Home Blog Pagina 393

Season Preview 2020: Seattle Mariners

Mike van Dijk
-
0


Vandaag tellen we verder af met een nieuwe SportAmerika 30-in-30 Preview. Dit keer is het de beurt aan het laagst geklasseerde team in de AL West vorig seizoen: de Seattle Mariners. Nu King Felix ‘zijn’ Seattle heeft verlaten, is de zoektocht naar een waardig opvolger begonnen. Hoewel individueel succes leuk is, zullen de fans van de Mariners ook hopen op sportieve verbetering. Was 2019 rock bottom en kan in 2020 de weg omhoog worden ingeslagen in Seattle? Je leest het in onze Mariners Preview. De reeds gepubliceerde previews vind je hier.

De Seattle Mariners begonnen in de winter van 2018 aan een rebuild. GM Jerry Dipoto had daarmee ingezet op een flinke koerswijziging van de organisatie. Sterkhouders van het team als LHP James Paxton, 2B Robinson Cano en RHP Edwin Diaz werden ingeruild voor jongere talenten. Wat als team overbleef voor 2019 was een mix gerenommeerde namen met een hier en daar een enkel aanstormend talent.
De verwachtingen voorafgaand aan het seizoen waren dan ook niet hooggespannen. Verrassend genoeg beleefde het team een ongekend sterke start met dertien winst- en twee verliespartijen, maar al snel keerde het team terug op aarde. Naarmate het seizoen vorderde, werden de prestaties er niet beter op (vanaf 10 mei 2019 een sub-.500 record). Aanleiding voor Dipoto om de rebuild richting de trade deadline met enkele deals (DH Edwin Encarnacion, OF Jay Bruce en RHP Mike Leake vertrokken) nog wat kracht bij te zetten. De Seattle Mariners eindigden uiteindelijk roemloos op de laatste plaats van de divisie met een 68-94 record.

AFSCHEID VAN ICONEN

Het seizoen 2019 zal vooral de boeken in gaan als het seizoen waarin afscheid werd genomen van Mariners-iconen OF Ichiro Suzuki en RHP Felix Hernandez. Suzuki zwaaide vroeg in het seizoen af bij een opening series die in Japan werd gespeeld. Hernandez sloot het seizoen, waarin hij kampte met enkele blessures, af met een 1-8 record in 15 starts, 71.2 IP, 52 K’s een 6.40 ERA en 1.54 WHIP. Dat zijn cijfers die in schril contrast staan met de Cy Young-waardige seizoenen waarmee ‘King’ Felix furore maakte. Hernandez koos voor free agency en heeft inmiddels een contract getekend bij de Atlanta Braves.

OFF-SEASON

De jonge talenten die aan het begin van de rebuild werden verkregen in de Paxton-, Cano- en Diaz-deals beginnen voorzichtig door te breken. Reden te meer voor GM Jerry Dipoto om dit keer voor het eerst in zijn carrière als GM er een afwachtende houding op na te houden. De Seattle Mariners hebben eigenlijk geen enkele splashy move gemaakt. Talent krijgt dan ook volop de kans om zich te bewijzen tijdens spring training camp. De focus ligt dan ook niet zo zeer op dit seizoen, maar op de ontwikkeling van het M’s team van de toekomst.
Om toch nog enigszins competitief te ogen en de nog resterende gaten op het roster te adresseren, is in de marge een aantal free agents gecontracteerd. Het gaat om éénjarige contracten, van maximaal 2 miljoen dollar. Tussen die deals zitten veel bekende namen. Zo probeert OF Carlos Gonzalez via een minor league deal een plekje te bemachtingen op het MLB-roster. In RHP Taijuan Walker en RHP Kendall Graveman werden voormalig MLB-starters gecontracteerd. Beide werpers zijn na lang blessureleed weer fit (genoeg). Wanneer zij hun oude niveau weten te behalen, kunnen zij van waarde zijn voor Seattle op het veld of als trade chip. Ook in de bullpen moet het komen van bounce back-kandidaten. RHP Yoshi Hirano en RHP Carl Edwards Jr. kenden namelijk in 2019 een moeizaam seizoen. Zij hopen eveneens hun oude vorm terug te vinden bij de Mariners.

Jarred Kelenic (MLB.com @gregjohnsmlb Twitter)

AANSTORMEND TALENT

Manager Scott Servais heeft een jeugdige selectie tot zijn beschikking. In het kader van de talentontwikkeling heeft hij aangegeven blij te zijn met de leergierige instelling die hij tot op heden ervaart in het clubhuis. De meeste media-aandacht gaat uit naar top prospects OF Jarred Kelenic (20 jaar) en OF Julio Rodriguez (19 jaar), maar zij beginnen het seizoen in principe in de minors.
Eén van de jongelingen die wel het MLB-roster gaat halen, is 1B Evan White (23 jaar). Tot op heden kwam White alleen nog op Double A-niveau in actie. Afgelopen november tekende White een zesjarige contractverlenging. Hij lijkt de best beschikbare eerstehonkman in de organisatie en gaat nu de kans krijgen op het hoogste niveau.
Outfielders Kyle Lewis (24 jaar en goed voor zes homeruns in zijn eerste tien wedstrijden) en Jake Fraley (24 jaar) debuteerden vorig seizoen al op het hoogste niveau. Zij zullen in 2020 vanaf de seizoensstart bij het team zitten. Voor Fraley is dat te danken aan het blessureleed van RF Mitch Haniger. Haniger wordt op zijn vroegst halverwege het seizoen terugverwacht.
2B Shed Long Jr. is de derde speler die vorig jaar debuteerde en dit jaar op een plaats in de starting lineup kan rekenen. Kortestop J.P. Crawford (25 jaar) is de laatste speler in de line-up die gaat voor zijn eerste volledige MLB-seizoen.

OOK ERVARING AANWEZIG

Tussen alle jongelingen zijn ook meer ervaren speler te vinden. 3B Kyle Seager is een van de weinig overgebleven sterren in Seattle. De vraag is echter hoe lang dat nog het geval is. Het is namelijk niet onvoorstelbaar dat hij ergens dit seizoen, in het kader van de rebuild, naar een ander team wordt geruild. Een andere naam die in een vergelijkbare positie zit, is 2B Dee Gordon. Met de ontwikkeling van Long Jr. lijkt voor Gordon een bankplaats weggelegd in het laatste seizoen van zijn contract. Samen met Tim Lopes, zal Gordon als utilityspeler worden ingezet.
Het outfield zal van Lewis en Fraley zal gecomplementeerd worden met CF Mallex Smith. Vanaf de bank is vermoedelijk Braden Bishop beschikbaar, al zijn er ook nog geruchten dat OF Yasiel Puig nog als free agent gecontracteerd wordt om een tijdelijke impuls aan de line-up te geven.
DH Daniel Vogelbach (.208/.341/.439) was vorig seizoen de held voor de All-Star break, o.a. dankzij zijn power. Na de break verminderde de slagprestaties sterk, waarmee hij slashline-technisch dicht in de buurt kwam van zijn MLB-gemiddelde (.205/.332/.413) UIteindelijk zette hij vooral in homeruns een sterk persoonlijk record in zijn eerste volledige MLB-seizoen van 30 stuks.
Achter de thuisplaat zal de tijd gedeeld worden tussen Tom Murphy en Austin Nola.

STARTERS EEN ONZEKERE FACTOR

Ten opzichte van 2019 zijn er twee namen overgebleven van de rotatie: LHP Marco Gonzales en LHP Yusei Kikuchi. Eerstgenoemde beleefde een wisselvallig seizoen, maar is statistisch gezien in vergelijking met zijn teamgenoten de ace van de Mariners geweest (16-13, 3.99 ERA en 1.31 WHIP). Kikuchi debuteerde vorig seizoen in de majors. Op basis van de statistieken (6-11, 5.46 ERA en 1.52 WHIP) leek hij nog erg te moeten wennen. In 2020 zal hij hopen een stap voorwaarts te zetten in zijn ontwikkeling en prestaties. In zijn eerste spring optreden leek zijn fastball wat te hebben gewonnen aan snelheid.
Het duo RHP Kendall Graveman en RHP Taijuan Walker dat van de free agency markt werd geplukt, keren beide net terug van Tommy John surgery. Daarmee is de fit- en duurzaamheid van beide werpers een punt van zorg, maar op basis van hun kwaliteit lijken zij zeker van een plaats in de rotatie. Tot slot zal LHP Justus Sheffield het vijftal complementeren, waarmee de verhouding lefties-righties 3-2 is. Alle vijf werpers zijn automatische garantie voor een team W, waarmee gelijk de uitdaging voor de Mariners duidelijk wordt.

Yusei Kikuchi tijdens Spring Training 2020 (Mariners Twitter)

VOLOP KANSEN IN DE BULLPEN

Het is nog vroeg om de bullpen van de Mariners vast te stellen, aangezien er de nodige concurrentie is. Bij gebrek aan vaste en bewezen namen, zullen ook hier diverse spelers uit de eigen farm de kans krijgen tijdens spring training om het MLB-roster te halen. RHP Dan Atavila, RHP Sam Tuivailala en RHP Carl Edwards Jr. zijn de namen met meerjarige reliever ervaring. Werpers als RHP Brandon Brennan en LHP Taylor Guilbeau debuteerden vorig seizoen en gaan proberen hun plek daar opnieuw veilig te stellen. Verder zijn er diverse namen die een kans maken om het 26-man roster te halen, maar is RHP Yohan Ramirez nog het vermelden waard. Hij is namelijk een rule-5 draft speler afkomstig van de Houston Astros en zal wanneer hij wegvalt uit het eerste team terug gaan naar Houston.
De strijd om het anker te worden van de bullpen, lijkt in Seattle te gaan tussen Matt Magill (in 2019 5 saves, 5-2 in 50.2 IP met 64 K’s in en 4.09 ERA) en nieuwkomer RHP Yoshi Hirano (5-5 met 4.75 ERA en in 53 IP, 61 K’s).

VERWACHTING

De aandacht ligt al enige tijd op de toekomst bij de Seattle Mariners. Dat is in 2020 niet anders. De talenten die in de rebuild-deals zijn verkregen, komen steeds dichterbij het hoogste niveau. Dit seizoen hoge ogen gooien komt echter nog te vroeg. De versterkingen die zijn gecontracteerd, zijn vooral voor de korte termijn opvulling van het team. Dat betere tijden in aantocht zijn, staat buiten kijf. In 2020 komt een serieuze stap in die richting nog te vroeg, waardoor de Mariners vermoedelijk onderin de AL West blijven bungelen.

Coverfoto: Taijuan Walker Twitter (@tai_walker)

Milwaukee schrijft NBA-geschiedenis, Beal verbreekt tweemaal persoonlijk record

Thijs Verkuil
-
0


Het NBA-seizoen 2019-20 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en we blikken vooruit op de aankomende week.

20 FEBRUARI-25 FEBRUARI

DE STAND

Atlantic Division:
1: Toronto Raptors (42-16), 2: Boston Celtics (40-17), 3: Philadelphia 76ers (36-22), 4: Brooklyn Nets (26-30), 5: New York Knicks (17-40).
Central Division:
1: Milwaukee Bucks (50-8), 2: Indiana Pacers (34-24), 3: Chicago Bulls (20-39), 4: Detroit Pistons (19-41), 5: Cleveland Cavaliers (16-41).
Southeast Division:
1: Miami Heat (36-21), 2: Orlando Magic (25-32), 3: Washington Wizards (20-36), 4: Charlotte Hornets (19-38), 5: Atlanta Hawks (17-42).

IN DE SPOTLIGHTS

MILWAUKEE BUCKS VERBREKEN NBA-RECORD

De Milwaukee Bucks hebben zich als eerste team geplaatst voor de play-offs. Door de nederlaag van de Washington Wizards op bezoek bij de Chicago Bulls kunnen de Bucks niet meer buiten de top acht vallen. De Bucks hadden slechts 56 wedstrijden gespeeld en verbreken daarmee het oude record van de Golden State Warriors. De Warriors hadden in 2017 58 wedstrijden nodig om plaatsing voor de play-offs af te dwingen.
Nu de Bucks geplaatst zijn voor de play-offs zal de focus liggen op het veiligstellen van de eerste plaats in de Eastern Conference. Deze plaats geeft het recht op thuisvoordeel in de alle play-offseries in de Eastern Conference. In de strijd voor de eerste plek zette de Bucks afgelopen nacht een belangrijke stap. Er werd gewonnen van de Toronto Raptors met 108-97.

FENOMENALE BEAL VERBREEKT TWEEMAAL PERSOONLIJK RECORD

Bradley Beal kent een zeer sterke hervatting na de All Star-break. De shooting guard van de Washington Wizards begon rustig tegen de Cleveland Cavaliers met ‘slechts’ 26 punten. De wedstrijd daarna, tegen de Chicago Bulls, scoorde Beal 53 punten. Hij verbrak daarmee zijn persoonlijke record van 51 punten uit 2017. Echter was dit nog niet genoeg voor de shooting guard, want twee dagen later scoorde hij 55 punten tegen de Milwaukee Bucks. Dit bracht Beal een gemiddelde van 44.7 punten per wedstrijd.
Echter ging het persoonlijke succes van Beal niet gepaard met overwinningen. Alle drie de wedstrijden werden verloren. Door de nederlagen staan de Washington Wizards momenteel vijf overwinningen achter de Orlando Magic, het team dat de achtste plaats bezet.

DE TEGENVALLERS

EINDE SEIZOEN KYRIE IRVING NA TERUGKERENDE BLESSURE

Kyrie Irving heeft hoogstwaarschijnlijk zijn laatste wedstrijd van het seizoen al gespeeld. De point guard van de Brooklyn Nets mistte eerder dit seizoen al 26 wedstrijden wegens een blessure aan zijn rechterschouder. Irving kreeg een injectie van cortisonen als oplossing, maar de blessure na negen wedstrijden terug. Er wordt verwacht dat Irving geopereerd zal worden, om verder letsel te voorkomen. De Nets zijn daarna van plan om Irving dit seizoen niet meer in actie te laten komen.
De Brooklyn Nets bevinden zich al langer in de hoek waar de klappen vallen. Van sterspeler Kevin Durant was al bekend dat hij dit seizoen hoogstwaarschijnlijk niet in actie zou komen. Hoewel er steeds meer video’s verschijnen van Durant die weer aan het trainen is, wordt er verwacht dat hij dit seizoen uit voorzorg niet terugkeert. Verder raakte de Nets David Nwaba ook kwijt aan een gescheurde achillespees. Ook Caris LeVert en rookie Nicolas Claxton mistten al veel wedstrijden. LeVert mistte 24 wedstrijden en Claxton 23.

SPELER VAN DE WEEK

Trae Young is door SportAmerika verkozen tot de Eastern Conference speler van de week. De point guard van de Atlanta Hawks speelt het hele seizoen al de sterren van de hemel, maar wist dit vooralsnog niet om te zetten in overwinningen voor zijn team. Afgelopen week wisten de Hawks twee van hun drie wedstrijden te winnen en Young blonk andermaal uit. Young behaalde gemiddeldes van 34.3 punten, 5.0 rebounds en 9.3 assists per wedstrijd.
De week voor Young begon ijzersterk. Tegen de Miami Heat scoorde hij een persoonlijk record van 50 punten en schoot hij 8 van zijn 15 driepuntspogingen raak. Young scoorde 20 punten in het vierde kwart en leidde zijn team naar een 124-129 zege. Tegen de Dallas Mavericks leidde Young de zege in met 25 punten en 10 assists. De enige nederlaag van de week kwam tegen de Philadelphia 76ers. Young was met zijn 28 punten en 10 assists niet opgewassen tegen Joël Embiid die 49 punten scoorde en 14 rebounds pakte.

VOORUITBLIK

Aankomende week zijn er weinig spannende wedstrijden in de Eastern Conference. Slechts één maal ontmoeten teams uit de top 6 elkaar. Op maandag 2 maart gaan de Milwaukee Bucks op bezoek bij de Miami Heat. De Bucks geven haar tegenstanders vooral de ruimte vanaf de driepuntslijn. Met topschutters zoals Duncan Robinson en Tyler Herro bij de Miami Heat kan dit nog een spannende wedstrijd worden.

Top- en coverfoto: NBC Sports Washington

 

Season preview 2020: Toronto Blue Jays

Hans Mulder
-
0


Spring Training is weer begonnen! We zijn een maand verwijderd van Opening Day 2020, dus begint SportAmerika weer met de jaarlijkse 30-in-30 Season Preview-reeks. In omgekeerde volgorde van de eindstand van 2019 blikken we per team vooruit op het nieuwe seizoen. Als derde kijken we naar de Canadezen uit de Amerikaanse competitie. Lees hieronder onze Toronto Blue Jays Preview.
We zullen hier eens aftrappen met een understatement: het jaar 2019 was niet het jaar van de Toronto Blue Jays. We moeten helemaal terug tot 1995 om een seizoen tegen te komen dat voor deze franchise nog slechter was dan de voorgaande jaargang. Onder leiding van manager Charlie Montoyo wonnen de Blue Jays slechts 67 van hun 162 wedstrijden. Zo’n 44% dus. In ’95 was dit 41,4%. Cito Gaston leidde zijn manschappen toen naar 56 zeges in 144 wedstrijden. Net als de spelers lieten ook de fans het afweten. Kwamen in 2016 nog bijna 3.4 miljoen mensen op de thuiswedstrijden af, vorig jaar waren dit er slechts 1.8 miljoen. Naar boven afgerond.
Voor het eerst in zijn loopbaan was de nu 54-jarige Montoyo de hoofdverantwoordelijke, maar de manager uit Puerto Rico was niet te benijden. Marcus Stroman, zijn beste starter, verkaste naar de New York Mets en de overige starters waren of te jong of gewoon niet goed genoeg om deze ploeg te dragen. Montoyo had dan ook de beschikking over het jongste roster in de MLB en dus is in 2020 de vraag of de jonge spelers de volgende stap kunnen maken en van Toronto weer een team kunnen maken dat mee kan doen om de prijzen. En dan is de blik natuurlijk vooral gericht op Vladimir Guerrero Jr.

INFIELD VAN DE TOEKOMST?

In een matig jaar is het goed zoeken naar hoogtepuntjes. Op 26 april was er zo’n hoogtepunt. Thuis tegen de Oakland A’s maakte Vladimir Guerrero Jr. zijn langverwachte debuut in de majors. De zoon van 9-voudig All-Star en Hall of Famer Vladimir Guerrero sloeg een double in zijn eerste wedstrijd, maar liet de fans tot 14 mei wachten op zijn eerste homeruns. Op bezoek in San Francisco timmerde de jongeling de bal maar direct twee keer het park uit en tekende hij voor 4 RBIs die dag. Aan het einde van z’n eerste seizoen stond de teller op 15 homeruns en 69 RBIs in 123 wedstrijden.

MEER TALENT

Als derdehonkman Guerrero Jr. links van zich kijkt, ziet hij nog een talent. Bo Bichette is ook nog altijd pas 21 en maakte eind juli voor het eerst zijn opwachting in de MLB. De kortestop kwam tot 46 optredens, sloeg 11 homers en noteerde een slaggemiddelde van .311. Bichette had niet lang nodig om de aandacht naar zich toe te trekken. Tussen 31 juli en 8 augustus zette de rookie een serie van negen wedstrijden neer waarin hij telkens een tweehonkslag sloeg. Door een hersenschudding kwam er vroegtijdig een einde aan z’n seizoen, maar samen met Guerrero Jr. is Bichette de hoop in bange dagen in Ontario.
Caven Biggio is nog zo’n jonge infielder waar ze veel van verwachten. Met z’n 24 jaar was Biggio bij zijn debuut al wat ouder dan Bichette en Guerrero Jr. maar ook hij heeft al een knappe prestatie op z’n naam. Op bezoek bij de Orioles was hij op 17 september 2019 pas de derde speler in de historie van de franchise die een cycle wist te slaan. Voormalig Brewer Travis Shaw (29) is een nieuw gezicht op het eerste honk en hij maakt het infield compleet.

GESLAAGD EXPERIMENT?

Lourdes Gurriel Jr. was in het outfield een opvallend verschijning. In het paspoort van de Cubaan staat dat hij uit de voeten kan op het tweede honk en als kortestop, maar de Jays besloten hem vorig seizoen maar eens als leftfielder een kans te geven. Spijt kregen ze hier niet van, want Gurriel Jr. sloeg onder meer 20 homeruns namens de ploeg. Met wat meer ervaring op die positie mag er in 2020 ook van hem wat meer worden verwacht. Die ervaring heeft Randal Grichuk al wel. De Texaan gaat beginnen aan zijn zevende seizoen in de majors en zijn productie vertoont sinds zijn komst naar Toronto een stijgende lijn. In 2018, z’n eerste jaar in Canada, sloeg Grichuk 25 homers en 69 RBIs. Vorig jaar ramde hij 31 ballen het park uit en sloeg hij 80 runs binnen. GM Ross Adkins heeft al aangegeven dat Grichuk de startende center fielder in Toronto is.
Teoscar Hernandez is is momenteel op alle depth charts aangewezen als rechtsvelder. Hij zal met Anthony Alford en Derek Fisher, die beide geen minor league options meer hebben, uitmaken wie de Opening Day-opdracht krijgt. Fisher is van dat tweetal de meest geroutineerde. Zijn debuut op 14 juni 2017 beloofde veel. Met een homerun en twee RBIs maakte hij naam voor zichzelf, maar in de 151 wedstrijden daarna herhaalde hij dit kunstje nog “slechts” 15 keer. Defensief kunnen de Jays wel op Fisher rekenen. Met vier errors in drie seizoenen mag hij gerust een betrouwbare outfielder heten.

ERVARING OP DE HEUVEL

De Blue Jays schaften in het off-season een nieuwe ace aan. Hyun-Jin Ryu speelde sinds 2013 zijn wedstrijden in de National League, maar verruilt het blauw van de Dodgers voor het blauw van de Blue Jays. De 32-jarige Zuid-Koreaan kan terugkijken op een goed 2019 met een ERA van 2.32 en 14 overwinningen. Daar staan dan slechts 5 losses tegenover. Ryu zette z’n krabbel onder een contract dat hem de komende vier jaar in Canada houdt en dit contract levert hem een slordige $ 80 miljoen op.

GELD EN NIEUWE GEZICHTEN

Tanner Roark bivakkeerde de laatste maanden van 2019 ook aan de westkust. De 33-jarige starter is ook een nieuw gezicht in de rotation en hoopt in Toronto iets van zijn vorm uit Washington terug te vinden. Daar was Roark met name in 2014 (ERA 2.85) en 2016 (ERA 2.83) ijzersterk. Roark tekende vlak voor kerst een contract voor twee jaar. Hij gaat $ 12 miljoen op jaarbasis verdienen. Chad Anderson moet ’t met een paar miljoen ($ 8.5 miljoen) minder doen, maar ook hij is nieuw in Toronto. Anderson, een dertiger met zes jaar ervaring in de majors, kwam over in een trade met de Brewers.
Matt Shoemaker en Shun Yamaguchi maken de rotation compleet. De 33-jarige Shoemaker tikte vorig jaar een ERA van 1.57 aan, maar de voormalig Angel kwam dan ook maar vier wedstrijden in actie. Een zware knieblessure zette een groot kruis over het seizoen en de Blue Jays verwachten dat hij op tijd is hersteld om te vlammen in 2020. Yamaguchi is de grote onbekende. De Japanner waagt op 32-jarige leeftijd voor het eerst de sprong in de diepe wateren van de Amerikaanse majors. Met z’n split-finger fastball maakte hij furore in zijn vaderland, maar niemand moet er raar van opkijken als Yamaguchi uiteindelijk een rol als reliever krijgt.

GILES OPNIEUW DE GROTE MAN

De bullpen van Toronto was middelmaat in 2019, maar één naam sprong er positief uit. Met 23 saves en een 1.87 ERA kan Ken Giles terugkijken op een goed jaar. De 29-jarige closer moet ook in 2020 de wedstrijden voor de Blue Jays op slot gooien en dan is het voor Giles te hopen dat de spoken uit het verleden hem niet achtervolgen. Hij heeft een verleden bij de Astros en won met die organisatie in 2017 de inmiddels bedorven World Series. Anthony Bass, opgepikt van waivers in oktober, wordt één van de mannen voor het voorbereidende werk. In dienst van de Mariners kwam Bass vorig jaar tot 44 optredens en daarin kwam hij tot een ERA van 3.56.

MEER BULLPENPOWER

Wilmer Font begint het seizoen, daar gaan we althans vanuit, in de bullpen van de Blue Jays. De 29-jarige Venezolaan weet echter als geen ander dat dit zomaar kan veranderen. Font droeg de laatste jaren maar liefst vijf verschillende tenues. Hij sloot 2019 af in Toronto, maar had daarvoor al in Tampa Bay en New York gespeeld. Een jaar eerder had hij als lid van de A’s en de Dodgers de westkust verkend. Met een ERA van 3.66 konden ze in Ontario gematigd tevreden zijn over hun reliever. In Oakland (ERA 14.85) en LA (ERA 11.32) waren ze dat in elk geval niet.

CONCLUSIE

Hoe graag ze het in Toronto ook zouden willen, maar een ticket voor het postseason zit er simpelweg (nog) niet in dit seizoen. De jonge infielders moeten nog even rijpen en de pitchers missen de pure klasse om teams als de Yankees, de Red Sox en de Rays achter zich te houden. De verwachting is dat de vier grootste talenten terug te vinden zijn in de top van de line-up. Montoyo liet al doorschemeren dat Guerrero Jr. de cleanup-hitter zal worden. Op de eerste drie plekken zal de manager de namen van Bichette, Biggio en Gurriel noteren.

Coverfoto: Paul Chiasson

NHL weekly: trades, trades en nog eens trades

Hans Mulder
-
0

Jean-Gabriel Pageau moet nu zijn goals gaan maken voor de Islanders. De verwachtingen zijn hooggespannen, want de Isles gaven veel voor hem op (photo: Bruce Garrioch/Postmedia News)

 
Het was natuurlijk de week van de trade deadline en dat laten wij bij SportAmerika ook niet onopgemerkt voorbij gaan. In Tampa Bay draait alles om het winnen van de Stanley Cup in 2020 en ook de Islanders hadden veel over voor succes op de korte termijn. Daniel Sprong veranderde na ruim 14 maanden ook weer van club en mag zich de komende tijd in de organisatie van de Capitals gaan bewijzen. Daarnaast was er natuurlijk de 700e van Ovechkin en het opmerkelijke verhaal van David Ayres.

TRADE DEADLINE

De trade deadline ligt achter ons en we weten nu welke clubs vol inzetten op de Stanley Cup en wie al bezig is met de toekomst. De Tampa Bay Lightning behoort zonder meer tot de eerste groep. In Florida lijken ze niet voorbij 2020 te kijken. Dit is het jaar waarin het moet gebeuren en alles, maar dan ook echt alles, moet wijken voor de Cup. In San Jose zit dan weer een general manager die hier handig gebruik van maakte. Barry Trotz kreeg bij de Islanders de beschikking over Jean-Gabriel Pageau, die ook maar direct voor langere tijd werd vastgelegd. We blikken hier terug op de deadline, pikken er wat deals uit en met behulp van onze glazen bol proberen we een oordeel te vellen.

ALL-IN

Blake Coleman voor een first-rounder is al wat aan de dure kant. Als je, zoals Julien BriseBois, ook een first-rounder betaalt voor Barclay Goodrow moet je serieus even aan jezelf gaan twijfelen. De 26-jarige Goodrow was voor de Sharks een bruikbare center op de derde of vierde lijn en van waarde op de PK. De laatste weken maakte hij promotie, maar dit had vooral te maken met al het blessureleed in San Jose.
Goodrow kwam in 62 duels dit seizoen tot 8 goals en 24 punten. Drie jaar geleden scoorde hij 25 goals, maar dat was nog in de AHL voor de Barracuda. Met $ 925.000 aan salaris is Goodrow weliswaar een goedkope en betrouwbare kracht die zeker van waarde kan zijn, maar het gaat ver om hier je laatste first-round pick voor op te geven. BriseBois voert hiermee de druk op coach Jon Cooper op, want falen is geen enkele optie meer in Tampa Bay. Een paar dagen voor de deadline legden ze ook Zach Bogosian al vast. De blueliner kon niet meer door één deur met de mensen in Buffalo en tekende voor de rest van dit seizoen.


Ook de Islanders lieten in hun kaarten kijken. Lou Lamoriello had een first-round pick en een second-round pick over voor Jean-Gabriel Pageau (24G, 16A) en deed er ook nog eens een third-rounder van 2022 bij. Daardoor kunnen de Isles dit jaar pas in de derde ronde hun eerste speler draften . De Senators daarentegen hebben zeven keuzemogelijkheden in de eerste twee rondes van de draft. De Islanders geven heel veel op voor een Pageau in de vorm van zijn leven. Met een schotpercentage van bijna 18% is de center ongelooflijk doeltreffend dit seizoen. Het is niet uitgesloten dat dit terugvalt en dan krabt Lamoriello zich nog wel eens achter de oren waarschijnlijk.

OPLOSSINGEN

Er waren natuurlijk ook teams die rond de trade deadline wat gaten vulden. Zo hopen de Vegas Golden Knights met het aantrekken van Robin Lehner hun keepersproblemen op te lossen. Via een complexe trade, waarbij ook de Leafs nog betrokken waren, kwam Malcolm Subban in Chicago terecht. Heel wat minder complex was de deal die Patrick Marleau in Pittsburgh deed belanden. De veteraan van de Sharks gaat, in ruil voor een third-round pick, met Sidney Crosby en de zijnen op jacht naar zijn eerste Stanley Cup.
Of hij daarmee ook zijn laatste duel in Teal heeft gespeeld, valt nog te bezien want de kans is groot dat Marleau “gewoon” als Shark op jacht gaat naar het record van Gordie Howe. De legendarische Mr. Hockey staat op 1767 wedstrijden en Marleau op 1715. De Pens strikten op de dag van de deadline ook Conor Sheary (9G, 10A) en Evan Rodrigues (5G, 4A) van de Sabres. Dominik Kahun (10G, 17A) bewandelt de omgekeerde route.


In Raleigh zaten ze ook niet stil. Zo werd Vincent Trocheck (10G, 26A) in ruil voor Eric Haula, Lucas Wallmark en twee prospects overgenomen van de Florida Panthers. Dit geeft coach Rod Brind’Amour nog meer aanvallende mogelijkheden. De defensie van de Hurricanes werd ook versterkt. De bijna 26-jarige Brady Skjei werd in ruil voor een voorwaardelijke first-round pick weggeplukt bij de Rangers. Van de buren uit New Jersey komt de 28-jarige Sami Vatanen. In ruil voor hem werden twee prospects en een fourt-round draft pick opgegeven. Het plotselinge probleem onder de lat (zie Nieuws) werd afgelopen maandag niet aangepakt door general manager Don Waddell.

SPRONG ONDER VLEUGELS OVECHKIN

In de kantlijn van de grote trades wisselde ook Daniel Sprong weer van werkgever. Onze landgenoot werd door de Washington Capitals terug naar de oostkust gehaald in ruil voor blueliner Christian Djoos. In 2017-2018 speelde de 25-jarige Zweed 63 wedstrijden (3G, 11A) in de hoofdmacht en een jaar later kwamen daar nog 45 duels (1G, 9A) bij. Net als Sprong bracht Djoos echter zijn meeste tijd door in de AHL. Dit seizoen speelde Djoos 42 wedstrijden voor de Hershey Bears en kwam daarin tot 5 goals en 32 punten. In zijn 39 duels voor de San Diego Gulls scoorde Sprong 11 goals en gaf hij 16 assists. Voor Sprong wordt het nu interessant. Hij speelde al samen met Crosby en kan dat nu mogelijk ook gaan doen met Alex Ovechkin.

NIEUWE RONDE, NIEUWE KANSEN?

Hoewel een nieuwe omgeving verfrissend kan werken, lijkt de kans klein dat Daniel Sprong zijn opwachting gaat maken in de hoofdmacht van de Capitals. Mede door de komst van Ilya Kovalchuk is dat team in de breedte alleen nog maar sterker geworden. Bij de Bears kunnen ze echter wel wat hulp op de vleugels gebruiken. Daarnaast weet de organisatie van de Capitals dat ze, als de nood aan de man komt, altijd een beroep kunnen doen op de Nederlander. Daniel Sprong neemt immers 97 wedstrijden aan ervaring in de NHL met zich mee. Daarin kwam hij, verdeeld over Pittsburgh en Anaheim, tot 19 goals en 30 punten. De Penguins draften de Amsterdammer in 2015 en in oktober van dat jaar maakte hij zijn veelbelovende debuut. De echte doorbraak laat nog altijd op zich wachten. Ook het toch niet fameuze Anaheim zag geen rol meer weggelegd voor onze landgenoot.


Hij kwam in december 2018 naar Californië en ook daar waren de eerste wedstrijden veelbelovend. Sprong scoorde in zijn debuut tegen de Blackhawks en in z’n vijfde wedstrijd voor de Ducks vond de Amsterdammer zelfs twee keer het net. Naarmate het seizoen vorderde (en de Ducks slechter gingen presteren) werd Sprong een paar keer in de AHL gestald. Aan het begin van dit seizoen werd hij zelfs op waivers geplaatst en dat was eigenlijk al een teken aan de wand. Anaheim had genoeg gezien. In Pittsburgh werd Sprong verweten dat hij defensief tekort kwam en dit euvel wist hij in Anaheim maar niet op te lossen. In Washington krijgt hij nog even de mogelijkheid om zich te tonen. Zijn contract loopt af en dus zal hij z’n laatste kans moeten grijpen.

ANAHEIM BEDRIJVIG

Zelfs in Anaheim sneeuwde de trade van Daniel Sprong onder bij de andere deals. Bob Murray begon al vroeg met handelen door op 21 februari aanvaller Ondrej Kase naar Boston te laten gaan. Dit leverde de Ducks, naast de komst van David Backes en Axel Andersson, vooral wat ruimte in het salarishuis op. En een first-round draft pick niet te vergeten. Ook van Derek Grant werd afscheid genomen. AHL-speler Kyle Criscuolo en een fourth-round draft pick dienden als wisselgeld van de Flyers. De Bruins belden op 24 februari nog eens terug. In ruil voor aanvaller Danton Heinen werd Nick Ritchie naar Beantown verscheept. Matt Irwin (van Nashville) en Sonny Milano (Columbus) zijn ook nieuwe gezichten op het roster van de Ducks.


De Ducks deden afgelopen maandag ook nog zaken met de Edmonton Oilers. Dat Joel Persson Canada verliet voor Californië en Angus Redmond en een late draft pick de omgekeerde weg bewandelden, zal in Alberta niet veel mensen opgevallen zijn. Daar was de blik vooral gericht op Andreas Athanasiou. De aanvaller van de Red Wings verdedigt de rest van het seizoen de kleuren van de Oilers. In Edmonton hopen ze de Athanasiou van vorig seizoen te zien. Toen scoorde hij 30 goals voor de Wings en die productie kunnen de Oilers op weg naar de play-offs goed gebruiken. Connor McDavid en Leon Draisaitl zullen wat assistentie ongetwijfeld toejuichen.

TOP 5 OF THE WEEK

Tussen al het geweld op de transfermarkt door werd er natuurlijk ook nog gewoon gespeeld. Zo luisterde Nick Foligno z’n jubileum op met een beauty, keerde Connor McDavid terug op het ijs en scoorde Jesper Bratt een knappe goal op de avond van Ovechkin. Alec Martinez liet zijn nieuwe fans juichen en Evgeni Malkin toverde tegen de Caps.

NICK FOLIGNO vs PHILADELPHIA FLYERS


Er zijn slechtere manieren denkbaar om je 900e wedstrijd te vieren. Nick Foligno scoorde vorige week tegen de Philadelphia Flyers pas zijn zevende van het seizoen, maar de captain van de Blue Jackets deed dit wel op een fenomenale manier. Z’n between-the-legs zette Columbus halverwege de eerste periode op een 2-0 voorsprong, maar het gezelschap van John Tortorella kon deze weelde schijnbaar niet dragen. In OT deed Kevin Hayes namens de Flyers het licht uit: 4-3. Hij schonk Philadelphia daarmee twee belangrijke punten in de strijd om de play-offs. Het feestje van Foligno, die zijn loopbaan in 2007 begon bij de Senators, werd hiermee toch wel enigszins verpest. Sinds 2015-2016 is hij captain van Columbus, waar hij nu bezig is aan z’n achtste seizoen. Afgelopen maandag won Foligno van z’n oude liefde uit Ottawa, maar hij zag wel goalie Elvis Merzlikins geblesseerd uitvallen.

ALEC MARTINEZ vs TAMPA BAY LIGHTNING


Het was een bijzondere avond voor Alec Martinez en de Vegas Golden Knights. De van de Kings overgekomen Martinez scoorde z’n eerste goal voor de Knights, diezelfde Knights waren met 5-3 te sterk voor de Tampa Bay Lightning en namen daardoor ook nog eens de koppositie in de Pacific over. Voor de Lightning was het de eerste nederlaag sinds 27 januari. Daarna wonnen Steven Stamkos en consorten 11 wedstrijden op rij. Voor de franchise betekende dit overigens een nieuw record. De Golden Knights wonnen op deze donderdagavond voor de vierde keer op rij. Ze verbeterden het record onder Peter DeBoer naar 8-3-2. Alec Martinez scoorde z’n tweede van het jaar en tevens z’n tweede in de T-Mobile Arena. Ruim een maand geleden deed hij dit nog namens de Kings.

JESPER BRATT vs WASHINGTON CAPITALS


De 700e van Alex Ovechkin (daarover later meer) slokte zaterdagavond natuurlijk alle aandacht op, maar we zouden bijna vergeten dat de New Jersey Devils het duel met 3-2 wonnen. Met zijn dertiende van het seizoen opende Jesper Bratt op de breakaway de score in de eerste periode. De 21-jarige Zweed gaf even gas en eenmaal aangekomen bij de vijandelijke goal stuurde hij Ilya Samsonov het bos in. De Devils boekten hun tweede zege op rij, terwijl de Caps juist hun vierde nederlaag op rij leden. Die organisatie, het team incluis, leek de laatste weken vooral bezig met de 700e van Ovi en verloor uit het oog dat er ook nog punten gepakt moesten worden.

CONNOR MCDAVID vs LA KINGS


Een paar weken was hij weg uit de line-up, maar afgelopen zondag keerde Connor McDavid terug en konden de fans weer van hem genieten. De ster van de Edmonton Oilers stelde niet teleur. De bezoekende LA Kings werden met 4-2 verslagen en bij drie goals was McDavid betrokken. Hij leidde de 1-0 van Leon Draisaitl in en draaide in de tweede periode de Kings volledig dol. Ook bij de 4-2, een empty-netter van Josh Archibald, was McDavid als aangever betrokken. De Oilers deden het zes wedstrijden zonder hun superster en pakten 7 punten in die duels. Rond deze ontmoeting werd ook bekend dat de Oilers Mike Green overnamen van de Detroit Red Wings in ruil voor een draft pick en aanvaller Kyle Brodziak. De 34-jarige Green greep in 2009 en 2010, als speler van de Capitals, net naast de Norris Trophy. Beide keren werd hij tweede in de verkiezing.

EVGENI MALKIN vs WASHINGTON CAPITALS


Zondagavond stonden de twee beste teams in de Metropolitan tegenover elkaar. In de Amerikaanse hoofdstad wilden de Washington Capitals hun koppositie terug. En na vier nederlagen op rij eindelijk wel weer eens winnen. Dat laatste lukte. De Caps wonnen met 5-3 en namen daarmee de eerste plaats weer over van de Penguins. Toch was het Evgeni Malkin die de show stal met deze prachtige treffer. John Carlson werd even voor schut gezet en de afronding mocht er vervolgens ook zijn. Voor Malkin was het zijn 21e van het seizoen. De Rus hoorde deze dag dat z’n landgenoot Ilya Kovalchuk de gelederen in Washington gaat versterken. In ruil voor Kovy ontving Montreal een draft pick. Na z’n mislukte avontuur in LA liet Kovalchuk (6G, 7A in 22 wedstrijden) in Montreal toch mooie dingen zien. Een goedkope aanwinst die zomaar goed kan uitpakken in Washington.

NIEUWS

OVI HEEFT ZIJN 700E

  • In januari leek hij als een TGV richting de 700 goals te denderen, maar in februari haperde de motor enigszins. Na z’n 698e treffer in de NHL, op 4 februari, stond Alex Ovechkin vijf wedstrijden droog. Op 20 februari was daar tegen Montreal de 699e en twee dagen later volgde dan eindelijk die bevrijdende 700e goal. Bijna twee jaar geleden, op 12 maart 2018, schoot The Great Eight z’n 600e binnen en in januari 2016 was daar zijn 500e treffer. Gemiddeld heeft Ovechkin dus zo’n twee jaar nodig voor 100 goals. Om de 894 doelpunten van Wayne Gretzky aan te tikken, wat ongetwijfeld zijn doel is, moet Ovi nog zeker vier jaar mee. In 2021 loopt z’n contract af in Washington, maar de Caps zullen hun vedette zeker een nieuw contract voorleggen. Van roest of sleet is namelijk nog geen enkele sprake.

EEUWIGE ROEM VOOR AYRES

  • Je begint de dag op je vertrouwde Zamboni en je eindigt ‘m als winning goalie in de NHL. Het leest als een sprookje, maar voor David Ayres was het zaterdag de keiharde werkelijkheid. De 42-jarige Aytes, die al eens een niertransplantatie moest ondergaan, is in het degelijks leven werkzaam voor de Toronto Marlies. Bij het AHL-filiaal van de Maple Leafs houdt hij zich bezig met het ijs en doet hij af en toe dienst als goalie tijdens trainingen. In de NHL is het gebruikelijk dat er elke avond een emergency goalie in het stadion aanwezig is. Het is echter niet gebruikelijk dat die ook in actie komt, want hoe vaak komt het voor dat een team beide goalies verliest? Zaterdag overkwam het de Hurricanes. James Reimer en Petr Mrazek vielen uit en Ayres kreeg zijn moment of fame. Hij moest twee keer vissen, maar de Canes wonnen wel: 6-3.

KREIDER VERLENGT IN MSG, OOK SLECHT NIEUWS

  • Hij werd genoemd als één van de meest waardevolle spelers voor de trade deadline, maar Chris Kreider dacht daar zelf anders over. De laatste jaren hielden de Rangers uitverkoop vlak voor de deadline, maar dit keer wisten ze één van hun belangrijkste spelers langer vast te leggen. Kreider is ook de komende zeven jaar te bewonderen in MSG en gaat gemiddeld ruim 6 miljoen dollar per jaar verdienen. Er kwam ook minder fortuinlijk nieuws uit NYC. Goalie Igor Shesterkin en aanvaller Pavel Buchnevich waren dit weekend betrokken bij een auto-ongeluk. De goalie, dit seizoen goed voor 9 zeges in 10 wedstrijden en een .940 save percentage, brak hierbij een rib en is voorlopig uitgeschakeld. Alexander Georgiev verdedigde dinsdag de goal tegen de Islanders en deed dit uitstekend getuige zijn save percentage van .933 en de 4-3 overwinning.

COYOTES HEBBEN KUEMPER TERUG, RASK KAN THUIS OOK VERLIEZEN

  • In hun jacht op een wildcard kunnen de Arizona Coyotes weer over Darcy Kuemper beschikken. Een lower-body injury hield de goalie sinds 19 december aan de kant, maar dinsdag tegen de Panthers was hij terug. De Desert Dogs verloren weliswaar met 2-1, maar Kuemper maakte een goede indruk en noteerde een .923 save percentage. Voor Tuukka Rask kwam er dinsdag een einde aan een opmerkelijke reeks. De Fin speelde zijn 37e wedstrijd van het seizoen en leed pas zijn eerste thuisnederlaag in de reguliere speeltijd. Het was überhaupt pas de zevende keer dat de Bruins met lege handen bleven met Rask onder de lat.

Cover Photo: Nick Wass/AP

Season preview 2020: Kansas City Royals

Sander Grasman
-
0


In deze nieuwe aflevering van de 30-in-30 Season previews bekijken we de kansen voor de Kansas City Royals in het komende seizoen. Kan de club na enkele inktzwarte jaren weer stiekem een beetje omhoog kijken? De terugkeer van Salvador Perez is sowieso al reden voor optimisme.
De kans dat de Royals komend jaar de Cleveland Indians, Minnesota Twins of de opkomende Chicago White Sox achter zich kunnen houden, lijkt klein. Toch zou de reeks van seizoenen met meer dan 100 nederlagen dit jaar wel eens kunnen sneuvelen. Voor een organisatie die in 2018 meer dan honderd wedstrijden verloor en beschikte over een van de slechtste farm systems is dat al een stap in de goede richting.

NEW MANAGEMENT

De organisatie maakte een turbulente winter door. Men kreeg zowel een nieuwe eigenaar als een nieuwe manager. Vice-voorzitter van de divisiegenoot uit Cleveland, John Sherman, nam de club over van David Glass, die de club al sinds 1993 leidde. Nauwelijks twee maanden later overleed Glass. Oud-Cardinals-skipper Mike Matheny werd de nieuwe man in de dugout. De voormalige catcher, wiens verblijf bij de grote rivaal uit St. Louis niet bijster gelukkig eindigde, was een verrassende keuze voor de ploeg in opbouw.

 
De Royals hebben hun pijlen voornamelijk gericht op 2022. Dan zou supertalent Bobby Witt Jr. de stap moeten hebben gemaakt naar het hoogste podium. Mochten de Royals tegen die tijd inderdaad weer meedoen om de playoffs, dan zou dat ook goed nieuws zijn voor onze eigen Darryl Collins. Hij zou dan zomaar kunnen instromen bij een contender. Zover is het nu echter nog lang niet.

TERUGKEER VAN DE KAPITEIN

Ga je puur en alleen af op de slagploeg van de Royals, dan zou je zomaar kunnen denken dat dit team weleens kan gaan verrassen in 2020. Het beschikt over een uitgebalanceerde mix van jonge talenten en ervaren krachten. Men hoeft de gemaakte projecties niet bijster veel te overtreffen om zich te kunnen meten met de middenmoot van de American League.
Na een jaar blessureleed keert de kapitein terug op het schip. Afgelopen lente moest catcher Salvador Perez een Tommy John-operatie ondergaan. Inmiddels is hij hard op de weg terug en hij lijkt de start van het seizoen te gaan halen. De zesvoudig All Star, vijfvoudig winnaar van een Gold Glove en eigenaar van twee Silver Slugger Awards én een World Series-ring is nog altijd maar 29. De Venezolaan is erop gebrand iedereen te laten zien dat hij nog meetelt.

DE NODIGE SNELHEID

Wiens fitheid ook belangrijk zal zijn komend jaar is die van Adalberto Mondesi. De snelle korte stop loopt alweer een paar jaar mee, maar is nog steeds maar 24 en lijkt klaar om in 2020 definitief door te breken. Dan moet hij dus wel fit blijven, iets waar hij tot dusver maar mondjesmaat in slaagde. Lukt dat hem dit jaar wel, dan zou de zoon van oud-Dodger Raul weleens kunnen gaan verrassen.
Whit Merrifield is altijd goed voor de nodige honkslagen en er lijkt nog geen enkele reden om te verwachten dat de 31-jarige speler al aan het aftakelen is. Wel beginnen de gestolen honken steeds verder terug te lopen, maar daarvoor beschikt de ploeg dus over Mondesi om dat op te vangen. De gewezen tweedehonkman lijkt komend seizoen definitief de stap naar het outfield te maken.

POWER

Van Jorge Soler en Hunter Dozier hoopt de organisatie, dat zij kunnen bewijzen dat hun sterke optredens in ’19 geen toevalstreffers waren. De Cubaanse slugger voerde met 48 dingers vorig jaar zelfs het homerunklassement aan. Of de aangewezen slagman dat aantal weet te reproduceren, valt te bezien, maar een aantal boven de dertig moet haalbaar zijn. Dat is ook een aantal waar Dozier na zijn 26 van vorig jaar op zal mikken. De 28-jarige speler beleefde afgelopen jaar een betrekkelijk late doorbraak en hoopt zijn stijgende lijn vast te houden.

SOMETHING OLD, SOMETHING NEW

Onlangs tekende Mr. Royal Alex Gordon een nieuw contract bij de club. Daarmee zal hij in ieder geval nog een jaar het koninklijke blauw verdedigen. De 36-jarige leftfielder is nog altijd een uitstekende verdediger, maar van hem hoeven aan slag geen wonderen meer te worden verwacht. Een speler die van buiten de organisatie een contract tekende, is Maikel Franco. Hij moet op het derde honk het gat opvangen, dat de verhuizing van Dozier naar het outfield achterliet. De oud-Phillie hoopt op een frisse start na een bijzonder matig 2019.
Op het eerste honk zal waarschijnlijk Ryan O’Hearn zijn plekje mogen proberen veilig te stellen. Na een uitstekend debuutjaar in ’18, viel het afgelopen jaar bitter tegen. Mocht hij zijn oude vorm echter hervinden, dan zou hij de strijd van zijn voornaamgenoot Ryan McBroom moeten kunnen winnen. De jonge Nicky Lopez completeert op het tweede honk de verwachte basisopstelling.

DE ACHILLESHIEL

De slagploeg geeft de burger dus moed, maar die vervliegt al snel na een blik op het beschikbare werpersgilde. Danny Duffy heeft deze winter zijn dieet aangepast en verloor daardoor al 5 kilo. Hij hoopt daarmee fit te blijven en zijn oude vorm terug te vinden. Achter hem lijken ook Jakob Junis, Brad Keller en Mike Montgomery zeker van hun plekje in de rotatie. Van geen van hen mag echter een ERA van (ver) onder de 4.70 verwacht worden. Wie de vijfde starter zal worden is dan nog niet eens duidelijk.

In Ian Kennedy hadden de Royals een uitstekende closer in 2019. Achter hem houdt het alleen nauwelijks over. De enige hoop op verbetering komt uit het farm system. Prospects Brady Singer, Daniel Lynch en Jackson Kowar kunnen komend jaar de stap naar de majors weleens gaan maken. Met de zwakke huidige garde kunnen ze het niet snel slechter doen.

VERWACHTINGEN

Een vierde plek, net voor de Detroit Tigers, is voor de Kansas City Royals in 2020 zeer waarschijnlijk het hoogst haalbare. De ploeg zal zonder twijfel meer wedstrijden verliezen dan winnen, maar zowel de slagploeg als de pitchers staff zijn een garantie voor de nodige punten, wat voor de neutrale kijker alvast het nodige spektakel beloofd. Hoewel de nabije toekomst dus nog niet al te rooskleurig lijkt, moet het gek lopen willen de slechtste jaren niet achter de Royals liggen.

Coverfoto: Jay Biggerstaff/USA TODAY Sports

Season Preview 2020: Miami Marlins

Jasper Roos
-
0


Het schrijven van een Miami Marlins Preview voor het seizoen 2020 is geen eenvoudige aangelegenheid. Net als hun ‘bottom-dweller’-collega’s uit Detroit en Baltimore is er niet veel goeds te melden vanuit ’the city where the heat is on’. Toch zit er meer directe toekomstmuziek in de formatie dan bijvoorbeeld in die van Detroit, waar de rebuild duidelijk achterloopt. In Miami hopen ze dat het ergste achter de rug is en werd er zowaar licht geïnvesteerd in een paar veteranen. Wat is er te verwachten in Florida?

2019: OPNIEUW ‘DEAD LAST’

Het was weer een jaar waarin de Marlins niet boven een .500 win/loss record konden komen. Dat gegeven maakte het decennium voor de Fish vol: 2009 was het laatste winning season van de club uit Zuid-Florida. Sindsdien versleette de club vijf managers (Fredi Gonzalez, Edwin Rodriguez, Ozzie Guillen, Mike Redmond en Don Mattingly), verloor het 911 duels en won het er slechts 707; een winstpercentage van .437. In 2019 beleefde de club het dieptepunt, toen voor de tweede keer in tien jaar tijd 100 of meer wedstrijden verloren gingen. Maar liefst 105 duels stonden de Marlins met lege handen.
Eigenaar en GM Derek Jeter is bezig met een ongekende uitkleding van zijn club, op alle vlakken. Deze ‘rebuild’ bereikte, als het goed is, in 2019 het dieptepunt, dus wordt er stiekem een beetje omhoog gekeken door de organisatie. Dat wil overigens niet zeggen dat de Marlins in 2020 ook maar een schijn van kans hebben in de NL East. Sterker nog: er is ook in 2019 nog voldoende foutgedaan (de Zac Gallen-trade is een voorbeeld).
Wat ging er dan wel goed? Vooral op pitchinggebied vonden de Marlins hier en daar wat glanzends. Caleb Smith brak door als ace van de rotation, terwijl Sandy Alcantara twee shutouts gooide en de All-Star Game haalde. Daarnaast gaf Jordan Yamamoto de club een broodnodige boost en deden zelfs Pablo Lopez en Jose Ureña het bij tijd en wijle niet onverdienstelijk. Op aanvallend vlak was er de medium-doorbraak van Brian Anderson. Daar tegenover stond een (opnieuw) tegenvallend seizoen van voormalig top prospect Lewis Brinson en een tegenvallend offensief jaar van de nieuw aangetrokken Jorge Alfaro.
Wat te doen in 2020?

2020: OVERAL NIEUWE GEZICHTEN

Jeter maakte duidelijk dat het anders moet door middel van een reeks front office en staff hirings. Hadi Raad werd, na zeven jaar bij de Yankees te hebben gewerkt, aangesteld als Director of Professional Scouting. Datzelfde scoutingapparaat werd uitgebreid met zes andere nieuwe gezichten. Ook de coaching staff onderging verandering. Billy Hatcher werd aangesteld als eerstehonk- en outfieldcoach. Trey Hillman is de ‘nieuwe’ derdehonkcoach en Welington Cepeda (bullpen coach) en Eddy Rodriguez (catcherscoach) zijn nieuw binnen de organisatie. Eric Duncan werd gepromoveerd tot hitting coach.
Echter, misschien wel de belangrijkste coup van Jeter was het binnenhalen van James Rowson, de man die in 2019 de Minnesota Twins ombouwde tot Bomba Squad. Onder Rowson’s supervisie braken de Twinkies het single-season homerunrecord in MLB. Als bench coach en offensive coordinator mag hij nu de Marlins van de laatste plaats in het homerunklassement te duwen. De club sloeg afgelopen seizoen slechts 146 homeruns; drie minder dan de nummer 29 (Detroit Tigers) en liefst 161 minder dan Rowson’s Twins.

VERSTERKINGEN

Rowson krijgt hulp van een aantal meer gerenommeerde namen in de line-up. De Marlins trokken Corey Dickerson, Jesus Aguilar en Jonathan Villar aan, die gedrieën vorig seizoen 48 homeruns sloegen. Aguilar en Villar versterken het infield, dat nu zowaar op een Major League-infield lijkt. Aguilar maakte een lichte regressie door in 2019 ten opzichte van zijn breakout 2018 en maakte minder hard contact, maar zijn stabiliteit levert Miami een solide run producer op. Villar was vorig jaar daarentegen weer beter dan voorheen en noteerde 24 homeruns en 40 gestolen honken. Met zijn pas 26 jaar bestaat de kans op een sneaky goede aankoop.
De grootste nieuwe naam binnen de club is echter Corey Dickerson. De 30-jarige outfielder splitte zijn 2018 tussen de Pirates en Phillies en sloeg .304/.341/.565 met een .906 OPS en 131 OPS+ (d.w.z. dat hij 31% beter was dan de gemiddelde speler in de league). Feitelijk gezien is Dickerson één van de meest ondergewaardeerde outfielders in MLB, die lijdt onder het feit dat hij geregeld geblesseerd raakt. Sinds zijn debuut in 2013 bij de Rockies passeerde Dickerson slechts één keer de 150 gespeelde wedstrijden in een seizoen. Er is hoop in Miami dat hij zich staande houdt en de investering (twee jaar, $17,5 miljoen) waard is.
Als de nood aan echt aan de man komt, kunnen de Marlins een beroep doen op enkele Minor League-talenten die de club nog rijk is. Jesus Sanchez, Magneuris Sierra, Sixto Sanchez, Edward Cabrera en Nick Neidert zitten allemaal tegen de Majors aan en kunnen opgeroepen worden.

LINEUP VOL VERRASSINGEN

Dat brengt ons bij de line-upvoorspelling van de Miamians. Zoals het er nu uitziet, neemt Jonathan Villar het derde honk over van Brian Anderson, die naar het rechtsveld schuift. Jesus Aguilar neemt zijn vertrouwde plek op het eerste honk in en Corey Dickerson doet hetzelfde in het linksveld. De overige plekken in de lineup worden door bekende gezichten ingevuld: Miguel Rojas op kortestop, Isan Diaz op het tweede honk, Jorge Alfaro achter de plaat en Lewis Brinson in center field. Dit is geen foutloos collectief. Brinson kan al jaren niet waarmaken wat hem ooit werd toebedacht toen hij als headliner van Milwaukee overkwam in de Christian Yelich trade. De atletische outfielder slaat geen deuk in een pak boter sinds zijn call-up in 2017. Mede door een OPS+ van 44 (!) is er van zijn top-10-prospect-in-baseball-glans niets meer over.
Isan Diaz moet uitkijken niet dezelfde weg te bewandelen als Brinson. Ook hij zat in die beruchte Yelich-trade (net als rotation-lid Jordan Yamomoto en Minor Leaguer Monte Harrison, overigens) en ook hij heeft nog geen potten kunnen breken. Toegegeven, de sample size is klein (179 slagbeurten), maar de resultaten ook (.173/.259/.307 met drie keer zoveel strikeouts als walks). De Puerto Ricaan is echter pas 23, dus Miami hoopt op een ommekeer.
Achter de basis-negen zitten catcher Francisco Cervelli, multi-inzetbare Jon Berti en outfielders Cooper, Sierra en Ramirez op de bank. Dit vijftal is een leuke mix van ervaring (Cervelli) en jeugd (Sierra en Ramirez), met Berti als verrassende doorbraak in 2019. Is er veel te verwachten van dit groepje? Nee. Als bankvulling kun je het echter slechter treffen.

PITCHING

De rotation lijkt redelijk vast te staan in Miami, met het jonge vijftal Smith (28), Alcantara (24), Lopez (23), Yamamoto (23) en Hernandez (24). Jose Ureña startte vorig jaar nog met regelmaat, maar hij lijkt voorbij te zijn gestreefd door laatstgenoemde. Met één van de jongste (zo niet de jongste) Opening Day rotation in baseball zijn de Marlins in elk geval niet bang hun talenten in het diepe te gooien. Dit zou kunnen betekenen dat gedurende het jaar Sixto Sanchez naar de Majors overgeheveld wordt. Het middelpunt van de J.T. Realmuto trade had een aardig seizoen in Double-A (2.53 ERA, 97 strikeouts in 103 innings), maar is tenslotte pas 21. Hij lijkt meer tijd nodig te hebben om te rijpen.
De bullpen is ook redelijk vastgesteld. Het kwarter Kintzler, Steckenrider, de nieuw overgekomen Stanek en Garci zullen het laatste gedeelte van wedstrijden op zich nemen. Ook Adam Conley heeft een redelijke kans op een vaste plek, terwijl Stephen Tarpley en Jeff Brigham mogen knokken om een plekje. Sterling Sharp was een Rule 5 Draft-selectie (vandaar het sterretje in bovenstaande tabel). Dit betekent dat hij het hele jaar op het Major League roster moet staan om eigendom te blijven van de Marlins. Lukt hem dit niet, moet de club hem teruggeven aan de Washington Nationals.

CONCLUSIE

Als de Marlins komend seizoen ingaan zoals wel vaker de laatste seizoenen, dan zullen enkele van de bovengenoemde spelers na dit jaar niet meer in Miami spelen. De club verraste al met de verkoop van jonge rotation-ster-in-wording Zac Gallen. Eenzelfde lot kan bijvoorbeeld een Brian Anderson of Caleb Smith te wachten staan. Wil de club echter blijven bouwen met de spelers die nu in Miami rondlopen, is er in elk geval een betere basis. Op papier is deze groep in staat om minder dan 100 wedstrijden te verliezen. In een sterke NL East is het echter wel de vraag hoeveel wedstrijden ze onder de 100 blijven.

Coverfoto: Jasen Vinlove-USA TODAY Sports

 

Season Preview 2020: Baltimore Orioles

Justin Kevenaar
-
0


Spring Training is weer begonnen! We zijn een maand verwijderd van Opening Day 2020, dus begint SportAmerika weer met de jaarlijkse 30-in-30 Season Preview-reeks. In omgekeerde volgorde van de eindstand van 2019 blikken we per team vooruit op het nieuwe seizoen. Als tweede kijken we naar de ploeg die voor het tweede jaar op rij tot de ‘kelderklasse’ van MLB behoorde. Lees hieronder onze Baltimore Orioles Preview.

NIEUW TIJDPERK

Fans van de Baltimore Orioles zullen zich voorafgaand aan het 2019-seizoen geen illusies hebben gemaakt. Na een jaar waarin de club slechts 47 keer won, stond het vooral in het teken van jaar één van het tijdperk manager Brandon Hyde en GM Mike Elias. Eerstgenoemde verving de ervaren Buck Showalter, die de ploeg tijdens zijn negen jaar durende periode als hoofdcoach van tot driemaal toe de play-offs in had gekregen. Maar de kleine succesjes in de vorm van postseason berths en vijf seizoenen waarin de ploeg minimaal .500 eindigde, verbloemden het feit dat er allesbehalve aan de toekomst werd gebouwd.
Daarom kwam Mike Elias aan boord als nieuwe GM. Onder voormalig GM Dan Duquette, die tijdens Showalter’s eerste volledige seizoen in 2011 instapte, ontbrak het aan een toekomstvisie. Scouten buiten de Verenigde Staten werd amper gedaan en jaar na jaar zakte het farm system van de Orioles verder in elkaar. De gevolgen daarvan werden in 2017 en 2018 gevoeld, toen de ploeg, mede door het vertrek van de enige superster die er was (Manny Machado), weer afzakte tot status van ‘lelijke eendje’ in de AL East.

Manny Machado
Met het vertrek van Manny Machado werd het er niet beter op in Baltimore… (Bron: Greg Fiume/Getty Images)

2019: BABY STEPS

Onder Hyde en Elias ging het al direct iets beter. Competitief deden de O’s nooit echt mee, maar dat werd dan ook totaal niet verwacht door de buitenwacht. Het meest spannende moment kwam eigenlijk in de vorm van de MLB Draft, waarin Baltimore als eerste mocht kiezen. Het nieuwe gezicht van de toekomst kwam in de vorm van de inmiddels 22-jarige catcher Adley Rutschman. Op de lange termijn zal moeten blijken of het nieuw ingezette beleid van Elias ten opzichte van Duquette zijn vruchten af gaat werpen.
Zoals gezegd: het ging op het veld iets beter. Er werden zeven overwinningen meer geboekt dan het jaar ervoor en er waren wat spaarzame lichtpuntjes. Zo tikte Trey Mancini (97 RBIs) en Renato Nuñez (90 RBIs) bijna de 100 aan. Ook Jonathan Villar hervond zichzelf in een full-time-rol. Hij stal maar liefst 40 honken. Daarnaast was er de verrassende All-Star John Means. De tot vorig jaar onbekende Means knokte zich in de rotatie en met een 3.61 ERA over een heel seizoen was hij een spaarzaam lichtpuntje wat betreft het pitching.

HORRORSCENARIO’S

Vergis je echter niet: buiten deze baby steps om was met name de pitching afschuwelijk. De Orioles kregen 981 runs tegen — een diepterecord voor de franchise — en alsof dat al niet erg genoeg was kregen ze ook de meeste homeruns om hun oren in thuiswedstrijden. Ze kregen er meer dan 259 tegen, en hadden daardoor de discutabele eer om een MLB-record te verbreken.
Oh ja, en Chris Davis (.179 batting average) had weer heel veel moeite om de honkbal te raken. Jaarlijkse reminder: Davis staat nog voor $51 miljoen op de payroll. Om het nog ‘leuker’ te maken voor Orioles-fans: als het Davis-contract na 2022 afloopt, dan krijgt de inmiddels 34-jarige ex-slugger nog zo’n 24 miljoen dollar van de franchise van 2023 tot en met 2037. Yikes…

Adley Rutschman
Dit was eigenlijk het hoogtepunt van het 2019-seizoen van de Baltimore Orioles…

2020: MEER BABY STEPS?

De Orioles komen dus van heel ver. Daarom liggen de verwachtingen voor 2020 nog steeds niet bijster hoog. Dit komt mede door het ‘lozen’ van Jonathan Villar, die nog één van de lichtpuntjes vormde in 2019. Daarnaast wordt ook Trey Mancini constant genoemd in trade-geruchten. Het duidt erop dat Mike Elias nog niet klaar is met het afbreken van de zooi die Dan Duquette achter heeft gelaten.
Mede daarom is het niet heel gek dat PECOTA verwacht dat de Orioles in 2020 het slechtste team in MLB gaan worden. Baltimore heeft namelijk vrijwel niks gedaan om zich te versterken, al werd Jose Iglesias wel aangetrokken om het gat van Villar op te vullen. Jaar twee van Hyde en Elias zal dan ook vooral in het teken staan van het verkrijgen van meer toekomstige puzzelstukjes. Tegelijkertijd zal het duo kijken of er nog andere waardevolle spelers opkomen (zoals John Means in 2019) die meekunnen in de rebuild.

OFFENSE

Afhankelijk van de vraag of Trey Mancini over een kleine maand nog een Baltimore Oriole is, zal hij degene zijn van wie statistisch het meest mag worden verwacht. De 27-jarige outfielder/eerstehonkman zette statistisch in zijn derde volledige seizoen in de majors ook zijn beste cijfers neer. Hij zal dus, samen met de eerder genoemde Renato Nuñez, voor de slagkracht moeten zorgen.
Daar omheen is het niet heel veel om blij van te worden. Toch moet gezegd worden dat Hanser Alberto (.305 BA) en Anthony Santander (20 HR in 380 AB’s) vorig jaar nuttige krachten bleken. Zij hopen ook dit seizoen niet door de mand te vallen wanneer zij bovenaan de line-up worden gezet. Met Iglesias zit er nog een ervaren rot achter dit viertal en is het vooral de vraag of catcher Chance Sisco de volgende stap kan zetten.
Dan zijn er nog opkomende ‘jonkies’ als Austin Hays (25-jarige outfielder, 3e ronde pick in 2016), D.J. Stewart (26-jarige outfielder, 1e ronde pick in 2015 en herstellend van een enkeloperatie) en Ryan Mountcastle (23-jarige infielder, 1e ronde pick in 2015) die in 2020 willen bewijzen dat ze MLB-waardige spelers zijn.

Trey Mancini
Het was op dit moment dat Trey Mancini de statistieken zag van de Orioles-pitching in 2019… (Bron: Paul Bereswill/Getty Images)

PITCHING

Dieper kunnen de Orioles niet zinken zou je denken. Van iedereen die vorig jaar minimaal tien innings gooide namens de Orioles, zat enkel het ERA van John Means onder de 4.66. Daartoe behoorde dus ook Dylan Bundy, die jarenlang werd gezien als de toekomstige ace van Baltimore maar eigenlijk alleen slechter presteerde en inmiddels is vertrokken naar de Los Angeles Angels.
Dit betekent dat Means eigenlijk op papier het enige zekerheidje lijkt in een rotatie die verder bestaat uit Alex Cobb — die na lang blessureleed terugkeert en zijn oude vorm probeert te vinden — en namen zoals Asher Wojciechowski en Kohl Stewart. Voor de vijfde plek in de rotatie zouden onder andere Wade LeBlanc, Tommy Milone en Brandon Bailey in een heftige strijd zijn verwikkeld.
Wat betreft de bullpen is het vooral hopen dat er iets van waarde tussen zit. Mychal Givens zal wederom de spaarzame save-kansen toegedicht krijgen, maar nog interessanter is de rol van Hunter Harvey. De voormalige top-prospect (gekozen in de eerste ronde van de 2013 Draft) was in 6.1 innings in 2019 goed voor 11 strikeouts en een 1.42 ERA. Een uiterst kleine sample size, maar Harvey zelf heeft al uitgesproken dat hij na al zijn blessureleed een rol vanuit de bullpen ideaal vindt. Zijn vader, Brian Harvey, noteerde tussen 1987 en 1995 maar liefst 177 saves namens de Angels en de Marlins.

TOEKOMST

De meeste ogen wat betreft de toekomst zijn gericht op catcher Adley Rutschman, die in één klap de #5 prospect in MLB is. Of we de 22-jarige Rutschman in 2020 al gaan zien, valt nog maar te bezien. De verwachting is namelijk dat hij pas in 2021 gebracht gaat worden. Wel zullen de eerder genoemde Ryan Mountcastle en Austin Hays hun kans gaan krijgen. Datzelfde geldt waarschijnlijk voor werpers Dean Kremer (24 jaar, overgekomen in Machado-trade), Keegan Akin (24-jarige lefty met keiharde fastball) en Zac Lowther (23 jaar, ook een lefty met een bijzondere delivery).
Daarnaast zijn er ook nog namen als Yusniel Diaz (23-jarige outfielder die ook overkwam in de Machado-trade) en Ryan McKenna (23-jarige outfielder, Orioles’ #8 prospect). Al met al lijkt het erop dat er nog even gewacht moet worden tot alle toptalenten daadwerkelijk opkomen.

CONCLUSIE

Net als bij de Tigers is hier ‘rebuild, rebuild, rebuild’ het devies. GM Mike Elias zal ook dit seizoen proberen om zoveel mogelijk spelers met waarde te flippen voor prospects die er over twee/drie jaar kunnen staan. Dit kan de achterban goed gebruiken, want getuige de toeschouwersaantallen (de laagste sinds 1981, toen er nog in het oude Memorial Stadium werd gespeeld) lijkt het de mensen in Baltimore momenteel niet heel veel te schelen wat de Orioles op dagelijkse basis doen. Ongelijk kan je ze niet geven, want eigenlijk weet je bij voorbaat al dat de laatste plek in de AL East aan hen toebedeeld zal worden.

Coverfoto: caseycares.org

2020 NFL Draft Prospects: Running backs

Lars Leeftink
-
0


Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De drie op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. De tweede positie die aan de beurt is zijn de running backs.

D’ANDRE SWIFT – GEORGIA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.75 m | Gewicht: 97 kg | Junior

De drie running backs die in dit artikel besproken zullen worden ontlopen elkaar eigenlijk amper. D’Andre Swift is van de drie met afstand de minst productieve, maar dit betekent niet dat Swift ook per se de minste is. Want wie naar de beelden kijkt, zal zien dat Swift uit veel meer bestaat dan stats. Zijn attempts per game zijn sinds 2018 (zijn tweede seizoen) omhoog geschoten en sindsdien is hij altijd keurig boven de 1000 rushing yards uitgekomen. Dat komt echter niet in de buurt bij wat Taylor, Dobbins en andere running backs noteerden. Maar ook daar is een simpele reden voor: Swift (196 snaps) moest het backfield bijna altijd delen met een andere running back. Taylor (320 attempts) en Dobbins (301 attempts) zijn de eerste opties en nemen bijna al de snaps van hun universiteit voor hun rekening.

THE GOOD: LICHAAMSBOUW | VERSNELLING | VOETENWERK | BALANS | GEDULDIG

Maar laten we ons niet blind staren op de statistieken, want op basis daarvan zou Swift eigenlijk niet eens in dit artikel voor moeten komen. Waarom wordt Swift dan toch gezien als een van de beste running backs in deze draft? Laten we beginnen met zijn voetenwerk en de balans en het geduld dat daarbij komt kijken. Swift had bij Georgia altijd een goede OL met een fantastische scheme voor zijn neus staan. Het enige wat Swift eigenlijk hoefde te doen, is door de gaten heen rennen. Maar hierbij komt geduld van een running back wel van pas. Er is in deze draft verder niemand die zo goed is qua voetenwerk. Combineer dit met zijn onvoorstelbare versnelling en Swift kan uit het niets ineens een yard of 10 verder zijn.

Zijn lichaamsbouw is ideaal voor een moderne running back. Hij is alles behalve lang, maar naast zijn snelheid, elite voetenwerk en wendbaarheid is Swift ook vrij krachtig. Zeker geen power back (zie ook het minimale aantal touchdowns in het shirt van Georgia), maar ook alles behalve iemand die makkelijk naar de grond is te halen. Naast zijn voetenwerk is zijn eerder geroemde geduld achter zijn OL een andere grote kwaliteit. Hij kent de blocking schemes, weet precies waar hij moet rennen en wanneer hij moet exploderen en maakt op die manier op fantastische wijze gebruik van de gaten die gecreëerd worden. En de balans die hij daar soms bij laat zien is ongekend.

KWALITEITEN ALS RECEIVER

Is Swift een pass catching RB? Niet echt. Georgia gebruikte hem vooral in passes door het midden (vlak voor de line of scrimmage) en aan de zijkanten. Vooral bij die laatste situatie is hij gevaarlijk vanwege zijn snelheid, wendbaarheid en kwaliteiten om verdedigers in het open veld voor schut te zetten. Toch was Swift als ‘receiver’ het meest effectief bij toss play situaties als hieronder. En elk NFL-team kan zo’n running back wel gebruiken voor bepaalde plays.

 

THE BAD: BLOCKING | RED ZONE THREAT?

Maar er zijn natuurlijk ook mindere punten. Zo is Swift geen elite pass blocker te noemen. Dit komt deels door zijn lengte (en daarbij horende gelimiteerde kracht), maar deels ook door zijn positionering. Vaak gebruikte Georgia hem dan ook als een soort van dump down opties als Jake Fromm de bal nergens anders heen kon gooien. Swift begint dan in het backfield, doet vervolgens alsof hij gaat blocken en vertrekt dan vervolgens voor een korte route naar de zijkant of het midden van het veld. Op deze manier lijkt hij als ‘blocker’ het meest effectief, want blocken zelf is niet zijn kracht.
Daarnaast is Swift ook niet echt een red zone threat gebleken. Georgia gebruikte hem in de redzone voornamelijk als afleiding om andere mensen (zowel in de passing als in de running game) vrij te krijgen.

Dit heeft hem flink wat touchdowns en yards gekost, ondanks het feit dat de offense van Georgia afgelopen jaar (en eigenlijk ook de jaren daarvoor) alles behalve explosief was. De kans is dus vrij aannemelijk dat de statistieken van Swift een verkleurd beeld geven ten opzichte van zijn kwaliteiten, maar in de redzone zal Swift ook in de NFL vooral op deze manier gebruikt gaan worden.

JONATHAN TAYLOR – WISCONSIN

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.80 m | Gewicht: 99 kg | Junior

Wie naar statistieken en consistentie kijkt kan maar een conclusie trekken: Jonathan Taylor is de beste running back in de 2020 NFL Draft. Drie jaar lang is hij de starter geweest voor Wisconsin en heeft hij (mede ook dankzij een fantastische OL en schemes met een FB) statistisch gezien fantastische seizoenen neergezet. Elk seizoen kwam hij boven de 2000 scrimmage yards uit en twee van de drie seizoenen rushde hij meer dan 2000 yards (in 2017 1977 yards). Zeker in een sterke conference als de BIG Ten is dit ongekend knap te noemen. Tel daarbij op dat Taylor tijdens 300+ attempts per seizoen ongeveer 6.7 yards per carrie averaged en hij vorig jaar in totaal 26 touchdowns scoorde en je komt tot de conclusie dat Taylor individueel zo’n beetje alles heeft bewezen wat er te bewijzen valt.

THE GOOD: ALLROUND RB | KWALITEITEN ALS RECEIVER | BULLDOZER | VOETENWERK | VOORKOMT NEGATIVE YARD PLAYS

Voordat we moeten gaan zoeken naar eventuele verbeterpunten mogen we eerst los gaan op de fantastische kwaliteiten van Jonathan Taylor. Want noem iets wat een running back in de NFL moet kunnen en hij kan het. Jonathan Taylor is de meest pure running back in deze draft. Hij beschikt over het perfecte lichaam, waardoor hij en snel/wendbaar is en ook nog eens (in tegenstelling tot Swift) op kracht extra yards kan oppikken. Hij is gewoon ongelooflijk lastig tegen te houden als hij eenmaal op snelheid is. Dit is ook een grote reden waarom je Taylor bijna nooit kunt betrappen op negative plays (qua yards). Zoals hieronder tegen Oregon laat hij zien dat hij naast zeer wendbaar ook zeer sterk is en beschikt over bovenbenen waar zelfs Clarence Seedorf jaloers op zou zijn. Woorden als bulldozer en wrecking ball zullen in de NFL dan ook vaak gebruikt gaan worden.

Maar Taylor is veel meer dan dat. We zouden hem daarmee namelijk veel te kort doen. Om Taylor als speler helemaal samen te vatten, is het moment van hieronder vs Iowa wel een geschikte kandidaat. En laten we even niet vergeten dat het moment van hierboven als van hieronder tegen top 20 teams zijn in CFB. Taylor kan, net zoals Swift, moeiteloos zijn OL volgen en wachten (geduld) op het juiste moment om door middel van zijn voetenwerk te exploderen. Wanneer hij dan eenmaal langs de line of scrimmage is, heeft hij (zoals hierboven wordt getoond) zowel de kracht als (zoals hieronder wordt getoond) het atletisch vermogen en snelheid om het voor verdedigers nagenoeg onmogelijk te maken om hem te tackelen.

GOEDE RECEIVER

In zoverre je dat als running back kunt zijn natuurlijk. Taylor is in principe qua passes die hij ontvangt niet veel anders dan Swift, maar zijn voorbereiding is wel degelijk anders. Zoals tijdens het moment hieronder duidelijk zichtbaar is, rent hij routes alsof hij een receiver is. Dit doet hij naast de simpele dump down passes die hij net zoals Swift ook ontvangt. En net zoals Swift doet ook hij soms alsof hij gaat blocken, waarna hij of naar het midden of naar de zijkant van het veld gaat om voor de QB de laatste pass-optie te zijn. Taylor mag echter wel gezien worden als een beter pass blocker dan Swift. En nogmaals: de routes die hij rent zijn alles behalve vanzelfsprekend en makkelijk, zeker voor een running back. Zeker afgelopen seizoen (waarin zijn aantal receptions meer dan verdubbeld werd) heeft hij hierin grote stappen gemaakt.

THE BAD: FUMBLES | WENNEN AAN OL SCHEMES ZONDER FB, MUUR AAN OFFENSIVE LINEMAN

Als we dan vervolgens gaan kijken naar wat er bij Taylor ontbreekt is dat een behoorlijke uitdaging. De fumbles (15 in totaal over 3 seizoenen met meer dan 300 rushing attempts) zijn wel een aandachtspuntje, maar als je 300 attempts per seizoen hebt neemt het aantal fumbles vanzelf wel toe. Op veel negative yards valt hij verder niet te betrappen. Zijn kwaliteiten als receiver zijn zeker nog niet consistent genoeg, maar het is moeilijk om dit (zeker als RB zijnde) als een zwakte te bestempelen. Dus op de speler zelfs valt (a la Burrow) eigenlijk bijna niks aan te merken. Ook de weerstand waar hij drie jaar lang tegen gespeeld heeft (in de BIG Ten) is alles behalve zwak te noemen. Dus ook dat is het probleem niet.

ZONDER FULLBACK EN DEDICATED OL/TE-GROEP OOK SUCCESVOL?

Zijn grootste uitdaging gaat echter zijn om aan een NFL-team te moeten wennen dat hem misschien niet als ‘focal point’ ziet van zijn offense. Bij Wisconsin werden er geregeld een stuk op zes a zeven offensive lineman (die ook nog eens extreem goed waren) en ook nog eens een paar blocking TE’s op het veld gezet om Taylor maar zo goed mogelijk te laten functioneren. In de NFL gebeurt dit (zelfs bij bijvoorbeeld de Cowboys) eigenlijk bijna nooit.

Daarnaast zal hij ook moeten wennen aan plays zonder een fullback. Bij Wisconsin was er bijna elke play wel een fullback die Taylor kon volgen en die een gat voor hem wist te creëren (zier voorbeeld hierboven vs Oregon). Nou is het natuurlijk niet zo dat de fullback niet meer gebruikt wordt, maar Taylor zal ook moeten leren zonder een fullback en een OL/TE-groep die volledig op hem is afgestemd succesvol te zijn. We zeiden toch dat het muggenziften begonnen was…

J.K. DOBBINS – OHIO STATE

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.78 m | Gewicht: 98 kg | Junior

Als je J.K. Dobbins en Jonathan Taylor statistisch gezien (2019) naast elkaar zet, krijg je bijna identieke cijfers. Je zou het bijna beangstigend kunnen noemen. Dobbins heeft wat meer yards per carry en wat minder snaps, maar verder zijn alle stats bijna exact hetzelfde. Zeker als je ook nog eens meeneemt dat ze beide drie jaar als de starting running back van hun universiteit in de BIG Ten hebben gefunctioneerd, kun je er eigenlijk niet meer onderuit. Er zijn echter wel twee grote verschillen. J.K. Dobbins fumbled de bal wat minder dan Taylor (15 vs 5 over drie jaar) en Taylor heeft drie jaar lang op een ongekend hoog niveau gepresteerd. JK Dobbins kwam eigenlijk vorig jaar statistisch gezien pas echt bovendrijven.

THE GOOD: SNEL | EXPLOSIEF | VOETENWERK IN OPEN FIELD | PASS BLOCKING

De statistieken daargelaten, is Dobbins qua speler ook hetzelfde als Jonathan Taylor? Qua lengte, leeftijd, conference en gewicht ontlopen ze elkaar niks. Als we dan kijken naar de kenmerken van Dobbins zijn dat veel kenmerken die Taylor ook heeft. Dobbins is echter nog een stukje veelzijdiger dan Taylor. Het begint allemaal bij de ongekende combinatie van snelheid maar vooral explosiviteit op het moment dat hij langs de line of scrimmage is. Over de moves waarover Dobbins als running back in het open veld beschikt, zouden veel andere running backs ook over willen beschikken.

En als je dan naar het moment van hierboven kijkt, ga je vanzelf denken dat Dobbins met zoveel snelheid en zoveel moves niet kan beschikken over veel kracht. Incorrect. Dobbins is alles behalve een power runner, maar heeft meer dan genoeg power om verdedigers wat extra yards mee te nemen voor een first down. Ook in het open veld kan hij (door middel van stiff arms en het verlagen van zijn schouders) verdedigers eigenhandig uitschakelen. Iets wat we Taylor en vooral Swift een stuk minder hebben zien doen.

Het voetenwerk van Dobbins achter zijn offensive line (die, u raad het al, in college behoorlijk goed was), was zeker niet op het niveau van Swift. Echter is Dobbins, net zoals Taylor, wel een grotere redzone threat dan Swift vanwege zijn kracht en inzicht om op het juiste moment te exploderen. Dobbins werd in de redzone dan ook vooral als runner gebruikt.

PASSING GAME EN PASS BLOCKING

Maar we zijn er nog niet. Want zoals we al zeiden: Dobbins is veelzijdig. Net zoals Taylor en Swift heeft hij de kwaliteiten om als receiver te functioneren. Dobbins rent geen ingewikkelde routes (zoals Taylor dat soms wel deed), maar is in het open veld (na de catch) wel extreem succesvol in het vinden van extra yards. Passes zoals deze screen pass vs Clemson zijn de specialiteit van Dobbins, die echter ook gewoon normale passes prima kan vangen.

En dan tot slot zijn pass blocking. Want daar waar Swift alles behalve een goede blocker is en Taylor de degelijkheid zelve is, blonk Dobbins als pass (en zelfs run) blocker bijna iedere wedstrijd uit bij Ohio State. Hij stond dan ook bijna altijd op het veld. Als het niet was voor een carry of een pass, dan was het wel om Fields te beschermen in de passing game of soms zelfs te begeleiden in de running game. En in de meeste gevallen deed hij dit meer dan verdienstelijk. De twee achtereenvolgende voorbeelden van hieronder vs Clemson geven dit goed weer: run blocking, pass blocking.

THE BAD: ?

Zeg het maar. Wij weten het in ieder geval niet. Hij is weinig tot niet geblesseerd geweest, heeft net zoals Swift en Taylor in een sterke conference tegen goede tegenstanders zijn waarde bewezen, is qua lichaamsbouw perfect en heeft alle kenmerken van een moderne running back. Zoals eerder vermeld laat hij amper tot niet de bal vallen (5 fumbles tijdens zijn drie jaar bij Ohio State) en tevens is hij dus een goede pass (en run) blocker. Wat wil een mens nog meer van een running back?
Als we dan toch iets moeten uitkiezen, is het het feit dat Dobbins het eigenlijk nog maar een jaar echt heeft laten zien. Taylor (en in mindere mate Swift) heeft het drie jaar lang op het allerhoogste niveau bewezen, daar waar Dobbins in het derde jaar ineens explodeerde. Niet dat zijn twee jaar daarvoor slecht waren (vergelijkbaar met de statistieken van Swift), maar nogmaals: we moeten de problemen in dit geval een beetje opzoeken. Bij deze.

OVERIGE RB CLASS

Dat dit de drie namen zijn die wellicht in de eerste ronde al van het bord af zouden kunnen zijn, betekent niet dat het dan qua running backs ophoudt. In tegendeel. Misschien wel de meest interessante naam achter deze drie is Zack Moss van Utah. Moss heeft vier jaar doorgebracht bij de Utes, waarvan drie als starting running back. Moss is alles behalve een power back, maar beschikt wel over enorme snelheid en atletisch vermogen. Daarnaast is Moss beter in de passing game dan de drie namen die hierboven genoemd worden en kan hij tevens effectief zijn als kick of punt returner. Maar de eerste (misschien wel twee) rondes lijkt een beetje enthousiast te zijn.

Eno Benjamin (Junior, Arizona State) is wat dat betreft een bijna identieke spelen. Ook een bizarre atleet, iets minder snel maar een stuk sterker dan Moss en tevens een prima receiver. Niet zo goed als Moss, maar meer dan acceptabel. Benjamin heeft twee jaar lang als starter gefungeerd voor de Sun Devils en mag zoals gezegd iets meer als een power back gezien worden. Maar beide running backs zijn alles behalve zekerheidjes vanwege hun inconsistentie die ze hebben laten zien in college.
Wat dat betreft zijn namen als Clyde Edwards-Helaire (Junior, LSU), Cam Akers (Junior, Florida State), Lamical Perine (Senior, Florida) en A.J. Dillon (Junior, Boston College) meer zeker dan de wildcards van hierboven.

OVERIGE OPTIES

Spelers als Anthony McFarland (Senior, Maryland), Ke’Shawn Vaughn (Senior, Vanderbilt), Antonio Gibson (Senior, Memphis) en Reggie Corbin (Senior, Illinois) zijn ook prima opties. Nog wat spelers om tijdens de Draft Combine (vanwege hun atletische vermogen) in de gaten te houden: Joshua Kelley (Senior, UCLA), en Patrick Taylor (Senior, Memphis). Spelers als Zack Moss en Eno Benjamin gaan tijdens deze Draft Combine sowieso uitblinken. De vraag is echter of het genoeg zal zijn om hun naar de tweede ronde of beter te krijgen.

SPORTAM RB RANKING

1: J.K. Dobbins  | 2: Jonathan Taylor | 3: D’Andre Swift  | 4: Clyde Edwards-Helaire | 5: Zach Moss | 6: Lamical Perine | 7: Eno Benjamin | 8: Joshua Kelley | 9: Cam Akers | 10: A.J. Dillon

(Top/Cover Photo: Jeff Hanisch-USA TODAY Sports)

Season Preview 2020: Detroit Tigers

Jasper Roos
-
0


Spring Training is weer begonnen, we zijn een maand verwijderd van Opening Day 2020, dus begint SportAmerika weer met de jaarlijkse 30-in-30 Season Preview-reeks! In omgekeerde volgorde van de eindstand van 2019 blikken we per team vooruit op het nieuwe seizoen, met als eerste de hekkensluiter van vorig jaar. Lees hieronder onze Detroit Tigers Preview.

DRAMA IN DETROIT

Elk seizoen gaan er een paar teams door een 162-wedstrijden-durende hel. Gelukkig voor Detroit hoefde de club in 2019 maar 161 keer aan te treden; een duel tegen de White Sox verregende en werd niet ingehaald. Een hel werd het echter wel voor Tigers-aanhangers, want de club eindigde met afstand als slechtste ploeg in de Majors. Dit was opzich een prestatie, met de stand van zaken in Baltimore en Miami, maar niet één waar de Motor City Kitties trots op zullen zijn geweest.
Normaal gesproken benaderen we deze artikelenreeks met een ‘wat ging goed, wat moet beter’-insteek. Bij de Tigers is het echter vrijwel onmogelijk een positieve noot uit het afgelopen seizoen te halen, dus.. houd je vast, Tigers-fans.
Zomaar even wat Tigers-stats uit het afgelopen seizoen:

  • 47 winstpartijen, 114 verliespartijen
  • .292 winstpercentage (Orioles: .333, Marlins: .352)
  • 53.5 wedstrijden achter de divisiewinnaar Twins; grootste gat in de Majors
  • Thuis vaker verloren dan uit
  • Geen enkele speler met een OPS boven de .790 (Castellanos)
  • Eén speler met een OPS+ boven de 100 (Castellanos)
  • 1.595 strikeouts voor slagmensen (meeste in de Majors)
  • 582 runs scored (laatste in de Majors)
  • Homerunleider: Brandon Dixon (15)
  • Team-ERA: 5.24 (4.84 FIP).

Yikes!

2019: NOTHING TO WRITE HOME ABOUT

Wanneer je meer wedstrijden achter de divisiewinnaar eindigt dan dat je wint, heb je een slecht seizoen achter de rug. Het derde ‘verliezende’ seizoen op rij maakte van de Tigers het lachertje van de Majors; de meeste teams konden rustig in Detroit hun win-total opschroeven. 2019 werd het op één na slechtste jaar in de geschiedenis van de roemruchte organisatie uit Michigan. In 2003 stelde de club met 119 verliespartijen het American League-record scherp. Het pythagoreaanse win/loss record van afgelopen jaar was zelfs slechter dan dat uit dat rampzalige 2003, wat 2019 het slechtste seizoen ooit voor de Tigers zou kunnen maken.
Toen Nicholas Castellanos halverwege het seizoen ook nog naar de Cubs vertrok, was het jaar wel afgelopen in Detroit. De normaal gesproken hondstrouwe fans bleven massaal weg en het fraaie stadion in het centrum van Detroit bleef grotendeels leeg. Ik bedoel: het highlightfilmpje van 2019 was maar drie minuten lang.. Dat zegt wel genoeg.
Op naar 2020 dan maar, right?

2020: BETER, MAAR HOEVEEL?

Als er iets is geweest dat de Tigers hebben overgehouden aan hun leegverkoop en drie afschuwelijke jaren, is het wel talent. Met hoge draft picks (en de #1 pick in 2020), plus het verkopen van vrijwel al hun sterren heeft GM Al Avila het ooit door Dave Dombrowski vernietigde minor league-systeem weer aardig kunnen bijvullen. De club hoopt dan ook in 2020 voor het eerst te kunnen gaan steunen op een paar jonge talenten.
PECOTA voorspelt dat Detroit dit jaar 69 (nice) wedstrijden gaat winnen. Dat zou een jump van 22 winstpartijen betekenen, wat misschien iets te optimistisch is. Er zijn echter wel weer wat aanknopingspunten in de Motor City te vinden.

OFFENSE

Jeimer Candelario maakte afgelopen jaar al deel uit van de selectie en zal de jongerenkar moeten trekken. Hij krijgt hulp van ervaren krachten CJ Cron, Austin Romine en Koninkrijksspeler Jonathan Schoop, terwijl Niko Goodrum z’n multi-inzetbaarheid vanaf de kortestoppositie mag invullen. Hij krijgt daar hulp van Jordy Mercer of één van de twee Castro’s die momenteel in Spring Training camp voor een plekje vechten. Dawel Lugo had een aardig eerste seizoen in Detroit en ook hij doet mee in de rotation van tweede en derde honk. Miguel Cabrera blijft het blok aan het been. De slugger wordt in april alweer 37, is frequent geblesseerd en geen schim meer van de ster die hij ooit was. Na een 0.0 WAR-seizoen in 2019 en een contract dat nog tenminste drie en mogeljk vijf (!) jaar doorloopt, is er geen hoop meer dat hij ooit produceert naar wat hij betaald krijgt.
In het outfield is een vergelijkbare shuffle aan de gang. Met slechts één nieuwe aankoop (Cameron Maybin is teruggehaald naar Detroit) bestaat de rest van de buitenveldopties uit Honkbalweekveteraan Christin Stewart, Jacoby Jones, Victor Reyes, Travis Demeritte en een groepje rookies als Troy Stokes Jr en Daz Cameron, plus 2019 breakout Harold Castro (één van de twee eerder genoemde Castro’s). Met vooral veel jonge upside is het outfield nog wel aardig om van dichtbij te volgen.

PITCHING

De pitching staff van Detroit was een verhaal met twee gezichten in 2019. Hun 5.15 combined ERA was het drie na hoogste in MLB. De rotation verzamelde ook de meeste losses van allemaal. Toch was er een sprankje hoop te ontdekken. Een 10.6 fWAR en 4.66 FIP plaatste de groep middenin de Majors en de 15e positie in strikeoutrate deed hetzelfde. Met Matthew Boyd als doorbreker en Spencer Turnbull en Daniel Norris met een extra jaartje ervaring onder de riem, is er iets te zeggen voor het feit dat de rotation dit jaar (nog) beter zou moeten kunnen zijn. Jordan Zimmermann zit z’n dagen uit in Detroit (zijn wurgcontract loopt na dit seizoen eindelijk af), maar Ivan Nova was nuttig voor de White Sox in 2019 en kan ervaring brengen. Ohja, dan loopt er ook nog een zekere Michael Fulmer rond, maar die is pas in juli weer gebruiksklaar.
De bullpen leunt enorm op de kanonskogelarm van Joe Jimenez. Over de rest van de werpers is weinig positiefs te melden, hoewel Tyler Alexander een aardige eerste indruk maakte. De ‘pen blijft het zwakke punt in Detroit.

TOEKOMST

Er zit echter wel weer wat muziek in de toekomst voor de Tigers. In de Minors loopt een onwaarschijnlijke hoeveelheid (pitching)talent rond, in de vorm van Franklin Perez, Casey Mize, Alex Faedo, Matt Manning, Joey Wentz en Tarik Skubal. Ook Beau Burrows en Honkbalweekveteraan #2 in de organisatie Kyle Funkhouser doen nog mee. Het dichtst tegen de Majors aan zit Perez, maar Mize ramde zichzelf een weg door de Minors in 2019.
Aan de aanvallende kant zitten alleen de eerder genoemden Cameron en Willi Castro tegen de Majors aan. De overige talenten (Riley Greene, Isaac Paredes, Parker Meadows) zijn nog veel te jong of niet Major League-ready met de knuppel (Jake Rogers).

CONCLUSIE

Het wordt nog een jaartje of twee op een houtje bijten in Detroit. Met de Twins en White Sox mijlenver vooruit qua teamopbouw en de Indians pas afgeschreven als er reden voor is, zullen de Royals en Tigers uit moeten vechten wie er vierde wordt in de divisie en wie laatste. Het wederopbouwproces in Michigan is ingezet, maar verloopt langzamer dan bij enkele concurrenten het geval was. Er komt aardig wat geld vrij met het aflopende contract van Zimmermann, maar dat levert ook maar weinig op als je weer stijf onderaan eindigt. Rebuild, rebuild, rebuild. Het is te hopen voor de fans dat er dit jaar een tipje van de sluier wordt opgelicht en een paar talenten doorstromen naar de Majors.

Coverfoto: Kirthmon F. Dozier, Detroit Free Press

NHL weekly: Stadium Series, Devils houden uitverkoop en meer

Hans Mulder
-
0

Blake Coleman gaat van flop naar top. Hij laat New Jersey achter zich en moet zijn goals nu voor Tampa Bay gaan maken. (photo: Julio Cortez/AP Photo)

We blikken in deze NHL weekly nog een keer terug op de Stadium Series tussen de Avalanche en de Kings. Het was een mooi feest in Colorado Springs, maar niet met de gewenste afloop. De trade deadline is in zicht en dus is het handelen begonnen. In New Jersey hebben ze maanden geleden al een kruis over dit seizoen gezet en de blik is daar dan ook gericht op de lange termijn. De Top 5 ontbreekt ook deze week niet en Daniel Sprong komen we tegen in de nieuwsberichten.

TOFFOLI VERSTIERT FEESTJE IN COLORADO

In 2014 besloot de National Hockey League een nieuwe traditie in het leven te roepen. Naast de Winter Classic en de Heritage Classic moest de zogenaamde Stadium Series voor nog meer vertier in de openlucht zorgen. De eerste editie van de Stadium Series vond plaats in het Dodger Stadium, waar “thuisploeg” LA Kings met 3-0 onderuit ging tegen de Anaheim Ducks. Diezelfde Kings gaven afgelopen zaterdag ook acte de presence in Colorado Springs. Voor de tweede keer waren de Colorado Avalanche gastheer. In 2016 was Coors Field de plaats van handeling en dit keer trokken ze naar het Falcon Stadium. De thuishaven van de Air Force Falcons op de US Air Force Academy. De fans gingen er maar eens goed voor zitten. Hun favoriete Avs zouden de bezoekende Kings wel even een kopje kleiner maken.

Een paar weken geleden werd al begonnen met de voorbereiding en het resultaat mocht er zijn. Een prachtige ijsvloer in een geweldige ambiance. Om het plaatje helemaal compleet te maken, moesten de Avalache alleen nog even winnen van de laagvliegers uit Los Angeles. De Blues, de koploper in de Central, had eerder op de dag verloren van de Nashville Predators en dus konden Nathan MacKinnon en de zijnen bij winst op de Kings in punten gelijk komen. Helaas voor de Avs weigerden de Kings mee te werken aan dit feestje en bij die ene tegenvaller bleef het niet op deze mooie avond.

TOFFOLI IN DE SPOTLIGHTS

Alle statistieken spraken in het voordeel van Colorado. Zij hadden de grote vedetten, zij hadden de steun van het publiek en ze troffen een tegenstander die, als ze al eens wonnen, dit toch vooral op het eigen ijs van Staples Center deed. LA had tot zaterdag slechts 8 van hun 33 uitwedstrijden gewonnen en 3 van hun laatste 16 duels in totaal. Alleen de 5-3 overwinning op Calgary in hun laatste wedstrijd voor deze Stadium Series zou wat vertrouwen moeten geven. Nee, dan Colorado. Gabriel Landeskog had met z’n ploeg 8 van de laatste 10 wedstrijden gewonnen en de Kings leken een ideale tegenstander om de nederlaag van donderdag tegen Washington (2-3) recht te zetten.
De schietgrage Avalanche hadden dan wel de overhand in de eerste periode, maar de Kings wisten ze van de crease vandaan te houden. Daar slaagde het team van Jared Bednar niet helemaal in. Na bijna een kwartier spelen kon Tyler Toffoli van dichtbij de score openen. In de tweede periode hadden de fans van Colorado eindelijk reden tot juichen, maar de Avs lieten hen wel lang wachten. Pas in de laatste minuut viel de langverwachte gelijkmaker en die kwam op naam van Cale Makar.

De derde periode begon en eindigde slecht voor de Avalanche. Al vrij snel moest Philipp Grubauer geblesseerd het strijdtoneel verlaten. De Duitser werd vervangen door de Tsjech Pavel Francouz, die dit seizoen al had bewezen een betrouwbare backup te zijn. De 29-jarige goalie kon zich in het Falcon Stadium niet onderscheiden. Beide teams leken zich al te verzoenen met een verlenging, maar dat was buiten Tyler Toffoli gerekend. Met nog 55 tellen op de klok zette hij de Kings weer op voorsprong . Met een empty-netter vlak voor tijd zorgde Toffoli voor de eerste hattrick in een outdoor game.

NASLEEP

Hoe verging het de teams na dit evenement? Voor de Avs bleek het afgelopen maandag allemaal nog erger te kunnen. Ze pakten weliswaar een punt tegen Tampa Bay, dat voor de elfde keer op rij won, maar verloren wederom één van de sterspelers. Mikko Rantanen maakte op een vervelende manier kennis met de boarding en staat 6 tot 8 weken buitenspel. De Fin zou in theorie net op tijd klaar kunnen zijn voor de play-offs.
Ook voor de Kings, en Toffoli in het bijzonder, kreeg deze Stadium Series een staartje. De winger liep na dit seizoen uit zijn contract en om nog wisselgeld te krijgen, moesten de Kings voor 24 februari afscheid van hem nemen. Afgelopen dinsdag hapten de Vancouver Canucks toe. Tim Schaller, Tyler Madden en een second-round draft pick voor dit jaar werden in ruil voor Toffoli naar LA gestuurd.
Het duel met de Avs was ook de laatste keer dat Alec Martinez voor de Kings speelde. De 32-jarige blueliner was bezig aan zijn elfde jaar in LA, maar verkast naar de Vegas Golden Knights in ruil voor twee second-round draft picks. Verdedigers waren populair de laatste dagen, want ook Marco Scandella (van Montreal naar St. Louis) en Brenden Dillon (van San Jose naar Washington) moesten de verhuisdozen inpakken. In beide gevallen waren second-round of third-round draft picks het wisselgeld.

UITVERKOOP IN NEW JERSEY

Voor het tweede jaar op rij en voor de derde keer in vier jaar stevenen de New Jersey Devils regelrecht af op de rode lantaarn in de Metropolitan Division. Met 72 punten was vorig seizoen ronduit slecht te noemen, dus besloot general manager Ray Shero het deze zomer eens anders aan te pakken. Hij lokte onder meer PK Subban naar New Jersey, maar alle inspanningen bleken tevergeefs. Coach John Hynes sneuvelde al. Shero zelf werd aan de dijk gezet en de ploeg doet het maar een fractie beter dan in 2019. In het huidige tempo zouden de Devils slechts vier punten meer pakken dan tijdens de vorige jaargang.

VOORBODE

Je zou bijna medelijden krijgen met de arme Devils. Vroeger was het een vaste waarde in de play-offs en nu vertoeft New Jersey eigenlijk al jaren in de krochten van de NHL. Dit seizoen wilden ze daar uit ontsnappen, maar bij aanwinsten als PK Subban en Wayne Simmonds bleek het beste er wel af. Geen moment wisten de Devils zich te herstellen van de beroerde seizoensstart (0-4-2) en in december knoopten ze er nog maar een 6-game losing streak aan vast. John Hynes was toen al ontslagen en niet lang daarna kon ook Ray Shero vertrekken. De handdoek werd definitief gegooid na 30 wedstrijden. Het moment dat Taylor Hall werd betrokken in een trade die prospects Kevin Bahl (verdediger), Nathan Schnarr (center) en Nick Merkley (center) in New Jersey deed belanden. Laatstgenoemde heeft z’n NHL-debuut en eerste goal inmiddels al te pakken.


Tom Fitzgerald, de opvolger van Shero, hield het daar niet bij. Afgelopen weekend werd de uitverkoop definitief gestart. Andy Greene was sinds 2015-2016 captain van de Devils, maar zelfs hij ontkwam niet aan een trade. De 37-jarige blueliner en zijn salaris van $ 5.000.000 werden in ruil voor het 15 jaar jongere talent David Quenneville en een second-round draft pick in 2021 naar de buren op Long Island verscheept. Blake Coleman was één van de weinigen die nog wel eens scoorde voor de Devils, maar ook hij was niet veilig voor de dadendrang van Fitzgerald. Coleman hoopt met de Lightning een gooi te kunnen doen naar de Stanley Cup. Goedkoop was Coleman niet. Een voorwaardelijke first-round pick en de talentvolle Nolan Foote moesten worden opgegeven door Tampa Bay. Foote is een winger en kwam al uit voor Canada U17, Canada U18 en Canada U20.

GEEN GEBREK AAN TALENT

In het beste scenario hebben de Devils straks tijdens de draft drie first-round picks. Eén van zichzelf, één van de Canucks dankzij de trade met Tampa Bay en één van Arizona dankzij de trade rond Hall. Aan die laatste twee zitten nog wel wat haken en ogen, maar voorlopig liggen de Devils op koers voor die drie first-round picks. Vorig jaar mocht New Jersey Jack Hughes als eerste kiezen en in 2017 kreeg Nico Hischier dat etiket opgeplakt. Voor deze spelers hoeft niemand Fitzgerald te bellen. Ook MacKenzie Blackwood komt voor in de toekomstplannen van New Jersey. De nu 23-jarige goalie werd in 2015 als 42e overall gekozen en is bezig aan een betrekkelijk goed seizoen. Ook met de 22-jarige Pavel Zacha (6G, 19A) willen de Devils verder. Vrijwel alle andere spelers, ook topscorer Kyle Palmieri (22G, 19A), moeten hun ingepakte koffer paraat hebben voor een mogelijke trade.


De Devils zetten dus in op talent. De prospects die deze week zijn aangetrokken, zijn nog niet (helemaal) klaar voor de NHL. Van Foote mag veel worden verwacht en de zoon van voormalig Avalanche-speler Adam zal vermoedelijk vrij snel de stap naar de hoofdmacht kunnen maken. Hoe de komende draft picks zich ontwikkelen, is onmogelijk te voorspellen. Nico Hischier was in z’n eerste jaar al goed voor 20 goals en 52 punten. Jack Hughes kan nu, in diens eerste seizoen, alleen maar dromen van dergelijke cijfers. De first overall pick van 2019 heeft het lastig met 7 goals en 20 punten.
De toekomst ziet er best rooskleurig uit, maar geduld zal toch ook in New Jersey de komende jaren nog een schone zaak zijn. Het slijpen van de diamantjes kost tijd en dat gaat lang niet altijd gepaard met goede resultaten. Het is dus niet ondenkbaar dat de fans in New Jersey nog jaren moeten wachten voor ze hun diamanten zien shinen.

TOP 5 OF THE WEEK

Het was een week van comebacks. Victor Olofsson keerde terug van een blessure en liet zijn rentree niet onopgemerkt voorbij gaan. De Dallas Stars kwamen terug van een achterstand en dankten Tyler Seguin voor de twee punten. Sidney Crosby was al even terug, maar mede dankzij zijn scoringsdrang staan de Penguins bovenaan in de Metropolitan. Jason Zucker moet in Pittsburgh een belangrijke rol gaan spelen en scoorde deze week voor het eerst voor zijn nieuwe club.

VICTOR OLOFSSON vs COLUMBUS BLUE JACKETS


Welcome back Victor Olofsson! Een beenblessure hield de rookie sinds 2 januari aan de kant, maar vorige week donderdag maakte Olofsson zijn rentree. En hoe! Eerst was er deze streep op aangeven van Jack Eichel en in OT besliste de Zweed het duel in het voordeel van de Buffalo Sabres: 4-3. Voor de Sabres komt de terugkeer van hun Zweedse winger te laat om nog een serieuze gooi naar de play-offs te doen. Na het duel met de Blue Jackets was de achterstand op die plekken 11 punten. Olofsson stond na deze wedstrijd op 18 doelpunten en 10 daarvan scoorde hij op de powerplay. Hoewel hij anderhalve maand miste, stond hij na donderdag nog altijd bij de beste 10 in de NHL als het gaat om powerplay goals. Die lijst wordt overigens aangevoerd door David Pastrnak (18 PPG).

JASON ZUCKER vs MONTREAL CANADIENS


Zo’n twee weken voor de trade deadline deden de Penguins en de Wild zaken. Jason Zucker stond al langer op het verlanglijstje in Steel City en vrijdag tegen de Canadiens liet hij zien waarom. In zijn tweede wedstrijd voor z’n nieuwe werkgever vond Zucker twee keer de gang naar het vijandelijke net. Mede dankzij de goals van hun nieuwe teamgenoot wonnen de Penguins voor de twintigste keer dit seizoen voor eigen publiek. Op dat moment konden alleen de Bruins wedijveren met het home record van de Pittsburgh Penguins. De goals van Zucker betekenden tevens z’n eerste in een “vreemd” shirt. Hij begon de vrijdag met 132 treffers in de NHL en allemaal werden ze gescoord in het shirt van de Wild.

TYLER SEGUIN vs MONTREAL CANADIENS


Zonder geluk vaart niemand wel en dat gold zaterdag zeker ook voor de Dallas Stars. De ploeg van Rick Bowness leek in Montreal op weg naar een kansloze nederlaag, maar herpakte zich en stapte dankzij deze beauty van Tyler Seguin nog als winnaar van het ijs. De nederlaag deed pijn in Quebec. Niet alleen gaven de Canadiens een 3-0 voorsprong weg, maar in OT misten de referees een overtreding van één van de Stars waardoor Montreal geen PP kreeg. De Habs, die hun vierde wedstrijd op rij verloren, moeten de schuld echter vooral bij zichzelf zoeken. Dallas won voor de vijfde keer op rij en zagen, mede door de nederlaag van St. Louis in Nashville, de koppositie in de divisie dichterbij komen.

SIDNEY CROSBY vs TORONTO MAPLE LEAFS


Kijk eens wie we daar hebben! De Metropolitan Division leek een eenvoudige prooi voor Alex Ovechkin en de Capitals te worden, maar in z’n jacht op 700 goals hapert zowel Ovechkin als zijn club. Washington won slechts één van de laatste vijf wedstrijden en na zijn hattrick tegen LA staat The Great Eight droog. En dus nog altijd op 698 goals in de NHL. De Pittsburgh Penguins konden dit seizoen heerlijk opereren in de schaduw van de Caps, maar afgelopen dinsdag stapten Sidney Crosby en de zijnen uit die schaduw. De Toronto Maple Leafs werden met 5-2 op hun nummer gezet en Crosby was goed voor maar liefst 4 punten. Crosby keerde op 14 januari terug in de line-up en zijn Pens wonnen daarna 9 van de 13 wedstrijden. Het levert hen voorlopig even de koppositie in de divisie op en hebben ook nog een wedstrijd minder gespeeld.

ARTEM ANISIMOV vs BUFFALO SABRES


Nee, de play-offs zullen de Ottawa Senators niet halen en met de Red Wings in de divisie zullen ze ook niet het lachertje van de league worden. Wat punten (53) betreft, houden ze ongeveer gelijke tred met teams als de Devils (54), de Sharks (56) en de Ducks (55). Zes van die 53 punten pakten ze in de laatste week. De mannen van coach DJ Smith wonnen drie van hun laatste vier wedstrijden en een belangrijke rol was weggelegd voor Artem Anisimov. Met z’n 31 jaar is de Rus één van de oudere spelers op het roster en zowel tegen de Stars als tegen de Sabres gaf de routinier deze week het goede voorbeeld. Thuis tegen Dallas scoorde Anisimov in OT de winnende 4-3. Een paar dagen later was het tegen Buffalo zelfs twee keer raak. Ottawa won, na een 2-0 achterstand, met 7-4.

NIEUWS

DEFIBRILATOR GEPLAATST BIJ BOUWMEESTER

  • Eerder deze week verliet Jay Bouwmeester het ziekenhuis in Californië en keerde de blueliner terug in St. Louis. Hartproblemen speelde hem parten tijdens de wedstrijd tegen de Ducks, die in maart wordt ingehaald. In het ziekenhuis is een interne defibrillator geplaatst. Dit kleine kastje moet ervoor zorgen dat het hart ’t normale ritme weer oppakt. In een statement bedankte Bouwmeester de mensen in Anaheim voor hun goede zorg en zegt hij met vertrouwen de toekomst tegemoet te zien.

MURPHY NOG NIET KLAAR IN SAN JOSE

  • Logan Couture waren ze al kwijt. Daar kwam Tomas Hertl nog bij. Afgelopen zaterdag werd bekend dat de San Jose Sharks ook Erik Karlsson dit seizoen niet terug hoeven te verwachten. De Zweedse blueliner brak in de wedstrijd tegen de Winnipeg Jets (3-2 winst) zijn duim en kan zich richten op 2020-2021. In diezelfde wedstrijd werd Evander Kane bestraft voor een elleboog en een dag later werd hem een schorsing van drie wedstrijden opgelegd. De bekende wet van Edward A. Murphy houdt aardig huis in de Bay Area, maar het weerhield de Sharks er niet van “gewoon” te winnen van de Minnesota Wild. Met Dean Evason voor het eerst aan het roer slaagde dat team er niet in Martin Jones te verslaan. Voor het eerst dit seizoen hielden de Sharks de nul en goals van Dylan Gambrell en Melker Karlsson leidden San Jose voorbij de Wild.

WEBER IN, BOESER OUT

  • Voorzichtig vreesden mensen voor z’n loopbaan. Vervolgens kwam het bericht dat Shea Weber 4 tot 6 weken zou missen vanwege zijn enkelblessure. Het werden er uiteindelijk ongeveer twee. De captain van de Montreal Canadiens herstelde wonderbaarlijk snel en stond dinsdag tegen de Detroit Red Wings (3-4 nederlaag) alweer op het ijs. Weber miste uiteindelijk slechts zes wedstrijden (2-3-1) in plaats van de beoogde zes weken. In Vancouver is de stemming minder opgetogen. Daar moeten ze het waarschijnlijk de rest van het (reguliere) seizoen doen zonder Brock Boeser (16G, 29A). De bijna 23-jarige winger kampt met een ribblessure en de organisatie verwacht dat hij zeker acht weken moet toekijken.

SPRONG TREFZEKER VOOR GULLS

  • In huize Sprong zweeg de hotline met Anaheim deze week. Dallas Eakins had de Nederlander niet nodig bij de Ducks en zodoende kon Sprong vier keer spelen voor de San Diego Gulls. Op 14 februari werd dit, op bezoek bij de Iowa Wild geen succes. Sprong en consorten kwamen niet tot scoren en verloren met 3-0. Een dag later vond Daniel Sprong wel het net. Met nog twee minuten te spelen in de eerste periode trok de Amsterdammer de stand gelijk: 1-1. De Gulls vertrokken uiteindelijk met een 5-2 overwinning uit Iowa. Afgelopen maandag werd er opnieuw verloren. De Stockton Heat was thuis, na OT, met 3-2 te sterk voor San Diego. Onze landgenoot kwam tot 8 doelpogingen, maar geen daarvan verdween tegen de touwen. Zijn -2 rating zal z’n kansen in Anaheim ook geen goed doen. Woensdag tegen Stockton (3-2 winst) kwam Sprong niet op het scoreformulier voor.

Cover Photo: Brian Babineau/NHLI via Getty Images

1...392393394...805Pagina 393 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU