Home Blog Pagina 394

2020 NFL Draft Prospects: Quarterbacks

Lars Leeftink
-
1


Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De drie op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. En zoals dat hoort beginnen we met de belangrijkste positie: Quarterback.

JOE BURROW – LSU

Leeftijd: 23 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 97 kg | Senior

Sinds zijn transfer van Ohio State (waar hij alles behalve indruk maakte) naar LSU is Joe Burrow uitgegroeid tot een fenomeen. Zelden hebben we iemand zich zo snel zien ontwikkelen tot één van de beste QB-seizoenen die het college football ooit gezien heeft. En de statistieken (zie hieronder) bewijzen dit. Naast de bizarre stats (bijna 6000 yds passing, 76% completion percentage en 60 TD’s vs maar zes picks) verbrak Burrow afgelopen seizoen ook veel records. Burrow is met zijn 60 touchdown passes namelijk de nieuwe recordhouder (vorige was 58 van Hawaii QB Colt Brennan in 2006). Daarnaast heeft hij ook het record verbroken voor meeste TD’s verantwoordelijk (65). Een touchdown-machine dus. De enige grote vraag is: kan hij ook presteren in de NFL, buiten het systeem van LSU?

THE GOOD: GOED ONDER DRUK | GEDULD | GOED BUITEN DE POCKET | SCHAKELT DB’S UIT | ALLROUNDER

Voordat we daaraan gaan beginnen, moeten we natuurlijk eerst even kijken naar wat Burrow de afgelopen twee jaar in het shirt van LSU zo goed heeft gedaan. Wie naar zijn highlights en film kijkt, ziet meteen dat Burrow extreem geduldig is. Wat dat betreft speelt hij zoals hij als character ook te boek staat: cool en rustig. Burrow blijft als hij rushers aan ziet komen (en weet dat hij geraakt gaat worden) staan en wacht tot op het laatste moment om de bal te gooien. Met andere worden: hij accepteert de hits. En die paar seconden kunnen beslissend zijn.

Wanneer de OL zijn werk niet doet, is hij tevens mobiel genoeg om twee a drie rushers te ontwijken en de play te verlengen. En meestal resulteert dit dan in een completion and then some. En als er niemand vrij staat kan Burrow met zijn benen prima het verschil maken. Verder zijn de beslissingen van Burrow meestal de goede (zie 6 interceptions afgelopen seizoen). Hij gooit wanneer dat kan, rent wanneer de ruimte daar is en gooit de bal weg wanneer dat moet. Voorbeelden te over, maar het moment van hieronder vs Georgia staat wel symbool voor zijn kwaliteiten buiten de pocket.

DB’S UITSCHAKELEN

De arm van Burrow is alles behalve de sterkste in deze draft, maar dit maakt hij goed met zijn bizarre accuracy en touch. Zeker met korte en middellange passes weet Burrow wel raad (zie 76% completion percentage). Veel hele lange passes gooide hij niet (niet een groot onderdeel van de LSU offense), maar als hij dat deed liep het meestal goed af. Wat Burrow namelijk als geen ander kan, is de bal zo plaatsten dat alleen zijn receiver de bal kan vangen. En dat is een behoorlijk voordeel: een QB hebben die zelf DB’s kan uitschakelen. Zelfs wanneer deze DB’s goed gepositioneerd staan. Burrow zorgt er wel voor dat de bal bij zijn receiver komt.

THE BAD: KAN HIJ PRESTEREN BUITEN HET LSU-SYSTEEM, ZONDER EEN BOVENGEMIDDELDE OL?

Maar het is natuurlijk niet alleen maar rozengeur en maneschijn, ook al kwam het seizoen van Burrow wel akelig dichtbij. Zelfs bij Burrow zijn er wel op- en/of aanmerkingen. Dit heeft echter niet per se met zijn spel te maken, maar meer met de stap hogerop. Want het komt natuurlijk niet zomaar dat hij bij Ohio State matig presteerde en bij LSU ineens uitgroeide tot de beste QB in college football. Het systeem van LSU (onder leiding van een fantastische coaching staff) zorgden er deels voor dat Burrow zo succesvol was. Daarnaast heeft Burrow bij LSU de beschikking gehad over fantastische receivers en een ijzersterke OL.
In de NFL (waarschijnlijk bij de Bengals) zal vooral dit tweede wel anders zijn. Met een fitte Jonah Williams zal de OL in Cincinnati wel wat verbeteren, maar de lijn blijf nog steeds één van de meest kwetsbare in de NFL (vorig jaar 30ste van de 32 volgens PFF). De wapens zijn wel aanwezig (RB Joe Mixon, WR’s Tyler Boyd, John Ross, Auden Tate enz), maar elke QB wordt minder zonder een goede OL. Zo ook Joe Burrow. En de grote vraag zal dan ook zijn hoe Joe Burrow hiermee om zal gaan en hoe snel hij zich hieraan zal gaan aanpassen.

TUA TAGOVAILOA – ALABAMA

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 98 kg | Junior

Net zoals in 2018 eindigde het seizoen 2019 vroeg voor Tua Tagovailoa. Opnieuw gooide een blessure roet in het eten. Verschil met 2018 was dat hij afgelopen seizoen niet meer terugkeerde. Hoe dan ook: twee jaar achter elkaar wordt een seizoen van Tua dus verstoort door een ernstige blessure. Inmiddels kunnen we wel stellen dat Tua aan beide benen behoorlijk veel schade heeft opgelopen. Ondanks de ernstige blessure van afgelopen seizoen (waarvan het herstel voorlopig voorspoedig gaat) besloot Tua na een toch fantastische carrière bij Alabama afscheid te nemen. Joe Burrow is volgens vele de best beschikbare QB in deze draft, maar qua upside en talent staat Tua Tagovailoa bij veel mensen nog steeds bovenaan. De vraag is alleen: hoe keert Tua terug van zijn blessure, hoeveel tijd heeft hij nodig en welk NFL-team durft het risico te nemen?

THE GOOD: SLANT KING | KANON VAN EEN ARM | SNELLE RELEASE | MOBILITEIT

Maar voorlopig even genoeg over de blessureproblemen van Tua. Laten we eens kijken naar wat hem allemaal zo goed maakt. Want dat is nogal wat. Te beginnen met zijn primaire skill: de deep ball. Deels omdat hij, vergelijkbaar met Drew Lock (nu QB van de Denver Broncos), enorm accuraat is als het aankomt op dit soort ballen, deels omdat hij een kanon van een arm heeft. En laat dit nou net een trade zijn waar Drew Lock ook over beschikt. Wat ook opvalt aan het moment van hieronder vs LSU: het in eerste instantie kijken naar rechts  (om de safety’s naar rechts te leiden) en vervolgens accuraat te gooien naar links. Safety’s uit positie, cornerback verslagen door de receiver en ruimte achter de cornerback (dankzij het wegkijken van Tua). Resultaat: touchdown.

Waarin Tua echter verschilt ten opzichte van Lock, is dat hij alle andere onderdelen van een elite QB in de pocket ook onder de vingers heeft. Hij wordt niet voor niets de slant master genoemd. Zijn accuracy (71%) komt niet in de buurt van die van Burrow, maar is nog steeds bijzonder hoog te noemen. En dit komt vooral dankzij de plaatsing en de timing van deze slants. Wat bij deze routes helpt is zijn snelle release. In een splitseconde kan hij de bal al uit zijn handen hebben. Verdedigers hebben op deze manier geen schijn van kans om ook maar bij hem in de buurt te komen.

ATLEET

Wat Tua dan weer net wat meer heeft dan Burrow is mobiliteit en atletisch vermogen. We zullen natuurlijk af moeten wachten hoe dit zal zijn na zijn ernstige blessure, maar feit is wel dat Tua ook buiten de pocket als runner effectief is. En dan doelen we vooral op het rennen met de bal en het maken van de juiste beslissing. Want als het op gooien on the run aankomt is hij weer niet zo goed als Burrow. Net zoals Burrow kan Tua echter de bal wel zo plaatsen dat de DB (ondanks goede defense) geen schijn van kans heeft en eigenlijk alleen maar een overtreding kan maken.

THE BAD: BLESSUREGESCHIEDENIS | COVERAGE READING NA DE SNAP

Als we naar de speler Tua kijken, lijkt er een punt van aandacht te zijn die door meerdere mensen wordt erkend: coverage reading. En het gaat hierbij dan niet om het readen van de coverage voor de snap, maar daarna. Want op het moment dat teams (en dan vooral goede teams als Georgia, LSU, Clemson, Auburn) hun coverage na de snap veranderen en dus verbergen, herkent Tua dat soms nog niet snel genoeg. Zeker in de NFL, waar elk team dit doet, zal hij hier consistenter in moeten worden.
Daarnaast geldt voor hem hetzelfde als voor Burrow: hoe gaat hij reageren op het feit dat hij het met een wat mindere OL moet gaan doen. De OL van Alabama zorgde er namelijk voor dat hij amper tot niet onder druk kwam te staan, waardoor we over Tua op dat vlak ook nog niet zoveel weten als bij Burrow. Toch valt te verwachten dat bij de Bengals (Pick 1) of de Dolphins (pick 5) hij met een matig tot slechte OL (30ste en 32ste in de NFL volgens PFF) moet gaan werken. De wapens zijn bij beide NFL-teams aanwezig en Tua is in staat receivers beter te maken dan dat ze zijn. De vraag is dus: kan de OL van deze teams Tua overeind houden.

BLESSURES, BLESSURES EN NOG EENS BLESSURES

Maar zonder enige twijfel is zijn blessuregeschiedenis het grootste vraagteken. Momenteel lijkt het er op dat de Bengals met de eerste pick voor Joe Burrow zullen gaan, waardoor de Dolphins op vijf de volgende kanshebber zullen zijn. De vraag is echter of Tua niet enorm zal zakken nu hij aan beide benen (en de rest van het lichaam) een blessure heeft gehad. Want om een top-vijf pick te besteden aan iemand waarvan je nog niet met zekerheid kunt stellen dat die weer op zijn oude niveau terug zal keren, is een gok die sommige zelfs in Las Vegas niet zouden wagen. De Dolphins lijken drie opties te hebben: kiezen voor Tua en voor de lange termijn gaan, kiezen voor Herbert of Love en voor de korte termijn gaan of volgend jaar kiezen voor Justin Fields of Trevor Lawrence. Zeg het maar.

JUSTIN HERBERT – OREGON

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.98 m | Gewicht: 107 kg | Senior

Van alle QB’s in dit artikel heeft Justin Herbert met afstand de meeste speeltijd achter de rug. Tijdens zijn eerste twee seizoenen in Oregon speelde hij acht duels, waarna hij tijdens zijn laatste twee seizoenen de full time starter werd van de Ducks. De statistieken die daaruit voort zijn gekomen zijn, ondanks het feit dat hij in de niet zo ijzersterke PAC-12 conference speelde, indrukwekkend. Daarnaast is er eigenlijk niks wat Justin Herbert op het veld niet kan. De vraag is alleen of zijn consistentie geen struikelblok gaat vormen voor NFL-teams om hem in de top tien van de aankomende draft te kiezen. Want daarin zit namelijk het grote verschil tussen Burrow en Herbert.

THE GOOD: ACTIEF | CONTROLE | MOBIEL | DEEP BALL | ERVARING

Voordat we het daarover gaan hebben bespreken we eerst zijn kwaliteiten. Want die zijn er te over. Wie naar Herbert kijkt, zal veel overeenkomsten zien met Joe Burrow (de stats even daar gelaten). Herbert is altijd actief, of het nou in of buiten de pocket is. Herbert heeft, en dat maakt het zo bijzonder, terwijl hij zo actief is alles onder controle. Zijn hoofd blijft constant in beweging, hij zoekt altijd naar de vrije man en lost het (mocht die er niet zijn) anders met zijn voeten op. Want Herbert is net zoals Burrow mobiel genoeg om rushers te ontwijken, buiten de pocket te kunnen gooien en zelf met de benen first downs te verzamelen.

Qua passes is er niet veel wat Herbert niet kan. Hij heeft een betere en acuratere deep ball dan Burrow (deels ook omdat dit een grote onderdeel is van de Oregon offense dan bij die van LSU) en is tevens behoorlijk precies als het aankomt op passes naar de zijkant of door het midden. Zijn completion percentage (67%) laat zien dat hij daar afgelopen seizoen ook enorm op vooruit is gegaan.

Bij Oregon kwam hij, dankzij zijn sterke OL, niet heel vaak in de problemen. Maar als dit dan wel eens voor kwam, liet hij zien zelfs in deze situaties voor het merendeel alles onder controle te hebben. Daarnaast beschikt Herbert dus, in tegenstelling tot Burrow en Tua, over vier jaar speelervaring. Iets waar NFL scouts nogal blij van worden.

THE BAD: CONSISTENTIE | OOK GOED TEGEN MEER WEERSTAND?

Maar er zijn zorgen. Zorgen om zijn consistentie en de weerstand die hij in college heeft gehad. Want laten we wel wezen: de PAC-12 is geen SEC (Burrow en Tagovalioa) of BIG Ten. Het niveauverschil tussen de tegenstanders van Burrow/Tagovailoa en Herbert is gewoon erg groot. Oregon had in de PAC-12 eigenlijk maar een echter uitdager: Utah. Burrow en Tua kregen bijna wekelijks te maken met ijzersterke tegenstanders en hebben tevens ervaring in de playoffs. Iets wat Justin Herbert na vier jaar college niet kan zeggen. Wat dan wel weer in het voordeel van Herbert spreekt, is dat de wapens waar hij mee moest werken een stuk minder getalenteerd waren dan die van Burrow en Tagovailoa. Herbert was echter zelfs in zijn vierde jaar niet consistent genoeg. Momenten zoals hieronder vonden ook afgelopen seizoen nog te vaak plaats.

Veel mensen hadden verwacht dat hij in zijn vierde jaar deze consistentie wel te pakken zou krijgen. Wie simpelweg naar de statistieken kijkt (zowel per wedstrijd als over het gehele seizoen) zal denken: dat deed hij toch ook? Maar wie de wedstrijden kijkt zal zien wat er bedoelt wordt. Herbert wisselt geniale momenten af met momenten waarvan je denkt: hoe is dat mogelijk? En die momenten zullen eruit moeten (zoals Burrow dat gedaan heeft bij LSU) wil hij in de NFL gaan slagen. Want ook Herbert zal namelijk (mocht hij door bijvoorbeeld de Dolphins of Chargers gekozen worden) moeten omgaan met de switch van een goede OL naar een zwakke OL. En dat dus bovenop het feit dat zijn stap qua niveau (PAC-12 naar NFL) een stuk groter zal zijn dan die van Burrow en Tagovailoa.

OVERIGE QB CLASS

Want ondanks dat dit de drie grootste namen zijn die (met enige zekerheid) tijdens de eerste ronde gekozen gaan worden, zijn er natuurlijk nog tal anderen namen. Waarvan de meest interessante waarschijnlijk Jordan Love zal zijn. De Junior QB van Utah State is één van de ruwe diamanten van deze draft en heeft zich bij Utah State nog niet kunnen bewijzen tegen echt sterke concurrentie. Maar het talent is zonder meer aanwezig. Love beschikt over een explosieve arm en een hele goede deep ball. Consistentie is bij Love echter key. Daarnaast gooide Love afgelopen jaar iets te veel interceptions (17 vergeleken met 6 de twee seizoenen daarvoor), wat zijn status als ruwe diamant wel bevestigt. Love neemt nog teveel risico en herkent nog niet zo goed de momenten waarop hij wel of geen risico moet nemen.

Daarnaast zijn er nog Jake Fromm (Junior, Georgia) en Jacob Eason (Junior, Washington) die veel langs komen in Mock Drafts. Jacob Eason is een wildcard, want de QB heeft er bij Washington welgeteld één volledig seizoen als starter opzitten. En dat seizoen ging gepaard met fantastische maar ook mindere momenten. Een fantastische arm, maar een niet zo grote atleet met weinig ervaring als starter. Jake Fromm heeft er drie jaar als starter bij Georgia opzitten, maar heeft een beetje stilgestaan in zijn ontwikkeling. Zijn completion percentage ging vorig jaar omlaag (61% t.o.v 67% het jaar daarvoor) en ook het aantal touchdowns daalde.

DE OVERIGE OPTIES

Daarachter zullen Jalen Hurts (Oklahoma, ook een kanshebber voor andere posities), Steven Montez (Colorado), Nate Stanley (Iowa), Khalil Tate (Arizona), Shea Patterson (Michigan) en Anthony Gordon (Washington State) opties. Zeker die laatste is een interessante optie. Ervaren (want senior) en afgelopen seizoen bij Wazzu een uitstekend jaar achter de rug. Tijdens de Draft Combine lijkt de kans redelijk groot dat Anthony Gordon, Khalil Tate en Jacob Eason hoge ogen gaan gooien.

SPORTAM QB RANKING

1: Joe Burrow | 2: Tua Tagovailoa | 3: Justin Herbert | 4: Jordan Love | 5: Jake Fromm  | 6: Anthony Gordon  | 7: Jacob Eason | 8: Jalen Hurts | 9: Shea Patterson | 10: Khalil Tate

(Top/Cover Photo: Jamie Schwaberow/Getty Images)

NHL update: Wild gaat verder zonder Bruce Boudreau

Hans Mulder
-
0

Uitgerekend op Valentijnsdag vond Bill Guerin het nodig een punt achter de relatie met zijn coach te zetten. Bruce Boudreau was bezig aan zijn vierde jaar als coach van de Minnesota Wild, had het team 303 wedstrijden (158-110-35) onder zijn hoede, maar kreeg vrijdag de zak van z’n general manager. Boudreau leidde Minnesota in 2017 en 2018 naar de play-offs, maar eindigde vorig seizoen onderaan in de Central Division. Met nog zo’n twee maanden te gaan in het huidige seizoen maken de Wild nog altijd kans op het postseason, maar blijkbaar was Guerin van mening dat die kans groter is met een andere coach. Assistent Dean Evason neemt de honneurs voorlopig waar. Boudreau is alweer de achtste coach die dit seizoen ontslagen wordt.


De wedkantoren hadden vanaf het begin niet bar veel vertrouwen in de Minnesota Wild. Om het kort door de bocht te zeggen, werden ze praktisch kansloos geacht in de Central Division. Begin december was er een 5-game winning streak en prompt kregen de gokkers ook wat meer vertrouwen in Eric Staal en de zijnen. De 4-game losing streak in januari deed de bookmakers weer van mening veranderen. De Wild werd opnieuw het lelijke eendje in de divisie. En kansloos geacht voor de play-offs.

TWEE UITERSTEN

Waar de buitenwereld geen vertrouwen had in de ploeg, daar waren (of zijn) de verwachtingen van Bill Guerin misschien wel weer te hoog. Boudreau, wiens contract na dit seizoen afliep, werd aan het werk gezet met een behoorlijk belegen roster. Met een gemiddelde leeftijd van 29,3 jaar zit de Wild ruim een jaar boven de gemiddelde leeftijd in de NHL. Natuurlijk hebben ze in Eric Staal, Zach Parise, Ryan Suter en Mats Zuccarello goede spelers, maar zij zijn allen de dertig al (ruimschoots) gepasseerd. Joel Eriksson Ek scoorde best veel als Zweedse junior, maar in de NHL komt het er nog niet altijd uit. Jason Zucker was jarenlang een publiekslieveling en één van de jongere sterkhouders, maar hij werd vorige week in ruil voor onder meer Alex Galchenyuk naar Pittsburgh verscheept.


Op het moment van zijn ontslag had Boudreau slechts een achterstand van drie punten op de plekken die recht geven op de play-offs. Een kansloze missie was het dus allerminst en de 65-jarige coach, die na dit seizoen als adviseur aan de slag zou gaan in Minny, zal zich afvragen wat er was gebeurd als Devan Dubnyk gewoon zichzelf was geweest dit seizoen. Met een GAA van 3.33 en een .893 save percentage zit de starter ver onder zijn gemiddelde (2.58 en .915). Alex Stalock probeert met hangen en wurgen de boel te redden, maar komt ook niet verder dan een .908 save percentage. Met wat meer saves en dus wat minder goals tegen was de kans best groot dat Boudreau het seizoen gewoon had mogen afmaken. Zijn ploeg had dan een ticket voor de play-offs voor het grijpen gehad.

HOE NU VERDER?

Na de trade van Jason Zucker naar de Penguins voorspelde Guerin al meer maatregelen. Een ontslag van de coach spookte toen misschien al rond in zijn hoofd. De resultaten van de laatste weken, Minnesota won 7 van de laatste 11 wedstrijden, gaven geen aanleiding voor een ontslag. De plek op de ranglijst was weliswaar niet goed, maar ook dat gaf geen reden tot paniek. Daarnaast is het cv van vervanger Dean Evason ook niet dusdanig indrukwekkend dat daar wonderen van verwacht mogen worden. De voormalig center van onder meer de Whalers en de Sharks deed het leuk als coach van de Milwaukee Admirals, maar kwam in de AHL nooit voorbij de kwartfinale in de play-offs.


Bill Guerin is waarschijnlijk al met de gedachten bij volgend seizoen. De general manager zal zich gaan roeren in aanloop naar de trade deadline later deze maand en de groep die hij voor ogen heeft, heeft misschien een ander geluid nodig. Boudreau won slechts 2 van zijn laatste 10 wedstrijden in de play-offs en is de laatste jaren dus geen garantie voor succes in het postseason. Al moet Minnesota zich daar natuurlijk eerst nog voor zien te plaatsen. De timing van het ontslag is vreemd, maar rond 24 februari zal duidelijk worden wat de achterliggende gedachte was. Dat is de dag van de trade deadline en dan zou er zomaar een ander team op het ijs kunnen staan in The State of Hockey.
Bruce Boudreau zal zich geen zorgen maken. Hij heeft een leeftijd bereikt waarop het pensioen niet ver meer is. Als hij besluit om door te gaan, dan zullen de clubs in de rij voor hem staan. Andere organisaties zullen ook zien dat de coach in Minnesota goed werk leverde en ook daarvoor in Anaheim en Washington was Boudreau een gewaardeerde kracht.

Cover Photo: David Joles/Star Tribune

Nets winnen drie keer in zware week, wisselvallige resultaten Indiana en Miami

Thijs Verkuil
-
0


Het NBA-seizoen 2019-20 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en we blikken vooruit op de aankomende week.

5 FEBRUARI-12 FEBRUARI

DE STAND

Atlantic Division:
1: Toronto Raptors (40-15), 2: Boston Celtics (37-16), 3: Philadelphia 76ers (34-21), 4: Brooklyn Nets (25-28), 5: New York Knicks (17-38).
Central Division:
1: Milwaukee Bucks (46-8), 2: Indiana Pacers (32-23), 3: Chicago Bulls (19-36), 4: Detroit Pistons (19-38), 5: Cleveland Cavaliers (14-40).
Southeast Division:
1: Miami Heat (35-19), 2: Orlando Magic (24-31), 3: Washington Wizards (20-33), 4: Charlotte Hornets (18-36), 5: Atlanta Hawks (15-41).

IN DE SPOTLIGHTS

BROOKLYN NETS TANKEN VERTROUWEN RICHTING ALL-STAR BREAK

De Brooklyn Nets hebben een sterke week richting de All-Star break achter de rug. Drie van de vier wedstrijden werden gewonnen, waaronder tegen Indiana en Toronto. De enige nederlaag van de week was op bezoek bij de Toronto Raptors. Caris LeVert maakte indruk met gemiddeld 22.8 punten en 4.8 rebounds. In de nederlaag tegen de Raptors haalde de shooting guard een career-high van 37 punten.
De week werd begonnen met een 88-129 overwinning tegen de Golden State Warriors. De Warriors traden voor het laatst aan met D’Angelo Russell, voordat hij werd getrade naar Minnesota. Russell maakte zijn terugkeer in Brooklyn, sinds zijn vertrek afgelopen zomer. De tweede wedstrijd van de week werd met 118-119 verloren op bezoek bij de Toronto Raptors. Caris LeVert had een kans in de slotseconden om de wedstrijd te beslissen, maar mistte. Ook de putback van Joe Harris ging er niet in. De wedstrijd daarna wisten de Nets wel te beslissen in de laatste seconden. Spencer Dinwiddie schoot in Indiana de Nets met een stepback jumper naar een 106-105 overwinning. De vierde wedstrijd van de week was weer tegen de Toronto Raptors. De bezoekers hadden maar liefst vijftien keer op rij gewonnen, maar na een 91-101 nederlaag staat die teller weer op 0.
De Brooklyn Nets staan weer op de zevende plaats in de Eastern Conference. De voorsprong op plek negen telt 5 overwinningen.

ZEGES BRENGEN WASHINGTON WIZARDS RICHTING PLAY-OFFS

De Washington Wizards zitten in een sterke periode. De ploeg van coach Scott Brooks wist drie van haar vier gespeelde wedstrijden te winnen. Zeges tegen de Dallas Mavericks, Chicago Bulls en New York Knicks hebben de ploeg naar de negende plaats gebracht in de Eastern Conference. De achterstand op de Orlando Magic bedraagt nog maar drie zeges. Bradley Beal was zoals het hele seizoen al de grote man voor Washington met gemiddeldes van 28.8 punten en 5.3 assists per wedstrijd.
De week werd goed begonnen met een 118-119 zege tegen de Dallas Mavericks. Echter werd daarna verloren van Ja Morant en de Memphis Grizzlies: 106-99. Daarna werden twee belangrijke wedstrijden gewonnen tegen de Chicago Bulls en New York Knicks. De strijd om de achtste plaats in de Eastern Conference is heel spannend. De Orlando Magic staan drie overwinningen voor op de Washington Wizards, die nu negende staan. Echter staan de New York Knicks ‘pas’ dertiende, maar staan zij slechts zeven overwinningen achter Orlando. De overwinningen van de Wizards hebben hun nu op de negende plaats gebracht, maar met één à twee nederlagen kan de ploeg alweer een paar plaatsen lager staan.

DE TEGENVALLERS

MIAMI EN INDIANA VERLIEZEN AANSLUITING MET MILWAUKEE

De Miami Heat en Indiana Pacers hebben een zeer matige week achter de rug. Beide ploegen verloren vier van hun vijf gespeelde berichten. De teams staan nu elf en veertien overwinningen achter de Milwaukee Bucks, koploper van de Eastern Conference.
De Heat bevinden zich in een zeer lastige west coast-roadtrip. De week werd begonnen met een nederlaag tegen de Los Angeles Clippers. Deze nederlaag was het begin van een lastige week met nederlagen tegen de Sacramento Kings, Portland Trail Blazers en Utah Jazz. De enige overwinning werd geboekt tegen de Golden State Warriors.
De Indiana Pacers bevinden zich in een nog lastigere situatie. Sinds de terugkeer van Victor Oladipo wist de ploeg haar eerste wedstrijd te winnen. Echter werd daarna zes keer op rij verloren. Er werd verloren van de New York Knicks, Dallas Mavericks, New Orleans Pelicans, Brooklyn Nets en twee maal van de Toronto Raptors. De laatste wedstrijd voor de All-Star break tegen de Milwaukee Bucks werd dan wel gewonnen.

SPELER VAN DE WEEK

Caris LeVert is door SportAmerika verkozen tot de Eastern Conference speler van de week. De shooting guard van de Brooklyn Nets leidde zijn ploeg naar een sterke week met drie zeges in vier wedstrijden. LeVert stond voor het eerst sinds 3 februari weer in de starting line-up van de Nets en is sindsdien goud waard voor de ploeg van Kenny Atkinson. Hij evenaarde direct zijn career high van 29 punten tegen Phoenix.
De vier wedstrijden daarna was LeVert goed voor 22.8 punten, 4.0 rebounds, 4.8 assists en 1.8 steals per wedstrijd. Daarnaast schoot hij 47.9% van al zijn schoten raak. In de enige nederlaag van de week tegen de Toronto Raptors speelde LeVert zijn sterkste wedstrijd van de week. Hij zette een nieuw persoonlijk record neer met 37 punten. Hij schoot 12 van zijn 18 schoten raak, waarvan 6 uit 7 achter de driepuntslijn. In de laatste seconden van de wedstrijd had de oud-speler van de universiteit van Michigan ook nog de kans om de wedstrijd te winnen, maar dat lukte hem niet.

VOORUITBLIK

Aankomende week staat het All-Star Weekend voor de deur. Dat betekent dat er geen wedstrijden in de Eastern Conference op het programma staan.

Top- en coverfoto Matthew Stockman/Getty Images

NHL weekly: Bruins willen revanche, kennismaken met Kubalik

Hans Mulder
-
0

Dominik Kubalik heeft een erg goede maand achter de rug. Hij scoorde aan de lopende band en reeg met de Blackhawks de zeges aaneen. (photo: Nick Turchiaro/USA TODAY Sports)

Een ervaring rijker, maar een illusie armer. Dat was het seizoen 2018-2019 voor de Boston Bruins. Nu willen de Big Bad Bruins een treetje hoger eindigen en voorlopig zijn Zdeno Chara en de zijnen goed op weg. Wie ook goed op weg is, is Dominik Kubalik. De rookie van de Blackhawks heeft een geweldige maand achter de rug, maar daar ging een lange weg aan vooraf. Wij nemen de Tsjech deze week even onder de loep.

BRUINS ZINNEN OP WRAAK

Het viel ze vorig jaar toch wat rauw op het dak. De Boston Bruins moesten na zeven wedstrijden de Stanley Cup aan de St. Louis Blues laten en met name de manier waarop deed pijn in Beantown. De B’s werden min of meer fysiek uitgeput door de tegenstander en dat was toch eigenlijk het spelletje waarmee de Bruins groot zijn geworden. In die finale kwamen de Bruins nog wel op een 2-1 voorsprong, maar op de belangrijke momenten werden ze van scoren gehouden door Jordan Binnington en de Blues. Toch vond general manager Don Sweeney het niet nodig om deze zomer in te grijpen. Bruce Cassidy mocht weer aan de slag met praktisch hetzelfde roster en de organisatie zal nog geen moment spijt hebben gehad van die keuze. Boston is op dit moment de ploeg met de meeste punten in de NHL.

EUROPESE UITBLINKERS

Natuurlijk is 2019-2020 tot dusver het seizoen van David Pastrnak. De nog altijd pas 23-jarige Tsjech debuteerde op 24 november 2014 als 18-jarige in de league, noteerde op 1 december van dat jaar middels een assist zijn eerste punt en scoorde op 10 januari 2015 zijn eerste goal. Of goals moet dat zijn, want de Tsjech vond op bezoek bij de Flyers destijds twee keer het net. Drie dagen later liet hij ook de eigen fans genieten. Thuis tegen de Lightning leidde de piepjonge Pastrnak met opnieuw twee goals de Bruins naar een 4-3 zege.

Anno 2020 weten we al bijna niet beter. Na zijn hattrick van woensdag tegen de Canadiens prijkt zijn naam weer bovenaan de topscorerslijst van de NHL met 41 treffers. Met z’n drie goals, de vierde hattrick van het seizoen voor David Pastrnak, behoort de Tsjech nu tot een exclusief clubje. Tot woensdag was het alleen legendes Bobby Orr en Phil Esposito gelukt om vier hattricks in één seizoen te noteren. Esposito scoorde in 1970-1971 zelfs zeven hattricks in een seizoen. Tot die drie treffers was februari een magere maand voor de Tsjechische goaltjesdief. In de vijf wedstrijden daarvoor vond hij “slechts” één keer het net.
De haperende productie van hun topscorer deerde de Bruins niet. Tussen 21 januari en 9 februari wonnen ze zes wedstrijden op rij. Uitgerekend de Detroit Red Wings, de slechtste ploeg in de league, leerden de Bruins weer wat verliezen is. Als het aanvallend even niet wil lukken, dan hebben ze altijd Tuuka Rask nog. De 33-jarige Fin benadert dit seizoen de vorm die hem in 2014 de Vezina Trophy opleverde. Dat jaar eindigde de goalie met een 2.04 GAA en een .930 save percentage. Daar zit hij nu met 2.11 en .930 weer erg dichtbij.

OP DE OUDE VOET VERDER

Dat Boston het vorig seizoen schopte tot de finale hadden ze mede te danken aan hun special teams. Hun powerplay was ongeëvenaard (32,4%) en de penalty kill (88,4%) moest alleen Dallas (94,6%) en de Islanders (91,7%) voor zich dulden. Die twee teams speelden ook aanmerkelijk minder wedstrijden. Die goede lijn trekken de Bruins ook dit seizoen door. Met 26,4 % is de PP opnieuw prima. Alleen Edmonton doet het met 29,9% net iets beter. De PK houdt de tegenstander in ruim 84% van de gevallen van scoren en daarmee staat Boston derde in de NHL.


En hoe staat het met het fysieke deel? Dat is er nog wel degelijk. Wat hits per game betreft, vinden we de Bruins terug op een zevende plaats in de league. Hun gemiddelde staat op 23,7. Met 28,5 wordt deze lijst aangevoerd door de Islanders. Chris Wagner is de man die het vaakst uitdeelt. De winger staat na 56 wedstrijden op 159 hits. Charlie McAvoy werpt zich op als één van de meest waardevolle spelers. De 22-jarige blueliner was al goed voor 20 assists, maar staat ook nog in de top tien wat aantal geblokte schoten betreft: 111.
Al met al is het dus lastig om een zwak punt te vinden. Vrijwel elke lijn is productief, de defensie staat als een huis en achter de blueliners zorgen Rask en Jaroslav Halak ook nog eens voor een akelig betrouwbaar tandem tussen de palen. Daarnaast liggen, op Torey Krug (8G, 31A) na, alle sterkhouders voor langere tijd vast. Zdeno Chara bekijkt het van jaar tot jaar, maar op je 42e is dat niet zo gek.

GETTING TO KNOW DOMINIK KUBALIK

Patrick Kane leek er ook dit seizoen weer alleen voor te staan. Maatje Jonathan Toews is toch meer van de assist, dus moesten de goals weer komen van Kane. Nu stelt de Amerikaan zelden teleur, dus ook dit seizoen niet. In januari was daar opeens de oh zo gewenste assistentie. Deze kwam niet van één van de gevestigde namen, maar van een relatief onbekende rookie. In z’n eerste drie maanden wist Dominik Kubalik, de rookie in kwestie, al 18 punten te vergaren, maar in de eerste maand van het nieuwe decennium maakte hij pas echt naam. Met 10 goals en 4 assists had Kubalik een belangrijk aandeel in de 5-game winning streak die maand. Mede dankzij de veelscorende Tsjech kregen de Blackhawks de play-offs opeens in zicht.

HOE HET BEGON

Even terug in de tijd. Tijdens de entry draft van 2013 mogen de Colorado Avalanche als eerste kiezen en besluiten Nathan MacKinnon op te pikken. Nog altijd zijn ze in Denver dolblij met die beslissing. Als we op die lijst naar beneden scrollen, komen we ergens helemaal onderaan ook de naam van Dominik Kubalik tegen. Het geduld van de toen 18-jarige Tsjech werd behoorlijk op de proef gesteld, maar uiteindelijk verlosten de LA Kings hem uit z’n lijden. In de zevende ronde werd Kubalik, als 191e overall, gedraft. Daarmee zat hij tussen Brenden Kichton en David Drake in. Geen van de twee hebben al minuten gemaakt in de NHL. Na Kubalik werden onder meer Andreas Johnson en MacKenzie Weegar nog opgepikt. Johnson heeft al ruim 120 wedstrijden voor de Leafs in de benen en Weegar mocht al 158 keer opdraven voor de Panthers.


Bij de Sudbury Wolves in de Ontario Hockey League maakte Kubalik kennis met het Noord-Amerikaanse ijshockey. Later maakte hij ook nog zijn opwachting voor de Kitchener Rangers, maar met zijn optredens dwong hij geen speeltijd af in LA. De Tsjechische tiener kwam tussen 2012 en 2014 tot 126 wedstrijden in de OHL en vond 35 keer het net tijdens het reguliere seizoen. Hij keerde na de zomer van 2014 uiteindelijk terug bij zijn jeugdliefde in Tsjechië en begon bij HC Plzen opeens te scoren. Ook in de Zwitserse competitie ging hem dit vervolgens goed af, maar z’n Amerikaanse broodheer gaf nog altijd geen krimp. Tot 24 januari 2019. De Kings besloten hem naar Chicago te laten gaan in ruil voor een 5th round pick later dat jaar. Met 25 goals in 50 wedstrijden kroonde Kubalik zich nog tot topscorer van Ambri-Piotta, maar in 2019 zou hij niet terugkeren naar Zwitserland.

NAAM VESTIGEN

De Chicago Blackhawks konden wel wat goedkope krachten gebruiken en besloten in oktober hun in januari verworven Tsjech maar een kans te geven. Op voor Kubalik bekend terrein, het Tsjechische Praag, verloren de Hawks hun seizoensouverture met 4-3 van de Flyers. De Tsjechen zagen hun landgenoot bijna 14 minuten spelen, maar verder dan drie doelpogingen kwam Kubalik in z’n debuut niet. Dit veranderde zes dagen later. Terug in Chicago verloren de Blackhawks (4-5) ook hun tweede wedstrijd, maar Kubalik kwam tegen de Sharks wel tot scoren. Na ruim vijf minuten in de eerste periode scoorde de Tsjech, ruim zes jaar na de draft, z’n eerste goal in de NHL.
Dominik Kubalik pikte daarna regelmatig zijn goaltje mee, maar een doelpuntenmachine werd hij geen moment. Daarmee wachtte hij tot de start van het nieuwe decennium. Vlak voor kerst was er in Denver al z’n eerste multi-point game, maar op 11 januari scoorde Kubalik thuis tegen Anaheim voor het eerst twee goals in één NHL-wedstrijd. Dit was de vierde wedstrijd op rij waarin hij het net liet bollen. Voor die mooie serie had Kubalik op 2 januari in Vancouver al een wedstrijd met drie assists. Z’n scoring streak stokte bij vijf wedstrijden, maar daarin noteerde de Tsjech dan wel zeven doelpunten. Met daarna nog goals tegen Toronto en Winnipeg scoorde Kubalik zelfs 10 keer in acht duels.

TERUGVAL

Met 22 goals in 55 wedstrijden is Kubalik nog altijd de meest productieve rookie dit seizoen. Helaas voor de Tsjech en de Blackhawks kan hij de lijn van januari nog niet doortrekken in februari. In zes wedstrijden komt hij voorlopig niet verder dan één goal. Woensdag tegen de Vancouver Canucks deed Kubalik er alles aan om dit aantal minimaal te verdubbelen, maar een magistrale Jacob Markstrom had op al zijn zeven pogingen een passend antwoord. Op de avond die in het teken stond van zijn landgenoten Daniel en Henrik Sedin was Markstrom met 49 saves en een shutout de grote man. De Zweed lag constant onder vuur, maar zag zijn team met 3-0 winnen van Chicago.

TOP 5 OF THE WEEK

Ook deze week toverde Connor McDavid weer met zijn hockeystick en ook nu verdient hij daar een plekje mee in de top vijf. Helaas zal hij de komende weken daarin ontbreken vanwege een blessure. Matthew Tkachuk toverde ook en net als McDavid deed hij dit tegen de San Jose Sharks. Op 8 februari waren de ogen gericht op Alex Ovechkin, maar het was Claude Giroux die met zijn mijlpaal de aandacht trok tegen de Capitals. Tot slot kwam er een einde aan de winning streak van Elvis Merzlikins en daar zette Nathan MacKinnon zijn handtekening onder.

CONNOR MCDAVID vs SAN JOSE SHARKS


Het leek een smakelijk tussendoortje te worden voor Connor McDavid en de Edmonton Oilers. Hun superster scoorde een prachtige treffer en de Oilers legden de Sharks ouderwets op de pijnbank. Na beladen potjes tegen de Flames, de Blues en de Coyotes waren de Oilers wel weer eens toe aan een makkelijk avondje. Deze knappe goal van McDavid zette Edmonton na vijf minuten al op 2-0. De Sharks leken rijp voor de slacht, maar niets bleek minder waar. Net als een paar dagen eerder in Calgary waren zij het die met twee punten vertrokken. Aaron Dell was bij vlagen geweldig en de verdediging slaagde erin Leon Draisaitl van het scoreformulier te houden. Op weg naar de 6-3 zege scoorde Maxim Letunov, in zijn tweede NHL-wedstrijd, z’n eerste goal. Timo Meier was belangrijk met twee goals, maar ondanks de sweep in Alberta blijven de play-offs ver weg voor San Jose.

NATHAN MACKINNON vs COLUMBUS BLUE JACKETS


Stiekem is dit ook een beetje een ode aan Elvis. Elvis Merzlikins dan welteverstaan. De 25-jarige rookie uit Letland debuteert dit seizoen in de NHL en door de blessure van starter Joonas Korpisalo moet Merzlikins nu het leeuwendeel van de wedstrijden voor zijn rekening nemen. De Let doet dit echter fantastisch! De eerste twee maanden gingen nog niet vanzelf, maar vanaf 11 januari verloor Merzlikins geen wedstrijd meer. Tot afgelopen zaterdag. Acht wedstrijden op rij had Elvis, zoals hij inmiddels liefkozend wordt genoemd, gewonnen en vijf keer deed hij dat zelfs zonder tegengoal. Nathan MacKinnon maakte aan deze mooie reeks een einde. De Blue Jackets hadden een voorsprong genomen en Merzlikins was ook voor de Avs een sta-in-de-weg, maar Nazem Kadri en MacKinnon hielden Columbus van een vierde opeenvolgende zege af.

CLAUDE GIROUX vs WASHINGTON CAPITALS


Het moest de avond van Alex Ovechkin worden, maar The Great Eight scoorde niet en bleef staan op 698 goals. Toch viel er wel degelijk iets te vieren zaterdagavond in Washington. Dit feestje was echter wel in de kleedkamer van de bezoekende Philadelphia Flyers. Niet alleen gaven zij de thuisploeg met 7-2 een flink pak rammel, maar Claude Giroux bereikte ook nog eens een mooie mijlpaal. De 32-jarige captain van de Flyers scoorde in de derde periode z’n 14e goal van het seizoen. Hij zette zijn ploeg daarmee op een 7-1 voorsprong, maar voor Giroux betekende dit zijn 800e punt in zijn loopbaan. De aanvaller had 875 duels nodig voor deze mooie mijlpaal en al die wedstrijden speelde hij in het oranje van de Flyers. Travis Konecny en Sean Couturier zijn voor altijd verbonden aan deze milestone, want zij verzorgden de assist.

KEVIN FIALA vs COLORADO AVALANCHE


In dienst van de Predators kwam Kevin Fiala twee seizoenen geleden tot 23 goals. De 23-jarige Zwitser moet er nog flink aan trekken wil hij dat persoonlijke record tijdens deze jaargang evenaren, maar zijn 13e treffer van het seizoen mocht er in elk geval zijn. Met de Minnesota Wild ging Fiala zondag in eigen huis op zoek naar twee belangrijke punten in de race om de play-offs. De Avalanche bleken echter met 3-2 te sterk. Met z’n goal en een assist was Fiala wel weer belangrijk voor Minnesota. Op de topscorerslijst staat de Zwitser derde en daarmee is hij de enige twintiger bij de beste vijf op de lijst in Minny. Met name na de All-Star break is Fiala uitstekend bezig. De wedstrijd tegen de Avs was z’n vijfde na de break en in die vijf duels noteerde Kevin Fiala 7 punten.

MATTHEW TKACHUK vs SAN JOSE SHARKS


Matthew Tkachuk maakt de laatste weken naam als een speler die een vuurtje weet op te stoken. Afgelopen maandag liet hij, op bezoek in San Jose, zien dat hij ook nog eens een erg talentvolle speler is. In november scoorde Tkachuk tegen Nashville een soortgelijke goal, maar ook deze tegen de Sharks zal nog wel een paar keer herhaald worden. De Flames verloren vorige week nog van deze tegenstander, maar schoten dit keer uit de startblokken. Een paar keer knipperen met de ogen en de Flames hadden een 3-0 voorsprong te pakken. De Sharks lieten dit niet op zich zitten en kwamen terug tot 3-2. In de derde periode kwam Calgary dankzij Matthew Tkachuk aan een powerplay en diezelfde Tkachuk verzilverde dit buitenkansje op een fenomenale wijze. Met een 6-2 zege namen de Flames uiteindelijk revanche voor de nederlaag van een week eerder.

NIEUWS

BLUE JACKETS VOORLOPIG ZONDER JONES

  • Een fikse tegenvaller voor de Columbus Blue Jackets. Seth Jones raakte afgelopen weekend geblesseerd in de met 2-1 verloren wedstrijd tegen Colorado en de blueliner is voorlopig (8-10 weken) uit de roulatie. Jones scoorde namens Columbus nog in dit duel, maar later werd bekend dat hij kampt met een enkelblessure. Voor de verdediger was het zijn zesde goal van het seizoen en daarbij gaf hij ook nog eens 24 assists. De 25-jarige verdediger is bezig aan zijn vijfde seizoen in Columbus en is daar al jaren één van de belangrijkste krachten. Met de Blue Jackets hoopt Jones zich voor het vierde jaar op rij te plaatsen voor de play-offs en dat zou een prestatie van formaat zijn. De club raakte veel sterkhouders kwijt, maar staat voorlopig keurig vierde in de Metropolitan.

OILERS HOUDEN NURSE AAN BOORD

  • Darnell Nurse is ook de komende twee seizoenen te bewonderen in Edmonton. De voormalig first-round draft pick maakte op 14 oktober 2014 zijn debuut in de NHL namens de Oilers en is inmiddels een alternate captain in Alberta. Met 10 goals en 31 assists vestigde Nurse vorig seizoen een persoonlijk record wat puntenaantal betreft, maar met 24 punten in 55 wedstrijden is de verdediger nu ook weer goed op weg. Zijn contract liep na dit seizoen af en deze week kwamen speler en club tot een akkoord om langer met elkaar door te gaan. De bankrekening van Nurse wordt aardig gespekt, want van $ 3.200.000 gaat hij naar $ 5.600.000 per jaar.

WILD EN PENGUINS DOEN ZAKEN

  • Jason Zucker stond vorig jaar al op het verlanglijstje van de Penguins, maar toen weigerde Phil Kessel mee te werken aan een trade. Deze week stond Alex Galchenyuk niet onwelwillend tegenover een overgang en dus speelt de voormalig Canadien de rest van dit seizoen in Minnesota. Net als Galchenyuk maken ook verdediger Calen Addison (nog zonder ervaring in de NHL) en een first-round draft pick de overstap naar de Wild. De 28-jarige Zucker scoorde dit seizoen 14 goals en gaf 15 assists namens de Minnesota Wild. Met 33 goals en 31 assists was 2017-2018 z’n beste seizoen in de NHL. Waar het contract van Alex Galchenyuk na dit seizoen afloopt, daar ligt Zucker nog tot de zomer van 2023 vast. De Penguins moeten hem $ 5.500.000 per jaar betalen.

HARTPROBLEMEN VOOR BOUWMEESTER

  • Met nog zo’n acht minuten te spelen in de eerste periode is de wedstrijd tussen de Anaheim Ducks en de St. Louis Blues afgelopen dinsdag gestaakt. Even daarvoor was Blues-verdediger Jay Bouwmeester op de bank in elkaar gezakt met, naar later bleek, problemen aan zijn hart. Het duel werd logischerwijs stilgelegd en ook niet meer hervat. De 36-jarige Bouwmeester werd onmiddellijk behandeld door de aanwezige medici en op het moment dat hij naar het ziekenhuis werd gebracht, was de blueliner alweer bij kennis. Bouwmeester had net een shift van ruim een minuut achter de rug en leek fit toen hij zich naar de bank begaf. Op het moment van staken stond het 1-1 en dit duel zal op een later tijdstip uitgespeeld worden. Woensdag meldden de Blues dat het, naar omstandigheden, goed gaat met hun blueliner.

WEBER OUT

  • In Montreal geloven ze nog altijd in de play-offs, maar die strijd moet dan wel gestreden worden zonder hun captain. Woensdag maakten de Canadiens bekend dat Shea Weber voorlopig moet toekijken met een enkelblessure. Vorige week werd de ervaren blueliner al op injured reserve geplaatst, maar veel duidelijkheid verschafte de club niet. In de media werd zelfs even gesuggereerd dat Weber moest vrezen voor het einde van zijn carrière. Zo erg is het gelukkig niet. De verwachting is dat Weber vier tot zes weken zal missen.

SPRONG WEER TERUG IN AHL

  • Zonder in actie te komen voor de Ducks werd Daniel Sprong vorige week weer naar de AHL gestuurd. Onze landgenoot liet zich vrijdag tegen de Tucson Roadrunners direct zien met een assist op de 2-2 van Sam Carrick. Voor Sprong was ’t alweer zijn 16e assist in de AHL. Met de San Diego Gulls won de Amsterdammer dit duel met 5-3. Twee dagen later stond Daniel Sprong zelf aan het einde van een aanval. Thuis tegen de Bakersfield Condors scoorde de Nederlander de 3-0. Het was zijn tiende treffer in de AHL en achteraf bleek dit de gamewinner te zijn. San Diego versloeg de Condors met 4-2.

Cover Photo: Bob DeChiara/USA TODAY Sports

Rube Foster: The Father of Black Baseball

Sander Grasman
-
0

Honderd jaar geleden kwamen acht zwarte clubeigenaren in Kansas City bijeen om de oprichting van een nationale competitie voor zwarte honkballers op te richten. Het initiatief hiervoor kwam van Andrew ‘Rube’ Foster. Hij droomde al jaren van een eigen competitie voor en door zwarte honkballers en eigenaren. Foster zou als eerste voorzitter van de nieuwe bond fungeren.

RUBE FOSTER, DE PITCHER

Na een moeizaam begin van zijn honkbalcarrière vestigde Foster op 23-jarige leeftijd definitief zijn naam als talentvolle pitcher. Hij kwam op dat moment uit voor een semiprofessionele ploeg uit Otsego, Michigan. Opvallend genoeg had hij in die tijd zowel zwarte als witte teamgenoten, iets wat in de Major League nog decennia ondenkbaar zou zijn.
Hij dwong met zijn sterke optredens in het semiprofessionele circuit een overstap naar de professionele Cuban X-Giants af. Bij die club groeide hij al snel uit tot de ace. In 1905, zijn derde seizoen bij de X-Giants, zou hij zelfs 51 overwinningen op zijn naam hebben gebracht. Volledig te verifiëren is dit echter niet, zoals veel van de verhalen rond zwarte honkballers uit die tijd. Een andere mythe over Fosters talent zegt dat hij de legendarische pitcher Christy Mathewson zijn screwball had geleerd.

RUBE FOSTER, DE MANAGER

Al op 28-jarige leeftijd ging Foster zijn pitchertaken combineren met die van manager. Hij deed dat voor de Leland Giants uit Chicago. In zijn eerste seizoen als player-manager won hij 110 wedstrijden en uiteindelijk ook het stadskampioenschap. Zijn relatie met de eigenaar van de Leland Giants, zakenman en naamgever van de club Frank Leland, brouilleerde na dat succesvolle seizoen en Foster besloot zijn eigen team op te richten. Zijn Chicago American Giants herbergde naast Foster ook sterren als John Henry Lloyd en Home Run Johnson.
Foster zou zijn team ‘de meeste getalenteerde honkbalploeg aller tijden’ hebben genoemd. De resultaten waren er in ieder geval wel naar. De American Giants konden in hun eerste seizoen een record van 128-6 voorleggen. Een landskampioenschap zat er echter niet in voor Foster en zijn manschappen, simpelweg omdat er voor zwarte honkballers geen nationale competitie bestond. Al in de jaren ’10 van de vorige eeuw begon Rube Foster te denken over een potentiële nationale competitie voor zwarte ploegen.

Rube Foster te midden van zijn Chicago American Giants.

RUBE FOSTER, DE BONDSVOORZITTER

In 1919 woedden er hevige rassenrellen in Chicago. Het was voor Foster nog maar eens het bewijs dat de positie van zwarte Amerikanen verbeterd moest worden. Een eigen honkbalcompetitie zou daarbij in zijn ogen kunnen helpen. Op 13 februari 1920 nodigde hij zeven andere zwarte clubeigenaren uit om met hem in het Paseo YMCA in Kansas City een mogelijke Negro National League te bespreken. Toen hij bij de afspraak aankwam, had hij de vereiste papieren al in zijn zak. Met minder dan een akkoord zou hij geen genoegen nemen.
Dat akkoord kwam er en in mei van datzelfde jaar zou al de eerste wedstrijd gespeeld worden. De competitie bestond uit acht ploegen: Chicago Giants, Cuban Stars, Dayton Marcos, Detroit Stars, Indianapolis ABCs, Kansas City Monarchs, St. Louis Giants en Fosters eigen Chicago American Giants. Niet iedereen was te spreken over Fosters dubbelrol. Hij zou er voor zorgen dat zijn ploeg meer thuiswedstrijden speelde dan de andere ploegen en veel van de beste spelers trokken naar zijn team. De American Giants schreven de eerste drie kampioenschappen op hun naam.

Andrew ‘Rube’ Foster (1879-1930)

VROEGE DOOD

Na drie jaar kwam er een einde aan de dominantie van de American Giants. De Kansas City Monarchs namen het stokje over. Het was een harde klap voor Foster. De stress werd hem teveel. In 1926 kreeg hij een zenuwinzinking en werd opgenomen in een inrichting. Een kleine vier jaar later overleed Rube Foster 51-jarige leeftijd. Zo’n drieduizend mensen namen enkele dagen later in Chicago afscheid van één van de belangrijkste pioniers van het Amerikaanse honkbal.
Zijn Negro National League overleefde zijn gedwongen vertrek en de depressie van de jaren ’20 niet. In 1931, een jaar na de dood van de initiatiefnemer, ging ook de door hem opgerichte competitie ter zielen, om enkele jaren later weer nieuw leven te worden ingeblazen. Tot het doorbreken van de colorline de competitie langzaamaan overbodig begon te maken, zou er tussen 1933 en ’61 elk jaar een zwarte competitie gespeeld worden.
51 jaar na zijn dood werd Foster opgenomen in de Hall of Fame.

Coverfoto: Rube Foster

SportAmerika Football Pool: Robin van Grieken afgetekende winnaar

Luuk Dokter
-
0

SportAmerika Football Pool - Super Bowl Halftime Show
Een kleine week geleden kroonden de Kansas City Chiefs zich tot Super Bowl winnaars. Tegelijkertijd betekende dit voor Robin van Grieken de formele bevestiging van wat al enkele weken bekend was: hij is de winnaar van de SportAmerika Football Pool 2019/2020! Als een duveltje uit een doosje schoot hij in de tweede seizoenshelft naar de top van het klassement. Vervolgens volgde een eenzame tocht aan de top. Niemand kwam meer in de buurt bij van Grieken.

Eindstand SportAmerika Football Pool
Eindstand SportAmerika Football Pool

SUPER BOWL VERDEELT DEELNEMERS

Het toetje van het seizoen, de Super Bowl, is het ene jaar lastiger te voorspellen dan het andere. Dit jaar was het erg lastig. De Kansas City Chiefs groeiden in het seizoen en hadden een formidabele offense met de uitzonderlijke quarterback Patrick Mahomes. De San Francisco 49ers waren vanaf het begin ongenaakbaar en haddden een dodelijke running game plus een genadeloze defense. Dat het lastig was om te kiezen, zagen we in de simulaties van analyst Cynthia Frelund. Zij voorzag een 29-27 overwinning van de Chiefs, gebaseerd op een winstpercentage van 53% in één miljoen simulaties. In de SportAmerika Football Pool zag 52% van de deelnemers Kansas City winnen. In werkelijkheid was het verschil groter: de Chiefs wonnen met 30-21. Helaas was niemand in staat om de totale score juist te voorspellen. Daan van der Pas kwam er met 52 totale punten het dichtst in de buurt en kroont zich daarmee tot laatste weekwinnaar van dit seizoen.

DE WEEKWINNAARS OP EEN RIJ

Week

Winnaar
1 Pascal Rutjes
2 Kay Al
3 Thom Akkerman
4 Wouter Boerkamp
5 Mathijs Bruggink
6 Remco Theunissen
7 Carina Koelmans
8 Coert Smit
9 Jesse Harting
10 Bert Mostert
11 Alen Bajramovic
12 Janno van Daal
13 Janno van Daal (2), Maarten Vrijsen
14 Jurre Geleijnse
15 Wouter Boerkamp (2)
16 Paul Buurman
17 Frank Metsemakers
WC Sunny Li
DIV Alen Bajramovic (2), Jacko Rink, Jiri Conradi, Mathijs Bruggink (2)
CHP Andre van Dijk
SB Daan van der Pas

 

EEN SUCCESVOL EXPERIMENT

Het was een experiment om dit jaar de SportAmerika Football Pool via CBS te laten verlopen in plaats van onze eigen Excel tool. Met ruim 125 deelnemers, waarvan het overgrote deel tot aan het einde actief mee deed, was het een waar succes! Velen hebben aan de koppositie mogen ruiken en een enkeling hield het meerdere weken vol. De beslissing om toch punten uit te delen als deelnemers een week vergaten, pakte goed uit. Het kostte punten, maar niet zodanig dat deelname zinloos werd. Volgend jaar gebruiken we dus weer hetzelfde platform. Geniet van het off-season en tot volgend seizoen in de SportAmerika Football Pool!

Cover photo: Larry W Smith/EPA-EFE/Shutterstock

Privacy Policy

cssdsign
-
0

SportAmerika, gevestigd aan Meeuwenlaan 100

1021JL Amsterdam, is verantwoordelijk voor de verwerking van persoonsgegevens zoals weergegeven in deze privacyverklaring.

Contactgegevens:

www.sportamerika.nl

Meeuwenlaan 100

1021JL Amsterdam

+31626528730

Persoonsgegevens die wij verwerken

SportAmerika verwerkt uw persoonsgegevens doordat u gebruik maakt van onze diensten en/of omdat u deze zelf aan ons verstrekt.

Hieronder vindt u een overzicht van de persoonsgegevens die wij verwerken:

  • IP-adres
  • Locatiegegevens
  • Gegevens over uw activiteiten op onze website
  • Gegevens over uw surfgedrag over verschillende websites heen (bijvoorbeeld omdat dit bedrijf onderdeel is van een advertentienetwerk)
  • Internetbrowser en apparaat type

Bijzondere en/of gevoelige persoonsgegevens die wij verwerken

Onze website en/of dienst heeft niet de intentie gegevens te verzamelen over websitebezoekers die jonger zijn dan 16 jaar. Tenzij ze toestemming hebben van ouders of voogd. We kunnen echter niet controleren of een bezoeker ouder dan 16 is. Wij raden ouders dan ook aan betrokken te zijn bij de online activiteiten van hun kinderen, om zo te voorkomen dat er gegevens over kinderen verzameld worden zonder ouderlijke toestemming. Als u er van overtuigd bent dat wij zonder die toestemming persoonlijke gegevens hebben verzameld over een minderjarige, neem dan contact met ons op via gdpr@fcafkicken.nl, dan verwijderen wij deze informatie.

Met welk doel en op basis van welke grondslag wij persoonsgegevens verwerken

SportAmerika verwerkt uw persoonsgegevens voor de volgende doelen:

  • SportAmerika analyseert uw gedrag op de website om daarmee de website te verbeteren en het aanbod van producten en diensten af te stemmen op uw voorkeuren.

Geautomatiseerde besluitvorming

SportAmerika neemt niet op basis van geautomatiseerde verwerkingen besluiten over zaken die (aanzienlijke) gevolgen kunnen hebben voor personen. Het gaat hier om besluiten die worden genomen door computerprogramma’s of -systemen, zonder dat daar een mens (bijvoorbeeld een medewerker van SportAmerika) tussen zit. SportAmerika gebruikt de volgende computerprogramma’s of -systemen:

Google Analytics

Hoe lang we persoonsgegevens bewaren

SportAmerika bewaart uw persoonsgegevens niet langer dan strikt nodig is om de doelen te realiseren waarvoor uw gegevens worden verzameld. Alle gegevens die worden opgeslagen worden voor 26 maanden opgeslagen.

Delen van persoonsgegevens met derden

SportAmerika verkoopt uw gegevens niet aan derden en verstrekt deze uitsluitend indien dit nodig is voor de uitvoering van onze overeenkomst met u of om te voldoen aan een wettelijke verplichting. Met bedrijven die uw gegevens verwerken in onze opdracht, sluiten wij een bewerkersovereenkomst om te zorgen voor eenzelfde niveau van beveiliging en vertrouwelijkheid van uw gegevens. SportAmerika blijft verantwoordelijk voor deze verwerkingen.

Cookies, of vergelijkbare technieken, die wij gebruiken

SportAmerika gebruikt functionele, analytische en tracking cookies. Een cookie is een klein tekstbestand dat bij het eerste bezoek aan deze website wordt opgeslagen in de browser van uw computer, tablet of smartphone. SportAmerika gebruikt cookies met een puur technische functionaliteit. Deze zorgen ervoor dat de website naar behoren werkt en dat bijvoorbeeld uw voorkeursinstellingen onthouden worden. Deze cookies worden ook gebruikt om de website goed te laten werken en deze te kunnen optimaliseren. Daarnaast plaatsen we cookies die uw surfgedrag bijhouden zodat we op maat gemaakte content en advertenties kunnen aanbieden.

Bij uw eerste bezoek aan onze website hebben wij u al geïnformeerd over deze cookies en toestemming gevraagd voor het plaatsen ervan

U kunt zich afmelden voor cookies door uw internetbrowser zo in te stellen dat deze geen cookies meer opslaat. Daarnaast kunt u ook alle informatie die eerder is opgeslagen via de instellingen van uw browser verwijderen.

Zie voor een toelichting: https://veiliginternetten.nl/themes/situatie/cookies-wat-zijn-het-en-wat-doe-ik-ermee/

Op deze website worden ook cookies geplaatst door derden. Dit zijn bijvoorbeeld adverteerders en/of de sociale media-bedrijven. Hieronder een overzicht:

Cookie: Googly Analytics

Naam: _utma

Functie: Analytische cookie die websitebezoek meet

Bewaartermijn: 2 jaar

Gegevens inzien, aanpassen of verwijderen

U heeft het recht om uw persoonsgegevens in te zien, te corrigeren of te verwijderen. Daarnaast heeft u het recht om uw eventuele toestemming voor de gegevensverwerking in te trekken of bezwaar te maken tegen de verwerking van uw persoonsgegevens door SportAmerika en heeft u het recht op gegevensoverdraagbaarheid. Dat betekent dat u bij ons een verzoek kunt indienen om de persoonsgegevens die wij van u beschikken in een computerbestand naar u of een ander, door u genoemde organisatie, te sturen.

U kunt een verzoek tot inzage, correctie, verwijdering, gegevensoverdraging van uw persoonsgegevens of verzoek tot intrekking van uw toestemming of bezwaar op de verwerking van uw persoonsgegevens sturen naar gdpr@fcafkicken.nl.

Om er zeker van te zijn dat het verzoek tot inzage door u is gedaan, vragen wij u een kopie van uw identiteitsbewijs met het verzoek mee te sturen. Maak in deze kopie uw pasfoto, MRZ (machine readable zone, de strook met nummers onderaan het paspoort), paspoortnummer en Burgerservicenummer (BSN) zwart. Dit ter bescherming van uw privacy. We reageren zo snel mogelijk, maar binnen vier weken, op uw verzoek.

SportAmerika wil u er tevens op wijzen dat u de mogelijkheid heeft om een klacht in te dienen bij de nationale toezichthouder, de Autoriteit Persoonsgegevens. Dat kan via de volgende link: https://autoriteitpersoonsgegevens.nl/nl/contact-met-de-autoriteit-persoonsgegevens/tip-ons

Hoe wij persoonsgegevens beveiligen

SportAmerika neemt de bescherming van uw gegevens serieus en neemt passende maatregelen om misbruik, verlies, onbevoegde toegang, ongewenste openbaarmaking en ongeoorloofde wijziging tegen te gaan. Als u de indruk heeft dat uw gegevens niet goed beveiligd zijn of er aanwijzingen zijn van misbruik, neem dan contact op met onze klantenservice of via gdpr@fcafkicken.nl

Trade Deadline: Drummond naar Cleveland, Russell en Wiggins switchen

Lars Leeftink
-
0


Zoals altijd was de NBA Trade Deadline gisterenavond (6 februari 2020) weer gekkenhuis. De ene naar de andere trade vloog je om de oren. Trades die van tevoren al redelijk voorspelbaar waren (Russell, Morris, Iguodala), maar ook trades die uit het niets kwamen (Drummond, Capela). Woj bleef op Twitter zoals we van hem gewend zijn de hele avond met de ene naar de andere bom komen. Om dan het overzicht te houden is het handig om alles eens op een rijtje te zetten. En laten we dat in dit artikel nou net van plan zijn.

PISTONS VERRASSEN: DRUMMOND NAAR DE CAVALIERS

We beginnen met de trade die het meeste stof deed opwaaien. Andre Drummond zou (net zoals Derrick Rose) niet meer getrade gaan worden en zou de rest van het seizoen in het shirt van de Pistons te zien zijn. Amper een paar uur later, ongeveer een uur voor het verstrijken van de deadline, bleken dit allemaal fabeltjes te zijn. Drummond werd getrade. Nou zorgt dit feit op zich niet voor zoveel commotie. Het feit dat het de Cleveland Cavaliers waren die met hem aan de haal gingen zorgde er echter voor dat iedereen met de mond vol tanden stond. Inclusief Drummond. En als klap op de vuurpijl was dat wat de Pistons terugkeren alles behalve indrukwekkend te noemen.

DE TRADE

De Cavaliers wisten Drummond (1 jaar, $27 mil en $28.5 mil spelersoptie voor volgend seizoen) namelijk binnen te halen in ruil voor Brandon Knight (1 jaar $15.6 mil), John Henson (1 jaar, $8.7 mil) en de Cavaliers of de Warriors 2023 second-round pick (de minst waardevolle van de twee). Knight en Henson gaan in Detroit waarschijnlijk een kleine tot geen rol van betekenis spelen en waren alleen interessant vanwege hun aflopende contracten. Voor Detroit is dit simpelweg een manier om de salariskosten flink te verlagen en niet het risico te lopen dat Andre Drummond deze zomer zijn spelersoptie van $28.5 miljoen zou activeren. De grote vraag voor Cleveland is dus ook of Drummond dit als Cavalier wel gaat doen. Voor Tristan Thompson is deze trade in ieder geval funest. Zijn speeltijd zal een stuk naar beneden gaan. En Drummond zelf? Die was alles behalve happy met de manier van communiceren.

WIGGINS EN RUSSELL WISSELEN VAN TEAM

Eigenlijk was de toekomst van D’Angelo Russell (4 jaar, $30 mil per seizoen) in Californië al sinds zijn trade van de Nets naar de Warriors onderwerp van gesprek. Iedereen ging er vanuit dat Russell op een gegeven moment getrade zou worden. En zo geschiedde.

DE TRADE

Nadat de Timberwolves hun twee starters op point guard al getrade hadden (Jeff Teague naar de Hawks en Shabazz Napier naar de Nuggets) had de ploeg uit Minnesota een point guard nodig. En Russell was beschikbaar. De Timberwolves moesten er vanwege het pittige contract van Russell wel Andrew Wiggins (4 jaar, $30 mil per seizoen) voor opgeven. Daardoor was de trade financieel gezien alweer gelijkwaardig. Maar dit was niet de hele trade. De Timberwolves kregen naast Russell ook Omari Spellman (4 jaar, $3 mil per seizoen) en Jacob Evans (4 jaar, $3 mil per seizoen) naar hun toegeworpen. Twee rookies met nog twee jaar contract en daarna een teamopties voor nog twee jaar. De Warriors kregen picks: de Timberwolves 2021 first-round pick (top 3 protected) en de 2021 second-round pick.


De ploeg uit Minnesota heeft zo zijn nieuwe point guard om samen met Karl-Anthony Towns het team te leiden. Hoe groot de rol van Spellman en Evans zal zijn is nog even afwachten. De Warriors blijven picks verzamelen en hebben daarnaast met Wiggins een speler die samen met de straks van blessures terugkerende Stephen Curry en Klay Thompson een ijzersterk trio kan gaan vormen. Het is echter ook mogelijk dat Wiggins volgend seizoen (of deze zomer al) hetzelfde gaat overkomen als Russell. De tijd zal het leren.

MARCUS MORRIS VERSTERKT CLIPPERS

Marcus Morris zou vertrekken, Marcus Morris zou blijven, Marcus Morris zou vertrekken, Marcus Morris zou blijven. Zo ging het de afgelopen weken eigenlijk continu als er geroddeld werd over de toekomst van Marcus Morris (1 jaar, $15 mil). Afgelopen zomer besloten de Knicks de ervaren small forward naar New York te halen in de hoop hem voor de deadline voor wat waarde te kunnen traden. Uiteindelijk gebeurde dit tijdens de laatste uren van de deadline.

DE TRADE

De Clippers besloten dat zij op small forward/power forward nog wel wat scorend vermogen konden gebruiken. Iemand die de last van de schouders van spelers als Lou Williams, Paul George en Kawhi Leonard kon halen. En dat is precies wat Marcus Morris kan. Morris speelt momenteel zijn beste seizoen met prima gemiddeldes: 19.6 PPG, 5.4 RPG, 44% FG en 44% 3PT. Wat moesten de Clippers naar New York sturen om Morris binnen te halen? Maurice Harkless (1 jaar, $11 mil), een 2020 first-round pick, de Pistons 2021 second-round pick, het swappen van first-round picks met de Knicks en de draft rechten van Issuf Sanon. Daarnaast vertrok Jerome Robinson (4 jaar, $3 mil per seizoen) naar de Wizards als onderdeel van de trade.
De Clippers versterken hiermee hun al zo sterke selectie en Morris krijgt zo de kans om een ring te winnen. De Knicks krijgen met Harkless een aflopend contract (financieel dus aantrekkelijk) en behoorlijk veel picks terug voor de prestaties van Morris. En de Wizards hebben met Jerome Robinson een vervanger voor de vertrokken Isaiah Thomas (getrade naar de Clippers als onderdeel van deze trade, maar gereleased). Iedereen tevreden. Behalve Thomas waarschijnlijk.

HEAT VERWELKOMEN ANDRE IGUODALA

Dillon Brooks en Ja Morant hadden al duidelijk gemaakt dat Andre Iguodala (1 jaar, $17 mil) niet bepaald meer welkom was in Memphis. Sinds hij afgelopen zomer door de Warriors werd getrade naar de Grizzlies (om de D’Angelo Russell trade mogelijk te maken) heeft hij geen minuut op het veld gestaan. Iguodala was al vanaf het moment dat hij van de trade hoorde van plan om te vertrekken. Hij wil strijden om kampioenschappen. En na gisterenavond kan hij samen met de Grizzlies opgelucht ademhalen: het probleem is opgelost.

DE TRADE

De Miami Heat besloten de redder in nood te zijn van beide partijen. Daar moesten ze echter wel Justise Winslow (3 jaar, $ 13 mil per seizoen) voor opgeven. Het heden is voor de ploeg uit Miami nu echter belangrijker dan de toekomst, want de Heat zijn plotseling een titelkandidaat. Er waren echter nog meer spelers betrokken bij deze trade. De Heat hebben namelijk ook Jae Crowder (1 jaar, $7.8 mil) en Solomon Hill (1 jaar, $12.7 mil) tot hun beschikking gekregen. Crowder zal vanaf de bank een belangrijke rol gaan spelen, voor Hill is die kans is stuk kleiner.
Wat hielden de Grizzlies dan over aan deze trade? Naast Justise Winslow speelt ook Gorgui Dieng (2 jaar $17 mil per seizoen) vanaf nu in het shirt van de Grizzlies. Dion Waiters (2 jaar, $12.5 mil per seizoen) was ook onderdeel van de trade, maar hij gaat door de Grizzlies uit zijn contract gekocht worden. Tot slot waren ook de Timberwolves onderdeel van deze trade. Zij hengelden namelijk James Johnson (1 jaar, $15 mil mer $15.8 spelersoptie) binnen om de financiën werkende te maken.


De Heat voegen richting de playoffs ervaring en defense (Iguodala en Crowder) toe aan hun team, de Grizzlies hebben met Justise Winslow een speler om mee verder te bouwen en zijn daarnaast een lastpost kwijt. Eind goed, al goed.

OVERIGE TRADES

In de Eastern Conference recap van eerder deze week is de trade van Clint Capela al uitgebreid besproken. Hierbij nog even de feiten:

  • Houston ontvangt: Robert Covington, Jordan Bell, 2024 2nd Round Pick van Golden State (allen van Minnesota).
  • Minnesota ontvangt: Malik Beasley, Jarred Vanderbilt, Juancho Hernangomez (allen van Denver), Evan Turner en 2020 1st Round Pick van Brooklyn (beide van Atlanta).
  • Atlanta ontvangt: Clint Capela, Nenê (beiden van Houston)
  • Denver ontvangt: Gerald Green, 2020 1st Round Pick van Houston (beide van Houston), Keita Bates-Diop, Shabazz Napier, Noah Vonleh (allen van Minnesota)

Shabazz Napier is inmiddels getrade naar de Washington Wizards in ruil voor Jordan McRae. Nene speelt ook niet meer bij de Hawks, want hij is inmiddels gereleased. Tot slot heeft ook Jordan Bell inmiddels een ander team. Hij werd door de Rockets getrade naar de Grizzlies in ruil voor Bruon Caboclo en het swappen van een 2023 second-round pick. Een drukke periode dus voor Bell.

Overige trades

  • Dewayne Dedmon naar de Hawks samen met de Rockets 2020 second-round pick en de Heat 2021 second-round pick voor Jabari Parker en Alex Len (naar de Kings)
  • Sixers halen Alec Burks en Glenn Robinson III om hun shooting-opties te verbeteren. Dit doen ze in ruil voor de Mavericks 2020 second-round pick, de Nuggets 2021 second-round pick en de Raptors 2022 second-round pick (allemaal naar de Warriors).
  • Magic halen James Ennis in ruil voor een Lakers 2020 second round pick (gaat naar de Magic).
  • Trail Blazers sturen Skal Labiussiere en cash ($1.8 mil) naar de Hawks in ruil voor een Hawks 2024 second-round pick.
  • Clippers sturen Derrick Walton Jr en cash ($1.3 mil) naar de Hawks in ruil voor een Hawks 2022 second-round pick (top-55 protected.

Daarnaast werden er ook nog wat spelers gewaived vlak na de Trade Deadline: Trey Burke (76ers), Tim Frazier (Pistons), Amile Jefferson (Magic), Derrick Walton Jr (Hawks)

(Top/Cover Photo: AP Photo/Carlos Osorio)

 
 

NHL weekly: de Battle is terug en de (on)zin van een trainerswissel

Hans Mulder
-
0

John Hynes zat niet lang zonder werk na zijn ontslag in New Jersey. Hij moet de Predators weer aan de praat krijgen, maar lukt hem dat? (photo: Julio Cortez/AP Photo)

Een oude rivalry is weer in ere hersteld. Olie en vuur gaan slecht samen en dat geldt dit seizoen zeker ook voor de Edmonton Oilers en de Calgary Flames. Bij SportAmerika leggen we de netelige situatie even uit. Al zeven clubs namen dit seizoen afscheid van hun coach. Heeft het ontslag een positief effect of houdt het allemaal nog steeds niet over? In de nieuwsberichten vinden we Daniel Sprong en Alex Ovechkin terug, maar Ovi mag ook zeker niet ontbreken in de Top 5.

BATTLE OF ALBERTA LEEFT WEER

Je hebt de Canadiens tegen de Bruins of de Flyers tegen de Penguins. De laatste jaren gunnen de Sharks en de Golden Knights elkaar het licht in de ogen ook al niet. De NHL staat bol van de mooie rivalries, maar één van de mooiste is vorige maand nieuw leven ingeblazen. Halverwege de jaren tachtig ontstond er een prachtige stammenstrijd tussen de Calgary Flames en de Edmonton Oilers. In de loop van deze eeuw doofde het vuur een beetje, maar nu brandt het weer volop. Natuurlijk spelen de resultaten een rol, maar ook Matthew Tkachuk en Zack Kassian laten zich gelden. Afgelopen weekend besloten de goalies zelfs met elkaar op de vuist te gaan!

EEN STUKJE HISTORIE

In 1979 werd de National Hockey League uitgebreid. De bond besloot een nieuwe franchise te stichten in de Canadese provincie Alberta en de Edmonton Oilers zagen voor het eerst het levenslicht. Een jaar later kreeg die provincie er nog een franchise bij. De Flames vertrokken uit Atlanta en vonden in Calgary hun nieuwe domicilie. Mede dankzij ene Wayne Gretzky hadden de Oilers hun draai al snel gevonden in de league en in Calgary hadden ze maar genoegen te nemen met de kruimels. De twee clubs ontpopten zich echter tot de twee beste in de toenmalige Smythe Division en een rivalry was geboren. Tandenknarsend keken ze in Calgary toe hoe de Oilers de ene na de andere Cup wonnen. In ’89 konden de Flames eindelijk juichen. Zij wonnen hun eerste en tot nu toe enige Stanley Cup door de Canadiens te verslaan in de finale.


Edmonton mag dan de Cups hebben, maar het zijn de Flames die tijdens de Battle het vaakst als winnaar (135-122-19) van het ijs stapten. De teams kwamen elkaar vijf keer tegen in de play-offs, maar in 1991 voor het laatst. Het was toen vijf jaar geleden dat Steve Smith van de Oilers door een eigen goal in Game 7 de serie in het voordeel van de Flames besliste. In ’88 begonnen diezelfde Flames als topfavoriet, maar waren het de Oilers die met een sweep de serie wonnen en uiteindelijk zelfs de titel pakten. In 1990 volgde nog een titel en daarmee volgden ze de Flames dus op. Het was de laatste keer dat Lord Stanley’s Cup naar Alberta kwam. In 2004 was Calgary dichtbij en twee jaar later ging het ook voor de Oilers mis in de finale.

BACK IN BUSINESS

De laatste jaren was het behelpen in Alberta. Door de opkomst van met name de teams uit Californië liepen zowel de Flames als de Oilers de play-offs nogal eens mis en dat had een negatieve weerslag op de Battle. Door de komst van spelers als Johnny Gaudreau in Calgary en natuurlijk Connor McDavid in Edmonton valt er de laatste tijd weer wat te genieten in Alberta. Dit seizoen likken de fans in elk geval hun vingers weer af bij de Battle of Alberta.
Op 11 januari daagde Tkachuk tegenstander Kassian uit en dat kwam de laatste op een misconduct te staan. Wat Matthew Tkachuk op dat moment waarschijnlijk niet vermoedde, is dat hij met zijn acties nieuw leven in een oude rivalry heeft geblazen. Afgelopen zaterdag stonden de teams opnieuw tegenover elkaar en wederom liepen de gemoederen hoog op. Voormalig Flame Mike Smith zocht Cam Talbot op in de eerste goalie fight sinds 2013 (Ryan Miller van de Sabres tegen Jonathan Bernier van de Leafs).

De kemphanen kwamen elkaar al vier keer tegen en drie keer mochten de Flames juichen. McDavid en de Oilers zegevierden in de voorlopig laatste Battle. Edmonton won zaterdag met 8-3 en de teams verdeelden samen ruim 100 strafminuten. Dat deze rivaliteit weer is gaan leven, is niet alleen aan Kassian, Tkachuk, Talbot of Smith te danken. Beide clubs doen serieus mee in de Pacific en kunnen alle punten goed gebruiken. Dat ze daarmee hun aartsrivaal ook nog eens in de weg kunnen zitten, is alleen maar meegenomen. Nog één keer treffen ze elkaar dit seizoen. Op 4 april ontvangt Calgary de vijand in het Scotiabank Saddledome in wat de laatste wedstrijd van het reguliere seizoen is.

GESLAAGD ONTSLAG?

Zeven clubs namen, om uiteenlopende redenen, dit seizoen al afscheid van de coach. De Toronto Maple Leafs brachten de sneeuwbal eind november aan het rollen en Las Vegas was de laatste halte halverwege januari. Voorlopig dan. Zijn de clubs iets opgeschoten met de trainerswissel of gaat het zelfs nog slechter als daarvoor? We duiken deze week in de wereld van het beoogde schokeffect en al snel wordt duidelijk dat dit bij sommige teams wel degelijk werkt.

VERSCHILLENDE REDENEN, WISSELEND SUCCES

Eén blik op het record van de Leafs leert ons dat ze in Toronto wel degelijk baat hadden bij het ontslag van Mike Babcock. De chemie ontbrak tussen de ervaren coach en zijn overwegend jonge spelersgroep en onder Sheldon Keefe zijn de Leafs vooral veel meer gaan scoren. En dan volgen de overwinningen als vanzelf. Verloren de Leafs onder Babcock 14 van hun eerste 23 duels, Keefe heeft een prima record van 19-9-3. Dat een nieuwe coach geen garantie op succes is, bewijzen ze in New Jersey. Begin december kreeg John Hynes (9-13-4) zijn congé en mocht Alain Nasreddine (9-11-6) het stokje overnemen. Nog altijd vliegen de tegengoals de Devils om de oren. Daar kan zelfs de terugkeer van Corey Schneider niets aan veranderen. De manschappen van Nasreddine staan stijf onderaan in de Metropolitan en kunnen zich maar het beste richten op volgend seizoen.


Babcock werd ontslagen tijdens een 6-game losing streak. Hynes kreeg de zak vanwege tegenvallende resultaten, maar er waren ook coaches die sneuvelden vanwege hun gedrag. Bill Peters was de eerste. De coach die de Calgary Flames vorig seizoen nog naar de divisietitel leidde, werd beticht van racisme en wangedrag. Dit gebeurde weliswaar niet tijdens zijn verblijf in Calgary, maar de signalen waren dusdanig sterk dat hij zijn biezen pakte. De Flames noteerden op dat moment een 12-12-4 record en waren slechts bij vlagen de ploeg die vorig jaar de Pacific domineerde. Onder opvolger Geoff Ward wordt er nog altijd niet overdreven vaak gescoord, maar gewonnen wordt er wel. Ward (15-9-2) leidde de Flames terug naar de top van de divisie en Johnny Gaudreau en de zijnen hebben plaatsing voor de play-offs weer helemaal in eigen hand.

THE ENEMY OF MY ENEMY IS MY FRIEND

Ondanks het vertrek van de captain (Joe Pavelski) en wat goede waterdragers (Gustav Nyquist en Joonas Donskoi) waren de verwachtingen toch weer hooggespannen in San Jose. Toegegeven, de Sharks beschikken nog altijd over een goed roster, maar Peter DeBoer (15-16-2) kreeg het geheel simpelweg niet aan de praat. Voor het tweede jaar op rij presteert goalie Martin Jones ondermaats en door het contract van Erik Karlsson ($ 11 miljoen per jaar) kreeg GM Doug Wilson het niet voor elkaar om scorend vermogen naar Silicon Valley te halen. Depth scoring was en is ver te zoeken en in december volgde het onvermijdelijke ontslag. Onder voormalig assistent Bob Boughner (8-11-2) hebben de Sharks het defensief (mede dankzij een opgebloeide Aaron Dell) wat beter voor elkaar, maar na de blessures van Logan Couture en Tomas Hertl zal zelfs de grootste optimist in de Bay Area niet meer in de play-offs geloven.


Peter DeBoer kreeg geen tijd om zitvlees te kweken. Ruim een maand na zijn ontslag kon hij alweer aan de bak voor een nieuwe werkgever. En dat is een erg opmerkelijke. De Sharks en de Golden Knights haten elkaar, maar laat Las Vegas nou net de nieuwe bestemming van DeBoer zijn. Bijna vanuit het niets knikkerden de Golden Knights coach Gerard Gallant (24-19-6) op de keien. Gallant leidde de splinternieuwe franchise in het eerst jaar naar de Stanley Cup Final. In een meeslepende serie vonden zijn Knights vorig jaar hun Waterloo in de eerste ronde. Tegenstander? De Sharks van Peter DeBoer. Gerard Gallant zag de Knights dit seizoen wisselvallig presteren en kon niet altijd bouwen op Marc-André Fleury. Die wisselvalligheid kostte hem uiteindelijk de kop. De organisatie was van mening dat hij niet het maximale uit de groep haalde. DeBoer noteert voorlopig een winning record: 3-2-1.

GEDRAG BREEKT MONTY OP, PREDS GRIJPEN IN

In december knetterde het ook even in Big D. De Dallas Stars kenden een waardeloze seizoensstart (1-7-1)en het wachten was eigenlijk op het ontslag van Jim Montgomery. Dat ontslag kwam er ook, maar op een moment dat niemand het meer verwachtte. Onder leiding van Monty (18-11-3) hadden de Stars zich hersteld en alles leek in de plooi te vallen voor de coach. Montgomery gooide echter zijn eigen glazen in. Zonder in detail te treden, wees de organisatie naar onwenselijk gedrag dat de aanleiding voor zijn ontslag zou zijn. Pas later werd duidelijk dat Montgomery kampte met een drankprobleem en inmiddels in een afkickkliniek zit. Opvolger Rick Bowness (18-11-3) was al werkzaam in de organisatie als assistent, maar werd na het vertrek van Montgomery bevorderd. Onder de 65-jarige Bowness gaan de Stars verder met waar ze mee bezig waren: winnen en vooral erg goed verdedigen.


Ook in Nashville vonden ze het tijd voor een frisse wind. Met 9-4-2 begonnen de Predators onder Peter Laviolette nog best goed aan het seizoen, maar langzaam maar zeker zakte de ploeg weg in de Central. Net als in Vegas en San Jose gaan ook in Nashville de goalies niet vrijuit. Laviolette had in Pekka Rinne altijd een betrouwbare sluitpost, maar met 3.01 GAA is de Fin bezig aan een teleurstellend seizoen. Backup Juuse Saros tikt zelfs de 3.17 GAA aan. Halverwege het seizoen, na een nederlaag tegen de Ducks, viel toch wel verrassend het doek voor de man die de Predators in 2017 nog naar de Stanley Cup Final leidde. Zijn opvolger was snel gevonden. John Hynes (6-5-0) mag zich bij de Preds revancheren voor zijn ontslag in New Jersey, maar dit gaat nog niet zoals gewenst. De achterstand op de clubs voor hen is alleen maar opgelopen.

TOP 5 OF THE WEEK

Nikita Kucherov, Alex Ovechkin en Jack Eichel zijn vaste klanten in deze rubriek. Kucherov toonde deze week aan over een dodelijke backhand te beschikken, Ovechkin rijgt de milestones aaneen en Eichel probeert bijna in zijn uppie de Sabres op koers voor de play-offs te houden. Kevin Labanc komen we hier ook af en toe wel tegen, maar zijn goal werd ingeleid door een nog altijd actieve legende. Tot slot is Mark Pysyk de vreemde eend in de bijt. Vanuit het niets mocht hij deze week opeens een hattrick bijschrijven.

NIKITA KUCHEROV vs ANAHEIM DUCKS


Ze moesten even op gang komen, maar de motor van de Tampa Bay Lightning draait inmiddels op volle toeren. Dit geldt ook voor Nikita Kucherov. De Rus opende het seizoen met “slechts” vier goals in de eerste maand, maar in januari was de Rus weer helemaal zichzelf. Tampa Bay speelde 13 wedstrijden in die maand en Kucherov was goed voor 10 goals en 9 assists. Op bezoek in Anaheim nam de winger met een prachtige treffer de 4-2 voor zijn rekening. Voor de Lightning was het de 14e overwinning in 17 wedstrijden. Andrei Vasilevkiy vinkte een mijlpaal af door zijn 150e wedstrijd in de NHL te winnen. De Ducks zouden uiteindelijk met 4-3 worden verslagen.

ALEX OVECHKIN vs OTTAWA SENATORS


Nee, hij heeft ze wel eens mooier gemaakt maar toch zal Alex Ovechkin deze empty-netter niet snel vergeten. Zijn eerste goal tegen de Senators bracht hem vrijdag op gelijke hoogte met de legendarische Mark Messier. De tweede treffer van Ovi hielp The Great Eight naar de achtste plek op de all-tim topscorerslijst in de NHL. De laatste weken passeerde Ovechkin een paar grote spelers op die lijst. Met z’n twee goals tegen Ottawa kwam de Rus op 11 treffers in z’n laatste vijf wedstrijden. Dankzij die tussensprint passeerde hij in korte tijd Teemu Selanne, Mario Lemieux, Steve Yzerman en Mark Messier op de topscorerslijst. De volgende op de lijst is Mike Gartner. Tussen 1979 en 1998 kwam de voormalig speler van onder andere de Leafs, Rangers en de North Stars tot 708 goals. Wie anders dan Wayne Gretzky voert de lijst aan. The Great One vond 894 keer het net.

JACK EICHEL vs COLUMBUS BLUE JACKETS


De gamewinner tegen de Blue Jackets is typerend voor het seizoen van Jack Eichel. En in zekere zin ook voor dat van de Buffalo Sabres. Eigenlijk komt het erop neer dat de captain ’t helemaal alleen moet doen. Victor Olofsson, één van zijn adjudanten, staat al een paar weken buitenspel met een enkelblessure en is slechts één van de vele namen op de lijst met blessures. Voor de Sabres wordt het praktisch onmogelijk om de play-offs nog te halen, maar desondanks kunnen ze nog altijd bouwen op hun captain. Jack Eichel brak voor het eerst in zijn loopbaan de barrière van 30 doelpunten en is in zijn eentje verantwoordelijk voor ruim 20% van de goals. Met deze treffer bracht hij z’n totaal op 31 en de eerstvolgende op de lijst, Sam Reinhart, heeft er 18.

MARK PYSYK vs TORONTO MAPLE LEAFS


Best mogelijk dat je bij het horen van de naam Mark Pysyk niet direct aan deze rubriek denkt. De blueliner zelf had er waarschijnlijk ook niet op gerekend. Toch was Pysyk afgelopen maandag met drie goals ontzettend belangrijk voor zijn Panthers. De 28-jarige Canadees had 399 wedstrijden nodig voor zijn eerste hattrick in de league en heeft nu al bijna evenveel goals (7) als in de laatste drie seizoenen samen (8). De Panthers moesten het in de belangrijke uitwedstrijd tegen de Leafs doen zonder de geblesseerde Aleksander Barkov. In een rechtstreeks duel om de derde plaats in de Atlantic kwamen de Panthers echter als winnaar bovendrijven. De Maple Leafs namen in de derde periode een 3-1 voorsprong, maar de bezoekers uit Florida stapten uiteindelijk met een 5-3 zege van het ijs.

KEVIN LABANC vs CALGARY FLAMES


Kevin Labanc maakt hem hier knap af met zijn backhand, maar we vestigen toch vooral even de aandacht op de assist. Die komt namelijk van de stick van Joe Thornton, die daarmee zijn 1500e punt in de NHL noteerde. De 40-jarige center behoort nu tot een select groepje van slechts 14 spelers met minimaal 1500 punten. Thornton had 1620 wedstrijden nodig voor deze knappe milestone en miste de laatste jaren ook nog eens de nodige duels vanwege twee zware knieblessures. Om een plaats op te schuiven op de all-time topscorerslijst zal Jumbo er nog zeker een seizoen aan vast moeten plakken. Paul Coffey staat op de 13e plek en noteerde tijdens z’n loopbaan 1531 punten. Thornton en de Sharks wonnen dinsdag met 3-1 in Calgary en gezien alle personele problemen is dat een puike prestatie.

NIEUWS

DE WET VAN MURPHY IN SAN JOSE

  • Er blijft de San Jose Sharks weinig bespaard dit seizoen. De resultaten zijn ronduit slecht en twee van hun beste aanvallers zitten in de lappenmand. Logan Couture is al sinds begin januari out met een enkelblessure. In de laatste dagen van die maand liep ook Tomas Hertl een zware blessure op. In de wedstrijd tegen de Vancouver Canucks kwam de Tsjech op een vervelende manier in aanraking met de boarding. Tussen twee periodes in probeerde de All-Star het nog wel even, maar al snel bleek het niet te gaan. Hertl blijkt zijn banden in de knie gescheurd te hebben en zal de rest van het seizoen moeten toekijken. Helaas is het niet de eerste keer dat Hertl kampt met een zware knieblessure. In december 2013 en in de Stanley Cup Final in 2016 speelde de knie hem ook parten, al ging het toen om de rechterknie.

SPRONG TERUG IN ANAHEIM

  • Daniel Sprong is weer terug in Anaheim. De Amsterdammer speelde afgelopen weekend nog twee wedstrijden voor de San Diego Gulls in de AHL, maar mocht zich daarna weer melden bij de hoofdmacht. Met de Gulls won Sprong vrijdag thuis met 5-3 van de San Jose Barracuda. Punten scoorde onze landgenoot niet, maar dit veranderde een dag later tegen de Ontario Reign. In de eerste periode gaf hij de assist waaruit Blake Pietila kon scoren. In de derde periode stond Sprong zelf aan het einde van de aanval. Met zijn negende van het seizoen (in de AHL) zette hij San Diego op een 4-3 voorsprong. Dit mocht echter niet baten, want de ploeg ging in OT met 5-4 onderuit. Eenmaal terug bij de Ducks was Sprong dinsdag tegen de Senators (3-2 winst) een healthy scratch.

OVECHKIN NADERT MAGISCHE GRENS

  • Dat Alex Ovechkin opnieuw de grens van 40 goals heeft doorbroken, is al geen nieuws meer. Dat de Rus tegen de LA Kings tekende voor alweer zijn 28e hattrick (één daarvan in het postseason) in zijn loopbaan wekt ook nauwelijks nog verbazing. Zelfs van zijn 14 goals in de laatste zeven wedstrijden kijken we al niet meer op. Zijn hattrick tegen de Kings brengt The Great Eight echter wel erg dichtbij een magisch getal. Slechts zeven spelers in de geschiedenis van de NHL wisten de grens van 700 goals te bereiken en Ovechkin staat op het punt de achtste te worden. Daarvoor heeft hij nog twee goals nodig. Aanstaande zaterdag spelen de Capitals tegen de Flyers. Het is dan 8 februari en dat zou voor The Great Eight een prachtige datum zijn om als achtste speler in de historie tot 700 goals te komen.

LEAFS EN KINGS DOEN ZAKEN

  • Met Frederik Andersen (sv% .910) in de lappenmand moest Michael Hutchinson zijn kans pakken. Helaas voor de backup liep het allemaal iets anders. Hutchinson speelde tegen Florida (3-5 nederlaag) en de Rangers (3-5 nederlaag) erg matig en GM Kyle Dubas besloot woensdag in actie te komen. Hij wist Jack Campbell (sv% .900) van de LA Kings te strikken en met de goalie komt ook winger Kyle Clifford over uit Californië. Met Campbell hoopt Dubas een goede backup in huis te halen en de 29-jarige Clifford kan voor wat ervaring en depth scoring zorgen. In ruil voor dit duo geven de Leafs twee draft picks en Trevor Moore op.

Cover Photo: Christopher Hanewinckel/USA TODAY Sports

Vier team trade brengt Capela naar Atlanta, 76ers blijven maar verliezen

Thijs Verkuil
-
0


Het NBA-seizoen 2019-20 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en we blikken vooruit op de aankomende week.

29 JANUARI-4 FEBRUARI

DE STAND

Atlantic Division:
1: Toronto Raptors (36-14), 2: Boston Celtics (34-15), 3: Philadelphia 76ers (31-20), 4: Brooklyn Nets (22-27), 5: New York Knicks (15-36).
Central Division:
1: Milwaukee Bucks (43-7), 2: Indiana Pacers (31-19), 3: Chicago Bulls (19-33), 4: Detroit Pistons (18-34), 5: Cleveland Cavaliers (13-38).
Southeast Division:
1: Miami Heat (34-15), 2: Orlando Magic (22-28), 3: Washington Wizards (17-32), 4: Charlotte Hornets (16-35), 5: Atlanta Hawks (13-38).

IN DE SPOTLIGHTS

HAWKS KRIJGEN CLINT CAPELA IN VIER TEAM-TRADE

Al enkele dagen lang zong het gerucht rond dat de Houston Rockets probeerde Robert Covington naar Houston te halen, in ruil voor Clint Capela. Na veel ingewikkelde constructies is er uiteindelijk een trade van vier teams uit ontstaan, waarin Covington naar Houston gaat en Clint Capela naar Atlanta.
De vier teams die deelnamen aan de trade waren de Houston Rockets, Minnesota Timberwolves, Atlanta Hawks en Denver Nuggets. De volledige trade ziet er als volgt uit:

  • Houston ontvangt: Robert Covington, Jordan Bell, 2024 2nd Round Pick van Golden State (allen van Minnesota).
  • Minnesota ontvangt: Malik Beasley, Jarred Vanderbilt, Juancho Hernangomez (allen van Denver), Evan Turner en 2020 1st Round Pick van Brooklyn (beide van Atlanta).
  • Atlanta ontvangt: Clint Capela, Nenê (beiden van Houston)
  • Denver ontvangt: Gerald Green, 2020 1st Round Pick van Houston (beide van Houston), Keita Bates-Diop, Shabazz Napier, Noah Vonleh (allen van Minnesota).

De trade is een ware stoelendans en zal mogelijk niet direct invloed hebben op de teams. De Rockets hebben momenteel naast Isaiah Hartenstein en Tyson Chandler geen centers meer. Met Jordan Bell komt er wel een center bij, maar alledrie lijken niet van het kaliber te zijn om ook in een playoff-wedstrijd het tegen bijvoorbeeld Rudy Gobert of Nikola Jokic op te nemen. Een volgende trade is de komende twee dagen dan ook zeker niet uitgesloten. De Hawks hebben met Capela een zeer sterke center gekregen, tegen een lage prijs. Evan Turner speelde weinig minuten en de pick van de Brooklyn Nets zou hoogstwaarschijnlijk uitkomen rond de 16e plaats.

NUGGETS EN WOLVES

Denver en Minnesota geven beide veel spelers op en krijgen ook veel spelers terug. Meer dan rotatiespelers zullen het niet worden en bijna allemaal hebben ze aflopende contracten (restricted of unrestricted). Het zijn dus vooral moves met het oog op de financiele situatie en misschien wel komende zomer. Beide teams (vooral de Nuggets) zijn volop in de race voor de playoffs, maar maken zich met deze trade daar wel ready voor.

BROOKLYN NETS WINNEN BELANGRIJKE WEDSTRIJDEN

De Brooklyn Nets hebben een succesvolle week achter de rug. De Nets speelden onder andere tegen de Detroit Pistons en Chicago Bulls. Deze wedstrijden kunnen een belangrijke invloed hebben op de uiteindelijke playoff-plekken en waren dus zeer belangrijk. De Nets wonnen uiteindelijk beide wedstrijden en er werd ondertussen ook nog gewonnen van de Phoenix Suns. Enige smet op de week was de nederlaag tegen de Washington Wizards, waarin Kyrie Irving andermaal geblesseerd raakte.
De Nets kennen een zeer turbulent seizoen. De selectie is afgelopen zomer versterkt met onder Kevin Durant, Kyrie Irving en DeAndre Jordan, maar door veel blessures loopt het seizoen niet zoals gepland. De afgelopen wedstrijden leek coach Kenny Atkinson over een fitte selectie te beschikken. Irving scoorde maar liefst 54 punten tegen Chicago met een schotpercentage van ruim 82%. Enkel Michael Jordan en Wilt Chamberlain wisten in de gehele geschiedenis van de NBA meer dan 50+ te scoren en een hoger schotpercentage dan Irving te behalen. Echter raakte Irving in de wedstrijd tegen de Washington Wizards weer geblesseerd, nadat hij zijn knie verdraaide bij het pakken van een rebound. Irving is minimaal één week uitgeschakeld.
Door de zeges op Detroit en Chicago kunnen de Nets dit seizoen niet meer een negatief onderling resultaat behalen tegen deze teams. Bij een eventuele gelijke stand aan het eind van het seizoen wordt er gekeken naar het onderlinge resultaat. Een ding is nu in ieder geval zeker voor Brooklyn: zij kunnen niet meer het onderspit delven op onderling resultaat.

DE TEGENVALLERS

76ERS VERLIEZEN DRIEMAAL OP RIJ

De Philadelphia 76ers hebben een zeer slechte week afgesloten met een nederlaag tegen de Miami Heat. Na nederlagen tegen de Atlanta Hawks en Boston Celtics werd voor de derde keer op rij verloren. Sinds de terugkeer van Joël Embiid wisten de 76ers maar één van de vier gespeelde wedstrijden te winnen.
De eerste wedstrijd van de week, tegen de Atlanta Hawks, werd verloren met 117-127. Trae Young blonk uit bij Atlanta met 39 punten en 18 assists, maar de dertien gemiste vrij worpen deden de 76ers uiteindelijk de das om. De wedstrijden tegen de Boston Celtics en Miami Heat waren daarna een grotere teleurstelling voor de fans van de Sixers. Een schotpercentage van 36.9% leidde een nederlaag van 21 punten verschil in tegen de Celtics: 95-116. Twee dagen later werd er nog ruimer verloren van de Miami Heat: 106-137. De Sixers waren niet opgewassen tegen Jimmy Butler, die goed was voor 38 punten, 7 rebounds en 3 steals.

SPELER VAN DE WEEK

Bradley Beal is door SportAmerika verkozen tot de Eastern Conference speler van de week. De shooting guard van de Washington Wizards werd de afgelopen week niet gekozen tot All-Star, ondanks zijn fantastische statistieken. Deze week bevestigde Beal andermaal waarom dit niet terecht was. Beal behaalde gemiddeldes van 37 punten, 5.7 rebounds, 5.7 assists, 1.7 steals en 1.3 blocks. Daarnaast wonnen de Wizards twee van hun drie gespeelde wedstrijden.
In de met 107-121 gewonnen thuiswedstrijd tegen de Charlotte Hornets kende Beal een zeer sterke wedstrijd. De sterspeler van de Wizards was goed voor 34 punten, 9 rebounds, 9 assists en 6 rake driepunters. Daarnaast schoot Beal 14 van zijn 15 vrije worpen raak en had hij een plus/minus van 14, het exacte verschil in de einduitslag.

VOORUITBLIK

De aankomende week is een ongekend spektakel voor fans van de Eastern Conference. De zes topteams komen volop in actie. Maar liefst negen wedstrijden waarvoor je je wekker zou kunnen zetten of wakker voor zou blijven. Hier onder dan ook een klein programmaboekje.
Donderdag 6 februari:
Indiana Pacers – Toronto Raptors om 01:30 uur.
Miami Heat – Los Angeles Clippers om 04:00 uur.
Vrijdag 7 februari:
Philadelphia 76ers – Milwaukee Bucks om 02:00 uur.
Zaterdag 8 februari:
Toronto Raptors – Indiana Pacers om 02:00 uur.
Zondag 9 februari:
Brooklyn Nets – Toronto Raptors om 01:30 uur.
Maandag 10 februari:
New York Knicks – Atlanta Hawks om 00:00 uur met het mogelijke debuut van Clint Capela
Dinsdag 11 februari:
Brooklyn Nets – Indiana Pacers om 01:00 uur.
Woensdag 12 februari:
Los Angeles Clippers – Philadelphia 76ers om 01:00 uur.
Boston Celtics – Houston Rockets om 3:30 uur.

Top- en Coverfoto: Troy Taormina-USA TODAY Sports

1...393394395...805Pagina 394 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU