Het zijn drukke weken geweest in de NFL. De eerste storm van Free Agency is intussen gaan liggen, maar niet zonder het gehele landschap grondig door mekaar te schudden. Vooraf werd er gerekend (gehoopt) op een quarterback-carrousel en deze heeft niet teleurgesteld. Enkele van de grootste namen under centre hebben geopteerd voor een nieuw avontuur. De meest opvallende was uiteraard Tom Brady. De G.O.A.T. zoekt na twintig jaar trouwe dienst in New England zijn heil nu bij de Tampa Bay Buccaneers. Maar ook quarterbacks als Terry Bridgewater, Nick Foles en Philip Rivers trekken in 2020 een nieuw uniform aan. Toch blijven er nog enkele bekende namen over waarvan de nabije toekomst allerminst zeker is. We laten ons licht schijnen op vier quarterbacks die een job zoeken voor 2020 en we voorspellen waar ze zullen eindigen.
CAM NEWTON – ER IS LEVEN NA CAROLINA
Het was de kroniek van een aangekondigd afscheid. Op 24 maart 2020 kondigden de Carolina Panthers officieel aan dat ze Cam Newotn lieten gaan. Voor vele fans van de Panthers was het een bittere pil om slikken. Toch was het geen echte verrassing. De scheiding werd al ingezet na de tweede game van het afgelopen seizoen. Een nieuwe blessure had zich meester gemaakt van Cam en hij werd uiteindelijk op de injured reserve list geplaatst. Kyle Allen nam het van hem over en deed het initieel niet eens onaardig. Die wittebroodsweken bleven echter niet duren en de Panthers zakten helemaal weg. Head coach Ron Rivera werd de laan uit gestuurd en voor Newton-fans was er hoop dat hij bij een nieuwe head coach, en geheeld van alle blessures, een nieuwe kans zou krijgen. Het tegendeel was waar. De Panthers wilden vol op de resetknop duwen en met een propere lei beginnen. De gevestigde waarden mochten vertrekken. En zo ook de voormalige Rookie of the year en MVP, Cam Newton.
De vraag is nu, waar kan de dertigjarige Newton terecht? Met zijn recente geschiedenis van blessures, moet Newton niet rekenen op een langetermijndeal. We verwachten dat hij ergens een prove it contract zal tekenen, gestoeld op bonussen in functie van prestaties. Voor zo’n type contract komen we al snel uit bij de New England Patriots. Cam zou niet de eerste speler zijn die zijn carrière nieuw leven probeert in te blazen onder de vleugels van coach Bill Belichick. De Patriots zoeken mogelijks ook nog naar een goede quarterback na het vertrek van levende legende Tom Brady. Ook teams die een ervaren back-up zoeken voor hun jonge starter, komen in aanmerking. Denk aan de Denver Broncos of Jacksonville Jaguars. Toch lijken de Patriots op dit moment de meest logische bestemming. Voorspelling: New England Patriots
Jameis Winston is een controversiële figuur in de NFL. De nummer 1 draftkeuze in 2015 heeft intussen vijf seizoenen achter de rug bij de Tampa Bay Buccaneers. De Bucs zien het echter niet meer zitten met Jameis als nummer één, en dus hebben ze hemel en aarde bewogen om Tom Brady binnen te halen als nieuwe superster. De kans dat Winston elders als starter aan de slag kan, is zo goed als onbestaande. Maar als back-up kan hij wel nog zijn waarde bewijzen. Vergeten we niet dat Winston de NFL aanvoerde in passing yards afgelopen seizoen, met 5109. Hij voerde echter ook het interceptie-klassement aan met 30 stuks. Die inconsistentie kostte hem uiteindelijk de kop in Tampa Bay.
Zoals hierboven al beschreven, zijn er tal van teams die een degelijke back-up kunnen gebruiken. Winston is uniek op dat vlak, aangezien hij ervaring combineert met de relatief jonge leeftijd van 26. De Jacksonville Jaguars zouden een optie kunnen zijn. Dan hoeft Winston geen grote verhuis te ondernemen en kan hij lekker in het zonnige Florida blijven. Maar ook noordelijker bevindt zich een geschikte kandidaat. De Pittsburgh Steelers denken steeds nadrukkelijker aan een leven na Ben Roethlisberger. Big Ben is niet immuun voor blessures en heeft het grootste deel van zijn carrière intussen achter zich liggen. Winston kan leren in de schaduw van Roethlisberger en een wissel op de toekomst vormen voor de Steelers. Voorspelling: Pittsburgh Steelers
Ook in Cincinnati komt er een einde aan een tijdperk. Na negen seizoenen neemt Andy Dalton misschien afscheid van de Bengals. De Red Rifle viel vorig seizoen uit de gratie en nu de Bengals de eerste draftpick in hun bezit hebben, staat het voor 99% vast dat er een nieuwe starting quarterback wordt gekozen, namelijk Joe Burrow. Wat houdt de toekomst in voor Dalton, die toch zeventig overwinningen en 204 touchdowns kan voorleggen in zijn carrière? Net aoals voor Cam Newton, zal het moeilijk worden voor Dalton om elders een basisplek te versieren. Teams die nu nog een quarterback zoeken, zijn teams met back-upnoden. Er is de zeer kleine kans dat de New England Patriots interesse tonen in Dalton, mocht het niet lukken met Cam of met de jonge Jarrett Stidham. Maar nog waarschijnlijker lijkt het dat de Bengals toch een plaatsje vrijhouden voor Dalton op de reservenbank. Dalton kent het systeem, heeft bakken ervaring en kan een uitstekende mentor zijn voor een rookie die nog alles te leren heeft. De Red Rifle als back-up van de nummer 1 draftpick? Wij zien het graag gebeuren. Voorspelling: Cincinnati Bengals
JOE FLACCO – VOORMALIG SUPER BOWL-MVP ZOEKT WERK
2019 werd een seizoen om snel te vergeten voor Joe Flacco. De Super Bowl MVP van Super Bowl XLVII trok in de zomer van 2019 van de Baltimore Ravens naar de Denver Broncos, om daar te laten zien dat hij het nog steeds kan als starter. Maar dat werd allesbehalve een succes. In zijn achtste game liep hij een nekblessure op tegen de Indianapolis Colts die een einde maakte aan zijn seizoen. Tot dan viel er voor Flacco en de Broncos sowieso al weinig te vieren. In acht wedstrijden kon Flacco maar twee keer winnen. Ook zijn statistieken oogden niet bijster indrukwekkend. Bovendien is Flacco de afgelopen jaren al meermaals geplaagd geweest door blessures. De Broncos beslisten afgelopen week dat Flacco geen plek meer had in het team en lieten de veteraan gaan. Flacco heeft alvast nog niet aangegeven te willen stoppen en dus gaat hij op zoek naar een team dat in hem op z’n minst een waardige back-up ziet. Dat team zou wel eens de New York Jets kunnen zijn. De Jets hebben momenteel geen back-up die naam waardig en volgens sommige bronnen zien zij in Joe Flacco de geknipte mentor van jonge starter Sam Darnold. De move lijkt logisch, dus ook wij voorspellen een verderzetting van Flacco’s carrière in The Big Apple. Voorspelling: New York Jets
De laatste twee decennia werd de AFC (en met name de AFC East) gedomineerd door de New England Patriots. Met het play-off verlies tegen de Tennessee Titans en de Super Bowl winst van de Kansas City Chiefs begon die dominantie vorig seizoen al scheuren te vertonen. Na het vertrek van quarterback Tom Brady naar de Tampa Bay Buccaneers lijkt de kans alleen maar groter dat de Patriots hun heerschappij in 2020 definitief verliezen. Divisierivalen Buffalo Bills en Miami Dolphins kenden een goede free agency periode en teams als de Tennessee Titans, Kansas City Chiefs en Baltimore Ravens hielden hun sterke selecties grotendeels intact. De machtsverschuiving in de AFC zet daarmee door en de jacht op de kroon is geopend.
In 2019 vormden de Buffalo Bills de grootste dreiging voor de Patriots in de AFC. De mannen uit Buffalo eindigden het seizoen met een 10-6 record en verloren tweemaal met slechts één score verschil van New England. Het komende seizoen is voor de Bills het moment om de divisietitel te pakken. Brady is vertrokken en Buffalo wist zich zowel offensief als defensief te versterken.
De meest spraakmakende move was het aantrekken van Minnesota Vikings wide receiver Stefon Diggs. In tegenstelling tot een WR uit de draft levert Diggs gegarandeerd productie op. Hij wordt direct de WR1 voor Josh Allen in een sterke offense met WR2 John Brown, slot receiver Cole Beasley, tight end Dawson Knox en running back Devin Singletary. Verder versterkte Buffalo zich defensief met tackle Vernon Butler en defensive end Mario Addison. Zij waren vorig seizoen samen goed voor 15,5 sacks en vormen een ogenschijnlijke upgrade ten opzichte van de vertrokken DE Shaq Lawson (Miami Dolphins) en DT Jordan Philips (Arizona Cardinals).
De free agency periode voor de Patriots werd gekenmerkt door het vertrek van Brady. In New England heerste er echter geen paniek. Men maakte geen trade voor bijvoorbeeld Cam Newton of Andy Dalton en de portemonnee werd ook niet getrokken voor Jameis Winston. De Patriots gaan methodisch te werk om de vervanging van Brady op te lossen.
Naast de Bills wisten ook de Miami Dolphins een grote stap te zetten in de free agency periode. Met het aantrekken van cornerback Byron Jones haalde Miami één van de best beschikbare free agents binnen. Gecombineerd met Xavien Howard geeft zijn komst Miami één van de beste cornerback duo’s in de league.
Bij de New York Jets was het vrij rustig. De offensive line was vorig seizoen een zorgenkindje. Met het aantrekken van left tackle George Fant en center Connor McGovern hebben de Jets deze unit degelijk versterkt. Hetgeen nog wat aandacht vereist, is het aantal offensieve opties voor quarterback Sam Darnold. Wide receiver Robby Anderson vertrok naar de Carolina Panthers en Breshad Perriman is zijn vervanger.
AFC NORTH: CLEVELAND BROWNS OP ZOEK NAAR EERHERSTEL
De Cleveland Browns beleefden een zeer teleurstellend seizoen. Met al het aanvallende talent en een veelbelovend 2018 moest 2019 het jaar van de doorbraak worden. Niets was minder waar. In de huidige free agency periode versterkte men zich daarom met twee spelers die bij de beste op hun positie horen: tight end Austin Hooper en right tackle Jack Conklin. Beide spelers zullen een essentiele rol spelen in de passing game van Cleveland. Conklin in pass protection en Hooper als vrijkomend target door verdedigers die zich storten op talentvolle receivers als Jarvis Landry en Odell Beckham Junior.
Voor de Baltimore Ravens was het voornamelijk zaak om belangrijke onderdelen van hun succesformatie van vorig jaar te behouden. Outside linebacker Matthew Judon kreeg en franchise tag en daarmee verzekeren de Ravens zich van een hoog aantal sacks. Verder wisten ze defensive end Calais Campbell voor een vijfde ronde pick te bemachtigen en strijkt ook defensive lineman Michael Brockers neer in Baltimore.
In Pittsburgh plaatsen de Steelers vlug een franchise tag op outside linebacker Bud Dupree voor hij een stevig contract van een ander team onder de neus kreeg. Ook verlichtte men de cap space met een slordige 35 miljoen dollar door enkele contracten te herstructureren. Daarmee werd zowel de offensive als de defensive line versterkt en trok men tight end Eric Ebron aan.
Het grootste wapenfeit van de Cincinnati Bengals was het plaatsen van de franchise tag op wide receiver A.J. Green. Ook trokken de Bengals de portemonnee voor defensive tackle D.J. Reader die een toch al sterke defensive line met Carlos Dunlap en Geno Atkins komt versterken.
AFC SOUTH: INDIANAPOLIS COLTS VERSTERKEN CRUCIALE POSITIES
De Indianapolis Colts waren niet het meest actieve team in free agency, maar toch wisten ze twee grote deals te sluiten. Met hun eerste ronde pick in de aankomende draft namen ze defensive tackle DeForest Buckner over van de San Francisco 49ers. De tweede grote acquisitie was quarterback Philip Rivers. Rivers had een slecht jaar achter de rug (derde meeste intercepties; 20), maar liet nog steeds consistentie zien in het aantal gescoorde punten. Daarom is het te vroeg om deze veteraan (38) al af te schrijven. Mocht hij goed uit de verf komen, dan hebben de Colts een serieuze upgrade ten opzichte van Jacoby Brissett.
