf, was de achterstand teruggebracht tot 13-7. De closer had slechts 12 pitches nodig om een einde aan deze inning te maken. Brian Anderson raakte hem nog met een double, maar verder verliep de werkdag van Kenley Jansen zonder problemen. Met een 13-7 nederlaag stapten de Dodgers in het vliegtuig naar Atlanta.

Na hun serie tegen de Cubs bleven Jurickson Profar en de Oakland A’s nog even hangen in Chicago voor een drieluik tegen de White Sox. De veelzijdige Profar mocht weer drie keer starten. Franklin Barreto, z’n concurrent op het tweede honk, werd eerder deze maand naar Triple-A gestuurd om ruimte te maken voor Stephen Piscotty. Goed nieuws voor onze landgenoot, maar dan moet je er wel iets mee doen. Dat lukte tegen de White Sox maar matig. Aan slag was Profar 1-for-11. Na deze duels keerden de A’s terug naar de westkust waar de San Francisco Giants hen op stonden te wachten.
Oakland begon goed aan de serie en dat gold in zekere zin ook voor Jurickson Profar. Voor de vierde keer in vijf wedstrijden was de infielder goed voor een hit. In de achtste inning zette Profar met een RBI-double zijn ploeg op een 5-0 voorsprong. Zelf scoorde hij in diezelfde inning de zevende en laatste run. Profar bepaalde daarmee de eindstand op 7-0. Helaas voor de Oranje-international bleef het bij deze ene hit. Zaterdag bereikte hij in de tweede wedstrijd nog wel het eerste honk na vier wijd, maar zijn overige slagbeurten leverden niets op.
Met zijn 1-for-11 in deze serie daalde zijn slaggemiddelde naar .205 en daarmee bungelt hij in Oakland onderaan het lijstje van de regulars. Ook de overige A’s regen de hits niet aaneen, maar na een 3-2 nederlaag in de tweede was een 2-0 winst in de derde wedstrijd toch voldoende voor winst in de serie.

SLECHT NIEUWS

In San Francisco kreeg Profar opnieuw een teleurstelling te slikken. De infielder is aan slag nauwelijks van waarde voor de A’s (.205 batting average) en kreeg te horen dat hij achter Corban Joseph de tweede viool gaat spelen op het tweede honk. De inmiddels 30-jarige infielder speelde tot afgelopen woensdag slechts 16 wedstrijden in de majors, maar deed het in Triple-A dusdanig goed dat hij de voorkeur krijgt boven Profar. In de eerste wedstrijd tegen de Giants nam Chad Pinder de positie van Profar over en was er voor onze landgenoot een rol weggelegd als pinch runner in de negende inning. Verder dan het derde honk kwam hij niet in de wedstrijd die met 3-2 verloren ging. De tweede ontmoeting bekeek Profar vanuit de dug-out en zag hij hoe Joseph 1-for-4 was met een RBI in de negende inning. De A’s boekten hun 68e zege van dit seizoen: 9-5.

Jonathan Schoop zal zich zijn verblijf in Minnesota ook anders hebben voorgesteld. Af en toe toonde hij aan slag wel zijn kracht, maar hij lijkt geen schim van de speler die in 2017 nog de All-Star Game speelde en tot 32 homeruns en 105 RBIs kwam. Z’n 16 homeruns dit seizoen zijn niet zo slecht, maar de Twins zullen toch hebben ingezet op meer dan de 44 RBIs die er nu achter de naam van Schoop staan. Op het tweede honk geeft manager Rocco Baldelli tegenwoordig de voorkeur aan de 22-jarige Luis Arraez en moet Schoop het doen met wat spaarzame invalbeurten.
De Twins speelden afgelopen weekend de belangrijke serie tegen de Cleveland Indians. Inzet was de eerste plaats in de divisie en gezien de voorsprong die Minnesota halverwege juni nog had (11.5 wedstrijden) mocht dit wel een klein mirakel heten. Misschien was het wel een teken aan de wand dat Baldelli in deze serie nauwelijks een beroep deed op Jonathan Schoop. Zijn OPS is met .751 veel lager dan dat van Arraez (.867), die weer mocht starten op het tweede honk. De jonge Venezolaan kon ook niet voorkomen dat de Twins in eigen huis drie van de vier duels verloren.
Schoop kwam alleen in actie tijdens de vierde ontmoeting. Met 1-for-4 kon hij niet imponeren. Wat hits (9) betreft gingen de teams gelijk op, maar Cleveland ging veel beter met de scoringskansen om. Met 7-3 ging de zege naar de Indians, die daarmee op gelijke hoogte kwamen in de AL Central.

BIJROL

Voor Jonathan Schoop begon de road trip met een rol als pinch hitter in Milwaukee. Z’n Twins hadden een 7-5 voorsprong in de achtste inning toen Schoop naar het slagperk liep. Hij sloeg in plaats van reliever Tyler Duffey, maar werd met drie slag opzij gezet. Aan de score veranderde niets, waardoor de Twins met een goed resultaat aan de 6-game road trip begonnen. Afgelopen woensdag stond de naam van Schoop als achtste genoteerd in de batting order en mocht hij pas voor de vierde keer deze maand starten.
In de vierde inning sloeg de infielder zijn 20e double van het seizoen en hij mocht even later z’n 50e run scoren. Minnesota nam een 5-2 voorsprong in die inning, maar deze verdampte in de achtste. Een homerun van outfielder Trent Grisham was goed voor drie runs en een 6-5 zege voor de Brewers.

Het goede nieuws voor de LA Angels was dat er deze week weer eens gewonnen werd. Op bezoek in Boston kwam er een einde aan de 8-game losing streak. Het slechts nieuws is dat dit nog altijd gebeurde zonder hun vaste kortestop. De organisatie plaatste Andrelton Simmons vorige week op de injured list met een enkelblessure en de 29-jarige infielder is daar nog altijd niet helemaal van hersteld. De verwachting is dat de viervoudig winnaar van een Gold Glove dit weekend weer voorzichtig begint te trainen.
Met 10 nederlagen in de laatste 12 wedstrijden begonnen de Halos vorige week donderdag aan de serie tegen de eveneens geplaagde Red Sox. De serie van vier begon teleurstellend met twee nederlagen. Boston duwde de tegenstander nog verder in de put, maar in de derde ontmoeting vond LA toch een ladder om hier enigszins uit te klimmen. Met twee opeenvolgende zeges namen de Angels afscheid van Fenway Park en zette het team koers naar huis voor een drieluik tegen de Pirates. Het toch al broze zelfvertrouwen kreeg daar wederom een knauw. In de eerste twee duels kregen de Halos in totaal 20 runs om de oren. Na een 10-2 en een 10-7 nederlaag werd de laatste ontmoeting echter met 7-4 gewonnen.

Coverfoto: Greg Fiume/Getty Images

32-in-32 | Detroit Lions: op zoek naar verbetering

Sport Amerika
-
0

Detroit Lions head coach Matt Patricia
Het NFL-seizoen is aanstaande en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 7 het team dat met een lading ex-Patriots op zoek gaat naar verbetering: de Detroit Lions
Door Dennis van der Geest

FREE AGENCY

De Detroit Lions hebben zich in free agency versterkt met wide receiver Danny Amendola, cornerback Justin Coleman, en defensive end Trey Flowers, allemaal bekend van de New England Patriots. Net zoals coach Matt Patricia, die daar jarenlang defensive coordinator was. Naast deze Super Bowl-winnaars werd er ook geïnvesteerd in de zwakke tight end-groep met Pittsburgh Steeler Jesse James. Al deze aanwinsten lijken te gaan starten. Al met al dus geen slechte vangst. Heel recent is ook defensive tackle Mike Daniels van de Green Bay Packers toegevoegd aan een steeds steker wordende d-line.

Safety Glover Quin en offensive tackle T.J. Lang vertrokken uit Detroit, zij hebben de NFL achter zich gelaten. De grote afwezige voor het komende seizoen is echter Ezekiel Ansah. In de laatste paar jaar was hij de belangrijkste pass rusher van het team. Tenminste, totdat blessures zijn 2018-seizoen drastisch inkortten. Ook daarvoor heeft Ansah last gehad van verschillende blessures. Desondanks was hij een enorme aanwinst zolang hij maar op het veld stond. Met name in 2015 en 2017 had hij een grote invloed, afgewisseld door een aantal matige seizoenen.

NFL DRAFT

Met genoeg te verbeteren en te bewijzen in Matt Patricia’s tweede jaar is er toch gekozen voor een opmerkelijke first rounder: TE T.J. Hockenson. Hoewel hij wordt gezien als één van de betere blocking tight ends, bestaat er toch wat ontevredenheid. Men is in Detroit de teleurstellende Eric Ebron (10e pick overall in 2014) namelijk niet vergeten. Dat hij zich zo sterk herpakte in Indianapolis wordt hem niet in dank afgenomen. Hockenson moet zich nu al tegen die geschiedenis wapenen, maar dat lijkt hem goed af te gaan. De vergelijking met Rob Gronkowski wordt overigens ook veel gemaakt. Niet per se wat betreft zijn fysiek, maar wel in de hoedanigheid dat ex-Patriot hoofdcoach Patricia op zoek zou zijn naar ‘zijn’ franchise tight end.

Nog een verrassing in de ronde erna: linebacker Jahlani Tavai, die waarschijnlijk niet vanaf week één gaat starten. Hij heeft in 2018 slechts acht keer gespeeld voor de Hawaii Rainbow Warriors. Tot dusverre weert zich echter aardig in het pre-season. In ronde drie ging Detroit voor Will Harris, een safety. Als grote defensive back (188 cm, 95 kg) zal hij zich met name moeten bewijzen tegenover de derde ronde pick van vorig jaar, Tracy Walker. De keuze voor Harris past wel in de lijn van grote, zware verdedigers die Patricia naar Detroit haalde. In de rondes daarna gingen de Lions voor potentiële edge rusher Austin Bryant. Wellicht vangt hij in de toekomst het verlies van Ansah op. Met Amani Oruwariye, cornerback, gingen ze vervolgens voor nog meer defense. Hij is net als Will Harris lang voor zijn positie (185 cm), maar vooralsnog ziet men hem niet als starter.

OFFENSE

Jim Bob Cooter, één van de mooiere namen in de NFL, keert niet terug als OC. De Detroit Lions gaan van start met een nieuwe offensive coordinator, Darrell Bevell. Hij werkte hiervoor bij de Seattle Seahawks. De afgelopen paar jaar draaide de offense vooral om rush ondersteuning voor de passing game van Matthew Stafford te vinden. Dit jaar concentreerde men zich op het vinden van tight ends.
Het team heeft jarenlang geen degelijke running back gehad, waardoor al die tijd is geleund op Stafford. Hij werd in die jaren overigens prima ondersteund door zijn receivers. Dit jaar is hij Golden Tate en Theo Riddick echter kwijtgeraakt. Beiden ontweken geregeld tackles om zo korte passes om te zetten in enorme terreinwinst. In hun plaats komt Danny Amendola, die samen met Kenny Golladay en Marvin Jones de voornaamste targets vormt. Naast de wide receivers zetten Patricia en Bevell dus zwaar in op de tight end-positie. Na het vertrek van Eric Ebron moest deze positie dan ook goed aangepakt worden. Met de eerste ronde pick, T.J. Hockenson, en recente aanwinst Jesse James hebben de Detroit Lions nu twee mogelijkheden voor deze positie. De kans is groot dat beiden tegelijkertijd het veld zullen zien.

De offensive line is grotendeels hetzelfde als vorig jaar. Tackles Taylor Decker en Rick Wagner hebben een uitstekend 2018 gespeeld en bleven bij de Lions. Left guard Frank Ragnow gaat weer terug naar de center-positie, de positie waar hij zijn hele college-carrière gespeeld heeft. Voor hem kan het zelfs een upgrade zijn ten opzichte van zijn oude plek. T.J. Lang is wel vertrokken. In zijn plaats speelt Kenny Wiggins, die na Lang’s blessure vorig jaar al ervaring als starter opgedaan heeft.
Terug naar de running backs: na jaren onduidelijkheid en slechte prestaties op die positie, lijken de Lions eindelijk een oplossing te hebben. Kerryon Johnson was vorig jaar de eerste 100-yard rusher sinds 2013 en de Lions eindigden zelfs als 23e in totale rushing yards. Dit na een 32e positie in 2017, een 30e in 2016 en een 32e in 2015. Zonder LaGarrette Blount en Theo Riddick, maar met CJ Anderson en de enige andere terugkerende back Zach Zenner blijft de running game een punt van aandacht. Met de sterke offensive line en het investeren in twee tight ends heeft de RB-groep de ruimte om zich in 2019 te verbeteren.
Al met al is de verwachting dat de offense het ongeveer zal doen als in afgelopen jaren. De voornaamste onbekende factor is de nieuwe coördinator. De grootste verbetering is op tight end-gebied, maar tegelijkertijd is Stafford wel twee van zijn favoriete targets kwijt.

DEFENSE

Paul Pasqualoni keert terug voor zijn tweede jaar als defensive coordinator. Samen met ex-Patriots DC Matt Patricia is de verdediging sterk aangepakt en verbeterd. Het aantrekken van Damon ‘Snacks’ Harrison heeft ervoor gezorgd dat de Lions in de tweede helft van 2018 nog maar 56 rushing yards per wedstrijd toelieten. In de weken voor zijn komst waren dit gemiddeld 139,3 rushing yards per wedstrijd. Dit maakte het leven van zijn medespelers een stuk makkelijker en de Detroit Lions eindigden zelfs als 10e op totaal toegelaten yards. De verwachting is dat dit de nieuwe standaard wordt.
Op de lijn zien we naast Harrison nog drie andere spelers die een razendsnelle ontwikkeling hebben doorgemaakt: Romeo Okwara, A’Shawn Robinson, en Da’Shawn Hand. Daarnaast is Trey Flowers toegevoegd aan het roster. Hij zal één van de drie eerder genoemden tot wissel bombarderen. Later is ook ex-Packer Mike Daniels aangesloten en daarmee heeft Detroit een d-line om rekening mee te houden.

De linebackers zijn niet veel veranderd vergeleken met afgelopen seizoen en hier ligt dan ook een risico. Al met al hebben de Lions niet bijzonder veel talent rondlopen op deze positie. Ook al heeft Jarrad Davis zich aardig ontwikkeld en is hij terug voor zijn tweede jaar. Devon Kennard is de speler met de hoogste verwachtingen. In 2018 had hij zeven sacks en negen tackles achter de line of scrimmage. Jahlani Tavai werd in de tweede ronde van de draft toegevoegd aan de groep en zal zich moeten bewijzen. Desondanks wordt er nogal wat groei verwacht van deze jonge groep.
De meningen over de secondary zijn verdeeld. Aan de ene kant is daar Darius Slay, Detroit’s enige Pro Bowler in 2018 die bovenaan eindigde in interceptions. Aan de andere kant vertrok Glover Quin, jarenlang gewaardeerd safety. Justin Coleman arriveerde wel van de Seahawks, Rashaan Melvin verliet Oakland voor Detroit, en er is een pick gespendeerd aan een ruwe cornerback. Teez Tabor heeft zich vooralsnog niet kunnen ontwikkelen tot een goede partner voor Slay, en het lijkt erop dat de secondary het grootste zorgenkind wordt.
Alles bij elkaar moet de defense het weer een stuk beter doen dan vorig jaar. Wellicht kunnen we aan het eind van het seizoen zeggen dat Patricia de defensie heeft omgevormd van een slechte middenmoter tot een subtopper-of nog beter.

CONCLUSIE

De Detroit Lions maken zich op voor een seizoen dat hoe dan ook een verbetering moet zijn ten opzichte van vorig jaar (4e in NFC North). En dat in een extreem competitieve divisie met de Bears (12-4 in 2018) en de Vikings (8-7-1). De Packers met Aaron Rodgers waren vorig jaar nog de slechtste divisie-opponent (6-9-1). Met een sterke d-line, een nieuwe OC en coach Patricia die zijn head coach-vuurdoop achter de rug heeft, zijn er goede stappen gezet. Of deze stappen genoeg zijn met het zware speelschema (AFC West, NFC East, tweemaal NFC North) moet nog blijken.
VOORSPELLING: 8-8
Lees alle 32-in-32 artikelen hier!

Cover photo by: Michael Reaves/Getty Images

32-in-32 | Jacksonville Jaguars: Het jaar 1 na Blake Bortles

Justin Kevenaar
-
0


Het NFL-seizoen is aanstaande en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel zes kijken we naar een team dat in 2017 nog bijna de Super Bowl haalde, maar afgelopen jaar ver terugviel: de Jacksonville Jaguars.

FREE AGENCY

Dit jaar staat vooral in het teken van het eerste jaar van Nick Foles die daarmee Blake Bortles komt te vervangen. De achtbaan die Bortles heet is daarmee voorbij. In vijf seizoenen ging Bortles slechts 24-49 als startende quarterback, maar een 2017-seizoen waarin de Jaguars bijna de Super Bowl haalde gaf de franchise toch nog wat hoop. De terugval van vorig jaar maakte echter duidelijk dat er wat moest gebeuren en dat is gedaan met het binnenhalen van Nick Foles: de man die in 2017 de Super Bowl won.
Foles kent zelf ook een carrière van ups en downs en komt hiermee bij zijn vierde team terecht. Nadat zijn eerste vertrek uit Philadelphia (naar de St. Louis Rams) uitliep op een nachtmerrie die hem bijna noopte tot stoppen, hoopt men in Jacksonville dat het ditmaal wel goed gaat. Met Foles hopen ze de game manager te hebben die Bortles nooit kon zijn en waarmee ze net als in 2017 weer met de grote jongens mee kunnen doen.

Buiten Bortles om bleef het relatief rustig in Jacksonville. Wel gingen er twee ervaren defensieve krachten weg in Malik Jackson en Tashaun Gipson terwijl de depth achter Leonard Fournette compleet gaat veranderen met het vertrek van twee runningbacks in Carlos Hyde en TJ Yeldon.
Aan de andere kant werden er wel drie potentiële starters gehaald in Jake Ryan, Geoff Swaim en Chris Conley. Geen grote namen, maar wel spelers die op hun positie een nuttige rol kunnen gaan vertolken.

NFL DRAFT

De identiteit van de Jaguars richt zich de afgelopen jaren vooral op een fenomenale pass rush gecombineerd met een sterke secondary. En met de keuze voor Josh Allen willen ze dat voortzetten. Allen is op papier alles wat je zoekt in een moderne pass rusher die met zijn veelzijdigheid ook in coverage uit de voeten kan. Dit kom allemaal door zijn atletisch vermogen en explosiviteit die in college ook tot de nodige productie leidde. Binnen een sterke Jaguars-defensie moet Allen dan ook geen moeite hebben om zijn plek te vinden.

In de rest van de draft werd er echter meer gekeken naar probleemplekken. Zoals de offensive line, waar Jawaan Taylor, zo hoopt Jacksonville, snel een startende plek weet te bemachtigen. Datzelfde kan gezegd worden van de boomlange Josh Oliver, die met zijn basketball-frame op de tight end-positie een plek moet invullen die sinds het ouder worden van Marcedes Lewis nooit meer helemaal is ingevuld. Of hij er echter direct kan staan is de vraag.
Verderop in de draft is het vooral opletten op Ryquell Armstead die vanwege het vertrek van Yeldon en Hyde de tweede plek achter Fournette kan oppikken terwijl Gardner Minshew heel misschien een quarterback is om in de gaten te houden voor de toekomst.

OFFENSE

In eerste instantie verandert er weinig in de offense, behalve dat op de belangrijkste plek nu dus Nick Foles komt te staan. Hij wordt geflankeerd door Leonard Fournette die na alle blessureproblemen van vorig seizoen (439 yards in 8 games) weer hoopt terug te keren naar de vorm uit zijn rookie-seizoen. Toen behaalde hij 1,040 yards in 13 games en gezien het gebrek aan andere wapens in de offense komt er weer veel druk te liggen op Fournette.

Want kijkend naar de receivers heeft Foles niet de luxe die hij in Philadelphia was gewend. In plaats van Zach Ertz moet hij het – met alle respect – met Geoff Swaim en rookie Josh Oliver doen als tight end en bij de receivers is het een verzameling van bruikbare spelers waarbij er niemand echt bovenuit steekt. Daarbij komt dat Marquise Lee herstellende is van een zware kruisbandblessure, waardoor waarschijnlijk Conley, Dede Westbrook en DJ Chark in week 1 als startende receivers zullen beginnen.

DEFENSE

Ondanks het contractdispuut is Yannick Ngakoue terug en zal hij, samen met grote namen als Marcell Dareus, Calais Campbell en de rookie Josh Allen voor paniek proberen te zorgen bij de tegenstanders. Op dit front zijn de Jaguars zonder meer nog steeds éen van de sterkste teams in de NFL. Ook vorig seizoen waren de Jaguars, ondanks het slechte record, nog steeds een top 5-defense wanneer we kijken naar het aantal yards dat ze tegen kregen, dus dat is veelbelovend voor het aankomende seizoen.

Die defensive line voelt zich gesterkt door een drietal sterkhouders wat erachter staat: Myles Jack als middle linebacker en Jalen Ramsey en AJ Bouye als cornerback-duo. Dit laatste duo is op zijn beurt ook weer één van de beste in de NFL. De enige vraagtekens mogen dan ook geplaatst worden bij de rest van het linebacker-corps, waar het nog onduidelijk is hoe het kwartet van Jake Ryan, Leon Jacobs, Ramik Wilson en rookie Quincy Williams de speeltijd gaat verdelen.
Daarnaast is er ook een nieuwe safety-duo in Ronnie Harrison en Jarrod Wilson dat het vorige ervaren duo van Gipson en Barry Church moet vervangen. Maar met een sterke defensive line en ook een stel goede cornerbacks krijgen ze een stuk meer hulp dan ze bij menig ander team hadden gekregen.

CONCLUSIE

De Jacksonville Jaguars zitten – samen met heel veel andere teams – in een groep van teams die de potentie hebben om zich aan te sluiten bij de contenders, maar waar bij een beetje tegenslag ook de kans op vooruitgang nihil kan zijn. In het geval van de Jaguars is het vooral de vraag hoeveel Nick Foles met deze offense kan uitrichten en of de defensie op de sterke plekken fit kan blijven. Want in dat geval zal de defensie weer een punt van kracht zijn, maar als de offense nog steeds sputtert, lijkt een comeback naar de play-offs nog even uit te blijven.
VOORSPELLING: 8-8
Lees alle 32-in-32 artikelen hier!

Cover photo: Reinhold Matay-USA TODAY Sports

1...426427428...805Pagina 427 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU