Home Blog Pagina 388

SportAm 2020 NFL Mock Draft 2.0: pick 11 t/m 20

0


Het is deze week dan eindelijk zover. Terwijl elk groot sportevenement vanwege het coronavirus geen doorgang kan vinden, gaat de 2020 NFL Draft gewoon door. Weliswaar virtueel, maar toch. Er zal gedraft worden, er zal een nummer een pick zijn en honderden spelers zullen deze week een werkgever gaan vinden. En dus is het tijd voor een 2.0 versie van onze NFL 2020 Mock Draft. De wat uitgebreidere versie. In dit tweede artikel is het tijd voor pick 11 t/m 20.


#11 | ATLANTA FALCONS – DERRICK BROWN | DL (VIA TRADE MET DE JETS)

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 144 kg | Senior | Auburn Tigers


Het staat bijna wel vast dat de Falcons met deze pick voor een verdedigende positie gaan. Er is aanvallend (hooguit op WR) niet bijzonder veel nodig en de needs aan de verdedigende kant van de bal zijn gewoon groter.
Op CB beschikken de Falcons momenteel over Kendall Sheffield en Isaiah Olver als beste opties. Kortom: daar is wel wat versterking nodig. Als CJ Henderson op deze plek nog beschikbaar is, zou hij talent wise bijna een no-brainer moeten zijn. Aangezien die bij onze mock draft al gekozen is, is Kristian Fulton de meest zekere optie. Maar, er zijn meer needs in Atlanta die met deze pick gevuld kunnen worden Een trade naar voor (zoals wij ook voorspellen) om CJ Henderson te draften lijkt dan ook de meest kansrijke optie. Het zou echter ook maar zo kunnen zijn dat Henderson naar 16 valt en dat de Falcons hem daar gewoon kunnen draften. Maar: er zijn meer needs in Atlanta.

OVERIGE OPTIES

Want ook Derrick Brown K’Lavon Chaisson en Javon Kinlaw zijn in deze mock draft nog steeds beschikbaar. Chaisson zou in het 4-3 systeem van de Falcons als WLB of SLB kunnen spelen (waar nu Ahmad Thomas en Foyesade Oluokun staan) en zou hij meteen een grote upgrade zijn. Derrick Brown en Javon Kinlaw zouden weer een upgrade zijn ten opzichte van in ieder geval Tyeler Davison. Takkarist McKinley is een totaal andere speler, dus hem met Kinlaw vergelijken is lastig. Toch hebben alle drie de opties enorm veel upside en zijn ze meteen upgrades ten opzichte van wat er nu in Atlanta rondloopt. Kortom: een dillema voor de Falcons, maar wel een waarvan ze hoe dan ook beter gaan worden.
Wij kiezen voor een trade naar voren met de Jets omdat ze in onze mock draft zullen zien dat Derrick Brown door de Panthers en Cardinals (en mede dankzij de Jaguars – Vikings trade) is overgeslagen en dus nog beschikbaar is. De kans is groot dat de 49ers op 13 hem in ieder geval zullen overwegen, en de Falcons willen dit in onze mock draft voor zijn.
Lars Leeftink: Derrick Brown (namens de Falcons, via trade met de Jets voor pick 16)
Ton de Vries: Tristan Wirfs (namens de Buccaneers, via trade met de Jets voor pick 14)


#12 | LAS VEGAS RAIDERS – JERRY JEUDY | SLW/WR

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 87 kg | Junior | Alabama Crimson Tide


De kans dat de Las Vegas Raiders op deze plek een receiver gaan kiezen is net zo groot als dat je zon ziet in de zomer. De enige andere positie die de Raiders zouden kunnen overwegen is CB, maar met de 20ste pick in de eerste ronde nog achter de hand en de grote need op WR lijkt een CB later in de eerste ronde een logischere keuze.
Er zou ook nog over een extra LB gedacht kunnen worden, maar ook dat lijkt meer een positie waar met de 20ste pick (of in de tweede ronde) pas aandacht aan besteedt zal worden. Kenneth Murray zou op deze plek dan ook de enige juiste keuze zijn.
Qua receivers kunnen de Raiders waarschijnlijk kiezen tussen de big three: Jerry Jeudy en Henry Ruggs III. Dankzij onze trade (Eagles naar 10 voor CeeDee Lamb), zijn er echter nog twee opties over. Er lijkt nog een goede outside receiver nodig te zijn (Hunter Renfrow is slot) die samen met Tyrell Williams het leven van cornerbacks zuur kan maken. Momenteel is Nelson Agholor daar de beste optie. Om maar even aan te geven hoe de situatie is. CeeDee Lamb is in onze mock draft al gekozen, dus zijn Jerry Jeudy Henry Ruggs III de overgebleven opties.
Lars Leeftink: Jerry Jeudy
Ton de Vries: Jerry Jeudy


#13 | SAN FRANCISCO 49ERS  – HENRY RUGGS III | WR

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.83 m | Gewicht: 86 kg | Junior | Alabama Crimson Tide


De 49ers kunnen met deze pick veel kanten op. De OL zou bijvoorbeeld wel een extra body kunnen gebruiken, maar de 49ers lijken vooral op zoek naar een guard. Voor de LB-positie zou een trade met de Lions of Giants (voor Isaiah Simmons) een optie kunnen zijn, terwijl naar achter traden voor Kenneth Murray of Patrick Quenn ook tot de mogelijkheden behoort.
Toch zijn er drie needs die de 49ers op deze plek gewoon kunnen vullen. Naast Solomon Thomas ontbreekt het een beetje aan DT in San Francisco, en met Javon Kinlaw zouden de 49ers die need kunnen vullen. Een 4-3 systeem (Arik Armstead, Solomon Thomas, Javon Kinlaw en Nick Bosa) zou dodelijk zijn. Cornerback lijkt met het verdwijnen van CJ Henderson op deze plek niet de juiste keuze. Een trade naar het einde van de eerste ronde zou dan logischer zijn, waar Kristian Fulton en Jeff Gladney op hun wachten.
En dan is er nog de optie receiver, waar Henry Ruggs, Jerry Jeudy en CeeDee Lamb opties zijn. Jerry Jeudy lijkt geen ideale fit in San Fransisco (en is ook al gekozen in deze mock draft, dus wat dat betreft zouden Henry Ruggs en CeeDee Lamb een streepje voor kunnen hebben. Qua talent ontlopen ze elkaar echter niets.
Lars Leeftink: Henry Ruggs III
Ton de Vries: Henry Ruggs III


#14 | TAMPA BAY BUCCANEERS – TRISTAN WIRFS | OT

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 146 kg | Junior| Iowa Hawkeyes


De Tampa Bay Buccaneers lijken zich met deze pick vooral op de offense te focussen. De enige positie die (niet per se op basis van opties, maar meer op basis van talent) echt dringend hulp nodig heeft is de secondary (zowel S als CB). Met CJ Henderson is er een getalenteerde CB beschikbaar, terwijl Grant Delpit en Xavier McKinney hier voor het eerst ook overwogen zullen worden. Toch lijkt een pick voor een Safety hier een reach te zijn.
Nu Tom Brady de komende twee jaar de QB is van de Buccaneers, is het belangrijker dan ooit dat de OL in Tampa betrouwbaar is. Momenteel lijkt die OL vooral nog een guard te missen, maar op deze plek in de draft is dat totaal niet interessant. Een OT zou kunnen, want in onze draft zijn dankzij trades van de Browns en de Jets zowel Tristan Wirfs als Andrew Thomas nog over. Dit is echter wel omdat de Browns hun pick in onze mock draft hebben getrade. Mocht dat niet gebeuren, is een trade up voor de Bucs voor een OL zeker geen gekke gedachte.
Tevens zullen de Buccaneers ook wel twee keer nadenken over QB Jordan Love. De ruwe diamant zou een jaar of twee kunnen rijpen achter Tom Brady en zijn talent ontwikkelen. Wanneer Brady dan vertrekt, zou hij het stokje over kunnen nemen. Een receiver naast Mike Evans en Chris Godwin om Tom Brady wat meer opties te geven behoort ook tot de mogelijkheden. De Bucs zouden naar voren kunnen traden of op deze plek Justin Jefferson draften.
Lars Leeftink: Andrew Thomas
Ton de Vries: CeeDee Lamb (namens de Jets, via trade met de Bucs voor de 11de pick)


#15 | DENVER BRONCOS – KENNETH MURRAY | ILB/MLB

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.88 m | Gewicht: 106 kg | Junior | Oklahoma Sooners


De Denver Broncos maken zich klaar voor het eerste volledige seizoen met Drew Lock als QB. Hem wat extra hulp geven in het geval van de OL of een extra receiver naast Courtland Sutton en DaeSean Hamilton zou geen overbodige luxe zijn. Daarvoor moeten de Buccaneers, Raiders, Jets of 49ers echter wel een WR laten schieten. Justin Jefferson zou in de slot ook een prima fit kunnen zijn. De OL lijkt vooral behoefte te hebben aan meer guards, maar op deze plek in de draft is dat niet zo interessant.
Verder zou er ook op cornerback wat bij kunnen. Naast A.J. Bouye zijn Isaac Yiadom en Bryce Callahan de ander CB’s. CJ Henderson zal op deze plek dan ook zeker overwogen gaan worden. En dat is er tot slot ook nog de ILB-positie, die naast Todd Davis nou niet bepaald ijzersterk bezet is. De DL (Jurell Casey, Mike Purcell en Shelby Harris) en de pass rush (Von Miller en Bradley Chubb) zijn ijzersterk ingevuld, maar in het 3-4 systeem van de Broncos ontbreekt het nog aan een run stopper die naast Todd Davis kan spelen. En Kenneth Murray past perfect in dit profiel. Qua talent zou hem op deze plek in de draft kiezen ook alles behalve een reach zijn.
Lars Leeftink: Kenneth Murray
Ton de Vries: Kenneth Murray


#16 | NEW YORK JETS – ANDREW THOMAS | OL (VIA TRADE MET DE FALCONS)

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 145 kg | Junior | Georgia Bulldogs


De Jets lijken na de trade met de Jets met deze pick nog steeds twee kanten op te kunnen. Receiver en OL (RT) zijn de grootste needs in New York, en beide needs kunnen op deze plek gevuld worden. Andrew Thomas is namelijk de laatst overgebleven OL van de vier grootste OL-talenten, die meteen het gat op RT zou kunnen invullen (George Fant, Alex Lewus, Connor McGovern en Greg van Roten vullen de andere posities in).
Een eventuele derde optie is nog DE/EDGE, waar de Jets ook wel wat meer opties kunnen gebruiken. Op deze plek in de draft is er echter geen DE/EDGE beschikbaar die een elfde pick waard is en die dat toevoegt wat de Jets eventueel zoeken. Dit lijkt meer iets voor de tweede ronde of voor een trade down in de eerste ronde.
Een receiver is hier echter ook goed mogelijk. Met Henry Ruggs III, Jerry Jeudy en CeeDee Lamb zijn de drie best beschikbare receivers echter al verdwenen. Als de Jets een receiver willen hebben, zullen ze dan ook waarschijnlijk niet terug traden vanaf pick 11. Op deze plek is Justin Jefferson met afstand de beste optie, en het zou niet eens een hele grote reach zijn.
Lars Leeftink: Tristan Wirfs (namens de Jets, via trade met de Falcons voor pick 11)
Ton de Vries: K’Lavon Chaisson (namens de Falcons, zonder trade)


#17 | DALLAS COWBOYS – XAVIER MCKINNEY| S

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 90 kg | Junior | Alabama Crimson Tide


De Dallas Cowboys lijken met deze pick toch vooral te kijken naar hun defense. Als we al aan een aanvallende positie moeten denken is het WR, maar gezien de diepte van die class is hier later ook nog kans genoeg voor.
De DL (met aanwinsten Gerald McCoy en Dontari Poe) lijkt set, en op LB barsten de Cowboys ook van het talent. Er zou wel wat pass rush bij kunnen (K’Lavon Chaisson is dan de beste optie), maar de focus lijkt toch vooral op CB en S te liggen.
Op CB zouden de Cowboys kunnen gaan voor Jeff Gladney of Kristian Fulton, maar de CB class is behoorlijk diep. De S class daarentegen bestaat uit twee (hooguit drie) toptalenten. Als de Cowboys hun S-positie dus echt willen versterken, moet dat hier gebeuren. De keuze (Xavier McKinney, Grant Delpit of Antoine Winfield Jr) is dan vervolgens aan de Cowboys zelf.
Lars Leeftink: Xavier McKinney
Ton de Vries: CJ Henderson

 


#18 | NEW ORLEANS SAINTS – PATRICK QUEEN | LB (VIA TRADE MET DE DOLPHINS)

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 146 kg | Junior | LSU Tigers


Bij de Saints is de twijfel op QB ook steeds meer toe aan het slaan. Tenminste, volgens de media. Met Drew Brees nog minimaal twee jaar als QB en alleskunner Taysom Hill als back-up (en mogelijke opvolger) lijken de Saints daar goed bezet. Toch zijn de geruchten over Jordan Love en James Morgan daar. Een trade naar 18 (pick van de Dolphins) lijkt dan wel een must om de Patriots af te troeven. Hier vindt volgens ons dan ook de derde trade van de eerste ronde plaats.
De grootse need, met afstand, is echter LB. De huidige opstelling bestaat uit Demario Davis, Alex Anzalone, Kiko Alonso, Craig Robertson en Chase Hansen. Oftewel: daar is versterking nodig. En Patrick Quenn is nog beschikbaar. Er zijn een paar teams die voor de Saints mogen kiezen en Quenn ook zullen overwegen. En dus beslissen de Saints om een trade te maken met de Dolphins voor de 18de pick en daar Patrick Queen te draften. Of ze nou voor een QB of een LB gaan, met deze trade positioneren de Saints zich voor beiden en eventueel voor een versterking op CB, ook al lijkt dat met de 24ste pick ook prima te kunnen.
Lars Leeftink: Patrick Queen (namens de Saints, via trade met de Dolphins voor pick 24)
Ton de Vries: Xavier McKinney (namens de Dolphins, zonder trade)


#19 | LAS VEGAS RAIDERS – AJ TERRELL | CB

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 86 kg | Junior | Clemson Tigers


Nadat de Raiders met hun eerste pick een receiver hebben gedraft (Jerry Jeudy of iemand anders), gaat de focus nu op de defensieve kant van de bal. Want ook daar kunnen de Raiders op een paar posities wat versterking gebruiken.
De DL class is tot nu toe in deze mock draft nog niet zo heel populair. Derrick Brown en Javon Kinlaw, de twee grootste talenten, zijn nog beschikbaar. En met pick 19 is dat eigenlijk ronduit bizar te noemen. En laten de Raiders op DT nou net wel wat extra versterking kunnen gebruiken. Met Johnathan Hankins en Maliek Collins is de positie zeker niet slecht ingevuld, maar zowel Brown als Kinlaw zijn een upgrade. Zeker voor de toekomst.
Maar ook CB is op deze plek een realistische optie. Met Kristian Fulton, Jaylon Johnson en Jeff Gladney zijn er drie 1st round-waardige CB beschikbaar. En dus is er keuze te over. Toch gaan wij in deze mock draft voor misschien wel een lichte reach: AJ Terrell van Clemson. Waarom? Omdat de Raiders de laatste jaren (zie Trayvon Mullen en Hunter Renfrow) een oogje hebben op spelers van de Clemson Tigers. En ook dit jaar kunnen ze er niet vanaf blijven.
Echter is er ook nog een mogelijkheid dat de Raiders een off de ball linebacker draften in de vorm van Patrick Queen. Hij zou in een 4-3 of 3-4 systeem als SLB of OLB kunnen fungeren. Dan zullen de Saints echter wel op hun plek moeten blijven staan en niet (zoals in onze mock draft) vooruit moeten traden om Queen te draften.
Lars Leeftink: AJ Terrell
Ton de Vries: Patrick Queen


#20 | JACKSONVILLE JAGUARS – JAVON KINLAW | DL

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.98 m | Gewicht: 140 kg | Senior | South Carolina Gamecocks


De Jaguars zijn dankzij hun trade met de Vikings (9de pick voor pick 22) nu echt voor het eerst aan de beurt. Een QB behoort tot de minst grote mogelijkheden. Jordan Love is nog beschikbaar en ook James Morgan wordt op deze plek steeds meer een optie. Nee, de defense heeft met de voorlopige aanwezigheid van Gardner Minshew ogenschijnlijk prioriteit.
Achter D.J. Hayden/Rashaan Melvin (CB) en Jarrod Wilson/Ronnie Harrison (S) zouden de Jags best wat versterking kunnen gebruiken. Op safety zijn er met Grant Delpit en Antoine Winfield nog twee opties beschikbaar die op deze plek in de draft prima gekozen kunnen worden. Hetzelfde geldt voor Kristian Fulton, Jaylon Johnson en Jeff Gladney op CB.
De kans is niet zo groot dat Yannick Ngakoue nog terug zal keren in het shirt van de Jags, maar de opvolger is ogenschijn al daar (Josh Allen) of gekozen (Chase Young, K’Lavon Chaisson). Met Javon Kinlaw kunnen de Jaguars echter een talent draften dat qua talent top 15-waardig is. Hij kan in een 3-4 (Nose Tackle) of 4-3-systeem samen met Abry Jones, Rodney Gunter, Taven Bryan en Al Woods de DL-rotatie verzorgen. En Kinlaw is met enige zekerheid een upgrade ten opzichte van deze vier namen. Zo halen de Jaguars dus extra draft capital binnen dankzij de Vikings trade en draften ze de positie die ze waarschijnlijk op negen ook zouden draften.
Lars Leeftink: Javon Kinlaw
Ton de Vries: Kristian Fulton

(Top/Cover Photo: Butch Dill/Ap Photo)

SportAm 2020 NFL Mock Draft 2.0: pick 1 t/m 10

0


Het is deze week dan eindelijk zover. Terwijl elk groot sportevenement vanwege het coronavirus geen doorgang kan vinden, gaat de 2020 NFL Draft gewoon door. Weliswaar virtueel, maar toch. Er zal gedraft worden, er zal een nummer één pick zijn en honderden spelers zullen deze week een werkgever gaan vinden. En dus is het tijd voor een 2.0 versie van onze 2020 NFL Mock Draft. De wat uitgebreidere versie. In dit eerste artikel worden pick 1 t/m 10 uitgebreid besproken.


#1 | CINCINNATI BENGALS – JOE BURROW | QB

Leeftijd: 23 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 97 kg | Senior | LSU Tigers


De Bengals hebben met deze pick op papier vier opties. De minst kansrijke optie is terugtraden in de draft (met bijv de Dolphins) en met pick 5 een OL draften. Daarnaast is Chase Young simpelweg de beste speler in deze draft en kan Cincinnati met zijn komst in een 4-3 systeem gaan spelen (Dunlap, Atkins, Reader en Young als D-Line). De grootste need van Cincinnati is echter LB, en met Isaiah Simmons is er een 1st pick-waardig talent beschikbaar.
Toch is de verwachting van zo’n beetje iedereen (zo ook van ons) dat Cincinnati met de eerste pick zijn QB voor de toekomst gaat draften. Joe Burrow kan vervolgens meteen als starter aan de gang. De OL is geupgrade, er zijn wapens te over (Mixon, Bernard, AJ Green, Boyd, Ross, Tate) en Burrow verkeert in de vorm van zijn leven. De vraag is vervolgens echter wel: wat gaat er gebeuren met Andy Dalton?
Lars Leeftink: Joe Burrow
Ton de Vries: Joe Burrow


#2 | WASHINGTON REDSKINS – CHASE YOUNG | DE

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 120 kg | Junior | Ohio State Buckeyes


De Redskins lijken drie opties te hebben. De eerste is een QB, waarbij Tua Tagovailoa en Justin Herbert de beste opties zijn. Gezien de aanwezigheid van Dwayne Haskins en de recente trade voor Kyle Allen lijkt dit momenteel echter overkill te zijn. De tweede opties is om op deze plek een OL kiezen of (net zoals de Bengals) terug traden voor een OL terwijl je wat extra draft capital bemachtigt.
Toch is de grootste need momenteel de D-Line. Met Jonathan Allen, Daron Payne en Matt Ioannidis zijn er nu drie opties beschikbaar, waarvan er twee DT zijn. Een DE zou dus een welkome versterking zijn, vooral omdat er achter de net genoemde namen geen echte opties beschikbaar zijn. En laat de best beschikbare speler in de draft nu net een DE zijn: Chase Young.
Lars Leeftink: Chase Young
Ton de Vries: Chase Young


#3 | DETROIT LIONS – JEFF OKUDAH | CB

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 90 kg | Junior | Ohio State Buckeyes


De Lions kunnen met deze pick enorm veel kanten op. Een trade down is gezien hun needs zeker een optie, ook omdat andere teams interesse zullen hebben in deze pick voor een QB of OL. De tweede mogelijk is dat de Lions hun OL versterken, maar van alle opties lijkt deze wel de minste kans van slagen te hebben.
Nee, de grootste needs in Detroit liggen bij de defense. En dan vooral op DT en CB. Een LB (Isaiah Simmons) zou ook geen kwaad kunnen, maar is vergeleken met de andere posities van wat minder belang. Als de Lions voor een DL gaan om samen met Nick Williams en Danny Shelton de 4-3 DT-rotatie te gaan verzorgen, dan is dat Derrick Brown.
Maar, toch lijkt iedereen er (of met deze pick, of met een trade down) rekening mee te houden dat de Lions hun vervanger voor Darius Slay gaan draften. En ondanks dat er wat speculatie is omtrent CJ Henderson, lijkt Jeff Okudah de beste optie te zijn om samen met Justin Coleman en Desmond Trufant de vertrokken Slay direct te doen vergeten.
Lars Leeftink: Jeff Okudah
Ton de Vries: Jeff Okudah


#4 | NEW YORK GIANTS – JEDRICK WILLS | OL

Leeftijd: 20 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 145 kg | Junior | Alabama Crimson Tide


De Giants zitten nagenoeg in exact dezelfde positie als de Lions. Een trade down voor een speler waar een need voor is terwijl ze extra draft capital bemachtigen is zeker een realistische optie en ze hebben al duidelijk aangegeven hier voor open te staan.
Wie kijkt naar de needs, ziet dat er op S zeker wat versterking bij kan. In dat geval zou een flinke trade down de meest logische optie zijn. Daarnaast zijn ook de DT-positie en LB-positie aandachtspunten. En Derrick Brown is met de derde pick nog beschikbaar, terwijl Isaiah Simmons (mochten de Panthers de trade niet maken) ook nog tot de mogelijkheden zou kunnen behoren. Sterker nog: naast de OL-optie lijkt Simmons de meest voor de hand liggende optie te zijn voor de ploeg uit New York.
Toch lijkt de OL gezien de speelstijl van de Giants (Daniel Jones is erg afhankelijk van een sterke OL en Saquan Barkley is tevens voor zijn succes afhankelijk van een soliede OL) de meest vanzelfsprekende optie. Spelers als Isaiah Simmons en Derrick Brown laten schieten zal niet makkelijk zijn, maar de OL heeft hulp nodig. En Jedrick Wills is de best beschikbare offensive lineman die het verst in zijn ontwikkeling is. Welke OL de Giants hier ook kiezen, een vooruitgang is het zonder meer en Daniel Jones en Saquan Barkley zullen een gat in de muur springen.
Lars Leeftink: Jedrick Wills
Ton de Vries: Tua Tagovailoa (namens de Dolphins, in ruil voor de 5de pick)


#5 | MIAMI DOLPHINS – TUA TAGOVAILOA | QB

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 98 kg | Junior | Alabama Crimson Tide


De Dolphins beschikken dit jaar over de meeste 1st round picks (3) en zitten met hun picks aan het begin, midden en einde van de eerste ronde. De kans dat al deze picks door de Dolphins gebruikt gaan worden, lijkt aanwezig. De Dolphins hebben namelijk picks te over dit seizoen en lijken ze vooral te willen gebruiken. Als de vijfde pick getrade gaat worden, wat best een optie is, dan zal dit eerder voor pick drie of vier zijn dan voor een plek later in de draft.
Waar liggen de needs van de Dolphins? Versterking op OL zou geen kwaad kunnen en zeker op deze plek zijn er nog zeker drie goede OL beschikbaar. Versterking in de breedte van de secondary (vooral CB achter Byron Jones en Xavien Howard) zou ook niet gek zijn, maar voor zowel CB als S lijkt het op deze plek in de draft (hooguit CJ Henderson) een reach te zijn.
Blijft (naast OL) over: QB. Joe Burrow is gekozen, maar Tua Tagovailoa en Justin Herbert zijn nog beschikbaar. Justin Herbert is een wat grotere zekerheid op succes met een wat minder hoge ceiling. Tua daarentegen heeft nog genoeg ruimte om te groeien en lijkt beter te passen in de offense van de Dolphins. De grote vraag is natuurlijk wel: hoe gaat hij zich herstellen van zijn blessure. Als de Dolphins geen haast hebben en zich daar overheen kunnen zetten, kiezen ze Tagovailoa. Als ze nu willen presteren, is Justin Herbert de juiste keuze.
Lars Leeftink: Tua Tagovailoa
Ton de Vries: Mekhi Becton (namens de Giants, in ruil voor de 4de pick)


#6 | LOS ANGELES CHARGERS – JUSTIN HERBERT | QB

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.98 m | Gewicht: 107 kg | Senior | Oregon Ducks


De Chargers zitten in hetzelfde laken en pak als de Dolphins. Ook zij zouden naar pick drie of vier kunnen traden om zo hun QB van de toekomst met zekerheid te kunnen draften. Zij hebben echter (naast deze pick) veel minder draft capital te bieden dan de Dolphins.
Iedereen lijkt er al vanuit te gaan dat de Chargers (of met pick 3/4 of met deze pick) hun opvolger voor Philip Rivers gaan kiezen. wij gaan daar in mee. Justin Herbert lijkt qua speelstijl zo in de offense van de Chargers te kunnen stappen (lijkt veel op Rivers), maar heeft veel minder upside dan Tagovailoa heeft. Voordeel is wel: je weet wat je krijgt als je Herbert draft. Bij Tua is dat nog maar de vraag.
Maar het valt ook niet uit te sluiten dat de Chargers een andere positie draften. Een WR (achter Keenan Allen en Mike Williams) zou niet gek zijn, maar een trade down lijkt dan een logischere optie. Op de SLB en WLB-positie kunnen de Chargers ook wel wat versterking gebruiken. En laat de best beschikbare spelen nu net op die positie uit de voeten kunnen: Isaiah Simmons. Met Simmons zouden de Chargers weer een enorm talent toevoegen aan hun al zo sterke defense.
Lars Leeftink: Justin Herbert
Ton de Vries: Justin Herbert


#7 | CAROLINA PANTHERS – ISAIAH SIMMONS | LB/S

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 104 kg | Junior | Clemson Tigers


Het dillema voor de Panthers lijkt voorafgaand aan de draft al vast te staan. Kiezen ze voor Derrick Brown of (als hij nog beschikbaar is) Isaiah Simmons? Op DT loopt op dit moment letterlijk niemand rond (sorry Zach Kerr) en Derrick Brown zou in het 3-4 systeem meteen op Nose Tackle tussen Efe Obada en Kawann Short in kunnen starten.
Op LB (zowel SLB als MLB) is er in het 3-4 systeem ook nog zat plek voor Isaiah Simmons. Met Shaq Thompson en Brian Burns is de buitenkant al wel ingevuld, maar met Tahir Whitehead als op het oog beste MLB zou Isaiah Simmons tevens direct de opvolger van Luke Kuechly kunnen zijn.
Wij gaan na lang beraad voor Isaiah Simmons, omdat een speler met zijn talent op deze plek bijna niet overgeslagen kan worden. Een trade naar voren (met bijv de Lions) is een realistische optie, maar daarvoor zullen de Panthers waarschijnlijk wel hun 2nd round pick moeten opgeven. Daarnaast: als de de Giants of de Chargers toch besluiten Simmons te draften, is Derrick Brown een prima back-up optie die qua need misschien nog wel meer nodig is dan Simmons. Hoe dan ook, de Panthers worden beter.
Lars Leeftink: Isaiah Simmons
Ton de Vries: Isaiah Simmons


#8 | ARIZONA CARDINALS – MEKHI BECTON | OT/OG

Leeftijd: 21 | Lengte: 2.01 m | Gewicht: 167 kg | Junior | Louisville Cardinals


De Cardinals hebben een fantastisch offseason achter de rug en hebben vervolgens ook nog eens de achtste pick tot hun beschikking. En iedereen lijkt met deze pick wel te weten waar ze voor gaan. Toch kan er voor een andere positie (en een bepaalde speler) ook een zaak worden gemaakt. De DL (die nu bestaat uit Zach Allen, Corey Peters en Jordan Phillips) zou met Derrick Brown op deze plek namelijk flink versterkt kunnen worden.
Maar zoals al gezegd: iedereen lijkt er eigenlijk al de hele tijd vanuit te gaan dat er een OL gedraft gaat worden. De guard-posities zijn ingevuld (Justin Pugh en JR Sweezy) en ook LT staat vast (DJ Humpries). Op RT is er nog een plek beschikbaar en heerst er vooral veel onzekerheid. Aangezien alleen Wills in deze mock draft nog maar gekozen is, zijn Andrew Thomas, Tristan Wirfs en Mekhi Becton nog beschikbaar. En die laatste twee lijken qua speelstijl en de QB die de Cardinals hebben het beste in Arizona te passen.
Tot slot is een trade down (mochten de Cardinals bijvoorbeeld een andere OL of Javon Kinlaw op het oog hebben) zeker ook mogelijk, vooral als de Cardinals een bepaalde speler op het oog hebben, wat extra draft capital willen bemachtigen. Er zullen in ieder geval genoeg bieders en gegadigden zijn.
Lars Leeftink: Mekhi Becton
Ton de Vries: Jedrick Wills


#9 | MINNESOTA VIKINGS – CJ HENDERSON | CB (VIA TRADE MET DE JAGUARS)

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 91 kg | Junior | Florida Gators


Hier vindt de eerste trade van de eerste ronde en onze mock draft plaats. De Jaguars traden hun 18de pick voor de 22ste pick (en waarschijnlijk pick 58 in de tweede ronde) van de Vikings. De Vikings hebben namelijk twee needs die dringend ingevuld moeten worden en hebben met twee picks aan het einde van de eerste ronde het draft capital om de Jaguars te kunnen verleiden. Maar voor wie kiezen de Vikings dan?
WR is na het vertrek van Stevon Diggs aan de aanvallende kant van de bal een positie geworden waar naast Adam Thielen niet veel meer rondloopt. Jajae Sharpe is momenteel WR2, wat volgens ons wel genoeg zegt. Door middel van deze trade positioneren de Vikings zichzelf om CeeDee Lamb, Henry Ruggs III of Jerry Jeudy te kiezen. Van deze drie lijken Henry Ruggs III en CeeDee Lamb dan de beste fit te zijn.
De tweede grote need is CB, want naast Mike Hughes is er eigenlijk niemand beschikbaar. En dus is dit misschien wel een nog grotere need. En laat er met CJ Henderson nou net een CB nog beschikbaar zijn die qua talent boven alle huidige Vikings-CB uitsteekt. De Vikings moeten dus een keuze maken. Met pick 25 zijn er echter ook nog een paar hele goed receivers beschikbaar, terwijl achter Henderson het CB-talent diep blijft maar wel duidelijk minder getalenteerd wordt. En dus verwachten wij, mocht er een Vikings trade komen, dat de Vikings hier voor CJ Henderson gaan.
Lars Leeftink: CJ Henderson (via trade met de Jaguars, voor pick 22 en 58)
Ton de Vries: Derrick Brown (zonder trade, namens de Jaguars)


#10 | PHILADELPHIA EAGLES – CEEDEE LAMB | WR (VIA TRADE MET DE BROWNS)

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.88 m | Gewicht: 85 kg | Junior | Oklahoma Sooners


De Eagles sluiten dit laatste Mock Draft-artikel met spektakel af, wan door middel van de tweede trade van de avond weten ze zich in de top tien te nestelen. Op zowel WR als LB is de need bijzonder hoog. Met hun eigen pick (20) zijn de opties op beide posities al niet mals. Justin Jefferson en Tee Higgins zijn achter de drie grote namen de meest logische keuzes. Justin Jefferson zou de slot in kunnen vullen, daar waar Tee Higgins aan de zijkant wat meer te vergelijken is met de al aanwezige Arcega-Whiteside.
Op LB zijn Patrick Queen en Zach Baun met pick 20 de meest logische keuzes (mochten de Saints niet vooruit traden voor Queen). Met Duke Riley, Jatavis Brown en Nate Gerry is Philly die positie niet al te sterk ingevuld. Toch kiezen wij ervoor om de Eagles omhoog te laten traden van 21 naar 10. De Browns schijnen naar achter te willen traden en zijn fan van Ezra Cleveland. En de Eagles profiteren hiervan door naar 10 te traden en vervolgens de best beschikbare WR te draften: CeeDee Lamb. Een extra wapen voor Carson Wentz.
Lars Leeftink: CeeDee Lamb (via trade met de Browns, voor pick 21)
Ton de Vries: Andrew Thomas (namens de Browns, zonder trade)

(Top/Cover Photo: John Amis/Associated Press)

Panthers maken van McCaffrey best betaalde RB ooit

0


Slechts enkele weken nadat we de status van de running back in de NFL in twijfel trokken, maakten de Carolina Panthers van Christian McCaffrey de duurste speler op deze positie in de geschiedenis van de NFL. “Run CMC” tekent voor vier jaar bij en krijgt daar 64 miljoen dollar voor terug. Met nog twee jaar te gaan in zijn rookie deal, ligt hij nu tot en met 2025 vast in Charlotte. Hiermee lijkt hij de belangrijkste bouwsteen te worden van de rebuild bij de Panthers. In een tijd waar running backs nauwelijks nog lange contracten krijgen, sleepte McCaffrey dus juist nu een megacontract binnen.

MULTI-INZETBAAR

Met deze contract-extension krijgt McCaffrey straks een slordige 16 miljoen dollar per jaar bijgeschreven. Dat is meer dan welke running back ooit in de NFL. Ook meer dan de 15 miljoen van Ezekiel Elliott. De voormalige ster van Stanford krijgt duidelijk niet alleen voor zijn running back kwaliteiten betaald. Afgelopen seizoenen hebben we kunnen zien dat hij op meerdere posities inzetbaar is en ook als receiver te werk kan gaan. Geen enkele andere speler wist ooit in zijn eerste drie seizoenen meer dan 2500 running en 2500 receiving yards te halen.


Behalve zijn multi-inzetbaarheid op het veld, heeft CMC ook indruk gemaakt buiten het veld. De leiding van de Panthers ziet een echte leider in hem voor de komende jaren. Daarnaast wordt hij geprezen om het feit dat hij extreem goed voor zijn lichaam zorgt, niet geheel onbelangrijk gezien de klappen die hij krijgt.

AFBREUKRISICO

Ondanks zijn kwaliteiten en gunfactor worden er ook vraagtekens geplaatst bij dit contract. De Panthers nemen een enorm risico. Spelers als Todd Gurley en Le’Veon Bell hebben bewezen dat het afbreukrisico bij een running back gigantisch is. Met name voor de Rams zijn nu de druiven zuur nadat ze Gurley lieten gaan maar hem wel nog een tijd door moeten betalen. Binnen het tijdsbestek van één enkel seizoen kan het zomaar gedaan zijn met de speciale kwaliteiten van een running back. Aan de nieuwe coaches Matt Rhule (HC) en Joe Brady (OC) de schone taak om McCaffrey’s workload te gaan managen.

ALVIN KAMARA

De Panthers gaan met dit nieuwe contract wel een potentieel toekomstig probleem uit de weg. Elliott en Bell hadden een hold out strategie nodig om tot een mooi contract te komen. Een dergelijke situatie zal zich in Charlotte niet meer voor doen. Belangrijk ook voor de fanbase die dit jaar bijna alle sterren van de afgelopen jaren zag stoppen of vertrekken (o.a. Luke Kuechly, Cam Newton, Greg Olsen). Dit mogelijke probleem verschuift hiermee naar een concurrent in de NFC South. Het nieuws is in New Orleans inmiddels ook aangekomen bij Alvin Kamara. Zijn reactie was live te zien op Twitch. Ook hij hoopt op een nieuw megacontract en zal nu hoog inzetten bij de Saints.

REBUILD

Het contract van McCaffrey is eens te meer bewijs dat de Panthers niet volledig in rebuild modus gaan. Er wordt nog serieus geld uitgegeven. Linebacker Shaq Thompson tekende bij voor 57 miljoen dollar, verdeeld over vier jaar. Daarnaast werden Teddy Bridgewater en Robby Anderson aangetrokken. Toch hoeven we komend seizoen niet veel te verwachten van de ploeg die in 2015 de Superbowl haalde. Met 36 miljoen dollar heeft het de meeste dead cap  van alle teams in de NFL. Daarnaast hebben de Panthers nauwelijks genoeg spelers om een defense op de been te brengen. Maar na dit seizoen is er ineens enorm veel cap space beschikbaar. Met veel jonge playmakers in het team en het feit dat er ook voor de aankomende seizoenen geld wordt besteed, lijkt het er op dat eigenaar Jake Tepper sneller terug naar de top wil dan van te voren gedacht.
Meer weten over de running backs in de aankomende draft? Lees onze preview hier.

Coverphoto: Brian Blanco | Associated Press

2020 NFL Draft Prospects: Defensive Backs


Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De drie op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. De laatste positie van deze serie: defensive backs.


JEFF OKUDAH – OHIO STATE

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 90 kg | Junior


Het is een patroon dat ook zichtbaar is bij alle andere verdedigende posities. Er is meestal een speler die er bovenuit steekt, gevolgd door een of twee getalenteerde first rounders. Bij de devensive backs is dat niet veel anders. Jeff Okudah gaat waarschijnlijk vanaf volgende seizoen zijn minuten maken in het shirt van de Lions. Daar zal hij Darius Slay moeten doen vergeten. En de kwaliteiten zijn zeker daar. Na een aardig eerste seizoen presteerde hij de twee seizoenen daarna erg consistent. Het enige grote verschil in zijn stats van 2018 en 2019 zijn het aantal interceptions (0 om 3).

THE GOOD: LANGE ARMEN | VOETENWERK | SLANT EN DEEP BALL ERG CONSISTENT | PRODUCTIE IN COLLEGE

Waar zullen we eens beginnen. Misschien bij het feit dat Jeff Okudah zich vs elke receiver staande weet te houden. In de halve finale van de playoffs vs Clemson was hij de cornerback die op WR Tee Higgins (ook een potentiële first rounder) stond. Higgins is veel langer en fysiek sterker dan Okudah, maar toch kreeg hij het voor elkaar om Higgins voor het merendeel uit te schakelen. Voordeel voor Okudah is dat hij enorm lange armen heeft, waarmee hij veel goed weet te maken. En qua snelheid zal Okudah 1-vs-1 niet snel verslagen worden.

 
 
Bij het voorbeeld van hierboven is goed te zien dat Okudah vanaf de snap al bezig is met zijn handen en altijd voor Higgins blijft. Hij weet dat dit een bal is voor Higgins en ziet vanaf dat de bal gegooid wordt al dat de bal eerder te ver dan te dichtbij gegooid wordt. Higgins is in dit geval compleet kansloos. Hij gebruikt tevens zijn fysiek en zijn armen om de receiver zo af en toe stiekem out of bounds te begeleiden.

COVERAGE EN SLANT ROUTES

Bij het moment van hieronder forceert hij (twijfelachtig genoeg) een turnover nadat Higgins de bal al gevangen heeft. Hij focust zich op de bal en forceert zo een fout bij Higgins. Allemaal omdat hij er direct na de catch direct bovenop zit.

Dat hij deep balls (ondanks dat hij vs langere receivers staat) kan verdedigen is nu wel duidelijk maar ook vs slant routes is hij uitstekend. Zeker niet altijd even goed, maar in het merendeel van de gevallen loopt het af zoals de momenten hieronder, waar hij eerst de receiver de schijn geeft dat hij vrij staat en vervolgens voor hem kruipt om er tussen te komen.

 

De momenten van hierboven laten ook zien dat Okudah meer dan prima press coverage kan spelen. Maar, als Okudah receivers de ruimte geeft, komt er nog een kwaliteit van hem naar boven. Zijn positionering. Want, zoals hieronder bijvoorbeeld goed zichtbaar is, kan hij zonder al teveel moeite switchen van de ene naar de andere receiver om zo een catch te voorkomen. Het moment van hieronder laat tevens zien wat voor atleet hij is, gezien het feit dat hij de bal vervolgens ook nog bijna weet te intercepten.

RUN DEFENSE

Want dat kan Okudah ook. Het maken van tackles in het open veld. En het maakt dan niet uit of het gaat om een running back of receiver die op volle snelheid op hem afkomt (zoals bij het eerste moment van hieronder) of om een receiver die net de bal gevangen heeft en dreigt aardig wat yards op te pikken. Okudah houdt ook in deze situaties negen van de tien keer stand.

 

THE BAD: KWETSBAAR VS LANGERE RECEIVERS | SLORDIGHEIDJES

Gezien zijn lengte is zijn kwetsbaarheid vs lange receivers het eerste waar je aan denkt als je naar zwakke plekken moet gaan zoeken. Tegen Tee Higgins deed Okudah het uitstekend, maar de lange armen van de cornerback gaan niet altijd voldoende zijn vs ervaren NFL receivers. Daarnaast zullen coaches proberen om dit soort mismatchen te forceren door middel van schemes of fysieke mismatches. En dan zal Okudah echt getest gaan worden.

 

Verder waren er, zoals hierboven twee keer goed zichtbaar is, nog genoeg slordigheden het afgelopen seizoen waar Okudah in de NFL keihard voor afgestraft zal worden. Een tackle zoals bij het eerste voorbeeld moet in de NFL gewoon gemaakt worden en zijn zo af en toe inconsistente prestaties vs slant routes (ligt deels ook aan de LB in het midden van het veld) zou in de NFL veel yards kunnen kosten. Allemaal dingen waar Okudah met ervaring alleen maar beter in zal gaan worden.


CJ HENDERSON – FLORIDA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 91 kg | Junior


De andere garantie voor een 1st round pick is CJ Henderson. De cornerback van Florida speelde drie jaar als starting cornerback in de sterkste conference van college football, de SEC. Zijn nummers zijn redelijk vergelijkbaar met die van Jeff Okudah, maar er is een reden dat Jeff Okudah een gegarandeerde top 10 pick is en Henderson eerder tot de top 15 behoort. Daar waar Okudah namelijk bizar consistent was, kunnen we dat van CJ Henderson absoluut niet zeggen. Het talent-level is ongeveer hetzelfde, maar Okudah is een stuk verder in zijn ontwikkeling.

THE GOOD: (ARM)LENGTE | ATLETISCH VERMOGEN | SNELHEID | MAN VS MAN

Qua lichaamsbouw verschillen Jeff Okudah en CJ Henderson eigenlijk niks. De armen van Henderson zijn misschien nog een stukje langer, maar verder zijn het bijna twee druppels water. Henderson heeft gek genoeg echter een stuk meer atletisch vermogen en is tevens iets sneller. En net zoals Jeff Okudah was ook CJ Henderson wisselvallig in het coveren van de slant routes. In het voorbeeld van hieronder laat hij echter zien zelfs vs TE’s zijn mannetje te kunnen staan.

Waar Henderson echter in excelleert is zijn man-vs-man coverage. Wat dat betreft valt Henderson wel te vergelijken met Greedy Williams (Browns) van vorig jaar. Deep routes verliest Henderson (wanneer zijn positionering goed is) zelden vanwege zijn snelheid en lange armen.

Tevens liet hij op sommige momenten zien wel degelijk over een hoog football IQ te beschikken. Zoals bij het moment van hieronder vs Auburn, waarbij hij de receiver de bal laat vangen en hem vervolgens out of bounds gooit. Geen onnodige penalty, geen completion, geen extra yards voor de tegenstander.

ENDZONE DEFENSE

Want dit is waar man-vs-man voor cornerbacks natuurlijk doorslaggevend kan zijn. Het kan het verschil zijn tussen zeven punt en drie punten (of geen punten). En Henderson liet bij Florida zien met deze situaties meer dan prima om te kunnen gaan. Of het nou vlak voor de endzone is (zoals tijdens het eerste moment) of een deep ball die in de endzone gaat belanden (zoals bij het tweede voorbeeld), Henderson weet het belang van het moment.

 

THE BAD: INCONSISTENTIE | CONCENTRATIEVERLIES | ROEKELOOSHEID | SITUATIES NA DE CATCH

Maar dan komt het toch wel flinke lijstje met mindere punten. En dit heeft allemaal voornamelijk te maken met ervaring en focus. Want afgelopen seizoen maakte hij toch flink wat fouten die het team uiteindelijk flink wat yards en punten hebben gekost. Sommige momenten (zoals hieronder) hebben gewoon simpelweg te maken met focus en concentratieverlies. Iets wat Henderson nog te vaak overkwam. In de NFL wordt dit net zo hard (zo niet harder) afgestraft.

 

Ook het missen van tackles was een issue. Het aantal tackles dat hij verzamelde was prima (gelijkwaardig met Okudah), maar het hadden er nog veel meer kunnen zijn. Henderson is de krachtigste niet en zijn tackles maken dan ook alles behalve indruk. Vooral vs sterke en lange receivers of TE’s heeft hij moeite om tackles af te maken, waardoor er extra yards worden gewonnen door de tegenstander.

 

RUWE DIAMANT

De gevallen van hierboven zijn compleet onnodig. Soms staat hij bijvoorbeeld ook goed gepositioneerd en kan voorkomen dat de receiver de bal kan vangen zonder een penalty te moeten weggeven. In plaats daarvan gaat hij relatief blind naar de bal toe zonder rekening te houden met de receiver, waardoor hij een onnodige penalty moet incasseren. Kortom: het talent is daar, maar in tegenstelling tot bij Okudah (die al verder is in zijn ontwikkeling) moet er bij Henderson nog veel verbetert worden. Een ruwe diamant waar zijn NFL-team wat geduld mee zal moeten hebben voordat de beloning op het veld te zien zal zijn.


XAVIER MCKINNEY – ALABAMA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 90 kg | Junior


Tot nu toe hebben we het alleen maar over pure cornerbacks gehad die vooral excelleren in man-vs-man situaties. Xavier McKinney is echter de eerste (en enige) safety die we hier uitgebreid gaan behandelen. Want samen met Grant Delpit en Antoine Winfield is Xavier McKinney de beste safety in deze safety class. Twee jaar lang heeft hij in de NFL namens de Crimson Tide op een hoog niveau gepresteerd, waarbij hij zo’n beetje alles liet zien wat je van een safety kunt verwachten.

THE GOOD: RUN DEFENSE | SLOT DEFENSE | KRACHT | PASS RUSH

De kans is redelijk groot dat we Xavier McKinney in de NFL voornamelijk als nickelback in actie gaan zien. Hij zal safety snaps krijgen, maar zijn kracht ligt toch op de nickelback-positie. Dit is vanwege meerdere redenen. Ten eerste is Xavier McKinney, net zoals Grant Delpit, een fantastische run defender. Zeker voor een safety mag het gerust elite genoemd worden. Het aantal tackles (bijna 100) is daar ook een statistisch bewijs voor.

 

Het maak niet uit of hij vanaf safety moet komen (zoals bij voorbeeld 1) of als extra linebacker (nickelback) bij de LoS staat opgesteld (zoals bij voorbeeld 2). McKinney weet zich zo te positionering dat hij de play kan maken. En, zoals hieronder bij twee momenten achter elkaar te zien is, beschikt McKinney ook over kracht. Wat dat betreft heeft hij een duidelijk voordeel vergeleken met Grant Delpit.

PASS COVERAGE

Maar deze kwaliteiten komen ook naar boven als hij coverage speelt. Daar waar McKinney alles behalve een fysieke coverage-speler is, laat hij de receiver meestal wat ruimte om de bal te vangen. Daarna slaat hij keihard toe.

 

En zijn positionering maakt hem een goede safety. Hij zorgt er vooral voor dat de receiver na de catch niet nog eens extra yards kan oppakken (zoals bij voorbeeld 1 van hieronder). Het verdedigen van passes naar de flat en routes van TE’s of RB’s of slot routes, dat is waar zijn kracht ligt als het aankomt op 1vs1 coverage.

 

PASS RUSH

Want met 3.0 sacks (wat vooral met zijn positionering als nickelback te maken heeft) heeft hij ook daar een grote impact. Want die 3.0 sacks, dat zijn natuurlijk niet de enige momenten waarop hij impact heeft op het gedrag van de QB. Dit is (samen met zijn run game defense en coverage van flat routes/slant routes) een grote reden waarom hij als nickelback (of veredelde EDGE/OLB) het beste tot zijn recht zal komen.

 

THE BAD: DEEP COVERAGE

Want als er een groot vraagteken is bij McKinney, dan is dat zijn deep coverage. Grant Delpit is op dat gebied weer wat verder dan McKinney. En het gaat dan vooral om zijn consistentie, want die ontbrak namelijk tijdens zijn twee productieve jaren in college. Soms waren er momenten dat je dacht: deze man kan meer dan prima cornerbacks uit de brand helpen als dat nodig is. Vooral dankzij zijn positionering zou hij dit ook meer dan prima moeten kunnen.
Het is echter gebleken dat hij vooral moeite heeft met dit op consistente basis te laten zien. En in college kan dit dodelijk zijn, want het gemiddelde niveau tijdens een play gaat flink omhoog. Als McKinney hier ook nog eens op consistente basis kan presteren, dan is hij een toekomstige Pro bowler op zijn positie.


OVERIGE CB CLASS


Noah Igbinoghene (Auburn) is een van de vele CB die eind eerste ronde en in de tweede ronde gekozen zullen worden. De laatste maanden is de CB van Auburn erg gestegen in verschillende mock drafts. Zijn verdedigende stijl is vergelijkbaar met die van Okudah (fysiek, strak op de man en constant bezig met zijn handen), daar waar hij verder ook nog als punt en kick returner kan fungeren. Want Noah Igbinoghene is een van de, zo niet de snelste cornerbacks van deze draft class.

Kristian Fulton (LSU) is ook een garantie voor een plek in de eerste ronde. De cornerback van LSU moet het niet van zijn atletisch vermogen, maar van zijn positionering en football IQ hebben. AJ Terrell (Clemson) is weer wat meer vergelijkbaar met Henderson (geeft verdedigers wat ruimte en grijpt in nadat de receiver de bal heeft gevangen), maar dan met wat betere tackling skills. Trevon Diggs (Alabama) is een turnover machine (4 int en 2 fumble recovery’s afgelopen seizoen) en beschikt over enorm veel snelheid. Moeilijk te verslaan bij deep ball-situaties en speelt fysieke coverage.
Hetzelfde kan ook gezegd worden van Damon Arnette (Ohio State), die afgelopen seizoen drie interceptions wist te verzamelen. Elite in het kijken en focussen op de bal, verder ook een fysieke cornerback. Tot slot Jeff Gladney (TCU), misschien wel de beste man-vs-man coverage cornerback in deze draft. Speelt close op zijn tegenstander, geeft de receiver nooit ruimte en stapt meestal op het juiste moment in om de bal weg te slaan.

BESCHIKBARE SAFETY’S

Maar ook bij de safety’s zijn er nog genoeg opties. Grant Delpit (LSU) is een allrounder en een gegarandeerde first rounder. Uitstekend in de running game, goed in coverage en in zijn positionering. Wel aan de dunne kant, maar daardoor ook een groot atleet. Antoine Winfield (Minnesota) is wat dat betreft de fysiek sterkere versie van Delpit. Met 85 tackles en 7 (!) inteceptions maakte hij indruk in zowel de running game als in coverage. Niet zo’n grote atleet als Delpit, maar fysiek dus wat sterker. Winfield is tevens goed in kick returns.
Kyle Duggar (Lenoire-Rhyne) is een groot vraagteken op het hoogste niveau (speelde op nog lager niveau dan in college) maar heeft veel atletisch vermogen en potentie, Jeremy Chinn (Souther Illinois) speelde op het tweede CFB-niveau. Voor hem geldt dus hetzelfde. Tot slot Ashtyn Davis (California), die vooral gezien mag worden als goede coverage defender.

OVERIGE OPTIES

Cameron Dantzler (Mississippi State) heeft bizar lange arme, ideale lengte voor een CB, gebruikt vooral goede positionering en is tevens statistisch gezien een van de beste CB in deze draft. Hij is fysiek echter niet zo heel sterk. Verder zijn ook Jaylon Johnson (Utah), Bryce Hall (Virginia) en Troy Pride Jr (Notre Dame) opties. Johnson is een fysieke cornerback, Bryce Hall is een getalenteerde allround CB die dankzij zijn recente blessure wat gedaald is in de lijst en Troy Pride Jr is een prima optie voor elk NFL-team dat extra versterking in de breedte zoekt.

SPORTAM CB RANKINGS

1: Jeff Okudah | 2: CJ Henderson | 3: Kristian Fulton | 4: Jeff Gladney  | 5: Noah Igbinoghene  | 6: Damon Arnette  | 7: Trevon Diggs  | 8: AJ Terrell  | 9: Cameron Dantzler | 10: Jaylon Johnson

SPORTAM S RANKINGS

1: Xavier McKinney | 2: Grant Delpit | 3: Antoine Winfield | 4: Ashtyn Davis| 5: Jeremy Chinn  | 6: Kyle Duggar  | 7: Antoine Brooks Jr | 8: J.R Reed  | 9: Darnay Holmes  | 10: Jordan Fuller

(Top/Cover Photo: Paul Sancya/Associated Press)

2020 NFL Draft Prospects: Linebackers


Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De drie op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen.De derde verdedigende positie die besproken wordt is linebacker, waar Isaiah Simmons de vaandeldrager is.


ISAIAH SIMMONS – CLEMSON

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 104 kg | Junior


Net zoals bij de DE en DL class is ook op deze positie de eerste speler die besproken wordt tijdens deze draft met afstand de beste speler op zijn positie. De vraag is alleen welke positie dat is. Isaiah Simmons speelde afgelopen seizoen voor de Clemson Tigers namelijk op vijf (!) posities: Safety (218 snaps), Slot CB (286 snaps), OLB (160 snaps), ILB/MLB (120 snaps) en CB (17 snaps). Ongekende multifunctionaliteit. Na een degelijk eerste seizoen (2017) besloot hij in 2018 er een schepje bovenop te doen. Toen leek het er nog op dat hij als safety door het leven zou gaan. Afgelopen seizoen speelde hij steeds meer op LB als run defender, pass rusher en slot CB. En de cijfers zijn, zoals hieronder te zien is, ongekend.

THE GOOD: MULTIFUNCTIONALITEIT | ATLETISCH VERMOGEN | FOOTBALL IQ | INSCHATTINGSVERMOGEN | RUN DEFENSE

Zijn grootste trade is natuurlijk zijn multifunctionaliteit. Afgelopen seizoen speelde hij vooral als safety of als multifunctionele OLB. Vanuit die laatste positie kon hij vervolgens meerdere kanten op. Hij kan aan de zijkant blijven en zo als OLB proberen de RB op te vangen. Op dit soort momenten komen zijn twee grootste kwaliteiten bij elkaar.

Hij kan als slot CB bij de slot receiver blijven. Tegen outside receivers zal hij het een stuk moeilijker hebben, maar vs slot receiver heeft hij het afgelopen seizoen laten zien consistent goed te kunnen presteren.

RUN DEFENSE

Zijn grootste highlights komen echter vanuit de MLB-positie. Op deze positie kan hij namelijk beter laten zien wat voor uitstekende run defender hij is. Let bij het tweede moment van hieronder ook even op het voetenwerk.

 

Waarom is Simmons zo’n goede run defender? Omdat hij een extreem hoog football IQ heeft en mede daardoor het geduld kan bewaren en goed kan inschatten waar de RB naartoe gaat. Zijn atletisch vermogen en voetenwerk zorgen er tevens voor dat hij snel kan reageren op alles wat de RB of QB doet. Zelfs vanuit een pass rush stance kan hij vervolgens alsnog terug naar MLB om vervolgens (zelfs na een block van een OL) de RB te stoppen.

Echter kan hij tevens als S, waar hij afgelopen seizoen het vaakst speelde, functioneren als run defender. Een ongekende kwaliteit. En zoals hieronder te zien is, houdt zelfs een scheidsrechter hem niet tegen.

Over zijn secondary skills gesproken: die zijn meer dan prima. Dit komt vooral dankzij zijn lange armen, waarmee hij bijna elke receiver prima kan verdedigen. Combineer dat met zijn inschattingsvermogen en football IQ en hij weet precies wat hij in welke situatie moet doen. 1 vs 1 is het dan ook niet makkelijk te verslaan. Zelfs niet voor receivers.

 

Simmons wist afgelopen seizoen drie interceptions te verzamelen, waarvan er een als MLB was. Deze interception vat de speler Isaiah Simmons misschien wel het beste samen. Ook hier blijft hij geduldig en laag, zodat de QB hem niet duidelijk ziet. Wanneer de (slechte pass) dan gegooid wordt, duikt Simmons uit het niets op en pakt hij de bal af. Met zijn atletisch vermogen heeft hij vervolgens ook nog de kwaliteiten om de bal voor aardig wat yards te returnen.

PASS RUSH

Tot slot, want ja dit kan hij ook nog, is zijn pass rush-kwaliteiten. Zeker niet zijn grootste kwaliteit, maar toch bevond hij zich afgelopen seizoen 71 keer in deze situatie. En vaak genoeg zorgde hij ervoor dat de QB zijn pass moest haasten of dat de bal weggegooid moest worden. Acht keer (waaronder hieronder) wist hij vanuit de LB-positie bij de QB te komen.

 

THE BAD: WEERSTAND IN COLLEGE | PERIMETER CB SKILLS

Dat is bij Simmons eigenlijk de grootste vraag. Want de ACC was de afgelopen twee seizoenen niet bepaald een uitdaging voor de Clemson Tigers. En dus is de vraag hoe Simmons zal presteren als hij in de NFL week in week uit tegen betere atleten zal spelen. Daarnaast lijken zijn snaps als CB aan de zijkant in de NFL te gaan verminderen of zelfs te verdwijnen. De kans lijkt namelijk redelijk klein dat hij het vs de elite receivers in de NFL echt consistent voor elkaar kan krijgen om ze uit te schakelen. In noodsituaties kan er echter gewoon een beroep op hem worden gedaan. En daarnaast: er zijn nog vier andere posities waaruit het toekomstige NFL-team van Simmons kan kiezen.


KENNETH MURRAY – OKLAHOMA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.88 m | Gewicht: 106 kg | Junior


Achter Isaiah Simmons lijken er minimaal twee andere LB’ers in de eerste ronde gekozen te worden. Een daarvan is Oklahoma MLB Kenneth Murray, die van tevoren al weet waar zijn toekomst qua positie ligt. In tegenstelling tot Simmons kan Murray op twee posities spelen: MLB en OLB. Na een degelijk eerste seizoen explodeerde Murray in zijn tweede college-seizoen (155 tackles, 12.5 tfl en 4.5 sacks). Logischerwijze kon hij (zelfs met een wedstrijd meer) deze cijfers tijdens het afgelopen seizoen niet herhalen. Toch waren zijn statistieken alles behalve slecht.

THE GOOD: MLB | FOOTBALL IQ | INSCHATTINGSVERMOGEN | RUN DEFENSE

Toch is Kenneth Murray qua speelstijl vergelijkbaar met Simmons. Zijn toekomst ligt op de MLB-positie, waar hij de afgelopen drie jaar ook speelde voor de Sooners. Zijn grootste kwaliteiten (run defense, Football IQ en inschattingsvermogen) komen hier het best tot zijn recht. Zijn snelheid en explosiviteit maakt hem daarbij alleen maar beter. Blocks verslaan is dan ook een vaak voorkomend fenomeen.

 

Kenneth Murray heeft alles in zich om een leider te worden van een NFL-defense. Zijn character op en buiten het veld is daarvoor geschapen. Zijn inschattingsvermogen en voetenwerk is fantastisch en het geduld dat hij laat zien in de run defense om de RB op het juiste moment te tackelen is tevens fantastisch om te zien.

 

Het compleet verpesten van plays van de tegenstander is mede dankzij zijn kwaliteiten zijn specialiteit geworden. En zijn snelheid helpt daarbij. Voor je het weet staat hij namelijk voor je neus (vooral in tweede voorbeeld hieronder goed te zien) om achter de LoS de RB of QB neer te halen.

 

QB SPY EN PASS RUSH

Ook al QB Spy is hij vanwege zijn kwaliteiten erg succesvol. Zowel vs atletische QB als tegenover scrambelende QB die over wat minder atletisch vermogen beschikken weet hij de yards te beperken.

Pass rush is niet per se zijn kwaliteit, maar hij is meer dan degelijk. Vooral als de QB de tijd neemt, kan Murray op het juiste moment toeslaan.

 

COVERAGE

Tot slot zijn coverage skills, die niet te vergelijken zijn met die van Simmons. Daar waar Simmons vanwege zijn lengte het 1 vs 1 op kan nemen tegen receivers, is het bij Murray zo dat hij probeert de schade na de catch voornamelijk te beperken.

Hij kan meestal wel goed inschatten naar wie de bal gaat om zo de receiver (meestal wel nadat de bal gevangen is zoals hierboven) te tackelen en het aantal yards te beperken. Ook kan hij met zijn atletische vermogen proberen de bal te blocken. Want hoog springen, dat kan Murray.

THE BAD: SOMS VERDWAALT IN COVERAGE | ENTHOUSIASME | (ARM)LENGTE

Maar zijn lengte is in coverage een probleem waar vooral in de NFL pas wat van te zien zal zijn. Tegen LSU (halve finale playoffs) bevond hij zich voornamelijk in coverage. En het was duidelijk dat hij niet consistent genoeg antwoord had op routes van receivers. Hij probeert dit met fysiek spel goed te maken, maar tegen uitstekende schemes als die LSU werkt dit zeker niet altijd. Met als gevolg dat Murray soms de indruk wekt dat hij een beetje verdwaald rondloopt en pas wat kan uitvoeren als de bal gevangen is.

 

Ook kan hij soms iets te enthousiast zijn, waardoor sommige plays voor zijn neus voorbij gaan of hij uit positie raakt. Het moment van hieronder is daar een goed voorbeeld van.

Ja, het is gewoon een struikelpartij. Deze struikelpartij ontstaat echter omdat hij wel heel enthousiast naar de QB gaat. Met als gevolg dat Burrow alsnog een play kan maken. De kans is redelijk groot dat hij gesackt was of de bal out of bounds had gegooid als Murray niet was gestruikeld.


PATRICK QUENN – LSU

Leeftijd: 20 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 102 kg | Junior


Samen met Kyler Murray strijdt Patrick Quenn om de eer om als tweede LB in de eerste ronde van de draft gekozen te worden. Qua speelstijl, kwaliteiten en tekortkomingen zijn ze bijna iedentiek. Ook hun lichaamsbouw komt nagenoeg overeen. Het grote verschil is wel dat Kenneth Murray een paar jaar fantastisch gepresteerd heeft, daar waar Quenn een wat mindere zekerheid is op NFL-niveau vanwege zijn gebrekkige bewijs aan consistente productie (1 jaar). Toch is er genoeg om positief over te zijn.

THE GOOD: RUN DEFENSE | KRACHT | MLB

Net zoals Kenneth Murray speelde Patrick Quenn is college vooral als MLB. Zo af en toe kwam hij in coverage terecht, maar dit was dan vooral om de pass naar de flat te kunnen verdedigen.

Veel meer dan dat lijkt er, net zoals bij Kenneth Murray ook niet in te zitten. Quenn is namelijk nog kleiner dan Murray en lengte is in coverage van levensbelang. Net zoals Murray zagen we hem dus vooral conservatieve coverage spelen. In het midden blijven staan, wachten tot de pass verstuurt is en vervolgens de tackle maken en voorkomen dat er veel yards gewonnen worden.

Ook kan Quenn prima als QB spy functioneren vanwege zijn kwaliteiten als run defender. De QB tackelen of hem (zoals hieronder) naar de zijkant forceren kan hij prima.

RUN DEFENSE

Het is bij Simmons en Murray ook al besproken, maar de kracht van Quenn ligt tevens bij zijn run defense. Hij heeft misschien niet die consistent goede positionering als de twee mannen hierboven, maar desondanks verzamelde hij 85 tackles (12 TFL) en was hij prima in het stoppen van de run. Dit doet hij op meerdere manieren. Ten eerste is Quenn veel krachtiger dan dat hij eruit ziet. Deze kracht (vooral upper body) gebruikt hij vooral om blockers te verslaan en RB’s tegen te houden.

 

Tevens is hij atletisch genoeg om zich langs tegenstanders heen te manoeuvreren en vervolgens de tackle alsnog te maken. Zijn inschattingsvermogen is wat dat betreft prima. Zijn voetenwerk (wat dat betreft de beste LB in deze draft) helpt daar ook bij.

Daarnaast kan hij (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Murray) ook vanaf de zijkant zijn rol als run defender prima vervullen.

PASS RUSH

De pass rush kwaliteiten van Quenn zijn niet zijn beste trade, maar impact hebben kan hij wel degelijk. Wat dat betreft lijkt hij veel op Kenneth Murray. Met 3.0 sacks lijkt zijn invloed niet erg groot, maar veel situaties (zoals hieronder) waarbij hij de QB onder druk zet of een slechte pass forceert zijn niet terug te vinden in de statistieken.

THE BAD: LENGTE | POSITIONERING | 1 JAAR PRODUCTIE

Zoals al eerder gezegd is Patrick Quenn niet de langste LB die je ooit gaat tegenkomen. Dit limiteert hem in coverage, waardoor hij dus niet veel meer kan doen dan conservatief coverage spelen. Daarnaast hielp hij zijn statistieken niet door te vaak verkeert gepositioneerd te staan of een verkeerde inschatting te maken. Als hij wat dat betreft op het consistente niveau van Murray en Simmons had gezeten, waren zijn statistieken nog een stuk beter geweest.
Over statistieken gesproken: Quenn heeft er maar één jaar echte productie opzitten. En dus is de vraag of Quenn een ‘one trick pony’ is of dat hij dit ook kan laten zien in de NFL. Bij Simmons en Murray is de garantie voor succes een stuk groter, daar waar Quenn meer als een ruwe diamant gezien kan worden die met ervaring alleen maar beter kan worden in bijvoorbeeld zijn positionering. Qua talent zit hij echter op het niveau van Simmons en Murray. En hij is pas 20 jaar.


OVERIGE LB CLASS


Zach Baun is de sack master van deze LB class. Met 12.5 sacks kun je hem gerust als EDGE zien. Maar, Baun is meer dan dat. En dit is ook exact de reden dat hij, net zoals bijvoorbeeld Chaisson, hier thuishoort. Zach Baun is prima in de run game en degelijk in coverage. Zeker niet zo consistent als bijvoorbeeld Isaiah Simmons en Kenneth Murray, maar een grotere zekerheid op het hoogste niveau dan bijvoorbeeld Patrick Quenn. En daar komt zijn elite pass rush dus bij.

K’Lavon Chaisson (LSU) is eerder in deze serie natuurlijk genoemd als EDGE waarbij zijn kwaliteiten als run defender meteen opvielen. De OLB-positie zou zeker ook voor hem geschikt kunnen zijn, dus het is niet meer dan terecht (ook vanwege zijn coverage skills) dat hij in deze lijst staat. Josh Uche (Michigan) is na Baun samen met Anfernee Jennings de beste pash rush LB in deze draft. Hij is op het hoogste niveau ideaal als EDGE/OLB en zal vaak genoeg de QB onder druk zetten.
Akeem Davis–Gaither (App State) is een underrated allround LB die zowel OLB als EDGE kan spelen. Hij heeft kwaliteiten als coverage defender, is goed in zowel pass rush als running game en is een tackle for a loss-machine. Enige zorg bij hem is zijn weerstand in college. Troy Dye (Oregon) is een allrounder. Goede run defender, prima in coverage en draagt zijn steentje bij in pass rush. Hij is echter niet de meest atletische. Tot slot, Malik Harrison (Ohio State). Ook een allrounder die vooral opvalt dankzij zijn hard hitting.

OVERIGE OPTIES

Anfernee Jennings (Alabama) is een OLB/EDGE met als grootste kwaliteit zijn pass rush en het forceren van turnovers, Willie Gay Jr (Miss State) is alles behalve een tackle machine, maar is een zeer effectieve allround LB. Hetzelfde geldt voor Michael Divinity (LSU), maar dan met wat minder upside. Joe Bachie (Michigan State) is weer wel erg productief is als het aankomt op tackles maar minder allround. Vooral goed in run defense en coverage. Jacob Phillips (LSU) kan wat dat betreft in de categorie Bachie met nog wat minder pass rush skills. Evan Weaver (California) is een uitstekende run defender en zal in de NFL meteen in de lijst met top tackelers te vinden zijn (tackle machine) en Shaquille Quarterman (Miami) is vooral goed als ILB en het uitschakelen van running backs.

SPORTAM LB RANKINGS

1: Isaiah Simmons | 2: Kenneth Murray | 3: Zach Baun | 4: Patrick Quenn | 5: Akeem Davis-Gathers | 6: Willie Gay Jr | 7: Malik Harrison | 8: Troy Dye  | 9: Anfernee Jennings | 10: Evan Weaver
(Top/Cover Photo: Richard Shiro/Associated Press)

SportAmerika NFL Mock Draft 1.0

0


Waar we ons met zijn allen verheugd hadden op een uitpuilende sportkalender dit voorjaar, heeft de realiteit ons inmiddels ingehaald. We moeten het doen met het terugkijken van onze favoriete sportwedstrijden van weleer. Toch staat er nog een groot evenement op het programma: de 2020 NFL Draft. Wat een enorm spektakel had moeten zijn in Las Vegas wordt nu met allerlei telefoonverbindingen aan elkaar geknoopt. Ondanks dat blijft het iets om naar uit te kijken als sportfanaat. Ook al is het maar de vraag of we de toekomstige helden uit de draft op korte termijn op het veld gaan zien.
Voor deze SportAmerika NFL 2020 Mock Draft 1.0 probeerden we de eerste ronde van de draft te voorspellen. Ton de Vries en Lars Leeftink verdiepten zich in de spelers die deze draft interessant maken en de keuzes waar de teams voor staan. Over de top 3 waren beide heren het snel eens. Ook in de rest van de top 10 toonden beide lijstjes veel overeenkomsten. Daarna gaat het eigenlijk alle kanten op. Dit en meer in deze Mock Draft 1.0.

Coverphoto: Josh Auzenne/WAFB

NHL History: opmars van de Broad Street Bullies

0

Tot afgrijzen van velen wonnen de Broad Street Bullies twee keer de Stanley Cup. We kunnen zeggen dat ze zich naar die titels knokten, maar dan doen we hun talent tekort. (photo: phillysportsdaily.com)


Was het gewoon een stel vechtersbazen of konden de Philadelphia Flyers van de jaren zeventig ook gewoon heel goed ijshockeyen? Aan het begin van dat decennium schonken Jack Chevalier en Pete Cafone van de Philadelphia Bulletin het team een passende bijnaam. De Flyers gingen voortaan als Broad Street Bullies door het leven. Hoe kon het ook anders? De club uit de stad van Rocky Balboa vocht zich in de eerste jaren van het bestaan letterlijk en figuurlijk naar de top van de NHL. Het succes van de jaren zeventig keerde nooit meer terug in de City of Brotherly Love. Dit seizoen leken de Flyers goed op weg, maar door het coronavirus lijkt er een grote streep door het seizoen te gaan. Om ‘t gezelschap in het oranje toch een beetje te eren, gaan we daarom een halve eeuw terug. Naar de tijd van Bobby Clarke en Dave Schultz.

DE EERSTE STAPJES

Het was bepaald geen liefde op het eerste gezicht tussen de inwoners van Philly en hun nieuwe speeltje. Zakenman Ed Snider wilde zijn schouders eronder zetten, maar had daarvoor wel een lening nodig. De moed zonk Snider al bijna in de schoenen, maar op het laatste moment vond hij toch een bank die bereid was geld te steken in een ijshockeyclub. Eén van de bestuursleden had zelf ijshockey gespeeld en diens liefde voor de sport redde de Flyers.
Tijdens de expansion draft in juni 1967 pikten de Flyers onder meer Gary Dornhoefer op in Boston. Van de Blackhawks werd Ed van Impe overgenomen. Een Canadese verdediger met Nederlandse roots. Ook Bernie Parent maakte de gang van Boston naar Philadelphia. De goalie kon bij de Bruins nooit imponeren, maar zou later uitgroeien tot een sluitpost van wereldklasse. Parent houdt er wel een opmerkelijke loopbaan op na. De goalie groeide in Philly uit tot een gewaardeerde kracht, werd betrokken in een trade naar de Maple Leafs om een paar jaar later via de Philadelphia Blazers in de AHL weer terug te keren naar de Flyers in de NHL. Pas in zijn tweede periode als Flyer bleek hoe goed Parent daadwerkelijk was en de flamboyante goalie, die altijd samen met zijn hond een middagdutje deed, belandde uiteindelijk in de Hall of Fame.

De organisatie wilde de stad kennis laten maken met hun nieuwe trots en reed de spelers in een parade door Broad Street. Erg warm liepen de inwoners op dat moment nog niet voor de ijshockeyers. Slechts een handvol mensen kwam even kijken om te zien wat er precies gebeurde. Dat die interesse snel zou komen en dat Philadelphia hun Flyers spoedig in het hart zou sluiten, kon toen nog niemand vermoeden.

VONK SLAAT LANGZAAM OVER

In 1967-1968 was daar de geboorte van de Philadelphia Flyers. Zij waren echter niet het enige nieuwe team in de NHL. Ook de St. Louis Blues, de Pittsburgh Penguins, de LA Kings, de Minnesota North Stars en de Oakland Seals zagen het levenslicht. Al deze nieuwe franchises werden door de NHL in de splinternieuwe West Division aan elkaar gekoppeld. Op 11 oktober 1967 speelden de Flyers hun eerste duel. Op bezoek bij de Oakland Seals werd kansloos met 5-1 verloren. Een week later, uit bij de Blues, boekten de Flyers hun allereerste zege. St. Louis werd met 2-1 verslagen en dit succes kreeg een dag later, op 19 oktober, al een vervolg. In het eigen Spectrum waren de Flyers met 1-0 te sterk voor de Penguins. Helaas waren maar een paar duizend mensen getuige van deze eerste thuiswedstrijd.
De West Division was dus gevuld met nieuwe clubs en spelers die elkaar en hun nieuwe speelstad aanvankelijk nauwelijks kenden. In die zwakke divisie kwamen de Flyers al vrij snel bovendrijven. Ook de inwoners hadden dit door en in het eerste februariweekend van 1968 was de fanbase dan ook al aardig gegroeid. Tijdens dat weekend zagen die fans dat hun Flyers in back-to-backs van Chicago (5-3) en Toronto (4-1) wonnen. Het gaf de aanhang hoop op iets moois en dat kwam er in de vorm van een divisietitel. De play-offs werden gehaald, maar in de eerste ronde werd na zeven wedstrijden verloren van de Blues. Diezelfde tegenstander was een jaar later opnieuw te sterk in de eerste ronde. In vier wedstrijden kregen de Flyers letterlijk en figuurlijk alle hoeken van het ijs te zien. Dit bleek een kantelpunt in de clubgeschiedenis.

TALENT AND TERROR

Niet alleen werden de Flyers in die laatste serie weggespeeld op het scorebord, maar de Blues joegen hen ook fysiek nog eens de stuipen op het lijf. Snider en de zijnen waren daarna duidelijk in hun aanpak: dit nooit meer! En dus werd de amateur draft in 1969 aangegrepen om het helemaal anders te doen. In respectievelijk de vijfde en de zesde ronde werden Dave Schultz en Don Saleski gekozen. Zij werden binnen de organisatie klaargestoomd voor het grote werk en zouden van grote waarde worden. Bobby Clarke werd al eerder gedraft. Bij de Flin Flon Bombers was zijn talent wel degelijk zichtbaar, maar er was iets met Clarke. Hij leed aan suikerziekte en de overige teams durfden het niet aan. De Flyers wel. Zij kozen Bob Currier als eerste en Clarke als tweede (17e overall) in de draft van ‘69.

Na twee relatief goede seizoenen ging het in het derde seizoen bergafwaarts met Philadelphia. Vic Stasiuk nam het roer over van coach Keith Allen, maar de kip met gouden eieren werd daarmee niet binnengehaald. Stasiuk was twee seizoenen coach, maar wist de Flyers niet naar een eerste winning season te dirigeren. Hij won in totaal slechts 45 wedstrijden en haalde alleen in ’71 de play-offs. Daarin werd al snel kansloos (4-0) verloren van de Blackhawks. Stasiuk had in ’69 Clarke al laten debuteren, dus kreeg zijn opvolger Fred Shero een jonge groeibriljant in handen die al enigszins geslepen was. Alle begin bleek ook voor Shero moeilijk, maar de nieuwe coach liet wel Saleski, Schultz en de jonge Rick MacLeish kennismaken met het grote werk. Een keuze waar hij later geen spijt van kreeg.

LOSERS NO MORE

Fred Shero ging als The Fog door het leven. Een bijnaam die hem uitstekend paste, want mistig was hij zeker. Shero was de eerste die een assistent tijdens wedstrijden op de bank plaatste en hij sprak maar zelden met spelers. Hij was meer de man van tegeltjeswijsheden, maar de Flyers voeren er wel bij. Zij gingen door het vuur voor die mysterieuze coach die hen liet spelen naar hun mogelijkheden. De ploeg was zowel letterlijk als figuurlijk een vechtmachine geworden. En als zijn spelers zo graag wilden vechten, dan mochten ze van Shero hun gang gaan.
In 1972-1973, het tweede seizoen onder Shero, werden Schultz, Saleski en MacLeish vaste waardes. Laatstgenoemde werd met 50 goals clubtopscorer, maar moest wat puntenaantal betreft nog wel Bobby Clarke (37G, 67A) voor zich dulden. Clarke had inmiddels naam gemaakt in de NHL. Niet alleen was Clarke een gekende goaltjesdief. Hij kon daarnaast ook nog uitdelen en was bij tijd en wijle een erg smerige speler. Valeri Kharlamov en de Russen weten daar bijvoorbeeld alles van.

In het oranje van de Flyers wist Clarke dat hij wel iets kon flikken op het ijs. De ster in wording wist zich beschermd door Dave “The Hammer” Schultz, Bob “Hound” Kelly en Don “Big Bird” Saleski. Deze drie heren waren in 1972-1973 samen goed voor 702 strafminuten. De Flyers lieten niet langer over zich heenlopen, lieten maar wat graag hun vuisten spreken…en noteerden voor het eerst in de clubgeschiedenis een winning season. Shero leidde zijn vechtersbazen naar 37 overwinningen en een tweede plaats in de divisie. In de halve finale versperde Montreal de Broad Street Bullies de weg naar hun eerste Stanley Cup Final.

ROAD TO FIRST FINAL

De toon was gezet. De hard werkende mensen in Philadelphia waren verliefd geworden op hun Flyers en het Spectrum zat nagenoeg elke wedstrijd bomvol. Buiten Philly kon het tuig, zoals ze in veel steden werden gezien, op weinig sympathie rekenen. In 1972-1973 klopten de Flyers op de deur, maar een seizoen later schopten ze die deur op de voor hen zo kenmerkende wijze keihard open. De Broad Street Bullies tekenden voor niet minder dan 1740 strafminuten en het gaf de tegenstanders 422 kansen op de powerplay. Dit was veel meer dan de 313 van St. Louis, dat als tweede eindigde op die lijst. Met 348 penalty minutes voerde Dave Schultz het gezelschap aan. Wat nog wel eens wordt vergeten, is dat hij met 20 goals ook op die manier gewoon erg belangrijk was voor zijn ploeg.
In de West Division was er geen kruid tegen al dit geweld gewassen. De troepen van Shero hadden het defensief prima op orde en aanvallend hadden ze maar liefst vier spelers met minimaal 30 goals. Naast Clarke (35) en MacLeish (32) waren dit de jonge Bill Barber (34) en de meer ervaren Ross Lonsberry (32). Met 112 punten waren ze oppermachtig in hun divisie en ook in de eerste ronde van de play-offs hadden ze niets te duchten. Ze wasten de Atlanta Flames met 4-0 de oren. In de tegenwoordige NHL wordt al veel minder gevochten, maar in de play-offs is het helemaal een zeldzaamheid. De Flyers traden die regel met voeten aan het begin van de jaren zeventig. Niet alleen werden de Flames volledig weggespeeld, maar de intimiderende Flyers bleken ook in het postseason niet vies van een robbertje vechten.

PRIMEUR

In de halve finale troffen de Bullies een bekende rivaal. De New York Rangers waren de laatste jaren een ware angstgegner gebleken, maar in zeven wedstrijden waren de Blueshirts niet opgewassen tegen deze knokploeg. Philly gaf in deze serie dan wel een 2-0 voorsprong uit handen. De Rangers werden dusdanig geïntimideerd door de Flyers dat die Game 7 met 4-3 naar zich toe konden trekken. Daarmee konden de Broad Street Bullies zich opmaken voor een Stanley Cup Final tegen de Boston Bruins. Een team dat, met vedettes als Bobby Orr en Phil Esposito, als grote favoriet aan de finale begon.

Gemakkelijk ging het niet, maar Game 1 werd in de eigen Garden inderdaad door de Bruins gewonnen. Het was ook Orr die, 22 tellen voor tijd, de winnende goal scoorde. Orest Kindrachuk en Bobby Clarke hadden eerder namens de Flyers een 2-0 achterstand ongedaan gemaakt. In Game 2 kwamen de Bruins opnieuw op een 2-0 voorsprong, maar wederom werd deze door de bezoekers weggepoetst. Clarke was al belangrijk met zijn aansluitingstreffer, maar zijn gamewinner in OT was waarschijnlijk de belangrijkste goal in zijn loopbaan. In het eigen Spectrum wonnen de Bullies vervolgens Game 3 (4-1) en Game 4 (4-2).
Zo gemakkelijk gaven de Bruins “hun” Cup niet uit handen. In Game 5 lieten ze de underdog met 5-1 alle hoeken van het ijs zien. Voor Game 6 keerde het circus terug naar Philadelphia en daar zetten de Flyers hun geheime wapen in. In Philly leken ze wel even klaar met het officiële volkslied, dus kwamen de Flyers met Kate Smith en haar versie van “God Bless America” op de proppen. Met een 36-3-1 record in thuiswedstrijden leek ze geluk te brengen en dat gebeurde ook nu. Een magistrale Parent en één goal van Rick MacLeish bleken voldoende voor een historische 1-0 overwinning.

OP HERHALING

Slechts zeven seizoenen hadden de Flyers nodig om hun eerste Cup te winnen. Zij waren het eerste expansion team dat de Stanley Cup won en daarmee ook de eerste “nieuweling” die de Original Six van de titel hield. Hoewel de resultaten er niet om logen, zag een enkele volger de titel toch als een toevalstreffer. In 1974-1975 legden de Flyers ook die mensen het zwijgen op. Waar Philadelphia in 1967 de Flyers tijdens hun eerste parade nog links lieten liggen, daar stond het op Broad Street zwart van de mensen na de historische winst op de Bruins. Dit smaakte natuurlijk naar meer en dus deden de Broad Street Bullies het nog eens dunnetjes over.
In Reggie Leach hadden ze er nog een levensgevaarlijke aanvaller bij. De van Oakland overgekomen winger scoorde 45 goals in zijn eerste seizoen als Flyer. Bobby Clarke (27G, 89A) slechtte voor de tweede keer in zijn loopbaan de grens van 100 punten, maar was ook goed voor 125 strafminuten. Met 472 minuten vestigde Schultz op dat gebied een record dat seizoen. In de nieuwe Patrick Division stond er geen maat op Philly, dat eindigde met 113 punten (en 1.953 strafminuten). De Leafs (78 punten in de Adams Division) waren geen partij in de eerste ronde van de play-offs.
In de tweede ronde leken ook de Islanders een eenvoudige prooi, maar die nieuwe franchische maakte een 3-0 achterstand in de best-of-7 goed en dwongen de Bullies tot het uiterste. In de eerste periode van Game 7 lieten de Flyers zowel hun vuisten als hun sticks spreken en daarmee kregen ze de Islanders op de knieën: 4-1. Zelfs het mistige ijs in Buffalo kon de Flyers niet van prolongatie houden. De Sabres, in de league sinds 1970, werden in zes wedstrijden verslagen.

STAPJE TERUG

Ook na hun tweede titel bleven de Flyers een factor om rekening mee te houden. De penalties bleven zich opstapelen, maar naarmate de tijd vorderde begonnen andere teams het kunstje wel te snappen. Bobby Clarke had in 1975-1976 zijn beste seizoen met 119 punten, maar de getalenteerde center koppelde daar ook nog eens 136 strafminuten aan vast. Wat scorend vermogen betreft, schoten de Flyers dat seizoen behoorlijk uit hun slof. Met 348 goals waren zij het meest trefzekere team en ze wonnen dan ook hun derde divisietitel op rij. In de play-offs hadden Clarke en de zijnen zeven wedstrijden nodig om de Leafs opzij te zetten. Daarna werd in vijf duels afgerekend met de Bruins.

Voor het derde jaar op rij stonden de Broad Street Bullies in de Stanley Cup Final, maar het snellere Montreal stak een stokje voor een derde achtereenvolgende titel. In die finale volgde een pijnlijke sweep en daarmee werd het verval al enigszins ingezet. Dave Schultz vertrok naar Los Angeles, maar haalde als doelpuntenmaker nooit meer het niveau dat hij in Philadelphia had. Met de jaren tachtig in zicht leek de rol van The Hammer uitgespeeld. Tussen ’78 en ’80 kwam de man die ooit een schrikbewind voerde tot slechts 41 wedstrijden namens de Sabres.
Bobby Clarke bleef de Flyers zijn hele loopbaan trouw en scoorde in 15 seizoenen 358 goals in 1144 wedstrijden. In ’87 werd hij gekozen in de Hall of Fame. Bill Barber werd een in het oranje gestoken doelpuntenmachine. In 903 wedstrijden voor Philly scoorde de winger 420 keer en dat leverde hem in ’90 een plek in de Hall of Fame op. Bernie Parent, de man die met een shutout voor de eerste Stanley Cup zorgde, was in ’84 de eerste Broad Street Bully in de Hall of Fame.

CLOSE BUT NO CIGAR

Na het succes in de jaren zeventig waren de Flyers nog een paar keer dicht bij hun derde Stanley Cup. In ’80, ’85, en ’87 wonnen ze hun divisie en Conference, maar werd de belangrijkste prijs niet gepakt. De jaren negentig willen ze in de City of Brotherly Love snel vergeten. Vijf keer misten ze de play-offs, maar in 1997 stonden ze opeens weer in de finale. Daarin waren ze echter geen partij voor de machtige Red Wings (4-0).
De 21e eeuw is vooralsnog niet zo vriendelijk voor de Philadelphia Flyers. De manier van spelen die hen zoveel succes bracht, moesten ze al een hele tijd geleden overboord gooien. De league is veranderd. De Bullies hadden in hun hoogtijdagen meerdere enforcers, maar in de huidige NHL is hun rol uitgespeeld. Tien jaar geleden stonden ze onder leiding van Peter Laviolette nog een keer in de Stanley Cup Final, maar dat bleek toch vooral het jaar waarin de Chicago Blackhawks hun eerste Cup sinds ’61 pakten. De laatste jaren was het behelpen in Philly en keken de Flyers-fans jaloers naar de Phillies en de Eagles. Met Claude Giroux, Sean Couturier, Travis Konecny en Carter Hart waren de Flyers dit seizoen weer op weg naar de play-offs. Het coronavirus lijkt echter anders te beslissen.

Cover Photo: Steve Babineau/Getty Images

Nederlanders in de Amerikaanse voetbalcompetitie

0

—ADVERTORIAL—

De Amerikaanse voetbalcompetitie staat niet echt bekend om voetballen op topniveau. Toch is de MLS de laatste jaren aan kwaliteit aan het winnen. Mede dankzij goede salarissen trekken steeds meer topvoetballers naar Amerika om daar enkele seizoenen te voetballen en natuurlijk om hun banksaldo even goed te spekken. Ook Nederlandse spelers weten de weg naar de Amerikaanse MLS te vinden. Niet alleen nu, maar ook in het verleden, hebben Nederlanders in Amerika gevoetbald.
Wij hebben er tien opgezocht. Deze tien Nederlanders speelden tijdens hun actieve loopbaan in de Amerikaanse MLS. En we gaan daarbij dieper in op de volgende vraag. Welke rol speelden zij in de successen van het Nederlands elftal? En speelden zij ook in Oranje terwijl ze actief waren in Amerika? Het antwoord is nee, niet vaak, maar er zijn uitzonderingen.
De eerste die we gaan bekijken speelt er pas net, en dat is Jurgen Locadia,. De voormalig spelers van PSV speelt dit jaar op huurbasis voor FC Cincinnati. Betekent dit het einde van zijn carrière, of gaat de spits misschien zelfs nog een rol spelen in Oranje? Wie weet is hij de spits die de kansen van het Nederlands elftal tijdens het EK 2021, dat een jaar uitgesteld is door het Coronavirus, wel positief kan beïnvloeden. Al zal die kans een stuk kleiner zijn omdat volgend jaar Depay, Malen en Bergwijn weer hersteld zullen zijn van hun blessures.
Of anders onze nummer twee Siem de Jong, de pinchhitter van Ajax die momenteel ook in Amerika speelt. Kan hij daar zijn carrière nieuw leven inblazen en blijft hij zichtbaar voor bondscoach Ronald Koeman?
Welke oranje-spelers speelden ook in de MLS?
Het was niet heel makkelijk om spelers te vinden die actief zijn geweest in het Nederlands elftal en ook in de Amerikaanse MLS hebben gespeeld. Toch hebben we er nog acht gevonden:

1. Johan Cruijff

De bekendste van allemaal is natuurlijk Johan Cruijff. Hij speelde eind jaren zeventig/begin jaren tachtig enkele jaren in de Amerikaanse competitie, die toen nog de NASL heette. Cruijff was destijds overigens al niet meer actief voor het Nederlands elftal.

2. Johan Neeskens

Ook de tweede Johan was actief in Amerika. In tegenstelling tot Cruijff speelde Neeskens echter wel nog in Oranje toen hij actief was voor New York Cosmos. Hij speelde in die tijd nog twee oefenduels voor Oranje. Hij speelde enkele jaren later ook nog voor twee andere clubs is Amerika.

3. Willem van Hanegem

Inderdaad, ook Willem van Hanegem speelde een jaar in de Amerikaanse competitie. Hij speelde in 1979 bij de Chicago Sting. Hij speelde destijds echter niet in Oranje. Toen hij daarna terugkeerde bij Utrecht was hij nog wel eenmalig international.

4. Danny Koevermans

We komen wat dichter bij de huidige tijd, en ook daar zien we spelers die zowel in Oranje speelde als in de Amerikaanse competitie, die inmiddels de Major League Soccer (MLS) heet. Danny Koevermans speelde vier interlands en was tevens speler van Toronto FC.

5. Dave van den Bergh

Speelde die dan in oranje? Jazeker, onder Marco van Basten mocht buitenspeler Dave van den Bergh in 2005 opdraven in Oranje. Hij speelde toen voor FC Utrecht. Niet veel later vertrok hij naar Amerika en speelde daar bij drie clubs.

6. Victor Sikora

Ook de kleine buitenspeler was zowel actief voor Oranje als in Amerika. In de tijd dat hij bij Ajax speelde was hij international en aan het eind van zijn carrière speelde hij nog een jaar voor FC Dallas, waarna hij zijn actieve loopbaan afsloot in Australië.

Nigel de Jong (wikipedia)

7. Nigel de Jong

Waarschijnlijk de beste speler uit de moderne tijd die in Amerika gevoetbald heeft. Nigel de Jong was na zijn actieve loopbaan in Europa op zoek naar nieuwe uitdagingen en zocht zijn heil onder meer in Amerika. De 81-voudig international speelde toen echter al niet meer in het Nederlands elftal.

8. Kenneth Vermeer

De laatste speler die actief is in Amerika. De vijfvoudig international verruilde Feyenoord voor Los Angeles in de MLS. Of hij nog opgeroepen wordt voor Oranje valt te betwijfelen.

Coverfoto: pixabay

2020 NFL Draft Prospects: Defensive End/EDGE


Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De drie op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen.De tweede verdedigende positie die besproken wordt is Defensive End/EDGE, met in de spotlights de meest getalenteerde speler in de 2020 NFL Draft.


CHASE YOUNG – OHIO STATE

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 120 kg | Junior


Hij is zonder enige twijfel de meest getalenteerde speler in de aankomende draft. Afgelopen seizoen kende Chase Young bij de Buckeyes één van de beste seizoenen die een defensieve speler in college ooit gehad heeft. Tijdens zijn eerste seizoen liet hij in negen duels al leuke dingen zien en in 2018 waren zijn statistieken al bizar te noemen. In 2019 deed Young er echter nog een schepje bovenop. De master achter de line of scrimmage noteerde 21 (!) tackles voor een loss en 16.5 sacks in 12 duels. En dan hebben we het nog niet eens gehad over zijn zeven forced fumbles van afgelopen seizoen.

THE GOOD: ATLETISCH VERMOGEN | EXPLOSIVITEIT | HANDTECHNIEK | PASS RUSH | FUMBLES CREËREN

De grootste kwaliteit van Chase Young is natuurlijk pass rush. Zelden zie je Chase Young compleet kansloos gelaten worden door een OL. De enige manier voor een OL om hem tegen te houden is meestal door hem naar buiten te duwen (wat Chase Young dan ook vaak overkwam) of een penalty te incasseren. Wat maakt Chase Young zo’n goede pass rusher? Twee dingen. Ten eerste: zijn explosiviteit.

Dankzij deze explosiviteit heeft hij vlak na de snap meestal al een stap of twee voor op de OL, waarna hij kan doen en laten wat hij wil. Zoals hierboven zichtbaar is, is hij in dit geval zo explosief dat hij niet eens zijn tweede kwaliteit nodig heeft en gewoon onder de OL door kan voor een sack. Zijn tweede kwaliteit, zijn handtechniek, is echter de voornaamste reden dat hij 16.5 sacks noteerde afgelopen seizoen.

De explosiviteit is ook in zijn handtechniek duidelijk zichtbaar. Zo snel als dat hij vertrekt, zo snel gebruikt hij ook zijn handen om de handen van de OL uit te schakelen en zo een mogelijkheid te creëren om erlangs te gaan. En dan maakt het niet uit of het via de buitenkant is (zoals bij het eerste voorbeeld) of dat hij via de binnenkant gaat (zoals hierboven).

MOBILITEIT

Dankzij zijn mobiliteit is hij ook extreem succesvol in cross routes. Hij start dan aan de buitenkant, laat een DT of DE zijn werk doen en kruist hem vervolgens. Dit zorgt voor verwarring bij de OL, waardoor er gaten ontstaan. Young kan dan vervolgens aan het werk.

En dan zijn er ook nog de momenten dat hij impact heeft op de wedstrijd (en op de QB) zonder dat daar statistisch gezien iets van te merken valt. Dingen als doubles teams creëren (waardoor teamgenoten meer ruimte krijgen) en het veranderen van de kwaliteit van de pass van de QB zijn van groot belang.

FUMBLES

Wat opvalt is dat Young bij sacks niet altijd voor de QB gaat, maar voor de bal. De zeven geforceerde fumbles van afgelopen seizoen laten dat ook zien. Dit is niet alleen wederom bewijs van zijn elite handtechniek, maar ook van zijn football IQ.

Tot slot is Chase Young alles behalve een elite run defender, maar zeker achter de line of scrimmage (waar hij dus vaak te vinden is) is hij uitstekend in het uitschakelen van de running back.

THE BAD: POSITIONERING RUN DEFENSE | WISSELVALLIG IN GROTE DUELS

Maar we hebben wel degelijk wat te klagen. Niemand is ten slotte perfect. In de running game is Chase Young (zeker tegen betere tegenstanders) zeker niet zo succesvol als dat hij zou kunnen zijn. Dit komt vaak omdat hij niet in de juiste positie staat, waardoor het maken van een play onmogelijk wordt. Echter komt dit ook deels doordat teams (zeker Wisconsin en Clemson aan het einde van het seizoen) zich begonnen te focussen op het uitschakelen van Chase Young.

En dit deden ze niet door middel van double teams (want dat gaat niet werken) maar door alle plays (vooral in de running game) zo ver mogelijk van Chase Young te laten plaatsvinden of de bal snel uit de handen van de QB te laten gaan. Dit is tevens de impact die Chase Young dus heeft zonder dat daar statistisch gezien iets van terug te zien is.


K’LAVON CHAISSON – LSU

Leeftijd: 20 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 113 kg | Junior


Er mag geen twijfel over bestaan: Chase Young is de beste DE/EDGE van deze draft. De tweede optie is echter ook een gegarandeerde first rounder. K’Lavon Chaisson heeft wellicht wat meer vraagtekens achter zijn naam staan, maar de 20-jarige EDGE/OLB heeft wel iets wat Chase Young niet heeft: multifunctionaliteit. Zijn eerste seizoen bij LSU verliep aardig, maar zijn tweede seizoen was na één wedstrijd al voorbij. In 2019 liet hij vervolgens pas echt zien wat hij in 13 wedstrijden allemaal kan: 60 tackles, 13.5 TFL en 6.5 sacks. Zeker geen Chase Young stats, maar meer dan verdienstelijk. Zeker als je weet dat zijn kwaliteiten ergens anders liggen.

THE GOOD: RUN DEFENSE | HANDTECHNIEK |  COVERAGE | CONSTANT ACTIEF

Daar waar de kracht van Chase Young overduidelijk pass rush is, is dat bij Chaisson run defense. Hij is, met afstand, de beste run defender in deze draft. We zouden hieronder wel tien momenten uit alleen al de duels vs Alabama en Auburn kunnen laten zien waaruit duidelijk wordt waarom hij zo’n goede run defender is. Dit doet hij allemaal vanaf de zijkant, van waaruit hij zijn multifunctionaliteit het beste tot zijn recht kan laten komen.

Wat maakt Chaisson zo’n goede run defender? Ten eerste is hij extreem geduldig. Hij wacht vanaf de zijkant net zolang totdat hij weet waar de running back heen gaat (zoals hierboven) of waar de bal zich bevindt bij een handoff (zoals hieronder). Vervolgens maakt hij de tackle of zet hij de QB onder druk.

Echter kan Chaisson zijn directe tegenstander ook gewoon vanaf de snap verslaan en vervolgens plotseling tegenover de RB staan voor een TFL of een open veld tackle.

Een andere grote kwaliteit van Chaisson is dat hij constant bezig blijft en de bal in de gaten blijft houden. Als hij in eerste instantie goed wordt geblokt of niet goed in positie staat, geeft hij niet op. Als de RB of QB vervolgens alsnog in beeld komt, maakt hij de play.

PASS RUSH EN COVERAGE

Een extra bonus bij Chaisson is zijn coverage skills. Chase Young zal in de NFL niet vaak in dit soort situaties komen, maar Chaisson kan in sommige gevallen prima de slot verdedigen. Vaak zagen we hem bij LSU dan ook TE’s, slot receivers en flat routes coveren. En ondanks dat hij soms een verdwaalde indruk maakte, vulde hij dit meer dan degelijk in.

Chaisson zit qua pass rush zeker niet op het niveau van Chase Young (wie wel), maar met 6.5 sacks en behoorlijk wat QB hurry’s was hij zeker niet onzichtbaar. Hij is niet extreem explosief, maar dankzij zijn handtechniek weet hij toch regelmatig de QB neer te halen.

