Maandagavond verloren de Los Angeles Chargers in Mexico City van de Kansas City Chiefs. Voor LA was het hun zevende verlies. Elk van deze verliesduels was met een marge van 7 punten of minder. De vorm van veteran quarterback Philip Rivers in de laatste twee minuten van deze duels is zorgwekkend. Slechts 14 van de 35 (40%) passes kwamen aan, hij gooide voor nul touchdowns en maar liefst 4 interceptions. Samen goed voor een passer rating van 14.5. Patrick Mahomes had niet zijn beste duel, maar het was genoeg om de winst over de streep te trekken.
Chiefs offense beleeft teleurstellende eerste helft
Met 18 seconden te gaan was het Kansas City Chief Daniel Sorensen die een pass van Rivers in de Chiefs endzone ving. De score was 17-24 en de Chargers stonden na twee sterke plays (50 yard catch van Mike Williams, 21 yard catch van Austin Ekeler) in de Chiefs Redzone. De vierde interception (zevende in de laatste twee duels) van Rivers betekende het einde van het duel. In de eerste helft deden de Chargers nog wel hun best om de offense van de Chiefs te temmen. Kansas City kwam niet verder dan 109 yards met slechts 63 passing yards waarvan één interception. Desondanks gingen de Chiefs wel met een voorsprong de rust in: 10-9.
In het derde kwart hervond de KC offense haar vorm. Binnen de kortste keren stond het 24-9 door touchdowns van Darrel Williams en Travis Kelce. Mahomes zou het duel eindigen met 182 passing yards (19/32), een TD, interception en met het hoogste aantal rushing yards van zijn team (59). In het vierde kwart werd het verschil teruggebracht naar zeven. Rivers voltooide een pass op Keenan Allen en haalde ook de 2-point conversion binnen met een pass op tight end Hunter Henry. Wat volgde was een slechte offensieve reeks van de Chargers. Tot aan de laatste drive van de wedstrijd. Na een 4th down completion op Henry passte Rivers de bal voor 50 yards naar wide receiver Mike Williams. Met een 14-yard pass op Ekeler stonden de Chargers ineens in de Chiefs endzone. Overigens hadden ze bij beide passes geluk dat de klok gestopt werd. Zowel Williams als Ekeler waren namelijk niet out of bounds toen ze neerkwamen met de bal. Desondanks waren de Chargers niet in staat gebruik te maken van dit voordeel. Rivers beëindigde wedstrijd met een interception.
In een wedstrijd met twee gezichten trokken de Vikings aan het langste eind. De Broncos begonnen sterk en Minnesota speelde onherkenbaar. Een sterke tweede helft bracht de Vikings de winst. Ruim 1.300 kilometer verderop maakten de Detroit Lions het de Dallas Cowboys verdomd lastig. Met een back-up quarterback hielden de Lions lange tijd gelijke tred met Dallas. De superioriteit van Dak Prescott en zijn receivers gaf echter de doorslag.
VIKINGS KOMEN TERUG TEGEN STERK OPENENDE BRONCOS
Denver Broncos @ Minnesota Vikings | 23 – 27
Er waren nog ruim tien minuten te gaan in het vierde kwart toen Kirk Cousins in de endzone Stefon Diggs (vijf receptions voor 121 yards en een touchdown) bereikte. Een pass van 54 yards en de score was 23-20. Even later zou tight end Kyle Rudolph de winnende touchdown scoren. Bij rust stond het nog 20-0 voor de Broncos. De laatste keer dat een team een voorsprong van 20 punten bij rust verspeelde was San Francisco in 2014 tegen de Chargers. Tot nu toe wonnen NFL teams met die voorsprong bij rust 97 wedstrijden op rij. Die reeks is nu ten einde gekomen.
Voor quarterback Kirk Cousins was het één van de grootste comebacks in zijn carrière. In dienst van de Vikings was het pas de eerste keer dat hij een duel won waarbij hij in Q4 nog tegen een achterstand aankeek. In de eerste helft voltooide Cousins 11 uit 12 passes voor slechts 58 yards. In de laatste twee kwarten haalde hij 261 yards met drie touchdowns. De laatste paar minuten werden nog even spannend, aangezien de Broncos met 10 seconden te gaan in de redzone stonden. De redzone defense van Minnesota stopte de Denver offense en daarmee was de overwinning voor de Vikings veiliggesteld.
COWBOYS HEBBEN HET LASTIG, MAAR WINNEN RUIM VAN DETROIT
Dallas Cowboys @ Detroit Lions | 35 – 27
Met de winst tegen de Lions hebben de Cowboys een 6-1 record tegen teams met meer verlies- dan winstpartijen. De eerste overwinning tegen een team met een winning record moet nog komen. Tegen Detroit hadden de mannen uit Texas het echter niet gemakkelijk. Niettemin slaagden ze er weer in om meer dan 30 punten te halen en te winnen. Met Dak Prescott als drijvende kracht haalde de offense een totaal van 509 yards met een gemiddelde van 7.2 yards per play en een 3rd down slagingspercentage van 62%. Prescott haalde een passer rating van 116.6 met zijn 444 passing yards, drie touchdowns en geen enkele interception.
Wide receiver Michael Gallup was het favoriete target van Prescott. Hij ving de bal negen keer voor een totaal van 148 yards. Veteraan Randall Cobb behaalde een totaal van 115 receiving yards. Aan de andere kant was de Detroit offense goed voor 312 yards waarvan 121 yards over de grond kwamen. Back-up quarterback Jeff Driskel speelde een sterk duel, maar het bleek niet voldeonde.
OVERIGE DUELS
New Orleans Saints @ Tampa Bay Buccaneers | 34 – 17
Het verrassende verlies tegen de Falcons bleek een incident. De Saints wonnen overtuigend van de Buccaneers. Running back Alvin Kamara en wide receiver Michael Thomas waren voor New Orleans de sterkhouders in de offense. Bucs quarterback Jameis Winston had wederom een zware wedstrijd. Jacksonville Jaguars @ Indianapolis Colts | 13 – 33
De Colts offense had geen genade voor de Jaguars. Met maar liefst 264 yards over de grond bleven ze maar komen. De offense was daarmee niet afhankelijk van Jacoby Brissett, maar zodra hij wel nodig was, stond hij er. Bij de Jax begon Nick Foles sterk, maar daarna stelde het weinig meer voor. Wide reveiver D.J. Chark speelde weer een sterk duel.
Het was het affiche waar iedereen naar uitkeek. Het treffen tussen de twee meest atletische QBs in de NFL. Lamar Jackson vs Deshaun Watson. Wat betreft spanning stelde de wedstrijd flink teleur. De Ravens waren simpelweg veel te goed voor de Texans. Hoe anders is het in Atlanta. De Falcons spelen al sinds weken voor spek en bonen aangezien de playoffs buiten bereik zijn. Gek genoeg heeft het team sinds twee weken ineens het licht gezien. Vorige week werden de Saints kansloos gelaten in New Orleans. Gister was het de beurt aan de Panthers.
LAMAR EN DE RAVENS DEFENSE SLOPEN KANSLOZE TEXANS
Houston Texans @ Baltimore Ravens| 7 – 41
De Ravens baarden de laatste weken opzien. Onder andere door de Patriots te verslaan. Daarnaast is dit seizoen de grote doorbraak voor Lamar Jackson. De jonge QB speelt wekelijks de pannen van het dak en is ongrijpbaar voor menig defense. Er werd uitgekeken naar het duel met de Texans. De battle tussen Deshaun Watson en Lamar Jackson. Beiden staan symbool voor een nieuwe generatie QBs. Uiteindelijk bleken de Texans geen partij voor de Ravens die in bloedvorm verkeren.
WATSON ONDER DRUK
Een moeizame middag voor Watson tekende zich al vroeg af. Kenmerkend voor de Texans QB danste hij direct om een aantal verdedigers heen tijdens de eerste drive. In tegenstelling tot andere teams lieten de Ravens zich hier niet door in de luren leggen. Een sack rond de middenlijn werd opgepikt door de Ravens voor de eerste turnover van de middag. Het zou daar niet bij blijven. Vooral Matthew Judan was een constante dreiging voor Watson. Uiteindelijk zou Watson, die de laatste weken eindelijk goed beschermd werd, maar liefst zeven sacks tegen krijgen.
Overigens liep het ook niet meteen van een leien dakje bij de thuisploeg. Het enige wapenfeit in het eerste kwart, een field goal attempt, werd op de paal geschoten. Curieus was wel een gemiste pass interference penalty op DeAndre Hopkins. Een op het oog overduidelijke penalty werd niet gegeven aan de Texans, zelfs niet na review. Was die wel gegeven hadden de Texans op de 1-yard lijn de bal gekregen.
Meanwhile, DeAndre Hopkins misses a TD reception due to pass interference
I mean … the officials didn’t call it
They did review it … and STILL did not call it 🤦🏻♂️ pic.twitter.com/cGDFpV3jfk
— T̷R̷O̷Y̷ ̷H̷U̷G̷H̷E̷S̷ (@TommySledge) November 17, 2019
JACKSON ACCELEREERT
Het duurde een kwart, maar daarna kwam Lamar Jackson los. De eerste drive van het tweede kwart werd meteen afgerond met een pass op Seth Roberts. Het was een kenmerkende drive voor Jackson. Een combinatie van runs van de QB en perfect geplaatste passes. MVP waardig. De Ravens QB kreeg al snel de bal terug nadat Watson weer eens op de grond was gelegd. Ook deze drive was een masterclass. Passes en running plays wisselden elkaar in rap tempo af. Onmogelijk voor de defense van Houston om daar enig grip op te krijgen. Binnen de korste keren stond het 14-0 voor de Ravens.
WEERGALOZE RUN
Aan het begin van de tweede helft kreeg de thuisploeg wel de pass interference call mee na een licht duwtje van een Texans verdediger. Het resulteerde in een touchdown van Melvin Ingram. Meteen al de beslissing in de wedstrijd want Baltimore zou een 21-0 voorsprong thuis nooit meer weg geven. Zeker niet in deze vorm. Sterker nog, de thuisploeg ging vrolijk verder. Jackson onderstreepte zijn klasse maar weer eens met een 39-yard run, waarbij hij zes verdedigers in de luren wist te leggen. Watson kon nauwelijks iets inbrengen. Onder druk gooide hij de bal zomaar in de handen van een verdediger. Aan het eind van het derde kwart was het helemaal gedaan met de wedstrijd. De Ravens stonden op dat moment al met 27-0 voor.
Another week, another jaw dropping performance from @Lj_era8.
In het laatste kwart scoorden de Ravens nog twee touchdowns. Waaronder een 63-yard run van Gus Edwards. Carlos Hyde wist de eer te redden voor de Texans met een touchdown. De Ravens zijn on fire. Ze winnen nu al zes wedstrijden op rij en de titel in de AFC North kan ze bijna niet meer ontgaan. Met een klein oog zullen ze de Patriots in de gaten houden in de strijd om home field advantage.
Momenteel staat er geen maat op dit team en Jackson is hard op weg naar zijn eerste MVP-titel. Over twee weken ontvangen ze de 49ers in Baltimore. Een potentiële Superbowl preview. Voor Houston ziet het er iets anders uit. Ze zitten in de spannendste divisie in de NFL. In de AFC South ligt het namelijk zo dicht bij elkaar dat iedereen de divisie nog zou kunnen winnen. De komende weken worden spannend voor de Texans met ontmoetingen tegen de Colts en de Patriots.
FALCONS OP ALLE FRONTEN DE BAAS IN CAROLINA
Atlanta Falcons @ Carolina Panthers| 29 – 3
De Falcons waren de grote verrassing door vorige week uit het niets de Saints totaal te overklassen. Deze week was de vraag of dat een eenmalige opleving was of dat Atlanta structureel in de lift zit. Die vraag werd zondagmiddag beantwoord in Charlotte. De Falcons deden simpelweg alles goed en hadden niets te duchten van de Panthers. In defensief opzicht is het team helemaal opgebloeid. De playoffs zullen ze niet meer gaan halen, maar iedereen die nog tegen de Falcons moet spelen, zal daar ineens heel anders over denken.
KENJON BARNER
Het vertrouwen is groot bij Atlanta en dat was meteen te merken. De eerste drive resulteerde direct in een field goal. Direct daarna werd de druk op Kyle Allen zo opgevoerd dat hij een pass moest forceren die eenvoudig onderschept kon worden. De gemiste field goal die volgde van Younghoe Koo was ongeveer het enige wat de bezoekers fout zouden doen deze wedstrijd. Nadat Allen wederom neergehaald werd, moesten de Panthers wederom punten aan eind van het eerste kwart. De punt returner was Kenjon Barner, nota bene oud speler van de Panthers. Daar had hij blijkbaar het special teams playbook goed uit zijn hoofd geleerd. Hij glipte namelijk langs alle verdedigers voor een 78-yard touchdown.
ALLEN IN DE FOUT
De druk lag bij Carolina om voor het thuispubliek iets te doen aan de 10-0 achterstand. Allen was hard op weg om dat voor elkaar te krijgen. Tot hij, zonder enige druk van verdedigers, de bal gehaast de endzone in wilde gooien. Onnodig veel risico en daardoor eenvoudig gevangen door Falcons verdediger Desmond Trufant. Een cruciale fout van Allen, want vaak zouden de Panthers niet in de redzone komen. Matt Ryan, die uitstekend uit de drukte werd gehouden door zijn O-line, stak in razend tempo het veld over. Hij gooide zelfs de touchdown naar Russell Gage Jr, al werd die touchdown overturned. De Falcons scoorden nog wel een field goal. Weer wist de thuisploeg er niks tegen in te brengen en dus kregen de Falcons nog een kans om te scoren voor rust. De catch of the day kwam vervolgens van Julio Jones. Een 48-yard catch onder druk van niemand minder dan Luke Kuechly. Met die score werd het 20-0 voor de Falcons. Allen eindigde de eerste helft met wederom een interception.
Julio Jones and Luke Kuechly recreating the famous picture.
Niets lukte bij de Panthers. Met goede bedoelingen kwamen ze in de tweede helft het veld op. Een gemiste fourth-and-five gooide al snel weer roet in het eten. De Falcons defense had overal een antwoord op. In aanvallend opzicht was Calvin Ridley niet te stoppen. De wide receiver zou eindigen met 143 yards en was daarmee een plaag voor de Panthers. Ryan vond Ridley vroeg in de tweede helft vrijstaand in de endzone. Op dat moment was het lot van de Panthers bezegeld. Er werden hier en daar nog wat field goals gescoord, maar verder kwamen de ploegen niet meer. De Falcons wisten wederom te overtuigen door de Panthers met 29-3 totaal te overklassen. Een zuur verlies voor de thuisploeg die de playoffs langzaam uit het zicht zien verdwijnen.
OVERIGE DUELS
Buffalo Bills @ Miami Dolphins 37 – 20
Een Josh Allen in vorm hielp de Bills aan een gemakkelijke zege op de Dolphins in Miami. New York Jets @ Washington Redskins 34 – 17 Sam Darnold gooit vier touchdowns in een makkelijke zege van de Jets op bezoek bij de Redskins.
Week 12 was niet de meest spectaculaire week van het seizoen. Georgia – Auburn, Oklahoma – Baylor en Minnesota – Iowa staken er bovenuit. En twee ongeslagen seizoenen kwamen tijdens deze duels ten einde. De focus ligt in dit verslag dan ook vooral op de BIG 12, BIG TEN en SEC.
AMERICAN ATHLETIC CONFERENCE (AAC)
OVERIGE UITSLAGEN
Tulane – Temple (21-29), Navy – Notre Dame (20-52), Memphis – Houston (45-27), Cincinnati – South Florida (20-17).
ATLANTIC COAST CONFERENCE (ACC)
OVERIGE UITSLAGEN
North Carolina – Pittsburgh (27-34), Alabama State – Florida State (12-49), Wake Forest – Clemson (3-52), Virginia Tech – Georgia Tech (45-0), Syracuse – Duke (49-6), Louisville – NC State (34-20).
BIG 12 CONFERENCE (BIG 12)
OKLAHOMA VOLTOOID TEGEN BAYLOR COMEBACK VAN 25 PUNTEN
Met afstand het meest spectaculaire duel van afgelopen weekend. Zowel voorafgaand als achteraf. En niemand die daar van tevoren over twijfelde. Baylor kon zich eindelijk gaan bewijzen tegen een echt goede tegenstander, terwijl ook het schema van Oklahoma nog niet overhield. Beide hadden dus een kans om zich eindelijk te bewijzen. En dat leverde spektakel op.
Dat Baylor met 11 minuten te gaan in het tweede kwart met 28-3 (ja, echt) voor stond, hadden vervolgens weinig mensen verwacht. Baylor domineerde Oklahoma en profiteerde optimaal van het werk van zijn defensie. Maar, en dit wisten de Bears waarschijnlijk ook wel, dit was normaal gesproken geen hele wedstrijd lang vol te houden. En dat bleek. Maar dat Baylor vanaf dat moment alleen nog maar een field goal zou scoren en Oklahoma uiteindelijk een comeback van 25 punten zou voltooien, dat hadden waarschijnlijk nog meer mensen niet verwacht. Maar zo geschiedde wel. Baylor kreeg in de slotfase nog wel de kans op een drive voor de zege, maar dankzij een interception van Baylor QB Charlie Brewer bleef het bij 34-31 in het voordeel van de Sooners.
JALEN HURTS
Blonk opnieuw uit. Hurts ging 30-42 voor 297 yards en vier touchdowns, en rushde daarnaast ook zelf nog 114 yards. Hurts begon, net zoals heel Oklahoma, behoorlijk matig, maar herstelde zich fantastisch. Beide teams gaan elkaar waarschijnlijk nog treffen in de BIG 12 Championship Game. Daar lijkt bijna niemand meer wat aan te kunnen doen. Tijdens dat duel zal een plek in de playoffs misschien wel op het spel staan en zijn de belangen nog groter. Feit is echter wel: het ongeslagen seizoen van Baylor is ten einde.
IOWA STATE VERSLAAT TEXAS DANKZIJ FIELD GOAL
De twee grootste ‘concurrenten’ van Baylor en Oklahoma kwamen elkaar afgelopen weekend tegen. Texas zal ongelooflijk zijn best moeten gaan doen om in een NY6 Bowl terecht te komen, want de relatief jonge ploeg verloor afgelopen weekend weer. Dankzij een game winning field goal van Iowa State kicker Connor Assalley: 21-23.
Beide teams (Texas was dat al) zijn geplaatst voor een bowl game, maar lijken Oklahoma en Baylor niet meer uit te kunnen gaan dagen in de strijd om de BIG 12 Championship Game. Texas moet nog naar Baylor, terwijl Iowa State al zijn concurrenten nu gehad heeft. Bij Texas blonk WR Devin Duvernay (9 catches, 107 yds) uit tegen Iowa State, terwijl QB Sam Ehlinger (22-40, 273 yds en 3 TD’s) zich ook prima liet zien. Bij Iowa State waren RB Breece Hall (24 carries, 101 yds) en receivers Deshaunte Jones (7 catches, 144 yds en een TD) en La’Michael Pettway (8 catches, 100 yds) de sterspelers. Allemaal aangevoerd door een goed spelende Brock Purdy (30-48, 354 yds en 2 TD’s).
OVERIGE UITSLAGEN
Kansas – Oklahoma State (13-31), TCU – Texas Tech (33-31), West Virginia – Kansas State (24-20)
BIG TEN CONFERENCE (BIG TEN)
MINNESOTA ZIET ONGESLAGEN SEIZOEN BIJ IOWA SNEUVELEN
Naast Baylor is ook Minnesota ongeslagen no more. Deze periode van het seizoen was altijd het moment voor Minnesota om te laten zien dat ze er echt bij horen. Tegen Penn State ging dat tijdens week 11 prima, maar afgelopen weekend ging het een stuk minder. Ondanks een late comeback.
Minnesota verloor namelijk met 19-23 van Iowa. Vooral de start was dramatisch te noemen. Met nog zes minuten te gaan in de eerste helft stonden de Golden Gophers met 20-3 achter, eenzelfde soort situatie als bij Baylor dus. En ook hier werd een epische comeback bijna voltooid. Minnesota kwam, mede dankzij een fantastische Tanner Morgan (25-36, 368 yds en een TD) terug tot 19-23 (3:30 te gaan in de wedstrijd) en de defense van Minnesota gaf alleen nog een field goal weg. Echter had er veel meer in gezeten. Een 4th down-poging werd dankzij een overtreding goed uitgevoerd, maar omdat de trainer van Minnesota vanwege een late hit iets te enthusiast het veld op kwam, werd ook daar een penalty voor gegeven en leverde het niks op (off set).
De laatste drive eindigde met een interceptions, waardoor Iowa de Golden Gophers met 19-23 versloeg en zo een einde maakte aan het ongeslagen seizoen van Minnesota. De playoffs zijn voor Minnesota, net zoals voor Baylor, zeker nog niet uit zicht.
OVERIGE UITSLAGEN
Michigan State – Michigan (10-44), Indiana – Penn State (27-34), Wisconsin – Nebraska (37-21), UMass – Northwestern (6-45), Ohio State – Rutgers (56-21)
PAC-12 CONFERENCE (PAC-12)
OVERIGE UITSLAGEN
Stanford – Washington State (22-49), Arizona State – Oregon State (34-35), UCLA – Utah (3-49), Arizona – Oregon (6-34), USC – California (41-17)
SOUTHEASTERN CONFERENCE (SEC)
GEORGIA BLIJFT MET ZEGE OP PLAYOFF-KOERS
Dit duel stond misschien een beetje in de schaduw van Oklahoma – Baylor, maar het duel tussen Georgia en Auburn was wel degelijk een schitterend affiche. Voor Georgia was dit de laatste grote horde richting de SEC Championship Game, terwijl Auburn voor de vierde keer dit seizoen de kans kreeg om zich te laten zien tegen een sterke tegenstander. Tegen Oregon werd er gewonnen, maar van LSU en Florida werd er verloren. Tegen Georgia was het niet anders.
Georgia was, op de slotfase na, dominant. Lang stond Georgia met 14-0 voor en domineerden de Bulldogs de Auburn Tigers defensief gezien. Bo Nix, de QB van Auburn, kreeg het niet voor elkaar een goede drive neer te zetten. Tot het vierde kwart, toen hij een touchdown gooide en daarna rushde. Auburn kreeg vervolgens in de slotfase de kans om alsnog op gelijke hoogte te komen, maar Georgia hield de offense van de Tigers tegen. Auburn kan zijn playoff-droom in de koelkast zetten, Georgia kan op weg naar de SEC Championship game tegen (waarschijnlijk) LSU.
OVERIGE UITSLAGEN
Florida – Missouri (23-6), Alabama – Mississippi State (38-7), Kentucky – Vanderbilt (38-14), LSU – Ole Miss (58-37), South Carolina – Texas A&M (6-30).
Inmiddels hebben we de eerste seizoenshelft achter de rug. Het is wel duidelijk welke teams nog een gooi naar de playoffs gaan doen. Spelers en teams hebben ons weten te verrassen, anderen stellen flink teleur. Nu de stof van de eerste weken langzaam is neergedaald, proberen we een aantal vragen te beantwoorden. Met de opstomende Ravens in gedachten vragen we ons af hoe de AFC Championship Final er uit zal komen te zien. De discussie om wie de MVP titel zal winnen is ook in volle gang. Daarom stelden we onszelf de vraag welke speler ons het meest wist te verrassen . Tot slot zijn we niet vies van een beetje speculeren. Naar alle waarschijnlijkheid gaat Cam Newton de Panthers verlaten na dit seizoen. Wij dachten vast na over mogelijke teams die achter de voormalig MVP aan zouden kunnen gaan. Antwoord op al deze vragen door drie van onze redacteuren in de NFL 3-on-3 mid-season editie.
Het NBA-seizoen 2019-20 is begonnen en natuurlijk houden wij bijna dagelijks de resultaten en de ontwikkelingen bij. Afgelopen nacht stonden er acht wedstrijden op het programma, waaronder Brooklyn Nets-Chicago Bulls. Ondanks blessures wisten de Nets toch aan het langste eind te trekken en de Portland Trail Blazers versloegen de San Antonio Spurs in een enerverende wedstrijd.
ZATERDAG 16 NOVEMBER
GEHAVENDE NETS SLUITEN ROADTRIP AF MET ZEGE
De Brooklyn Nets hebben een roadtrip van vijf wedstrijden afgesloten met een zege tegen de Chicago Bulls. In Windy City werd het 117-111 voor de bezoekers. Uitblinker was Spencer Dinwiddie met 24 punten, waarvan twintig in het vierde kwart.
Naast Kevin Durant en Caris LeVert traden de Nets ook aan zonder Kyrie Irving. De point guard kampte met een schouderblessure en moest de wedstrijd laten schieten. Toch begonnen de Nets sterk aan de wedstrijd. Dankzij Joe Harris liepen de Nets uit naar een voorsprong van dertien punten in het eerste kwart. Echter gooide foul trouble roet in het eten voor de Nets en kwamen de Bulls sterk terug. Halverwege het tweede kwart namen de Bulls de leiding. Wendell Carter Jr. speelde daarin een grote rol met maar liefst zes aanvallende rebounds in de eerste helft. Na 24 minuten leidde de thuisploeg met 56-50.
Het derde kwart was voor beide teams niet hoogstaand. De Nets wonnen het derde kwart met slechts 24-22, maar de Bulls behielden de leiding. In het vierde kwart namen de Nets de leiding over dankzij Spencer Dinwiddie. De point guard liep snel in de wedstrijd tegen vier persoonlijke fouten aan, waardoor hij lang aan de kant bleef. Echter speelde Dinwiddie het volledige vierde kwart waarin hij maar liefst twintig punten scoorde, waarvan twaalf vanaf de vrijeworplijn. Ook Zach LaVine lukte het niet om Dinwiddie af te stoppen. De shooting guard scoorde 36 punten, waarvan zestien in de laatste vijf minuten.
Naast Dinwiddie speelde Joe Harris ook een sterke wedstrijd. De scherpschutter scoorde 22 punten en gaf 8 assists, een persoonlijk record. Voor de Bulls was naast LaVine ook Carter Jr. belangrijk met 18 punten en 14 rebounds, waarvan 9 aanvallend. Door deze zege hebben de Nets vijf van hun twaalf gespeelde wedstrijden gewonnen. De Bulls doen het iets minder goed vier zeges in dertien wedstrijden.
TRAIL BLAZERS HOUDEN SPURS VAN ZEGE NA COMEBACK
De Portland Trail Blazers hebben in een enerverende wedstrijd de San Antonio Spurs verslagen. De ploeg van Terry Stotts gaf een voorsprong van drieëntwintig punten uit handen, kwamen vijftien punten op achterstand, maar won alsnog. Het werd uiteindelijk 121-116.
De Trail Blazers begonnen furieus aan de wedstrijd. Met name CJ McCollum begon ontketend aan de wedstrijd. De shooting guard scoorde 23 punten in de eerste helft, pakte vijf rebounds en gaf vijf assists. Mede door McCollum hadden de Trail Blazers aan het begin van het tweede kwart een voorsprong van 23 punten. Echter vochten de Spurs zich sterk terug en kenden zij een achterstand van 8 punten bij rust: 66-58.
Na rust kwamen de Spurs minder sterk voor de dag wat coach Gregg Popovich niet beviel. Ook de arbitrale keuzes was Pop niet mee eens, wat hij duidelijk liet merken en een ejection volgde. Met een achterstand namen zijn assistent coaches Becky Hammon en Tim Duncan de taken over van Popovich, wat haar vruchten afwierp. De Spurs kwamen binnen zes minuten terug van een achterstand van vijftien punten en zes minuten later stond de ploeg al vijftien punten voor. Echter was het Hassan Whiteside met 11 punten en 6 rebounds in de laatste 8 minuten die het tij deed keren en de Trail Blazers alsnog naar de zege leidde.
McCollum eindigde uiteindelijk met 32 punten, 6 rebounds en 7 assists. Whiteside noteerde 21 punten en 12 rebounds, terwijl Damian Lillard ‘slechts’ 21 punten scoorde tegen een slecht schotpercentage van 21%. Voor de Spurs blonk LaMarcus Aldrigde uit met 30 punten en 13 rebounds.
OVERIGE UITSLAGEN
Milwaukee Bucks – Indiana Pacers: 103-82; Giannis Antetokounmpo 26 punten, 13 rebounds, 6 assists
Charlotte Hornets – New York Knicks: 103-102; Devonté Graham 29 punten, 9-16 3PT, 3PT game-winner
New Orleans Pelicans – Miami Heat: 94-109; Kendrick Nunn 22 punten, 2 rebounds
Houston Rockets – Minnesota Timberwolves: 125-105; James Harden 49 punten, 6 assists, 16-41 FG, 8-22 3PT
Toronto Raptors – Dallas Mavericks: 102-110; Luka Doncic 26 punten, 15 rebounds, 7 assists, 15-19 FT
Atlanta Hawks – Los Angeles Clippers: 101-150; Paul George 20 minuten, 37 punten, 6-11 3PT
Het grote nieuws van deze week, ondanks de waanzinnige Monday Night Football wedstrijd, was de mogelijke terugkeer van Colin Kaepernick. De manier waarop is op zijn zachtst gezegd controversieel. Een work-out op een zaterdag, de dag vóór game day, zorgt ervoor dat weinig GM’s zullen afreizen. Daarnaast geeft het feit dat de NFL dit centraal wilde regelen, en geïnteresseerde clubs Kaepernick niet direct uit hebben genodigd, blijk van een politiek spelletje. De work-out van Kaepernick roept direct de vraag op waar hij mogelijk naar toe zou kunnen gaan. Wat opvalt is dat er nogal wat mogelijke veranderingen aan zitten te komen in het QB-landschap komend jaar. Daarom hoog tijd om eens te kijken welke plekjes vrij gaan komen en welke QBs mogelijk volgend seizoen ergens anders aan de slag gaan.
DE OUDJES:
BREES, BRADY
Een aantal interessante namen, inmiddels flink op leeftijd, zitten in hun laatste contractjaar. Van sommigen is het bijna niet voor te stellen dat ze ooit voor een ander team zullen spelen. Dat geldt met name voor Tom Brady. Spannender is de situatie omtrent Drew Brees en Philip Rivers. Vooral Brees is een speler die een team direct tot titelkandidaat zou kunnen promoveren. Toch lijkt het meest realistische scenario dat hij nog minimaal een jaartje bij zal tekenen in New Orleans, helemaal als Teddy Bridgewater zijn geluk elders gaat beproeven.
RIVERS, MANNING
Philip Rivers, 38 jaar oud na dit seizoen, is niet meer onomstreden in LA. Het is niet ondenkbaar dat de Chargers na dit seizoen op zoek gaan naar een jonger alternatief. Eli Manning is zijn plekje al een tijdje kwijt. Mogelijk gaat hij volgend seizoen bij een ander team als back-up verder. Zijn tijd bij de Giants lijkt voorbij. Overigens zouden al deze namen ook zomaar ineens met pensioen kunnen gaan, maar de ervaring leert dat de tijd nauwelijks vat krijgt op dit rijtje QBs.
️@benmaller: “Nobody has the cojones in New Orleans to replace Drew Brees on poor performance alone, even if is the best option.”
Interessant wordt de beslissing voor de Bucs. Ze zullen een beslissing moeten nemen of Jameis Winston hun franchise QB is. Zijn wisselvalligheid speelt hem ook dit jaar weer parten. Mochten de Bucs achter een andere QB aan gaan, zullen een aantal teams ongetwijfeld interesse hebben in de voormalige winnaar van de Heisman Trophy. Marcus Mariota is zijn plek al kwijt bij de Titans aan Ryan Tannehill (ook einde contract na dit seizoen). Vertrekken is de meest logische optie. Of er een ploeg is die hem zal starten, is zeer de vraag, maar mogelijk kan hij ergens als back-up aan de bak. Case Keenum is zijn plek ook kwijt bij de Redskins. In Washington wacht een volledige restart en Keenum zal daar geen onderdeel van maken. Voorlopig is rookie Dwayne Haskins de startende QB. Ook Keenum zal daarom ergens een back-up rol moeten weten te vinden.
Behave de Bucs moeten ook de Bears een belangrijke keuze maken. Mitch Trubisky is allesbehalve onomstreden. Al sinds hij gedraft werd in 2017 als 2nd overall pick zijn er vraagtekens bij zijn presteren. De Bears lijken in de markt om één van de beschikbare QBs in free agency of via een trade aan te trekken. Mogelijke opties zijn Cam Newton, Jameis Winston en Teddy Bridgewater. Bengals quarterback Andy Dalton is zijn plekje kwijt in Cincinnati. De rest van het seizoen zullen de Bengals rookie Ryan Finley gaan testen. Bevalt dat niet, dan zullen ze een QB draften met hun hoge draft pick of een free agent oppikken. Mogelijk blijft Dalton als back-up of gaat hij die rol vervullen bij een ander team. We zullen hem niet meer terug zien als starter. Tot slot is ook Joe Flacco zijn plek bij de Broncos bepaald niet zeker.
De grootste naam die rondzingt als quarterback die op de wip zit, is die van voormalig MVP Cam Newton. Door blessures in de laatste jaren is hij zijn plek niet meer zeker in Carolina. Als Kyle Allen blijft presteren kunnen de Panters enorm veel cap space besparen door afscheid te nemen van Newton. Er zullen genoeg teams zijn die de MVP van 2015 nog een kans willen geven. Het zou wat zijn als hij bij de Broncos terecht komt, het team dat hem van de Superbowl af wist te houden. Teddy Bridgewater heeft zichzelf dit seizoen een uitstekende dienst bewezen. Hij won dit seizoen al zijn wedstrijden als starter voor de Saints. Hij oogde zeer steady en wist het publiek voor zich te winnen. Er zullen aardig wat teams voor hem in de rij staan. Denk aan de Bears, Titans, Bengals of zelfs de Dolphins. Bijna alle teams die een lange termijn oplossing zoeken, kunnen in hem een optie zien.
Cam Newton would “welcome” a trade to the Bears “if they’re in the market for a quarterback” this offseason, per @RapSheet. pic.twitter.com/solPzcBKbo
En dan is er natuurlijk nog Colin Kaepernick. Het is lastig in te schatten wat er met hem gaat gebeuren. Gaat hij echt de work-out doen? Wat is zijn niveau en durven teams het aan met hem? Ervan uitgaande dat hij nog steeds een hoog niveau kan halen, zouden teams in de play-off race interesse kunnen hebben. Denk bijvoorbeeld aan de Steelers die momenteel een matige optie hebben met Mason Rudolph. Hetzelfde kan gezegd worden voor de Titans. Als concurrent voor Rivers bij de Chargers zou Kaepernick ook niet misstaan. Inmiddels weten we dat 24 teams zich zullen melden, waarvan er 11 bevestigd zijn: Cardinals, Falcons, Browns, Broncos, Lions, Dolphins, Patriots, Giants, Jets, Buccaneers en Redskins. Wat er ook gaat gebeuren, één ding is zeker, de carrousel gaat draaien.
Bryan Trottier groeide bij de Islanders uit tot Hall of Famer. De aanvaller won zes Stanley Cups als speler en één als assistent bij de Avalanche (photo: Newsday file photo) We duiken weer eens in de rijke historie van de National Hockey League. Dit keer gaan we veertig jaar terug in de tijd. Naar het jaar 1979 dus. Dit bleek een overgangsjaar in de league, al wist op dat moment niemand dat nog. De fameuze Montreal Canadiens wonnen hun 23e titel en hun zesde van dat decennium. Helemaal niemand kon vermoeden dat het machtige bleu-blanc-rouge daarna nog maar twee Stanley Cups (1986, 1993) zou winnen. Het jaar 1979 luidde het begin in van een nieuw tijdperk. Het tijdperk van Mike Bossy, Bryan Trottier en de New York Islanders.
BOUWEN AAN IETS MOOIS
In 1972 deden de New York Islanders hun intrede. Twee jaar geleden bleken de Golden Knights in hun eerste seizoen opeens goed, maar in die jaren was een nieuwe franchise nog “gewoon” een bottom-dweller. De Isles speelden 78 wedstrijden en wonnen er daarvan 12. Billy Harris was met 28 goals en 50 punten hun beste en hun eerste speler. De toen 21-jarige rookie zou lang blijven hangen in New York, maar toch ook weer niet lang genoeg. Naarmate de Islanders beter werden, werd ook Harris beter. De club deed hem in het seizoen 1979-1980 van de hand. Later zou blijken dat dit voor de winger net iets te vroeg was. Zijn oude club zou, zonder hem, in 1980 beginnen aan een heuse dynastie.
In zijn zesde seizoen kreeg Harris gezelschap van ene Mike Bossy. De winger uit Montreal was de volgende in een reeks van grote talenten die in de zeventiger jaren naar de Islanders werden gehaald. Denis Potvin, Clark Gillies en niet te vergeten Bryan Trottier gingen Bossy al voor. Al Arbour was in 1973 hoofdcoach geworden en langzaam maar zeker begon de Canadees te bouwen aan een onverslaanbare machine. Met Potvin kreeg hij een ijzersterke blueliner tot z’n beschikking. Een jaar later, in 1974, volgde in Clark Gillies een aanvallende versterking.
RUIKEN AAN SUCCES
Beide heren werden al vroeg in de eerste ronde van de draft geselecteerd. Dat gold niet voor Bryan Trottier. De man die later zes seizoenen met zeker 100 punten zou noteren, werd in 1975 als 22e gekozen. Twee jaar later kwam Bossy de gelederen versterken. De scherpschutter werd als 15e in de draft opgepikt. Het management en de scouting hadden hun werk goed gedaan en het was nu aan Arbour om al deze diamantjes te slijpen. In het derde jaar van hun bestaan haalden de Islanders voor het eerst de play-offs, maar het keurkorps van Arbour liep vaak al in een vroeg stadium tegen de latere winnaar aan. In ’75 zetten de gevreesde Broad Street Bulies uit Philly hen de voet dwars en ook de Canadiens bleken een paar keer een brug te ver. Al Arbour was de architect van het succes in New York. Hij zou deze organisatie maar liefst 20 jaar dienen. (photo: Bruce Bennett/Getty Images)
Diezelfde Canadiens eindigden steevast bovenaan in alle individuele klassementen. Met name Guy Lafleur kon praktisch jaarlijks wat awards ophalen. Tegen het einde van het decennium staken de jonge Isles echter hun neus aan het venster. In ’79 scoorde Trottier de meeste punten (134) en gaf hij tevens de meeste assists (87). Mike Bossy legde met 69 goals beslag op de topscorerstitel. De Islanders kondigden zich al aan. Ze verzamelden de meeste punten tijdens het reguliere seizoen (116), scoorden de meeste goals (358) en hadden by far de beste powerplay (31,15%). Niets leek een machtsovername in de weg te staan. Tot uitgerekend de New York Rangers hen in de halve finale in zes wedstrijden versloegen.
LAATSTE PUZZELSTUKJE
We komen nog weer heel even terug bij Billy Harris. De eerste speler in de geschiedenis van de franchise werd in maart 1980 verscheept naar de westkust. De Islanders beseften dat ze nog wat grit in de line-up misten en haalden in ruil voor Harris en Dave Lewis center Butch Goring op. Daarmee bleek de puzzel gelegd. In ’77 liet hij in dienst van de Kings met 12 punten in 9 wedstrijden zien te kunnen presteren in het postseason. In New York trok Goring die lijn door. Bryan Trottier tikte in 21 wedstrijden maar liefst 29 punten aan. Het gemiddelde van Bossy was zelfs nog beter. Hij miste vijf duels, maar scoorde wel 23 punten. Goring kwam uit op 19 punten in 21 wedstrijden.
De trade met Goring maakten de Islanders niet voor niets. In het reguliere seizoen was er geen kruid gewassen tegen de Philadelphia Flyers. Zij wonnen, met een voorsprong van 25 punten op de Isles, de Patrick Division. Om de kwartfinale van de play-offs te halen, moest New York afrekenen met de oude club van Goring. Deze best-of-5 werd met 3-1 gewonnen. Twee keer (8-1, 6-0) werden de Kings volledig weggespeeld. Na deze serie waren de Islanders vertrokken. Boston en Buffalo werden met respectievelijk 4-1 en 4-2 opzij gezet.
BEGIN VAN DE DYNASTIE
Alleen de Philadelphia Flyers stonden toen nog tussen Mike Bossy, Bryan Trottier en al die andere Islanders en de grootste trofee van allemaal. De Flyers die met harde hand het reguliere seizoen regeerden en in de play-offs nog maar twee wedstrijden hadden verloren. Via de Oilers (3-0), de Rangers (4-1) en de North Stars (4-1) maakte Philadelphia zich alvast gereed voor hun derde Stanley Cup in zeven jaar.
Toch waren het de Islanders die er in Game 1 met de zege vandoor gingen. In OT zette captain Denis Potvin zijn Isles op voorsprong in de Stanley Cup Final. Met een 8-3 zege in Game 2 leken de Flyers orde op zaken te stellen, maar met maar liefst 5 goals op de powerplay won New York Game 3 met 6-2. Met 5-2 werd ook Game 4 een prooi voor de Isles, die opeens op matchpoint stonden. Dankzij een sterke derde periode wisten de Flyers te voorkomen dat hun tegenstander in Philadelphia de titel greep. Met een 6-3 overwinning dwongen ze een zesde wedstrijd af.
Die ging de geschiedenisboeken in als de wedstrijd van Bob Nystrom. De Zweed, als 33e gekozen door de Islanders in de amateur draft van ’72, schoot in OT de nog geen 10 jaar oude franchise naar de eerste Stanley Cup. Z’n negende goal in dit postseason was verreweg zijn belangrijkste. Bryan Trottier (12G, 7A) en Mike Bossy (10G, 13A) sloten deze play-offs af als topscorers van de Isles.
NOG NIET TEVREDEN
Na deze eerste titel wisten ze in New York maar al te goed dat er nog veel meer in het vat zat. Dat kwam er bij Mike Bossy in 1980-1981 allemaal uit. Na de legendarische Maurice Richard werd Bossy de eerste speler die 50 goals scoorde in de eerste 50 wedstrijden van het seizoen. Voor de aanvaller was het al z’n vierde seizoen op rij waarin hij de magische grens van 50 goals doorbrak. Het was Bossy echter nog niet eerder zo snel gelukt. Hij zou het seizoen besluiten met 68 goals en maar liefst 9 hattricks. Met z’n puntentotaal van 119 moest Bossy dat jaar nog drie collega’s voor zich dulden. Absolute uitblinker was Wayne Gretzky. The Great One gaf een seizoen met 137 punten een vervolg met een jaargang waarin hij 164 punten noteerde.
Naast Bossy slechtte ook Trottier (103) namens de Islanders in ’81 de grens van 100 punten. Last van de bekende hangover had de titelverdediger dat jaar niet. Nu waren het de Islanders die heersten tijdens het reguliere seizoen (110 punten). Het postseason was inmiddels bekend terrein geworden voor Bossy, Potvin, Trottier en consorten. In de eerste ronde werden de Maple Leafs eenvoudig in drie wedstrijden opzij gezet en eigenlijk moesten ze alleen in de tweede ronde even hun best doen. De Islanders hadden zes wedstrijden nodig om Wayne Gretzky (20), Jari Kurri (20), Mark Messier (20) en de Oilers van zich af te slaan. Met een sweep tegen de Rangers ging het vervolgens in gestrekte draf naar de tweede Stanley Cup Final op rij. De Minnesota North Stars hadden daarin weinig in te brengen tegen Bossy (4G, 4A in finale) en de Islanders.
HALL OF FAMERS
De New York Islanders, als franchise begonnen in 1972, wonnen tussen 1980 en 1983 vier keer de Stanley Cup. Vrijwel alle sterkhouders werden door de club zelf gedraft en een heel leger kwam in de Hall of Fame terecht. Mike Bossy verdedigde 10 seizoenen de kleuren van de Islanders en kwam in 752 wedstrijden tot 573 goals. Bryan Trottier hield het 18 jaar lang vol in de NHL waarvan 15 in New York. Namens de Islanders noteerde Trottier 1353 punten (853 waren assists) in 1123 duels. Na zijn vier titels in New York zou Trottier in ’91 en ’92 ook de Cup nog winnen met de Penguins van Mario Lemieux.
Denis Potvin bleef de Islanders 15 seizoenen trouw en besloot in 1988 zijn loopbaan met 1052 punten in 1060 wedstrijden. Bepaald niet slecht voor een blueliner. Clark Gillies was ook niet weg te denken uit de line-up die vier keer op rij de Stanley Cup won. De winger scoorde ruim 300 goals namens de Isles en werd, net als Bossy, Trottier en Potvin, later Hall of Famer. Billy Smith begon zijn loopbaan als King, maar toog al in 1972 naar de Islanders. De goalie maakte de dynastie van dichtbij mee en had een belangrijk aandeel in de succes. Ook Smith, inmiddels 68 jaar, gaat door het leven als Hall of Famer.
STOKJE OVERDRAGEN
Aan alles komt een einde, dus ook aan de hegemonie van de New York Islanders. In 1984 stonden ze voor het vijfde achtereenvolgende jaar in de Stanley Cup Final, maar Gretzky en de Oilers maakten in vijf wedstrijden korte metten met de voormalig heersers. Het is nu bijna veertig jaar geleden dat de Islanders de NHL in een wurggreep hadden. Nog altijd is het de laatste echte dynastie in de league. De Edmonton Oilers namen het stokje in de jaren tachtig over en wonnen in dat decennium vijf titels. Verder dan twee op een rij kwam deze franchise echter niet en ook in de jaren daarna zou dit geen enkele organisatie nog lukken. Het geeft eens te meer aan hoe knap de prestatie van Al Arbour en zijn mannen was. De coach werd in 1996 verkozen in de Hall of Fame en overleed in 2015 op 82-jarige leeftijd.
Nadat de Seahawks en 49ers de sport maandagavond een enorme dienst bewezen, zagen we donderdagavond de schaduwkant van de NFL. Uiteraard was Myles Garrett de meest besproken speler nadat hij Mason Rudolph aanviel met diens helm. Maar behalve dat waren er lelijke helmet to helmet hits van de Browns en werden de meeste yards gepakt door pass intereference calls. Deze wedstrijd verdiende bepaald geen schoonheidsprijs. De winst voor de Browns was eigenlijk bijzaak.
EINDELIJK OBJ
Voor de Browns was dit een belangrijke wedstrijd. Hun aankomende programma is niet al te moeilijk en dus zouden ze een mooie reeks kunnen neerzetten door de Steelers te verslaan. Baker Mayfield begon heel scherp en leek critici de mond te willen snoeren. Met name bij de samenwerking met Odell Beckham Jr werden vraagtekens gezet. Laatstgenoemde werd gevonden door Mayfield tijdens de eerste drive. OBJ kwam na review slechts een yard tekort voor een touchdown. Mayfield zelf wist de kers op de taart te zetten door de touchdown binnen te lopen. Mason Rudolph zette daar in de beginfase weinig tegenover en had pass interference calls tegen de Browns nodig om yards te behalen.
Mayfield was op stoom gekomen en bracht zijn team meteen weer in de redzone. Daar leek hij afgestopt te worden, maar een overduidelijke pass interference call in de endzone gaf de Browns een nieuwe kans op een yard van de endzone. Een makkelijke catch van Jarvis Landry volgde en zo was de stand al snel 14-0 voor Cleveland. Daarna werd de wedstrijd grimmiger. Zowel Rudolph als Juju Smith-Schuster werden het slachtoffer van een helmet to helmet hit tijdens dezelfde play. Rudolph kon verder, maar Juju verliet het veld, vermoedelijk met een hersenschudding. De rest van de eerste helft was uitermate slordig en beide ploegen kwamen niet meer tot scoren.
SCHANDALIGE ACTIE RANDALL
Het matige niveau duurde voort in het derde kwart. Beide teams kregen amper iets voor elkaar en vooral Rudolph grossierde in interceptions. Nadat een diepe pass van Rudolph wederom gemist werd door Diontae Johnson, werd de Steelers wide receiver keihard geraakt door Damarious Randall. Een zeer gemene helmet to helmet hit. Zo erg dat het bloed uit de oren van Johnson stroomde. Randall werd terecht van het veld gestuurd. Johnson was daarmee de tweede speler die de Steelers kwijt raakten met een hersenschudding door gemene tackles van de Browns.
#Browns safety Damarious Randall has been ejected after delivering this helmet-to-helmet shot on #Steelers WR Diontae Johnson.
Even kwamen de Steelers weer in de wedstrijd. Uiteraard was er weer een pass interference penalty nodig om de bezoekers op de rand van de endzone te krijgen. Ook deze penalty tegen Greedy Williams was terecht. De discipline bij de Browns was ver te zoeken donderdagavond. Jaylen Samuels liep de touchdown binnen en bracht de stand op 14-7. De Steelers defense gaf de ploeg keer op keer kans om helemaal terug te komen. Rudolph bezweek echter onder de druk en wist zelfs korte third-downs niet te verzilveren. In de laatste minuten nam hij te veel risico en werd zijn pass gevangen door Joe Schobert van de Browns. Mayfield vond Stephen Carlson, die zijn eerste catch van het jaar noteerde, in de endzone. De beslissing in de wedstrijd: 21-7 Browns.
.@BakerMayfield extends the play and finds Stephen Carlson in the end zone!#Browns lead 21-7.
Na de wedstrijd ging het natuurlijk alleen maar over de actie van Myles Garrett op Mason Rudolph. Tijdens de laatste play van de wedstrijd ging Garrett voor een late hit op de QB. In principe al totaal onnodig omdat de wedstrijd al lang gespeeld was. Een grondgevecht tussen beide spelers volgde waarbij Rudolph ook zeker niet vrijuit ging. Wat Garrett daarna deed had niemand zien aankomen. Hij rukte eerst de helm af van de Steelers QB en sloeg hem vervolgens met diezelfde helm op zijn hoofd. Een regelrechte aanslag. Maurkice Pouncey van de Steelers, die het zag gebeuren, gaf Garrett vervolgens een paar flinke klappen. Larry Ogunjobi vond het nodig om Rudolph nog een keer van achter omver te duwen. Een bizar slot van een lelijke wedstrijd. Garrett is voor onbepaalde tijd geschorst waarvan de rest van dit hele seizoen onvoorwaardelijk. Pouncey mist drie wedstrijden, Ogunjobi één. Bij de Browns zullen ze een oplossing moeten vinden voor het totale gebrek aan discipline binnen de ploeg.
Here’s the full play. Myles Garrett hit Rudolph with his own helmet. Maurkice Pouncey (#53) threw punches and a kick. pic.twitter.com/kzJDd4Hj53
Met het uitreiken van een stortvloed aan individuele prijzen is het MLB-seizoen écht ten einde gekomen. Hieronder een korte winnaarsupdate.
TROUT, BELLINGER WINNEN MVPs
In de American League werd het toch nog een spannende race, terwijl we eigenlijk vrijwel elk seizoen Mike Trout naadloos kunnen invullen als winnaar. Toch won Trout dit seizoen pas voor de derde keer in z’n carrière de AL MVP Award voor meest waardevolle speler, slechts 20 stemmen voor Alex Bregman (355 voor Trout, 335 voor Bregman). Marcus Semien van de Athletics werd derde, vóór DJ LeMahieu (Yankees) en Xander Bogaerts (Red Sox). Bogaerts werd de hoogstgenoteerde koninkrijksspeler in de MVP-uitslag sinds Andruw Jones in 2005 tweede werd achter Albert Pujols. Andrelton Simmons was in 2017 nog achtste geworden, dezelfde plek waarop regerend AL MVP Mookie Betts dit jaar bleef steken.
Trout sloeg dit jaar .291/.438/.645 met 45 homeruns (meeste uit zijn carrière), 104 RBIs en 110 runs scored in 134 wedstrijden. Hij voerde de AL aan in on-base percentage en slugging percentage.
In het Junior Circuit was het ook close, hoewel de kniebreuk van Yelich (laat in het seizoen) de pijl definitief richting Bellinger deed wijzen. De Dodgers-outfielder kreeg 362 stemmen, tegenover 317 voor Yelich. Anthony Rendon werd derde met 242 stemmen).
Bellinger speelde career highs aan runs (121), hits (170), doubles (34), homeruns (47), RBIs (115), walks (95) en gestolen honken (15) bij elkaar, op weg naar z’n eerste MVP.
VERLANDER, deGROM PAKKEN CY YOUNGS
Waar velen al Gerrit Cole de AL Cy Young hadden toebedeeld, werd het uiteindelijk toch Justin Verlander die er met de hardware vandoor ging. Zijn ploeggenoot Cole werd nog wel tweede, wat van het duo het eerste tandem uit de geschiedenis maakte dat op plek één en twee in de Cy Young Award eindigde. Verlander’s .172 slaggemiddelde-tegen was het op zes na laagste sinds 1900, terwijl hij de AL ook aanvoerde in wins en innings. Voor het eerst in zijn carrière topte hij de 300 strikeouts, terwijl hij ook nog een no-hitter gooide op 1 september, tegen de Blue Jays.
Verlander ontving 171 punten, Gerrit Cole 159. Charlie Morton (Rays) werd derde, gevolgd door Shane Bieber (Indians), Lance Lynn (Rangers), Eduardo Rodriguez (White Sox) en Lucas Giolito (White Sox) gedeeld op plek zes en Mike Minor (Rangers) op de laatste plaats.
Voor de 31-jarige Jacob deGrom was dit een deja-vu. De werper won vorig seizoen ook al de prijs voor beste pitcher in de National League. Hij voerde de NL aan in strikeouts (255), was tweede in ERA (2.43) en WHIP (0.97) en derde in innings (204) en ERA+ (167).
Het feit dat deGrom back to back NL Cy Youngs wint, maakt van hem een historische werper. Alleen Sandy Koufax (1965-66), Denny McLain (1968-69), Jim Palmer (1975-76), Roger Clemens (1986-87 en 1997-98), Greg Maddux (1992-95), Pedro Martínez (1999-2000), Randy Johnson (1999-2000, 2000-01, 2001-02), Tim Lincecum (2008-09), Clayton Kershaw (2013-14) en Max Scherzer (2016-17) deden hem dat voor.
ALVAREZ, ALONSO TERECHTE ROOKIES OF THE YEAR
Zelden was er zo weinig discussie over twee rookies of the year als bij Yordan Alvarez (Astros) en Pete Alonso (Mets). Alonso werd de eerste rookie in de geschiedenis die het homerunklassement aanvoerde (53 stuks). Daarnaast vestigde hij het all-time rookie homerun, verbrak hij het Mets single-season homerunrecord en werd hij de zesde Met die de Rookie of the Year won (de laatste positiespeler? Darryl Strawberry in 1983). Oh, hij won ook de Homerun Derby. Alonso ontving 29 van de 30 first place votes; één journalist koos voor Mike Soroka, die tweede werd. Fernando Tatis Jr werd derde.
Yordan Alvarez werd unaniem uitgeroepen tot American League Rookie of the Year, nadat hij in 87 wedstrijden 27 homeruns, 78 RBIs, een .313 slaggemiddelde en een 1.067 OPS noteerde. De Cubaan werd de 11e speler die de AL Rookie of the Year unaniem won en de eerste Astro sinds Carlos Correa (2015) en Jeff Bagwell (1991). Baltimore’s John Means werd tweede, Brandon Lowe (Rays) derde en Eloy Jimenez (White Sox) werd vierde. De laatste had overigens met z’n meeste homeruns door een AL Rookie natuurlijk tweede moeten worden achter Alvarez, maar baseball writers gonna baseball-write. Death, taxes en de BBWAA die rare stemfratsen uithaalt, het zijn de drie zekerheden in het leven.
SHILDT, BALDELLI MANAGERS OF THE YEAR
Mike Shildt wist zijn St. Louis Cardinals naar de postseason te loodsen en won de NL Manager of the Year-titel. Hij werd de eerste manager in de geschiedenis die zonder eigen speelervaring deze award wint. Shildt ontving minder stemmen voor de eerste plaats dan Craig Counsell (Brewers), maar vergaarde meer overall punten. Atlanta’s Brian Snitker werd derde, gevolgd door Dave Roberts (Dodgers), Dave Martinez (Nationals) en Torey Lovullo (Diamondbacks).
Rocco Baldelli stuurde zijn Twins voor het eerst sinds 2010 naar een divisietitel en ALDS en werd de zevende rookie manager in de geschiedenis van de sport die 100 wedstrijden won. Hij werd de vierde Twins-manager die de Award pakte, na Tom Kelly (1991), Ron Gardenhire (2001) en Paul Molitor (2017). Voor Molitor was de Award geen goed nieuws; hij werd het jaar erna alweer de laan uitgestuurd. Aaron Boone (Yankees) en Kevin Cash (Rays) werden overigens tweede en derde, achter Baldelli.
GOLD GLOVES, SILVER SLUGGERS
Ook voor de beste verdedigers en beste hitters werd er per positie een prijs uitgedeeld. In de American League wonnen Yolmer Sanchez (White Sox), Roberto Perez (Indians) en Mike Leake hun eerste Gold Glove. Matt Olson (Athletics) pakte zijn tweede, net als Frankie Lindor (Indians) en Matt Chapman (Athletics). Kevin Kiermaier (Rays) won z’n derde, Mookie Betts (Red Sox) zijn vierde en Alex Gordon (Royals) nummer zeven.
In de National League pakte Rizzo (Cubs) nummer drie, voor Christian Walker en Paul Goldschmidt. Kolton Wong (Cardinals) versloeg Ozzie Albies en Adam Frazier op het tweede honk voor z’n eerste Gold Glove, terwijl Nick Ahmed (Diamondbacks) z’n tweede pakte. Nolan Arenado ging zeven-uit-zeven, want ook dit seizoen pakte hij de Award voor beste defensieve derdehonkman. David Peralta pakte — na zijn eerste Silver Slugger — ook z’n eerste Gold Glove, terwijl ook Lorenzo Cain (Brewers) eindelijk z’n prijs te pakken had. Ook Cody Bellinger pakte de eerste uit z’n carrière.
SILVER SLUGGERS
Bij de Silver Sluggers zagen we bekende namen terugkomen, maar verrassend veel van die bekende namen hadden nog nooit een Silver Slugger gewonnen. First-time winners waren Mitch Garver (Twins), Carlos Santana (Indians), DJ LeMahieu (Yankees), Alex Bregman (Astros), Cody Bellinger (Dodgers), Ronald Acuña Jr (Braves), Ozzie Albies (Braves) en Freddie Freeman (Braves). Anthony Rendon (Nationals) pakte z’n tweede, net als JT Realmuto (Phillies), Trevor Story (Rockies), George Springer (Astros) en Zack Greinke (D-backs/Astros).
Nelson Cruz (Twins), Mookie Betts (Red Sox), Christian Yelich (Brewers) en Xander Bogaerts pakten hun derde, Mike Trout alweer z’n zevende.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
Nadat de Seahawks en 49ers de sport maandagavond een enorme dienst bewezen, zagen we donderdagavond de schaduwkant van de NFL. Uiteraard was Myles Garrett de meest besproken speler nadat hij Mason Rudolph aanviel met diens helm. Maar behalve dat waren er lelijke helmet to helmet hits van de Browns en werden de meeste yards gepakt door pass intereference calls. Deze wedstrijd verdiende bepaald geen schoonheidsprijs. De winst voor de Browns was eigenlijk bijzaak.
