Home Blog Pagina 392

Season Preview 2020: Cincinnati Reds

Hans Mulder
-
0


Laten we beginnen met het goede nieuws. In 2019 wonnen de Cincinnati Reds voor het eerst in vijf jaar weer eens meer dan 70 wedstrijden. De troepen van manager David Bell stapten 75 keer als winnaar van het veld en de snelle rekenaars weten dan al dat daar 87 nederlagen tegenover stonden. Het leverde de Reds een vierde plek op in de NL Central. De achterstand op de divisiewinnaar uit St. Louis bedroeg 16 wedstrijden. Om nog maar even in het positieve te blijven hangen: dat is toch heel wat beter dan de 28.5 wedstrijden een jaar eerder.
Na 162 wedstrijden hadden de Reds vorig seizoen 701 runs gescoord. Met dat aantal hielden ze nog zes teams onder zich en waren ze ook ver verwijderd van het gemiddelde in de MLB. Dat lag op 782 runs. Met 227 homeruns waren ze een echte middenmoter. Eugenio Suarez nam de meeste dingers voor zijn rekening. De inmiddels 28-jarige derdehonkman was met 49 homeruns een plaag voor de vijandelijke pitchers. Scooter Gennett was dat in 2017 (27 HR, 97 RBIs) en 2018 (23 HR, 92 RBIs) ook wel, maar van hem nam Cincy vorig seizoen afscheid. De man die op 6 juni 2017 namens de Reds nog vier homeruns in één wedstrijd sloeg, staat tegenwoordig op de loonlijst van de Giants.

AANVALLENDE VERSTERKINGEN

Suarez zal dit off-season met bovengemiddelde belangstelling hebben gevolgd. Ze zaten deze winter namelijk bepaald niet stil in Cincinnati. Om over wat meer slagkracht te beschikken, werden Nick Castellanos en Mike Moustakas aangetrokken. Castellanos is de laatste jaren goed voor zeker 20 homeruns en Moustakas doet het vaak nog beter. De infielder timmerde de laatste drie seizoenen in totaal de bal 101 keer het stadion uit. De druk op de schouders van Eugenio Suarez wordt daarmee wat verlicht.

 
Sinds diens komst naar het Great American Ballpark in 2015 vertoont zijn productie een stijgende lijn. De infielder ging van 26 homeruns in 2017 naar 34 een jaar later, om in 2019 op 49 uit te komen. Defensief moet het nog wel een paar tandjes beter. Suarez kreeg vorig seizoen 17 errors achter z’n naam. Door zijn aanwezigheid komt aanwinst Moustakas op het tweede honk terecht. In het shirt van de Brewers maakte Moustakas vorig seizoen al kennis met deze positie, dus helemaal nieuw is het niet voor hem.
Hoewel Freddy Galvis vorig seizoen al 32 wedstrijden voor de Reds speelde, is ook hij een relatief nieuw gezicht in de line-up. De kortestop neemt het stokje over van Jose Iglesias, die Cincinnati na één seizoen alweer verlaat. Galvis timmerde de bal in 2019 weliswaar 23 keer het park uit, maar aan slag zal hij niet voor veel dreiging zorgen. Als kortestop noteert hij na acht seizoenen in de majors een fielding percentage van .985, dus daar kunnen de Reds wel op bouwen. Dat geldt ook wel voor Joey Votto. De veteraan is niet meer de slagman van weleer, maar op het eerste honk wel een betrouwbare kracht.

MEER VERS BLOED

Nick Castellanos moet voor wat meer slagkracht vanuit het outfield zorgen, maar zijn defensieve kwaliteiten houden niet over. De Reds hebben echter een manier gevonden in de hoop dit te compenseren. Shogo Akiyama zette in de winter zijn krabbel onder een contract dat hem de komende drie seizoenen speler van de Reds maakt. Akiyama gaat als 31-jarige zijn debuut maken in de majors en kan uit de voeten op alle posities in het outfield. In zijn vaderland was de Japanner goed voor zes Gold Gloves. Of Akiyama zijn opwachting mag maken in de starting line-up hangt af van Nick Senzel. De 24-jarige outfielder debuteerde vorig jaar in de majors en wordt nog altijd gezien als een groot talent. In september is hij echter geopereerd aan zijn schouder en de vraag is of Senzel (.256 BA) helemaal topfit is voor Opening Day.

 
Okselfris is ook Jesse Winker niet. De beoogde leftfielder werd vorig seizoen al geplaagd door een rugblessure, maar lijkt daarvan hersteld. Tijdens Spring Training werd hij geraakt op zijn pols. Dit lijkt niet al te ernstig, waardoor Winker de concurrentie aan kan gaan met Aristides Aquino. In 205 at-bats joeg de 25-jarige speler uit de Dominicaanse Republiek de bal 19 keer het stadion uit in 2019. Aquino koppelde hier een slaggemiddelde van .259 aan vast. Het belooft een interessante strijd te worden in Cincinnati. Alleen Castellanos lijkt zeker van een plek in het outfield. David Bell zal keuzes moeten maken om de overige posities in te vullen.

DRIEKOPPIG MONSTER?

Hier komen we aan bij een sterk punt van de Reds. Vorig seizoen noteerden de starters een gemiddeld ERA van 4.12 en hielden ze hun tegenstanders op een .235 BAA. Daar voegden ze dan ook nog eens 952 K’s aan toe. Daarmee dook Cincy in al deze lijstjes op bij de beste tien in de MLB. Helemaal toevallig is dit natuurlijk niet. In Luis Castillo hadden ze een starter die tot 15 wins en een 3.40 ERA kwam. Met een ERA van 2.87 en 11 overwinningen deed Sonny Gray weer denken aan de pitcher die een paar jaar geleden furore maakte bij de Oakland A’s. Eind juli werd ook Trevor Bauer nog aan dit gezelschap toegevoegd. Hoewel hij met een 6.36 ERA geen gelukkige eerste maanden kende, zal hij nu wat meer gesetteld zijn en mogen de Reds in 2020 een betere versie verwachten.

 
Achter dit drietal heeft Cincinnati de komende twee jaar ook de beschikking over Wade Miley. In 2012 eindigde de starter, toen nog in dienst van de Diamondbacks, als tweede in de verkiezing voor Rookie of the Year. Miley moest alleen ene Bryce Harper voor zich dulden. Met een ERA van 3.33 was dat ook meteen één van z’n beste jaren in de MLB. Twee jaar geleden dook hij er in Milwaukee nog onder (2.57), maar speelde hij ook maar 16 wedstrijden. Vorig jaar in Houston deed Miley het lang prima, maar een 16.68 ERA in september veranderde alles. Anthony DeSclafani zal deze sterke rotation compleet maken.

INTERESSANTE BULLPEN

In de bullpen van de Reds komen we wat interessante namen tegen. Raisel Iglesias zal best tevreden zijn over zijn aantal saves (34), maar voor Iggy houdt het daar ook wel op. De closer zag zijn ERA stijgen van 2.38 naar 4.16. Alleen in 2015, z’n debuutjaar, zat hij daar in de buurt. Toen deed Iglesias nog dienst als starter voor de Reds. Om het allemaal nog wat erger te maken, kreeg Iglesias ook nog 12 losses achter zijn naam. Daarbij moet dan wel worden aangetekend dat David Bell hem niet slechts als closer gebruikte. Voor het geval deze neerwaartse spiraal doorzet, hebben de Reds alvast maatregelen genomen. Pedro Strop werd voor één seizoen vastgelegd en de reliever met Nederlandse roots deed al eerder dienst als closer. Hij zal zich willen revancheren voor een matig jaar bij de Cubs waar hij een ERA van 4.97 noteerde.
Amir Garrett liet vorig jaar zijn handen spreken, maar niet altijd op de manier zoals zijn broodheer het graag zou zien. De reliever kreeg een schorsing van acht wedstrijden aan zijn broek nadat hij op de vuist ging met de Pittsburgh Pirates. Door deze fratsen zou je bijna vergeten dat Garrett het voor de ASG gewoon uitstekend deed. In 42 wedstrijden tekende hij voor een 1.70 ERA. Na de All-Star Game liep dit op naar 6.16. Zijn bijdrage bleef, mede door blessureleed, beperkt tot 27 duels. Alleskunner Michael Lorenzen zal ook dienst doen als reliever. Met 2.92 ERA was hij in 2019 de beste reliever en hij lijkt een zekerheidje voor de late innings. Mocht de nood aan de man zijn, dan kan manager Bell ook nog overwegen Lorenzen in het outfield te plaatsen. Daar kan hij ook prima uit de voeten.

CONCLUSIE

De Reds stonden voor het laatst in 2013 in de play-offs en toen hield het avontuur na de verloren WCG tegen de Pirates alweer op. Aan die droogte moet dit jaar een einde komen en dus legde Nick Krall al zijn troeven op tafel. De general manager gaf zijn team meer slagkracht en versterkte de starting rotation met Wade Miley. Of dit genoeg is om het gat te dichten met de Cardinals, de Brewers en de Cubs is zeer de vraag. De kans is groot dat de Reds ook dit jaar weer na 162 wedstrijden klaar zijn, maar de bedoelingen zijn in elk geval goed.

Coverfoto: Jamie Sabau/Getty Images

2020 NFL Draft Prospects: wide receivers

Lars Leeftink
-
0


Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De drie op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. De derde positie die aan de beurt is: wide receiver.

JERRY JEUDY – ALABAMA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 87 kg | Junior

Veel mensen zijn het er over eens: de twee beste receivers in de 2020 NFL Draft zijn Jerry Jeudy en CeeDee Lamb. De vraag is: wie wordt er als eerste gekozen? Jerry Jeudy heeft er drie jaar opzitten bij Alabama en was twee jaar lang de starter. Hij werd vooral gebruikt in de slot, maar bleek ook zeer succesvol aan de buitenkant. Zijn 2019 seizoen was niet zo goed als het seizoen 2018 (geld eigenlijk voor Alabama in het algemeen), maar de stats zijn nog steeds meer dan prima te noemen. Zeker als je nagaat dat hij de snaps moest delen met spelers als DeVonta Smith, Henry Ruggs en Jaylen Waddle.

THE GOOD: ROUTE RUNNING | HANDS | ATLETISCH VERMOGEN

Zijn grootste kwaliteit is overduidelijk zijn route running. Er is niemand, maar dan ook niemand, in de aankomende draft die beter is in route running dan Jerry Jeudy. Of de defensive back hem nou de ruimte geeft of press coverage speelt, het maakt allemaal niet uit. Mede dankzij zijn route running is de kans ook groot dat Jeudy het meest succesvol zal zijn als slot receiver. Vanuit die positie kan hij (vooral omdat de meeste verdedigers press coverage zullen spelen) naar binnen gaan voor een dodelijk slant route met een of meerdere niveaus. Daarnaast beschikt Jeudy over prima handen en is hij bijna nooit te betrappen op drops. Het gaat wat ver om hem al op het niveau van Michael Thomas in te delen, maar die potentie heeft hij absoluut.

Maar wat hem bij routes zo dodelijk maakt, is zijn explosiviteit en zijn kwaliteit om ineens van richting te veranderen en zo zelfs de beste verdedigers voor schut te zetten. Zo kan een verdediger denken dat het een simpele slant route langs de line of scrimmage is, terwijl het (na hij even met zijn ogen heeft geknippert) Jeudy ineens weer naar de buitenkant ziet gaan. Op dat moment weet je dat je te laat bent. Wat dat betreft kan Jeudy zich nu al prima meten met een elite route runner als Amari Cooper.