De Houston Texans waren het lachertje van de free agency periode. Ze maakten de juiste keuze door belangrijke spelers te verlengen: A.J. McCarron, Darren Fells, Bradley Roby, Vernon Hargreaves en Ka’imi Fairbairn, maar lieten ook belangrijke spelers gaan. DeAndre Hopkins vertrok relatief goedkoop naar de Arizona Cardinals en D.J. Reader zocht zijn heil bij de Bengals. Vooral het verlies van Hopkins leunt zwaar op het team (met name de jonge quarterback Deshaun Watson) en de fanbase.
In Jacksonville verloren de Jaguars vooral heel veel sterke spelers. CB A.J. Bouye (Broncos), QB Nick Foles (Bears), DL Calais Campbell (Ravens) en DL Marcell Dareus (FA) vertrokken. Daartegenover staat de komst van LB Joe Schobert (Browns), CB Darqueze Dennard (Bengals), TE Tyler Eifert (Bengals) en DL Al Woods (Seahawks). Naast Eifert hebben de Jaguars niet geïnvesteerd in wapens voor quarterback Gardner Minshew II. Een must als ze komend seizoen offensief potten willen breken.
Tenslotte bleven de Tennessee Titans voornamelijk op hun handen zitten. Bij hen ging het, net als bij Baltimore, voornamelijk om het behouden van sleutelspelers uit 2019. Quarterback Ryan Tannehill tekende een stevig contract en running back Derrick Henry kreeg een franchise tag. Meer over de ondergewaardeerde status van de running back in de NFL lees je hier. De Titans verloren Conklin aan de Browns, maar wisten swing tackle Dennis Kelly wel te verlengen. Het aantrekken van defensive end Vic Beasley was een sterke zet. In 2019 vormde de Tennessee defense een beperkte dreiging voor de quarterback. Beasley brengt daar verandering in.
AFC WEST: DENVER BRONCOS BIEDEN MELVIN GORDON KANS OP WRAAK
De Denver Broncos waren vrij actief in de free agency periode. Via een trade haalden ze cornerback A.J. Bouye weg bij de Jaguars voor een vierde ronde pick. Hij vangt het vertrek op van Chris Harris Jr. naar de Chargers. Door interior offensive lineman Graham Glasgow aan te trekken heeft de offensive line zijn benodigde upgrade. Men verloor immers Connor McGovern en Ronald Leary. De meest spraakmakende move van de Broncos was de komst van voormalig Charger Melvin Gordon. Hij krijgt de kans om het team dat hem niet voldoende wilde betalen minimaal twee keer per jaar pijn te doen.
“I’m coming in hungry, ready to work, with a chip on my shoulder.”
De Chargers hebben de keuze gemaakt om 2020 in te gaan met Tyrod Taylor under center. Na het vertrek van Philip Rivers werden verschillende quarterback-scenario’s geopperd, maar T-Mobile zal komend seizoen de offensieve leider zijn. In free agency investeerde LA voornamelijk in bescherming voor Taylor. Tackle Bryan Bulaga en guard Trai Turner versterken komend seizoen de Chargers offense. Met het aantrekken van cornerback Harris Jrbeschikt LA in 2020 over één van de sterkste cornerbackgroepen in de league. Het verlies van Melvin Gordon aan divisiegenoot Denver Broncos was een zware dobber.
De Las Vegas Raiders hebben zowel defensief als offensief geïnvesteerd. Met het aantrekken van linebackers Cory Littleton en Nick Kwiatkoski zorgen de Raiders voor een flinke upgrade van de linebackergroep. Door Maliek Collins en Carl Nassib toe te voegen aan de defensive line is ook daar de kwaliteit aanzienlijk vergroot. De cornerbackgroep blijft een punt van aandacht. Eli Apple en Jeff Heath zijn niet de versterkingen die opponenten zullen afschrikken. Tenslotte werd ook de offense uitgebreid. Quarterback Marcus Mariota, wide receiver Nelson Agholor en tight end Jason Witten betekenen een solide impuls.
Super Bowl winnaar Kansas City Chiefs kent tot dusverre een zeer rustig off-season. Ze verlengden back-up quarterback Chad Henne, haalden cornerback Antonio Hamilton en offensive lineman Mike Remmers en visten uit de XFL-vijver. Het XFL-seizoen werd vroegtijdig beëindigt en dus konden spelers op zoek naar een nieuwe broodheer in de NFL. Quarterback Jordan Ta’amu, één van de uitblinkers in de nieuwe league, vond onderdak in Kansas City.
Een iconisch moment in de geschiedenis van de NHL. Bobby Orr vliegt met zijn Bruins naar de Stanley Cup in 1970. Helaas maakte een onwillende knie al vroeg een einde aan een glorieuze loopbaan. (photo: AE Maloof/AP Photo) The Goal ziet in 2020 Abraham. We kennen nu allemaal Brent Burns, John Carlson, Dougie Hamilton en natuurlijk Erik Karlsson. Officieel zijn dit allemaal verdedigers, maar de heren hebben stuk voor stuk naam gemaakt vanwege hun aanvallende kwaliteiten. Natuurlijk hebben ze dit allemaal zelf gedaan, maar zonder Bobby Orr had hun loopbaan er mogelijk heel anders uitgezien. De voormalig vedette van de Boston Bruins was de eerste echte offensive defenseman in de NHL en creëerde in z’n eentje een compleet nieuwe manier van spelen. Tijd om een halve eeuw terug in de tijd te gaan en nader kennis te maken met het fenomeen Orr en diens Boston Bruins.
HOOP IN BANGE DAGEN
De sixties waren niet het decennium van de Boston Bruins. Nadat de club tussen 1934 en 1959 slechts drie keer de play-offs miste, braken de magere jaren aan in de beroemde jaren zestig. Het werden er acht voor de B’s. Acht seizoenen waarin ze met name tegen de New York Rangers streden om de rode lantaarn in de NHL. Vaak belandde die lantaarn in de Boston Garden en dan was die strijd doorgaans nog niet eens spannend ook. Toch veranderde er in die jaren zestig wel iets in Boston. Ondanks de interesse van onder andere Toronto en Montreal besloot een 14-jarige puber in 1962 toe te treden tot de organisatie van de Bruins. Bobby Orr had toen al naam gemaakt als junior. Hij kon geweldig met een stick overweg, kon goed schaatsen en scoorde aan de lopende band. En dat alles als verdediger…
De 14-jarige Orr was natuurlijk nog niet klaar voor de NHL, dus stalden de Bruins hem in de Metro Junior A League. Daar vocht hij duels uit met jongens die zeker drie, soms vijf jaar ouder waren dan hij. Ideaal voor de hardheid die Orr later goed van pas zou komen. In 1963-1964 speelde Bobby Orr in de Ontario Hockey Association. Met 29 goals vestigde hij een nieuw record. Nooit eerder had een verdediger in die leeftijdscategorie in deze OHA zo vaak gescoord. Hoewel Orr het op dat moment nog niet wist, werd dit slechts één van de vele records die hij op zijn naam kreeg. Twee jaar later trok vader Doug aan de bel. Zijn zoon verdiende meer geld en na veel plussen en minnen kreeg de familie gelijk. Het was één van de eerste contracten die met tussenkomst van een spelersmakelaar (Doug Orr) werd afgesloten in de NHL.
BEWARE OF THE BIG, BAD BRUINS
Weer twee jaar later was daar het daadwerkelijke debuut in de NHL. De 18-jarige Orr speelde in 1966-1967 61 wedstrijden op het hoogste niveau en verzamelde 41 punten. Hij scoorde 13 keer en mocht aan het einde van ’t seizoen de Calder Trophy in ontvangst nemen voor Rookie of the Year. Daarmee kreeg Larry Regan na tien jaar eindelijk een opvolger. Regan was de laatste Bruin die de Calder won, maar zijn loopbaan kwam al na vijf seizoenen en 280 wedstrijden tot stilstand. Voor Orr was het slechts een tussenstop op weg naar veel meer moois.
Net als Orr debuteerde ook Harry Sinden in ’66 bij de B’s, maar dan als coach. De jonge dertiger nam het stokje over van Milt Schmidt, die slechts één keer niet zesde en laatste was geworden. Dat was uitgerekend in zijn laatste seizoen. Schmidt werd toen vijfde. Alle begin is moeilijk, dus kreeg ook Sinden het voor zijn kiezen. In z’n eerste seizoen leidde hij de Bruins naar 17 zeges in 70 wedstrijden en daarmee was de volgende rode lantaarn een feit. John Bucyk (18G, 30A) en Pit Martin (20G, 22A) waren de enige Bruins met meer punten dan debutant Orr dat jaar.
Het was het laatste seizoen van alleen de Original Six, maar 1966-1967 was ook het laatste seizoen waarin de Bruins niets voorstelden. Boston gebruikte de zomer van ’67 om zich eens flink te versterken. Doelpuntenmachine Phil Esposito werd opgehaald bij de Blackhawks en de jonge Derek Sanderson werd ontdekt bij de Niagara Falls Flyers. Waar Esposito al een gevestigde naam was, daar bleek de rookie een schot in de roos. Sanderson was niet op zijn mondje gevallen, kon geweldig ijshockeyen, maar was bovenal ook een fantastische teamgenoot. Z’n vele strafminuten vertellen het verhaal.
NEUS AAN HET VENSTER
Naast Esposito kwamen ook Fred Standfield en Ken Hodge in de zomer van 1967 over van de Blackhawks. Stuk voor stuk bleken dit gouden grepen. Sinden kreeg een groep in handen die voor elkaar door het vuur ging en het ijshockey in Boston en de VS voorgoed zou veranderen. Daarover later meer. In 1967-1968 bleef de bijdrage van Orr beperkt tot 46 wedstrijden. De knie speelde hem parten en helaas zou dit een terugkerend probleem worden tijdens zijn loopbaan. De goals moesten in dat seizoen dan ook vooral komen van Phil Esposito (35G), oudgediende John Bucyk (30G) en John McKenzie (28G). Zij leidden de Bruins naar hun eerste play-offs in bijna 10 jaar, maar verder dan de eerste ronde kwamen ze niet. De league was door de expansion dan wel gegroeid, maar de Montreal Canadiens waren nog altijd de baas. Op weg naar de Cup schakelden ze ook Boston uit.
Een jaar later ging het voor Orr en de Bruins opnieuw mis tegen de Canadiens. Dit keer in de halve finales. Een Cup werd weliswaar niet gewonnen, maar voor Boston werd het een seizoen om niet snel te vergeten. Voor het tweede jaar op rij scoorde de ploeg de meeste goals, maar tegen alle wetten van de logica in voerden ze ook de lijst met strafminuten aan. Coach Sinden had een stel musketiers gecreëerd. Eén voor allen, allen voor één. Als het moest, kwamen de vuisten hier aan te pas. Deze manier van spelen zorgde ervoor dat de Boston Garden vrijwel elke wedstrijd bomvol zat. Liefhebbers van technische hoogstandjes kwamen echter ook aan hun trekken. Phil Esposito noteerde z’n eerste seizoen met meer dan 100 punten (49G, 77A), Orr (21G, 43A in 67 gms) won zijn tweede Norris en Sanderson verzamelde naast z’n 146 strafminuten ook 26 goals.
AAN DE HAND VAN ORR
In 1969-1970 werd duidelijk hoe onwaarschijnlijk goed Bobby Orr was. De blueliner met de creatieve en aanvallende geest bleef eindelijk heel en de Bruins profiteerden daar optimaal van. Hoe goed Orr was? Als eerste verdediger ooit passeerde hij dat seizoen de grens van 100 punten. Bobby Orr bleef steken op 33 goals en 87 assists. Daarmee won hij de Art Ross Trophy, de Hart Memorial Trophy en in de play-offs ook nog de Conn Smythe Trophy. En natuurlijk was de Norris ook opnieuw voor hem. Een ongekende prestatie van een speler, die ook nog eens hartstikke goed kon verdedigen.
Naast Orr speelde ook de familie Esposito een belangrijke rol tijdens het reguliere seizoen. Phil (43G, 56A) schoot de ene na de andere puck tegen de touwen namens de Bruins. Broertje Tony (.932 sv%) probeerde die juist tegen te houden namens de Blackhawks en aangezien zowel de Vezina als de Calder Trophy door hem werden gewonnen, ging hem dit goed af. Chicago had in de kwartfinale van de play-offs geen enkele moeite met Detroit (4-0). Boston bond de strijd weer aan tegen de Rangers, maar dit keer behoorden beide teams dus tot de betere in de league. Een heftige serie werd door de Bruins met 4-2 gewonnen. Esposito en Orr verzamelden 10 punten in die 6 duels. Sanderson pikte 58 strafminuten op.
In de halve finale was het Phil Esposito die als laatste lachte. Hij scoorde vijf keer tegen zijn jongere broertje en alleen Game 4 (5-4 winst) was spannend. Boston was met een sweep een maatje te groot voor de Blackhawks en voor het eerst sinds 1958 plaatsten de Bruins zich voor de Stanley Cup Finale. Toen waren de Canadiens over zes wedstrijden de beste, maar die lagen er al uit. Het nieuwe St. Louis Blues was nu de opponent.
EINDELIJK WEER DIE CUP
De Tweede Wereldoorlog was nog niet op de helft toen de Bruins in ’41 hun laatste Cup wonnen. Daarna waren er veel play-offs, een zeldzame Cup Final en een periode van droogte. De komst van Bobby Orr gaf de fans hun trots terug. En de Bruins hun succes. Tegen de Blues was het eigenlijk maar één duel spannend. St. Louis probeerde Esposito in toom te houden, slaagde daar ook in, maar had buiten John Bucyk gerekend. Esposito moest het doen met twee goals in vier wedstrijden, maar de bijna 35-jarige Bucyk was met zes goals de grote man. Net als Orr overigens. De blueliner noteerde 1 goals en 4 assists, maar zijn +10 rating was de beste van allemaal.
Het was ook de man met rugnummer 4 die in de vierde periode van Game 4 de Bruins hun vierde Stanley Cup schonk. En hij deed dit op magistrale wijze. Voor het eerst in de finale stribbelden de Blues serieus tegen. In de eerste drie wedstrijden scoorden de Bruins 16 keer en kregen ze er slechts 4 tegen. In Game 4 scoorde St. Louis drie keer en aangezien ook Boston in de eigen Garden drie keer scoorde, moest een OT uitkomst bieden. In die verlenging pakte de grote man van het seizoen zijn moment. Met zijn flying goal schoot hij niet alleen zichzelf de boeken in, maar besliste hij ook de wedstrijd. De magere jaren waren definitief voorbij en de vele, vele nieuwe fans van de Bruins mochten juichen. Uitgerekend dankzij de man die door zoveel van deze fans geadoreerd werd.
VROEG AFSCHEID
Bobby Orr bleef de liefhebbers na dat seizoen nog vijf jaar trakteren op prachtige momenten. Als jonge twintiger wist hij vrij fit te blijven en dit zou hem acht jaar op rij de Norris Trophy opleveren. In 1974-1975 kwam Orr tot een geweldig aantal van 135 punten. Esposito was toen al een dertiger, maar kwam toch ook nog tot 127 punten. Bucyk naderde de 40. De winger die de Bruins 21 jaar zou dienen en zijn loopbaan afsloot bij de Red Wings in ’78 was in ’75 nog derde op de topscorerslijst in Boston met 81 punten. In de play-offs liepen ze zich echter al snel stuk op de Blackhawks. Orr had op dat moment al een tweede Cup op zak. Onder leiding van Tom Johnson waren de Bruins in ’72 oppermachtig. Esposito (66G(!), 67A) en Orr (37G, 80A) droegen het team naar de Stanley Cup.
Die vermaledijde knie zou Bobby Orr in de laatste jaren van zijn loopbaan opbreken. Na het seizoen met 135 punten werd één van de allerbeste spelers aller tijden nooit meer zichzelf. Hij zou daarna in drie seizoenen nog maar 36 wedstrijden spelen. De laatste 26 als Blackhawk, waar hij nog twee seizoenen onder contract stond. Bobby Orr moest op 31-jarige leeftijd al stoppen, maar zijn cijfers zijn ongekend. In 657 wedstrijden scoorde de eerste offensive defenseman 270 goals en gaf hij 645 assists. Zijn 953 strafminuten geven aan dat Orr het fysieke contact ook niet schuwde. Wayne Gretzky mag dan The Great One zijn, maar Orr zit daar niet ver achter. Don Cherry, zijn voormalige coach bij de Bruins, vindt Orr de beste speler ooit. Door zijn aanvallende manier van verdedigen, veranderde Orr de sport en de cijfers liegen ook niet. Gretzky scoorde gemiddelde 1,921 punten per duel. Orr kwam tot 1,393. Als verdediger.
ERFENIS
De vorige week 72 jaar geworden Bobby Orr heeft Boston en de VS veel meer gegeven dan alleen goals, assists en Stanley Cups. Dankzij Orr en zijn Bruins werd het ijshockey in New England ongelooflijk populair. In 1964, voor de opkomst van Orr, waren er nauwelijks 200 jeugdteams in de regio. Nog geen tien jaar later waren er ruim 2100 jeugdteams in New England. Al die kinderen pakten een stick en wilden zijn als Bobby Orr, Phil Esposito of één van die andere heroïsche Bruins. Daar waar mogelijk kwam Orr zelfs langs op school om even training te geven.
Ook de Amerikaanse televisiekijker stemde graag af op een wedstrijd van de Bruins. De eerste tv-contracten werden gesloten in die jaren en door hun manier van spelen kregen de Bruins er enorm veel fans bij. Over het hele land zagen jongens Bobby Orr tekeer gaan en heel voorzichtig mogen we concluderen dat zijn aanwezigheid de VS in 1980 geen windeieren heeft gelegd. Het wereldberoemde Team USA groeide als kind op met Bobby Orr en z’n Big, Bad Bruins en werden ongetwijfeld geïnspireerd op weg naar hun Miracle On Ice.
NIEUWS
De NHL heeft deze week weer iets van zich laten horen. Zo is gevraagd aan de organisaties of ze tot augustus over hun stadion en ijsvloer zouden kunnen beschikken. Dit zou dus betekenen dat de NHL een vervolg van de competitie nog niet uit het hoofd heeft gezet. Er is al wel een (voorlopige) streep door de uitreiking van de Awards gegaan. Deze zouden in juni in Las Vegas plaatsvinden. Ook de draft (in Montreal) en de scouting combine (in Buffalo) gaan niet door in verband met het coronavirus. Tijdens de scouting combine krijgen prospects de kans zich nog één keer te laten zien aan de teams. Overigens bevestigden de Senators afgelopen weekend dat twee van hun spelers positief hebben getest op het virus.
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De drie op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. We beginnen aan de verdedigende kant van de bal bij de defensive tackles.
DERRICK BROWN – AUBURN
Leeftijd: 22 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 144 kg | Senior
Net zoals vorig jaar (Quinnen Williams en Ed Oliver) zijn er ook dit jaar twee spelers die er op deze positie bovenuit steken. Eén daarvan is Derrick Brown. De senior van Auburn heeft drie jaar lang in de allersterkste conference (SEC) op zeer consistente basis gepresteerd en is eigenlijk elk jaar beter geworden. Afgelopen seizoen presteerde hij met een wedstrijd minder in bijna alle categorieën (behalve sacks) beter dan in 2017 en 2018. Samen met Kinlaw lijkt hij de enige garantie te zijn op een first round pick in deze DL class. Na een wat mindere combine zijn er echter wel wat kanttekeningen.
THE GOOD: KRACHT | FORCEERT DOUBLE TEAMS | RUN DEFENSE
Over zijn kracht hoeven we niet heel moeilijk te doen: kracht. Letterlijk. Derrick Brown is op zijn best als hij in de line of scrimmage constant bezig kan zijn met het overpoweren van zijn rechtstreekse tegenstander (meestal een center of guard). Op het oog een ideale nose tackle dus. In sommige gevallen is hij hier wat minder succesvol in (zoals vs LSU), maar zelfs dan heeft hij impact door double teams op zich te nemen. Hierdoor komen teamgenoten vrij om hun ding te doen. Soms is het zelfs zo erg (zoals hieronder) dat er zelfs triple teams nodig zijn om Derrick Brown uit te schakelen.
Derrick Brown beschikt zeker niet over een slechte handtechniek, maar toch maakt hij vooral gebruik van zijn brute kracht om de aanval van de tegenstander te stoppen. Eén tegen één is hij namelijk bijna niet tegen te houden. En zelfs als de tegenstander in staat blijkt hem op kracht te matchen, krijgt Brown het voor elkaar om (vooral in de running game) de aanval te stoppen. Daar heeft hij namelijk maar één hand voor nodig, zoals tijdens de twee momenten van hieronder.
Echter is het niet alleen maar brute kracht, want Brown kan zijn tegenstander ook gewoon te snel af zijn. Wie kijkt naar Brown, zal zich verbazen over zijn explosiviteit en snelheid waarmee hij tegenstanders kan verslaan en in een split van een seconde ineens voor de running back (nog voor de line of scrimmage) staat.
HANDTECHNIEK
Hoe gebruikt Brown dan zijn handen? Heel simpel: om zijn directe tegenstander naar achter te duwen. In sommige gevallen, zoals hieronder vs LSU, forceert hij hiermee een struikelpartij van de QB of duwt hij zijn tegenstander gewoon tegen de QB aan zodat deze geen kant meer op kan.
Toch gebruikt hij zijn handen ook regelmatig om tegenstanders in de passing game uit balans te brengen en zo een gehaaste pass te forceren.
Tot slot willen we je er ook nog even aan herinneren dat Derrick Brown een bizarre atleet is. Meer dan alleen brute kracht.
THE BAD: OUTSIDE PASS RUSH | HANGT TE LAAG | GEDULD
Dan zijn we bij het kopje aangekomen waar we (in het geval van Derrick Brown) moeten gaan muggenziften. Want daar komt het wel op neer. We zouden wat kunnen zeggen over zijn inconsistente pass rush en het feit dat hij als outside pass rusher gewoon niet als beste uit zijn voeten komt. Toch heeft dit niet veel met de speler en meer met zijn specifieke kwaliteiten te maken. Het is dus ook moeilijk om dit als zwakte te zien. Toch lijkt de kans klein dat we Brown veel als outside rusher opgesteld zien staan. Derrick Brown is een NFL nose tackle die in een 4-3 systeem ook prima uit de voeten kan.
Toch lijkt zijn grootste valkuil het te laag hangen in de line of scrimmage te kunnen zijn. En nogmaals: het muggenziften is nu echt begonnen. Momenten zoals hieronder gebeurde afgelopen seizoen (zeker tegen de sterkere tegenstanders als LSU en Alabama) vaak en bleek een manier te zijn om Brown relatief gemakkelijk uit te schakelen. Dit heeft deels ook het maken met zijn ijverigheid en enthousiasme.
NFL-teams die niet het voorrecht zullen hebben om Brown in hun team te hebben, zullen naar zwakke plekken zoeken. Deze technische flaw (want meer dan dat is het niet) kan in de NFL vaker tegen hem worden gebruikt dan dat in college het geval was. Doordat hij zo laag hangt, is het voor een center of guard relatief makkelijk om Brown naar de grond te werken en hem zo uit te schakelen. Nogmaals, het gebeurde niet extreem vaak en het is echt zoeken naar problemen. Toch is het iets om op het hogere niveau op te letten.
JAVON KINLAW – SOUTH CAROLINA
Leeftijd: 22 | Lengte: 1.98 m | Gewicht: 140 kg | Senior
Achter Derrick Brown is Javon Kinlaw de beste optie. De laatste tijd heeft Kinlaw zich in de top 15 van verschillende mock drafts weten te nestelen. Hij moet Derrick Brown duidelijk nog voorrang verlenen, maar ook Kinlaw heeft (weliswaar een jaar minder) lang op hoog niveau gespeeld. Want ook Kinlaw komt uit de SEC (South Carolina) en is met het seizoen beter gaan spelen. Afgelopen seizoenen zijn alle statistieken (behalve TFL) omhoog gegaan. En er zijn duidelijke verschillen tussen Derrick Brown en Javon Kinlaw. En daar waar bij Brown zijn positie (nose tackle) wel vast lijkt te staan, kunnen NFL-teams met Kinlaw verschillende kanten op. In 4-3 kan hij op beide DL-plekken spelen, terwijl hij vanwege zijn lichaamsbouw prima als nose tackle in een 3-4 systeem kan functioneren.
THE GOOD: HANDTECHNIEK | PASS RUSH | LENGTE | RUN DEFENSE | PURSUIT
Dit begint al bij de techniek. Beide spelers kunnen zowel met twee voeten en één been als twee voeten en twee benen aan de grond opereren. Grote verschil is dat Derrick Brown vooral veel gebruik maakt van zijn ruwe kracht, daar waar Kinlaw veel gebruikt maakt van zijn uitstekende handtechniek. Deze handtechniek blijkt vooral in de pass rush erg effectief te zijn. Dit is dan ook de voornaamste reden dat Kinlaw afgelopen seizoen twee sacks meer wist te verzamelen dan Brown.
Hij is niet altijd succesvol en had zeker naar de tien sacks kunnen gaan in een league met mindere QB’s, maar het effect op de QB is enorm. In dit geval weet Trevor Lawrence op één of andere manier zijn sack te ontwijken, maar het gaat in dit geval om de handtechniek waarmee Kinlaw zijn tegenstander compleet kansloos laat.
En voor de mensen die denken dat Kinlaw alleen een atleet is met een goede handtechniek en veel explosiviteit, die zit er flink naast. Hij is zeker niet zo sterk als Derrick Brown, maar geregeld zorgt hij er simpelweg met zijn power (en deels ook dankzij de positie van zijn hand) dat zijn tegenstander niet in de juiste positie staat. En dan is het een kwestie van naar achteren peddelen.
RUN DEFENSE
Het moment van hierboven laat niet alleen zijn kracht zien, maar ook zijn atletische vermogen. Want voor iemand van bijna 2 meter is Kinlaw ongelooflijk wendbaar. Tevens is Kinlaw erg goed in het achtervolgen en in de gaten houden van de speler met de bal. Hierdoor is Kinlaw zelfs als hij wordt geblokt niet kansloos. De twee momenten van hieronder (vlak voor de endzone) laten zien dat pursuit zelfs tijdens het geblokt worden extreem belangrijk is in run defense.
En ook het moment van hieronder laat zien dat hij beschikt over prima handtechniek (in dit geval om de OL bezig te houden) en vervolgens het vermogen heeft om ineens te switchen als het moment daar is om de RB neer te halen.
THE BAD: OOK MOGELIJK IN DE NFL?
Ja echt. Dit is het. We weten het verder gewoon niet. Kinlaw heeft de perfecte lichaamsbouw voor een DL, beschikt over een fantastische handtechniek (de beste op deze positie in de draft) en is zowel in de pass rush als in run defense ijzersterk en consistent. En dat vertaalt zich, net zoals bij Brown, niet altijd in statistieken.
Kinlaw heeft amper tot geen blessuregeschiedenis en speelde drie jaar lang in de sterkste conference in CFB. Als we dan een beetje moeten mopperen, is het het feit dat Brown een jaartje langer op het college football niveau heeft gespeeld en Kinlaw eigenlijk pas dit jaar echt liet zien wie hij kan zijn. Derrick Brown laat dat al drie jaar lang zien. De vraag is dus vooral of het een fluke was of dat de ontwikkeling van Kinlaw zich in de NFL zal gaan voortzetten. Wat dat betreft is er bij Derrick Brown wat meer zekerheid op resultaat. Dit is dan ook de enige verklaring dat hij in de top 10 van de 2020 NFL Draft wordt genoemd en Kinlaw daar voorlopig alleen van mag dromen.
NEVILLE GALLIMORE – OKLAHOMA
Leeftijd: 22 | Lengte: 1.88 m | Gewicht: 136 kg | Senior
Na de twee hierboven genoemde spelers houdt de garantie voor eerste ronde DL wel op. Sterker nog: de kans lijkt groot te zijn dat dit de enige twee DL zullen zijn die na de eerste ronde een NFL-team hebben. De groep daarachter is echter enorm groot en de DL class van dit jaar mag dan ook behoorlijk diep genoemd worden. We hadden hier dan ook uit een hele lading spelers kunnen kiezen. De keuze is gevallen op Neville Gallimore, van alle DL in deze draft misschien wel de meest ervaren speler. Vier jaar lang heeft hij als starter op het allerhoogste CFB-niveau uitstekend gepresteerd. Vooral zijn laatste twee jaar waren uitstekend te noemen.
THE GOOD: RUN DEFENSE | KRACHT | ATLETISCH VERMOGEN
De kracht van Neville Gallimore ligt in de NFL waarschijnlijk als nose tackle. Dankzij zijn lengte en kracht lijkt hij op deze positie prima te kunnen gaan presteren. Bij Oklahoma speelde hij in een 4-3 systeem, waardoor hij meestal de snellere DL van de twee was en dus de rol van three technique guy op zich nam. En dit deed hij zeker de afgelopen twee jaar met verve. Een grote zorg voorafgaand aan afgelopen seizoen was of Gallimore in de passing game op NFL-niveau ook kon produceren.
De sack van hierboven laat zien wat voor vooruitgang hij afgelopen seizoen heeft geboekt. De sack verbetering laat statistisch zien dat er niet extreem veel verbetering was, maar de QB hurry’s stegen enorm. En hij doet dit op verschillende manieren. Zoals hierboven, waar hij zijn tegenstander dankzij zijn handtechniek verslaat en vervolgens rechtdoor kan richting de QB. Of zoals hieronder, waar hij dankzij een fantastische spin move Sam Ehlinger wederom te grazen kan nemen.
Het laat ook meteen zien wat voor een atleet Gallimore is. En op het moment dat de QB het op een rennen zet, kan hij zijn daadwerkelijk kracht laten zien. Zijn running game defense is namelijk uitstekend en consistent. Zijn positionering kan af en toe nog wat beter, maar over het algemeen komen momenten als die van hieronder vaak voor tijdens een seizoen.
RUN DEFENSE
Zijn run defense is fenomenaal te noemen. Dit is nog een grote reden waarom hij als nose tackle of als minder snelle en fysieke speler in een 4-3 systeem in de NFL het meeste succes zal hebben. Hij vreet blockers op als geen ander en kan ze dus (zoals hierboven aangetoond) ook nog eens verrassen met prima handtechniek en atletisch vermogen.
THE BAD: ONZICHTBAAR VS STERKE TEAMS | POSITIONERING
Gallimore begon afgelopen seizoen fantastisch (met als hoogtepunt het duel vs Texas), maar daarna vlakte het wat af. Tegen Baylor kwam hij amper tot niet in beeld en ook tegen LSU was hij onzichtbaar te noemen. Nou is dat geen ramp, maar het niveauverschil tussen de duels tegen Texas, Iowa State enz en de duels tegen sterke teams als Baylor en LSU is toch wel aardig groot. Dit betekent dat teams die goed gecoacht worden en een goede OL hebben, Gallimore weten uit te schakelen. In de NFL zal hij dit minimaal 16 keer per seizoen gaan meemaken.
Daarnaast was hij soms niet op de juiste positie te vinden of was hij uit positie om een play te kunnen maken. Hiermee had hij zijn statistieken nog meer kunnen verbeteren en tevens flink wat runs (van zowel de QB als de RB) kunnen tegenhouden. Al met al is Gallimore alles behalve een zekerheid voor het NFL-niveau, maar het talent is absoluut daar.
OVERIGE DL CLASS
Maar zoals hierboven al gezegd bestaat de groep achter Derrick Brown en Javon Kinlaw uit meer dan alleen maar Gallimore. Justin Madubuike (Texas A&M), Marlon Davidson (Auburn) en James Lynch (Baylor) zijn andere spelers die zo maar eens tijdens de eerste dag al genoemd kunnen worden. Zo niet, dan zal dit in ronde drie of vier geheid gaan gebeuren. Justin Madubuike is qua atletisch vermogen, kracht en lichaamsbouw vergelijkbaar met Gallimore. Enige verschil is dat zijn kracht juist ligt in de pass rush en hij nog flink kan werken aan zijn run defense. Daarnaast is er bij veel mensen twijfel over zijn instelling.
James Lynch is de meest underrated DL in de draft class. De beste BIG 12 verdediger van vorig seizoen kan zowel vanuit de binnenkant als vanaf de buitenkant komen, maakt het verschil in zowel de passing game als in de running game en beschikt over een enorme drive. Over zijn techniek en atletisch vermogen valt flink wat te zeggen en de upside lijkt niet groot te zijn, maar de inzet is daar. En zo ook de resultaten.
Hetzelfde geldt eigenlijk een beetje voor Marlon Davidson, die bij Auburn bijna altijd vanaf de zijkant kwam in een 4-3 systeem. Dankzij deze positionering was hij enorm succesvol in pass rush en degelijk in de running game. Want Davidson verandert in een compleet andere speler als hij de QB ziet. Daarom lijkt hij als DE in de NFL ook beter uit de voeten te gaan komen dan als pure DT. Een grote atleet is het niet en zijn techniek is gelimiteerd, maar net zoals Lynch geeft hij altijd 100%
OVERIGE OPTIES
Maar zelfs dan zijn er nog een paar leuke opties over. Ross Blacklock (TCU) is de degelijkheid zelve in zowel pass rush als in run defense en is op veel vlakken te vergelijken met Javon Kinlaw (met wat minder talent en upside). DaVon Hamilton (Ohio State) is een goede allrounder met potentie als nose tackle in de NFL, hetzelfde geldt voor Jordan Elliot (Missouri). Tot slot Raekwon Davis (Alabama), die veel potentie heeft als three technique in de NFL vanwege zijn snelheid en atletisch vermogen. Enorme drive, veel ervaring en goed in zowel de pass rush als run defense.
SPORTAM DL RANKINGS
1: Derrick Brown | 2: Javon Kinlaw | 3: Neville Gallimore | 4: Justin Madubuike | 5: James Lynch | 6: Marlon Davidson | 7: Ross Blacklock | 8: DaVon Hamilton | 9: Raekwon Davis | 10: Jordan Elliot
Terwijl de hele sportwereld op zijn gat lag, was er wel vuurwerk in de NFL: free agency ging gewoon door. Alleen de medische keuringen liepen vertraging op door de coronacrisis. Teams in de NFC zaten zeker niet stil en een aantal wist zich flink te versterken. Ook de QB carrousel draaide, door de move van Tom Brady, ineens op volle toeren. Naast TB12 zijn meer grote namen op een nieuwe plek terecht gekomen. Neem bijvoorbeeld wide receiver DeAndre Hopkins en running back Todd Gurley. In dit artikel vind je een overzicht van de meest opvallende gebeurtenissen in de NFC tot nu.
ONGEKEND VEEL QB-VERSCHUIVINGEN
De meest besproken deal was uiteraard die van Tom Brady. Na zes Super Bowl overwinningen wilde hij er op 42-jarige leeftijd nog twee jaar bij aanplakken in Florida bij de Tampa Bay Buccaneers. Dit zorgde er overigens ook voor dat Jameis Winston nu zonder werk zit. Het was echter niet het enige QB nieuws deze week. Een aantal gevestigde namen bleven keurig op hun plek. Drew Brees maakte in een eerder stadium al bekend twee jaar langer bij de Saints te blijven voor 25 miljoen dollar per jaar. In Dallas kreeg Dak Prescott de franchise tag van de Cowboys (voor 33 milioen dollar), die daarmee tijd kopen om tot een lange termijn deal te komen. De Vikings besloten Kirk Cousins, na een goed seizoen, te belonen met een verlenging van twee jaar.
Pick 199. 6 Rings. 3 MVPs. 20 seasons of greatness.
Niet iedereen bleef waar hij zat. De Bears vonden ervaren concurrentie voor Mitch Trubisky in Nick Foles. Na een dramatisch jaar in Jacksonville krijgt hij de kans zich te herstellen in Chicago. Verreweg de meeste quarterback verschuivingen vonden plaats in Charlotte, North Carolina. Voormalig MVP Cam Newton werd na negen jaar gereleased en is daarmee meteen de meest opvallende naam die nog beschikbaar is in free agency. Als vervanger trokken de Panthers Teddy Bridgewater aan voor drie jaar (60 miljoen dollar). Daarnaast werd XFL-revelatie Philip “PJ” Walker aangetrokken. Hij is een oude bekende van nieuwe head coach Matt Rhule. Tot slot werd Kyle Allen naar de Redskins gestuurd voor een fifth-round pick.
WIDE RECEIVERS IN TREK
Ondanks dat de komende NFL draft bol staat van wide receiver talent, hebben veel teams geen afwachtende houding aangenomen als het gaat om deze positie. Twee deals springen het meest in het oog. Arizona lacht zich een ongeluk dat ze DeAndre Hopkins voor een zeer lage prijs konden traden met de Texans. Resultaat is dat Kyler Murray ineens een ongekend aantal wapens tot zijn beschikking krijgt in zijn tweede jaar. Ook onverwacht was de contractverlenging van Amari Cooper bij de Cowboys. Eerder werd verwacht dat Prescott een lange termijn deal zou krijgen en Cooper zijn heil elders zou gaan zoeken. Met 100 miljoen dollar in vijf jaar is Cooper na Julio Jones de WR met het hoogste jaarsalaris.
De Cowboys zaten niet stil en bonden ook Randall Cobb langer aan zich: 3 jaar voor 27 miljoen dollar. Emmanuel Sanders was een zeer gewilde speler die veel kan betekenen voor teams met play-off ambities. Het toch al goed gevulde aanvalsteam van de Saints werd met Sanders versterkt (2 jaar, 16 miljoen dollar). Tot slot verdiende Robby Anderson ook een mooi contract (2 jaar, 20 miljoen dollar) bij de Panthers. Daarmee bulkt de NFC South nu van het WR-talent.
Life as a defensive back in the NFC South: Tom Brady, Drew Brees, Matt Ryan and Teddy Bridgewater at quarterback. Wide receivers include Michael Thomas, Julio Jones, Chris Godwin, Mike Evans, D.J. Moore, Emmanuel Sanders, Robby Anderson, Calvin Ridley and Curtis Samuel.
Uiteraard was de move van Brady naar de Buccaneers de grote blikvanger in de NFC South, maar het waren de andere teams in deze divisie die zich het meest versterkten. De Falcons willen terug naar de play-offs en tonen hun ambities. Ze namen een gokje met Todd Gurley. Het wordt spannend om te zien of hij zijn oude vorm gaat hervinden in Atlanta. Het meeste geld werd besteed aan het aantrekken van DE Dante Fowler. De voormalige speler van de Rams krijgt 48 miljoen dollar voor drie jaar in Atlanta. Matt Ryan kreeg er verder nog een paar wapens bij met Laquon Treadwell (WR) en Hayden Hurst (TE).
In New Orleans hoopt men dit jaar eindelijk weer de stap te zetten naar de Super Bowl. Brees verlengde al en Sanders kwam het WR-corps versterken. Veteraan Malcolm Jenkins wordt de vervanger van Vonn Bell op de safety positie. Andrus Peat, guard, tekende een nieuw contract voor vijf jaar, 57.5 miljoen dollar. Tot slot werd ook defensive tackle David Onyemata aan boord gehouden met een nieuw contract. Kortom, de Saints zijn er wederom op vooruit gegaan.
NEW YORK TEAMS ACTIEF
Al jaren wachten fans in New York op nieuw succes van hun teams. De Jets waren al opvallend actief (daarover meer in het artikel over de AFC later deze week), maar ook de Giants roerden zich. Dave Gettleman had het druk in de afgelopen week. Voormalig Panthers corner back James Bradberry werd opgepikt voor drie jaar waarin hij 45 miljoen dollar verdient. Leonard Williams werd voor het team behouden en inside line backer Blake Martinez kwam over van de Packers. Zodoende zijn er behoorlijk wat nieuwe defensieve impulsen bij de Giants die eindelijk weer een rol van betekenis hopen te gaan spelen.
Giants Free Agents
QB Colt McCoy
RB Dion Lewis
FB Elijhaa Penny
WR Corey Coleman
WR Cody Core
TE Levine Toilolo
OT Cameron Fleming
DL Leonard Williams
OLB Kyler Fackrell
LB Blake Martinez
LB David Mayo
CB James Bradberry
S Nate Ebner
— Talkin’ Giants (@TalkinGiants) March 24, 2020
De komende weken, op weg naar de draft, houden we de laatste ontwikkelingen in free agency scherp in de gaten.
Er werd veel verwacht van de New York Yankees in 2019 en de ploeg stelde dan ook niet teleur. Pas in de ALCS liepen de Bronx Bombers zich stuk. Op de Houston Astros en hun trash cans. Er was de eerste divisietitel sinds 2012, maar het seizoen van de Yankees was veel meer dan dat. Dat ze voor de derde keer in het decennium de AL East wonnen was ergens nog verrassend ook. Natuurlijk zwemmen ze in het geld in de Bronx, maar 2019 was ook het jaar van de blessures. Veel blessures. In augustus was Gio Urshela de 29e Yankees die in de lappenmand belandde. De ene blessure was erger dan de andere, maar nooit eerder had een club zoveel spelers op een injured list moeten plaatsen.
Gio Urshela was zelf al de vervanger van Didi Gregorius, die een groot deel van de eerste seizoenshelft miste. Ook Aaron Judge, Giancarlo Stanton en Gary Sanchez misten veel wedstrijden. Om zomaar even wat namen te noemen. Voor de Yankees was 2019 natuurlijk ook het jaar van de records. Tussen 25 mei en 25 sloegen ze in 28 wedstrijden op rij een homerun. Het oude record stond op 27, maar werd uiteindelijk aangescherpt. De streak stopte bij 31 achtereenvolgende duels. In augustus ging het nog een stapje verder. In die maand joegen ze de bal 74 keer het stadion uit. Ook dit is een nieuw record in de majors.
Al die firepower hielp de Yankees niet aan de eerste titel sinds 2009. James Paxton en DJ LeMahieu werden in het off-season vastgelegd, maar na een eenvoudige ALDS tegen de Twins (3-0) bleek in de ALCS Houston te sterk in zes wedstrijden.
NO WORRIES
Ook in 2020 zal niemand zich direct zorgen maken over de aanval van de Yankees. Tweedehonkman DJ LeMahieu verraste door de meeste runs (102) binnen te slaan. Zelfs in het hitter friendly Coors Field, als speler van de Rockies, was de infielder nooit verder gekomen dan 66 RBIs. Er is LeMahieu veel aan gelegen minimaal in de buurt te komen van z’n prestaties van vorig jaar. Zijn contract loopt af in 2020 en de nu 31-jarige tweedehonkman kan dan nog eens geweldig cashen. Met Gleyber Torres achter de hand konden de Yankees Didi Gregorius met een gerust hart laten lopen. De Venezolaanse kortestop timmerde in 2 seizoenen al 62 homeruns weg en sloeg in totaal 167 runs binnen. Overigens staan er ook al twee All-Star Games achter zijn naam.
De vele blessures hadden vorig jaar ook een positieve kant. Zo kreeg Gio Urshela de kans zich te tonen aan het grote publiek. De derdehonkman, die ook op andere posities uit de voeten kan, speelde voor zijn komst naar New York voor Cleveland en Toronto, maar echt doorbreken deed hij geen moment. Die doorbraak kwam er wel in de pinstripes. Urshela speelde 132 wedstrijden, sloeg 74 runs binnen, was één van de zeven Yankees met minimaal 20 homeruns en noteerde na LeMahieu (.327) met .314 het hoogste slaggemiddelde.
Op het eerste honk zal Luke Voit het infield compleet maken. Hij presteerde uitstekend in 2019, maar daar hoort wel een asterisk achter. Die goede prestaties hielden namelijk op na de eerste seizoenshelft. In z’n eerste 78 wedstrijden was Voit goed voor 17 homeruns en 50 RBIs. Een rugblessure plaagde hem in de tweede helft van ’t jaar waardoor Voit bleef steken op 21 homers en 62 binnengeslagen punten. Een operatie moet ervoor zorgen dat ’t in 2020 beter gaat.
GLAZEN KANONNEN
Met Giancarlo Stanton, Aaron Hicks en Aaron Judge heb je een outfield om heel hard u tegen te zeggen. Helaas voor de Yankees kwam dit drietal in 2019 samen tot slechts 179 optredens. Daarvan kwamen er 102 op het conto van Judge. Met name Stanton kende een jaar om snel te vergeten. Eerst was er een buikblessure en eenmaal terug op het veld liep de outfielder een knieblessure op. Z’n bijdrage bleef beperkt tot 18 wedstrijden in het reguliere seizoen en 5 in de play-offs. Switch hitter Aaron Hicks kon in 2019 zijn goede vorm van 2018 (onder andere 27 homeruns) niet bevestigen. De nu 30-jarige Hinks moest het bij 59 wedstrijden houden, maar had in het postseason nog een verrassing in petto. In augustus leek z’n seizoen voorbij, maar tegen de Astros maakte hij alsnog zijn opwachting. Met 3 RBIs in Game 5 bewees hij z’n waarde.
De last man standing was Aaron Judge, maar ook hij ontsnapte niet aan de pechduivel. Al in april raakte Judge geblesseerd aan een buikspier en dat zou hem zo´n acht weken kosten. Hij speelde uiteindelijk nog 102 wedstrijden in het reguliere seizoen en sloeg daarin nog 27 dingers bij elkaar. In de play-offs wisten de Twins en de Astros hem aardig in toom te houden. Houston trakteerde hem in 25 at-bats op 10 K’s.
Hoewel de aanleiding natuurlijk treurig is, lijkt het verschuiven van Opening Day Aaron Judge niet slecht uit te komen. De outfielder kampt met een ribblessure en krijgt nu meer tijd om te herstellen. Overigens geldt dit ook voor Hicks, die in oktober een Tommy John onderging. Om het verhaal compleet te maken, zit ook Stanton weer in de ziekenboeg. Hij heeft last van z’n kuit en de oorspronkelijke Opening Day was voor hem niet haalbaar.
BEET!
De pitching in New York vorig seizoen was aardig, maar dan ook niet veel meer dan dat. James Paxton (3.82) was de enige starter met een ERA onder de 4.00 en Domingo German had met 18 wins de meeste zeges van het stel. Over de Dominicaan straks veel meer. Eerst richten we de pijlen op een nieuwe Yankee. De fans hoefden niet tot kerst te wachten op een groot cadeau. Dat kwam er al op 18 december toen Gerrit Cole zijn krabbel zette onder een vet contract in Yankee Stadium. De starter gaat in 9 jaar een slordige $ 324 miljoen verdienen. De Yankees zullen vurig hopen dat hij in New York kan doen wat hij vorig jaar voor de Astros deed. Cole was goed voor 20 overwinning en had met 2.50 het laagste ERA in de American League.
In zijn eerste jaar als Yankee won James Paxton 15 wedstrijden voor zijn nieuwe club. Ook Paxton ontsnapte niet aan de injury bug, maar hij was wel in staat van waarde te zijn in de play-offs. Zo won hij Game 5 van de ALCS door in zes innings slechts 1 run toe te staan. Op het moment van schrijven houdt een rugblessure de starter aan de kant, maar hij verwacht ergens in mei terug te zijn. Dan is ook Domingo German bijna weer speelgerechtigd. De Dominicaan is nog 63 wedstrijden geschorst vanwege huiselijk geweld. German speelde 27 wedstrijden, kwam tot 143 innings en stuurde 153 keer een slagman met drie slag terug.
Nu CC Sabathia gestopt is, is JA Happ met zijn 37 jaar de oudste van de rotation. Ondanks een winning record van 12-8 zal hij niet heel tevreden zijn over 2019. Met 4.91 noteerde Happ z’n hoogste ERA sinds 2011. Masahiro Tanaka maakt de rotation compleet. De Japanner was niet fameus tijdens het reguliere seizoen (4.45 ERA), maar was dit wel tijdens de play-offs (2.45 ERA).
DOMINANT
Er werd veel verwacht van het keurkorps rond Aroldis Chapman en de bullpen stelde bepaald niet teleur. De closer zelf mocht voor de zesde keer in zijn loopbaan naar de All-Star Game en slechts twee keer noteerde hij meer saves dan de 37 in 2019. Als beloning werd zijn contract opengebroken, met een jaar verlengd (tot 2022) en hij gaat in dat jaar ook nog eens meer verdienen ($ 18 miljoen ten opzichte van $ 15 miljoen. De Cubaan is net 32 dus zou hij de Yankees nog een paar jaar waar voor hun geld kunnen geven.
Zack Britton was in Baltimore een succesvolle closer, maar in The Big Apple is er baas boven baas. Z’n ERA van 1.91 was het beste sinds 2016, maar Britton wordt toch vooral betaald om de weg te plaveien voor Chapman. Ook Chad Green was vorig seizoen een belangrijke reliever, maar daar leek het aanvankelijk niet op. Green begon dramatisch en werd eind april met een ERA van 16.43 naar de minors gestuurd. Eenmaal terug bij de hoofdmacht toonde hij beterschap. Green werd de haarlemmerolie in de bullpen en mocht regelmatig ook opdraven als opener. Eind september had hij z’n ERA naar 4.17 weten te krijgen.
We mogen ook zeker Tommy Kahnle niet vergeten. Na een beroerd 2018 waarin hij slechts 23.1 innings gooide en een 6.56 ERA noteerde, kwam Kahnle ijzersterk terug. In 61.1 innings kwam hij tot 88 strikeouts en een 3.67 ERA. Dit bleef niet onopgemerkt, want Kahnle was een outsider voor de AL Comeback Player of the Year. Adam Ottavino mocht in 2019 eindelijk spelen voor de club die hij als jochie adoreerde. Met z’n career-best 1.90 ERA maakte hij indruk, maar Ottavino zal nog wel eens wakker liggen van de ALCS, waarin hij niet best voor de dag kwam.
CONCLUSIE
Met Gerrit Cole zijn de Yankees opnieuw wat sterker geworden. Het is nu echter zaak om de boel ook eens heel te houden. Spring Training beloofde wat dat betreft weinig goeds. Als manager Aaron Boone zijn beste line-up het veld op kan sturen dan behoren de New York Yankees zonder meer tot één van de beste teams in de MLB. In de eigen divisie lijkt er geen kruid gewassen tegen de big spenders uit de Bronx en in de AL zouden misschien Minnesota en Houston het de Yankees op een goede dag lastig kunnen maken. De Astros moeten echter eerst maar eens bewijzen hoe ze alle problemen te boven komen.
Terwijl het steeds onzekerder wordt of er in 2020 überhaupt gehonkbald gaat worden, blijven we bij SportAmerika onverschrokken voorbeschouwen op een eventueel seizoen. Vandaag is het de beurt aan de St. Louis Cardinals. De Birds lijken altijd mee te doen in de strijd om de NL pennant en in 2020 zal dat niet anders zijn. Als ze de kans krijgen.
2019
Vooraf was een spannende driestrijd voorspeld tussen de Cardinals en hun concurrenten uit Milwaukee en Chicago. Na twee jaar op rij achter de Cubs en Brewers te zijn geëindigd, werd in 2019 ‘eindelijk’ weer eens de winst gegrepen door St. Louis. Ze sloten het seizoen af met 91 overwinningen en 71 nederlagen. Daarmee was het hun beste record van de laatste vier jaar en de eerste keer dat het postseason werd bereikt sinds 2015.
Met deze statistieken lijken we onze inleiding enigszins tegen te spreken, maar in dit millennium heeft de organisatie pas één losing season achter de naam staan. Daar tegenover staan twee gewonnen World Series. Geen slechte verhoudingen. In 2019 waren de playoffs ze minder goed gezind. Na een zwaarbevochten overwinning op de Atlanta Braves in de NLDS, vonden ze in Washington hun Waterloo. De Nationals waren met een clean sweep duidelijk een maatje te groot.
LINEUP
Afgelopen jaar had de club in Paul Goldschmidt een absolute ster binnengehaald. De prestaties van de nieuwe eerstehonkman waren absoluut niet slecht te noemen, maar er zal op meer gehoopt zijn. In Arizona was Goldy jaarlijks goed voor een slaggemiddelde van rond de .300, een OPS+ van om en nabij 150 en een WAR tegen de 6. In al die categorieën scoorde hij in 2019 beduidend lager met .260, 113 en 2,4. Het kan dus zeker beter. Zijn prestaties in Spring Training waren alvast veelbelovend.
Goldschmidt did not have the hardest hit “barrel” in ’19. He did have the 2nd hardest & it came in the middle of his July surge against the Pirates. This ball was crushed!
#2 ranked “Best Barrel from a Cardinals Regular” is Paul Goldschmidt – July 24, 2019, 111.5 mph, result: HR pic.twitter.com/425eQDryGc
— Jason Hill (@JPHill_Cards) March 18, 2020
ERVARING
Hoewel Goldschmidt al weer wat jaartjes meedraait, is hij verre van de meest ervaren kracht van de Birds. Yadier Molina is sinds mensenheugenis de catcher van dienst. Het aantal slagbeurten van de Portoricaan loopt al jaren gestaag terug, maar hij is nog altijd goed voor zo’n 120 wedstrijden achter de plaat. Dat zal een hele geruststelling zijn voor de werpers in St. Louis. Yadi is niet meer de bovengemiddelde slagman die hij eens was, maar met zijn pak aan ervaring blijft hij toch van enorme waarde binnen deze selectie.
Naast Goldschmidt en Molina lopen er met Matt Carpenter en Dexter Fowler nog twee oude rotten rond. Net als bij Molina lijken ook hun beste jaren achter hen te liggen. Met hun ervaring voegen ze toch nog altijd wat toe aan de selectie. Zij zullen jonge spelers als Tyler O’Neill en Lane Thomas bij de hand moeten nemen. Deze twee jongelingen zullen komend jaar waarschijnlijk meer speeltijd krijgen.
JONGE KRACHTEN
Harrison Bader, Paul DeJong en de vorig seizoen doorgebroken Tommy Edman kunnen over iets meer dienstjaren bogen, maar zijn ook altijd nog onder de 27. Voor Bader zal 2020 een jaar van eerherstel moeten worden. Na een uitstekende rookie campaign, viel hij vorig jaar ver terug. Na het vertrek van Marcell Ozuna lijkt zijn plaats in het outfield vooralsnog veilig, maar dan zal hij wel ver boven de Mendoza-lijn moeten blijven. Iets waar hij in ’19 maar ternauwernood in slaagde.
In de rotatie zien we eenzelfde dynamiek tussen jonge talenten en ervaren spelers terug. Adam Wainwright hoort intussen bij het meubilair in Busch Stadium, maar zakt steeds verder weg in de pikorde. De absolute ace is nu Jack Flaherty. De 24-jarige righty eindigde 4e in de Cy Young-verkiezing en voerde de hele National League aan in WHIP. In zijn derde volledige seizoen in de majors kan het nauwelijks beter gaan, maar men hoopt natuurlijk dat hij zich op deze manier blijft ontwikkelen.
Achter Flaherty vinden we nog twee jonge rechtshandige werpers. Carlos Martinez en Dakota Hudson kenden beiden een prima seizoen. Gezien hun prestaties uit het verleden mag verwacht worden dat zij dit ook in 2020 kunnen herhalen. De Koreaanse nieuweling Kwang Hyun Kim completeert de rotatie. Hij is het enige nieuwe gezicht binnen de starting rotation en lineup en de enige linkshandige starter. De afgelopen twee seizoenen blonk hij uit in de sterke Koreaanse KBO, maar het is altijd afwachten hoe iemands spel zich vertaalt naar de Major League. Wat dat betreft kan hij de kunst prima afkijken bij Miles Mikolas, maar die begint vooralsnog geblesseerd aan het seizoen.
De Cardinals kennen een jonge bullpen. Geen van de nu verwachte relievers is ouder dan 30. Dat heeft ook te maken met blessures voor Andrew Miller en Brett Cecil, waar bij de eerste sowieso gerekend mag worden op speeltijd wanneer hij fit is. Ook Jordan Hicks is nog niet inzetbaar. De jonge pitcher onderging afgelopen jaar Tommy John.
Net als in de lineup en de rotatie vinden we ook hier geen nieuwe namen. Door de blessure van Miller en het feit dat Martinez is doorgeschoven naar de rotatie, ligt de rol van closer voor het grijpen. Op dit moment lijkt Giovanny Gellegos de belangrijkste gegadigde, maar ook John Brebbia wordt een kans toegedicht. Vooral Gallegos was van die twee in uitstekende doen vorig jaar. Als hij dat vol weet te houden, zal hij zeker voor de saves mogen gaan.
CONCLUSIE
Hoewel de selectie grotendeels in tact is gebleven en de Cardinals eigenlijk altijd wel meedoen om de bovenste plekken, worden zij niet tot de grote kanshebbers geschat. Men ziet de Cubs en de up-and-coming Reds voorbijschieten. Toch moeten we dat nog maar zien. Ze beschikken met Flaherty over een van de interessantere jonge spelers. Iemand als Goldschmidt zou zich na een minder jaar zomaar in de debatten voor de NL MVP kunnen gaan mengen.
Er is kortom genoeg om enthousiast over te zijn als fan van de Cardinals. Als de combinatie van ervaren winnaars en jonge talenten goed uitpakt, dan zullen de Reds en Cubs van goede huizen moeten komen om deze Birds achter zich te houden. Het zou ons niks verbazen als men in St. Louis gewoon weer playoffs speelt.
In juli 2018 tekende Todd Gurley een megacontract bij de Rams. Vier jaar voor 60 miljoen dollar. Er volgde een periode waarin een aantal running backs wekelijks de highlight reels vulden. Denk aan Melvin Gordon, de opkomst van Alvin Kamara en Ezekiel Elliott. Laatstgenoemde deed het nog beter dan Gurley en tekende zes jaar voor 90 miljoen dollar. Daarna werd het stil rond de running backs, heel stil. In free agency werden nauwelijks running backs opgepikt en Melvin Gordon koos uiteindelijk voor een veel magerder contract bij de Broncos dan hij had voorzien. De grootste klap was de release van Gurley. De Rams zagen het niet meer in hem zitten en de voormalige superster tekende slechts een 1-jarige ‘prove-it-deal’ bij de Atlanta Falcons. Ondertussen tekenen wide receivers en cornerbacks het ene dure contract na het andere. Wat is er aan de hand bij het running back gilde?
RAMS ZIEN HET NIET MEER ZITTEN IN GURLEY
In 2018 was de voormalig Georgia-ster in de race om MVP te worden van het reguliere seizoen. Het feit dat die prijs eigenlijk nooit naar een running back gaat, zegt wel wat over zijn prestaties dat jaar. Onder andere 21 touchdowns en 1831 yards from scrimmage, maakten Gurley tot de grote ster in LA. Na het succesvolle reguliere seizoen was daar ineens weinig meer van over in de play-offs. Een knieblessure gooide roet in het eten en hij was geen schim meer van zichzelf.
Die lijn werd min of meer doorgetrokken tot in het 2019 seizoen. Zijn snap count werd gelimiteerd, maar zelfs dat hielp hem niet om weer de oude te worden. Een slepende knieblessure werd gevreesd. Die vrees zit zo hoog bij de Rams dat ze Gurley deze week lieten gaan. De ster van 2018 leverde zelfs geen draft pick meer op. Komend seizoen kost het de ploeg van Sean McVay zelfs nog $20 milioen aan dead cap. Gurley gaat komend seizoen in Atlanta proberen te laten zien dat hij het toch nog waard is.
CONTRACTRISICO
Melvin Gordon speelde vorig seizoen helemaal niet in Los Angeles. Op jacht naar een megacontract weigerde hij te spelen voor de Chargers. Naar verluidt wilde zijn voormalige ploeg hem toen maximaal $10 milioen per jaar betalen, te weinig volgens Gordon. Uiteindelijk moet hij zichzelf nu tevreden stellen met $16 milioen voor twee jaar bij de Denver Broncos, meer zat er niet in.
Free agent RB Melvin Gordon is not getting anything remotely close to what the #Chargers offered him in training camp, per @MikeGarafolo.
De hold out strategie werkte een stuk beter voor Elliott, die wel een lange termijn deal wist te sluiten. Le’Veon Bell sloot succesvol een contract bij de Jets in 2019. Maar ook zijn waarde gaat omlaag. De Jets zouden hem zelfs al hebben proberen te traden. Door de snelle dynamiek van deze positie is het risico op een flinke terugval enorm groot. Een ander voorbeeld is Alvin Kamara. Niet te stoppen in zijn rookie seizoen, maar afgelopen seizoen was het, mede door blessures, ineens een heel stuk minder. Teams lijken, zeker met voorbeelden als Gurley in het achterhoofd, het risico van een lang contract niet meer te willen nemen en liever een goedkope optie op te pikken in de draft.
BEWIJSDRANG
Dit jaar zijn er een aantal running backs die kunnen bewijzen een hoog niveau langere tijd vast te houden. Derrick Henry was misschien wel de sterkste speler in de playoffs. Zowel de Patriots als de Ravens defense beet zich stuk op het blok beton van de Titans. Deze week kreeg Henry de franchise tag van zijn team. Ook hij heeft dus nog geen lange termijn contract, maar dat kan hij komend seizoen wel gaan verdienen.
Props to Derrick Henry for practicing social distancing before social distancing was a thing pic.twitter.com/QQRPjgmoGL
In Carolina is een complete rebuild aan de gang. Belangrijk onderdeel daarvan is hoogstwaarschijnlijk Christian McCaffrey. Run CMC was een positieve uitzondering op een verder dramatisch seizoen voor de Panthers. Het Bell/Gordon/Elliott-scenario van een hold out is ook hier goed mogelijk. Aan de andere kant is eigenaar Jake Tepper niet bang om met geld te smijten als het echt nodig is. Het wordt interessant om te zien of de Panthers hem komend seizoen een beetje uit de luwte houden aangezien er weinig lijkt te halen voor de ploeg uit Charlotte.
KYLE SHANAHAN
Ondanks dat het lastiger lijkt te worden voor running backs om lange contracten te verdienen, is er toch hoop. De 49ers bewezen afgelopen seizoen dat running backs een essentieel onderdeel van je offense kunnen vormen. Met drie sterke running backs (Mosters/Coleman/Breida) wist Kyle Shanahan elk team te verrassen met creatieve running plays. Als deze trend zich doorzet zullen teams wellicht meerdere goede running backs aan zich willen binden. Een bevestiging daarvan in free agency zien we nog niet. Tot nu toe werden er nauwelijks nieuwe contracten uitgedeeld aan de snelle, sterke mannen die hun leven wagen voor een paar yards.
Meer weten over de running backs in de aankomende draft, lees onze preview hier.
De laatste week van de 30-in-30 Season Preview-reeks van dit seizoen is in volle gang. De Los Angeles Dodgers zijn ook dit jaar weer de favoriet om de NL West te winnen. Het doel van de Dodgers is echter het winnen van de World Series. Dat is sinds 1988 niet meer gelukt, al was de ploeg in de laatste vijf jaar een paar keer heel dichtbij. Met een blockbuster trade afgelopen januari hopen de Dodgers nu de winnende formule te hebben gevonden.
GROOTMACHT VAN DE NL-WEST
In 2019 wonnen de Los Angeles Dodgers hun zevende divisietitel op rij. Van de 162 wedstrijden werden er 106 winnend afgesloten. Dat is een record in de roemrijke historie van Los Angeles. De nummer twee in de divisie, de Arizona Diamondbacks, volgden op 21 wedstrijden achterstand. Het geeft nog maar eens de suprematie aan van de Dodgers in de NL West. Toch viel het kwartje in de play-offs opnieuw niet de kant op van de Los Angeles. In de Nationals League Division Series waren de Washington Nationals met 3-2 te sterk.
Grote man afgelopen seizoen was eerstehonkman en outfielder Cody Bellinger. Bellinger won in 2019 op 24-jarige leeftijd de Triple Crown, door een gold glove, de silver slugger award en MVP-titel op zijn naam te schrijven. Met betrekking tot laatstgenoemde prijs was hij lang in duel met met Christian Yelich van de Milwaukee Brewers. Onder andere een blessure van Yelich hielpen Bellinger uiteindelijk aan de titel. De statistieken van de man uit Scottsdale Arizona in 2019 zijn indrukwekkend. Een 9.1 WAR met een .305/.406/.629 slashline en 47 homeruns. Dat gaat Belli in 2020 niet overtreffen, maar gezien zijn leeftijd behoort het de komende jaren wel tot de mogelijkheden.
THE OFFSEASON MOVE(S)
Na wederom mis te hebben gegrepen in de play-offs, kon president of baseball operations Andrew Friedman terug naar de tekentafel. Gegeven de steady eindklasseringen in de divisie, hoeft er op het oog niet veel te worden gewijzigd aan de selectie. Toch liepen de contracten van LHP Rich Hill en LHP Hyun-Jin Ryu af, waardoor wat versterking in de rotatie benodigd was. Het vinden van werpers is dan ook hetgeen waar L.A. in de wintermaanden het meest actief mee bezig is geweest. Drie free agent werpers verkregen een contract van één jaar, namelijk Jimmy Nelson (1,25 miljoen dollar), Blake Treinen (10 miljoen dollar) en Alex Wood (vier miljoen dollar).
Het echte vuurwerk van de boys in blue kwam na lang en rommelig overleg in januari. Outfielder Mookie Betts kwam samen met David Price en salarisgeld over naar de west coast in ruil voor de talentvolle outfielder Alex Verdugo, infielder Jeter Downs en catcher Conner Wong. Vooral de upgrade in het outfield met de komst van Mookie Betts, de AL MVP van 2018, is een upgrade voor het team. Afhankelijk van zijn gezondheid kan David Price nog een meer dan degelijke toevoeging aan de rotatie blijken. In een gerelateerde deal werden RHP Kenta Maeda en catcher Jair Camargo richting Minnesota gestuurd in ruil voor prospects Brusdar Graterol en Luke Raley. David Price en Mookie Betts (Kirby Lee-USA TODAY Sports)
SOLID INFIELD
In tegenstelling tot enkele andere teams in de MLB, staat het infield van de Los Angeles Dodgers vast. Will Smith neemt plaats achter de thuisplaat. Max Muncy, in de afgelopen twee seizoenen steeds goed voor 35 homeruns, bezet het eerste honk. Op het tweede honk krijgt het hoog aangeschreven talent Gavin Lux dit seizoen vanaf de Opening Day de kans in de starting line-up. In het middle infield wordt hij vergezeld door Corey Seager. Voor Seager is het zijn tweede seizoen na een UCL-sprain. Wellicht dat hij de vorm van het begin van zijn carrière dit seizoen weet terug te vinden. Tot slot staat voor het zevende seizoen Justin Turner in Los Angeles op het derde honk.
STERK OUTFIELD
De nieuwkomer Betts zal het rechtsveld in Dodger Stadium bezetten. In centerfield neemt Bellinger zijn plek in en in het linksveld zal de speeltijd verdeeld worden tussen Joc Pederson en A.J. Pollock. Iedere speler van dit kwartet is in staat om 30 homeruns in een seizoen te slaan, mits de gezondheid het toelaat. Laatstgenoemde is vooral van toepassing op Pollock, die ondanks blessureleed in zijn debuutseizoen in L.A. een 0.9 WAR bij elkaar speelde, 15 homeruns sloeg in 86 wedstrijden en een slashline van .266/.327/.468 noteerde. Mogelijk dat Chris Taylor ook zo af en toe als outfielder in de line-up zal verschijnen.
DIVERS STEL STARTERS
In een lefty heavy rotatie is Clayton Kershaw weer de ace. De nadruk ligt op weer, want afgelopen seizoen was de drievoudig Cy Young-winnaar statistisch de mindere ten opzichte van inmiddels voormalig teamgenoot Ryu. Toch wierp Kershaw een 3.1 WAR met een 16-5 record, 3.03 ERA, 1.04 WHIP en 189 K’s in 178 innings bij elkaar. Qua interne concurrentie kwam de jonge rechtshandige werper Walker Buehler in 2019 behoorlijk mee met Kershaw. In 182.1 innings kwam hij tot een 14.4 record met een 3.26 ERA, een 1.04 WHIP en 215 K’s. Dat was goed voor een 2.0 WAR. Buehler zou gezien zijn potentie en ontwikkeling een outsider kunnen zijn voor de Cy Young award.
Daarnaast is in David Price een ervaren werper toegevoegd, die reeds een World Series titel op zijn naam heeft staan. De pas 23-jarige Julio Urías krijgt in de laatste vier seizoenen zo af en toe een kans in de rotatie. Bij vlagen lukt het Urías om zijn talent op het hoogste niveau om te zetten in goede werpcijfers. Nu krijgt hij vermoedelijk de kans dat een heel seizoen te proberen.
Het laatste plekje in de rotatie zal vergeven worden aan Alex Wood of Jimmy Nelson, afhankelijk van spring training.
FAMILIAR PEN
Ondanks dat landgenoot Kenley Jansen in 2019 een career high van acht saves opportunities niet wist te verzilveren (het 3.17 ERA en 1.06 WHIP zijn negatieve uitschieters op zijn indrukwekkende staat van dienst), is het moeilijk voor te stellen dat Jansen aankomend seizoen niet de closer is van de Dodgers. In spring training lijkt Jansen tot op heden in ijzersterke vorm. Hij wierp drie innings, waarin hij zes man met drie slag aan de kant zette.
De nieuw gecontracteerde Blake Treinen zal Jansen in de bullpen vergezellen, net als Pedro Báez en Joe Kelly. Ook Ross Stripling, die vorig jaar als starter en reliever in actie kwam, zal tot de bullpen behoren. De overige namen zijn niet in beton gegoten, maar zouden vermoedelijk zijn: Dylan Floro, Adam Kolarek en Dennis Santana. Manager Dave Roberts beschikt hiermee over een uiteenlopend arsenaal aan werpers om in te zetten.
CONCLUSIE
Opnieuw zijn de Los Angeles Dodgers de topfavoriet om de NL West te winnen en zelfs de NL Pennant. Met Mookie Betts erbij, hopen de Dodgers fans dat 2020 eindelijk het jaar wordt waarin zij gekroond worden tot World Series Champion. Niet alleen in de basis beschikt Los Angeles over voldoende kwaliteit, ook op de bank. Al moet gezegd worden dat er gezondheidstechnisch bij een aantal spelers toch wat twijfels zijn. Mocht het op dat vlak mee zitten dit seizoen, dan kan alleen een tegenstander vanuit de American League de Dodgers vermoedelijk afhouden van de World Series.
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De drie op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. We zijn alweer aanbeland bij de laatste offensieve positie: Offensive Lineman
TRISTAN WIRFS – IOWA
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 146 kg | Junior
We beginnen dit artikel met de offensive lineman die van de vijf grote namen in deze draft tijdens de draft combine de beste indruk heeft gemaakt. Tristan Wirfs werd al gezien als prima right tackle, maar na zijn prestaties tijdens de draft combine is zijn stock enorm omhoog gegaan. Zo hoog dat hij door sommige zelfs gezien wordt als de beste tackle (en zelfs offensive lineman in het algemeen) van deze draft. Hoe dan ook, in een ijzersterke BIG Ten conference heeft hij de afgelopen jaren laten zien samen met zijn teamgenoten een ijzersterke offensive line neer te kunnen zetten. Een offensive line waar Iowa QB Nate Stanley enorm profijt van had.
Voor de mensen die nog twijfelde of hij in de NFL een guard of tackle zou worden, was de NFL Draft Combine wel een uitkomst. In bijna alle drills stond hij bovenaan en blonk hij uit. Zijn atletisch vermogen was tijdens elke drill duidelijk zichbaar, waardoor de twijfel weggenomen werd. Tristan Wirfs is een right tackle. En een tackle die, vergelijkbaar met Andre Dillard vorig jaar, uitblinkt in pass protection.
Nate Stanley, de QB die hij verdedigde in college, was namelijk het meest effectief als hij in de pocket kon blijven. En daar heb je een goede en consistente offensive line voor nodig. Tristan Wirfs was van al deze offensive lineman in de passing game het meest consistent. Amper was hij op een fout te betrappen. Dit komt vooral dankzij zijn elite voetenwerk. Uit het moment (nr 74 onderaan de line of scrimmage) toont hij zijn voetenwerk om bij de snellere verdediger te blijven.
Maar met voetenwerk alleen kom je er natuurlijk niet. Ook zijn handtechniek is meer dan prima te noemen. En als je als tackle beschikt over deze combinatie, is de enige zorg je consistentie. En aangezien Wirfs dit week in week uit liet zien, kan ook die zorg weggenomen worden. Dit is ook de voornaamste reden dat Stanley bijna nooit vanuit de rechte kant van zijn offensive line gesackt werd. Hieronder staat Wirfs (nr 74) rechtsboven in de line of scrimmage.
KRACHT
Want dat zijn voetenwerk, handtechniek en mobiliteit als tackle fantastisch zijn, betekent niet dat hij niet krachtig is. In tegendeel zelfs. Pancakes uitdelen kan hij als geen ander. DE of EDGE rushers die na de helft van de wedstrijd denken: ik ga hem eens op power proberen te verslaan, komen vaak van een koude kermis thuis. En meestal eindigen ze op de grond, zoals hieronder. Wirfs bevindt zich in dit geval rechtsonder in de line of scrimmage.
En het zal u niet ontgaan zijn: al deze highlights zijn vanuit pass protection, zijn kracht en specialiteit. NFL-teams die dus erg afhankelijk zijn van hun passing game of een QB hebben die op zijn best is als hij in de pocket kan blijven en zijn arm kan gebruiken, zullen erg geïnteresseerd zijn in Wirfs. Teams die een mobiele QB hebben of veel gebruik maken van de running game, zullen misschien een andere OL moeten targeten.
THE BAD: INCONSISTENTIE RUN GAME BLOCKING | EXPLOSIVITEIT | OP KRACHT VERSLAGEN
Want daar waar pass protection zijn kracht is, is run blocking zijn grootste verbeterpunt. Als we in pass protection iets zouden moeten noemen, is dat hij nog wel eens te vaak (vanuit zijn stands) wordt verslagen door achteruit gedrukt te worden. Dit heeft echter niet alleen met zijn kracht maar ook met zijn explosiviteit en lengte te maken. Heel lang is hij namelijk niet voor een tackle en zijn explosiviteit (wat je vooral duidelijk ziet als hij linebackers moet blocken in ’the second level’) is ook niet elite te noemen. Dit is ook terug te zien in zijn techniek in pass protection. Maar gezien het gering aantal keren dat dit gebeurde in college en dat wat je er verder voor terugkrijgt, zal het NFL-team dat hem draft dat wel voor lief nemen.
De grote zorg ligt hem dus in de run blocking. Wie naar de highlights van de OL van Iowa kijkt, zal zien dat het merendeel van de run plays wordt gerent naar de linkerkant. Oftewel: niet de kant van Wirfs. En dat heeft een reden. Wirfs is namelijk erg inconsistent als het aankomt op run blocking. De ene keer creëert hij een gat, de andere keer wordt hij verslagen. Wirfs mist vooral de brute kracht om een consistente run blocker te zijn waar je op kunt vertrouwen. NFL-teams die dus een tackle zoeken die ook goed is in de run, zullen niet automatisch bij Wirfs uitkomen. Tenzij zij geloven dat Wirfs hier door middel van training in kan verbeteren natuurlijk.
ANDREW THOMAS – GEORGIA
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 145 kg | Junior
Is Left Tackle AndrewThomas een tackle of een guard? Dat is eigenlijk de grote vraag als je kijkt naar zijn film van de afgelopen jaren. Bij Georgia weten ze hoe je een offensive lineman moet trainen, en Andrew Thomas is het volgende product daarvan. Er zijn echter genoeg vraagtekens over zijn positie in de NFL. Want Thomas is misschien wel de beste guard in deze draft, daar waar hij als tackle concurrentie heeft van de hierboven genoemde Wirfs en Alabama tackle Wills.
THE GOOD: VOETENWERK | EXPLOSIVITEIT | LICHAAMSBOUW
Maar voordat we überhaupt over de passing game gaan praten, is het wel van belang om te kijken naar misschien wel zijn beste trade: run blocking. Want Andrew Thomas creëert gaten voor running backs. En op verschillende manieren. Soms met brute kracht bij de line of scrimmage, en soms met zijn voetenwerk en zelfs handtechniek (daarover later meer). Al deze trades zorgen ervoor dat NFL-teams Andrew Thomas ook als guard zouden kunnen zien. Want een guard die zelfs in open space (dankzij zijn atletisch vermogen en de interesse om altijd wat te doen te willen hebben) zorgen ervoor dat hij die positie meer dan prima zou kunnen invullen (hij is #71, aan de linkerkant van de OL).
PASS PROTECTION
Want dit is waar de discussie plaatsvindt. Waarom kan Andrew Thomas een goede tackle in de NFL zijn? Het eerste wat meteen opvalt (zeker in vergelijking met Wirfs) is zijn explosiviteit vanaf de snap. Aan zijn voetenwerk is duidelijk te zien dat hij de explosiviteit heeft die Wirfs mist. Wanneer hij eenmaal contact maakt met zijn tegenstander, is de kans vervolgens redelijk groot dat hij hem vervolgens tot stilstand brengt of gewoon compleet op de grond legt (aan de linkerkant van de OL).
Het is ook meteen de voornaamste reden waarom Thomas in college snelle pass rushers bij kon houden en langs QB’s kon manoeuvreren. Dit liet hij, zo ook tegen de beste spelers in college, geregeld zien. Zelfs als zijn tegenstanders, zoals hieronder, een stuk atletischer en sneller zijn. Zelfs spin moves kunnen Thomas soms niet verslaan (aan de linkerkant van de OL).
Wat Andrew Thomas ook goed maakt, is dat hij twee spelers tegelijkertijd uit kan schakelen. Als er een speler aan de binnenkant is en hij schakelt die uit, switch hij vervolgens moeiteloos naar het volgende slachtoffer. Dit is waar, net zoals hierboven genoemd werd bij zijn kwaliteiten in de running game, zijn geduld en het zoeken naar werk naar boven komen (wederom aan de linkerkant van de OL).
THE BAD: SNELHEID VOOR EEN TACKLE | INCONSISTENTE HANDTECHNIEK
Maar er zijn twee grote problemen die hij in college meerdere malen getoond heeft. Ten eerste, en dit is nogal belangrijk, is zijn handtechniek erg inconsistent. In de momenten van hierboven is zijn handtechniek meer dan prima. Maar er zijn ook momenten (zoals hieronder) waar hij zijn armen te veel laat wapperen en hij het toelaat dat zijn verdediger eerst contact maakt.
Wat je dan vervolgens ziet gebeuren is dat Thomas (en dit gebeurt bij de meeste tackles) zijn balans kwijtraakt en zo naar achter geduwd wordt. En dit is niet omdat hij niet sterk genoeg is (want geloof ons, dat is hij), maar omdat zijn handen gewoon op de verkeerde plaats zitten. Deels is dit aangeleerd door de coaches van Georgia, maar deels is het ook zijn eigen verantwoordelijkheid.
SNELHEID
Maar er is nog een reden waarom hij in de NFL misschien beter als guard dan als tackle uit de voeten kan, en dat is zijn snelheid. Dankzij zijn explosiviteit en voetenwerk wist hij dit in college aardig te verbergen, maar tegen LSU zagen we (zoals hieronder) toch vaak dat hij op snelheid verslagen werd door pass rushers.
En aangezien Thomas in de NFL dit soort weerstand wekelijk tegen zal komen, is dit toch wel een puntje van kritiek te noemen. Want explosiviteit en goed voetenwerk alleen zal in de NFL niet voldoende zijn om een succesvolle tackle te worden.
MEKHI BECTON – LOUISVILLE
Leeftijd: 21 | Lengte: 2.01 m | Gewicht: 167 kg | Junior
We zijn alweer aangekomen bij de laatste offensive lineman die we in dit artikel uitgebreid bespreken, en het is misschien wel de op één na beste in de 2020 NFL Draft. Mekhi Becton, Left Tackle van Louisville, heeft zowel als tackle als guard potentie op NFL-niveau. Zijn pass protection is een beetje moeilijk te analyseren vanwege de speelstijl van Louisville, maar zijn run blocking is uitstekend te noemen. Tevens is hij, vergeleken met de twee spelers hierboven, vijf cm langer en weegt hij nog eens 15 a 20 kilo meer. En toch is hij net zo atletisch als Wirfs en Thomas.
THE GOOD: RUN BLOCKING | ATLEET | LICHAAMSBOUW | LENGTE
Er is waarschijnlijk geen betere run blocker in deze draft. Dit komt mede omdat er bij Louisville enorm veel gebruik wordt gemaakt van de running game of van trick plays. Zelfs de QB van Louisville doet er vrolijk aan mee. Becton kan vanaf de line of scrimmage in zijn eentje een gat creëren (waar de offense van de Cardinals deels ook op gebaseerd is) waar vervolgens de running back fluitend doorheen kan lopen.
In het geval van hierboven kiest de running back er niet voor om zijn kant (links) op te lopen, maar het gat wordt desondanks toch door Becton gecreëerd. En Bector laat het zeker niet na om met zijn lengte, kracht en gewicht tegenstanders ondertussen gewoon helemaal uit te schakelen. In het geval van hieronder (staat aan de linkerkant van de lijn) duwt hij zijn verdediger even twee keer de grond in terwijl zijn running back er langs loopt.
Maar wat Becton zo speciaal maakt, is zijn run blocking in space. Vaak zagen we hem de afgelopen jaren gewoon vooruit gestuurd worden om zo achter de line of scrimmage al de weg vrij te maken. En daar waar we Wirfs in dit soort situaties een beetje verdwaald zagen zijn, weet Becton precies wat hij moet doen. Tevens kan hij dan laten zien dat hij voor iemand van twee meter nog bizar atletisch is ook. Let hieronder op #73, die zijn verdediger blockend zo’n beetje naar de andere kant van het veld begeleid.
PASS PROTECTION
Vanwege de offense van Louisville hebben we niet op consistente basis kunnen zien of Becton een goede pass protector is. Toch zien we bij de spaarzame momenten dat hij in deze positie komt dat hij beschikt over prima voetenwerk. Hij zit qua explosiviteit en techniek een beetje tussen Wirfs (niet zo explosief) en Thomas (extreem explosief) in. Hieronder (aan de linkerkant van de lijn) houdt hij zijn verdediger lang genoeg op zodat de QB de pass naar links kan versturen.
We hebben hem tevens ook een paar keer aan het werk gezien tegen snellere tegenstanders. Ook op deze momenten staat hij zijn mannetje en laat hij zien dat hij explosief en snel genoeg is om dit soort pass rushers ook te kunnen blocken. In het geval van hieronder gebeurt het aan de linkerkant van de lijn.
THE BAD: PASS PRO MET STATISCHE QB?
De grote vraag bij Becton is echter of hij in een offense waar de passing game echt van groot belang is, goed tot zijn recht zal komen. De stijl van Louisville (zie hieronder) betekent dat de offensive line veel beweegt en probeert de tegenstander een bepaalde kant op de duwen. Hierdoor komen de tackles weinig in klassieke pass protection-posities en is het meer een bewegende line van grote, sterke spelers. Een stijl van spelen die ook bij Becton (vanwege zijn mobiliteit en atletisch vermogen) prima past.
Op deze manier komen de beweeglijke QB’s van Louisville het best tot zijn recht. Tevens werkt dit prima als je aanvallende wapens hebt die multifunctioneel zijn en je een offense hebt die veel gebruik maakt van motions. In de NFL zien we vrij weinig teams dit soort offense consistent runnen. En dus is de grote vraag of Becton op consistente basis een goede pass protector kan zijn. De momenten van hierboven laten zien dat hij de tools heeft, maar op het hoogste niveau kun je je geen kleine fouten permitteren.
OVERIGE OL CLASS
We zouden eigenlijk vijf prospect kunnen analyseren, zo sterk is de OL Class van dit jaar. En van alle vijf de spelers is de kans aannemelijk dat ze na de eerste ronde al niet meer beschikbaar zijn. Jedrick Wills is misschien wel de beste OL uit deze class, en we hebben hem niet eens geanalyseerd. Feit is dat Wills eigenlijk de wat consistentere en volwassenere versie is van Wirfs, met hetzelfde atletische vermogen. Wills is op zeker een Left (of Right) Tackle in de NFL, daar waar bij de namen hierboven nog een case gemaakt kan worden als guard. En in tegenstelling tot de spelers hierboven is dat zijn kwaliteiten liggen in de pass protection. Zijn explosiviteit staat buiten kijf en wat betreft zijn voetenwerk vindt je geen betere in deze draft.
En we horen jullie al zeggen: waarom is hij dan niet wat uitgebreider geanalyseerd? Simpelweg omdat er niet zoveel te analyseren valt bij Wills. Hij is, zeker voor een speler uit college, al bizar compleet en amper op een zwakte te betrappen. De drie spelers die hierboven zijn bekeken zijn wat dat betreft een stuk interessanter om te analyseren. Maar dat Wills de NR 1 OL prospect is, is op basis van de beelden bijna een feit.
Austin Jackson (USC) is de andere kanshebber om in de eerste ronde al een NFL-team te vinden. Vergeleken met de vier spelers hierboven wordt er misschien wat minder over hem gesproken, maar ook Jackson is zeker een offensive lineman waar NFL-teams de komende jaren zeker in de running gane nog mee verder kunnen.
OVERIGE OPTIES
In de rondes daarna zijn er genoeg lineman die ook een team gaan vinden. Houdt vooral Isaiah Wilson (Georgia), Trey Adams (Washington), Ezra Cleveland (Boise State) en Prince Tega Wanogho (Auburn) in de gaten. Het niveau-verschil met de eerste vijf namen is echter wel aanzienlijk.
SPORTAM OL RANKING
1: Jedrick Wills | 2: Mekhi Becton | 3: Tristan Wirfs | 4: Andrew Thomas | 5: Austin Jackson | 6: Isaiah Wilson | 7: Ezra Cleveland | 8: Trey Adams | 9: Josh Jones | 10: Prince Tega Wanogho
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
