Eén overwinning stond afgelopen seizoen tussen de American League Championship-game en de Tampa Bay Rays. Een onwijs knappe prestaties gezien de beperkingen waarmee de franchise al jarenlang probeert op te boksen tegen de grootmachten in de eigen AL East. En hoewel één grootmacht tijdelijk de jacht op de troon lijkt te hebben opgegeven, wordt het voor de Rays ook in 2020 weer een hels karwei om meer dan een wild-card te behalen.
2019
Met een record van 96-66 — het beste van de club sinds 2010 — deden de Rays het dus boven verwachting. Het betekende ook dat Kevin Cash in zijn vijfde seizoen als manager wederom vooruitgang wist te boeken. Maar tegelijkertijd moeten we niet doen alsof het succes helemaal uit de lucht kwam vallen. Wie namelijk naar de meest waardevolle Rays’ van afgelopen seizoen kijkt, ziet bijna allemaal spelers die middels trades/free agency deals of het eigen farm system zijn opgekomen. Kortom: door goed beleid te voeren. Het beste voorbeeld daarvan was Charlie Morton (3.05 ERA), die een tegenvallend seizoen van Blake Snell deed vergeten. De 36-jarige werper nam zijn goede vorm uit Houston mee en eindigde als derde in de AL Cy Young-race. Austin Meadows was aanvallend de MVP van de Rays in 2019 (foto: Julio Aguilar/Getty Images)
En dan was er outfielder Austin Meadows, die in 2018 samen met Tyler Glasnow overkwam in de deal die Chris Archer naar de Pirates zag gaan. Een deal waar de Rays vorig jaar de vruchten van plukten. Meadows was met 33 HR de teamleider in deze categorie en mocht direct naar zijn eerste All Star-game. En hoewel Glasnow door blessures maar tot twaalf starts kwam, was hij hierin wel ontzettend goed met een 1.78 ERA als gevolg.
EIGEN JEUGD
Maar zoals altijd kwamen er ook uit de eigen jeugd genoeg goede spelers die van waarde bleken te zijn. Neem bijvoorbeeld tweede honkman Brandon Lowe, die in een half seizoen aan speeltijd goed was voor 17 homeruns en 51 RBI. Het leverde hem een plek in de All-Star game op en de derde plek in de strijd om de AL Rookie of the Year-award. En naast hem in het infield is er ook Willy Adames, die pas 24 jaar is en zich langzaam ontpopt in een complete korte stop die je team weinig kwaad kan doen.
En dan zijn er nog al die prospects die eraan komen of al even hebben mogen ruiken aan de Majors. De Rays hebben maar liefst zes prospects in de top 100 en met de 19-jarige korte stop Wander Franco ook nog eens de beste in MLB (en ook de jongste #1 prospect ooit (!)). Maar hoewel 2020 voor Franco nog te vroeg zal komen, zijn er wel twee werpers die hun belofte in kunnen gaan lossen. Brent Honeywell hoopt na twee seizoenen vol blessureleed in 2020 eindelijk zichzelf te kunnen laten zien, terwijl Brendan McKay vorig jaar al mocht ruiken aan het grote werk. Beide spelers hebben alle potentie in de wereld, maar vooral bij Honeywell wordt het nog wel afwachten hoe sterk hij terugkeert na zoveel blessures. OFFENSE
Met de toekomst zit het dus wel goed, maar zoals bijna jaarlijks het geval is moet Tampa Bay ook weer de nodige gaten opvullen om het MLB-roster op peil te houden. Zo zagen ze nuttige krachten als Eric Sogard, Travis D’Arnaud en Avisail Garcia vertrekken. Wat volgde waren meerdere moves waarbij outfielder Tommy Pham werd naar San Diego werd gestuurd voor outfielder Hunter Renfroe en prospect Xavier Edwards. Daarnaast stuurden ze prospects naar de Cardinals voor 1B/OF Jose Martinez en de jonge outfielder Randy Arozarena. En om het belangrijkste deel af te sluiten ging reliever Emilio Pagan ook naar de Padres waar dan weer outfielder Manuel Margot voor terugkwam. Yoshitomo Tsutsugo is wel de meest bijzondere signing van de Rays dit offseason. (AP Photo/Chris O’Meara)
Het betekent dat er op bepaalde plekken nieuwe gezichten zijn, waarbij de eerder genoemde Renfroe de plek van Pham in zal nemen en de line-up van extra kracht zal voorzien. Iets wat Martinez vanaf de bank kan doen – waarbij hij ook zal rouleren met Ji-Man Choi op het eerste honk – terwijl Margot voor defensieve zekerheid zorgt. En dan vergeten we nog Yoshitomo Tsutsugo. De 29-jarige Japanner kwam over van Yokohama waar hij de afgelopen vier seizoenen in totaal 139 homeruns sloeg. Hoe deze skills zullen vertalen naar MLB is nog de vraag, maar intrigerend is de move zeker.
ROTATION
De rotation is op het eerste oog heel sterk met Charlie Morton als nummer één voor Blake Snell en Tyler Glasnow. Laatstgenoemde hoopt nu langere tijd fit te kunnen blijven, terwijl Snell weer de vorm hoopt te hervinden die hem in 2018 richting en AL Cy Young-award hielpen.
Achter dit drietal wat minder bekende namen zoals die van Ryan Yarbrough (28, 4.13 ERA in 2019) en Yonny Chirinos (26, 3.85 ERA in 2019. Maar het zijn zonder meer prima werpers om aan het einde van je rotation te hebben. Vooral met de wetenschap dat supertalenten als Brendan McKay, Brent Honeywell erachter zitten om mogelijke blessures of tegenvallende prestaties op te vangen.
BULLPEN
Wat bijna ook altijd een zekerheid is, is dat de Rays wel met een formidabele bullpen voor de dag komen. Een naam om daarbij te onthouden is die van Nick Anderson. De wat onbekende Anderson kwam vorig jaar over van de Miami Marlins in een deal waarbij onder andere Ryne Stanek werd opgegeven. Maar Anderson was met een 2.11 ERA en 41 strikeouts in 20 innings meteen van grote waarde.
Waarschijnlijk wordt hij niet direct de vaste closer, daar Cash graag rouleert in deze rol. En je kan hem geen ongelijk geven gezien de alternatieven. Met de 26-jarige Diego Castillo (8 saves en 3.41 ERA in ’19) en de 24-jarige Jose Alvarado (7 saves en 4.80 ERA in ’19) heeft Cash twee relievers in huis die ervaring hebben in de rol.
CONCLUSIE
Bijna elk jaar val je al makkelijk in de valkuil van het onderschatten van de Tampa Bay Rays. ‘Ze kunnen toch weer niet zo goed presteren als vorig jaar?’ is vaak de eerste gedachte bij dit team. Maar ondanks alle beperkingen, staat er gewoon weer een heel leuk team. De pitching oogt zeer sterk en kan de New York Yankees zeker het vuur aan de schenen leggen. Maar of de offense met de nodige wisselingen ook productief genoeg kan zijn, moet nog blijken. Al met al staat niets de Rays in de weg om weer richting een wild-card te gaan.
In 1919 was de wereld in de ban van de Spaanse griep. Seattle en Montreal begonnen nog wel aan de Stanley Cup Final, maar helaas kwam er door het virus geen winnaar (photo: Seattle Times)
Het coronavirus heeft de wereld in z’n greep en het ijshockey ontkomt er ook niet aan. In navolging van de NBA drukte ook de NHL vorige week de pauzeknop in. Of dit slechts tijdelijk is of dat er binnenkort een grote streep gaat door de rest van dit seizoen is voor iedereen de vraag. De kans bestaat dat de Cup voor de derde keer in haar bestaan geen eigenaar vindt. Lord Stanley of Preston overhandigde in 1893 de trofee die zijn naam ging dragen aan de Montreal Hockey Club. Het was de start van een geweldige traditie, die zelfs de wereldoorlogen overleefde. Sterker nog, tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de huidige NHL geboren. Toch bleef de Stanley Cup al twee keer in de koffer. De laatste keer was in 2005, toen er vanwege de lockout een seizoen lang niet werd gespeeld. De eerste keer was 101 jaar geleden.
EERSTE KENNISMAKING MET H1N1
We duiken in de geschiedenisboeken en komen uit in het jaar 1918. De Eerste Wereldoorlog loopt op z’n einde, maar dat weet niemand nog in januari. De strijd dendert onverminderd voort, maar de soldaten krijgen opeens te maken met een vijand die niet met een geweer of bajonet bestreden kan worden. In de VS maakten ze in januari ’18 kennis met een virus van het type H1N1 (in 2009 teruggekeerd als Mexicaanse griep). Er kwam een epidemie, maar deze leek zich voornamelijk te beperken tot de staat Kansas. Het leek een korte, maar hevige epidemie die in maart alweer was verdwenen.
Niets leek de Amerikanen dan ook in de weg te staan om soldaten naar Europa te verschepen. Daar laaide het virus echter weer op, maar om het moraal onder de troepen niet aan te tasten, werd er niet of nauwelijks over bericht. Mede door de oorlog was van enige hygiëne geen sprake en werd er een prima voedingsbodem voor een dodelijke griep gecreëerd. Dat deze griep later de Spaanse griep werd genoemd, kwam vooral omdat er als eerste in Spanje over geschreven werd. Het land was in die oorlog neutraal en van censuur was geen sprake. In afgeschermde tenten proberen de zusters zorg te dragen voor de mensen die getroffen zijn door de Spaanse griep. (photo:Hulton Archives)
In tegenstelling tot het huidige coronavirus werden vooral jonge volwassenen getroffen door deze griep. Het virus sloeg enorm om zich heen en de schattingen lopen uiteen van 20 miljoen tot 100 miljoen doden. Dat het virus praktisch alle uithoeken van de wereld bereikte, heeft ook weer te maken met de oorlog. Soldaten werden overal ter wereld feestelijk onthaald. Niet wetende dat zij mogelijk een dodelijk virus mee hadden genomen uit de strijd. In 1919 verdween de Spaanse griep langzaam uit het straatbeeld, maar niet voordat het dus miljoenen en miljoenen slachtoffers had gemaakt. En een grote rol had gespeeld tijdens het NHL-seizoen van 1918-1919.
EEN ANDERE TIJD, EEN ANDER FORMAT
Waar de NHL nu het hoogste niveau is in Noord-Amerika, daar moest die titel een eeuw geleden nog worden gedeeld met de Pacific Coast Hockey Association. Zoals de naam al aangeeft, bestond de PCHA voornamelijk uit teams afkomstig uit het westen: Seattle Metropolitans, Vancouver Millionaires en de Victoria Aristocrats. De NHL daarentegen bestond uit drie teams uit Canada: Toronto Arenas, Montreal Canadiens en de Ottawa Senators. De PCHA bestaat dan weliswaar niet meer, maar aan hen hebben we wel de play-offs te danken. Die organisatie introduceerde dat in 1918. Ook de blauwe lijnen en de forward pass zijn afkomstig uit de PCHA.
In de finales om de Stanley Cup was het dan ook schipperen. In de NHL mocht, a la rugby, een pass alleen achterwaarts gegeven worden. Tijdens de finales werd dan ook gespeeld volgens de regels van het “thuisspelende” team. In 1919 versloeg Montreal in de finale van de NHL de Ottawa Senators in een best-of-7 met 4-1. Vanuit de PCHA plaatsten de Seattle Metropolitans zich voor de strijd om de Stanley Cup. Zij waren in de finale van hun league te sterk voor de Vancouver. Beide teams speelden één keer uit en één keer thuis. Seattle opende met een 6-1 overwinning, dus konden ze de 4-1 nederlaag in de tweede wedstrijd lijden. Bernie Morris kwam niet in actie tijdens de play-offs, maar moest de bak in. (photo: David Eskenazi Collection)
Dat de Metropolitans de finale tegen de Canadiens gingen spelen, was wel verrassend. De ploeg uit Seattle moest het tegen Vancouver stellen zonder topscorer Bernie Morris. De center won met de Metropolitans in 1917 de Stanley Cup en was in die finale ongrijpbaar. Nadat titelverdediger Montreal de eerste wedstrijd van de best-of-5 had gewonnen, namen Morris en Seattle het over. Morris was in vier wedstrijden goed voor maar liefst 14 goals. Hij weigerde in 1919 echter in dienst te gaan en werd gearresteerd.
LALONDE vs FOYSTON
De Canadiens hadden hun eigen Bernie Morris. Newsy Lalonde had op 19 december 1917 al de eer gehad om te scoren in de allereerst NHL-wedstrijd ooit. Met de Canadiens rolde Lalonde destijds de Ottawa Senators met 7-4 op. De toen al dertigjarige Lalonde zou in elk van de eerste zes wedstrijden scoren. Diezelfde Senators kregen ook in 1919 een ontketende Lalonde tegenover zich. In de vijf wedstrijden die de twee Canadese teams tegen elkaar speelden in de finale van de NHL scoorde Lalonde 11 keer. Ook in de strijd om de Stanley Cup liet Lalonde zich niet onbetuigd, al had Seattle wel meer grip op hem. In vijf wedstrijden was Lalonde zes keer trefzeker.
Vier van die zes goals scoorde Newsy Lalonde in Game 2 van de Finals. In 1918 was Toronto gastheer van de Stanley Cup Finals en dus was het nu de beurt aan de winnaar van de PCHA. De fans in Seattle zagen hun favoriete zevental (!) Game 1 met groot vertoon van macht naar zich toetrekken. Aan de hand van Frank Foyston wonnen de Metropolitans met 7-0. Zelfs de legendarische Georges Vezina had niets in te brengen. In Game 2, gespeeld onder de regels van de NHL en dus met zes spelers, bewees Lalonde dat het altijd beter kan dan de drie goals die Foyston scoorde in Game 1. De captain nam zijn Canadiens op z’n rug en leidde hen met vier goals naar een 4-2 zege. De stand in de serie was weer in evenwicht: 1-1.
FOUTJE…
Dit kon Foyston dan weer niet op zich laten zitten. De galavoorstelling van Lalonde werd gevolgd door eenzelfde voorstelling van Foyston. Hij had in 1914 (met Toronto) en 1917 de Cup al gewonnen met en wilde opnieuw ten koste van de Canadiens een derde Stanley Cup. In Game 3 deed Foyston er dan ook alles aan om zijn Seattle weer op voorsprong te brengen. Net als Lalonde in Game 2 scoorde Frank Foyston vier keer. Dankzij een 7-2 zege stonden de Metropolitans weer op voorsprong.
Zoveel goals er in de eerste drie wedstrijden vielen, zo weinig vielen er in Game 4. Geen om precies te zijn. Vezina en collega Hap Holmes hielden hun goal schoon tijdens de reguliere speeltijd en ook in de twee verlengingen werd niet gescoord. Door een misverstand werd er toen een einde aan dit duel gemaakt, waardoor er een gelijkspel in de boeken kwam te staan. Om een tweede misverstand te voorkomen, besliste Jack McDonald Game 5 in de eerste OT. Zijn Canadiens hadden opnieuw veel aan Lalonde te danken, die twee goals voor zijn rekening nam. Uiteraard was ook Foyston trefzeker. Hij opende de score na ruim vijf minuten in de eerste periode. Seattle nam een 3-0 voorsprong en leek op weg naar de titel, maar Montreal weigerde te buigen. Newsy Lalonde was een superster avant la lettre. Lalonde belandde in het ziekenhuis tijdens de finale, maar herstelde van de Spaanse griep. (photo: Hockey Hall of Fame)
Na 6o minuten stond er 3-3 op het scorebord van de Seattle Ice Arena. Over de remise in Game 4 was wat discussie geweest en de teams besloten door te gaan tot er een winnaar was. De manier waarop OT tijdens de play-offs tegenwoordig is geregeld dus. De vermoeide Metropolitans hadden al een 3-0 voorsprong weggegeven en ook de overwinning ging aan hun neus voorbij. De goal van McDonald dwong een allesbeslissende Game 6 af. Het duel zou op 1 april 1919 gespeeld worden.
VIRUS SPELBREKER
Die beslissende Game 6 werd nooit gespeeld. De Spaanse griep hield nog altijd huis in de wereld en het virus sloeg ook de teams in de Stanley Cup Finals niet over. Hoewel de harde en zware finale ook z’n tol had geëist van de Metropolitans werden zij niet zwaar ziek door deze Spaanse griep. Hoe anders was dit bij de Canadiens. Manager George Kennedy, winger Louis Berlinguette, verdediger Joe Hall, McDonald en Lalonde kwamen zelfs in het ziekenhuis terecht. Slechts drie spelers op het roster waren fit genoeg om Game 6 te spelen.
Heel even was er nog sprake dat Montreal wat spelers kon lenen van Victoria, maar dit ging uiteindelijk niet door. Manager Kennedy gooide de handdoek en vond dat Seattle de Cup in ontvangst moest nemen. De Metropolitans weigerden dit pertinent, waardoor er een situatie ontstond dat de Stanley Cup voor het eerst sinds 1893 niet werd uitgereikt. In 1948 kwam er een nieuwe band om de Cup en besloot de NHL de twee teams uit 1919 alsnog te eren. Beide clubs kregen een vermelding op de Stanley Cup met daarbij de verwijzing dat deze niet was overhandigd in dat jaar.
Things came to a screeching halt in the 1919 Stanley Cup Final between the Seattle Metropolitans and the Montreal Canadiens when the flu decimated Habs’ roster and eventually claimed the life of one of its players https://t.co/eAdcoNi1WL
Daarmee is het verhaal helaas nog niet ten einde. Joe Hall, de keiharde blueliner uit Engeland, bezweek op 5 april 1919 aan de Spaanse griep. In 37 wedstrijden wist de verdediger maar liefst 230 strafminuten te verzamelen. Daarnaast scoorde hij 15 goals in die 37 duels. George Kennedy overleefde het wel, maar werd nooit meer de oude. Hij overleed in ’21 op slechts 39-jarige leeftijd. Lalonde betrad in 1950 de Hall of Fame. Foyston deed dit vier jaar later. Georges Vezina overleed in 1926 aan tuberculose. Hij werd in 1945 Hall of Famer en de trofee voor beste goalie is naar hem vernoemd.
In 2019 slaagden de Minnesota Twins erin de Cleveland Indians van de troon te stoten. Vooral dankzij een recordaantal homeruns wisten de mannen van eerstejaars manager Rocco Baldelli meer dan 100 wedstrijden te winnen. Helaas eindigde het sprookje vervolgens al in de ALDS. Zit er in 2020 meer in het vat voor de Twins? Of gaat er dit jaar misschien een derde (jonge) hond met het bot vandoor?
2019: BOMBA SQUAD
Homeruns, homeruns, homeruns. Nog nooit sloeg er een team zo veel homeruns als de Minnesota Twins in 2019. De teller stopte uiteindelijk pas bij 307 rake klappen. Een pandoering door de New York Yankees in de ALDS zette de ploeg echter weer snel met beide benen op de grond. Wil de organisatie een gooi doen naar de World Series, dan zal er nog wel het een en ander moeten gebeuren.
De diagnose werd al snel gesteld. Er was versterking nodig voor de pitching rotation. Bij elke transfervrije werper passeerde een mogelijke overstap naar de Twin Cities de revue. De echt grote namen kwamen echter niet. Uiteindelijk moest de organisatie het vooral doen met versterkingen voor de breedte. Met Josh Donaldson werd alsnog een grote vis binnen gehengeld. Zijn komst staat garant voor een extra aantal homeruns, maar of daarmee de grootste problemen opgelost zijn, zal moeten blijken.
LINEUP
Het binnenhalen van Donaldson betekent dat Miguel Sanó verhuist naar het eerste honk. Niemand minder dan oud-Twin Justin Morneau helpt de Dominicaan bij het wennen aan de nieuwe positie. Nadat Sanó vorig jaar na een paar maanden terugkeerde in de selectie, kende het voormalige zorgenkind van de organisatie een prima slot van het seizoen. In de laatste 74 wedstrijden sloeg hij maar liefst 25 homeruns. Als hij dat gemiddelde 162 wedstrijden volhoudt, lijkt een verscherping van het jonge homerunrecord binnen handbereik.
Donaldson zelf kende in dienst van de Atlanta Braves ook een uitstekend seizoen. Waar er openlijk werd getwijfeld of hij nog wel op niveau zou kunnen presteren na zo veel blessureleed, bleek hij een geweldige aanvulling op het jonge talent in Georgia. In het noorden mag hij zich naast Nelson Cruz weer even jong voelen. Er lijkt nog altijd geen sleet te zitten op de machtige swing van deze 40-jarige DH. De kans dat we hem nog in het veld zien, is echter wel klein.
BLESSURE
Dat betekent dat Eddie Rosario dus niet kan uitwijken naar de rol van aangewezen slagman. Datzelfde gold vorig seizoen, toen hij – gekweld door een verstuikte enkel – zijn defensief zwakste seizoen kende. Zijn Outs Above Average van -17 was het laagste van de hele league. Nu hij weer volledig fit is, hoopt hij terug te keren op zijn oude niveau van betrouwbare verdediger. Ook in het slagperk en op de honken zou zijn hervonden fitheid vruchten moeten afwerpen, al is hij al lang niet meer zo snel als hij in zijn beginjaren was.
Byron Buxton facing Homer Bailey in his first day of live batting practice since shoulder surgery. pic.twitter.com/4eiDmMJxdW
Een Twin die ook bijna altijd geplaagd lijkt door pijntjes, is Byron Buxton. Het gewezen toptalent begint ook in 2020 niet helemaal okselfris aan het seizoen. Begrijpelijkerwijs doet de organisatie het rustig aan met zijn terugkeer. Het uitstellen van Opening Day geeft hem hem in ieder geval nog even respijt. Indien fit blijft Buxton een extreem goede fielder, maar of hij aan slag ooit volledig de verwachtingen zal kunnen inlossen wordt met het jaar onwaarschijnlijker.
UITSCHIETERS?
Mitch Garver, Jorge Polanco en Max Kepler overtroffen in 2019 dan weer ruimschoots de verwachtingen. Ze zullen erop gebrand zijn te bewijzen dat afgelopen seizoen geen uitschieter was. Rond Kepler en Polanco was het enthousiasme al wel langer aanwezig, maar dat Garver dergelijke prestaties in huis had, kwam als een aangename verrassing. Met een OPS+ van 156 hoefde hij binnen de selectie alleen Cruz voor zich te dulden.
Polanco en Kepler doorlopen hun loopbaan als een soort Siamese tweeling. Geen wonder dus dat zij in hetzelfde jaar hun absolute doorbraak beleefden. Beiden eindigde in de top 20 van de MVP-verkiezing. De Dominicaan deed het daarin met een 13e plek nog net iets beter dan zijn Duitse collega op de 20 plaats.
ROTATIE
Met de lineup op een rij zou je verwachten dat de Twins komend jaar een absolute favoriet zijn voor de titel. Daarvoor lijkt de rotatie echter nog te veel gebreken te vertonen. José Berrios is een groot talent en de 25-jarige werper zal dit jaar voor de tweede keer op de heuvel staan tijdens Opening Day. Achter hem is Jake Odorizzi een uitstekende tweede man. De Amerikaan is met zijn 29 jaar iets ouder dan zijn collega, maar kende in 2019 het beste seizoen uit zijn carrière.
De rest van de rotatie zal aan het begin van het seizoen anders zijn dan vorig jaar. Kyle Gibson en Martin Perez vertrokken, terwijl Michael Pineda nog 39 wedstrijden van zijn schorsing voor het gebruik van een verboden middel moet uitzitten. Daarnaast missen de Twins ook de eerste maanden nieuwe aankoop Rich Hill. Een blessure aan diens elleboog zal hem nog tot juni of misschien zelfs juli aan de kant houden.
NOG EEN DODGER
Niet verwonderlijk dus dat men nog enkele versterkingen haalde in de afgelopen weken. Kenta Maeda kwam uiteindelijk niet via de Mookie Betts-deal, maar werd alsnog in een directe overeenkomst met de Los Angeles Dodgers geruild tegen prospect Brusdar Graterol. De kans bestaat dat de Japanner na de terugkeer van Pineda en Hill doorschuift naar de bullpen.
Naast Maeda zouden zomaar nog twee nieuwe namen kunnen opduiken in de rotatie. Homer Bailey werd al in een eerder stadium vastgelegd en lijkt vooralsnog zeker van zijn plekje. Een onlangs pas toegevoegde optie is Jhoulis Chacin. Hij zal met Devin Smeltzer en Randy Dobnak moeten strijden om de laatste plaats. Die laatste twee zouden net als Maeda ook als relievers gebruikt kunnen worden.
BULLPEN
De bullpen bleek vorig jaar een onverwacht sterk wapen van de organisatie. CloserTaylor Rogers, Sergio Romo, Tyler Duffy, Trevor May, Zack Littell en Tyler Clippard lijken verzekerd van hun plek op het roster. De eerste vijf bewezen zich vorig jaar al in dienst van de Twins als betrouwbare krachten, terwijl die laatste uitgerekend een sterk seizoen draaide voor de directe concurrent uit Cleveland.
Wat Baldelli zal beslissen over de precieze verdere invulling van de bullpen, zou heel goed af kunnen hangen van de laatste plek in de rotatie. Mocht die naar Chacin gaan, dan komen Dobnak en/of Smeltzer in aanmerking voor een rol als reliever. In de breedte lijken de Twins in ieder geval niet krap te zitten. Of de kwaliteit van voornamelijk de starters hoog genoeg is om de Yankees en Astros bang te maken, valt te betwijfelen.
CONCLUSIE
Vorig jaar voorspelden wij al dat de Twins een ploeg waren om mee rekening te houden in de AL Central. Die verwachting maakten ze meer dan waar. Ook in 2020 brengt de organisatie weer een indrukwekkende lineup op de been. Er werd echter naast de grote versterkingen voor de rotatie gegrepen en dat kan weleens kostbaar blijken.
In de Chicago White Sox dingt dit seizoen zich namelijk een nieuwe uitdager aan en zij lijken op papier over sterkere startende werpers te beschikken. De slagploeg van de Twins kan dan natuurlijk weer de doorslag geven. Al met al zijn zij nog steeds de te kloppen ploeg in hun divisie.
Terwijl het Coronavirus stilaan de hele wereld in zijn greep houdt, is er voor ons sportliefhebbers gelukkig nog één sport waar de activiteiten min of meer zoals gepland door kunnen gaan. In de NFL is de zogenoemde Legal tampering ingegaan. Dat wil zeggen dat teams nu ook officieel met vrije spelers mogen gaan praten. Vanaf morgen [woensdag 18/03, nvdr.] gaat Free agency ook definitief van start. Een waterval aan deals werden gisteren al bekend gemaakt. Afgelopen weekend keurden de spelers bovendien de nieuwe Arbeidsovereenkomst goed, die een heleboel wijzigingen met zich meebrengt voor de hele competitie. Hoog tijd om het belangrijkste NFL-nieuws voor jullie te bundelen!
TOM BRADY SPEELT NIET MEER VOOR DE PATRIOTS
Misschien wel het allergrootste nieuws viel op dinsdag te noteren. Tom Brady, 20 jaar lang de quarterback voor de New England Patriots, zal niet naar Foxborough terugkeren in 2020. Dat kondigde de zesvoudige Super Bowlwinnaar zelf aan via zijn Instagram- en Twitterpagina’s. Brady zal volgend seizoen zeker nog te zien zijn in de NFL, zij het in een ander uniform. Waar Brady uiteindelijk zal spelen, is nog niet bekend, maar vermoedelijk gaat het nog tussen de Tampa Bay Buccaneers en de Los Angeles Chargers. Patriots-fans blijven intussen verweesd achter. De man die hen zes kampioenschappen bracht, trekt de deur finaal achter zich dicht.
Veruit de meest opvallende transactie kwam er al vrij vroeg op maandag. De Houston Texas besloten om hun superster wide receiver DeAndre Hopkins naar de Arizona Cardinals te sturen in ruil voor running back David Johnson en een tweede ronde draft pick. Deze ruildeal deed bij zowat de hele NFL-community meer dan de wenkbrauwen fronsen. Hopkins wordt beschouwd als één van, zo niet dé beste wide receiver in de NFL. Daar tegenover staat dat David Johnson niet meer de difference maker is die hij ooit was. Hopkins was cruciaal in het aanvalsspel van de Texans, maar past blijkbaar niet meer in de plannen van Head Coach/GM Bill O’Brien. Als vervanger trokken de Texans wide receiver Randall Cobb aan voor drie jaar en $27 miljoen. Ongetwijfeld niet meer dan een doekje voor het bloeden voor de gechoqueerde Texans-fans.
Trying to replace DeAndre Hopkins with Randall Cobb is like trying to replace your stolen car with a toaster.
TAGS EN HANDTEKENINGEN: DE BELANGRIJKSTE DEALS OP EEN RIJTJE
De Twitter-accounts van Ian Rapoport en andere NFL-reporters stonden maandag niet stil. Aan de lopende band liepen nieuwe ontwikkelingen binnen. We lijsten voor jullie enkele van de belangrijkste moves op:
– Defensive end Arik Arminstead tekende voor een verlengd verblijf bij de San Francisco 49ers. Hij zal er de komende vijf jaar gaan spelen
– Die andere D-line-ster van de 49ers, DeForest Buckner, zoekt dan weer andere oorden op. Hij tekende bij de Indianapolis Colts na een trade waarin de 49ers een first round pick in de 2020 Draft ontvingen.
– Kyle Van Noy verliet de New England Patriots en tekende bij divisieriviaal Miami Dolphins. Van Noy zal er over vier jaar zo’n $51 miljoen gaan verdienen.
– Er werden ook een rits franchise tags geplaatst. Derrick Henry (Tennessee Titans), Dak Prescott (Dallas Cowboys) en A.J. Green (Cincinnati Bengals) zijn daarbij de opvallendste namen.
NIEUWE ARBEIDSOVEREENKOMST: NAAR 17 GAMES EN 2 EXTRA PLAY-OFF TEAMS
Door de Coronacrisis geraakte het nieuws wat ondergesneeuwd, maar zondag was een historische dag voor Roger Goodell en de NFL. Een nieuwe collectieve arbeidsovereekomst, opgesteld door de eigenaars, werd goedgekeurd door een (nipte) meerderheid van de spelers. De overeenkomst zal voor stabiliteit in de competitie zorgen gedurende de komende tien jaar.
De overeenkomst brengt een aantal vergaande veranderingen met zich mee. Zo zal vanaf 2021 het reguliere seizoen een wedstrijd meer tellen. Niet langer zullen er een even aantal van 16 games gespeeld worden. Vanaf 2021 worden dat er 17. Er komt ook een ingrijpende verandering in de play-offs en dat al vanaf dit seizoen. Elke conferentie krijgt er een play-offteam bij. Zeven dus in plaats van zes. Dat betekent meteen dat er vanaf dit seizoen nog slechts één team een bye zal kunnen versieren in de play-offs.
Voor de spelers zelf wordt er boter bij de vis gedaan. De minimumlonen gaan omhoog en ook de game-day rosters worden uitgebreid, van 46 naar 48. Meer spelers zullen dus kans kunnen maken op minuten in de NFL. Een laatste interessant puntje, is dat de regels omtrent marihuanagebruik versoepeld worden. Een positieve plas zal niet langer een schorsing opleveren.
De komende dagen zal er ongetwijfeld nog veel meer NFL-nieuws te rapen vallen. Blijf op de hoogte via onze website en natuurlijk op twitter, via @SportAmerika.
Met een leuk team, gevuld met MVP Christian Yelich en All-Star Yasmani Grandal, deed Milwaukee vorig jaar weer een gooi naar een titel. Het avontuur stokte in de wildcardwedstrijd, waarin de BrewCrew verloor van de latere kampioen Washington Nationals. Een ware leegloop volgde in Milwaukee. Kan de ploeg in 2020 weer meedoen om de prijzen? Je leest het in onze Brewers Preview.
LEEGLOOP, CONTRACTEN EN RETOOLING
Niet minder dan zes sleutelspelers van het team uit 2019 spelen komend seizoen niet meer in Miller Park. Het grootste verlies is zonder twijfel catcher Yasmani Grandal, die een miljoenendeal tekende bij de White Sox. Werper Gio Gonzalez verhuisde met z’n catcher mee naar de Southside, terwijl Mike Moustakas z’n koffers uitpakte in Cincinnati bij de Reds. Travis Shaw en Chase Anderson pakten het vliegtuig naar Toronto en Jordan Lyles behoort nu tot de Texas Rangers. Eric Thames draagt inmiddels het tenue van de Nationals en Zach Davies speelt in 2020 in sunny San Diego voor de Padres.
Om verdere problemen te voorkomen, legden de Brewers wel direct superster Christian Yelich langdurig vast. De outfielder tekende een negenjarige contractverlenging en zal $215 miljoen gaan verdienen.
GROTE WISSELTRUC
GM David Stearns is in Milwauke geen onbekende als het op rebuilden of retoolen aankomt. Ook dit jaar heeft hij z’n best weer gedaan de gaten op te vullen. Door Davies naar de Padres te traden voor reeds gedebuteerde prospects Luis Urias (tweede honk) en Eric Lauer (linkshandige werper) maakte Stearns de Brewers beter én jonger tegelijk, wat een streven van elke GM zou moeten zijn. Lauer kan minstens net zo goed als Davies worden en Urias was tot voor kort een top 50 prospect in baseball. Laatstgenoemde heeft nog wat AAA-tijd nodig; tijd die hij rustig kan nemen, want met Keston Hiura hebben de Brewers al een jonge topper op het tweede honk. Urias onderging overigens vorig seizoen een polsoperatie die nog wel wat risico’s met zich meebrengt, wat mogelijk verklaart waarom San Diego relatief makkelijk afscheid van hem nam.
DUMPSTER DIVING
Verder versterkte Stearns de ploeg met outfielder Avisail Garcia, die in 2019 als part-time outfielder doorbrak bij de Tampa Bay Rays. Catcher Omar Narvaez werd opgehaald vanuit Seattle om het verlies van Grandal op te vangen. Werpers Brett Anderson en Josh Lindblom, die in Korea uitstekend gooide en afgelopen jaar tot MVP van de KBO werd gekroond, werden vastgelegd voor de rotation. Ook Justin Smoak, Jedd Gyorko, David Phelps en Eric Sogard kwamen naar Milwaukee, terwijl als laatste Brock Holt de Boston Red Sox achter zich liet en naar Wisconsin vertrok. Een legertje veteranen (Logan Morrison, Ryan Healy, Jace Peterson, Keon Broxton en Shelby Miller) mocht meedingen om een rosterplek in Spring Training, maar hun kansen lijken door het afgelasten van het voorseizoen verkeken.
Deze vorm van dumpster diving werkt over het algemeen matig. Geen van deze veteranen had in Spring Training veel laten zien waarvan de harten in Milwaukee sneller zouden gaan kloppen. Het is dus maar de vraag of we één van hen in Brewers-uniform gaan zien.
LINEUP
Met het ingekorte maartseizoen is er weinig ruimte voor de Brewers om te experimenteren of een konijn uit de hoge hoed te toveren om in 2020 de Cardinals en Cubs van zich af te houden. De lineup staat wel redelijk vast, met vaste namen als Lorenzo Cain, Yelich, Hiura en Smoak zullen het hart van de slagvolgorde bevolken. Verder zien we nieuwe gezichten van Eric Sogard (derde honk), Garcia (rechtsveld) en Narvaez (achter de plaat) verspreid over de lineup. Hoewel er met het verlies van Grandal een groot gat in de line-up valt, hopen de Brewers voldoende mogelijkheden te hebben gecreëerd om dit gat te dichten.
De bank heeft in elk geval niet ingeboet als het op Major League-talent aankomt. Het vijftal Piña, Braun, Holt, Gamel en Gyorko beschikt in potentie over voldoende talent om klappen op te vangen. Als daar later in het seizoen nog een Ryon Healy bijkomt, die in de Minors verder zal moeten herstellen van een heupoperatie, is er best wat diepte.
PITCHING: UPSIDE, MAAR HOEVEEL
De pitching is al jaren een zwakke plek bij de BrewCrew, die maar geen betrouwbare rotation bij elkaar lijken te kunnen krijgen. Ook dit jaar blijft het weer lastig om een pijl te trekken op het startende vijftal. Brandon Woodruff is de de-facto ace van het gezelschap, na een hoopgevend seizoen in 2019. Adrian Houser noteerde vorig jaar meer dan een strikeout per inning, maar de vraag is of dat legit was. Lindblom is de regerend MVP in Korea, maar het is onbekend of hij dit succes naar Amerika kan tillen. Anderson’s gezondheid is altijd een wildcard en Lauer is nog unproven genoeg om een vraagteken te zijn.
De bullpen beschikt over meer zekerheidjes, vooral in de vorm van Hader en Phelps. De upside in het reliefgezelschap is gigantisch, met de monster-strikeoutkracht van Burnes, Peralta en Black. Met het van een blessure terugvechtende duo Bobby Wahl en Corey Knebel erachter als eventuele supertroeven moeten de Brewers op bullpengebied met de beste meekunnen in 2020.
CONCLUSIE
PECOTA voorspelt een 79-83 seizoen voor de Brewers. Dat gaat sowieso niet uitkomen, vanwege het verkorte seizoen, maar wij denken dat de Brewers op z’n minste .500 ball moeten kunnen spelen. Daarvoor mag niet veel foutgaan en moeten alle geblesseerden op volle toeren mee kunnen draaien. Over de hele linie is deze ploeg echter te goed om een verliezend seizoen te draaien. Of de playoffs haalbaar zijn, blijft wel de vraag. De NL Central is loodzwaar in 2020 en er zijn vraagtekens in Milwaukee.
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De drie op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. De vierde positie die aan de beurt is: Tight End.
COLE KMET – NOTRE DAME
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 113 kg | Junior
De TE class van dit jaar is zeker niet zo top heavy als die van de afgelopen jaren. Als er in de eerste ronde een TE van het bord is mag dat een wonder genoemd worden. Cole Kmet blonk uit tijdens de Draft Combine afgelopen maand en is daardoor flink gestegen in een paar mock drafts. Hij blonk uit in zo’n beetje alles waarin je kan uitblinken. De junior heeft er eigenlijk twee jaar aan legitieme speeltijd opzitten (zijn freshman seizoen speelde hij amper) en het was pas afgelopen jaar dat hij liet zien hoe goed hij als receiving TE is. Over zijn blocking valt nog veel te zeggen, maar Cole Kmet is één van de best beschikbare TE’s van deze draft.
THE GOOD: ATLETISCH VERMOGEN | RECEIVING SKILLS | ALLROUND | RUN BLOCKING
Laten we beginnen met de grootste kwaliteit waar Cole Kmet over beschikt. Een kwaliteit die hij bij Notre Dame pas afgelopen jaar vaak kon laten zien. Zijn reception gingen omhoog (van 15 naar 43) en dus schoten ook zijn aantal yards en touchdowns de lucht in. Kmet is geen ingewikkelde en goede route runner, maar zijn atletisch vermogen en zijn lengte/kracht zorgt ervoor dat hij een prima optie is als receiver. Je krijgt Kmet namelijk niet zo maar neer wanneer hij de bal eenmaal gevangen heeft.
Maar wat Kmet echt een goede receiver maakt (en dat is hierboven ook een beetje zichtbaar) is zijn vangkwaliteiten en zijn geduld. Kmet rent namelijk meestal of naar buiten toe of rent een sloom ontwikkelende slant over het midden langs de line of scrimmage. Geduld en weten waar je moet staan zijn daarbij heel belangrijk. Kmet beschikt tot die kwaliteiten.
Maar wie denkt dat dit alles is, heeft het mis. Kmet kan namelijk ook prima ballen vangen. Het afgelopen seizoen liet hij, zelfs in de endzone, zien ballen te kunnen vangen waar zelfs receivers het moeilijk mee zouden hebben. Een kwaliteit die de meeste pass catching TE niet hebben.
MULTIFUNCTIONALITEIT
Bij zijn pluspunten staat niet voor niets dat hij een allrounder is, want ondanks dat Kmet behoorlijk lang en sterk is, is hij ook nog eens behoorlijk snel. Zeker voor zijn lengte. Daarom stuurde Notre Dame hem ook meerdere malen vanuit de slot of uit de hurk-positie diep. En meerdere malen zou hij vrijkomen en de bal ontvangen.
Tot slot zijn blocking. Zijn grootste kracht ligt wat dat betreft in de running game. Kmet heeft de potentie (ook in de NFL) om een hele goede run blocker te worden. Meerdere malen liet hij bij Notre Dame zien dat hij in zijn eentje de weg vrij kan maken voor een running back en hem zo een gat kan geven om doorheen te lopen. En bij het merendeel van deze momenten liet hij ook de benodigde techniek zien.
THE BAD: INCONSISTENTIE RUN BLOCKING | PASS PROTECTION | WEG KWIJT IN OPEN VELD
Er is alleen één maar. Dat Kmet prima is als run blocker is een feit, maar de consistentie waarmee hij dat afgelopen seizoenen deed laat te wensen over. Hij wisselde geniale momenten op dat vlak af met onverklaarbare momenten en momenten waarbij hij simpelweg werd verslagen. Als hij die slordigheden eruit kan halen, kan hij als run blocker een van de beste worden.
Wat Kmet waarschijnlijk in de NFL niet zo heel vaak zal doen, is pass blocking. In pass protection is hij namelijk niet zo heel denderend. Dit komt deels ook door het feit dat hij er gewoon niet zoveel ervaring mee heeft, maar desondanks is hij alles behalve geschikt om DE of edge rushers bij de QB weg te houden. Zie bijvoorbeeld het voorbeeld hieronder (witte rondje).
Nog een (wat minder essentieel) punt van verbetering is zijn blocking in open field. Want, en gezien de snelheid waarmee het spel wordt gespeeld is dat niet zo verwonderlijk, soms doet Kmet je laten denken dat hij in het open veld even geen idee heeft wat hij moet doen.
Zeker geen reuze probleem (hij is namelijk niet de enige), maar als hij een elite run blocker wil worden kan hieronder verbeteren zeker geen kwaad. Vanaf de line of scrimmage blocken gaat prima, maar op het moment dat er een aanloop is worden de kwaliteiten overduidelijk een stuk minder.
JARED PINKNEY – VANDERBILT
Leeftijd: 22 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 117 kg | Senior
Dat het geen extreem getalenteerde TE class is, is wel duidelijk. Aan de diepte mag echter niet getwijfeld worden. Er zijn namelijk een stuk of tien TE die een goede kans maken om daarachter gekozen te worden. Jared Pinkney, die vier jaar bij Vanderbilt heeft doorgebracht, is er daar één van. Net zoals Kmet beschikt hij over uitstekende run blocking skill en kan hij tevens prima ballen vangen. Dit liet hij, net zoals Kmet, echter maar een jaar echt zien. En het grote probleem is dat dit jaar niet 2019, maar 2018 was.
THE GOOD: RUN BLOCKING | SNELHEID | FYSIEKE KRACHT
Over de fysieke gesteldheid van Pinkney valt niet te twijfelen. Hij is snel (waardoor hij prima kan functioneren als receiver) en heeft tevens de lengte en kracht om effectief te zijn als blocker in de running game. Dit laatste is dan ook zijn voornaamste kracht. Net zoals Kmet excelleert hij als run blocker.
Overigens is Pinkney een betere pass blocker dan dat Kmet is. Bij Kmet is het duidelijk te zien dat hij zich daar niet comfortabel voelt. Bij Pinkney is dat wel anders. Toch gaat het te ver om dit als kracht te bestempelen en lijkt de kans in de NFL vrij groot te zijn dat NFL-teams dit gaan proberen te vermijden.
PASSING GAME
Maar de kwaliteiten als receiver kwamen dus echt goed in beeld tijdens het seizoen 2018. Toen ving hij 50 ballen (de andere seizoenen ongeveer 20) en ving hij voor 774 yards. In de jaren daaromheen kwam hij niet verder dan 279 yards. Tevens speelde hij tijdens dat seizoen vier wedstrijden meer dan de overige seizoenen. Hoe werd Pinkney dan gebruikt? Het merendeel van zijn passes en routes waren in de flat, zoals hieronder.
Toch is Pinkney (net zoals Kmet) dankzij zijn snelheid ook een gevaar om vanuit de slot diep te lopen. Want dat Pinkney op deze manier ballen kan vangen, daar zagen we in 2018 wel genoeg voorbeelden van.
Toch beschikt Pinkney, in tegenstelling tot Kmet, over de kwaliteiten om vanuit een blocking stance een catch te maken en zo de hele verdediging op het verkeerde been te zetten. Neem als voorbeeld deze TD pass (waarvan hij er in 2018 zeven ving, net zoveel als de andere drie jaar bij elkaar) vs Georgia.
THE BAD: ROUTE RUNNING | INCONSISTENTIE PASSING GAME
Het probleem, en dit valt ook uit de statistieken op te maken, is zijn consistentie. Wat niet hielp is dat hij bij Vanderbilt tijdens de vier jaar dat hij daar speelde niet bepaald omringt was met talent. Een goede QB heeft hij bijvoorbeeld nooit gehad. Tel daarbij op dat hij wekelijks speelde in de sterkste conference van het college football, en de inconsistentie kan daar een verklaring voor zijn. Toch kan niet onopgemerkt blijven dat ook Pinkney zeker niet de meest consistente TE van deze class is geweest. Deels kwam dit ook door zijn route running, waar in de NFL dan ook niet al te veel van verwacht moet worden. Veel lastiger dan diep lopen of ballen in de flat en via een slant werd het namelijk niet. En zelfs dat ging soms niet helemaal soepel. De inconsistentie zal dus richting de draft het grootste vraagteken zijn voor NFL-teams.
BRYCEN HOPKINS – PURDUE
Leeftijd: 23 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 111 kg | Senior
Tot nu toe hebben we vooral TE’s gezien die van alle markten thuis zijn. Goede run blockers, prima in de passing game en niet zo heel indrukwekkende cijfers. Brycen Hopkins is toch een ander verhaal. Vergeleken met de twee namen hiervoor zijn de cijfers als receiver (vooral in 2019) een stuk indrukwekkender te noemen. Qua blocking is Hopkins wat minder (en vooral wat inconsistenter) dan Kmet en Pinkney, maar zijn kwaliteiten als receiver staan buiten kijf. Zijn eerste twee jaar in college (2015 en 2016) waren niet zo indrukwekkend te noemen, maar gedurende zijn carrière bij Purdue is hij zowel statistisch gezien als qua speler elk jaar beter geworden. En dankzij een sterk 2019 is hij nu misschien wel de best beschikbare TE in de 2020 NFL Draft.
THE GOOD: ROUTE RUNNING | HANDS | LICHAAMSBOUW | MOBILITEIT
De kwaliteiten van Hopkins komen overduidelijk tot zijn recht in de passing game. Daar is Purdue de afgelopen drie jaar ook achter gekomen. Natuurlijk draaft Hopkins als blocking zijn steentje bij, maar het is duidelijk dat hier niet zijn kracht ligt. Maar daar straks meer over. Eerst zijn kwaliteiten als receiver. Want er zijn er weinig, misschien is er zelfs wel niemand, in deze draft die op dit gebied in de buurt komt van Hopkins. Bij Purdue bewees hij dit week in week uit. Hij werd vooral gebruikt op twee manieren. Ten eerste: de slant route. En waarom? Omdat hij voor een TE een uitstekende route runner is. Dit maakt hem ideaal om als mismatch in de slot te plaatsen. Van hieruit kan hij dan ook een slant rennen.
Of kan hij diep gaan om vervolgens gebruik te maken van zijn snelheid en mobiliteit om vervolgens zijn kwaliteiten als receiver te tonen. Vaak begint hij ook in de slot, waarna hij dreigt naar binnen te komen en vervolgens naar buiten gaat om daar de bal te vangen. Mits goed gegooid, kan hij vervolgens gebruik maken van zijn atletisch vermogen om verdedigers achter zich te laten en kan hij zijn snelheid aan het werk zetten.
OUT ROUTES
Ook werd hij vaak gebruikt met out routes naar de zijkant, waarna hij vervolgens gebruik kon maken van een mismatch en zijn kwaliteiten om yards op te pikken na de catch. Een kwaliteit die Hopkins met zijn lengte en gewicht vooral afdwingt door gewoon door te lopen totdat hij een keer gestopt wordt.
Tot slot liet Hopkins bij de Boilermakers ook vaak genoeg zien lastige passes of passes die je eigenlijk niet hoort te vangen, te kunnen vangen. Bij Purdue heeft Hopkins niet echt gebruik kunnen maken van een goede en consistente QB, maar hij wist er zeker de laatste drie jaar toch het beste van te maken.
THE BAD: CONSISTENTIE IN BLOCKING
Dat Hopkins kwaliteiten heeft als receiver mag naar de voorbeelden van hierboven inmiddels wel duidelijk zijn. Dat hij tegen tegenstanders van hoog niveau heeft gespeeld mag gezien de conference waarin hij vijf jaar actief is geweest (de BIG Ten) ook geen twijfel over zijn. Maar is er dan wel een punt van kritiek? Zeker. Hopkins is namelijk niet zo consistent als het aankomt op zijn blocking in de running game en zelfs passing game als de twee spelers die hiervoor genoemd werden. Daar valt wel want winst te boeken. Hopkins wisselde namelijk momenten als hieronder.
Af met momenten als hieronder waarin hij gewoon niet alert is en compleet vergeet zijn man te blocken. In dit geval resulteert het in een tackle van de verdediger die hij moest blocken. In de NFL gaat dit net zo hard, zo niet harder, afgestraft worden. Dit (en zijn andere fouten) zijn geen fouten die niet herstelbaar zijn. Het zijn vooral fouten die te maken hebben met zijn concentratie en de wil om te blocken. Iets wat Kmet en Pinkney bijvoorbeeld wel hebben laten zien.
Nu zal ook Hopkins zelf weten dat zijn kwaliteiten liggen bij het vangen van de bal, maar hij zal deze inzet toch ook op een consistente wijze moeten laten zien in (vooral) de running game wil hij in de NFL succesvol gaan zijn. Anders wordt Hopkins heel snel een eendimensionale TE.
OVERIGE TE CLAS
Maar zoals al eerder gezegd: de TE class van dit jaar bevat behoorlijk veel verschillende opties. Zo ook Hunter Bryant, een receiving tight end puur sang. Voor de teams die een extra wapen zoeken in de passing game (zie bijvoorbeeld de Packers) en op TE nog wel een plek hebben: Hunter Bryant is de man. Goede route runner, snelheid en kracht en kan ook verschillende routes rennen.
Overigens kan dit ook gezegd worden van Oregon TE Jacob Breeland, die zo’n beetje een kopie is van Hunter Bryant en ook nog eens in dezelfde conference actief is geweest (PAC-12). Dit is dan ook meteen het grootste kritiek puntje bij deze spelers: de weerstand (verdedigend gezien) in college is niet bepaald indrukwekkend geweest. Hoe anders is dat voor LSU TE Thaddeus Moss, die dankzij blessures niet zo hoog staat in de piekorde als dat hij op basis van zijn kwaliteiten zou verdienen. En ja, hij is familie van Randy Moss. Als dat niet reden genoeg is om hem te overwegen…
OVERIGE OPTIES
En dan zijn er nog een paar andere namen om in de gaten te houden. Albert Okwuegbunam was de uitblinker tijdens de NFL Draft combine en is daardoor omhoog geschoten in de piekorde. Daarnaast zijn TE’s als Colby Parkinson, Matt Bushman en Harrison Bryant zeker het overwegen waard in de eerste vijf rondes van de NFL Draft. Want zo top heavy als de TE Class vorig jaar was, zo diep is die dit jaar.
SPORTAM TE RANKING
1: Brycen Hopkins | 2: Cole Kmet | 3: Jared Pinkney | 4: Hunter Bryant | 5: Thaddeus Moss | 6: Jacob Breeland | 7: Albert Okwuegbunam | 8: Colby Parkinson | 9: Matt Bushman | 10: Harrison Bryant
Er dreigt een Wild Card-syndroom in Oakland. De Athletics trokken de afgelopen twee jaar in deze alles-of-niets-wedstrijd aan het kortste eind. Hoewel komend seizoen mogelijk nog iets te vroeg komt, lijkt het gat met de Houston Astros kleiner dan vorige jaren. De playoffs zullen hoe dan ook het doel zijn en dat zou goed mogelijk moeten zijn.
2019
Ook afgelopen seizoen was de AL Wild Card Game dus weer het eindstation van de A’s. Een ontketende Yandy Diaz deed ze in het eigen Coliseum stadium de das om. Die dag stond Sean Manaea op de heuvel voor de A’s. Hoewel hij die dag niet op z’n best voor de dag kwam, was hij sinds zijn terugkeer een zeer welkome versterking. In Oakland hopen ze dit jaar het hele seizoen een beroep te kunnen doen op de sterke lefty. Manaea’s blessure was niet de enige waarmee de organisatie te maken kreeg. Die andere talentvolle werper, Jesus Luzardo, kon pas in de laatste weken aansluiten. Toen de jonge werper dan eindelijk fit was,toonde hij wel waarom men zo enthousiast is over hem.
This guy is about to drive in a whole lotta runs this season
Ook offensief kreeg men de nodige tegenslag te verwerken. Matt Olson miste een aanzienlijk aantal wedstrijden, voor Ramon Laureano gold hetzelfde en ook Khris Davis stond lange tijd aan de kant. De Athletics gaan ervan uit dat die laatste veel betere statistieken zal kunnen voorleggen in 2020 als hij weer volledig aangesterkt is. Marcus Semien lijkt dan weer moeilijk zijn formidabele 2019 te kunnen herhalen. De korte stop was zelfs een kanshebber voor de MVP Award, al is dat in de league met Mike Trout natuurlijk vooral hypothetisch.
LINEUP
In 2020 zal de fysieke gesteldheid van de Athletics van groot belang zijn. Wat dat betreft is het geen goed nieuws dat de organisatie het seizoen alweer met een paar blessures zal moeten beginnen. Stephen Piscotty worstelt al lange tijd met zijn lichaam en mist de start van het seizoen. Zijn plek zal worden ingenomen door Robbie Grossman. Daardoor schuift Mark Canha van het linksveld op naar recht, terwijl Ramon Laureano in het midveld gebeiteld staat.
Het infield in Oakland hoeft niet onder te doen voor die van andere ploegen. Semien had afgelopen jaar dus een uitstekend seizoen en het lijkt niet waarschijnlijk dat hij komend jaar even goed zal zijn. Toch blijft het natuurlijk een prima kortestop. Toch is hij niet perse de beste speler in het binnenveld. De twee Matt’s in de hoeken zijn zowel offensief als verdedigend van topniveau. Matt Chapman mag zelfs als een outsider voor de MVP gezien worden.
Vorig seizoen stond onze landgenoot Jurickson Profar op het tweede honk voor de Athletics. Zijn verblijf in Oakland bracht hem niet wat hij ervan gehoopt zal hebben. Deze winter mocht hij vertrekken naar de San Diego Padres. Wie hem zal opvolgen lijkt pas aan het einde van Spring Training besloten te worden. Oud-Astro Tony Kemp werd binnengehaald als veelzijdige optie die de talentvolle Franklin Barreto naar grote hoogte moet concurreren. Het lijkt er nu alleen op dat hij het talent in de pikorde voorbij is gestreefd.
Ook de rol van backup catcher lijkt nog niet beslist te zijn. Op dit moment is Austin Allen de frontrunner. De 26-jarige Allen kwam samen met Buddy Reed over van de Padres in de Profar-trade. Hij moet dan in de laatste weken van Spring Training afrekenen met de twee jaar jongere Jonah Heim.
ROTATION
In de rotatie hebben de Athletics al te maken met een blessure. Prospect AJ Puk leek dit jaar definitief de overstap naar de majors te mogen maken, maar staat naar verwachting de eerste maanden van het seizoen langs de kant. Toch is de rotatie ook zonder hem niet verkeerd. Manaea, Luzardo en Mike Fiers zijn uitstekende opties. Die laatste heeft natuurlijk wel een chaotische winter achter de rug, maar er zullen weinig andere spelers zo graag als hij de Astros van de troon willen stoten.
Frankie Montas zal als vierde starter fungeren. De 26-jarige Dominicaan miste net als Manaea en Luzardo een groot deel van 2019. Hij moest een schorsing uitzitten voor het gebruik van het verboden middel ostarine. Tot het moment van zijn schorsing maakte de jonge werper een bijzonder sterke indruk. Hij zal die prestaties willen bevestigen in 2020. In afwezigheid van Puk zal Chris Bassitt de vijfde starter zijn.
BULLPEN
Met de Australiër Liam Hendriks en de Venezolaan Yusmeiro Petit beschikken de Athletics over een uitstekende closer en setup man. Hendriks ving het gat op dat Blake Treinen achterliet met zijn zwakke prestaties. Het is te hopen dat Hendriks niet ook zover weg zal vallen. Voor hen zullen Lou Trivino en Joakim Soria het moeten doen. Als we komend jaar de Trivino van ’19 zien, dan is dat een prima optie, maar zijn ERA+ zakte in één jaar van 143 naar 82. Daarmee veranderde hij dus van een ver bovengemiddelde werper, naar een middelmatige. Soria daarentegen zat beide jaren op league average (101 en 100).
Twee lefties zullen de bullpen completeren. T.J. McFarland werd opgepikt van waivers van de Arizona Diamandbacks. Hij zal het vertrek van Ryan Buchter naar de Los Angeles Angels moeten opvangen. Jake Diekman kwam al halverwege het vorige seizoen en maakte daarin een betrouwbare, maar geen flitsende indruk.
CONCLUSIE
De afgelopen jaren regeerden de Houston Astros de AL West en bemachtigden de Athletics met een tweede plek een wild card. Dat leverde hen echter nooit een plek in de ALDS op. Dat lijkt ook komend jaar weer de meest waarschijnlijke uitkomst, maar als het de A’s dit jaar meezit en de Astros misschien wat minder zijn na al de commotie van deze winter, dan zou Oakland zomaar met de kroon kunnen gaan lopen.
De club beschikt over een bijzonder uitgebalanceerde selectie. Verdedigend, offensief, rotatie, bullpen, ze kennen nauwelijks een echt zwakke plek. Een belangrijke pion zou Luzardo kunnen zijn. Als hij een heel seizoen kan bewijzen dat hij inderdaad the real deal is, dan zou hij weleens de Rookie of the Year voor de neus van Luis Robert kunnen wegslepen.
Sinds 2016 is de AL Central het domein van de Cleveland Indians. Vorig jaar kwam daar verandering in door de opmars van de Minnesota Twins. Het gevolg was voor het eerst in drie seizoenen geen divisiewinst én geen play-offs. En aangezien de eerder genoemde Twins evenals de Chicago White Sox bepaald niet stil zitten, is het maar de vraag welke kant Cleveland in 2020 op zal gaan.
2019
Afgaande op het record van 93-69 kan je zeker niet spreken over een belabberd seizoen. Maar toch, na drie seizoenen de play-offs te hebben gehaald was het voor de Indians toch een teleurstelling om te zien dat zij niet meer de beste binnen hun divisie waren. Enkele factoren daarbij waren onder andere de belabberde start van Jose Ramirez — die uiteindelijk wel een goede tweede helft van het seizoen kende — en het ontbreken van spelers die aanvallend het verschil konden maken. Jose Ramirez hoopt dit seizoen sterker te starten dan in 2019 het geval was… (Archief)
De Indians waren namelijk in aanvallend opzicht letterlijk middelmaat. In vrijwel elke categorie waren ze 15e of 16e in MLB en voor een team met play-off ambities is dat simpelweg niet genoeg. Alle druk viel op de schouders van Ramirez, Francisco Lindor en Carlos Santana. Anderzijds was Jason Kipnis geen schim meer van de speler die in het World Series-seizoen van 2016 nog zo belangrijk was. Daarnaast werd ook het wegvallen van mannen als Michael Brantley en Edwin Encarnacion gevoeld. Waar Minnesota over de hele breedte over kwaliteit beschikte wat betreft offense, was bij Cleveland de spoeling te dun.
EXIT KLUBER & ONZEKERHEID LINDOR
Wat ook niet hielp, was dat Cleveland het hele seizoen niet kon rekenen op Corey Kluber. Dé ace van de Indians was in de succesperiode van 2016 tot en met 2018 een zekerheidje en eindigde in elk seizoen in de top drie van de AL Cy Young-award race (in 2017 won Kluber, net als in 2014, de Cy Young-award). Maar een blessure gooide afgelopen seizoen roet in het eten en de enkele keren dat Kluber voor die blessure startte, was hij allesbehalve dominant. Uiteindelijk besloten de Indians in het offseason ook definitief afscheid te nemen van de 33-jarige werper, die nu bij de Texas Rangers zijn carriere weer op de rit hoopt te krijgen.
Dan is er nog die andere superster, Francisco Lindor, die momenteel op free agency afstevent in 2022. De 26-jarige korte stop is hét gezicht van de Indians en één van de meest complete spelers in MLB. En daar wil hij ook naar betaald worden, maar voorlopig hebben de onderhandelingen nergens toe geleidt en worden ze pas na het seizoen weer hervat. Daarmee lijkt de kans almaar groter te worden dat het zuinige beleid van Cleveland hun superster richting de uitgang gaat duwen en dat het succesvolle tijdperk weleens snel tot een einde kan komen.
OFFENSE
Maar voorlopig maakt Lindor nog deel uit van de franchise die onder manager Terry Francona nu al zeven seizoenen op rij winning baseball speelt. Het zal echter vooral de offense moeten zijn die boven zichzelf uit zal moeten stijgen om dit jaar wel weer de divisie te kunnen winnen. Wederom zal een groot deel van de productie van het trio Santana-Ramirez-Lindor moeten komen. Daar tussenin hoopt men vooral dat de 25-jarige outfielder Oscar Mercado in zijn tweede seizoen een volgende stap kan maken, nadat hij een degelijk rookie seizoen had (.269 BA/15 HR/53 RBI).
Qua nieuwkomers op aanvallend gebied is geïnvesteerd in tweede honkman Cesar Hernandez en outfielder Domingo Santana. De 29-jarige Hernandez komt over van de Phillies en is vooral een betrouwbare bron van batting average, iets wat de vertrokken Jason Kipnis vorig jaar totaal niet meer was. De 27-jarige Santana zal helaas de nodige strikeouts produceren, maar zorgt wel voor een bat in de line-up die in potentie 20+ homeruns kan slaan. Dat is iets wat de ploeg afgelopen jaar nodig mistte, en in dat opzicht hopen de Indians ook dat de vorig jaar aangetrokken Franmil Reyes nog meer zijn potentie waar kan maken.
ROTATION
Kluber maakt dus geen deel meer uit van de rotation, evenals Trevor Bauer die halverwege 2019 werd weg geruild. Maar gelukkig voor de Indians stonden er nieuwe namen op. Zoals die van Shane Bieber, die op basis van WAR vorig jaar de meest waardevolle speler was. Het leverde hem een vierde plek op in de race om de AL Cy Young en hij begint ook 2020 als de nieuwe nummer één in Cleveland. Carlos Carrasco hoopt na zijn strijd tegen leukemie in 2020 weer helemaal de oude te zijn (Bron: Jason Miller/Getty Images)
Daarachter hoopte men te kunnen rekenen op de van leukemie teruggekeerde Carlos Carrasco en Mike Clevinger. Van Carrasco is het nog onzeker hoe sterk de 33-jarige werper zal terugkeren (hij had een 5.29 ERA in 2019), terwijl Clevinger as we speak aan de kant staat met een knieblessure. Het betekent dat er ook gerekend zal worden op andere jonge werpers als Aaron Civale (24, 2.34 ERA in 2019 in tien wedstrijden), Zach Plesac (25, 3.81 ERA in 2019) en Logan Allen (22). Al met al geen verkeerde groep, maar met een fitte Carrasco en Clevinger staat er een veel stabielere rotation dan zonder deze twee sterke werpers.
BULLPEN
Naast een betrouwbare rotation beschikte Cleveland in 2019 ook over een uiterst betrouwbare bullpen. Het goede nieuws voor Francona en co. is dat deze zo goed als intact is gebleven. Dit betekent dat Brad Hand (3.30 ERA en 34 saves in ’19) weer terug is als closer met achter hem een verzameling aan werpers die vorig jaar betrouwbaar bleken.
De belangrijkste twee in deze ‘verzameling’ zullen waarschijnlijk Nick Wittgren (2.81 ERA) en James Karinchak zijn. Vooral Karinchak is mogelijk een interessante naam voor de toekomst. De 24-jarige reliever was vorig jaar in zijn eerste vijf MLB-innings goed voor een ERA van 1.69. Natuurlijk is dat geen betrouwbare sample size, maar wie het scouting rapport van Karinchak ziet, snapt waarom Cleveland hem in 2020 een belangrijke rol wil geven. Een fastball die makkelijk de 97/98 mph haalt met veel backspin die in Triple-A goed was voor een 27% swinging strike rate. Als Karinchak zijn belofte kan inlossen, kijken we hier mogelijk naar de closer van de toekomst in Cleveland.
CONCLUSIE
Het recept van de Indians zal in 2020 niet heel anders zijn dan in 2019. De kern is grotendeels intact gebleven, wat betekent dat de rotation en bullpen het verschil kunnen gaan maken in de strijd tegen de Twins en de White Sox.
De vraag is alleen of de offense beter voor de dag kan komen. De investeringen zijn minimaal geweest met het aantrekken van Cesar Hernandez en Domingo Santana, waardoor het maar de vraag is of Cleveland dit jaar wel de ‘Bomba Squad’ uit Minnesota kan bijbenen. Toch staat hier nog steeds een prima team op papier, waardoor de Indians zeker voor het achtste seizoen op rij minimaal .500 baseball kunnen gaan spelen. Of het genoeg is voor de troon in de AL Central, zal de tijd moeten uitwijzen.
In 2018 stonden de Atlanta Braves nog in de steigers en was alles na het regular season een lekker toetje. De ploeg ging toen ook vrij kansloos onderuit tegen de LA Dodgers in de NLDS. Vorig seizoen moest winnen weer gewoonte worden voor de club die ooit heerste in de NL East. Ozzie Albies en Ronald Acuna hadden meer ervaring en de jonge armen in de rotation hadden ook wat meer meters gemaakt. Josh Donaldson kreeg van GM Alex Anthopoulos de kans zich opnieuw te bewijzen na wat magere jaren met blessureleed. Die gok pakte uitstekend uit. Met 37 homeruns en 94 RBIs had de derdehonkman een groot aandeel in de tweede divisietitel op rij.
Al vanaf Spring Training waren de ogen echter gericht op de play-offs. Daar moest het gebeuren voor de overwegend jonge Braves en ze moesten hoe dan ook verder komen dan in 2018. Atlanta speelde inderdaad meer wedstrijden in het postseason. Eén om precies te zijn. Na de 1-3 tegen de Dodgers werd er nu met 2-3 verloren van de Cardinals en met name de beslissende vijfde wedstrijd zal nog wel even nadreunen. Na de eerste inning was die pot al gespeeld en had St. Louis al 10 runs op het bord staan. Een anti-climax voor de Braves, maar niet getreurd: there’s always a next time.
NO RAIN
Het infield van de Braves stond als een huis. Dansby Swanson liet in de eerste seizoenshelft bij vlagen zien waarom de Diamondbacks hem in de draft als eerste oppikten in 2015. Met 17 homeruns en 57 RBIs leek de kortestop eindelijk zijn draai te hebben gevonden in de majors. Een voetblessure stond een sterke tweede seizoenshelft in de weg. Swanson speelde slechts 38 wedstrijden en aan slag (.204 BA) stelde het daarin niet veel meer voor. Hoe anders was dit bij Ozzie Albies. Onze landgenoot kende een vrij regelmatig seizoen, al sprong de maand juni er met 22 RBIs positief uit. Z’n 24 homeruns en 86 RBIs leverde hem uiteindelijk een Silver Slugger Award op.
Vorig seizoen leerde Josh Donaldson de twee (relatief) jonge infielders de fijne kneepjes van het vak. Met The Bringer of Rain in Minnesota moeten Albies en Swanson zich nu doorontwikkelen. De wildste geruchten deden dit off-season de ronde over wie zijn vervanger zou worden. Nolan Arenado werd genoemd en ook Kris Bryant leek een optie. In werkelijkheid gaat de strijd tussen Austin Riley en Jahan Camargo. Riley begon uistekend aan zijn eerste jaar in de majors, maar een goede eerste seizoenshelft (16 HR) kreeg geen vervolg in de tweede (BA .161). Johan Camargo is de Haarlemmerolie van de Braves, maar had ’t met name lastig in juli (.190 BA) en augustus (.176 BA). Om een waardige vervanger van Donaldson te worden, moet er dus nog wel het een en ander gebeuren bij beide heren.
Op het eerst honk staat, natuurlijk, Freddie Freeman. Met 38 homeruns en 121 RBIs heeft hij een geweldig seizoen achter de rug. In de play-offs kon hij de Braves helaas niet dragen, maar later bleek dat een elleboogblessure hem parten speelde. Freeman zal zich daarvoor willen revancheren in 2020.
GETTING MIGHTY CROWDED
Ender Inciarte, Adam Duvall, Nick Markakis, Marcell Ozuna en Ronald Acuna. Manager Brian Snitker heeft wat te kiezen in het outfield. Ozuna is hier het nieuwe gezicht en de van St. Louis overgekomen Dominicaan moet in de line-up Josh Donaldson doen vergeten. Hij krijgt daarvoor één jaar de kans, want na 2020 loopt z’n contract ($ 18 mln.) alweer af. Met 29 homeruns en 89 RBIs bleef z’n productie vorig jaar niet ver achter bij die van Donaldson. Ozuna is echter een paar jaar jonger en liet in 2017 als speler van de Marlins al zien (37 HR, 124 RBIs) waar hij toe in staat is. Met Ozuna, Albies, Acuna en Freeman heeft Atlanta in potentie ontzettend veel power in de top van de line-up.
Met Acuña hebben we dan direct één van de nieuwe fenomenen in de majors te pakken. Snitker maakte van de outfielder vorig seizoen zijn leadoff-hitter en daar heeft hij geen moment spijt van gekregen. Acuna lag lang op koers voor een seizoen met 40 homeruns en 40 steals, maar die laatste poging liep spaak toen hij een liesblessure opliep in september. Hij kondigde al aan voor een 50-50 seizoen te gaan, maar een eerste vereiste daarvoor is dat hij heel blijft.
Met Inciarte, Duvall en Markakis op het roster kan Snitker gaan variëren. Inciarte heeft vijf Gold Glovens op zijn schoorsteenmantel staan en steekt defensief gezien ook boven de rest uit. Aan slag is het echter behelpen en dat geldt tevens voor zijn fitheid. Markakis is al jaren een stille kracht in Atlanta. Heel spectaculair is het nooit, maar Snitker kan wel op z’n veteraan vertrouwen. Adam Duvall was dan weer één van de weinigen die presteerde in de NLDS. In 11 at-bats kwam de outfielder tot 5 RBIs.
YOUNG GUNS GO FOR IT!
Dan komen we bij het bread and butter van de Atlanta Braves. De organisatie staat bekend om hun goede pitchers en ook nu leveren ze weer een paar (potentiele) toppers af. Zo beleefde Max Fried (26) z’n doorbraak in 2019 en in 2020 zal hij moeten bewijzen of dit een definitieve is. De leftie schonk zijn ploeg 17 wins, maar zijn ERA van 4.02 kan beter. Mike Soroka (22) bevestigde vorig seizoen het vermoeden van veel mensen. De 22-jarige Canadees heeft alles in zich om de ace van de Braves te worden. Met name in uitwedstrijden was Soroka lights out met zeven overwinningen, slechts één nederlaag en een ERA van 1.55.
Mike Foltynewicz werd geacht die ace te zijn, maar na een prima 2018 (ERA 2.85 en 13 wins) bewoog Folty zich al hortend en stotend door de eerste maanden van 2019. Eind juni werd de eenmalig All-Star zelfs teruggezet naar de minors en dat bleek het juiste medicijn. Hij kreeg zijn ERA van 6.37 op 23 juni naar 4.54 op 28 september. Op die datum leed Foltynewicz tevens zijn eerste en enige nederlaag sinds zijn rentree op 6 augustus. Daar stonden 9 zeges tegenover. Een beloning voor die goede prestaties volgde in de play-offs. Folty verdiende een start in Game 5 tegen de Cardinals, maar dit liep uit op een persoonlijk drama… Na 0.1 inning en 7 runs tegen eindigde het avontuur al voor de nu 28-jarige Foltynewicz.
De overige plekken in de rotation worden interessant. Door het coronavirus krijgt aanwinst Cole Hamels nu de gelegenheid te herstellen van zijn schouderblessure. Samen met Felix Hernandez, die zich in Atlanta wil herpakken, moet Hamels voor de broodnodige ervaring in de rotation zorgen. Beide veteranen zullen een seizoen à la Josh Donaldson voor ogen hebben.
FIX YOU
De bullpen van de Braves was zoekende vorig seizoen. En dat is zwak uitgedrukt. Het begon al in april toen de beoogde closer Arodys Vizcaino te horen kreeg dat zijn seizoen klaar was vanwege een schouderblessure. Opvolger AJ Minter bleek toch niet de oplossing en diens vervanger Luke Jackson evenmin. Alex Anthopoulos wist wat hem te doen stond en kwam al tijdens de laatste trade deadline in actie. Shane Greene, Chris Martin en Mark Melancon werden naar Atlanta gehaald om de bullpen te versterken. Helaas voor de general manager had dit uiteindelijk niet het gewenste resultaat. Ook met de versterkte bullpen kwamen de Braves niet voorbij de eerste ronde in de play-offs.
Met de komst van het al genoemde drietal bleek Anthopoulos nog niet klaar. De GM sloeg razendsnel toe door al in november Will Smith te strikken. De leftie fungeerde vorig seizoen als closer voor de Giants en met zijn 34 saves behoorde hij tot de top in de National League. Alleen Josh Hader (37) en Kirby Yates (41) deden het beter. Of Smith zijn aantal saves al direct kan gaan opvijzelen, valt zeer te betwijfelen. Tijdens Spring Training liet Brian Snitker weten dat Melancon het seizoen zal beginnen als closer. Het is dan aan Will Smith, Chris Martin en de overige relievers om hem in een goede positie te brengen.
CONCLUSIE
Twee jaar op rij wonnen de Braves de NL East. Ze hebben in principe de tools om er drie op een rij van te maken, maar veel hangt dan af van het derde honk. Kan Austin Riley zijn belofte inlossen en is Johan Camargo goed genoeg om dit geen zwakke plek te laten zijn. De rotation lijkt in orde en ook de bullpen is dusdanig versterkt dat dit het probleem niet meer is. Freddie Freeman zegt voor het eerst sinds lange tijd volledig fit te zijn en Marcell Ozuna moet de populaire Josh Donaldson doen vergeten.
Als alles klopt, dat is deze ploeg sterk genoeg om te wedijveren met de Phillies en de Nationals in deze divisie. Niet voor niets ligt de lat hoog in Atlanta. Meerdere spelers hebben uitgesproken voor niets minder te gaan dan de World Series. Voor het zover is, moeten ze nog wel afrekenen met een vloek. Het is bijna 20 jaar (in 2001) geleden dat de Braves een serie in de play-offs wonnen.
Ondanks het uitstel van de competitiestart, gaat de 30-in-30 Season Preview-reeks verder. Vandaag is het de beurt aan de New York Mets. Na een tumultueus en wispelturig 2019, lijkt het team op papier over een sterke basis te beschikken. Vlak de Mets zodoende niet uit in de NL-East, al is het meestrijden om de divisietitel mogelijk een brug te ver. Je leest alles over de New Yorkers in onze Mets Preview.
TUMULTUEUS BEGIN VAN 2019
De New York Mets kenden een traditioneel bewogen seizoen in 2019. In de eerste maanden werd er matig gespeeld in New York en regeerden de randzaken de voorpagina’s. Het team eindigde de eerste seizoenshelft met een 40-50 record, waarbij de kans op een postseason-plekje volgens FanGraphs een kleine 6% was. Intern bleek het nodige te broeien. Zo zou general manager Brodie Van Wagenen bij een nabespreking van een verloren wedstrijd in juli uit frustratie een stoel door de kamer hebben geslingerd in aanwezigheid van de coachingstaf. Een maand eerder werden de pitching- en bullpen coach ontslagen. Manager Mickey Callaway voerde op zijn beurt diverse heetgebakerde discussies met de pers. Hetzelfde gold voor werper JasonVargas, die in toom moest worden gehouden toen een journalist kritische vragen stelde. Kortom, een eerste seizoenshelft met veel gedoe.
FLIP THE SWITCH
Blijkbaar kan er vanuit alle heisa iets moois ontstaan, want de wereld van de New York Mets veranderde na de All-Star break. Ineens leek het team de vorm en juiste formule te hebben gevonden. Twee kort op elkaar volgende winning streaks van zeven en acht wedstrijden in de periode eind juli-begin augustus gaven de Mets-fan hoop. De achterstand op de leider in de divisie was nog maar zeven wedstrijden. Van Wagenen had de hoop ook nog niet opgegeven en besloot rond de trade deadline nog wat versterkingen binnen te hengelen, onder wie werper Marcus Stroman. Marcus Stroman (Mary Altaffer/Associated Press)
#LGM-MODE FALLS SHORT
De hashtag #LGM (Let’s Go Mets, soms voorzien van een krachtterm met een F) werd trending in augustus, maar toch zou er nog steeds een mirakel nodig zijn om de play-offs te halen. De afstand bleek uiteindelijk te groot; het team eindigde drie wins achter op de wild card. Dat neemt niet weg dat New York in de laatste drie maanden van het seizoen een winning percentage van minimaal .607 noteerde. De fans zullen, gezien de goede tweede seizoenshelft, 2020 met vertrouwen tegemoet zien.
DUBBELE WISSEL VAN COACH
Gezien een aantal confrontaties gedurende het seizoen, werd Callaway na afloop van het seizoen ontslagen. Van Wagenen kon zodoende op zoek naar de eerste manager die onder zijn bewind kon worden aangesteld. Voormalig Met Carlos Beltran werd de gelukkige. Echter, nog voordat Beltran een line-up card in had mogen dienen, moest ook hij het veld ruimen. De ex-outfielder was namelijk één van de betrokkenen in het Houston Astros sign stealing-schandaal. Het was de aanleiding voor de Mets om opnieuw een zoektocht te starten. Helaas viel de keuze niet op onze landgenoot (en nieuwe Mets bench coach) Hensley Meulens, maar op Luis Rojas. Rojas is de zoon van oud manager Felipe Alou en heeft ervaring als manager in de Mets minor leagues. Vorig seizoen was de Dominicaan bij het MLB-team de quality control coach. Nu krijgt hij de kans zich te bewijzen als hoofdcoach.
HET INFIELD
Het infield van the Amazin’s is voor 2020 nagenoeg ongewijzigd. Rookie sensatie Pete ‘Polar Bear’ Alonso is de eerstehonkman. Hij imponeerde in 2019 met één van de beste debuutseizoenen ooit. De man uit Tampa won de homerun derby won en schreef het record van meest aantal homeruns in een rookie-jaar op zijn naam met 53. De 25-jarige eerstehonkman speelde verder een 5.0 WAR bij elkaar, met een slashline van .260/.358/.583. Daarmee werd hij onbetwist verkozen tot Rookie of the Year. Amed Rosario en Eduardo Nunez (Mets Twitter)
Het middle infield bestaat uit veteraan RobinsonCanó en de jongeling Amed Rosario. De positie van derdehonkman komt op naam van Jeff McNeil. Als back-ups zijn Luis Guillorme en nieuwkomer Eduardo Nuñez beschikbaar. Achter de thuisplaat doet Wilson Ramos zijn werk als catcher. Ramos speelde vorig seizoen 141 wedstrijden. Dat is het meeste aantal wedstrijden in één seizoen uit zijn carrière. Een positief teken, nadat Ramos in 2016 een zware knieblessure opliep en lang uit roulatie was.
METS OUTFIELD
Als aanvulling op het outfield kwam Jake Marisnick in de wintermaanden over van de Houston Astros. Marisnick zou een defensieve back-up moeten zijn op het trio J.D. Davis, Brandon Nimmo en Michael Conforto. Michael Conforto, die vorig seizoen zijn persoonlijk homerunrecord aanscherpte naar 33, verrekte afgelopen week zijn rechter oblique. Hierdoor moeten de Mets de outfielder enkele weken missen en gloort voor Marisnick een basisplek. Qua outfield opties heeft manager Rojas ook nog Dominic Smith achter de hand, hoewel de gezette slugger eigenlijk een eerstehonkman is.
Een ster die wat verlichting kan bieden in de outfield-puzzel is Yeonis Céspedes. In 2018 werd de Cubaan geopereerd aan zijn hielen en in mei 2019 brak hij op zijn ranch vorig jaar zijn enkel. Een lang hersteltraject volgde en inmiddels is de outfielder weer fit genoeg om op het honkbalveld te staan. De grote vraag blijft: wanneer zien we Céspedes weer in een wedstrijd? In de afgelopen weken is die comeback er nog niet van gekomen. Het uitstel van de competitiestart geeft hem wat extra tijd om verder fit te worden. Ervan uitgaande dat Céspedes zijn oude niveau weer weet te behalen, kan zijn comeback een significante boost geven aan het team.
PITCHING
Met Jacob deGrom en Noah Syndergaard hebben de Mets één van de best mogelijke 1-2’s in de rotatie. Met de komst van Marcus Stroman halverwege vorig seizoen is daar een solide toevoeging aan gedaan. Als free agents zijn Rick Porcello en Michael Wacha met éénjarige deals binnengehaald. Beide werpers hebben in het verleden momenten van succes gekend, maar zijn geen automatische zekerheden in de rotatie van de Mets. Het duo gaat de concurrentie aan met de homegrown Steven Matz voor de resterende twee plekken. Tot op heden zijn deze startende werpers gedurende spring training in goede vorm. Het zestal kreeg tien runs tegen in 38.1 innings. Noah Syndergaard (AP Photo/Jeff Roberson)
RELIEF CORPS
In de bullpen zijn veel bekende namen van vorig seizoen terug te vinden, zoals Edwin Díaz, Jeurys Familia, Seth Lugo en Robert Gsellman. Qua prestaties was het echter geen geweldige groep. De bullpen van de Metropolitans eindigde als 26e in baseball qua ERA en 22e in WHIP. Tegelijkertijd beschikken de spelers over voldoende talent. Consistentie en stabiliteit zullen noodzakelijk zijn om in 2020 betere resultaten te noteren.
Om te helpen werd Dellin Betances gecontracteerd. Hij tekende een éénjarig contract ter waarde van $10,5 miljoen. Vermoedelijk zal één van de werpers die de rotatie niet haalt, worden toegevoegd aan de bullpen. Verder werd het aflopende contract met Brad Brach een jaar verlengd. Brach maakte vorig seizoen na zijn overstap naar de Mest voldoende indruk met een in 14.2 IP een 3.68 ERA, 1.23 WHIP en 15 K’s.
CONCLUSIE
De New York Mets hebben op papier een team om rekening mee te houden. De line-up beschikt met Pete Alonso en Michael Conforto over de nodige stootkracht die verder toeneemt als/wanneer Céspedes uiteindelijk terugkeert in de line-up. In combinatie met de op het oog sterke rotatie kunnen de Mets de concurrentie aangaan met de overige teams in de divisie. Op het moment dat uit de basisselectie wat namen wegvallen, zal het team wel snel op het tandvlees lopen. De tegenvaller wat dat betreft met Michael Conforto vormt een eerste testcase. Vermoedelijk komt het team zodoende te kort voor de divisietitel, maar meedingen om een wild card plaats moet tot de mogelijkheden behoren.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