DIVERSITEIT ALS SLOT RECEIVER

Jeudy is alles behalve de langste, maar beschikt voor een slot receiver wel over veel snelheid. Het is dat Alabama met Ruggs, Waddle en Smith nog snellere receiver had, anders had Jeudy nog meer aan de buitenkant gestaan dan hij de afgelopen drie jaar heeft gedaan. Met deze snelheid worden echter ook zijn mogelijkheden uit de slot vergroot. Hij kan vanuit die positie ook gewoon rechtdoor lopen en op snelheid de verdediger verslaan. Want dat Jeudy over outside receiving kwaliteiten beschikt, dat staat wel vast. Het moment van hieronder toont aan wat er gebeurt als je Jeudy vanuit de slot wel de ruimte geeft.

Jeudy doet zijn damage echter vooral nadat hij de bal heeft gevangen. Op dit moment weet hij als geen ander hoe hij verdedigers voor schut moet zetten om extra yards te verkrijgen. Jeudy is een playmaker en probeert altijd met de bal in zijn handen net dat beetje extra te doen. En daar zit hem ook juist het gevaar.

THE BAD: SOMS EEN BEETJE TE VEEL | VOORAL GEVAARLIJK NA DE CATCH

Want dat Jeudy zulke moves kan maken na het vangen van de bal is leuk, maar het heeft ook zo zijn risico’s. Zeker in de NFL zal Jeudy dit natuurlijk veel minder vaak kunnen doen, omdat de spelers waartegen hij speelt gewoon beter zullen zijn dan in college. Ten tweede is de kans ook aannemelijk dat Jeudy met zijn speelstijl een soort alles of niets speler gaat worden. Of hij verslaat de tegenstanders en hij wint veel yards, of hij doet te veel en verliest yards (of zelfs de bal). Dit is dan ook waarom zijn yards per catch (17.7) ovver drie seizoenen lager ligt dan die van bijvoorbeeld CeeDee Lamb (19.1). Je zult fantastische plays krijgen, maar ook wat mindere waarbij je yards verliest.
Wat we in college ook niet veel van Jeudy gezien hebben, is ballen vangen onder druk van verdedigers. Want meestal ving Jeudy ballen als hij vrij stond (ware het niet dankzij zijn route running, dan wel dankzij zijn snelheid). Dit is ook de voornaamste reden waarom hij als slot receiver in de NFL waarschijnlijk beter tot zijn recht zal komen. Dankzij zijn voetenwerk, route running en explosiviteit kan hij ruimte voor zichzelf creëren. Aan de zijkant (waar verdedigers je als receiver meestal wat meer ruimte geven vanaf de line of scrimmage) zal hij meer contested catches moeten maken. En de vraag is (want die heeft hij bij Alabama amper tot niet kunnen laten zien) of hij daartoe in staat is.

CEEDEE LAMB – OKLAHOMA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.88 m | Gewicht: 85 kg | Junior

De vergelijkingen die tussen Jerry Jeudy en CeeDee Lamb worden gemaakt, zijn niet fair te noemen. Waarom? Omdat het twee compleet verschillende receivers zijn. Zoals hierboven wel duidelijk is geworden, is Jeudy elite als slot receiver dankzij zijn route running en atletisch vermogen. CeeDee Lamb is een compleet andere soort receiver. Jeudy had wat meer catches dan Lamb de afgelopen twee jaar en had meer concurrentie bij Alabama dan Lamb bij Oklahoma had. Echter is Lamb op zijn manier elite als outside receiver.

THE GOOD: YARDS NA DE CATCH | LENGTE | KRACHT | CONTESTED CATCHES

Zoals er niemand zoals Jeudy is als het aankomt op route running, is er niemand zoals CeeDee Lamb in deze draft als het aankomt op yards after catch. Vorig jaar averagede Lamb 21.4 yards per catch, een absurde statistiek. Dit komt vooral dankzij momenten zoals hieronder vs Texas.

Tijdens dit moment is te zien wat Lamb zo elite maakt. Breng de bal in de handen van Lamb, en hij zorgt ervoor dat hij er wat goeds mee doet. Zijn combinatie van kracht, snelheid en atletisch vermogen zorgt ervoor dat er bijna geen defensive back is die een compleet goede match is. Wat in het moment hierboven ook wel duidelijk te zien is, is dat Lamb zijn yards niet verdient door middel van elite route running (komen we later op terug), maar vooral via trick plays, motions (zoals hieronder) en simpele out routes. Het defies: geef de bal aan Lamb en laat hem het werk doen. Bij deze play (waarbij een QB als Hurst drie opties heeft: passen naar Lamb in de flat, geven aan RB Brooks of zelf rennen) fungeert Lamb als receiver in motion. Daarna kan Lamb doen waar hij het beste in is: yards winnen.

 

MEER DAN DAT

Maar dat betekent natuurlijk niet dat Lamb simpelweg een trick master is. Lamb rent absoluut geen ingewikkelde routes, maar komt dankzij zijn snelheid en football IQ toch op de een of andere manier vrij te staan. Ook op het moment dat zijn quarterback in de problemen komt, blijft hij actief bezig om vrij te komen. Een simpele route als deze (out route) is in het geval van Lamb een mogelijkheid om 20+ yards te winnen.

Tot slot, en we hebben het er bij Jeudy bewust niet over gehad, is zijn blocking. Lamb kan prima als blocker fungeren dankzij zijn kracht en lengte. Er zijn maar weinig defensive backs te vinden die op zo’n moment Lamb uit de weg kunnen ruimen. Zelfs in de NFL.

THE BAD: ROUTE RUNNING | VOORSPELBAAR ALS OUTSIDE RECEIVER?

Maar dan de mindere punten, want die zijn er zeker. Te beginnen met zijn route running. Zoals hierboven al vermeld en aangetoond maakt Lamb bij Oklahoma niet echt veel gebruik van zijn route skills om vrij te komen. Dit betekent natuurlijk niet dat hij dit niet kan, maar het geeft wel aan dat de coaching staff van Oklahoma dit niet als zijn kracht ziet. Nou is route running als outside receiver (wat Lamb in de NFL zal zijn) niet van extreem groot belang, zeker niet als je zoals Lamb yards op kan pikken na de catch. Toch werkt het niet mee als je telkens je receiver op basis van snelheid moet gaan verslaan. Want Lamb is snel en het werkte in college prima. maar NFL defensive backs zijn van een ander niveau.
En daarmee snijden we ook meteen zijn tweede zwakke punt aan: voorspelbaarheid als outside receiver. Want als echte outside receiver beschikt Lamb niet over veel meer wapens dan zijn lengte. Hij is iemand die prima kan vangen als hij onder druk staat, maar de defensive backs in college football hebben niet zoveel ervaring en football IQ als in de NFL.
Lamb rent namelijk of recht op de defensive back af om ze op snelheid te verslaan, of stopt en vangt de bal om de verdediger vervolgens 1 vs 1 uit te schakelen. In college werkte dit. In de NFL zijn, zoals eerder vermeld, zowel de trainers als de verdedigers van een ander niveau. Als receiver zal Lamb dus moeten bewijzen tegen goede en ervaren defensive backs niet te eendimensionaal te zijn als receiver.

TEE HIGGINS – CLEMSON

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 97 kg | Junior

Dat iedereen het zo’n beetje heeft over Jerry Jeudy en CeeDee Lamb, mag wel duidelijk zijn. Maar de receiver class is dit jaar extreem deep. We hadden op deze plek wel vijf spelers kunnen bespreken. Wij kozen voor Tee Higgins, die drie jaar heeft doorgebracht bij Clemson. Twee seizoenen lang speelde hij 15 duels, waarin hij veel minder catches noteerde dan Jeudy en Lamb. Qua yards scheelt het (zeker vorig seizoen) echter heel weinig. Want met minimaal tien catches minder wist ook Higgins afgelopen seizoen boven de 1000 yards uit te komen. Zijn bijna 20 yards per catch vertellen wat dat betreft wel het verhaal.

THE GOOD: ATLEET | (ARM) LENGTE | KRACHT | HANDS | MISMATCH

Tee Higgins is samen met Brandon Aiyuk voor veel defensive backs de grootste mismatch in deze draft. Waarom? Omdat Higgins simpelweg alles heeft. Hij heeft lengte, armlengte, snelheid (geen elite snelheid, maar meer dan genoeg als outside receiver), voetenwerk en balans. Een voorbeeld van een verdediger die in principe alles goed doet, maar nog steeds wordt verslagen omdat Higgins meer lengte heeft.

Nog maar even een voorbeeld om het beeld wat duidelijk te schetsen. Dit is een bal die je normaal gesproken niet hoort te vangen. Higgins wel. En wat ook positief is uit het moment van hieronder: Higgins fungeerde vaak als slot receiver om vervolgens de verdediger op snelheid op het verkeerde been te zetten. Of dit in de NFL ook gaat gebeuren is afwachten, maar Higgins lijkt op een niveau hoger het best uit zijn voeten te komen als outside receiver.

Tijdens het moment hieronder laat hij ook zien een aardige route runner te zijn. Hij is wat dat betreft vergelijkbaar met CeeDee Lamb. Simpele out routes die vervolgens resulteren in meer yards en soms zelfs touchdowns.

Iets wat Higgins al wat vaker heeft laten zien in college dan CeeDee Lamb is de kwaliteit en balans om catches te maken die op het oog onmogelijk zijn. Momenten zoals hierboven is waarin Higgins excelleert, omdat hij met zijn lengte en armen zelfs ballen als deze dus kan vangen. Het defies: gooi de bal naar Higgins, hij vangt hem wel.

Higgins is vanwege zijn lengte, kracht en wendbaarheid ook een serieuze mismatch in de endzone. Hij mag dan ook wel als flinke endzone threat gezien worden. Higgins kan verdedigers die in de endzone press coverage spelen simpel op het verkeerde been zetten en vervolgens (zelfs als de verdediger zoals hieronder zich goed herstelt) de bal vangen.

THE BAD: WEERSTAND IN COLLEGE | CONSISTENTIE

Maar dan door naar de zorgen. En die zorgen hebben op zich niks met Higgins zelf te maken. Het enige waar hij beter in kan worden is zijn consistentie. Zo af en toe is er een slordigheidje (zoals hieronder vs Ohio State) dat uit zijn spel moet. Want, en dan gaan we door naar het grootste kritiekpunt, de weerstand die hij in college heeft gehad is alles behalve indrukwekkend te noemen. In de ACC zijn er namelijk niet zoveel goede teams en Clemson steekt al jaren boven de rest uit. In de halve finale tegen Ohio State en in de finale tegen LSU (toen de weerstand dus groter werd) werd hij door elite defensive backs tot 33 en 52 receiving yards gehouden.

Spelers als Jeudy en Lamb hebben een paar jaar lang week in week uit bewezen tegen de beste teams in college football goed te kunnen presteren. De cijfers van Higgins zijn prima, maar de weerstand die hij heeft gehad is een stuk minder. Wat dat betreft zal hij op het hoogste niveau week in week uit tegen de beste defensive backs die er zijn zichzelf moeten bewijzen. Dan weten we pas echt of Higgins zijn prestaties in de ACC ook kan vertalen in de NFL. Voor nu lijkt dit zijn grootste vraagteken te zijn. Alle andere facetten zijn namelijk, net zoals bij Jeudy (als slot receiver) en CeeDee Lamb (als outside receiver) aanwezig.

OVERIGE WR CLASS

De receiver class van dit jaar is enorm getalenteerd te noemen. We hadden wel een stuk of zes receiver in dit artikel kunnen plaatsten die het allemaal verdient hadden om wat uitgebreider belicht te worden. Maar helaas is er maar plek voor drie. Maar wie zijn dan die overige receivers?

HENRY RUGGS III

Ten eerste verdient er iemand nog onze speciale aandacht. Een type speler die we nog niet in dit artikel besproken hebben: Henry Ruggs III. Atleet puur sang, snelheid puur sang (4.27 tijdens de Draft Combine) en deep threat deluxe. Maar dan zijn we er nog niet, want Ruggs heeft ook bewezen ballen te kunnen vangen die op het eerste oog onmogelijk zijn om te vangen en beschikt daarnaast over fantastische route running skills. Teven heeft hij zichzelf bewezen tegenover de beste teams in college football. Vergelijk hem maar een beetje met Hollywood Brown uit de vorige draft, alleen dan nog wat completer en verder in zijn ontwikkeling. Hij lijkt een lock voor de eerste ronde en is misschien wel de beste receiver in deze draft.

 
Daarachter zijn er een paar playmakers beschikbaar waarvan de rol in de NFL nog niet helemaal duidelijk is. Het zijn receivers die multifunctioneel ingezet kunnen worden. Dan moet je denken aan namen als Laviska Shenault Jr (Colorado), K.J, Hill (Ohio State), Jalen Reagor (TCU) en physical speciment Brandon Aiyuk (Arizona State). De laatste twee hebben tijdens de combine al laten zien wat voor een atleten het zijn. En als we het dan hebben over uitblinkers tijdens de Draft Combine: Chase Claypool (Notre Dame) mag zeker ook genoemd worden als receiver, maar wellicht ook wel als Tight End. Denzel Mims heeft weten uit te blinken tijdens de Draft Combine en heeft zichzelf daarmee als outside receiver een goede dienst bewezen.

OVERIGE OPTIES

Maar dan zijn we er nog niet. Spelers als Justin Jefferson (Florida), K.J. Hamler (Penn State), Tyler Johnson (Minnesota), Collin Johnson (Texas), Michael Pittman Jr (USC) , Antonio Gandy-Golden (Liberty), Donovan Peoples-Jones (Michigan) en Van Jefferson (Florida) zijn overige opties voor de eerste pak m beet vier ronden. Voor NFL-teams die receivers en playmakers zoeken: keuze te over in april.

SPORTAM WR RANKING

1: CeeDee Lamb | 2: Jerry Jeudy | 3: Henry Ruggs III  | 4: Justin Jefferson | 5: Denzel Mims | 6: Tee Higgins  | 7: Laviska Shenault Jr  | 8: Brandon Aiyuk | 9: Jalen Reagor | 10: Donovan Peoples-Jones

(Top/Cover Photo: Kevin Jairaj-USA TODAY Sports)

NFL 3-on-3: de Offseason editie

Toon Aerts
-
0


Het moet een van de somberste periodes van het jaar zijn, de weken na de Super Bowl. Er is geen NFL, de winter grijpt nog stevig rond zich heen en de virussen, al dan niet geïmporteerd, tieren welig. Pas op 10 september wordt opnieuw een zinvol NFL-game gespeeld. Dat is nog erg lang. Gelukkig zijn er voldoende NFL-gerelateerde activiteiten om ons aan op te trekken de komende zes maanden. De NFL Draft komt eraan en die volgen we bij SportAmerika natuurlijk op de voet. Verder begint op 18 maart de Free Agency, waar we hopelijk een aantal opzienbarende moves voorgeschoteld krijgen. Het staat de teams gedurende het gehele offseason ook vrij om naar hartelust spelers en draft picks te ruilen. Genoeg stof om over te spreken dus en dat doen we dan ook met onze NFL redactie!
Zoals ieder jaar zijn er enkele grote namen einde contract bij hun huidige team. Wat wordt de meest tot de verbeelding sprekende FA signing dit tussenseizoen? De teams kunnen zoals gezegd ook op de ruilmarkt gaan. Zien we een blockbuster trade deze lente? Opvallend veel quarterbacks zijn vrij dit tussenseizoen. Er is zelfs sprake van een heuse quarterback-carrousel. Krijgen we een stoelendans under center? Het antwoord op deze vragen en meer in onze NFL 3-on-3 offseason-editie!

Coverphoto: Yahoo Sports

Season Preview 2020: Chicago White Sox

Jasper Roos
-
3
Season Preview 2020: Chicago White Sox


In de volgende aflevering van onze 30-in-30 Season Previews 2020 voor het nieuwe MLB-seizoen is het de beurt aan de Chicago White Sox. De ploeg versterkte zich afgelopen winter op meerdere vlakken en hoopt een grote sprong te maken in 2020, misschien wel richting de play-offs. Hoe gaan de mannen van Rick Renteria dat aanpakken?

NEW AND IMPROVED

Afgelopen seizoen was voor de Chicago White Sox een jaar van nieuwe doorbraken. De jongere spelers die in 2018 al hun opwachting hadden gemaakt, moesten in 2019 de stap vooruit zetten om hoop te brengen aan de Southside. Dat lukte, ondanks een zeer matige supporting cast, voorbeeldig. Aan het eind van het jaar stond er weliswaar een weinig inspirerend 72-89 record op het bord (de White Sox en Tigers speelden één duel minder dan alle andere teams; een verregend treffen werd niet ingehaald), maar toch heerste er enige positiveit aan 35th & Shields. Een flink aantal sleutelspelers had grote stappen voorwaarts gezet; een aantal andere jongelingen had voor het eerst aan de hoofdmacht geroken.

NIEUWE STERREN

Lucas Giolito maakte misschien wel de grootste sprong van allemaal. Al vroeg in het jaar werd duidelijk dat de toen 24-jarige werper het in 2019 anders aanpakte dan het jaar ervoor, toen hij als statistisch slechtste pitcher in de league stijf onderaan het klassement eindigde. Met een nieuwe werpbeweging en een nieuwe persoonlijke catcher (James McCann) die een meesterstrateeg achter de plaat bleek, maakte Gio een stormachtig seizoen door. Het resultaat mocht er zijn: de werper kreeg Cy Young-stemmen en is nu de onbetwiste ace van de rotation.
Verder groeide Yoan Moncada uit tot één van de beste derdehonkmannen in de American League (en ontving hij zelfs een MVP-stem), voerde veteraan Jose Abreu de league aan in RBI’s, eindigde Eloy Jimenez (31 homeruns) als vierde in de Rookie of the Year-verkiezing en won kortestop Tim Anderson de batting title in de AL. Outfielder Luis Robert werd door USA Today uitgeroepen tot Minor League Speler van het Jaar. Update 6/3/2020: De White Sox verlengden de dag dat deze preview uitkwam het contract van Moncada met vijf jaar. De derdehonkman verdient met de nieuwe deal $70 miljoen gegarandeerd, wat kan oplopen tot $90 miljoen als de zesdejaarsoptie gelicht wordt.

DRUKKE WINTER

Geen team versterkte zich zoals de White Sox dat afgelopen winter deden. Het moment was daar om het jonge talent dat afgelopen jaar doorbrak te voorzien van assistentie. GM Rick Hahn en consorten trapten het off-season al vroeg af, door in november gelijk topcatcher Yasmani Grandal voor vier jaar vast te leggen. De net 31-jarige Cubaan is sindsdien door het PECOTA voorspelmodel uitgeroepen tot de op drie na beste speler in baseball, achter Mike Trout, Mookie Betts en Alex Bregman. Met de komst van de slugging backstop waardeerden de White Sox ook direct hun verdediging achter de plaat op. Grandal is één van de beste framers in de sport. Zijn toevoeging aan 2019-revelatie James McCann geeft de White Sox misschien wel het beste catchersduo in MLB.
Met alleen Grandal werd echter geen genoegen genomen. Na Zack Wheeler — ondanks het hoogste bod — toch te zijn misgelopen, schakelden de Sox meteen door. Jose Abreu kreeg een driejarige contractverlenging, McCann een éénjarige en de pas 24-jarige outfielder Nomar Mazara werd tijdens de Winter Meetings aangetrokken van de Texas Rangers in ruil voor prospect Steele Walker. Rond kerstmis voegde de club nog veteranen Gio Gonzalez (34) en ex-Cy Young-winnaar Dallas Keuchel (32) toe aan de jonge rotation. Als kers op de taart bonden de Sox zich voor één jaar (+ optie) aan super-DH Edwin Encarnacion (37) en verzekerde de club zich van de Opening Day-beschikbaarheid van überprospect Luis Robert, middels een achtjarige contractverlenging. Tot slot verhuisde reliever Steve Cishek nog van de North Side naar de Southside. Kortom: het kon niet op in Chicago.

2020: VOL EROP

Met alle activiteit op de transfermarkt geven de White Sox voor 2020 een duidelijk signaal af: dit is het doorschakeljaar. Met een gigantische kwaliteitsimpuls voor de jonge up-and-coming sterren zijn er geen redenen meer waarom de Sox niet hun eerste seizoen met een winning record sinds 2012 zouden moeten kunnen bereiken. Zonder een precies idee te hebben van de daadwerkelijke line-up en slagvolgorde lijkt de selectie er voorlopig zo uit te zien:

Het oufield lijkt behoorlijk vast te staan, met Jimenez en Robert als vaste waarden en Mazara als wildcard. Ook in het infield zal gedurende het jaar weinig veranderen, op één positie na. Het tweede honk zal een strijd zijn tussen Danny Mendick en Leury Garcia, met de winnaar in de line-up totdat top prospect Nick Madrigal zijn opwachting in de Major League maakt. Sterren-in-wording Moncada en Anderson houden zich bezig met de linkerkant van het infield, terwijl de captain van het binnenveld op één staat in de vorm van Jose Abreu.

PITCHINGLUXE MET VRAAGTEKENS

In de rotation zal op den duur ruimte gemaakt moeten worden voor vlammenwerper Michael Kopech en Carlos Rodon. Beide werpers keren dit seizoen terug van Tommy John; Kopech vermoedelijk in mei, Rodon later in het jaar. Gonzalez en Lopez pitchen dus voor hun plekje zolang het geblesseerde tweetal niet beschikbaar is. Vanwege het nieuwe 26 man roster lijkt er plek voor een achtste reliever in de bullpen. Voor nu staat daar Zack Burdi, maar kijk niet gek op als dat Matt Foster, Ian Hamilton, Jose Ruiz of Carson Fulmer wordt. Laatstgenoemde heeft geen Minor League-opties meer, dus als de Sox besluiten hem niet op te nemen in de Major League-selectie, riskeren ze hem kwijt te raken.
Hoewel er dus ruim voldoende keuze is voor de rotation en de bullpen gaan enkele werpers wel met wat vraagtekens het seizoen in. Eventueel succes staat of valt dus met het doorzetten van Giolito’s doorbraak, het succesvol terugkeren van de geblesseerden en het terugkeren op niveau van een aantal anderen. De offense is het probleem niet in Chicago; de pitching maakt het wat spannender.

RESERVES

Ook de reservebank kan nog alle kanten op. Zoals het er nu uitziet is er in elk geval plek voor Garcia en McCann. Gezien z’n call-up van vorig seizoen kunnen de Sox prospect Zack Collins als derde catcher/backup eerstehonkman meenemen naar Chicago. Adam Engel is een waanzinnige verdediger die mogelijk als defensieve wissel zijn waarde kan hebben. Engel maakt momenteel zijn jaarlijkse ‘geweldige Spring Training’ door en voert het team aan in RBIs.
Houd echter ook Yermin Mercedes in de gaten. De forse achtervanger/DH slaat momenteel alles en iedereen aan gort in Spring Training, voert het team aan in homeruns (2) en OPS (1.500) en sloeg al een game-winning grand slam. Hij zou Collins naar Triple-A kunnen verwijzen voor wat extra rijpen.

KANSEN

Dan blijft als laatste de hamvraag over: kunnen deze jonge, opwindende spelers de White Sox eindelijk uit hun jarenlange slump trekken? Een .500 record of hoger is een must, maar valt er misschien nog meer te halen aan de Southside? Voor de Tigers en Royals hoeft er niet gevreesd te worden. Hoewel de Indians zich niet versterkt hebben en vooral kwaliteit hebben ingeleverd, lopen er nog voldoende goede spelers in Cleveland rond om niet meteen dood te liggen. De grootste concurrent komt echter uit Minnesota. De Twins hebben zich versterkt met Josh Donaldson, waardoor de offense nog sterker is dan vorig jaar. De pitching rammelt gigantisch, dat wel. De vraag is of de White Sox in staat zijn om het bastion te slechten.
Wij denken van wel en gaan mee in de mode-trend om de White Sox als gevaarlijke outsider in te vullen. In een zwakke divisie hoeft de bal maar een paar keer goed te vallen tegen de Twins om mee te kunnen doen om de divisietitel. De Wildcard-race is wat drukker, met zo’n vijf of zes teams die op papier kans maken op de extra plek. 85 wins zou een geweldige prestatie zijn voor de mannen van Rick Renteria.

Coverfoto: Jonathan Daniel

NHL weekly: Rangers kloppen op de deur, red hot Knights

Hans Mulder
-
0

Max Pacioretty is één van de drijvende krachten achter het succes van de Golden Knights. De ploeg uit Vegas is hard op weg naar de tweede divisietitel in drie jaar. (photo: John Locher/AP Photo)

Dankzij een geweldige maand februari mogen de New York Rangers heel voorzichtig dromen van de play-offs. In 2017 stonden ze voor het laatst in het postseason en er is nu nog wel degelijk wat werk te doen, maar het kan! In Las Vegas lijkt de trainerswissel goed uit te pakken. Onder Peter DeBoer hebben de Golden Knights de koppositie in de Pacific veroverd en zijn niet van plan deze weer uit handen te geven. Natuurlijk ontbreekt de Top 5 deze week niet en is er ook aandacht voor de eerste wedstrijden van Daniel Sprong bij de Hershey Bears.

RANGERS IN DROMENLAND

De fans in Madison Square Garden hadden zich al verzoend met een nieuw seizoen in de donkere kelder van de Metropolitan Division. Natuurlijk plukten de New York Rangers afgelopen zomer Artemi Panarin op, maar de Rus zou het ook niet alleen kunnen. De seizoensstart bevestigde al waar de fans voor vreesden. De Blueshirts verloren 6 van de eerste 9 wedstrijden en hadden al rap een 5-game losing streak te pakken. Heel voorzichtig en heel stiekem begonnen de troepen van David Quinn daarna wedstrijden te winnen. Pas in januari merkte de concurrentie op dat die vermaledijde Rangers eigenlijk helemaal niet ver weg waren. En toen kwam daar de beste maand in de rijke historie van deze franchise.


Op 22 januari werd met 4-2 verloren van de New York Islanders. Geen vreemde uitslag en dat er met een 23-21-4 record werd begonnen aan de All-Star break stemde enigszins tot tevredenheid. De Rangers waren in geen geval het lachtertje van de divisie. Die rol hadden de Devils immers wel op zich genomen. De maand februari openden de Rangers tegen dat andere lachtertje. In het eerste weekend van de maand werden de Red Wings twee dagen op rij aan de kant gezet door de Blueshirts. Achteraf bleek dit de aanzet tot een bijna perfecte maand voor één van de Original Six. Van de 16 wedstrijden in februari wonnen de Rangers er maar liefst 12. Tegen alle verwachtingen in meldde de ploeg zich opeens in de debatten voor een wildcard.

MET DANK AAN DE RUSSEN

Zoals het gezegde wil, heeft succes vele vaders. Ook in het geval van de Rangers zijn een paar spelers aan te wijzen die het gewoon prima deden in februari en dus verantwoordelijk waren voor de opmars. Onder de lat was Igor Shesterkin een erg aangename verrassing. De 24-jarige goalie uit Rusland debuteerde op 7 januari tegen de Avalanche, maar maakte naam toen hij tussen 31 januari en 22 februari 7 wedstrijden op rij won voor de Rangers. Dit kwam David Quinn erg goed uit, want de jaren lijken nu echt vat te krijgen op Henrik Lundqvist. De Zweedse King moet het doen met een .904 save percentage en een 3.19 GAA. Het zijn cijfers die we niet eerder zagen, maar Shesterkin (en zeker ook Alexandar Georgiev) helpen de Rangers uit de brand. Georgiev speelde al wat vaker en doet het met een .912 sv% en 3.02 GAA ook prima.


We mogen ook absoluut Artemi Panarin niet vergeten. De Russische scherpschutter was in dienst van Chicago en Columbus al goed, maar in New York weet hij nog een volgende stap te maken. Met 87 punten, waarvan 28 goals, had Panarin vorig seizoen z’n beste jaar in de NHL. Die cijfers verbleken met hetgeen hij nu bij de Rangers laat zien. Met nog zo’n zes weken te gaan in het reguliere seizoen heeft Panarin al z’n persoonlijke records al verpulverd. Met 32 goals en 58 assists voert hij de topscorerslijst in NYC aan. Mika Zibanejad (33G, 33A) volgt op respectabele afstand. In de top van die lijst is Anthony DeAngelo een opvallende naam. Met 4 goals en 30 punten deed de blueliner het in zijn eerste jaar als Ranger best goed, maar dit seizoen overtreft DeAngelo alle verwachtingen. De 24-jarige voormalig first-round draft pick van de Lightning scoorde al 13 keer.

TEGENSLAG

Door de sterke prestaties in februari kwamen onverwacht de play-offs in zicht. Toch waren de laatste dagen van de maand de ploeg niet gunstig gezind. Eerst was daar het auto-ongeluk waarbij Igor Shesterkin en aanvaller Pavel Buchnevich (15G, 25A) betrokken waren. Een airbag hield de schade bij Buchnevich beperkt, maar Shersterkin brak een rib en staat voorlopig aan de kant. Een paar dagen na zijn contractverlenging was er ook slecht nieuws voor Chris Kreider. De winger, goed voor 24 goals, liep een voetblessure op en ook hem verwachten ze de komende weken nog niet terug. Nog een geweldige maand van Mika Zibanejad zou dat verlies enigszins op kunnen vangen. De Zweed was vorige maand goed voor 11 goals en 9 assists.
Met wedstrijden tegen onder meer Washington, Dallas en Colorado op het programma de komende tijd is het schema de Rangers niet gunstig gezind. In de strijd om een wildcard moeten de Rangers vier punten goed zien te maken op de Isles. Daarbij komt nog tot concurrent Carolina één puntje meer verzameld heeft dan New York, maar ook nog twee duels minder gespeeld heeft.

DEBOER IS TROEF IN VEGAS

Het was zo’n aanstelling die je niet direct zag aankomen. Alsof Jurgen Klopp de aartsrivaal uit Manchester gaat coachen of Dick Advocaat plotseling bij Ajax aan de slag gaat. Toch durfden de Vegas Golden Knights de stap te wagen. Weliswaar was Peter DeBoer in december al ontslagen bij de Sharks, maar er werden aardig wat wenkbrauwen gefronst toen hij op 15 januari werd aangesteld als de nieuwe coach van de Vegas Golden Knights. Niet in de laatste plaats ook omdat DeBoer en z’n voorganger Gerard Gallant bepaald niet de beste maatjes waren. Het tijdperk DeBoer is zo’n twee maanden onderweg en we kunnen voorzichtig concluderen dat deze gok in Las Vegas voorlopig goed uitpakt.
De Vegas Golden Knights begonnen het seizoen als één van de topfavorieten in de Pacific en in de Western Conference. In de zomer hadden ze zich aardig gedeisd gehouden, maar vreemd was dit niet. Er liep immers al genoeg talent om het ver te schoppen. De Knights hadden alle ingrediënten om vanaf het begin de divisie in een houdgreep te nemen, maar Gerard Gallant kreeg zijn ploeg maar niet aan de praat. Ja, er werd regelmatig gewonnen maar de organisatie was daarmee niet tevreden. Vegas moest heersen en dus werd afscheid genomen van de eerste coach in de geschiedenis van de franchise. De coach ook die de piepjonge franchise in 2018 naar de Stanley Cup Final loodste. Na 49 wedstrijden (24-19-6) werd Gallant aan de dijk gezet. De 4-2 nederlaag bij de Sabres bleek de druppel.

HAND VAN DEBOER?

Peter DeBoer werd aangesteld op het moment dat de Knights vier wedstrijden op rij hadden verloren. Z´n eerste duel aan het roer werd echter direct gewonnen. Weliswaar van de Senators (4-2), maar toch. De Canadiens (4-5 SO) en de Bruins (2-3) zetten DeBoer en zijn Knights vervolgens weer even met beide benen op de grond. Een direct schokeffect bleef uit, maar langzaam maar zeker ging het beter. Zo leek Marc-André Fleury met 3 shutouts en een .913 sv% wat meer zichzelf in februari. Defensief gaat het dan ook een fractie beter. Onder Gallant kregen de Knights gemiddeld 3.0 goals tegen per wedstrijd en onder DeBoer is dit na 18 duels 2.9. Ze geven ook wat minder kansen weg (gemiddeld 17,5 onder DeBoer tegen 20 onder Gallant).


Aanvallend is het verschil groter. Sinds de komst van DeBoer scoren de Knights gemiddeld 3.6 goals per wedstrijd. In de eerste 49 wedstrijden lag dit gemiddelde op 3.0. Toch geven de statistieken hier dan weer aan dat ’t verschil ten opzichte van de wedstrijden onder Gallant te verwaarlozen is. Over firepower heeft DeBoer niet te klagen. Max Pacioretty heeft er al 31 in het mandje liggen en Mark Stone (21G), Reilly Smith (27G) en Jonathan Marchessault (20G) weten de weg naar de vijandelijke goal ook eenvoudig te vinden. En dan is er nog Paul Stastny die voor het eerst in jaren weer eens richting de grens van 20 goals gaat. De voormalig speler van de Avalanche staat nu op 17 treffers.

BACK ON TOP

Vanaf 1 februari lijkt de boodschap van DeBoer pas echt aan te slaan. De Knights wonnen 12 van hun 16 wedstrijden vanaf die datum en sinds kort mogen ze zich weer de trotse koploper in de Pacific Division noemen. Tussen 14 februari en 28 februari won de ploeg acht wedstrijden op rij en daarmee evenaarden ze een clubrecord. In het eerste jaar van hun bestaan wonnen de Knights tussen 14 december 2017 en 2 januari 2018 ook al eens acht duels op rij. Afgelopen zondag was een zege op laagvlieger LA voldoende voor een negende achtereenvolgende overwinning, maar de Kings wonnen in Sin City met 4-1. Twee dagen later pakten de Golden Knights de draad weer op door New Jersey met 3-0 te verslaan. In de Pacific lijken ze alleen nog last te hebben van de Oilers, die twee punten minder hebben met een wedstrijd minder gespeeld.

TOP 5 OF THE WEEK

We beginnen deze Top 5 met een emotionele comeback, maar we vergeten ook de bescheiden mijlpaal van Auston Matthews niet. Ietsje minder bescheiden was de milestone van Evander Kane. De Sharks mogen dan nog zo aangeslagen zijn, maar ze bliezen deze week wel Sidney Crosby en de Penguins van het ijs. Ryan O’Reilly en de St. Louis Blues wankelden in Big D, maar dankzij een beauty van O’Reilly ontsnapte de titelhouder. Met een briljante actie deed Kevin Fiala zijn oude werkgever pijn. De Zwitser is een belangrijke reden dat de Wild helemaal terug zijn in de race om de wildcards.

BOBBY RYAN vs VANCOUVER CANUCKS


Een mooiere thuiskomst is nauwelijks te wensen. Bobby Ryan speelde de laatste maanden een belangrijke wedstrijd, maar vocht deze niet uit op het ijs. De 32-jarige speler van de Ottawa Senators bond de strijd aan met zijn alcoholprobleem en speelde in november zijn laatste ijshockeywedstrijd. Tegen de Predators (2-3 nederlaag) maakte Ryan vorige week zijn rentree en een paar dagen later stond hij tegen de Canucks (5-2 zege) voor het eerste weer op het ijs van het Canadian Tire Centre. Het werd een aaneenschakeling van glorieuze momenten voor Ryan. Na bijna acht minuten in de eerste periode scoorde hij z’n eerste goal en in de derde periode vond hij nog twee keer de weg naar het net. Hoe bijzonder z’n hattrick is, blijkt wel uit zijn cijfers. Op 29 december 2014 scoorde de winger voor het laatste drie keer in één wedstrijd.

EVANDER KANE vs PITTSBURGH PENGUINS


Verhaallijnen genoeg in dit duel. Patrick Marleau keerde voor de tweede keer als tegenstander terug in San Jose, al was deze thuiskomst wel wat minder emotioneel als toen hij met de Leafs naar de Bay Area kwam. Evander Kane opende de score namens de thuisploeg en noteerde daarmee zijn 450e punt in zijn loopbaan. Later kwam daar middels een assist nog een 451e bij. Het was ook de zesde achtereenvolgende nederlaag van de Pittsburgh Penguins. De streak startte op 20 februari met een nederlaag tegen de Maple Leafs en daarna bleken ook Buffalo, Washington, LA, Anaheim en dus San Jose te sterk voor de troepen van Mike Sullivan. Slechts twee keer werd verloren van een ploeg die op koers ligt voor de play-offs en dat zal de burger in Steel City toch zorgen baren. De Pens zijn heel rap gezakt van de eerste naar de derde plaats in de Metropolitan.

RYAN O ‘REILLY vs DALLAS STARS


Een showdown tussen twee teams die deze zomer zomaar hoge ogen kunnen gooien in de play-offs. De kans is groot dat ze elkaar op weg naar de Stanley Cup tegenkomen en dan belooft het alvast een geweldige serie te worden. Voor eigen publiek leken de Blues al in de tweede periode afstand te nemen van de Stars, maar die hadden heel andere plannen. Een 3-1 achterstand werd weggepoetst, maar toch kwam het extra punt in St. Louis terecht. Jake Allen speelde een goede partij namens de titelverdediger, maar Ryan O’Reilly eiste met een prachtige treffer in de shootout de meeste aandacht op. Voor de Blues was het de zevende zege op rij en dat laten ze volgen op een serie waarin ze nauwelijks punten pakten. In de Central gaan ze nog altijd aan de leiding, maar met twee duels minder gespeeld zijn de Avs niet ver weg.

AUSTON MATTHEWS vs VANCOUVER CANUCKS


Een seizoen met 40 goals had hij al en afgelopen zaterdag maakte hij de stap naar de 45 treffers. Het was bepaald niet de mooiste goal in de loopbaan van Auston Matthews, maar hij telt er niet minder om. De Amerikaanse sterspeler van de Maple Leafs vond ergens een gaatje bij Thatcher Demko en klopte zo de goalie van de Vancouver Canucks (4-2 winst). Voor Matthews was dit dus de 45e van het seizoen en hij wacht nog altijd op een jaargang met minder dan 30 treffers. In 2016-2017, z’n eerste jaar in de NHL, kwam Matthews uit op 40 goals. Daarna moest hij het doen met respectievelijk 34 goals en 37 goals. In beide gevallen maakte Matthews echter de 82 wedstrijden niet vol vanwege blessureleed. Dit seizoen gaat het fysiek gezien beter en komt zijn statistieken ten goede.

KEVIN FIALA vs NASHVILLE PREDATORS


Graag even uw aandacht voor Kevin Fiala. De Zwitser zette hier de defensie van de Nashville Predators voor schut, maar die hoeven zich daarvoor niet eens te schamen. De Zwitser is werkelijk red hot de laatste twee weken. Tegen Nashville, de club waar hij ruim vier seizoenen speelde, scoorde Fiala z’n 21e van het seizoen. Het was tevens zijn zevende treffer sinds 19 februari. De Wild kwam sinds die datum acht keer in actie en in zeven wedstrijden wist hun Zwitserse goudhaantje te scoren. Alleen tegen de Blues ontbrak de naam van Fiala op het scoreformulier. Voor Minnesota komt zijn scoringsdrang als geroepen. De ploeg is de wildcards tot op één punt genaderd. De Jets hebben 74 punten uit 68 wedstrijden en de Wild hebben twee wedstrijden minder gespeeld en slechts een punt minder dan de mannen uit Winnipeg.

NIEUWS

BLESSURE STAMKOS ZORGT VOOR HOOFDBREKENS

  • Vorige week konden we nog vertellen hoe de Tampa Bay Lightning alles op alles zetten voor een tweede Stanley Cup. Deze week liepen die ambities toch een knauw op. Captain Steven Stamkos is afgelopen maandag geopereerd aan zijn core muscle en is naar verwachting zes tot acht weken uit de roulatie. Hij zal waarschijnlijk de rest van het reguliere seizoen missen en ook nog een ronde in de play-offs. Het hangt van het herstel af wanneer en of Stamkos dit seizoen nog weer op het ijs te bewonderen is. Voor de Lightning komt zijn blessure behoorlijk ongelegen. Met 29 goals en 37 assists staat de captain achter Nikita Kuverov tweede op de topscorerslijst.

DRAISAITL ALS EERSTE BIJ DE 100

  • De eer om als eerste de grens van 100 punten te bereiken, is dit seizoen weggelegd voor Leon Draisaitl. Thuis tegen de Winnipeg Jets was de 24-jarige Duitser afgelopen zaterdag goed voor 2 goals en een assist en dat was ruim voldoende om de 100 punten aan te tikken. Het is niet de eerste keer dat Darisaitl dit kunstje flikt. Vorig seizoen eindigde de aanvaller van de Edmonton Oilers met 105 punten. Daar is hij inmiddels al overheen. De Oilers speelden maandag een uitwedstrijd tegen de Predators en ook daar liet Draisaitl zich weer gelden. Hij was er mede verantwoordelijk voor dat Nashville in de derde periode geslacht werd. Vijf goals in vijf minuten sloopten de Preds en hielpen de Oilers uiteindelijk aan een 8-3 zege. Draisaitl vond vier keer het net en gaf één assist.

GESLAAGD DEBUUT DANIEL SPRONG

  • Net als bij de Penguins en de Ducks is Daniel Sprong ook goed begonnen bij de Hershey Bears. Dit filiaal van de Washington Capitals speelt weliswaar in de AHL, maar onze landgenoot liet in elk geval een goede indruk achter bij zijn debuut. Afgelopen zaterdag maakte Sprong zijn eerste minuten tegen een stel oude bekenden. De Wilkes-Barre/Scranton Penguins werden door de Bears eenvoudig met 5-1 weggezet en de Amsterdammer had daar een belangrijk aandeel in. Op aangeven van Mike Sgarbossa tekende hij halverwege de eerste periode voor de 2-0. In de tweede periode draaide dit duo opnieuw op volle toeren, maar nu was Sprong twee keer de aangever. Zondag bleken de Charlotte Checkers met 6-3 te sterk voor de koploper in de Atlantic Division. In de derde periode noteerde Sprong z’n 19e assist dit seizoen in de AHL.

BOYCHUCK ONTSNAPT AAN HORRORBLESSURE

  • Zij die het zagen gebeuren, keken bij de herhaling toch even de andere kant op. Johnny Boychuck van de New York Islanders leek dinsdag een horrorblessure op te lopen toen hij tijdens zijn val in aanraking kwam met de schaats van Artturi Lehkonen van de Montreal Canadiens. De 36-jarige blueliner greep naar zijn oog en spoedde zich van het ijs. Gevreesd werd dat zijn oog was geraakt door Lehkonen, maar gelukkig werd al vrij snel duidelijk dat het zo ernstig niet was. Het ijzer had weliswaar een wond achtergelaten, maar het oog en het zicht waren ongeschonden uit de strijd gekomen. Zoals alle blessures komt ook deze zeer ongelegen. De Islanders leden tegen de Habs (2-6) hun vierde nederlaag op rij en de achtste in negen wedstrijden. Barry Trotz zakte met zijn mannen naar de vijfde plaats in de Metropolitan en moet alles op alles zetten voor een wildcard.

MACHTSGREEP FLYERS?

  • Aan het begin van dit seizoen waren de verwachtingen hooggespannen in Philly. De laatste weken blijkt dat dit bepaald niet ten onrechte was. De Philadelphia Flyers lijken niet meer te kunnen verliezen en zitten de Washington Capitals inmiddels op de hielen in de Metropolitan Division. Woensdagavond stond de uitdager in de Amerikaanse hoofdstad tegenover Alex Ovechkin en consorten. Washington nam dankzij Lars Eller nog de voorsprong in de eerste periode, maar daarna was er geen houden meer aan. Met z’n 24e van het seizoen bracht Travis Konecny de Flyers langzij, al dacht die ploeg even daarvoor ook al te hebben gescoord. Na zestig minuten stond er een duidelijke 5-2 in het voordeel van de Flyers op het bord. Voor Philadelphia was het de zevende overwinning op rij en ze zijn Wahington nu tot op één punt genaderd in de strijd om de divisietitel.

Cover Photo: Getty Images

Season Preview 2020: Los Angeles Angels

Mike van Dijk
-
0


In de volgende aflevering van onze 30-in-30 Season Previews 2020 voor het nieuwe MLB-seizoen is het de beurt aan de Los Angeles Angels. Na een pover 2019 heeft het team een nieuwe manager in Joe Maddon aangesteld, een nieuwe ster in Anthony Rendon aangetrokken en is er nieuwe hoop op verbetering. Zal het genoeg zijn om Mike Trout voor het eerst sinds 2014 weer in oktober honkbal te zien spelen?

2019

De Los Angeles Angels stonden vorig seizoen voor een hels karwei. Outfielder en MVP Mike Trout moest zo’n beetje alle posities voor zijn rekening nemen, wilde het team überhaupt een rol van betekenis gaan spelen. Tel daar de blessures aan een aantal basiskrachten zoals DH/pitcher Shohei Ohtani, kortestop Andrelton Simmons en linksvelder Justin Upton bij op en de nieuwe manager Brad Ausmus stond voor een vrijwel onmogelijke opgave. De 72 winst- en 90 verliespartijen werden hem aangerekend, aangezien een stap achteruit werd gezet ten opzichte van zijn voorganger Mike Scioscia. Het team eindigde op de vierde plaats in de divisie. Play-off honkbal in Anaheim leek steeds verder uit het zicht te raken.
Een nog groter verlies werd geleden door het plotselinge, tragische overlijden van LHP Tyler Skaggs tijdens het seizoen.

DE BLIK OMHOOG GERICHT

Na afloop van het seizoen werd schoon schip gemaakt. Na één jaar Brad Ausmus vond GM Billy Eppler het mooi geweest. Of het kort daarvoor beschikbaar komen van manager Joe Maddon een directe rol heeft gespeeld in de beslissing om afscheid te nemen van Ausmus is onbekend. Feit is dat  Eppler slagvaardig heeft besloten deze Maddon (langdurig Angel) aan te stellen als de nieuwe manager van de club. Hij heeft de taak om de Angels naar hun tweede World Series titel te leiden.
Voor Eppler bleef het niet alleen bij het aantrekken van een nieuwe manager. Ook in de selectie werd geïnvesteerd en honkballiefhebbers weten inmiddels dat je het aan de Angels kan overlaten om in de wintermaanden de portemonnee te trekken. Nadat eerder spelers als Albert Pujols, Justin Upton en Josh Hamilton lucratieve meerjarige deals tekenden in Anaheim, was derdehonkman Anthony Rendon dit keer de gelukkige. Rendon heeft voor zeven seizoenen getekend met een contractwaarde van 245 miljoen dollar. De 29-jarige Texaan geeft de line-up van de Angels een behoorlijke impuls. Rendon was vorig seizoen goed voor een 6.3 WAR (.319/.412/.598 met 34 homeruns). Dat is een serieuze upgrade na het debacle dat Zack Cosart heette (hij is inmiddels geruild naar de San Francisco Giants) en de respectabele doorbraak van David Fletcher (3.4 WAR).

 
Verder werden éénjarige deals afgesloten met RHP Julio Teheran (t.w.v. 9 miljoen dollar) en catcher Jason Castro (t.w.v. 6.85 miljoen dollar). Tot slot is via een trade met de Baltimore Orioles een poging gedaan om de rotatie te helpen. RHP Dylan Bundy is zodoende een spelers van de Angels geworden.

VERSTERKT INFIELD

Met het aantrekken van Rendon is de linkerhelft van het infield defensief gezien een van de sterkere in de MLB. Onze landgenoot Andrelton Simmons is als kortestop namelijk zijn buurman. Simmons is terug van een enkelblessure die behoorlijk op zijn prestaties en speeltijd in 2019 heeft gedrukt. Het is voor de 30-jarige het laatste jaar van zijn contract bij Los Angeles. In voormalig Minnesota Twin Castro, de catcher, is de tweede nieuweling in het infield te vinden. Toekomstig Hall of Famer Albert Pujols bezet het eerste honk, al zijn de prestaties aan slag niet meer wat ze ooit geweest zijn. Op het tweedehonk zal Tommy La Stella, een oude bekende van Maddon bij de Cubs, de meeste speeltijd krijgen. De eerder genoemde David Fletcher zal als utility man worden ingezet, evenals infielder Luis Rengifo. De tweedehonkman, ooit onderdeel van de C.J. Cron-naar-Tampa-Bay-trade, was dit off-season bijna een Dodger. Joc Pederson zou de omgekeerde weg bewandelen, maar de trade ging op het laatste moment niet door.
De Japanse sensatie Shohei Ohtani is op de weg terug van Tommy John surgery. Als aangewezen slagman maakte hij in mei van vorig seizoen al zijn comeback van de operatie. Zijn two-way skills laten nog even op zich wachten. Ohtani gooit vermoedelijk pas weer medio mei vanaf de heuvel.

ANGELS IN THE OUTFIELD

Drievoudig MVP  Trout leidde zijn team vorig seizoen opnieuw in WAR met 8.3. Dat is meer dan het dubbele van de nummer twee op de lijst, Fletcher. Trout sloeg in 2019 liefst 45 ballen over de hekken, stal 11 honken en eindigde het seizoen met een slashline van .291/.438/.645. Zijn lucratieve contract is natuurlijk een bijzonder leuke bijkomstigheid, maar het is voor Trout en de L.A. Angels fans te hopen dat postseason baseball in het verschiet ligt. Tijdens Spring Training vertoonde de 28-jarige outfielder overigens ook te beschikken over de nodige power om een golfbal over de hekken te slaan.


De supporting cast van Trout bestaat op Opening Day uit LF Justin Upton en RF Brian Goodwin. Upton miste door een voetblessure nagenoeg de eerste seizoenshelft van 2019. In de tweede seizoenshelft sloeg hij een career worst slashline van .215/.309/.416 met 12 homeruns bij elkaar. Upton zal hopen op een bounceback campagne in 2020.
De pas 20-jarige outfielder Jo Adell is een talentvolle outsider om het roster te halen, maar de verwachting is dat hij het seizoen in AAA begint. In dat geval zal Michael Hermosillo het bankplekje op het roster voor zijn rekening nemen.

CANNING MIST START

De Los Angels Angels kregen vorige week slecht nieuws te horen met betrekking tot de starting rotation. De vorig seizoen gedebuteerde  Griffin Canning (5-6, 4.58 ERA, 96 K’s in 90.1 IP) was voorbestemd om dit seizoen verder door te breken. De getalenteerde werper kampt echter, net als eind vorig seizoen, met klachten in zijn elleboog. Er zijn chronische veranderingen aan zijn UCL aangetroffen. Momenteel vindt verder onderzoek plaats naar de kwetsuur, zodat daaruit een behandelplan kan volgen. De betreffende elleboog van de tweede-ronde-pick van de 2017 draft was al onderwerp van gesprek toen hij werd gedraft. Wanneer Canning weer in actie komt, is op dit moment onduidelijk, maar de start van het seizoen moet hij waarschijnlijk missen.

ROTATION

De vraag is wie in afwezigheid van Canning dan wel de startende vijf gaan vormen. Drie werpers die zeker lijken van een plek zijn RHP Julio Teheran, LHP Andrew Heaney en nieuwkomer RHP Dylan Bundy. Angels-fans zullen hopen dat Bundy in L.A. zijn swing-and-miss-potentie eindelijk weet te vertalen naar sterke en stabiele werpcijfers. Dit is hem in Baltimore niet gelukt (career 38-45, 4.67 ERA, 1.33 WHIP en 602 K’s in 611.2 IP met een 6.9 WAR).

Dylan Bundy (Twitter @Angels)

Over de invulling van de twee resterende plekken moet manager Maddon nog een beslissing nemen. De prestaties in de komende weken tijdens Spring Training zullen hiervoor belangrijke input zijn. Qua opties met enige ervaring worden RHP Matt Andriese en RHP J.C. Ramirez genoemd. Op basis van talent lijkt de 23-jarige LHP Patrick Sandoval een goede kanshebber. Overigens valt niet uit te sluiten dat de Angels naarmate Opening Day dichterbij komt een nieuwe speler contracteren die buiten de boot is gevallen bij een andere club.

ROBLES WILL SAVE THE DAY

Sinds zijn overgang van de New York Mets naar de L.A. Angels is RHP Hansel Robles in een anker in de bullpen. Vorig seizoen beleefde hij het beste seizoen uit zijn carrière met een 2.98 ERA, 1.02 WHIP in 72.2 innings werk met 75 K’s, een 2.6 WAR. Hij verzilverde 23 saves uit 27 geboden save kansen. Bij de start is hij dan ook de closer van het team. RHP Ty Buttrey is vermoedelijk net als vorig seizoen de set-up man. Die rol lag hem in 2019 erg goed voor de All-Star break (2.57 ERA en 1.21 WHIP), in tegenstelling tot de tweede seizoenshelft (5.98 ERA en 1.35 WHIP). Buttrey liep in de eerste week van Spring Training met een kleine blessure op. Hij lijkt op tijd fit te zijn voor de start van het seizoen.

CONCLUSIE

Met Mike Trout is honkbal in Anaheim altijd het kijken waard, al werd dat het afgelopen seizoen op de proef gesteld. De komst van Anthony Rendon vraagt in ieder geval om een nieuwe kans. Bovendien is er met spelers als Ohtani en Simmons voldoende star power aanwezig. De line-up is sterker geworden ten opzichte van vorig seizoen, al blijft de achilleshiel zitten op dezelfde plek: de starting pitching. De rotatie is ondermaats en al helemaal om een serieuze gooi te doen de divisietitel. Wellicht dat via een trade nog een gerichte versterking op dat gebied kan worden aangetrokken, waarmee nog een stap voorwaarts kan worden gezet. Dat in combinatie met minder blessures ten opzichte van 2019, zou kunnen leiden tot Wild Card spot. Toch is de meest realistische doelstelling voor Joe Maddon om dit seizoen boven .500 te eindigen. Dat is in ieder geval een stap in de goede richting.

Coverfoto: Luis Sinco / Los Angeles Times File

Strijd om laatste twee play-offplaatsen, Raptors verliezen aansluiting met Milwaukee

Thijs Verkuil
-
0


Het NBA-seizoen 2019-20 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en we blikken vooruit op de aankomende week.

26 FEBRUARI-3 MAART

DE STAND

Atlantic Division:
1: Toronto Raptors (43-18), 2: Boston Celtics (41-19), 3: Philadelphia 76ers (37-25), 4: Brooklyn Nets (27-33), 5: New York Knicks (19-42).
Central Division:
1: Milwaukee Bucks (52-9), 2: Indiana Pacers (37-24), 3: Chicago Bulls (21-40), 4: Detroit Pistons (20-42), 5: Cleveland Cavaliers (17-44).
Southeast Division:
1: Miami Heat (39-22), 2: Orlando Magic (27-34), 3: Washington Wizards (22-38), 4: Charlotte Hornets (21-40), 5: Atlanta Hawks (19-44).

IN DE SPOTLIGHTS

WIE KUNNEN ORLANDO EN BROOKLYN NOG BEDREIGEN?

Twee derde van het NBA-seizoen is achter de rug en de play-offs beginnen in zicht te komen. De eerste zes play-offplaatsen in de Eastern Conference zijn al bijna twee maanden lang duidelijk. De Milwaukee Bucks stevenen af op de eerste plaats. De Toronto Raptors, Boston Celtics, Miami Heat, Indiana Pacers en Philadelphia 76ers zullen de plekken 2 tot en met 6. Plek 7 en 8 zullen daarentegen wel spannend worden.
Momenteel bevinden de Orlando Magic en de Brooklyn Nets deze plekken. Orlando heeft 27 van haar 61 gespeelde wedstrijden gewonnen en Brooklyn heeft 27 overwinningen en 33 nederlagen. De dichtstbijzijnde uitdager zijn de Washington Wizards met 22 overwinningen uit 59 wedstrijden. Daarachter staan de teams kort op elkaar. Charlotte en Chicago hebben 21 overwinningen, Detroit 20 en New York en Atlanta hebben 19 overwinningen. Cleveland lijkt met 17 overwinningen te ver voor een plaats in de play-offs.

De Magic, maar vooral de Nets, bevinden zich in onrustig vaarwater. Orlando komt nog niet in een fijn ritme en lijkt een sterspeler te missen. Alle spelers dragen hun steentje bij, maar zonder sterspeler kan het als een kaartenhuis ineenstorten.

De Brooklyn Nets hebben wel twee sterspelers in hun gelederen met Kyrie Irving en Kevin Durant. Echter zijn zij allebei geblesseerd en komen zij dit seizoen niet meer in actie. Brooklyn had haar laatste 4 wedstrijden verloren, waaronder tegen Atlanta en Washington. Echter werd de week fantastisch afgesloten met een miraculeuze overwinning bij de Boston Celtics. De Nets maakten een achterstand van 17 punten in het vierde kwart goed, dankzij 51 punten van Caris LeVert.

De zes achtervolgers moeten een sterke eindsprint kennen, maar mogen de hoop zeker niet opgeven. Elke misstap van de Magic en Nets kunnen voor hun uitdraaien op een stap dichter bij de play-offs.

DE TEGENVALLERS

RAPTORS BLIJVEN WISSELVALLIG

De Toronto Raptors hebben slechte week achter de rug. De ploeg van coach Nick Nurse verloor twee van haar drie wedstrijden. Door de nederlagen staan de Raptors nu tien overwinningen achter de Milwaukee Bucks en de Boston Celtics hebben de Canadezen genaderd tot op twee zeges.
De week werd begonnen met een 99-96 thuisnederlaag tegen de Charlotte Hornets. De vijf starters waren goed voor maar liefst 87 van de 96 punten. De spelers vanaf de bank wisten maar 4 van de 19 schotpogingen raak te schieten. Tegen de Denver Nuggets wisten de spelers vanaf de bank twintig punten te scoren. Echter kregen de Raptors geen grip op de aanval van de Nuggets. Acht spelers wisten tien punten of meer te scoren. De week werd wel afgesloten met zege tegen de Phoenix Suns: 123-114

SPELER VAN DE WEEK

Bradley Beal is door SportAmerika verkozen tot de Eastern Conference speler van de week. De shooting guard van de Washington Wizards kende een sterke week met gemiddeldes van 35.3 punten, 3.5 rebounds, 7.8 assists en 3.0 steals. Daarnaast wist Beal met de Wizards twee van de vier gespeelde wedstrijden te winnen.
Beal kende zijn sterkste wedstrijd op bezoek bij de Golden State Warriors. Beal scoorde 34 punten en was ook nog goed voor 8 assists en 5 steals. Daarnaast schoot hij zeven van zijn negen driepuntspogingen raak. De Wizards wonnen uiteindelijk met 124-110

 

VOORUITBLIK

De Indiana Pacers hebben een zware week voor de boeg. Aankomende nacht nemen ze het op in Milwaukee tegen de Bucks. Daarna gaan ze naar Chicago en Dallas. Volgende week dinsdag sluiten ze de week af met een thuiswedstrijd tegen de Boston Celtics.
Ook de Milwaukee Bucks kennen een lastige week. Naast de wedstrijd tegen de Indiana Pacers nemen ze in de nacht van vrijdag op zaterdag op tegen de Los Angeles Lakers.

Top- en coverfoto: John E. Sokolowski-USA TODAY Sports

Season Preview 2020: Colorado Rockies

Hans Mulder
-
1


Ze hadden zich er toch iets anders van voorgesteld. De Colorado Rockies wonnen in 2018 nog bijna de divisie en met praktisch dezelfde groep zou het toch wel lukken om op zijn minst voor het derde jaar op rij de play-offs te halen? In Coors Field weten ze inmiddels dat theorie en praktijk niet altijd hand in hand gaan. In het geval van de Rockies kwam de praktijk in 2019 niet eens in de buurt van de theorie. Het werd een kansloos verhaal voor de mannen van Bud Black en de ploeg eindigde maar liefst op 35 wedstrijden van de LA Dodgers.
Het belabberde seizoen kondigde zich al in de eerste weken aan. In Miami werden de eerste twee duels nog wel gewonnen, maar daarna won Colorado slechts 1 van de volgende 13 wedstrijden. De achterstand in de divisie was toen al opgelopen naar 7 wedstrijden. En het zou alleen maar erger worden. Er waren excuses aan te voeren. Zo kwam Tyler Anderson (inmiddels speler van de Giants) maar tot een paar wedstrijden voor hij in juni geopereerd werd aan zijn knie. Jon Gray liep in augustus een voetblessure op en ook reliever Scott Oberg gooide in die maand zijn laatste wedstrijd. Kyle Freeland, in 2018 nog goed voor 17 wins, sloot 2019 af een 3-11 record en speelde zelfs twee maanden in de minors.

ARENADO EN STORY TREKKEN DE KAR

Aanvallend viel het allemaal nog best mee wat de Colorado Rockies in 2019 lieten zien. Ze scoorden in totaal 835 runs en werden daarmee negende in de MLB. Daar moet natuurlijk wel bij worden aangetekend dat de Rockies de helft van hun wedstrijden spelen in het hitter-friendly Coors Field. Met 118 RBIs en 41 homers was Nolan Arenado aan slag weer de grote man in Denver. Een jaar geleden beloonde de organisatie de derdehonkman met een vet contract dat hem in acht jaar $ 234 miljoen oplevert. De kans dat Arenado dit contract bij de Rockies uitdient, lijkt uitermate klein. De laatste maanden dook zijn naam al op in de verschillende geruchten en een scheiding ligt voor de hand. Voorlopig kan Bud Black echter nog “gewoon” over z’n All-Star beschikken en is Arenado een zekerheidje op het derde honk.

 
Ondanks al z’n strikeouts (174 in 2019) is ook Trevor Story zo’n zekerheidje. De kortestop baarde in 2016 opzien met twee homeruns in z’n eerste wedstrijd en dit bleek geen toeval. Zowel in 2018 als in 2019 slechtte hij de grens van 30 homeruns. Naast z’n 35 dingers en 85 RBIs kwam Story vorig jaar tot een slaggemiddelde van .294. Met .363 zit ook zijn OBP in de lift. Ryan McMahon deed het op het tweede honk best aardig aan slag met 24 homeruns en 83 RBIs. Defensief liet zijn spel nogal wat te wensen over. De nu 25-jarige McMahon ging 13 keer de fout in, maar zijn naam zal wel weer opduiken in de line-up. Met 9 errors was ook Daniel Murphy allesbehalve foutloos. De 34-jarige veteraan is echter wel de eerste gegadigde voor een plek op het eerste honk.

VRAAGTEKENS

Als we naar het outfield kijken, dan springt daar de naam van Charlie Blackmon uit. Het stelen van honken was natuurlijk altijd zijn ding, maar daar kwam vorig jaar verandering in. Mede door een kuitblessure bleef het bij 2 stolen bases, maar met 32 homeruns en 86 RBIs was hij aan slag zeker van waarde. Van die 32 dingers sloeg hij er 22 in de thuiswedstrijden. David Dahl is aan slag niet slecht, maar de centerfielder heeft de vervelende gewoonte vaak geblesseerd te zijn. Vorig seizoen, zijn derde in de majors, speelde hij voor het eerst 100 wedstrijden. Daarin sloeg hij 61 runs binnen.
Maakt Sam Hilliard het outfield compleet of kiest Black toch voor de meer ervaren Ian Desmond? Ook Raimel Tapia is nog een optie in het linksveld, maar hij lijkt toch vooral veroordeeld tot een rol als pinch hitter. Hilliard begint aan zijn tweede seizoen in de majors, terwijl Desmond er al een heel honkbal leven op heeft zitten. Geen van de twee zal de vijandelijke pitchers zwaar verontrusten. Desmond won tussen 2012 en 2014 drie keer de silver slugger in dienst van de Nationals, maar tegenwoordig lijkt dat te hoog gegrepen. Vorig jaar deed hij ’t met 20 homeruns en 65 RBIs naar behoren, maar de aanval van Colorado zal echt nog wel wat meer nodig hebben om een serieuze rol te kunnen spelen.

JAAR VAN DE REVANCHE?

Wat pitching betreft, was het huilen met de honkbalpet op. Het gemiddelde ERA lag met 5.56 ruim een punt boven het gemiddelde (4.38) in de MLB. Alleen de Pittsburgh Pirates kwamen met 5.18 nog een heel klein beetje in de buurt van de cijfers van de Rockies. Cijfers die eigenlijk niemand wil hebben. In Denver en omstreken zullen ze vooral Kyle Freeland als schuldige aanwijzen. Na een indrukwekkend 2018, waarin hij een 2.85 ERA noteerde en vierde werd in de Cy Young Award, volgde een ronduit slecht 2019. Z’n ERA schoot omhoog naar 6.73 en zijn innings pitched halveerde bijna naar 104.1. Zijn trip naar de minors was hier natuurlijk ook debet aan.
German Marquez stond vorig jaar symbool voor de wisselvalligheid van de rotation. Freeland ging in twee seizoenen van hero naar zero, maar Marquez deed dit in een paar maanden. De nu 25-jarige starter uit Venezuela begon uitstekend met een ERA van 3.48 na 13 starts. Vanaf juni schoot het ERA omhoog om eind augustus uit te komen op 4.76. Alleen tegen de Giants op 15 juli kreeg Marquez al 11 runs om de oren. In 2020 zal de Venezolaan willen bewijzen dat de ware Marquez die van de eerste seizoenshelft was. In dat geval gaan de Rockies de nodige wedstrijden winnen met Marquez op de heuvel.

 
Jon Gray is al vier seizoenen op rij goed voor minimaal 10 wins. Vorig seizoen koppelde hij daar ook nog een ERA van 3.84 aan en na de 5.12 in 2018 was dit een hele vooruitgang. Een voetblessure maakte een vroegtijdig einde aan z’n seizoen, maar dit weerhield clubs er niet van te informeren naar zijn diensten. Colorado hield Gray echter aan boord en gezien zijn prestaties in 2019 is dat geen verkeerde keuze.

WANKELE BULLPEN

Met Freeland, Marquez en Gray hebben de Rockies in principe drie goede starters. Achter dit drietal wordt het met Jeff Hoffman en Antonio Senzatela al wat penibeler. Dit geldt zeker ook voor de bullpen in Mile High City. De relievers noteerden gemiddeld een ERA van 5.14 en slechts twee teams deden dit nog slechter. Wade Davis volgde het voorbeeld van Kyle Freeland door een prima 2018 te laten volgen door een abominabel 2019. Davis kwam niet in de buurt van zijn 43 saves in 2018 en verloor zelfs zijn rol als closer. Niet vreemd als je ERA uitkomt op 8.65. Toch houdt Black vertrouwen in Davis, want onlangs meldde de manager dat hij het seizoen zal starten als closer.

 
Dit betekent dat Scott Oberg voorlopig weer zal fungeren als setup man. De bijna 30-jarige reliever kwam als closer vorig jaar tot 5 saves en een ERA van 2.25. In 2020 mag Oberg, die in december zijn contract verlengde, de weg dus weer plaveien voor Davis. Als laatstgenoemde zijn vorm niet terug kan vinden, weet Black dat hij in Oberg een goed alternatief heeft. De organisatie wist maar al te goed dat de bullpen een zwak punt is, maar Jeff Bridich liet na hier iets aan te doen deze winter. Daardoor kunnen relievers als Bryan Shaw (5.38 ERA in 2019) en Jairo Diaz weer hun opwachting maken. Diaz is hierin wel een interessante naam. De 28-jarige Venezolaan deed af en toe dienst als closer (5 saves) en deed dit niet eens slecht. Hij zal dan ook de go-to guy zijn in de late innings.

CONCLUSIE

Als Freeland, Marquez en Gray hun jaar hebben, kán er iets leuks gaan bloeien in Denver. Daar zit dan ook nog als voorwaarde aan verbonden dat Story, Arenado en bijvoorbeeld Blackmon aanvallend hele mooie dingen laten zien. Het roster is praktisch hetzelfde als in 2018 en 2019. De Rockies presteerden vorig seizoen ver onder de maat en in 2018 leefden ze iets boven hun stand. Als – daar hebben we dat woordje opnieuw – alles klopt dan kunnen de Rockies in hun divisie meedoen om de tweede plaats en misschien een wildcard bemachtigen. Veel groter is de kans dat ze in Denver voor het tweede jaar op rij verstoken blijven van postseason-baseball.
De overige Season Previews gemist? Lees ze hier.

Cover Photo: Andrew Nelles/Associated Press

Season Preview 2020: San Diego Padres

Sander Grasman
-
0


Another day, another Season Preview op SportAmerika. Het afgelopen seizoen bracht niet wat men er bij de San Diego Padres van verwacht had. In plaats van de jacht te openen op de Los Angeles Dodgers, moest andermaal met de laatste plaats in de NL West genoegen worden genomen. Het is nu aan Jayce Tingler de taak om het tij te keren. Wat mag er verwacht worden van de Friars in 2020?

2019

Met een waar monstercontract werden een jaar geleden de diensten van Manny Machado binnengehaald. Het bracht in 2019 nog niet wat men er in Californië van gehoopt had. De derdehonkman sloeg nog wel meer dan 30 homeruns, maar voor dat geld mag je wel op iets meer rekenen dan een WAR van 3.1. Toch lijkt het voorbarig om de 27-jarige speler nu al als miskoop weg te zetten. Als hij zijn oude vorm terugvindt, kan hij met het supertalent Fernando Tatis Jr. een dodelijk koppel vormen.
Tatis liet tot een blessure een vroegtijdig einde maakte aan zijn seizoen zien dat hij het enthousiasme meer dan waard was. Hij speelde slechts 84 wedstrijden, maar was daarin wel goed voor een WAR van 4.2. Dat is dus beduidend meer dan Machado in zijn 156 wedstrijden. Dat Machado daarmee alsnog de op-één-na belangrijkste speler was binnen de selectie, zegt genoeg over het 2019 van de ploeg.

Jayce Tingler is de nieuwe manager van de San Diego Padres. (Friar Wire)

EXIT ANDY GREEN

Na bijna vier jaar kwam er een einde aan het dienstverband van manager Andy Green bij de Padres. In die jaren verloor de ploeg steeds meer dan 90 wedstrijden (al waren daar dit jaar wel 7 nederlagen in 8 wedstrijden onder interim-manager Rod Barajas voor nodig) en eindigde het driemaal onderaan de eigen divisie. Met Jayce Tingler lijkt de organisatie te kiezen voor een moderne aanpak. Het wordt zijn eerste klus aan het roer, maar hij deed al jaren ervaring op binnen de Texas Rangers.

NIEUWE KANS VOOR PROFAR

Een andere oud-Ranger die ook nieuw binnenkwam bij de Padres, is koninkrijksspeler Jurickson Profar. Hij hoopte vorig jaar eindelijk een jaar lang verzekerd te zijn van een vaste plek bij de Oakland Athletics, maar belande andermaal op de bank, nadat hij maanden onder de Mendoza-lijn bleef hangen. De Curaçoaënaar sloeg nog wel twintig homeruns, maar hij zag zijn OPS+ met 17 punten onder league average duiken. Hij hoopt erop dat deze nieuwe verhuizing hem meer geluk brengt. In een artikel voor The Athletic ($$) schreef Mark Simon van Sports Info Solutions dat onze landgenoot afgelopen jaar de minst gelukkig slagman was in de MLB.


Toen de Padres tweedehonk talent Luis Urías inzetten om Trent Grisham van de Milwaukee Brewers over te nemen, leek Profar verzekerd van zijn plekje, maar inmiddels werd Brian Dozier met een minor league contract vastgelegd. Vooralsnog lijkt dat vooral een stok achter de deur mocht de oud-Athletic ook nu zijn belofte niet inlossen.

TOMMY PHAM

Naast Grisham en Profar werd ook Tommy Pham aangetrokken om de lineup te versterken. Dat niet iedereen bij de Rays achter deze deal stond, bleek wel uit de oprechte reactie van Blake Snell. Hij baalde zichtbaar van het vertrek van de populaire outfielder. De drie aankopen hebben gemeen dat zij gedisciplineerde slagmannen zijn. Alledrie hadden zij afgelopen een chase rate van onder de 30%. Geduld was iets waar de ploeg vorig jaar niet bepaald in uitblonk.

ROTATION

Waar de organisatie wel geduldigheid toonde, was in het brengen van Chris Paddack. De jonge pitcher kende een bliksemstart aan het seizoen, maar toch lieten de Padres zich niet verleiden om hem in zijn eerste jaar te veel ballen te laten gooien. Met zijn goede prestaties heeft Paddack zich wel opgewerkt tot ace binnen de rotatie. Die eer viel vorig jaar nog Joey Lucchesi te beurt. Die lijkt wat verder naar achter geschoven te zijn. Zach Davies, die met Grisham over kwam van de Brewers, Garrett Richards en Dinelson Lamet lijken de andere drie startersplekken op te gaan eisen. Er bestaat nog een kleine kans dat prospects MacKenzie Gore of Cal Quantrill een call up afdwingen, maar dat zij bij de start van het seizoen er al staan, lijkt zeer onwaarschijnlijk.

BULLPEN

De bullpen in San Diego hoeft misschien wel voor geen enkele andere onder te doen. In Kirby Yates beschikken de Padres over een uitstekende closer. De 32-jarige righty is een betrekkelijk laatbloeier. Afgelopen jaar mocht hij voor het eerst aantreden in de All Star Game, maar zijn status als een van de beste closers in de MLB lijkt definitief gevestigd.
Drew Pomeranz en Emilio Pagan dienen als de setupmannen, die de laatste innings voor Yates voor hun rekening moeten nemen. Met Matt Strahm en Craig Stammen bevat de selectie nog twee ervaren opties. Een intrigerend alternatief is de 21-jarige Mexicaan Andrés Muñoz. De jonge reliever kwam in ’19 sterk voor de dag en lijkt klaar om voor vast bij de hoofdmacht in Zuid-Californië aan te sluiten.

CONCLUSIE

Langzaamaan zullen steeds meer prospects de overstap van de minors naar San Diego moeten maken en daarmee nemen de kansen van de organisatie toe. Dat lijkt voorlopig echter vooral toekomstmuziek. De Los Angeles Dodgers hebben alles in het werk gesteld om dit jaar eindelijk de World Series weer eens te winnen en zijn op het eerste gezicht alleen maar verder weggelopen.
Toch zou een volgende laatste plaats zeker niet nodig zijn. Als Tatis en Paddack fit blijven, Machado zijn oude niveau haalt en een paar van de talloze talenten een steentje kunnen bijdragen in de loop van het seizoen, dan zouden de Padres er zomaar met een wild card vandoor kunnen gaan. Dat zou een mooie kans zijn voor de jonge spelers om al wat ervaring op te doen voor de jaren waarin de club echt wil meedoen om de prijzen.

Coverfoto: ESPN

Season Preview 2020: Pittsburgh Pirates

Justin Kevenaar
-
0


Sommige teams hopen in 2020 omhoog vanuit de kelder te klimmen in MLB. Dan zijn er nog teams die zich voorbereiden op een iets dieper dal. Tot die laatste categorie lijken de Pittsburgh Pirates te behoren, die na een vierde jaar op rij zonder play-offs de bezem door het management heen haalde. In deze season preview lees je hoe de Pirates er precies op staan aan de vooravond van het nieuwe seizoen.

2019

Vorig jaar was wederom een kleurloos seizoen voor de franchise die sinds het winnen van de World Series in 1979 wordt geteisterd door kleurloos honkbal. Na een offseason waarin er weinig werd gedaan en overduidelijk op twee gedachten werd gehinkt, leidde de besluiteloosheid dus uiteindelijk tot een seizoen zonder weinig hoogtepunten.
Eén van de spaarzame hoogtepunten was de goede start van eerstehonkman Josh Bell, die uiteindelijk het seizoen zou eindigen met 37 HR en 117 RBIs. Daarnaast waren het drie jonge spelers, 2B Adam Frazier, SS Kevin Newman en OF Bryan Reynolds (hoogste WAR van de Pirates) die bewezen dat zij op de lange termijn mee kunnen gaan met dit team en van waarde kunnen zijn.

HURDLE OUT

Uiteindelijk werd er te weinig gewonnen en dat kostte Clint Hurdle de kop, evenals GM Neal Huntington. Samen waren ze verantwoordelijk geweest voor de memorabele play-off runs van 2013 tot en met 2015 die Pirates Baseball weer uit de lokale schaduw van de veel succesvollere sport franchise uit de NFL (Steelers) en NHL (Penguins) wist te halen.
Zij waren echter ook verantwoordelijk voor het wegdoen van Gerrit Cole en het wegruilen van Austin Meadows en Tyler Glasnow voor Chris Archer: twee trades die exemplarisch waren voor de besluiteloosheid van Huntington en co. en de wens om, tegen beter weten in, risico’s te nemen voor een play-off push die er nooit zou komen.
Oh ja, en de beste reliever van de Pirates, closer Felipe Vazquez, werd gearresteerd vanwege vermeend seksueel contact met een minderjarig meisje. Alsof 2020 al niet pijnlijk genoeg was voor de Pirates.

De Chris Archer-trade was niet de meest gelukkige move van ex-GM Neal Huntington… (archief)

NIEUW MANAGEMENT

De Pirates gaan dan ook een nieuw tijdperk in, wat waarschijnlijk betekent dat komend seizoen in het teken zal staan van rebuilden en/of ‘reloaden’. Dit zal gebeuren onder leiding van de 49-jarige Derek Shelton, die ervaring heeft als hitting coach en afgelopen seizoen bench coach was bij de Minnesota Twins.
Voor de positie van GM haalde de doorgaans zuinige eigenaar Bob Nutting een ervaren kracht binnen in de persoon van Ben Cherington. Cherington was van 2011 tot en met tot en met 2015 eindverantwoordelijke bij de Boston Red Sox, waarmee hij in 2013 de World Series won. Tegelijkertijd ging Cherington goed de mist in door destijds de portemonnee te trekken voor onder andere Hanley Ramirez en Pablo Sandoval. In Pittsburgh krijgt hij een herkansing en zal hij het met een stuk minder financiële middelen moeten redden.
OFFENSE
Aanvallend is er nog weinig anders dan vorig jaar, met de enige uitzondering dat Cherington wel de immer betrouwbare Starling Marte van de hand deed voor twee minor leaguers en international bonus money. Verder zal de line-up afhankelijk zijn van de eerder genoemde Reynolds, Newman en Frazier waarna Josh Bell de ballen eruit mag slaan. Daarnaast is het ook te hopen dat Gregory Polanco en Colin Moran (overgekomen in de Gerrit Cole-trade) hun belofte nog in kunnen lossen. Beiden waren vorig jaar degelijk, maar niet meer dan dat.

Jarrod Dyson ‘straalt’ bij zijn eerste interview als Pittsburgh Pirate (Jason Mackey/Post-Gazette)

Verder is er, zoals gezegd, weinig veranderd. Cherington heeft voor de starting line-up enkel snelheidsduivel Jarrod Dyson binnengehaald, die zelf ‘laaiend enthousiast’ was om naar Pittsburgh te komen. “Ain’t too much out there right now”, aldus Dyson over zijn keuze voor de Pirates. Of hij dus echt een keuze had, is maar de vraag.
Qua prospects komt er wel een en ander aan en als er op iemand gelet moet worden dan is het wel derde honkman Ke’Bryan Hayes. Hij is de #1 prospect binnen de Pirates-organisatie en nummer 30 in de algehele MLB-lijst. De 23-jarige Hayes kende vorig jaar een solide seizoen in Triple-A en beschikt over veel snelheid en atletisch vermogen. Als zijn swing de volgende stap kan maken, kan Hayes weleens de impact hebben die de eerder genoemde Moran niet heeft kunnen maken.

ROTATION

Een andere move die mogelijk wel veel invloed kan hebben, is het aantrekken van Oscar Marin als pitching coach. Daarmee volgt hij Ray Searage op, die van 2010-2019 actief was en vorig seizoen de leiding had over een rotation die allesbehalve indruk maakte. Met Archer, Musgrove en top-prospect Mitch Keller is de potentie voor een formidabele rotation er wel, maar vorig jaar kwam dat er totaal niet uit. Jameson Taillon zal er overigens wederom niet bij zijn; hij staat nog steeds aan de kant wegens Tommy John surgery.
Marin heeft het dus dit jaar voor het zeggen en het wordt vooral interessant om te zien of Keller, die op papier met vier sterke pitches over een MLB-waardig arsenaal beschikt, dit jaar echt kan doorbreken. Vorig jaar had hij wat aanpassingsproblemen, maar nu krijgt hij vanaf het begin de kans om de volgende stap te gaan maken.

BULLPEN

Ook hier kunnen we eigenlijk kort over zijn, want buiten het verdwijnen van Vazquez om is er weinig gebeurd binnen de bullpen. Keone Kela zal waarschijnlijk als closer beginnen en achter hem zal het vooral van belang zijn om te ontdekken welke armen wat kunnen opleveren rond de trade deadline.

CONCLUSIE

In jaar één van het duo Derek Shelton en Ben Cherington zijn de verwachtingen niet hooggespannen. Het team heeft jarenlang geweigerd te rebuilden en lijkt nu nog steeds op twee gedachten te hinken. Er zijn namelijk wel genoeg degelijke spelers te vinden in zowel de line-up als de rotation, maar tegelijkertijd zal het gebrek aan supersterren en kwaliteit in de breedte de ploeg aan parten gaan spelen. Een seizoen in de marge in de NL Central lijkt dan ook aannemelijk, waarbij alles behalve de laatste plaats een positieve verrassing zal zijn.

Coverfoto: Pittsburgh Post-Gazette

1...391392393...805Pagina 392 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU