Elk jaar zijn er toch teams die ons als MLB-fans weten te verrassen, zowel in positief als in negatief opzicht. De Arizona Diamondbacks behoorden tot de eerste categorie. Ondanks dat een rebuild aanstaande leek, streed de ploeg in 2019 lang mee om een plek in de play-offs. We kijken nu vooruit naar de kansen van de club in 2020 in onze Diamondbacks preview.
2019
Het hierboven genoemde rebuilden kwam beter gezegd neer op reloaden. Paul Goldschmidt — op Randy Johnson na de meest waardevolle speler in franchise history — vertrok in het offseason naar de St. Louis Cardinals. De andere superster, Zack Greinke, zou pas halverwege het seizoen z’n spullen pakken in een grote trade met de Houston Astros. Vooral door de trade van Goldschmidt lagen de verwachtingen in de woestijn niet al te hoog.
Toch presenteerde GM Mike Hazen niet alleen een respectabel team, maar samen met coach Torey Lovullo kwam er zelfs een ploeg die lang meedeed om de play-offs. 85-77 was uiteindelijk het verdict na 162 wedstrijden, waarmee de D-backs tweede werden in de NL West. De snakes kwamen net tekort voor een wild-card.
Met die 85 overwinningen boekten ze er meer dan bijvoorbeeld de Phillies (81) en de Cubs (84), twee teams die met veel hype het seizoen in kwamen. Wat te denken van divisiegenoot San Diego? Ondanks al hun aanwinsten en jonge talenten kwamen zij bij lange na niet in de buurt van Arizona.
NIEUWE STER & MADBUM
Dat kwam vooral omdat er veel nuttige spelers opstonden en er zelfs een potentiële superster werd ontdekt in de persoon van Ketel Marte. De 25-jarige Dominicaan brak door als een komeet en deed dingen die hij nooit eerder had gedaan: 32 homeruns, 92 RBIs en een OBP van .389. Marte had een fenomenaal seizoen. Zodoende lijkt het vertrek van Goldschmidt de deur te hebben geopend voor een nieuw gezicht die de komende jaren de franchise op aanvallend vlak kan dragen. MadBum zal voor het eerst in zijn carrière een ander uniform aan gaan trekken. (Mark J. Rebilas-USA TODAY Sports)
Dan is er natuurlijk nog Madison Bumgarner. De 30-jarige werper moet het gat opvullen dat Zack Greinke afgelopen seizoen achterliet. ‘MadBum’ tekende voor vijf seizoenen en 85 miljoen dollar in Arizona. Tegelijkertijd moet hij dienen als een mentor voor jonge armen als Luke Weaver (2.94 ERA in 2019, overgekomen in Goldschmidt-trade) en Zac Gallen (2.81 ERA, Marlins-trade). Hoewel Bumgarner de komende jaren wat achteruit zal gaan, zijn dit twee jongens die de komende jaren de rotation kunnen gaan leiden.
OFFENSE
Naast de fenomenale prestaties van Ketel Marte zijn er ook veel ogen gericht op Eduardo Escobar. Ondanks dat hij afgelopen jaar 30 werd, sloeg hij wel even 118 runs binnen en leidde hij MLB met tien triples. Hij zal samen met twee andere dertigers de dans gaan leiden aan de bovenkant van de line-up. Enerzijds doelen we daarmee op David Peralta, die vorig jaar een Gold Glove won, en op Starling Marte. De ‘andere’ Marte moet de ploeg een veelzijdige lead-off man geven, die makkelijk op minimaal 20 homeruns en 20 stolen bases uit kan komen en op snelheidsgebied het vertrek van Jarrod Dyson op moet vangen.
Een andere toevoeging op dit gebied is Kole Calhoun, die direct Adam Jones vervangt. Calhoun is inmiddels 32, maar sloeg wel 33 ballen over de hekken in 2019. Als hij dit jaar weer met zijn homerun-aantal boven zijn leeftijd uit kan komen, kun je ook hier wel spreken van een directe upgrade ten opzicht van de voorganger.
PROSPECTS
Qua prospects lijkt er niet direct wat aan te komen. Wat echter wel interessant wordt, is hoe catcher Carson Kelly (het andere onderdeel uit de Goldschmidt-deal) zich verder gaat ontwikkelen. Kelly (25) liet vorig jaar een goede indruk achter in zijn eerste volledige seizoen (18 HR plus een .348 OBP) en hoopt daar in 2020 op voort te kunnen bouwen. Let ook op Josh Rojas, die vorig jaar in de Greinke-deal overkwam. Het 25-jarige ‘Zwitsers Zakmes’ sloopte vorig jaar Triple-A pitching, maar had in de Majors nog wat moeite. Wellicht kan hij komend seizoen wel daadwerkelijk de stap maken.
ROTATION
Over de rotation is al veel gezegd. De komst van Madison Bumgarner en de aanwezigheid van jonge armen als Luke Weaver en Zac Gallen geven de burger moed in Arizona. De vergeten man in het verhaal is dan ook een beetje Robby Ray. De inmiddels 28-jarige Ray is ERA-technisch de afgelopen twee seizoenen achteruitgegaan (Van 2.89 in 2017 tot 4.34 in 2019), maar is altijd goed voor veel strikeouts. Wel loopt zijn contract na dit seizoen af, dus kan hij worden verkocht als Arizon toch instort. De rotation wordt uiteindelijk gecompleteerd door de ervaren Mike Leake, die wat betreft strikeouts het tegenoverstelde is van Ray. Innings eten is hier het devies en dat is iets wat Leake al redelijk onopvallend jarenlang doet. Robbie Ray is waarschijnlijk bezig aan zijn laatste jaar in Arizona. (Bron: CSN BAY)
Voordeel voor Arizona is dat hierachter genoeg kwaliteit zit om blessures op te vangen en er tegelijkertijd ook veel talent is om naar uit te kijken. Jon Duplantier (25) kreeg vorig jaar al een paar kansen en liet goede dingen zien, evenals Alex Young (26) die in 15 starts een prima 3.56 ERA noteerde. Dan zijn er nog de voormalig Astros-werpers Corbin Martin (24) en J.B. Bukauskas (23), die overkwamen in de Greinke-deal. Eerstgenoemde herstelt momenteel nog van Tommy John, terwijl Bukauskas ergens rond 2021 op het hoogste niveau wordt verwacht. Met andere woorden: genoeg armen achter de hand.
BULLPEN
Ook de bullpen behoorde, net als de offense, defense en rotation, tot de middenmoot van MLB. En wat betreft personele veranderingen is er op dit vlak niet heel veel gebeurt. Yoshihisa Hirano (vertrokken naar Seattle) is vervangen door Hector Rondon (Astros) en verder is Junior Guerra overgekomen van de Milwaukee Brewers.
Verder zal Archie Bradley wederom het seizoen openen als closer. Het kan best zo zijn dat veel van de eerder genoemde werpers — die in de rotation geen plek hebben — vanuit de bullpen een belangrijke rol gaan vervullen.
CONCLUSIE
Op papier beschikken de Arizona Diamondbacks over een team dat best mee kan doen om een plek in de play-offs. Het enige probleem is dat ze in de NL West spelen, waarin de Los Angeles Dodgers de torenhoge favoriet zijn. De Rockies en Padres azen op de plek achter LA.
Neem daarbij ook nog eens de sterk bezette NL East en NL Central en je snapt dat het Arizona op vele fronten mee moet zitten om een wild-card te kunnen veroveren. Niks is echter onmogelijk, zo lieten de Washington Nationals vorig jaar ook al zien. De kans lijkt echter aannemelijker dat Arizona ook in 2020 net tekort zal komen om het postseason te halen.
Tyler Seguin en de Dallas Stars zitten in een flinke vormdip. Ze verloren de laatste zes wedstrijden en scoren ontzettend moeilijk. (photo: Jerome Miron/USA Today Sports) Vorige week overleed op 84-jarige leeftijd Henri Richard. Net als zijn broer Maurice, naar wie de Rocket Richard Trophy is vernoemd, is Henri een legende in deze sport. Wij brengen deze week een ode aan deze voormalig captain van de Montreal Canadiens. In Dallas zitten ze middenin een losing streak, maar de oorzaak is snel gevonden. De Stars kunnen de weg naar de vijandelijke goal maar niet vinden. In de nieuwsberichten kun je lezen over het drukke weekend van Daniel Sprong en natuurlijk vergeten we Mika Zibanejad niet in de Top 5.
VEEL MEER DAN HET BROERTJE VAN
Vorige week werd de ijshockeywereld opgeschrikt door het overlijden van Henri Richard. De voormalig captain van de Montreal Canadiens werd 84 jaar. Henri was het jongere (en kleinere) broertje van Maurice “The Rocket” Richard en kreeg dan ook de bijnaam “Pocket Rocket” mee. Henri Richard was echter veel meer dan dat. Na zijn pensioen was hij onder meer ambassadeur van de Montreal Canadiens én Henri Richard heeft een record op zijn naam staan dat waarschijnlijk nooit meer verbroken wordt. De Hall of Famer won maar liefst elf (!) keer de Stanley Cup. Dit alles deed hij als speler van de Canadiens. Hij zou die club 20 jaar dienen. Een prestatie die ook slechts voor weinigen is weggelegd.
GOED VOORBEELD DOET GOED VOLGEN
Henri Richard werd geboren in 1936. Op dat moment was zijn broer Maurice al serieus bezig aan de weg te timmeren. Hij was al bijna 15 toen hij nog een broertje kreeg dat achteraf ook akelig goed met een stick overweg bleek te kunnen. In 1942-1943 debuteerde Maurice namens de Canadiens in de NHL. In 16 wedstrijden was de man, die later als The Rocket door het leven zou gaan, goed voor 5 goals en 11 punten. De kleine Henri keek de kunst af van zijn grote broer en besloot ook te gaan ijshockeyen. Als 15-jarige werd hij junior bij de Canadiens. Zijn broer was op dat moment al veelvoudig All-Star en had al meerdere seizoenen met zeker 40 goals in z’n bagage. Als junior had ook Henri de smaak van het scoren rap te pakken. Voordat hij de NHL betrad, was hij al twee keer topscorer van de QMJHL.
In 1955 was daar dan ook het debuut van de kleine Richard. Waar zijn broer als winger acteerde, daar kon Henri het best als center uit de voeten. Maurice had twee seizoenen nodig om zijn eerste Stanley Cup te winnen, maar voor Henri was het al in z’n eerste jaar raak. Het was het begin van een ongekende succesreeks voor de Canadiens. Tussen 1956 en 1960 won de club vijf keer op rij de Stanley Cup en de broers Richard maakten samen deel uit van deze dynasty. De oudste van de twee zat toen al in de nadagen van zijn carrière. Waar Maurice in 1944-1945 nog tot 50 treffers kwam, daar moest hij het in ’60 doen met 19 goals. In totaal zou The Rocket, in 18 seizoenen NHL, uitkomen op 544 goals en 966 punten.
GRENSVERLEGGEND
De eerste vijf seizoenen zaten de gebroeders Richard dus samen in de kleedkamer. Nadat Maurice in 1960 stopte, ging Henri nog even door. Ook zonder zijn grote broer bleken hij en de Habs in staat om Stanley Cups te winnen. Na de titel in 1960 bleef de prijzenkast weliswaar even dicht, maar aan het einde van de jaren zestig ging het opnieuw hard. De NHL werd in 1967 uitgebreid van de Original Six naar 12 teams, maar dat weerhield de Canadiens er niet van te blijven regeren met harde hand. Vlak voor die grote expansion trok Henri Richard nog even de aandacht naar zich toe. Zijn Habs speelden in de Stanley Cup Final tegen de Detroit Red Wings en in OT van Game 6 bezorgde Richard hoogstpersoonlijk de Canadiens hun vijftiende titel. Voor Henri Richard was ’t zijn zevende Stanley Cup.
In 1971, vlak voor hij het aanvoerderschap overnam van Jean Beliveau, was Richard beslissend in Game 7 door eerst de gelijkmaker en vervolgens de gamewinner te scoren tegen de Blackhawks. Twee jaar later werd hij pas de negende speler in de historie van de league die de grens van 1000 punten slechtte. In tegenstelling tot Maurice was Henri meer de man van de assist. Na 20 seizoenen en 1258 wedstrijden voor Montreal stonden er 1046 punten achter z’n naam. Daarvan kwamen er 688 middels een assist tot stand. De 1258 duels van Henri Richard zijn overigens nog altijd een clubrecord.
NA ZIJN LOOPBAAN
Tijdens zijn loopbaan, die duurde van 1955 tot 1975, won Henri elf keer de Cup. Op 10 december 1975 stuurden de Canadiens z’n rugnummer 16 met pensioen. Vier jaar later werd Henri Richard verkozen in de Hall of Fame. In 2017, tijdens het eeuwfeest van de league, werd de Pocket Rocket opgenomen in de lijst met 100 beste spelers aller tijden. Helaas was Henri Richard zelf op dat moment al ziek. Sinds 2015 leed één van de beste centers in de historie van de Canadiens aan Alzheimer. Op 6 maart 2020, bijna 20 jaar na broer Maurice, overleed de 1.70 meter lange Henri Richard. De man die bewees dat lengte niet van doorslaggevend belang is, zal door de fans in Montreal nooit worden vergeten.
DROOGTE IN DALLAS
Dallas stond al niet bekend als doelpuntenmachine, maar de laatste week maken de Stars het wel heel erg bont. Halverwege de maand februari leken ze een bedreiging te vormen voor St. Louis of Colorado in de strijd om de divisietitel, maar sinds het einde van die maand lijkt er een vrachtwagen vol zand in de motor te zitten. Defensief staat het nog altijd als een huis, maar er mag van Ben Bishop of Anton Khudobin niet worden verwacht dat ze, naast goals voorkomen, deze ook nog zelf gaan scoren.
GREEP NAAR DE MACHT…
Tot 16 februari ging het best oké met de manschappen van Rick Bowness. De beroerde seizoensstart (1-7-1) was al lang en breed vergeten, de trainerswissel had zeker geen negatieve gevolgen en de koppositie in de Central Division lag voor het grijpen. Ja, het scoren was al een tijdje het probleem maar in elk geval werkte de powerplay over het algemeen nog wel naar behoren. Tussen 3 februari en 15 februari werd een numeriek overwicht acht wedstrijden op rij verzilverd. Op 19 februari waren ze tegen de Coyotes zelfs 100% op de PP. Alleen de winnende goal van Jamie Oleksiak halverwege de derde periode kwam tijdens even strength. Corey Perry en Radek Faksa waren succesvol op de PP. Met de kennis van nu was dit een bijzonder belangrijke overwinning. Op dat moment leek het slechts een volgende zege op weg naar de scalp van de Blues.
Rond die tijd stonden de teams praktisch gelijk in de Central Division. Op 21 februari stonden de kemphanen in Dallas tegenover elkaar. De Stars vol vertrouwen, want zij hadden immers vijf van de laatste zes duels gewonnen. St. Louis had zich net hersteld van een 5-game losing streak door de Devils en Arizona te kloppen. De coup die de Stars voor ogen hadden, kwam geen moment van de grond. De Blues bleken oppermachtig en vooral veel effectiever dan de ploeg van Bowness. Dallas kreeg thuis met 5-1 klop, maar niemand had op dat moment verwacht dat dit een nederlaag met gevolgen was. De koppositie die op dat moment voor het grijpen lag, is nu lichtjaren ver weg. De Stars kunnen zich zelfs geen hele lange losing streak meer veroorloven, want dan kunnen ze zomaar in het moeras voor de wildcard-plekken belanden.
…OF TOCH NIET
Het pak slaag werd nog wel weggespoeld. De Blackhawks en de Hurricanes werden door de Stars op de voor hen zo kenmerkende wijze verslagen. Weinig tegengoals en zelf net genoeg scoren om te winnen. Helaas voor Dallas was dit recept daarna uitgewerkt. Tegen de Bruins en opnieuw de Blues vonden ze zelf nog wel drie keer het net, maar in beide gevallen deed de tegenstander het met vier net iets beter. Na dit tweeluik werd het pas echt problematisch. De aanvallers leken het scoren verleerd en de special teams deden ook niet meer waarvoor ze betaald werden. De PP was 2-for-15 in de vier wedstrijden die volgden. De PK moest 13 keer aantreden en stond daarbij 5 goals toe. Dallas kreeg het zelfs voor elkaar om negen periodes op rij verstoken te blijven van goals.
Op 3 maart scoorde John Klingberg in de tweede periode tegen de Oilers (2-1 nederlaag in OT). Pas een week later, op 10 maart, scoorden de Stars pas hun volgende goal. Roope Hintz, die zelf ook vijf wedstrijden droog had gestaan, maakte in de derde periode tegen de Rangers (2-4 nederlaag) een einde aan een tijdsbestek van bijna 200 doelpuntloze minuten. Opvallend is dit wel. Wat expected goals betreft, zijn ze de laatste wedstrijden “gewoon” een goede middenmoter. In werkelijkheid gaat Dallas dusdanig slecht met de kansen om dat zelfs de Red Wings vaker scoorden tussen 21 februari en 11 maart.
Over het gehele seizoen gemeten, staan de Stars twintigste in de lijst met expected goals. Ook hier is de werkelijkheid minder rooskleurig, want alleen Detroit, LA en San Jose scoorden minder vaak. Drie teams die de play-offs al uit het hoofd hebben gezet. Qua scoring chances (10e) doen ze het dan weer veel beter.
ROAD TO THE PLAY-OFFS
Gaat het gebrek aan scorend vermogen de Stars opbreken? Voorlopig zitten ze nog wel goed met hun derde plek in de Central, maar de huidige losing streak moet zoals gezegd niet te lang gaan duren. Bishop (.920 sv%) en Khudobin (.930 sv%) konden de problemen in Dallas nog best lang maskeren. Met spelers als Tyler Seguin, Alexander Radulov, Joe Pavelski en Jamie Benn beschikken de Stars over gekende doelpuntenmakers. Stuk voor stuk zitten deze spelers echter (ver) onder hun gemiddelde schotpercentage.
Ze hoeven nog niet te wanhopen in Big D. Eerder dit seizoen waren ze in staat zich te herstellen van een slechte start en dan moeten ze zeker in staat zijn om deze dip te boven te komen. In de divisie bedraagt de voorsprong op Winnipeg, dat vierde staat, nog twee punten. Het gat met de tweede wildcard is op dit moment nog vier punten. Vancouver en Nashville hebben elk 78 punten.
TOP 5 OF THE WEEK
Het draaide deze week natuurlijk om Mika Zibanejad en wij zijn de Zweed ook zeker niet vergeten in onze Top 5. Ook Alex Ovechkin en Elias Pettersson voerden, geheel op eigen wijze, een kunststukje op. Dit kan ook gezegd worden over de laagvliegers in de NHL. St. Louis liep, uitgerekend tegen de Devils, weer eens tegen een nederlaag aan en dankzij een 6-game winning streak weten de Kings-fans even niet wat hen overkomt.
Het is onmogelijk om deze Top 5 te beginnen zonder de 5 goals van Mika Zibanejad tegen de Caps. De 26-jarige Zweed was vorige week en fuego tegen de Washington Capitals en was bijna in zijn eentje verantwoordelijk voor de 6-5 zege. Zijn Rangers hadden daar dan wel een OT voor nodig, maar dat stelde Zibanejad dan weer in staat in de voetsporen van de grote Sergei Fedorov te treden. Op 26 december 1996 scoorde Fedorov, net als Zibanejad, vijf keer in één wedstrijd en ook hij scoorde de winnende in OT. In beide gevallen was Washington overigens ook de tegenstander. Zibanejad toonde zijn topvorm al in februari, maar hij trekt dit moeiteloos door in maart. Over een paar weken zal blijken of het genoeg is om de Rangers het postseason binnen te loodsen.
Voor de tweede keer dit seizoen wonnen de St. Louis Blues acht wedstrijden op rij en wederom ging het mis in de negende. Tegen alle logica in verloor de titelverdediger vorige week met 4-2 van de New Jersey Devils. Met z’n 16e van het seizoen zette Jesper Bratt zijn Devils op voorsprong in de eerste periode. Na de treffer van Vince Dunn wilden de Blues orde op zaken stellen, maar het liep anders. Met z’n eerste treffer in de NHL zette Dakota Mermis de Devils op 2-1 en dat leek de laagvlieger zo te inspireren dat er na zestig minuten een meer dan verrassende 4-2 op het scorebord stond. Mermis is geen vaste klant in de NHL. De 26-jarige blueliner debuteerde op 2 november 2017 al in de league namens de Arizona Coyotes, maar wist daar geen vaste waarde te worden.
— Sporting News Canada (@sportingnewsca) March 9, 2020
Elias Pettersson bevestigt dit seizoen wat velen vorig jaar al dachten: de jonge Zweed kan akelig goed ijshockeyen. In 71 wedstrijden kwam Pettersson in zijn eerste jaar tot 28 goals en het kan bijna niet anders of dat persoonlijke record staat niet lang meer. Op 8 maart scoorde de center, thuis tegen de Columbus Blue Jackets, zijn 27e van deze jaargang. Helaas voor Pettersson en de Canucks was dit niet genoeg voor twee punten. Elvis Merzlikins was hersteld van zijn hersenschudding en stond een overwinning van Vancouver in de weg. Columbus won met 2-1 en strijdt nog altijd om een wildcard in het oosten. In de Western Conference maken de Canucks daar ook kans op, maar zij hebben ook nog zicht op een plek bij de beste drie in de Pacific.
The gift that keeps on giving. Alex Ovechkin leek even tegen zijn 700e aan te hikken, maar nu die eenmaal in de bagage zit is The Great Eight weer helemaal de oude. De Buffalo Sabres namen afgelopen maandag brutaal een 2-0 voorsprong, maar in de derde periode moesten ze met bewondering toekijken hoe Alex Ovechkin voor de aansluiting zorgde. De Rus scoorde zijn 48e van het seizoen (706 in totaal) en deed dit op magnifieke wijze. Dmitry Orlov zorgde zeven minuten voor tijd nog voor de gelijkmaker, maar meer dan een punt hielden de Caps niet over aan dit treffen. In de shootout maakten niet minder dan 14 spelers hun opwachting en na zeven rondes trokken de Sabres aan het langste eind.
Veel viel er dit seizoen niet te genieten voor de fans, maar de laatste weken hopen de Kings dit nog enigszins te compenseren. Voor de wedstrijd van afgelopen maandag tegen de Avalanche had LA al vijf duels op rij gewonnen. Mede dankzij deze knappe goal van Alex Iafallo werd een zesde zege aan die reeks toegevoegd. De ploeg die veroordeeld leek tot de rode lantaarn in deze divisie heeft na de zege op de Ottawa Senators die lantaarn in de divisie aan de Sharks gegeven. Martin Frk hielp de Kings woensdag met z’n gamewinner in de derde periode (3-2) aan de zevende zege op rij.
NIEUWS
OOK NHL NEEMT MAATREGELEN VANWEGE CORONA
Ook in de VS krijgt men voorlopig nog geen grip op het coronavirus. Samen met de overige sportbonden probeert de NHL de betrokkenen enigszins te beschermen door de deuren van de kleedkamers te sluiten voor de media. In het noorden van Californië gaat men een stapje verder. In Santa Clara, waar onder meer San Jose onder valt, zijn evenementen waarbij meer dan 1000 mensen samenkomen verboden. Voor de Sharks heeft dit voorlopig nog geen gevolgen, want zij spelen pas volgende week (19 maart) weer een thuiswedstrijd. De club laat wel weten dat er voorlopig nog geen wedstrijden geannuleerd worden, maar dat de situatie per dag bekeken wordt. De kans is groot dat het SAP Center leeg blijft als de Canadiens en de Bruins op bezoek komen.
NOG MEER ZORGEN VOOR BEDNAR EN AVALANCHE
Jared Bednar is even niet te benijden. Natuurlijk hebben de Avs net een 7-game winning streak achter de rug en lijkt het een kwestie van tijd voordat de ploeg voor het derde jaar op rij een ticket voor de play-offs veiligstelt. Toch zitten ze de laatste tijd even in de hoek van de spreekwoordelijke klappen. Letterlijk. Philipp Grubauer ligt er al enige tijd uit en voor Nazem Kadri en Matt Calvert geldt hetzelfde. Colin Wilson staat al veel langer aan de kant. Mikko Rantanen miste de laatste weken, maar lijkt voorzichtig op de weg terug. Deze week meldden zich nog twee sterkhouders in de ziekenboeg. Cale Makar miste onder meer de verloren wedstrijd tegen LA en in dat duel viel Nathan MacKinnon uit met een lower-body injury. De superster staat zo’n twee weken buitenspel. Cale Makar keerde terug tegen de Rangers (3-2 winst in OT).
SPRONG ASSISTENKONING
De Hershey Bears hebben een druk weekend achter de kiezen. Met zijn nieuwe club begon Daniel Sprong vrijdag 6 maart met een nipte 1-0 zege op de Hartford Wolf Pack. Eddie Wittchow scoorde vlak voor tijd de winnende. Een dag later, tegen dezelfde tegenstander, vielen wat meer goals. Opnieuw ging de zege naar de Bears (4-1) en dit keer had Sprong er een aandeel in. Hij gaf de assist op de 2-0 van Philippe Maillet. No rest for the weary en dus stond maandag 9 maart alweer de volgende wedstrijd op het programma. Op bezoek bij de Providence Bruins gingen de Bears na een shootout met 3-2 onderuit. Wederom was er een assist, z’n 21e in de AHL, voor Daniel Sprong, maar deze kwam pas drie seconden voor tijd. Matt Moulson sleepte een punt uit het vuur op aangeven van onze landgenoot.
ICYMI: The Bears claimed their fifth point of the weekend yesterday afternoon in Providence after Matt Moulson tied the score at 2-2 with 2.2 seconds left in regulation #HBHpic.twitter.com/cCcniyd88g
Het was een machtige opmars van de Philadelphia Flyers. Eentje die hen op de tweede plek in de Metropolitan deed belanden. Op 18 februari begonnen Claude Giroux en consorten met winnen en pas afgelopen dinsdag liepen ze weer eens tegen een nederlaag aan. De Boston Bruins maakten een einde aan de 9-game winning streak van de Flyers door met 2-0 te winnen. Voor Tuukka Rask betekende het z’n vijfde shutout van het seizoen. De Fin noteert met 2.12 ook het beste GAA in de NHL. Met de nederlaag tegen de B’s kwam er voor de Flyers een einde aan de langste winning streak in bijna vier jaar. In 2016 wonnen ze 10 wedstrijden op rij, maar bereikten ze uiteindelijk niet de play-offs. De langste streak uit de historie van de franchise dateert uit 1985. Tussen 19 oktober en 17 november werden toen 13 duels op rij gewonnen.
Het NBA-seizoen 2019-20 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en we blikken vooruit op de aankomende week.
4 MAART-10 MAART
DE STAND
Atlantic Division:
1: Toronto Raptors (46-18), 2: Boston Celtics (43-21), 3: Philadelphia 76ers (38-26), 4: Brooklyn Nets (30-34), 5: New York Knicks (20-45).
Central Division:
1: Milwaukee Bucks (53-12), 2: Indiana Pacers (39-26), 3: Chicago Bulls (22-43), 4: Detroit Pistons (20-45), 5: Cleveland Cavaliers (19-46).
Southeast Division:
1: Miami Heat (41-26), 2: Orlando Magic (30-35), 3: Washington Wizards (24-40), 4: Charlotte Hornets (22-42), 5: Atlanta Hawks (20-46).
IN DE SPOTLIGHTS
BROOKLYN NETS EN KENNY ATKINSON UIT ELKAAR
De Brooklyn Nets en hoofdcoach Kenny Atkinson hebben in onderling overleg besloten om het contract van Atkinson op te zeggen. Zaterdagochtend kwam het nieuws naar buiten dat beide partijen dit hadden besloten. Echter werd de avond er voor juist eenvoudig gewonnen van de San Antonio Spurs: 120-139.
De Nets kennen een rumoerig seizoen met veel blessures. Kevin Durant kwam het hele seizoen nog niet in actie en Kyrie Irving kwam dit seizoen slechts 20 wedstrijden op het veld. Echter kreeg Atkinson het gevoel dat de twee op de lange termijn niet verder wilde werken met hem. Uiteindelijk leidde dat tot het besluit dat hij vertrok uit Brooklyn. Zijn assistent, Jacque Vaughn, neemt vooralsnog zijn taken over.
Sinds het vertrek van Atkinson hebben de Nets hun beide duels gewonnen. De thuiswedstrijd tegen de Chicago Bulls werd gewonnen met 107-110. Afgelopen nacht wisten de Nets hun beste overwinning van het seizoen te boeken. Op bezoek bij de Los Angeles Lakers, die vier maal op rij hadden gewonnen, werd er nipt gewonnen dankzij een game-winner van Spencer Dinwiddie: 102-104.
ORLANDO MAGIC SLUITEN ROAD TRIP STERK AF
De Orlando Magic hebben een road trip van zes wedstrijden afgesloten met drie knappe zeges. De eerste drie wedstrijden werden verloren, maar er werd afgesloten met zeges tegen de Minnesota Timberwolves, Houston Rockets en Memphis Grizzlies. Door de zeges hebben de Magic nu 30 van hun 65 gespeelde wedstrijden gewonnen. Daardoor hebben de Magic een voorsprong van zes overwinningen op de Washington Wizards, de eerste achtervolger.
De Magic kennen het hele seizoen al een sterke verdediging. Echter kwam dit minder naar voren in de afgelopen overwinningen. Het waren juist de aanvallende kwaliteiten die de Magic de zeges brachten. Zes spelers wisten namelijk gemiddeld meer dan tien punten per wedstrijd te scoren. Daarnaast wisten vijf van de zes ook meer dan 50% van hun schotpogingenpogingen raak te schieten. Nikola Vucevic en Aaron Gordon waren de enige spelers die minder dan 50% van hun driepuntspogingen wisten raak te schieten, maar zij waren samen goed voor bijna 22 rebounds en 11 assists per wedstrijd.
DE TEGENVALLERS
BUCKS VERLIEZEN DRIE KEER OP EEN RIJ EN ANTETOKOUNMPO
De Milwaukee Bucks hebben een zeer slechte week achter de rug. Hoewel de week werd begonnen met een overwinning tegen de Indiana Pacers, werden de drie overige wedstrijden verloren. Daarnaast raakte sterspeler Giannis Antetokounmpo geblesseerd en moet hij minimaal een week toekijken.
Na de overwinningen tegen de Indiana Pacers namen de Bucks het op tegen de Lakers in Los Angeles. In de tweede helft tegen de Lakers viel Antetokounmpo op zijn rechterknie. Hij speelde de wedstrijd wel uit, maar zou uiteindelijk wel een MRI-scan ondergaan. Uit de MRI-scan bleek dat de Griek zijn rechterknie heeft verstuikt. Volgende week wordt hij verder onderzocht. Zonder Antetokounmpo lukte het de Bucks niet om te winnen. Op bezoek bij de Phoenix Suns en Denver Nuggets werd er tweemaal verloren.
SPELER VAN DE WEEK
Collin Sexton is door SportAmerika verkozen tot de Eastern Conference speler van de week. De jonge guard van Cleveland Cavaliers kende een zeer succesvolle week met gemiddeldes van 29.5 punten, 3.3 rebounds en 5 assists per wedstrijden. Daarnaast wisten de Cavaliers twee van hun vier gespeelde wedstrijden te winnen.
Sexton kende zijn sterkste wedstrijd tegen de Boston Celtics. Hoewel er met 112-106 werd verloren, maakte Sexton wel indruk met 41 punten, 3 rebounds en 6 assists. Daarnaast schoot hij 17 van zijn 30 schotpogingen raak. Ook in de overwinning tegen de Denver Nuggets kende Sexton een sterk optreden. Young Bull was goed voor 25 punten, 6 rebounds, 5 assists en 2 steals.
VOORUITBLIK
Aankomende week staan er weer meerdere mooie wedstrijden in de Eastern Conference op het programma. In de nacht van donderdag op vrijdag nemen de Boston Celtics en Milwaukee Bucks het tegen elkaar op. Hoewel dit zonder Giannis Antetokounmpo zal zijn, kan dit alsnog een spannende wedstrijd worden. Zaterdag nemen de Indiana Pacers en Philadelphia 76ers het op en de week wordt op maandag mooi afgesloten met een wedstrijd tussen de Miami Heat en Milwaukee Bucks.
Waar het afgelopen seizoen van de Boston Red Sox al kon worden beschreven als een World Series hangover, kwam de echte kater pas later. Het sign stealing-schandaal rond de Astros kostte de club manager Alex Cora en de eigen straf moet nog worden uitgesproken. Tel daarbij op het vertrek van superster Mookie Betts en publiekslieveling Brock Holt en je kunt wel uitrekenen dat er in Boston wel eens enthousiaster is uitgekeken naar de start van een seizoen.
2019: THE HANGOVER
Het afgelopen seizoen kwam de ploeg nooit echt op stoom. Er waren af en toe sterkere periodes, maar die konden nooit worden doorgezet. De fitheid van de rotatie liet het hele jaar te wensen over. Chris Sale, David Price en Nathan Eovaldi misten allemaal wedstrijden door blessures. Ook als deze drie werpers wel op de heuvel stonden, brachten ze niet wat je mag verwachten. Datzelfde gold eigenlijk voor bijna de gehele werpersstaf. Eduardo Rodriguez en Brandon Workman waren twee van de weinige lichtpuntjes.
Aan slag waren de Red Sox misschien iets minder dan in hun kampioensjaar, maar toch nog steeds van prima niveau. Xander Bogaerts en Rafael Devers waren de absolute uitblinkers. Dat heeft ook wel te maken met de extreem hoge verwachtingen rond Betts, want zijn WAR van 6,8 was ook in dit ‘mindere’ jaar het hoogst van de selectie. Ook JD Martinez viel met een OPS+ van 140 (met Bogaerts het hoogst) weinig te verwijten.
NIEUW REGIME
Nog voor het einde van het seizoen nam de organisatie afscheid van Dave Dombrowski. De club wilde duidelijk een nieuwe weg inslaan en stelde als zijn vervanger Chaim Bloom van concurrent Tampa Bay Rays aan. In tegenstelling tot Dealing Dave heeft hij in het verleden aangetoond met weinig middelen een goede selectie neer te kunnen zetten. Zijn eerste taak zou zijn om een beslissing te nemen omtrent het aflopende contract van Betts. Met de trade van Betts en Price naar de Dodgers kwam er een einde aan deze saga. Boston kreeg er met Jeter Downs, Alex Verdugo en Connor Wong drie prospects voor terug. Van de drie lijkt alleen Verdugo op korte termijn in Fenway Park actief te kunnen zijn.
LINEUP
Wie mogen we dan wel verwachten in de basisopstelling van de Red Sox? Na het vertrek van Betts zullen de rollen van Devers, Martinez en onze landgenoot Bogaerts nog belangrijker worden. Die laatste kwam vooralsnog nauwelijks in actie tijdens Spring Training. Hij zou echter voor Opening Day volledig hersteld moeten zijn van zijn enkelklachten. Wie niet hersteld zal zijn voor de start van het seizoen is Dustin Pedroia. De kans dat we de kleine tweedehonkman nog terugzien in de Major League wordt met elke terugval kleiner.
Waar de linkerzijde van het binnenveld vaststaat, geldt dat dus zeker niet voor de rechterkant. Voor die twee posities zal waarschijnlijk pas op het laatste moment de knoop worden doorgehakt. Mitch Moreland werd weer teruggehaald. Zijn verbintenis liep af deze winter, maar hij kreeg dus weer een nieuw contract aangeboden. Na een goed begin vorig jaar, zakte zijn vormpeil volledig in. Men blijft echter genoeg vertrouwen in hem houden om ‘m bij de groep te houden.
Hij zal de taken op het eerste honk delen met Michael Chavis. Wanneer Chavis niet het eerste honk bemant, schuift hij waarschijnlijk vaak door naar twee. Een andere optie voor deze positie is de nieuw aangetrokken José Peraza. Die zal in Boston de schoenen van de populaire Brockstar moeten vullen. Dat betekent ook inspringen in het outfield als dat nodig is. Christian Vazquez is na zijn sterke 2019 niet meer achter de plaat weg te denken. Wie zijn backup duties zal waarnemen is minder duidelijk. Jonathan Lucroy en Kevin Plawecki vechten op dit moment nog om dat plekje. Lucroy was op zijn best bij de Brewers onder nieuwbakken Red Sox-manager Ron Roenicke. Hij zou ook een optie als pinch hitter of eerstehonkman kunnen zijn.
BENNI BEING BENNI
In zijn eerste seizoenen groeide Andrew Benintendi uit tot een volwaardig lid van de Killer B’s, maar afgelopen jaar kwam er enigszins de klad in. Waar er eerder soms zelfs bold predictions opdoken over mogelijk meestrijden in de uitverkiezing tot MVP, hielden zijn prestaties in 2019 niet over. De hoop is dat hij sterker tevoorschijn komt uit deze mindere periode.
In wie de hoop al een beetje opgegeven is, is Jackie Bradley Jr. De outfielder is een geweldenaar in het veld, maar aan slag is hij te vaak de zwakke schakel. Soms schiet hij een paar weken volledig uit zijn slof met geweldige statistieken, maar meestal wordt zo’n hot streak al snel weer gevolgd door een (langdurige) slump. Elk jaar gaan er weer vele geruchten over een mogelijk vertrek van de Gold Glover, maar vooralsnog is hij nog steeds nergens naartoe. De derde plek in het buitenveld gaat naar Kevin Pillar of Alex Verdugo. Beiden nieuwelingen zijn natuurlijk een flinke achteruitgang ten opzichte van Mookie.
END OF SALE?
De onbetwiste ace uit de selectie is natuurlijk nog altijd Sale. Het blijft echter de vraag van Red Sox Nation van hem mag verwachten in 2020. Een pijnlijke elleboog houdt hem voorlopig langs de kant en het is nog verre van duidelijk wanneer hij terug kan komen. Tel daarbij op de blessuregeschiedenis van Nate Eovaldi en je hebt eigenlijk maar twee fitte starters. Aangezien Bloom genoemd wordt als bedenker van de opener, lijkt het niet ondenkbaar dat de Red Sox daar veelvuldig gebruik van zullen gaan maken dit seizoen.
Zelfs als de opener voor een deel van of misschien wel het hele seizoen een optie is, dan nog moeten er dus plekken worden ingevuld. Colin McHugh werd onlangs aangetrokken en zal waarschijnlijk een belangrijk pion worden voor manager Roenicke. In Spring Training maakt Ryan Weber een solide indruk. Vorig seizoen was hij echter allerminst een zekerheidje als hij op de heuvel stond, dus of hij de oplossing voor de lange termijn zal zijn, valt te bezien. Een andere naam die genoemd wordt is die van Brian Johnson. Voor hem geldt alleen eigenlijk hetzelfde als voor Weber. Een alternatief zou een free agent kunnen zijn, maar of men in Boston zit te wachten op de terugkeer van Clay Buchholz…
BULLPEN
Vorig jaar was de bullpen nog het grote vraagteken. Hoewel het voor de faithfull lang niet altijd zo leek, was dat nog de meest betrouwbare tak van het werpersgilde in Boston. Workman is uitgegroeid tot een legitieme optie als closer en Matt Barnes is een uitstekende set up man. Ook hier zal er voor McHugh waarschijnlijk een rol zijn weggelegd. De afgelopen seizoenen was hij voor de Astros vooral vanuit de bullpen actief. De andere plekken zullen worden ingevuld door veel bekende namen van vorig seizoen.
CONCLUSIE
Na deze winter lijken de Red Sox dichter bij de Toronto Blue Jays dan de Rays te staan. Dat zal een bittere pil zijn voor de fans uit Boston en omgeving. Toch is het vooralsnog niet mooier te maken. De club raakte haar geliefde manager en beste speler kwijt en heeft niet de prospects om dit verlies op te vangen. Met de blessuregevoelige pitchersstaf lijkt de selectie simpelweg over te veel vraagtekens te beschikken. Er zijn monsterseizoenen van jongens als Bogaerts, Devers en Martinez nodig om dat te compenseren. Misschien dat juist de tegenvallers van vorig jaar – Bradley en Benintendi – op kunnen staan om alsnog de aanval te openen op de gehate Yankees.
Tien jaar geleden begonnen de San Francisco Giants aan een tijdperk waarin binnen zes jaar maar liefst drie World Series-titels werden binnengehaald. De afgelopen jaren hebben ze echter de keerzijde van dat succes gevoeld. Dezelfde kern die ooit voor successen zorgde, is inmiddels weg uit San Francisco of niet meer zo goed. In deze 2020-preview kijken we in hoeverre de Giants weer terug kunnen keren richting succes.
2019
Tussen 2009 en 2016 eindigden de San Francisco Giants nooit lager dan derde in de NL West. Deze reeks werd in 2017 doorbroken, toen ze troosteloos laatste werden. Het is dan ook ietwat verrassend dat de ploeg vorig seizoen wel weer terug wist te keren op een top 3-plek, wat vooral kwam door een opleving halverwege het seizoen. Eind juli stond de ploeg namelijk nog 55-53 en leek er toch de stiekeme hoop dat de play-offs er nog in zaten. Uiteindelijk bleek echter, zoals iedereen eigenlijk al wist, dat dit team daar niet goed genoeg voor was.
Dit team had namelijk teveel kwetsbare plekken. Buiten ervaren rotten als Jeff Samardzija (3.52 ERA) en Madison Bumgarner (3.90 ERA) had geen enkele starter een ERA onder de 5.00. Het enige geluk was dat een solide bullpen met onder andere Will Smith, Reyes Moronta en Sam Dyson de zwakke starting pitching wist te verbloemen.
Waar het vooral mis ging, was het aanvallende aspect. De Giants hadden geen enkele vorm van solide stootkracht. Het feit dat Kevin Pillar met 87 RBI de team leader zou worden, zegt eigenlijk genoeg. Niemand bij San Francisco kon aanvallend echt een sterk seizoen neerzetten. Hierdoor kon de ploeg na de goede tussenstand van juli nooit echt doorzetten. De Giants haakten af.
AFSCHEID BOCHY & MADBUM
Dit betekende dat Bruce Bochy afscheid nam na een derde opeenvolgend seizoen zonder play-offs. Toch was het vooral een afscheidstournee met goede gevoelens. Bochy, die in 2007 overkwam van de San Diego Padres, had de stad en franchise immers drie World Series-titels (en vele andere memorabele momenten) bezorgd. Wat dat betreft heeft opvolger Gabe Kapler — die werd ontslagen door de Phillies — niet de makkelijkste klus aangenomen. Zijn prestaties zullen onbewust worden gelinkt aan het werk van zijn succesvolle voorganger. MadBum zal voor het eerst in zijn carrière een ander uniform aan gaan trekken. (Mark J. Rebilas-USA TODAY Sports)
Naast Bochy vertrok ook precies de speler die het meest wordt geassocieerd met het succesvolle tijdperk onder de geboren Fransman: Madison Bumgarner. Vanaf 2010 was hij jaar in jaar uit betrouwbaar in de rotation. Toch wordt hij vooral gezien als iemand die in de play-offs altijd thuis gaf en een groot aandeel had in de verschillende titels die werden behaald. Dat Bumgarner weggaat, zal sommige Giants-fans allicht niet dwars zitten na zo’n succesvolle periode. Dat hij naar divisie-opponent Arizona gaat zal de gemiddelde fan echter minder fijn vinden. OFFENSE
De offense behoorde vorig jaar dus in vrijwel alle bekende categorieën tot de slechtste vijf ploegen in MLB. Dan is de vraag natuurlijk: kan dat dit jaar veranderen? Om eerlijk te zijn, lijkt de kans klein. Een groot deel van de matige kern van vorig jaar is namelijk intact gebleven. Dat betekent dat de ploeg wederom zal leunen op de inmiddels bijna 35-jarige Evan Longoria, die op basis van zijn cijfers lang niet meer de dominante slagman is die hij in Tampa Bay was. Hij wordt bijgestaan door de overblijfselen van de World Series-kern: Buster Posey (33), Brandon Crawford (33) en Brandon Belt (31). Oh ja, en Pablo Sandoval (33) is er ook nog, maar hij sluit waarschijnlijk eind april pas aan vanwege blessureleed. Buster Posey, over uit de succesjaren (Bron: John Hefti-USA TODAY Sports)
Alsof de gemiddelde leeftijd van de slagploeg nog niet hoog genoeg lag, heeft GM Farhan Zaidi ook nog eens Hunter Pence terug naar de Bay Area gehaald. Het binnenhalen van de bijna 37-jarige outfielder, vorig jaar revivalend bij de Rangers, maakt wel duidelijk dat de verjongingskuur er wederom niet echt aan te pas komt.
Sterker nog, op basis van de beoogde starters en bankspelers zijn er slechts drie van de dertien die komend jaar niet de 30 passeren. De jongste van dat stel is Mauricio Dubon, vorig jaar nog de #5 prospect van de Milwaukee Brewers. Zaidi haalde hem in ruil voor Drew Pomeranz naar San Francisco. Op Dubon na is er verder weinig jeugd om naar uit te kijken, want #1 prospect Joey Bart (in 2018 als 2e gekozen in de MLB Draft) begint het seizoen in Double-A. Het lijkt erop dat de jonge catcher pas in 2021 de stap zal gaan maken.
ROTATION
In de rotation zal dus voor het eerst in tien jaar Madison Bumgarner niet de dans leiden en is het aan — hoe kan het ook anders — twee andere werpers op leeftijd om dit te doen: Jeff Samardzija (35) en Johnny Cueto (34). Cueto kwam de afgelopen twee seizoenen amper in actie vanwege Tommy John, waardoor het maar de vraag is hoe sterk hij terug zal keren.
Achter het tweetal zijn er meerdere plekken te vergeven aan spelers die wel ervaring hebben, maar allemaal met een ‘maar’ binnenkomen. Voormalig top-prospect Kevin Gausman (bijna 30) leek vorig jaar in Atlanta op zijn plek te zitten. Hij beleefde toch een terugval, tot een trade naar Cincinnati en een rol als reliever weer wat leven in zijn arm leken te blazen. Gausman mag nu weer terug de rotation in. Hoewel de eerste resultaten in Spring Training veelbelovend zijn, is het nog maar de vraag welke KG we tijdens het reguliere seizoen krijgen te zien. Drew Smyly is een werper met een vergelijkbaar profiel (voormalig prospect, inmiddels 30) die vorig jaar echter wel een nog slechter seizoen kende (6.24 ERA). Toch krijgt hij een plekje. Aangezien de 26-jarige Tyler Beede met elleboogproblemen kampt, zal de nog jongere Logan Webb (23) naar verwachting de vijfde plek krijgen. Zo is er toch nog iemand onder de 30 in de rotation te vinden.
BULLPEN
De bullpen was eigenlijk het enige lichtpuntje in de duisternis. Het was het relieverkorps dat er grotendeels verantwoordelijk voor was dat de Giants veel wedstrijden met een klein verschil winnend wisten af te sluiten. Zoals vaak gebruikelijk bij teams die nergens om mee doen, is een groot deel daarvan vertrokken.
Zo werd Sam Dyson weggeruild naar Minnesota, ging Pomeranz naar Milwaukee en ging de succesvolle closer Will Smith op de vrije markt naar de Atlanta Braves. Tot overmaat van ramp staat Reyes Moronta aan de kant met schouderproblemen, waardoor de bullpen vooral zal leunen op de 35-jarige lefty Tony Watson. Daarachter zitten namelijk veel onbewezen namen, waarbij enkel Jarlin Garcia (3.02 ERA namens Marlins in 2019) en Trevor Gott (4.44 ERA in 2019) meer dan één jaar aan MLB-ervaring hebben. Nu hoeft dat niet persé te betekenen dat deze bullpen per definitie slecht zal zijn, maar de goede resultaten van vorig jaar evenaren lijkt onmogelijk voor dit onervaren gezelschap.
CONCLUSIE
De jaren dat de Giants competitief waren in de NL West lijken dus nog even op zich te moeten laten wachten. Ook eindverantwoordelijke Farhan Zaidi lijkt zich dat te beseffen; hij hield zich dit offseason redelijk koest. Want het probleem voor de Giants is dat veel van de spelers op leeftijd weinig restwaarde hebben en daardoor ook niet veel opleveren qua assets in een rebuild.
Wat rest is een seizoen waarin de achterban hoopt dat uit de achtergrond toch enkele jonge honden boven komen drijven die van waarde kunnen zijn. Wie weet kan de oude garde toch iets van zijn oude glans hervinden. Realistisch genomen zal het nog wel twee á drie jaar duren voordat deze club weer echt mee kan doen om de play-offs. Als Gabe Kapler in zijn eerste seizoen niet laatste weet te worden in deze sterke divisie, mag dat eigenlijk al een prestatie worden genoemd.
Afgelopen weekend werd het reguliere CBB-seizoen afgesloten, wat betekent dat het echte werk nu pas gaat beginnen. De komende maand zal er voor bijna alle universiteiten veel op het spel staan. Zoals altijd begint deze periode met de Conference Tournaments. De winnaars van deze toernooien gaan rechtstreeks door naar March Madness, ongeacht wat er tijdens het reguliere seizoen is gebeurt. Aan het eind van de week zullen er dus 32 plekken vergeven zijn (32 conferences) en zal de rest moeten hopen dat ze tijdens selection sunday genoemd zullen worden. Dinsdag beginnen alle grote conferences aan hun toernooien. Een preview van dat wat eraan zit te komen en dat wat er tot nu toe is gebeurt. In deel 2: de BIG TEN, PAC-12 en SEC.
BIG TEN
11 t/m 15 maart | Bankers Life | Indianapolis
Op dezelfde dag als de BIG 12 en de BIG East begint het BIG TEN Conference Tournament. In Indianapolis zal de op papier sterkste conference onderling uit gaan maken wie er rechtstreeks naar March Madness mag gaan. Het is de conference met de meeste ranked teams en waarschijnlijk ook met de meeste universiteiten in March Madness.
BOVENSTE GEDEELTE
In dit gedeelte van de bracket is Wisconsin op basis van vorm de favoriet. De Badgers begonnen dramatisch aan het seizoen, maar zijn sinds de start van conference play (begin januari) bezig aan een uitstekende reeks. De huidige winning stream van acht duels zegt wat dat betreft wel genoeg. Met D’Mitrik Trice, Brad Davison, Micah Potter en Nate Reuvers in de basis loopt het voorlopig fantastisch. Alles behalve grote sterren, maar een team dat verdedigend gezien goed georganiseerd is en vecht voor elke bal. Illinois, Iowa en Michigan zijn de grootste uitdagers. Illinois gaat eigenlijk constant in en uit de top 25 AP Poll, maar eindigde het seizoen met een prima reeks (vijf van de laatste zes gewonnen). Ook de Fighting Illini zijn dus in vorm.
Voor Iowa, dat de laatste drie van de vier duels verloor, geldt dit niet. Maar: Iowa heeft wel de beste speler in de BIG Ten in zijn gelederen: Luka Garza. Daarnaast zijn ook Joe Wieskamp, Joe Toussaint en Connor McCaffrey bezig aan een goed seizoen en beschikken de Hawkeyes over een brede selectie. En dan is er nog Michigan, de wisselvalligheid zelve. Wat dat betreft zijn de laatste zes duels van Isaiah Livers, Zavier Simpson, Franz Wagner en de Wolvernies wel treffend: 3-3. Maar we weten hoe het werkt bij Michigan: wanneer het maart is, bloeien ze op. Ongeacht wat er daarvoor is gebeurt. En het talent, dat is absoluut aanwezig.
Tot slot nog even Minnesota en Rutgers, die beschikken beide over prima spelers en nog alles hebben om voor te vechten als het aankomt op March Madness. Een goed toernooi is voor hun dus een must.
ONDERSTE GEDEELTE
Dit gedeelte van het schema kan gerust bestempeld worden als onmogelijk om te voorspellen. Michigan State, Maryland, Ohio State en Penn State zitten in dit gedeelte van het schema, terwijl ook Matt Haarms en Purdue aanwezig is. Michigan State heeft lang in de top 10 van de AP Poll gestaan, maar viel met een paar nederlagen op rij plotseling uit de top 25. Het herstel van Cassius Winston, Xavier Tillman, Rocket Watts en de zijne was prima, met als hoogtepunt de zege op Ohio State en het bijbehorende reguliere kampioenschap van afgelopen weekend. De Spartans zijn gewoon weer in vorm op het moment dat het nodig is.
Dit kan niet gezegd worden van Anthony Cowan Jr, Jalen Smith en Maryland. Van de laatste vijf duels werden er drie verloren, waaronder van Ohio State en Michigan State. Wat dat betreft zullen zowel de Spartans als de Buckeyes uitkijken naar een ontmoeting met de Terrapins. Ohio State begon uitstekend aan het seizoen, zakte vanaf conference play compleet in (ruim buiten de top 25) en wist net zoals Michigan State zichzelf uiteindelijk te herstellen richting maart. Met de gebroeders Wesson (Kaleb en Andre) als leiders won Ohio State drie van zijn laatste vier duels.
Tot slot die andere favoriet, Penn State. De Nittany Lions kwamen een beetje moeizaam op gang, maar kwamen in vorm toen conference play begon. Ze kwamen zelfs in de top tien van de AP Poll te staan. Onder leiding van sterspeler Lamar Stevens zijn de Nittany Lions inmiddels weer een beetje op aarde terecht gekomen. Sterker nog: van de laatste zes duels werden er vijf verloren. Geen beste timing wat dat betreft.
Purdue zit wat dat betreft in een zelfde soort situatie. Purdue begon echter ook vrij moeizaam aan het seizoen en het duurde lang voordat Matt Haarms en co in vorm kwamen. De vorm was er even, waardoor March Madness weer in beeld begon te komen. Toch is de klad er nu ingekomen: vijf van deze zeven duels werden verloren. Willen de Boilermakers the big dance echt halen, dan zal het toernooi gewonnen moeten worden. Hetzelfde geldt voor Indiana en Nebraska.
PAC-12
11 t/m 14 maart | T-Mobile Arena | Las Vegas
11 maart is een drukke dag, want net zoals de voorgaande drie conferences begint ook het PAC 12 Conference Tournament op deze dag. De PAC-12 kent dit seizoen als geheel een wat beter seizoen dan vorig jaar, maar heeft toch alleen Oregon als ranked team. De #13 van de AP Poll mag dan ook gezien worden als de grote favoriet deze week.
BOVENSTE GEDEELTE
Oregon. Payton Pritchard, de beste speler in de PAC-12, heeft ze dit seizoen al vaak aan de hand genomen. Want eigenlijk al vanaf november is Oregen bezig met het spelen van topduels. Het programma van de Ducks was misschien wel het zwaarst van het hele land. Met de huidige vorm van Oregon zit het wel goed (zes van de laatste zeven duels gewonnen) en ook de selectie is nog wat sterker dan vorig jaar. Vooral Will Richardson en Anthony Mathis zijn in staat om Pritchard te helpen. Toch zijn er wat kapers op de kust.
Arizona heeft talent genoeg. Nico Mannion, Josh Green, Zeke Nnaji en ga zo nog maar even door. Ondanks al dit talent beleeft Arizona toch een behoorlijk wisselvallig seizoen. Dan zien de Wildcats er weer uit als een top 25 team, en dan leiden ze weer een onverklaarbare nederlaag. En het seizoen werd beëindigt met vier nederlagen in de laatste vijf duels, dus qua vorm zal er veel moeten verbeteren deze week om nog een kans te maken op March Madness.
De andere grote uitdager is USC, dat zijn laatste drie duels gewonnen heeft en beschikt over een paar fantastische spelers. Onyeka Okongwu is de sterspeler, maar Nick Rakocevic, Daniel Utomi en Jonah Matthews kunnen ook zo maar uit hun slof schieten. Een gevaarlijk tournament team dus.
Tot slot ook nog een dark horse waarbij het reguliere seizoen behoorlijk dramatisch is verlopen: Washington. Waarom? Omdat de laatste drie van de vier duels werden gewonnen. Daarbij zaten zeges op Arizona en Arizona State. Met Isaiah Stewart en Jaden McDaniels beschikken de Huskies over twee spelers die over first round draft talent beschikken. Kortom: oppassen geblazen wanneer deze ploeg zijn vorm behoudt.
ONDERSTE GEDEELTE
Het onderste gedeelte van het schema kan alle kanten op. UCLA is op papier de favoriet, zeker omdat de Bruins het seizoen bijna eindigde met een acht game winning streak. USC stak daar afgelopen weekend een stokje voor, maar op basis van vorm is UCLA de favoriet. De sterspelers? Die zijn er niet echt. Het is tot nu toe vooral een team effort gebleken a la Wisconsin zonder daar echt een uitblinker tussen te kunnen vinden.
Bij Arizona State, de grote concurrent voor UCLA, is dat wel anders. Remy Martin en Alonzo Verge Jr blinken bijna elke wedstrijd uit bij de Sun Devils. De vorm van het team is echter ver te zoeken. Van de laatste vier duels werden er drie verloren. Daarbij zat een 72-75 nederlaag tegen UCLA. Een mogelijke rematch in de halve finale behoort dus tot de mogelijkheden.
En de andere universiteiten? Colorado heeft lang in de top 25 van de AP Poll gestaan, maar de vorm is sinds februari ver te zoeken. McKinley Wright IV, Tyler Bey, Evan Battey en de Buffaloes verloren vijf van hun laatste zeven duels en zijn daardoor momenteel moeilijk als gevaar te zien voor UCLA en Arizona State. Stanford is een andere kandidaat, maar ook bij de Cardinal ontbreekt de vorm. De laatste twee duels werden verloren en het team beschikt tevens niet over een ijzersterke selectie. Bij Washington State loopt CJ Elleby rondt, maar daarmee is alles ook wel gezegd. Van California en Washington State lijken we verder niet al te veel te hoeven verwachten.
SEC
11 t/m 15 maart | Bridgestone Arena | Nashville, Tennessee
U raadt het al: ook het SEC Tournament begint op 11 maart. In Nashville zal een wederom sterke conference vol met teams die nog proberen March Madness te bereiken ervoor zorgen dat er spektakel gegarandeerd wordt. Kentucky, Auburn en LSU zijn op papier de grote favorieten, maar daarachter kan er altijd een universiteit opbloeien.
BOVENSTE GEDEELTE
Kentucky steekt er hier met kop en schouders bovenuit. De tamelijk jonge ploeg van de Wildcats barst van het talent en waren (op een wat korte mindere periode na) het gehele seizoen meer dan prima. EJ Montgomery, Tyrese Maxey, Immanuel Quickley, Ashton Hagans, Nate Richards, Nate Sestina en ga zo maar even door. Opties te over. En dan is de vorm (negen van de laatste tien duels gewonnen) ook nog eens uitstekend. Alle ingrediënten lijken aanwezig.
Tennessee, dat deze week alleen maar thuiswedstrijden zal spelen, is misschien wel de grootste uitdager van de Wildcats. Mogelijk ontmoeten ze elkaar al in de kwartfinales, en Yves Pons, John Fulkerson en Jordan Bowden zullen dan uit zijn op eenzelfde resultaat als een week geleden (81-73 zege op Kentucky). Maar daar zullen de Volunteers eerst Alabama voor moeten verslaan. Het talent (John Petty Jr, Jaden Shackelford en Kira Lewis Jr) is aanwezig, maar de Crimson Tide presteren zeer wisselvallig. Met vier nederlagen in de laatste zes duels is de vorm momenteel ook niet om naar huis te schrijven.
Mississippi State en een extreem jong Florida team (met Kerry Blackshear Jr en Andrew Nembhard als uitblinkers) kunnen ook gevaarlijk uit de hoek komen en de kans is redelijk aannemelijk dat zij het tegen elkaar op zullen nemen voor een plek in de halve finale vs Kentucky (of bijvoorbeeld Tennessee). De huidige vorm van beide teams is echter zeer wisselvallig te noemen.
Tot slot ook nog even over Georgia, want dit is waarschijnlijk de laatste week dat Anthony Edwards (toekomst top 5 pick in de draft) op college niveau zal spelen. De kans dat Georgia naar March Madness gaat, is namelijk 1%. Dit zal alleen gebeuren als ze het toernooi winnen. Let overigens ook op Breein Tyree en Ole Miss, want de explosieve offense van de Rebels kan zo maar eens tot verrassingen gaan zorgen.
ONDERSTE GEDEELTE
Het onderste gedeelte van dit schema is where the fun begins. Auburn en LSU zijn op papier de grootste kanshebbers om in de halve finale uit te gaan maken wie het tegen Kentucky op mag gaan nemen. Auburn begon fantastisch aan het seizoen en was op San Diego State na zelfs het langste team dat ongeslagen wist te blijven. Daarna zakte de vorm echter een beetje weg. De laatste zeven duels: 3-4. Sterspelers Samir Doughty en Isaac Okoro zullen er nog een schepje bovenop moeten doen om het team weer de goede richting in te krijgen.
LSU, de andere grote kanshebber in dit gedeelte van het schema, begon aardig aan het seizoen maar kwam pas echt in vorm toen conference play begon. De afgelopen maand is voor de Tigers echter wisselvallig gelopen (4-6) en ook hier is de consistente vorm van een Kentucky dus ver te zoeken. En dus zijn er mogelijkheden voor andere universiteiten om daarvan te profiteren. Het probleem is echter: ook deze universiteiten zijn zoekende. Texas A&M eindigde het seizoen met twee zeges en twee nederlagen achter elkaar en beschikt niet over sterspelers. Wat de Aggies echter wel hebben, is ervaring.
Daarnaast moeten Missouri en Arkansas extreem goed in de gaten gehouden worden. Arkansas schiet namelijk driepunters alsof ze niet weten wat tweepunters zijn en hebben met Isaiah Joe en Mason Jones twee fantastische schutters in huis. Daarnaast is ook de vorm (drie van de laatste vijf duels gewonnen) aardig te noemen. Missouri heeft misschien wat minder talent, maar een wat beter team. Het ontbreekt echter aan een echte ster en de resultaten zijn wisselvallig. Kortom: de ploegen achter de niet in vorm zijnde favorieten (LSU en Auburn) ontlopen elkaar bijna niets en zijn tevens zoekende naar vorm.
(Top/Cover Photo: Derick E. Hingle-USA TODAY Sports)
Afgelopen weekend werd het reguliere CBB-seizoen afgesloten, wat betekent dat het echte werk nu pas gaat beginnen. De komende maand zal er voor bijna alle universiteiten veel op het spel staan. Zoals altijd begint deze periode met de Conference Tournaments. De winnaars van deze toernooien gaan rechtstreeks door naar March Madness, ongeacht wat er tijdens het reguliere seizoen is gebeurt. Aan het eind van de week zullen er dus 32 plekken vergeven zijn (32 conferences) en zal de rest moeten hopen dat ze tijdens selection sunday genoemd zullen worden. Dinsdag beginnen alle grote conferences aan hun toernooien. Een preview van dat wat eraan zit te komen en dat wat er tot nu toe is gebeurt. In deel 1: de AAC, ACC, BIG 12 en BIG East.
RESULTATEN
Voordat we gaan previewen, gaan we eerst even terug in de tijd. Er al namelijk al een paar tickets verdeeld. Bradley (Missouri Valley), Liberty (Atlantic Sun), Winthrop (Big South), Utah State (Mountain West) en Belmont (Ohio Valley) hebben hun ticket voor March Madness na afgelopen weekend al bemachtigd. Vooral de zege van Bradley en Utah State vallen op.
Utah State moest het in de finale van het Mountain West Conference Tournament opnemen tegen #5 San Diego State, dat op dat moment nog maar één nederlaag had geleden gedurende het seizoen. Utah State had tijdens het toernooi al wat aanwijzingen gekregen dat San Diego State te verslaan was (paar comebacks tegen mindere uni’s succesvol afgerond, maar goed weggekomen). In de praktijk bleek dit dus ook mogelijk te zijn, waardoor Utah State nu niet nog een week lang in spanning zit. San Diego State gaat als tweede of derde seed ook naar March Madness.
Bradley was in het Missouri Valley Conference Tournament de 4de seed en nam het verrassend genoeg op tegen Valparaiso (7de seed). Bradley wist, zoals verwacht, het duel winnend af te sluiten en zo het ticket veilig te stellen. Winthrop en Liberty wonnen overtuigend hun Conference Tournament, terwijl Belmont in de finale van het Ohio Valley Conference Tournament met moeite wist te winnen van Murray State.
AAC
12 t/m 15 maart | Dickies Arena | Fort Worth, Texas
Vanaf donderdag gaat de AAC in Texas beginnen aan zijn Conference Tournament. De winnaar is natuurlijk sowieso zeker van een plek tijdens March Madness, maar zo’n beetje alle universiteiten (zelfs Houston, Cincinnati, Wichita State en Memphis) kunnen het zich niet veroorloven om een slecht toernooi te spelen. De gevolgen kunnen dan wel eens erg groot zijn.
BOVENSTE GEDEELTE
Als we kijken naar het bovenste gedeelte van het schema, dan is Cincinnati op papier daar de duidelijke favoriet. Met Jarron Cumberland, Keith Williams en Mamaoudou Diarra beschikken de Bearcats ook dit seizoen weer over een prima mix van talent en ervaring. Daarnaast beschikt Cincinnati over een brede selectie, zeker voor AAC begrippen. Maar wie is de grootste uitdager?
Op papier zou dat Wichita State moeten zijn. De Shockers hebben vooral aan het begin van het seizoen lang in de top 25 gestaan, maar zijn de laatste tijd wat minder in vorm. De laatste paar duels begint de vorm bij onder meer Jaime Echenique weer terug te komen, net op tijd voor het toernooi dus. Toch lijkt UCONN, dat momenteel bezig is aan een 5 game winning streak, al een grote uitdaging te gaan zijn voor Wichita State. En waarschijnlijk ook voor Cincinnati mocht het zover komen. Let dus op UCONN.
ONDERSTE GEDEELTE
In het onderste gedeelte van het schema zijn Houston en Memphis, die elkaar afgelopen weekend toevallig nog troffen (57-64 Houston), de grote favorieten om de finale te halen. Met Fabian White Jr en Kansas transfer Quentin Grimes beschikt Houston over een prima offense. Memphis mist natuurlijk sterspeler James Wiseman, maar de universiteit heeft zijn verlies dit seizoen toch aardig weten op te vangen. Precious Achiuwa speelt het hele seizoen al fantastisch en neemt de Tigers grotendeels aan de hand.
Kan hij dat ook tegen bijvoorbeeld Tulsa, dat na een verrassend goed regulier seizoen als outsider aan het onderste gedeelte van het schema zal beginnen. Dankzij fantastisch spel van Jeriah Horne en Martins Igbanu zijn de Golden Hurricanes zeker een universiteit om in de gaten te houden.
ACC
10 t/m 14 maart | Greensboro Coliseum | Greensboro, North Carolina
De ACC begint (vanwege het aantal universiteiten) twee dagen eerder aan haar Conference Tournament. In Greensboro, North Carolina, zullen vooral NC State en North Carolina een thuiswedstrijd spelen. Duke daarentegen zal bijna altijd met een vijandige sfeer te maken hebben. Zeker omdat Duke, samen met Florida State de favoriet van het bovenste gedeelte van het schema, het in de kwartfinale mogelijk op moet nemen tegen NC State.
BOVENSTE GEDEELTE
De Blue Devils presteerden lang meer dan prima dankzij uitblinkers Vernon Carey Jr, Cassius Stanley en Trey Jones en beschikken duidelijk over een bredere selectie dan voorgaande jaren. Toch eindigde het reguliere seizoen wisselvallig met drie nederlagen tijdens de laatste vijf reguliere duels. Wat dat betreft zullen Florida State (met Devin Vassell en Trent Forrest als leiders van een atletisch, lang en fysiek team) en NC State (versloeg Duke tijdens het reguliere seizoen met 66-88) bloed ruiken. NC State is zo’n universiteit dat een goed Conference Tournament nodig heeft om deelname aan March Madness af te dwingen. De Wolfpack zullen dan ook gebrand zijn om te winnen.
ONDERSTE GEDEELTE
In het andere gedeelte van de ACC bracket zijn Virginia en Louisville de duidelijke favorieten. De Cardinals bivakkeren al het gehele seizoen in de top 15 van de AP Poll en hebben een schat aan ervaring in de selectie. Met Jordan Nwora beschikken ze over misschien wel de beste speler in de ACC, terwijl Steven Enoch en Ryan McMahon ook vaak genoeg hun steentje bijdragen. Een rematch van het duel van afgelopen weekend valt dan ook niet uit te sluiten.
Louisville en Virginia kwamen elkaar afgelopen weekend namelijk nog tegen (54-57 Virginia) en de kans lijkt groot te zijn dat de halve finale tussen deze twee universiteiten zal gaan. Virginia begon vrij wisselvallig tot zelfs matig aan het seizoen, maar kwam gedurende het seizoen steeds beter in vorm. De aanval is nog steeds niet om naar huis te schrijven, maar de verdediging is inmiddels weer van het niveau dat we de afgelopen jaren van de Cavaliers gewend zijn. Kihei Clark, Mamadi Diakte, Jay Huff, Braxton Key en Tomas Woldentensae lopen wat dat betreft voorop. De zwakte (naast de offense) van de Cavaliers? De breedte van de selectie.
Let in het onderste schema vooral op North Carolina, dat net zoals UCONN in de AAC heel erg in vorm is gekomen en alleen een matig record heeft dankzij veel blessures en nederlagen in spannende duels. De laatste tijd wordt de selectie steeds fitter en loopt het een stuk beter bij de Tar Heels (twee van de laatste drie duels gewonnen) en dus is er hoop. Verder kunnen Notre Dame (veel ervaring en in vorm) en Syracuse (explosieve offense) er hoogstpersoonlijk voor zorgen dat Louisville en Virginia de halve finale niet halen.
BIG 12
11 t/m 14 maart | Sprint Center | Kansas City
Een dag na de ACC begint het BIG 12 Tournament. In Kansas City zullen twee universiteiten duidelijk als favoriet aan hun gedeelte in het schema beginnen: Kansas en Baylor. Er zijn echter ook hier genoeg kapers op de kust en zat universiteiten die nog vechten voor hun laatste kans op een plek in March Madness.
BOVENSTE GEDEELTE
Wie naar dit gedeelte van het schema kijkt, ziet Kansas als duidelijk favoriet. Kansas won, zoals wel vaker het geval is, het reguliere seizoen en is misschien wel de favoriet om March Madness straks te winnen. De mix van ervaring, talent en een brede selectie zijn meestal wel recepten voor succes in maart. Met Devon Dotson, Marcus Garrett, Ochai Agbaji en Udoka Azubuike beschikt Kansas over een getalenteerde basisopstelling.
Daarnaast herbergt de selectie van de Jayhawks ook nog een Nederlander met de grootste kans op March Madness: Tristan Enaruna. Als je dan ook de ongekende vorm van Kansas meetelt (16 game winning streak), kan het haast niet fout gaan.
Toch moet Kansas tijdens het eerste duel al meteen oppassen. Oklahoma State (dat wel eerst van Iowa State zal moeten winnen) is namelijk behoorlijk in vorm (vier van de laatste vijf duels gewonnen) en beschikt over een explosieve offense die tegenstanders zo op het verkeerde been kan zetten. Mocht Kansas de Cowboys verslaan, wacht Texas (dat afgelopen weekend met 81-59 verloor van Oklahoma State en niet in vorm is) of Texas Tech. Vooral die laatste universiteit kan nog wel eens voor een uitdaging gaan zorgen. Toch lijkt Oklahoma State het grootste obstakel richting de finale.
ONDERSTE GEDEELTE
In het tweede gedeelte van het schema is Baylor de gedoodverfde favoriet. Deze gedoodverfde favoriet is echter niet zo goed in vorm. Lang was Baylor de nummer één in de AP Poll en leek het de enige stabiele ploeg in college basketbal te zijn. Van de laatste vijf duels gingen er echter drie verloren. Freddie Gillespie, Mark Vital, MaCio Teague, Davion Mitchell en sterspeler Jared Butler zullen als basisspelers dus het team moeten gaan dragen.
Zijn er grote obstakels richting de finale vs (waarschijnlijk) Kansas? Bijna niet. De grootste uitdaging lijkt uit de wedstrijd tussen Oklahoma (met een ontketende Austin Reaves en spelers als Brady Manek en Kristian Doolittle) en West Virginia (dat afgelopen weekend Baylor nog met 64-76 versloeg) te komen. Beide universiteiten zitten in de bubble als het aankomt op March Madness, dus een zege op Baylor zou misschien wel beslissend kunnen zijn. Toch moet er in de huidige vorm ook al voor Desmond Bane en TCU (dat Baylor vorige week met 72-75 versloeg) gevreesd worden.
BIG EAST
11-14 maart | Madison Square Garden | New York
Op dezelfde dag als de BIG 12 begint ook de Big East zoals altijd in Madison Square Garden aan haar Conference Tournament. En zoals elk seizoen was het ook dit seizoen weer een knotsgek regulier seizoen. Drie teams die gezamenlijk bovenaan eindigde (Seton Hall, Creighton en Villanova) en meerder ranked ploegen. Er is dan ook komende week geen duidelijk favoriet aan te wijzen, maar een hele lijst aan universiteiten moet nog strijden voor zijn plek in the big dance van volgende week.
BOVENSTE GEDEELTE
In het bovenste gedeelte is Georgetown het lelijke eentje. De overige vier universiteiten kunnen namelijk zomaar de finale bereiken. Op papier is Creighton de favoriet. De Bluejays hebben weer een uitstekend seizoen gekend en klommen steeds verder in de top 25 van de AP Poll. Ze staan aan het begin van deze week zelfs in de top tien. Aan de vorm (zeven van de laatste acht duels gewonnen) ligt het ook niet. Met Marcus Zegarowski, Ty-Shon Alexander en big men Christian Bishop lijkt de kans dan ook klein te zijn dat St’ John’s gaat verrassen tegen de Bleujays.
Het grootste gevaar zal komen van Butler (dat na een mindere periode mede dankzij sterspeler Kamar Baldwin IV nu zijn laatste drie duels heeft gewonnen) en Providence (dat bezig is aan een vijf game winning streak en met Alpha Diallo een absolute sterspeler in huis heeft). Sommige zeggen zelfs dat Providence momenteel misschien wel de sterkste ploeg in het land is. De 55-93 zege op DePaul van afgelopen weekend bevestigde dat enigszins. Het wordt in ieder geval alles behalve een walk in the park voor Creighton.
ONDERSTE GEDEELTE
Het onderste gedeelte ligt, zoals dat zo mooi heet, wagenwijd open. Er is namelijk geen enkele universiteit die van tevoren al kansloos is en er steekt ook geen enkele universiteit met kop en schouders bovenuit. Villanova en Seton Hall zijn op papier de favoriet. De Wildcats hebben zeven van hun laatste acht duels gewonnen en beschikken met Jermaine Samuels, Saddiq Bey en Collin Gillespie over veel ervaring en kwaliteit.
Hetzelfde kan gezegd worden van de Pirates, die met Myles Powell misschien wel de beste speler in het land in de gelederen hebben. Seton Hall zelf is echter totaal niet in vorm. Van de laatste zeven duels werden er vier verloren. Het zal dus ook van andere spelers moeten gaan komen.
Een vergelijkbare situatie vindt plaats bij Marquette. Met Marcus Howard beschikken de Golden Eagles tot een scorer puur sang. Te vaak moet hij het echter alleen doen, waardoor Marquette qua vorm erg wisselvallig is. Gezien de huidige vorm (zes van de laatste zeven duels verloren) lijkt het al moeilijk genoeg te gaan worden om een zege te boeken. Seton Hall en Marquette zijn dus alles behalve in vorm, wat de deur weer open zet voor underdogs als Xavier.
De Musketeers beschikken over een sterke basisopstelling (met Naji Marshall en Quentin Goodin als uitblinkers) en zouden tijdens dit toernooi wel eens hoge ogen kunnen gooien. Het zal ook wel moeten, want anders loopt Xavier March Madness mis.
Het is now or never in Philadelphia. De club heeft over de laatste drie seizoenen ruim $700 miljoen dollar uitgegeven aan Free Agents, maar de Phillies staan nog steeds met lege handen. Manager Gabe Kapler werd ontslagen, grote naam Joe Girardi werd aangesteld. De Phighting Phils moeten aan de bak. Hoe die club dat gaat doen, lees je in onze Phillies preview.
NOG EEN KEER VOL ERIN
GM Matt Klentak krijgt al jaren bijna vrij baan om geld uit geven (“stupid money”, werd het vorig jaar nog genoemd). Andrew McCutchen en David Robertson werden voor stevige contracten vastgelegd, J.T. Realmuto en Jean Segura kwamen via trades binnen en de grootste vis kwam in de vorm van Bryce Harper naar Pennsylvania, Veel succes leverde de komst van de grote namen echter niet op.
Het seizoen begon nog wel voortvarend. Zeven keer winst in de eerste negen wedstrijden zette een positieve toon voor de club, maar vanaf dat moment ging het eigenlijk bergafwaarts. Hoewel mei (17-11) nog wel prima verliep, kwam de klad er in juni in. De ene na de andere bullpenblessure (de ergste bij Robertson) stapelde zich op, maar de arrestatie van outfielder Odubel Herrera voor huiselijk geweld tegen zijn vriendin markeerde het begin van het einde. Een week later scheurde McCutchen zijn kruisbanden en in juli haalden de Nationals definitief de Phillies in.
Het meest iconische moment van het jaar moest toen nog wel komen, maar ondanks Harper’s heroics tegen de Cubs konden de Phillies geen stabiliteit vinden. Hoewel de directe wildcardconcurrent uit Chicago 11-16 ging in de laatste maand van het seizoen kon Philly niet dichterbij komen (12-16). De eindstand: 81-81, het achtste ‘non-winning’-seizoen op rij.
Het roer moest om in 2020. Hoe gaan de Phillies dit jaar proberen mee te doen in de NL East?
NIEUWE RONDE, NIEUWE VERSTERKINGEN
Ook dit jaar doken de eigenaren weer diep in de buidel voor de club. Grootste nieuwe naam is die van werper Zack Wheeler. De ex-Met leek lange tijd af te stevenen op een overeenkomst met de White Sox, die het hoogste bod op tafel hadden liggen voor de 29-jarige. Mevrouw Wheeler, geboren en getogen in New Jersey, bleef echter liever in de buurt van haar familie. Wheeler tekende een vijfjarig contract bij de Phillies ter waarde van $118 miljoen. Hiermee werd hij de vijfde speler in Phillies-geschiedenis die een overeenkomst van $100 miljoen of meer tekende. Cliff Lee, Cole Hamels, Ryan Howard en Bryce Harper gingen hem voor.
Naast Wheeler haalde nieuwe manager Joe Girardi ook zijn oude kortestop uit New York naar Philly. Amsterdammer Didi Gregorius tekende een eenjarig contract in the city of brotherly love. Met de verbintenis schuift Jean Segura door naar het tweede honk en versterken de Phillies hun infield defense.
LINEUP
Met een paar nieuwe gezichten en de hoop op de gezonde terugkomst van McCutchen ziet de Phillies line-up er vergelijkbaar, doch anders uit dan vorig jaar. De club nam definitief afscheid van Herrera na zijn losse-handjes-affaire en liet ook voormalig top prospect Maikel Franco ceremonieloos vertrekken. De derdehonkman haakte aan bij de Royals.
Franco’s plek op drie wordt waarschijnlijk overgenomen door Scott Kingery, de jonge infielder die ondanks zijn stevige contract niet heeft kunnen doorbreken. Rookie Adam Haseley, voormalig first round draft pick, lijkt de aangewezen persoon om Herrera’s plek in het midveld over te nemen. Didi duwt Segura naar twee en voor de rest is de lineup ongewijzigd. Harper is het anker in de lineup, terwijl Hoskins een teleurstellend jaar hoopt op te volgen met een seizoen zoals we gewend zijn van de eerstehonkman. In de hoop de paar moeizame sluggers in de lineup uit het slob te trekken, heeft de club voormalig Nationals assistant hitting coach Joe Dillon aangesteld.
PITCHING
De toevoeging van Wheeler geeft de rotation een potentiële tweede ace naast Aaron Nola, maar de rest van het vijftal is nog niet heel bemoedigend. Jake Arrieta is een schim van zijn ooit dominante zelf, terwijl de vraagtekens boven het hoofd van Velasquez en Eflin alleen maar groter zijn geworden. Het is te hopen dat de toevoeging van veteran pitching coach Bryan Price (ex-Reds-manager en ex-pitching coach bij Seattle, Arizona en Cincinnati) wat van de potentie weet te ontsluiten, want de rotation blijft een zwak punt.
De bullpen zal het nog even zonder TJ-revalidateur Robertson moeten doen, maar Hector Neris en Seranthony Dominguez zullen de boel goed onder controle kunnen houden.
CONCLUSIE
De Phillies zijn (opnieuw) versterkt, maar de NL East is een titanendivisie. Wil de club de regerend kampioen Nationals, de Braves en de eveneens versterkte Mets van zich afhouden, zal alles wat vorig jaar foutging nu goed moeten gaan. Aan de aanval hoeft het (op papier) niet te liggen, maar de pitching is de grote loterij. Het is in elk geval een playoff-or-bust-scenario voor de club dit jaar. Met een giga payroll van $172 miljoen zijn er geen excuses meer voor de Phils. Een wildcardplek is het minste wat de fans in Philly zullen willen zien.
In de volgende aflevering van onze 30-in-30 Season Previews 2020 voor het nieuwe MLB-seizoen is het tijd voor de Chicago Cubs Preview. In het eerste jaar onder nieuw management van rookie skipper David Ross heeft de club iets goed te maken na een teleurstellend seizoen in 2019. Na een off-season vol afleiding rondom de arbitragezaak rond ster Kris Bryant, maar met de ‘core’ nog intact, moeten de Cubs in 2020 weer aan de bak.
TELEURSTELLEND 2019
De Cubs zouden in 2019 mee hebben moeten doen in de NL Central, maar de ploeg van Joe Maddon kwam nooit echt lekker op gang. Elke maand schommelde het win/loss-record weliswaar rond de .500, maar in één van de zwaarste divisies in baseball was het niet genoeg. De Cardinals en Brewers gingen er uiteindelijk met de play-off-plekken vandoor en de Cubs stonden met legen handen. Het klikte eigenlijk geen moment. — ALLE SPORTAMERIKA MLB PREVIEWS 2020
Grootste probleem was de bullpen en dan vooral miljoenencloser Craig Kimbrel. De ooit zo gevreesde reliever noteerde een 6.53 ERA (8.00 FIP!) in de 20.2 innings die hij gooide. Zijn stand-ins (Steve Cishek en Pedro Strop) deden het iets beter, maar toch verloren de Cubs maar liefst acht wedstrijden die ze met een voorsprong in de negende inning ingingen. Gezien het feit dat Chicago 7.0 wedstrijden achter de divisiewinnaars uit St. Louis eindigden, kunnen we stellen dat het gebrek aan relievers de club parten heeft gespeeld. Daarbij kon Maddon de neuzen nooit echt dezelfde kant op krijgen. Voor het eerst in zijn managerscarrière leek zijn team richting het einde van het seizoen op te geven. In het heetst van de strijd — tijdens de laatste 14 dagen van het seizoen — gingen de Cubs 2-10 tegen de laaggeklasseerde Reds en Pirates en de directe concurrent Cardinals.
(ON)RUSTIG OFF-SEASON
Dat betekende het einde van Joe Maddon bij de Cubs. Zijn contract werd niet verlengd en de Angels brachten hem terug op het oude nest. De eerste zoektocht van het off-season voor de Cubs was dus een nieuwe manager. Die bleek de club al in huis te hebben; ex-catcher en front office-lid David Ross werd naar voren geschoven als nieuwe kapitein. Vol goede moed keken Cubs-fans uit naar het winterseizoen, waarin de club versterkt zou worden, toch?
Nope.
Het werd een rustig en onrustig off-season tegelijkertijd voor de Cubs. Het bleef qua versterkingen angstvallig stil rondom de organisatie. Theo Epstein, Jed Hoyer en Jason McLeod waren geen moment in de media om nieuwe spelers te presenteren. Er gebeurde feitelijk helemaal niets om de Cubs 2020-proof te maken. Intussen was het ‘off-the-field’ één grote puinhoop. Kris Bryant’s grievance tegen de club, waarin hij genoegdoening eiste voor de 14 dagen dat de club hem in z’n rookie-jaar in de Minors hielden om zo zijn service time te drukken, sleepte zich het hele off-season voort en domineerde de headlines in Chicago. Daarnaast ging het eigenlijk alleen maar over het eigen televisiestation, Marquee, dat de club rond Spring Training moest lanceren, maar ook daar was meer slecht nieuwsdan goed. Gebrekkige contracten met kabelexploitanten, onvoldoende personeel en een uitgejoelde eigenaar tijdens de Cubs Fan Convention maakten het plaatje compleet: het off-season was een puinhoop.
Maar goed, het is inmiddels Spring Training en de rust lijkt weer iets wedergekeerd bij de Cubbies. Bryant heeft z’n grievance-zaak verloren van de Cubs, dus de sterspeler blijft gewoon onder z’n huidige contract doorhonkballen. Hoewel de kwestie rondom Marquee nog lang niet opgelost is, vinden Cubs-fans alternatieve manieren om hun geliefde club aan het werk te zien. De club wint weinig in Spring Training (5-7 record, .417 winstpercentage) en de meeste ‘starters’ raken geen bal (Baez, die boven de 1.400 OPS’t, daargelaten), maar er wordt gelachen en iedereen is relatief fit. Komt alles dan weer goed aan de North Side?
ALL AROUND ME ARE FAMILIAR FACES
Er is dus weinig veranderd aan het roster waarmee de Cubs 2020 ingaan. Het catcherduo Willson Contreras/Victor Caratini is bekend, terwijl ook Anthony Rizzo (eerste honk), Kris Bryant (derde honk) en Javier Baez (kortestop) in een Cubs-uniform te tekenen zijn. Klein verschil is dat het vertrek van Addison Russell nu definitief Baez naar de 6-positie heeft verschoven. Enige interessante Spring Training battle in het infield, bevindt zich op het tweede honk. Met maar liefst zes gegadigden in kamp voor de positie is het koffiedik kijken wie er boven komt drijven. Momenteel wisselen David Bote, Jason Kipnis, Nico Hoerner, Carlos Asuaje, Robel Garcia en Daniel Descalso elkaar af. Hoerner maakte een goed debuut door in 2019, terwijl Bote langdurig vastligt en als zodanig een vergrote kans maakt mee naar Chicago te reizen. Kipnis ziet er voorlopig het beroerdst uit. De veteraan, die al jaren een scherpe neerwaartse spiraal doormaakt, OPS’t slecht .569 en lijkt toast.
In het outfield verandert ook weinig. Kyle Schwarber blijft de de facto linksvelder, Heyward idem dito voor het rechtsveld. Ian Happ leek lange tijd de binnenbaan te hebben voor een startende positie in het midveld, maar Albert Almora Jr. heeft het deze Spring Training gigantisch op z’n heupen: .444/.500/.833 voor een 1.333 OPS. Misschien is de dreigende degradering voor Almora een motivatie geweest, want hij ramt er aardig op los. Happ blijft overigens niet achter met een 1.404 OPS, terwijl ook de nieuw aangetrokken Steven Souza Jr. met een 1.101 OPS een aardige duit in het outfieldzakje doet. Ondanks de weinige nieuwe gezichten hebben de Cubs dus mogelijkheden.
PITCHING
In de rotation verandert er ook bar weinig, zegmaar gerust: niets. Yu Darvish, Kyle Hendricks, Jon Lester en Jose Quintana maken het bovenste kwartet vol, met momenteel (opnieuw) Tyler Chatwood in de running voor een plek als vijfde starter. Chatwood’s laatste twee seizoenen waren echter van een abominabel niveau en ook in Spring Training gaat het allemaal nog niet van een leien dakje voor de rechtshandige werper. Rookie Adbert Alzolay had ook een kans een plek af te dwingen in Spring Training, maar zijn start aan het jaar is zo mogelijk nog slechter: 5 earned runs, drie walks in 3.0 innings (twee duels). Alec Mills is ook een kandidaat. Hij heeft geen minor league-opties meer en moet dus het roster halen, willen de Cubs hem niet moeten blootstellen aan waiver (en hem mogelijk kwijtraken). De vijfde starter lijkt ook dit jaar weer een zwart gat voor de Cubs.
In de bullpen is er nog meer onduidelijkheid. De enige drie werpers die met zekerheid een plekje hebben bemachtigd, zijn Craig Kimbrel, Kyle Ryan en Rowan Wick. Voor de rest wordt het kiezen uit Alzolay, Jeremy Jeffress, Mills, Casey Sadler, Ryan Tepera, Trevor Megill, Duane Underwood Jr. en Dan Winkler. Megill en Underwood zitten in vergelijkbare situaties als Mills en moeten het roster halen om onderdeel te blijven van de Cubs. Underwood is door z’n opties heen, Megill is een Rule 5 draft pick van de Padres. Haalt hij het niet, moet hij terug naar San Diego.
CONCLUSIE
Op papier is er weinig veranderd rondom het team dat vorig jaar de playoffs miste. Dat zou de gemiddelde Cubs-fan niet heel positief moeten stemmen. Aan de andere kant loopt er nog steeds zoveel talent in Cubbie blue dat er een gerede kans is dat de club dit jaar wel gewoon de Cardinals en Brewers van zich af weet te houden. Veel zal afhangen van eerstejaarsmanager David Ross en van de onvermijdelijke blessure bij Kris Bryant. Hoe dan ook zullen de Cubs weer vol aan de bak moeten in 2020.
Spring Training is inmiddels in volle gang en dus beginnen de ploegen steeds meer vorm te krijgen. Vandaag bekijken we de kansen voor de Texas Rangers in 2020. De Texanen betrekken hun nieuwe stadion Globe Life Field, maar zal dat ook daadwerkelijk een frisse start betekenen of wordt het dit jaar toch weer meer van hetzelfde? In een divisie met de Houston Astros én Mike Trout wordt het je in ieder geval niet makkelijk gemaakt.
2019
Dat Texas geen gooi naar de kroon van de Astros zou doen, stond bij voorbaat al vast. Het was dus ook geen ramp dat de club andermaal meer wedstrijden verloor dan het won. Er waren wel genoeg aanknopingspunten om te hopen op een beter 2020. Joey Gallo was tot zijn blessure een monster aan slag. In 70 wedstrijden was hij goed voor 22 homeruns en een WAR van 3,0. Dat hij daarmee ook meteen de meest waardevolle veldspeler was, is dan weer zorgwekkend. Rougned Odor kwam nog wel tot 30 homeruns, zijn OPS van .721 is niet wat men verwacht van de 26-jarige tweedehonkman.
Naast Gallo vormde de tandem Mike Minor en Lance Lynn een lichtpuntje voor de Rangers in ’19. Beide starters eindigden in de top 8 van de Cy Young-verkiezing en zullen ook komend seizoen hun steentje moeten bijdragen. De Dominicaanse closerJosé Leclerc kan dan weer terugkijken op een minder jaar, waarin hij zelfs ontheven werd van zijn closer-taken. De righty vierde afgelopen december echter pas zijn 26e verjaardag en moet dus nog veel innings in de tank hebben.
Slechts zes spelers sloegen vorig jaar een OPS+ van boven de 100 (league average) bijeen. Van die zes vertrok Hunter Pence (126 OPS+), de andere vijf lijken voor de drie posities in het outfield en de rol van aangewezen slagman te gaan in 2020. Een simpele rekensom brengt ons tot de conclusie dat er dus eentje buiten de boot valt of in het infield terechtkomt. Gallo (145 OPS+) en Shin-soo Choo (109 OPS+) lijken zeker van hun plek als rechtsvelder en DH. Talent Willie Calhoun (110 OPS+) heeft zich in ’19 ook meer dan bewezen. Daarmee blijft alleen de rol van midvelder vooralsnog onduidelijk.
VERSATILITY
Wat de selectie van de Rangers voor het komende seizoen zo lastig te voorspellen maakt, is de veelzijdigheid van veel van de spelers. Isiah Kiner-Falefa kende twee jaar geleden nog een uitstekende rookie-campagne, maar leek afgelopen jaar te bezwijken onder het vele werk achter de plaat. Wil hij zich terug knokken in de selectie, dan zal dat zeer waarschijnlijk niet als catcher zijn, maar op een van de andere posities in het binnenveld.
One player scouts are increasingly high on entering spring training: #Rangers’ Nick Solak. He was one of four players last season with an 88+ mph average exit velocity, 28+ ft/s sprint speed and .390+ OBP. The other three? Christian Yelich, Cody Bellinger and Mike Trout.
Prospect Nick Solak (123 PS+) speelde in de minors veelal tweedehonk, maar zal in de voorbereiding bekeken worden als potentiële centerfielder. Dat zou dan wel ten koste gaan van het veldspel, een onderdeel waar de ploeg sowieso al niet in uitblinkt, want dat zou betekenen dat Danny Santana (112 OPS+) daar voor hem plaats moet maken. Gelukkig kan hij op alle veldposities behalve catcher uit de voeten.
INFIELD
In het infield lijken de hoeken de meeste logische keuzes voor hem, aangezien het midden al bezet wordt door Elvis Andrus en Rougned Odor. Hoewel beide spelers al een paar jaar niet presteren naar wat er van ze gehoopt werd, lijken ze allebei onbetwiste basisspelers. Dat geldt niet voor eerstehonkman Ronald Guzmán. Nog geen jaar geleden leek hij voor het komende decennium een zekerheidje te zijn op ‘één’, maar afgelopen seizoen belande hij zelfs even terug in de minors. De van de New York Yankees overgekomen Greg Bird moet met hem de concurrentie aangaan. Mocht ook hij tegenvallen of niet fit zijn, zou de eveneens uit New York, maar dan de bij de buurman uit Queens, weggeplukte Todd Frazier nog de oversteek van het derde honk kunnen maken.
MATHIS
De catcherspositie was afgelopen jaar een zwart gat in de lineup. Jeff Mathis was slechts goed voor een OPS+ van 11. Om daar wat aan te doen werd Robinson Chirinos teruggehaald. Dat betekent echter niet perse dat Mathis ook definitief uit de opstelling zal verdwijnen. De ervaren rot is één van de beste verdedigende catchers en wat nog belangrijker is: hij maakt de pitchers waarmee hij werkt beter.
ROTATION
Zoals gezegd kenden Lynn en Minor allebei een geweldig seizoen afgelopen jaar. Hun prestaties zijn niet los te zien van de aanwezigheid van Mathis. Mocht de komst van Chirinos inderdaad ten koste gaan van Mathis’ speeltijd, dan zou dat weleens gevolgen kunnen hebben voor de statistieken van de twee starters. De rotatie van de Rangers als geheel is er voor komend seizoen wel op vooruitgegaan. In Corey Kluber, Jordan Lyles en Kyle Gibson werden drie ervaren en bewezen krachten aangetrokken.
Kluber kwam over van de Cleveland Indians. Hij zal maar wat graag de bladzijde van 2019 willen omslaan. De tweevoudig Cy Young-winnaar werd geteisterd door blessures en speelde het slechtste seizoen uit zijn carrière. Voor Jordan Lyles was het dan weer een jaar met twee gezichten. Hij begon desastreus in dienst van de Pittsburgh Pirates, maar nadat die hem terug naar de Brewers getrade hadden, bloeide de starter weer op. In de 11 starts die hij maakte na zijn overgang, was hij juist sterker dan ooit. Gibson is geen hoogvlieger en zal dat ook in Arlington niet worden, maar het is een betrouwbare werper en voor een 5e starter een prima optie.
BULLPEN
In Leclerc dachten de Rangers hun closer voor de toekomst te hebben gevonden. Dat hij dat in 2019 niet kon waarmaken, hoeft niks te beteken voor de toekomst. Dit jaar zal hij weer beginnen als de closer van het team en het is aan hem om te laten zien dat hij weer de oude is. Daarachter lijken Brett Martin, Rafael Montero en de ervaren Jesse Chavez zeker te zijn van een plaatsje in de bullpen.
Hoe de rest van de bullpen wordt ingevuld, zal afhangen van de ontwikkeling van enkele talenten. De Rangers beschikken over de nodige prospects van wie verwacht wordt dat ze dit jaar de overstap naar de majors maken. Joe Palumbo, Jonathan Hernandez en Brock Burke zouden voor het einde van het jaar hun opwachting kunnen maken in de hoofdmacht.
CONCLUSIE
De Rangers doen ook dit jaar niet mee om de prijzen. Daar zal de verhuizing naar een nieuw stadion geen verandering in brengen. Ondanks alle schandalen van deze winter zijn de Houston Astros nog steeds de te kloppen ploeg in de AL West. De Los Angeles Angels en Oakland Athletics lijken sterker dan vorig jaar en dus ook dan deze Rangers. Daarmee lijken ze veroordeeld tot een vierde plek – voor de Mariners – en dat is ook wat PECOTA voorspelt. Zij verwachten zo’n 73 nederlagen voor de Texanen.
Waar veel teams die nu voor spek en bonen meedoen mogen hopen op mooie jaren in de toekomst, geldt dat nog niet echt voor Texas. Ze hebben slechts twee prospects in MLB’s Top 100, met Josh Jung als hoogst genoteerde op plek 55. Met een rotatie van pitchers van in of tegen de 30, zou dit jaar zelfs één van de betere in de nabije toekomst kunnen zijn. Het is dus maar hopen op magische krachten van het nieuwe stadion. En misschien blijkt Joey Gallo wel een ware superster te zijn.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