THE BAD: EEN JAAR GEPRESTEERD |  EENZIJDIGE HANDTECHNIEK IN PASS RUSH  | KRACHT

Chaisson had als pass rusher echter een stuk meer succes kunnen hebben. Dankzij zijn eenzijdige techniek (wat zeker tegen betere tegenstanders door OL wordt afgestraft) werd hij voorspelbaar en wisten OL wat ze konden verwachten. Zelfs op dit soort momenten versloeg hij ze soms, maar in de NFL zal dit minder gaan gebeuren. Hij zal dus niet constant alleen de swimming move naar de buitenkant moeten maken maar ook meerdere technieken moeten leren om op NFL-niveau in pass rush succesvol te kunnen zijn.

Daarnaast mist Chaisson de pure kracht waar bijvoorbeeld Chase Young wel over beschikt. Daar waar Young OL naar achter kan duwen en zich door blocks heen kan beuken, zul je Chaisson dat een stuk minder snel zien doen. Chaisson lijkt in de NFL dan ook meer op een EDGE of OLB (mede dankzij zijn coverage skills en run defense) dan op een DE. Chase Young daarentegen is een echte DE die zo af en toe EDGE kan spelen.
Tot slot nog de onzekerheid over zijn prestaties. Want 2019 was fantastisch, maar in tegenstelling tot Chase Young heeft hij het maar één jaar laten zien. Weliswaar op het hoogste CFB-niveau dat er bestaat, maar toch. Het is iets om rekening mee te houden.


A.J. EPENESA – IOWA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.98 m | Gewicht: 127 kg | Junior


Achter de twee hierboven genoemde spelers wordt het echter een stuk interessanter. Want wie is de best of the rest? A.J Epenesa lijkt van alle DE/EDGE spelers in deze class de grootste kans te hebben om aan het einde van de eerste ronde gekozen te worden. Epenesa kan op een paar vlakken en qua positie vergeleken worden met Chase Young. Ondanks dat de statistieken en prestaties van Young (in dezelfde conference) weliswaar indrukwekkender zijn, is Epenesa toch een andere soort speler. Epenesa lijkt vooral in een 3-4 systeem goed tot zijn recht te komen, terwijl Young in zowel 4-3 als 3-4 een impact kan hebben. Na een aardig 2017 seizoen begon Epenesa in 2018 op een bizar hoog niveau te presteren. Op TFL na verbeterde hij afgelopen seizoen deze statistieken met speels gemak. 49 tackles, 14 TFLO en 11.5 sacks.

THE GOOD: KRACHT | PASH RUSH | FORCEERT FUMBLES

De manier waarop hij bij de QB komt, wat net zoals bij Chase Young zijn grote kwaliteit is, is echter compleet anders als die van de meest getalenteerde speler van deze draft. Epenesa gebruikt zijn pure kracht om bij de QB te komen. Zijn handen gebruik hij dan ook voornamelijk om de OL net zo lang naar achter te duwen totdat hij bij de QB is of hij een move kan maken om hem uit de weg te ruimen.

Soms (zoals hierboven) resulteert dat niet in een statistiek, maar het zorgt er wel voor dat de QB zich minder comfortabel voelt en passes gaat haasten. Toch zijn het vooral de momenten als hieronder waarin Epenesa wel bij de QB weet te komen die opvallen.

DOUBLE TEAMS

Zelfs als hij twee OL op zich heeft staan, verandert hij niet van tactiek en techniek. Hij blijft vechten, blijft zijn handen gebruiken en weet vervolgens (zoals hieronder zelfs vs twee OL) alsnog de QB onder druk te zetten. Op pure kracht is er geen betere in deze draft.

Toch maakt Epenesa soms ook gebruik van zijn explosiviteit en handtechniek om langs een OL te komen en zo op simpele wijze de QB neer te kunnen halen. Dit bewijst dat hij wel degelijk beschikt over de explosiviteit die op het hoogste niveau nodig is.

RUN DEFENSE

Is op zijn zachts gezegd niet zijn kracht. Het gaat te ver om hem hier als zwak te bestempelen, want momenten zoals hieronder vinden wel degelijk een paar keer tijdens het seizoen plaats. Het is niet voor niets dat hij de afgelopen twee seizoenen 16.5 en 14 TFL had.

THE BAD: ATLETISCH VERMOGEN | TECHNISCH GELIMITEERD | INCONSISTENTE RUN DEFENSE

Toch zijn er zeker wat zorgen. Zoals hierboven al gezegd is run defense zeker niet zijn grootste kwaliteit. Nou maakt hij dit goed met zijn pass rush, dus zo’n groot probleem zal het niet zijn. Het is echter wel interessant om te bekijken waarom hij hier zo inconsistent is. Het heeft vooral te maken met zijn inschattingsvermogen bij handoffs (zoals hieronder) en het atletisch vermogen dat ontbreekt om snel te handelen en te herstellen. Wat dat betreft heeft Chaisson eerder in dit artikel een snelle cursus run defense gegeven. En dan wordt ook meteen duidelijk wat Epenesa mist.

Dankzij een inschattingsfout (zoals hierboven), die vooral ontstaat door enthousiasme en het niet beschikken over genoeg geduld om de play af te wachten, staat hij vaak uit positie om een RB uit te schakelen. Hij heeft dus tevens niet het atletisch vermogen om zich snel aan te passen en alsnog een impact te kunnen maken.
Daarnaast lijkt hij ook technisch wat gelimiteerd te zijn. Epenesa moet het vooral van zijn kracht hebben en zal (vergeleken met bijvoorbeeld Young) vooral op deze manier QB onder druk moeten gaan zetten.


OVERIGE DE/EDGE CLASS


Naast E.J Epenesa maakt ook Yetur Gross-Matos (Penn State) een kans om in de eerste ronde gekozen te worden. Hij schommelt, zoals het er nu voorstaat, tussen het einde van de eerste ronde en het begin van de tweede. Gezien zijn productie is de allround junior een first round pick: 9.0 sacks, 14.5 TFL. Zet hem qua speelstijl in de categorie Chase Young, maar dan met wat meer run defense.

Vervolgens zijn er in de tweede ronde en daarna nog genoeg DE/EDGE die in de NFL een grote impact zullen hebben. Jon Greenard (Florida) is een hitter en playmaker puur sang met extreme snelheid en explosiviteit, Curtis Weaver (Boise State) is een bizarre atleet voor zijn postuur die afgelopen seizoen ineens boven de tien sacks uit wist te komen en Terrell Lewis (Alabama) hoort qua talent eigenlijk in de eerste twee ronden thuis. Zijn blessuregeschiedenis helpt echter niet mee.
Verder mogen ook Marlon Davidson en James Lynch (Auburn en Baylor) als DL hier wel genoemd worden. Davidson speelde namelijk bij Auburn vooral als DE/EDGE en James Lynch heeft alle tools om dat ook te kunnen.

OVERIGE OPTIES

Bradlee Anae (Utah) is een trash talker en een fysieke speler die steeds beter is geworden als allrounder, Jason Strowbridge (North Carolina) zijn kwaliteit ligt voornamelijk in de run defense en zijn fysieke kracht en Kenny Willekes (Michigan State) en Jabari Zuniga (Florida) zijn gifkikkers puur sang met veel snelheid en explosiviteit. Zuniga is echter vooral een goede run defender, daar waar Willekes als allrounder gezien mag worden.

SPORTAM DE/EDGE RANKING

1: Chase Young | 2: K’Lavon Chaisson | 3: Yetur Gross-Matos | 4: E.J. Epenesa | 5: Jon Greenard | 6: Curtis Weaver | 7: Marlon Davidson | 8: Bradlee Anae  | 9: Terrell Lewis | 10: Kenny Willekes

(Top/Cover Photo: Jay LaPrete/AP)

Season Preview 2020: Houston Astros

0


Het slot van van de 30-in-30 Season Preview-reeks is aanstaande. De laatste stop voor de verdedigend wereldkampioen is de runner-up van vorig seizoen: de Houston Astros. Na een bloedstollende World Series waar de Astros in zeven wedstrijden ten onder gingen, verliepen de daaropvolgende maanden onrustig in Texas. De vraag is dan ook: Zijn de Houston Astros wel klaar zijn om hun divisietitel en AL Pennant aankomend seizoen te verdedigen?

UITGELEKT SCHANDAAL EN SLAPPE EXCUUSRONDE

Na lang en zorgvuldig onderzoek was het veelbesproken sign-stealing schandaal natuurlijk de headline van de wintermaanden in Houston. Achter de behaalde titel van 2017 kan volgens velen een astrix achter worden geplaatst, maar het verleden kan niet ongedaan worden gemaakt. Richting de toekomst werden de ‘Stros dan ook gestraft. Het kostte de kop van GM Jeff Luhnow en Manager A.J. Hinch naast diverse andere sancties. De spelers bleven echter buiten schot, tot grote onvrede van hun collega’s.
Tijdens Spring Training spraken nagenoeg alle kopstukken van het spelersgilde zich uit over de kwestie, waarbij vooral het oncollegiale gedrag en onsportieve voordeel dat was verkregen werd benadrukt. De Astros deden het af met een formeel (maar weinig oprecht) excuus en het wijzen naar andere teams die zich ook bezig zouden hebben gehouden met vergelijkbare praktijken. Dat Astros het komend seizoen hierdoor niet alleen opnemen tegen de 30 MLB-teams, maar ook tegen alle fanbases bleek tijdens Spring Training. Veel spelers werden uitgejouwd en geconfronteerd met het gedrag wat zij hadden getoond.

FAMILIAR FACES AND GOODBYES

Een nieuwe GM en Manager moesten worden aangesteld. De manager is een oude bekende die voor het laatst werkzaam was als manager bij de Washington Nationals, Dusty Baker. James Click, voorheen actief bij de Tampa Bay Rays, is de nieuwe GM.

Dusty Baker (AP Photo/Michael Wyke)

Met circa negen aflopende contracten vertrok een aardig aantal spelers uit Houston. Gerrit cole is de grootste naam van de spelers die afzwaaiden. Al vrij snel na game 7 werd duidelijk dat Cole zich niet kon vinden in de beslissingen van de manager en dat hij zijn heil elders ging zoeken. Van outfielder Jake Marisnick werd ondanks een doorlopend contract ook afscheid genomen. Hij werd geruild naar de Mets in ruil voor twee talenten.
Qua nieuwelingen bleef het beperkt tot twee contractverleningen. Catcher Martin Maldonado kreeg een tweejarige deal ter waarde van zeven miljoen dollar. Reliever Joe Smith tekende eveneens voor twee jaar. Hij ontvangt acht miljoen dollar. Verder werd er één trade gemaakt om werper Austin Pruitt van de Tampa Bay Rays aan te trekken en werd in Dustin Garneau een back-up catcher gecontracteerd.

LINE-UP LOADED

Aangezien er weinig nieuwe gezichten in Texas zijn, is de line-up ongewijzigd. Offensief gezien is daar ook weinig aanleiding toe, want de Houston Astros behoren de laatste jaren tot de top teams qua statistieken op dat gebied. Net als in 2017 noteerde de ‘Stros in 2019 het hoogste OBP en OPS van de MLB. Het team eindigde derde in de league qua runs scored en homeruns. Dit seizoen zal moeten blijken in welke mate dit te danken is aan elektronische hulpmiddelen, maar afgaande op de home/road splits van het team in de laatste drie seizoenen zou dat mee kunnen vallen.

In het infield neemt Martin Maldonado plaats achter de thuisplaat. Yuli Gurriel en José Altuve bezetten respectievelijk het eerste en tweede honk. Carlos Correa is de kortestop. Het derdehonk neemt de grote man van 2019 voor zijn rekening, Alex Bregman. Bregman was afgelopen seizoen met een 9.1 WAR een van de belangrijkste spelers van het team. Hij zette een slashline van .296/.423/.592 neer en een persoonlijk record van 41 homeruns. Dat was genoeg voor de man uit Albuquerque om de Silver Slugger award voor zijn positie te winnen. Daarnaast eindigde hij als tweede in de MVP-race.
De lead-off hitter en center fielder is nog steeds George Springer. Hij wordt in het outfield vergezeld door Josh Reddick en Michael Brantley. DH is de AL Rookie of the Year van 2019 Yordan Alvarez.In zijn debuutseizoen sloeg Alvarez 37 homeruns met een .313/.412/.655 slashline in 87 wedstrijden.

ROTATIE LIGHT

Met Justin Verlander en Zack Greinke bovenaan de rotatie bezitten de Houston Astros een sterke 1-2. Hoewel beide werpers zich meer aan het einde dan aan het begin van hun carrière bevinden, zijn de statistieken nog altijd ace-waardig. Verlander, die doorgaans weinig fysieke klachten heeft, kampte in Spring Training met triceps- en liesklachten. De Cy Young winnaar van 2019 moest aan dat laatste geopereerd worden, waardoor onder normale omstandigheden de Astros een flink gat moesten opvullen. Door de huidige crisis kan J.V. rustig herstellen (minimaal zes weken benodigd).

Zack Greinke (Photo by F. Carter Smith)

De overige namen waaruit de rotatie zal bestaan zijn José Urquidy, Lance McCullers Jr. en Josh James of nieuwkomer Austin Pruitt. Slechts één van deze werpers gooide meer dan 100 innings op het hoogste niveau in zijn carrière, namelijk McCullers Jr. Daarmee is de achilleshiel voor komend seizoen ook blootgelegd. Mochten Verlander of Greinke in de problemen komen, dan is de spoeling dun en onbewezen.
In de bullpen zijn met de contractverlenging van Joe Smith geen wijzigingen te verwachten. Roberto Osuna zal ook komend seizoen fungeren als closer in Houston.

CONCLUSIE

Waar de line-up van de Houston Astros uit dezelfde namen bestaat als vorig seizoen, heeft de rotatie met het vertrek van Cole een jasje uitgedaan. Wat de echte kwaliteit blijkt van de spelers zonder elektronisch hulpmiddelen, moet blijken als het seizoen begint. Een factor die het er niet gemakkelijker op maakt, is de kritiek die het team over zich heen gaat krijgen bij uitwedstrijden. Toch lijken de ‘Stros met deze offense nog steeds een goede kanshebber om de AL West te winnen. De extra tijd die nu verkregen wordt door de corona-crisis, werkt in ieder geval niet tegen Houston. Het geeft Verlander de tijd om te herstellen en het schandaal de kans om meer in de vergetelheid van mensen te raken.

Coverfoto: Archief