De Boston Red Sox hebben de kogel door de kerk geramd en aan alle speculatie een einde gemaakt. Voormalig MVP en sterspeler Mookie Betts is naar de Los Angeles Dodgers gestuurd in een trade tussen drie teams (Red Sox, Dodgers, Twins). Betts (27) draagt het laatste seizoen van zijn huidige contract dus het Dodger Blue. De outfielder hoeft niet alleen op het vliegtuig te stappen. Ook linkshandige werper David Price (34) verruilt Beantown voor Tinseltown. De Red Sox sturen naar verluidt ook nog de helft van het contract van de veteraan (een slordige $14,5 miljoen) mee naar Hollywood.
In ruil voor de twee sterren ontvangt Boston 24-jarige Dodgers-outfielder Alex Verdugo en 21-jarige Twins-pitcher Brusdar Graterol. Op hun beurt houden de Twinkies de 31-jarige Japanse werper Kenta Maeda over aan het avontuur. Na overeenkomst maakten de Dodgers direct nog een tweede trade. De club stuurde outfielder Joc Pederson naar stadgenoot Angels in ruil voor Luis Rengifo, om zo onder de luxury tax uit te komen en een plek in de line-up te maken voor Betts.
DODGERS TOPFAVORIET VOOR TITEL
Met de trade voor één van de beste outfielders in baseball positioneren de Dodgers zich met stip als titelkandidaat. De ploeg die al jaren een gevaarlijke outsider of één van de favorieten is, beschikt nu waarschijnlijk over de beste lineup van alle 30 teams. Met alle respect voor de titelverdedigers uit Washington, of up-and-coming ploegen als de Braves of Phillies, maar de Dodgers zijn loaded. Het feit dat LA in staat was twee sterren binnen te halen zonder één van hun sterprospects (Gavin Lux, Dustin May, Keibert Ruiz) te moeten laten gaan, maakt de deal nog mooier voor Team Hollywood. In één klap is het teleurstellende off-season, zonder toevoegingen van grote namen, vergeven en vergeten. De vlag kan uit in Chavez Ravine en halfstok in San Diego, Phoenix, San Francisco en Denver.
Als kers op de taart stuurt Boston dus ook nog geld mee met hun twee sterren. Als de Dodgers tenminste $14,8 miljoen ontvangen voor het overnemen van de rest van het contract ($32 miljoen te gaan), blijft de club — dankzij het wegtraden van Pederson — ook nog onder de luxury tax. Daarbij heeft de club goede ervaringen met werpers zoals Price: oudere, langzaam verminderende lefties wiens werklading goed onder controle moet worden gehouden. Het lukte ze al eens met Rich Hill, er is geen reden om te denken dat het met Price niet zou lukken. Met genoeg understudies in de rotation (Buehler is de ace, Kershaw/Wood/Price/May/Urias roteren) is dit een low-risk move.
De Dodgers hebben nu een jaar de tijd om Betts te overtuigen in LA te blijven en na dit seizoen een contractverlenging te tekenen. Doet hij dat niet, dan is er nog geen man overboord. Dan krijgen de Dodgers nog gewoon een bonuskeuze in de draft van 2021. Flawless victory.
RED SOX HAKEN AF?
Voor Boston is de trade een teken aan de wand. Wanneer een schatrijke club als de Red Sox anticipeert z’n sterspeler niet te kunnen of willen behouden, is er iets anders aan de hand. Dit is niet goed voor Boston en niet goed voor baseball. We hebben allemaal gezien hoe leuk het is als clubs er tijdens de winter voor gaan. De Yankees, Angels, White Sox, Twins en Reds hebben het off-season kleur gegeven. De Red Sox zouden in dat rijtje moeten staan, maar in plaats daarvan is de club opnieuw verwikkeld in een schandaal, staat hun succesmanager op straat, is hun kleine club-icoon weer kapot en zijn ze nu twee van hun grootste sterren kwijt, en waarom? Om onder de luxury tax threshold te komen? Daar win je geen prijzen mee.
Natuurlijk, het is leuk om een talent als Verdugo aan je team toe te voegen en hij heeft genoeg positieve kanten. Hij is jong, hij staat nog jaren onder clubcontrole en hij kan heel goed honkballen. Toch, de jonge Mexicaan is veelvuldig geblesseerd geweest en zijn prospectglans van een paar jaar geleden is redelijk afgenomen. Hetzelfde geldt voor Graterol, die een straaljager in zijn arm heeft, maar als starter tot nu toe niet uit de verf is gekomen. Het wordt algemeen aangenomen dat hij spoedig in de bullpen terechtkomt. Niet bepaald een sterwaardige return, als je ook nog een smak geld meestuurt.
Boston gaat een nieuwe fase in. De club behoort nu fors tot de tweede rang in de American League. Met het inleveren van de ca. 10 wins van Betts en Price en veel vraagtekens rondom de club zelf zullen de Bostonians moeten vechten om in de Wildcard Race te blijven.
TWINS EN ANGELS DOEN GOEDE ZAKEN
Als laatste waren daar nog de twee clubs die meesurften op de grote golven. De Twins verstevigden hun rotatie met Kenta Maeda, die in LA al jaren geen echte voet aan de grond kreeg. Na seizoenlang als ‘zesde starter’ te zijn aangewezen, krijgt de Japanner nu een vast plekje bij de eerste vijf van Minnesota. Dat was een onderdeel waar de Twins zeker nog wel wat aan moesten doen, aangezien achter Berrios en Odorizzi de spoeling ineens heel dun en onzeker werd (Bailey, Hill, Dobnak, de geschorste Pineda). Met Maeda — die slechts $3 miljoen per jaar kost — is er nu een betrouwbare nummer drie toegevoegd, ten koste van een bullpenarm in Graterol.
De Angels voegden eerder dit off-season Anthony Rendon aan de ploeg toe en heeft natuurlijk met Mike Trout en Shohei Ohtani nog twee absolute supersterren rondlopen. Het binnenhalen van Joc Pederson geeft de ploeg nog meer sterallure. Het inleveren van Luis Rengifo, een 22-jarige infielder die afgelopen seizoen voor het eerst meedraaide, kon de club zich veroorloven.
Honderd jaar geleden verkochten de Boston Red Sox hun sterspeler George Herman ‘Babe’ Ruth voor $100.000,- aan de New York Yankees. Hoe kon een talentvolle linkshandige werper uitgroeien tot de meest gevreesde slugger van zijn tijd en lang daarna? Waarom koos de club – die op dat moment drie van de laatste vijf World Series had gewonnen – ervoor hun beste kracht van de hand te doen? En welke gevolgen had de overgang van Ruth naar de Yankees voor beide organisaties? We duiken andermaal de geschiedenisboeken in om antwoorden op die vragen te vinden. Vandaag deel II: Babe Ruth & The Rape of the Red Sox.
HOME RUN IS KING
In deel I schreven we dat Babe Ruth aan het eind van de jaren tien van de vorige eeuw was uitgegroeid tot een icoon van een nieuw tijdperk. Na het Dead Ball Era zou de homerun steeds belangrijker worden. Ruth was de beste homerun hitter van zijn tijd, maar toch zouden de Red Sox hem al op betrekkelijk jonge leeftijd van de hand doen. Hoe kon het gebeuren dat de beste speler plots van een jaarlijkse contender vertrok naar een team dat in haar geschiedenis nog geen enkel succes had gekend?
THE RAPE OF THE RED SOX
Kort nadat in oktober van 1919 de Cincinnati Reds verrassenderwijs de World Series hadden gewonnen ten koste van de White Sox, kwamen Red Sox-eigenaar Harry Frazee en Jacob Ruppert van de Yankees een deal overeen. Frazee zou een aanbetaling van $25.000,- in contanten ontvangen, plus driemaal datzelfde bedrag in termijnen, voor de diensten van ace en homerun king Ruth. Daarmee werd het lot van beide clubs voor de volgende decennia bezegeld. Hoewel het ging om een recordbedrag zou sportjournalist Burt Whitman later spreken van ‘The rape of the Red Sox’, waarmee hij de gevoelens van veel Red Sox-supporters behoorlijk accuraat heeft verwoord. Babe Ruth tekent in het bijzijn van Harry Frazee en Jacob Ruppert zijn transferovereenkomst naar de Yankees. (Baseball Hall of Fame)
TALENTVOLLE RED SOX
De timing van de overeenkomst is vanuit sportief oogpunt bezien bovendien hoogst opmerkelijk. Ondanks dat ze dat jaar de World Series zijn misgelopen, lijkt de jonge selectie van de Red Sox in 1919 een succesvolle toekomst in het verschiet te hebben liggen. Naast Ruth beschikken zij dan namelijk over de ervaren buitenvelder Harry Hooper, die al in 1912 de World Series met Boston won en dus vier titels achter zijn naam heeft staan, de uitstekende catcher Wally Schang en nog enkele formidabele pitchers in Sad Sam Jones, Herb Pennock, Bullet Joe Bush en het pas 19-jarige talent Waite Hoyt.
NOG ALTIJD ONHANDELBAAR
Ondanks dat zijn gedrag sinds zijn dagen in het weeshuis sterk verbeterd is, blijft Ruth ook gedurende zijn honkballoopbaan niet de makkelijkste persoon in de omgang. Bovendien is hij ook nog eens zeer verslavingsgevoelig. Drank en vrouwen genieten zijn voorkeur. In de bar van zijn vader dronk de kleine George al de laatste beetjes uit de glazen van de klanten en hij is er altijd van blijven houden. Zijn dorst naar het vrouwelijk schoon was zo mogelijk nog groter. Hij zou zijn hele leven een fervent rokkenjager blijven. Ploeggenoten met wie hij een kamer deelde, brachten meestal alleen met zijn koffer de nacht door.
IMPERFECT GAME
Tekenend voor zijn opvliegende karakter is de beruchte wedstrijd van 23 juni 1917. Die dag nemen Ruths Red Sox het op tegen de Washington Senators. Al vanaf zijn eerste worp stoort de Babe zich aan de kleine slagzone die scheidsrechter van dienst Brick Owens hanteert. Wanneer Ray Morgan, de openingsslagman van de Senators, na vier opeenvolgende wijdballen naar het eerste honk mag gaan, slaan de stoppen bij de pitcher door. Hij stormt van de heuvel af en haalt meerdere keren uit naar de umpire. Vanzelfsprekend mag Ruth meteen inrukken. Ernie Shore komt hem vervangen en nadat Morgan uitgaat bij het stelen van het tweede honk, sneuvelen ook de volgende 26 slagmannen. Babe Ruth kennen we tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar in het tenue van de Yankees. (New York Daily News)
FINANCIËLE PROBLEMEN
Toch valt er op de prestaties van Ruth op het veld weinig aan te merken. Jaar in jaar uit toont hij zich de beste speler in de league en de ster begint steeds luider te eisen dat zijn jaarsalaris van $10.000,- niet langer volstaat. Het moeizame gedrag en de sterallures van hun beste speler zouden factoren zijn geweest die meespeelden in de beslissing om Ruth van de hand te doen. Toch lijken vooral financiële motieven de doorslag te hebben gegeven. Door geldzorgen dreigde eigenaar Harry Frazee de club namelijk kwijt te raken en de verkoop van zijn beste speler was de makkelijkste manier om op korte termijn aan veel geld te komen.
FRAZEE
Harry Frazee had een fortuin verdiend in de theaterwereld. In 1916 ging het hem voor de wind en hij besloot zich te wagen aan America’s Pastime. Hij kocht de Red Sox van Joe Lannin en binnen een paar jaar won hij tweemaal de World Series. De Eerste Wereldoorlog zou echter een fikse financiële aderlating blijken voor zowel zijn theateronderneming, als voor de Red Sox. Hij moest zelfs geld van de club lenen om andere schulden af te betalen. Toen Lannin begon aan te dringen om zijn laatste termijn uitbetaald te krijgen, sloot Frazee de infame deal met de Yankees.
BAN JOHNSON
Het was niet de eerste keer dat Frazee en de Yankees zaken deden. Sterker nog, er was in de jaren daarvoor een hechte band tussen de twee partijen ontstaan. De katalysator daarachter was een gemeenschappelijke afkeer van American League-commissioner Ban Johnson. Frazee en Johnson waren nooit goede vrienden, maar Frazees aanstellen van Johnsons goede vriend Ed Barrow als manager leek de kou uit de lucht te halen. De situatie tussen de twee bobo’s zou echter escaleren rond de transfer van Carl Mays naar de Yankees in 1919.
CARL MAYS
Mays debuteerde in hetzelfde jaar als Ruth en de twee werpers leken de toekomst van de rotatie in Boston. Mays’ manier van gooien was opvallend. Hij was een zogenaamde submariner die met zijn werphand zowat over de grond schraapte. De pitcher was bijna even talentvol als gehaat, zowel bij zijn tegenstanders als bij zijn ploeggenoten. Die eerste stoorden zich aan zijn voorliefde voor het raken van slagmannen – Mays was ook de pitcher die de fatale bal tegen het hoofd van Ray Chapman gooide – , terwijl de tweede het niet konden waarderen dat hij ze de huid vol schold wanneer ze een veldfout maakten. Pitcher Carl Mays was de eerste Red Sox-speler die de overstap maakte naar de Yankees. (Library of Congress)
Als in 1919 de run support van zijn teamgenoten plots stokt, voelt Mays zich door hen in de steek gelaten. Wanneer hij in een wedstrijd dan ook nog eens een bal van catcher Schang, die een honkloper probeert uit te gooien op het tweede honk, op zijn hoofd krijgt, is voor hem de maat vol. Hij besluit per direct te vertrekken en weigert nog voor de club uit Boston uit te komen. Volgens hem is het voor beide partijen beter als ze uit elkaar gaan.
OVERSTAP NAAR DE YANKEES
Frazee ziet in een verkoop de beste oplossing, maar dat is tegen het zere been van Johnson. Die wenst de actie van Mays niet beloond te zien worden, aangezien dat een ongewenste precedent zou kunnen scheppen. Johnson schorst de pitcher, maar Frazee en de Yankees trekken zich hier niks van aan. Zij weten zich inmiddels gesteund door White Sox-eigenaar Charles Comiskey. Gedrieën dreigen zij over te stappen naar de National League en zetten daarmee de commissioner voor het blok. Die geeft toe, maar de verstandhouding is voor altijd gebrouilleerd.
NO, NO, NANETTE
Vaak wordt gezegd dat de verkoop van Babe Ruth nodig was om de productie van het stuk No, no, Nanette te financieren. Waarschijnlijk is dit gerucht ontstaan, omdat deze show Frazee’s grootste succes zou worden. Dit stuk werd echter pas halverwege de jaren twintig opgevoerd. Waarschijnlijk had Frazee het geld gewoon nodig om het hoofd boven water te houden in die tijd van financiële tegenslagen. De zorgen van Frazee vormden voor zijn gezworen rivaal Johnson een uitgelezen kans om de avonturen in het professionele honkbal van de showbusinessman te beëindigen. Een gedwongen verkoop van de Red Sox lag op de loer en dus was een verkoop van de iconische sterspeler plots bespreekbaar.
CURSE OF THE BAMBINO
De goede band tussen de twee clubs zal ongetwijfeld een rol hebben gespeeld in de voltooiing van de deal. Het kantoor van Yankees-eigenaar Ruppert bevond zich een paar deuren verder in dezelfde straat als dat van Frazee. Naast Ruth en Mays zouden in de daaropvolgende jaren ook catcher Schang, korte stop Everett Scott, derdehonkman Joe Dugan en de pitchers Hoyte, Pennock, Jones en Bush de overstap maken naar de Bronx. Terwijl de organisatie uit Boston steeds verder wegzakt in de kelder van de American League, groeien de Yankees mede dankzij al deze oud-Red Sox uit tot een ware dynastie.
Met een achterstand van 10 punten in het laatste kwart van het seizoen leken de kansen voor de Kansas City Chiefs klein. Niets was minder waar. De mannen uit Missouri hadden hun meest imposante comeback voor dit kwart bewaard. Quarterback Patrick Mahomes was magistraal in die laatste 15 minuten. Hij voerde de troepen aan in een comeback die leidde tot een 31-20 overwinning.
TWEE INTERCEPTIES DEREN MAHOMES NIET
De Chiefs deden aan het begin van de tweede helft vooral nog mee omdat coach Andy Reid agressief coachte en omdat 49ers coach Kyle Shanahan conservatief was. Door genoegen te nemen met twee field goals stond San Francisco halverwege het derde kwart met slechts drie punten voor. Een interceptie van Mahomes leidde een grotere voorsprong in voor de 49ers. Het leek echter net of de Chiefs die achterstand nodig hadden. Met twee snelle drives, waarin lange passes op Tyreek Hill en Sammy Watkins de drijvende kracht vormden, stonden ze ineens vier punten voor. In no time keken de Chiefs niet meer tegen een nederlaag aan, maar was de Vince Lombardi Trophy ineens binnen handbereik.
GAROPPOLO NET EEN MAATJE TE KLEIN
Voor 49ers quarterback Jimmy Garoppolo leek dit podium op dit moment nog iets te hoog gegrepen. Meermaals gooide hij twijfelachtige passes onder druk waarvan er eentje op knullige wijze in de armen van Bashaud Breeland terecht kwam. Het was het doel van de Chiefs: Garoppolo laten proberen hen te verslaan. In het begin van het duel kwam hij er niet bij in de buurt. Later leefde hij op, maar uiteindelijk belemmerde zijn onvermogen de ommekeer bij een achterstand van vier punten. Het was exemplarisch dat de laatste kans op een comeback eindigde in een pass die hoog over Emmanuel Sanders vloog, gevolgd door een sack.
SHANAHAN GRIJPT WEER NAAST SUPER BOWL
Shanahan zal de komende dagen en weken genoeg vragen krijgen over zijn play-calling. Vooral toen de 49ers nog de leiding hadden. In letterlijk het laatste balbezit met een voorsprong ging hij eerst voor een run play, gevolgd door twee pass plays. De eerste gaf hem een paar yards, nummer twee en drie waren incomplete en gaven de Chiefs voldoende tijd en kans om terug te komen. En zo geschiedde. Voor het grootste deel van de wedstrijd was de rushing attack effectief, maar op cruciale momenten ging hij over naar de passing game. Zijn Super Bowl verliest met de Atlanta Falcons (28-3) leverde hem al nachtmerries op en die zijn na gisteren minimaal verdubbeld.
MAHOMES GEKROOND TOT MVP
Chiefs quarterback Mahomes werd verkozen tot Super Bowl MVP, maar running back Damien Williams had net zo goed voor deze titel in aanmerking kunnen komen. Hij gaf de Kansas City offense op onverwachte wijze een impuls. Hij ving de bal die leidde tot de voorsprong en eindigde het duel met 17 rushes voor 104 yards en één touchdown. Desondanks was de onderscheiding voor Mahomes terecht. Hij stond continue onder druk, maar toen de omstandigheden er om vroegen, stond hij er. Zijn uiteindelijke statistieken (26 uit 42 voor 286 yards met twee touchdown passes en één rushing touchdown) gelden normaal niet als MVP-waardig, maar zonder hem hadden de Chiefs deze overwinning niet over de streep getrokken.
Het einde van het seizoen is in zicht. Nog één wedstrijd en het seizoen is voorbij. Deze week werd de voorbereiding op het grootste eendaagse sportevenement ter wereld overschaduwd door de Kobe Bryant tragedie. De verwachting is dat ook bij deze wedstrijd uitgebreid zal worden stilgestaan bij het overlijden van één van de grootste Amerikaanse sporters aller tijden.
Dan naar de wedstrijd. Fans van de NFL konden het bijna niet beter treffen. Er staan twee teams aan de aftrap die zichzelf meer dan bewezen hebben. Een strijd tussen de beste speler in de NFL (Patrick Mahomes) en het beste team (San Francisco 49ers). Dat er flink wat punten gescoord gaan worden, lijkt van te voren al vast te staan. Dit belooft een zeer spectaculaire Super Bowl te worden in Miami. Met de redactie keken we uiteraard ook vooruit en kwamen we met onze voorspellingen wie deze wedstrijd gaat winnen. Dit en meer in deze NFL 3-on-3 playoff editie.
Elias Pettersson en de Vancouver Canucks zijn voorlopig de beste in de Pacific Division. Kan de jonge Zweed zijn club naar de play-offs leiden? (photo: Anne-Marie Sorvin/USA TODAY Sports)
De ASG ligt achter ons en heel voorzichtig is het seizoen alweer hervat. Toch leggen we deze week eerst nog even de teams in de Western Conference langs de meetlat. Welke teams bezorgen hun fans een verrassend goed seizoen en waar zit het chagrijn? Natuurlijk wordt ook de All-Star Game in St. Louis niet vergeten. De crème de la crème liet daar mooie staaltjes ijshockey zien.
CENTRAL DIVISION
Het is de divisie van de titelverdediger en de St. Louis regeert dit seizoen met harde hand. Een kater van de Stanley Cup is de Blues volledig vreemd en Ryan O’Reilly en de zijnen weten de uitdagers vooralsnog dan ook op afstand te houden. De Avalanche en de Stars stevenen ook af op het postseason, maar achter deze teams wordt het spannend.
DE TOP
Sinds Craig Berube aan de macht is in St. Louis lijkt er geen maat op de Blues te staan. We hadden hier overigens ook kunnen kiezen voor de naam van Jordan Binnington. In zijn eerste jaar maakte de goalie indruk en wist z’n goede seizoen uiteindelijk te bekronen met de Cup. Deze jaargang is Binnington iets minder dominant. Z’n save percentage ging van .927 naar .911, maar daarmee scoort hij nog altijd een ruime voldoende. Bij het ingaan van de All-Star break is de topscorer van de Blues een verrassende. Bij de Oilers kwam David Perron in 2014 tot 28 goals, maar met 22 treffers ligt hij op koers om dat aantal minimaal te evenaren. Ryan O’Reilly (9G, 35A) is meer de man van de assist. St. Louis heeft al wat bescheiden losings streaks achter de rug, maar compenseert dit met een 7-game winning streak en één van 8 wedstrijden. Joe Sakic heeft van de Colorado Avalanche een serieuze contender gemaakt. Joonas Donskoi, Nazem Kadri, Pierre-Edouard Bellemare en Valeri Nichushkin kwamen de aanval versterken, maar het is toch vooral een jonge blueliner die de aandacht opeist. Cale Makar debuteerde vorig seizoen in de play-offs en is bezig aan een prima eerste jaargang. Gezien de blessures van Mikko Rantanen (15G, 19A) en Gabriel Landeskog (13G, 8A) is het een knappe prestatie dat de Avs terug te vinden zijn op de tweede plaats. De twee sterkhouders misten gezamenlijk 32 wedstrijden, maar onder aanvoering van onder andere Nathan MacKinnon (30G, 42A) sloeg het keurkorps van Jared Bednar zich hier goed doorheen.
DE HOPEFULS I
Achter de Blues en de Avs vinden we teams terug die zich wat minder constant door het seizoen bewegen. De Dallas Stars begonnen abominabel (1-7-1), maar kregen daarna de geest. Onderweg werd coach Jim Montgomery vervangen door Rick Bowness, maar het ontslag van Monty had niets te maken met de sportieve prestaties. Dallas versterkte zich deze zomer met Joe Pavelski en Corey Perry, maar het zijn vooral de jonge Roope Hintz (15G, 9A) en Miro Heiskanen (7G, 17A) die voor de goals en de assists zorgen. De Stars scoren niet overdreven veel, maar hun kracht is dan ook het tandem onder de lat. Het maakt niet uit of Bowness nu Ben Bishop of Anton Khudobin opstelt, want beide goalies zijn bezig aan een meer dan prima seizoen.
Ook de Chicago Blackhawks vinden we terug onder dit kopje. Voor een team dat halverwege december nog een record van 12-16-6 had, mag dat best een knappe prestatie heten. Inmiddels noteren de manschappen van Jeremy Colliton een winning record van 24-21-6. Daarmee doen ze volop mee in de strijd om het postseason en dat hebben ze niet in de laatste plaats te danken aan Patrick Kane. Met 25 goals en 63 punten is de Amerikaan by far de meest productieve speler. Jonathan Toews is na weer een moeizaam begin ook warmgedraaid en is tweede op de lijst met 44 punten. Achter de twee oudgedienden laat de jeugd van zich horen. Alex DeBrincat lijkt zijn scoring touch een beetje verloren, maar z’n 23 assists zijn belangrijk. De goals, 21 in getal, komen de laatste weken echter van rookie Dominik Kubalik.
DE HOPEFULS II
De Winnipeg Jets hebben na 51 wedstrijden evenveel punten als de Hawks. In Winnipeg hebben ze een hete zomer achter de rug en dan niet op een positieve manier. Kyle Connor en Patrik Laine tekenden pas op het laatste moment bij, Dustin Byfuglien weigert te spelen en onder meer Jacob Trouba en Kevin Hayes zochten hun heil elders. In Neal Pionk (5G, 27A) kwam er een betrekkelijk onbekende blueliner naar Winnipeg, maar in Manitoba lopen ze maanden later met hem weg. Connor Hellebuyck (sv% .917) heeft weer wat van de vorm teruggevonden die hem twee jaar geleden een tweede plek in de verkiezing voor beste goalie opleverde. Er gaat ook nog een hoop mis (160 tegengoals en daarmee 22e in de league), maar met de huidige groep kan Paul Maurice in elk geval een tamelijk onverwachte gooi doen naar een ticket voor de play-offs.
TWIJFELGEVALLEN
De laatste alinea’s zijn gereserveerd voor twee teams die met totaal verschillende verwachtingen aan dit seizoen begonnen. De Minnesota Wild hadden rekening gehouden met een plekje onderin de Central. Bruce Boudreau heeft een vrij belegen roster tot zijn beschikking en de eerste drie op de topscorerslijst zijn dan ook allen 35 jaar oud. Eric Staal (17G, 21A), Ryan Suter (7G, 28A) en Zach Parise (19G, 13A) zijn nog altijd de belangrijkste spelers. Prestaties vallen of staan ook met de prestaties van de goalies en die vallen nogal tegen. Devan Dubnyk is doorgaans de betrouwbaarheid zelve, maar krijgt nu gemiddeld meer dan 3 goals per wedstrijd tegen. Backup Alex Stalock zit daar maar net onder. Een goede tweede seizoenshelft kan de Wild echter zomaar richting de play-offs helpen.
The newest member of the 1000 Club.
Huge stick taps to Eric Staal for point #1000! 👏
(and it was a beauty too!) pic.twitter.com/2Y3Izsm3RP
In Nashville leeft die hoop ook nog altijd en met het talent dat ze daar hebben, is dat zeker niet onterecht. Toch loopt het dit seizoen niet bij de Predators. De wisselvallige prestaties kostten onlangs Peter Laviolette al zijn baan, maar onder John Hynes wil het ook nog niet vlotten. Het zijn vooral de tegengoals (163) die opvallen. Naast de matige statistieken van de goalies dan. Pekka Rinne is bezig aan zijn 14e jaar in de NHL, maar niet eerder was zijn save percentage (.897) zo laag. Met .895 blijft zijn jongere landgenoot Jusse Saros zelfs nog iets achter. Dat het aanvallend niet overhoudt, blijkt ook wel op de topscorerslijst. Deze wordt aangevoerd door Roman Josi (14G, 34A) en het verschil met Filip Forsberg, de eerste aanvaller, is maar liefst 15 punten. Nog genoeg werk aan de winkel voor Hynes, maar kansloos is Nashville zeker niet.
PACIFIC DIVISION
Niets is zo veranderlijk als het weer, maar de Pacific Division komt dit seizoen toch wel erg dichtbij. De koppositie wisselt bijna dagelijks van eigenaar en vijf teams maken daar nog een meer dan serieuze kans op. Alleen de teams in Californië weigeren mee te doen aan deze tombola. Van Anaheim en LA werd dit wel verwacht, maar in San Jose staat het schaamrood inmiddels wel op de kaken. Het is overigens ook een divisie waarin slechts twee teams (Vancouver en Arizona) nog dezelfde coach hebben als vorig jaar rond deze tijd.
DE TOP I
In het westen van Canada zullen ze zich toch even de ogen uitwrijven. Niet Calgary, niet Edmonton, maar Vancouver voert de Pacific Division aan. Natuurlijk hebben de Canucks in Elias Pettersson een supertalent en zijn Bo Horvath en Brock Boeser erg begenadigde talenten. Tel daar dan ook nog eens de inbreng van een Quinn Hughes bij en je hebt blijkbaar genoeg gereedschap in handen om een mooi team in de Pacific te bouwen. Niet veel mensen hadden rekening gehouden met de Canucks, maar Travis Green heeft er dus een degelijk team van gesmeed. J.T. Miller kwam de ploeg in de zomer versterken en hij blijkt een schot in de roos. Daarnaast presteert Jacob Markstrom opvallend goed getuige zijn .916 save percentage. Voor Vancouver is het nu zaak om dit vol te houden en als we kijken naar de concurrentie zal dat nog niet meevallen.
Calgary won vorig seizoen deze divisie en is ook nu nog verre van uitgeschakeld. De Flames namen na 28 wedstrijden afscheid van Bill Peters en onder diens opvolger gaat het stukken beter. Met een record van 12-12-4 nam de organisatie afscheid van Peters, die behoorlijk onder vuur was komen te liggen. Met Geoff Ward aan het roer heeft Calgary zich weer gemeld in de top van de Pacific. Ondanks de aanwezigheid van onder meer Johnny Gaudreau, Sean Monahan en Matthew Tkachuk is scoren dit seizoen wel een dingetje. Met hun 142 treffers staan ze onderin de middenmoot. Als die aanvallers beter gaan draaien, lijkt niets een trip naar de play-offs in de weg te staan. David Rittich is gebombardeerd tot starter en met een .913 save percentage stelt hij niet teleur. De ervaren Cam Talbot is overigens een solide backup.
DE TOP II
Met 7-1-0 begonnen de Edmonton Oilers voortreffelijk aan dit seizoen. Het koelde daarna wel wat af, maar het keurkorps van Dave Tippett mocht zich lang koploper in deze divisie noemen. De coach zal zich een van de gelukkigste mensen in de NHL voelen, want Tippett mag elke dag werken met Connor McDavid en Leon Draisaitl. Het dynamische duo is samen al goed voor ruim 150 punten dit seizoen. Tippett heeft dan wel weer de pech dat de rest van het roster nogal achterblijft. Ryan Nugent-Hopkins moet het doen met 33 punten. Ruim 40 minder dan z’n illustere teamgenoten. Dat is ook een reden waarom de Oilers wat goals betreft een grauwe middenmoter zijn. Mikko Koskinen is de starter in Oil Country. Hij begon prima (.922 sv% in oktober) maar zakte naarmate de ASG naderde toch wat weg. Ze hebben wat duels tegoed, dus kunnen ze binnenkort zomaar weer bovenaan staan.
De Vegas Golden Knights hebben nu twee wedstrijden op rij verloren en dat is de reden waarom we ze als hopeful zien. Voorlopig dan althans, want over een week kan het weer anders zijn. Het gaat de organisatie dit seizoen nog niet naar de zin en de wisselvalligheid kostte Gerard Gallant onlangs zijn baan. Peter DeBoer is nu drie duels de hoofdverantwoordelijke en ook hij rijgt de zeges nog niet aaneen (1-1-1). Marc-André Fleury brengt dit seizoen nog niet wat we van ‘m gewend zijn. Het gezicht van deze franchise krijgt gemiddeld 2.86 goals tegen en noteert een .907 save percentage. Alleen in 2010 kwam Flower lager uit. Aanvallend zijn de Knights een goede middenmoter met 158 gescoorde doelpunten. Als DeBoer het defensief op orde weet te krijgen, dan zal deze piepjonge franchise “gewoon” voor het derde jaar op rij de play-offs halen.
Door een 3-game losings streak moeten ook de Arizona Coyotes wat terrein prijsgeven. In Darcy Kuemper (sv% .929) hebben ze een goalie in topvorm. Om mee te blijven doen in de bovenste regionen van de Pacific is een goede Kuemper ook hard nodig. De Desert Dogs staan relatief veel doelpogingen toe en geven betrekkelijk veel kansen weg. Wat goals betreft hebben zeven spelers op het roster de dubbele cijfers inmiddels bereikt. Met 16 goals is Conor Garland clubtopscorer en Lawson Crouse is met 12 treffers een aangename verrassing. De 22-jarige winger heeft nu al meer goals dan vorig seizoen (11) in 81 wedstrijden. Dat de Coyotes ambitieus zijn, bleek in december. Toen werd Taylor Hall overgenomen van de Devils en de voormalig first overall pick verzamelde in 17 wedstrijden 15 punten voor zijn nieuwe werkgever.
DE KELDER I
Het zal tegen het zere been van de Sharks zijn dat we ze onder dit kopje plaatsen. Met Peter DeBoer nog altijd aan het roer begon San Jose met hoge verwachtingen aan het seizoen, maar een waardeloze eerste maand (4-8-1) dwong de ploeg in de achtervolging. November (11-4-0) was dan weer een goede maand, waarin de Sharks klommen in de divisie en zelfs even mochten ruiken aan de play-offs.
De laatste maand van 2019 was dusdanig slecht dat de coach op straat werd gezet en Erik Karlsson en de zijnen nu zijn terug te vinden in de kelder. ‘Haben sie eine Stunde’ was ooit een beroemd antwoord van voetbaltrainer Leo Beenhakker op de vraag wat er mis was. Die uitspraak past ook in San Jose. De goalies presteren niet, de verdediging verdedigt niet en de aanvallers scoren te weinig. Het resultaat? Een erg teleurstellend en kansloos seizoen.
In Anaheim kennen ze de problemen van de Sharks maar al te goed. Bij hen is het inmiddels een jaar geleden dat ze de hoge verwachtingen in de ijskast konden parkeren en begonnen aan een soort van rebuild. Het moest jonger en sneller in Orange County. Corey Perry werd deze zomer aan de dijk gezet en Andrew Cogliano werd betrokken in een trade die Devin Shore naar Anaheim bracht. Daniel Sprong werd natuurlijk in december 2018 al uit Pittsburgh opgehaald. Op korte termijn zijn de Ducks er niet beter op geworden, maar Dallas Eakins wist waar hij aan begon. Rickard Rakell is al een gevestigde naam op zijn 26e, maar Max Jones en Sam Steele moeten dat nog worden. De twee aanvallers komen uit de eerste ronde van de draft van 2016 en zijn nog maar 21 jaar. Geduld is hier dus een schone zaak.
DE KELDER II
Er waren tijden dat clubs met angst en beven aan hun road trip door Califronië begonnen. San Jose, Anaheim en Los Angeles stonden voor bezoekende teams synoniem voor nederlagen. In LA weten ze al bijna niet beter dan dat er verloren wordt. De Kings bungelden vorig seizoen al onderaan en in 2019-2020 gaat het niet veel beter. Ze moeten zelfs nog flink aan de bak om aan het puntenaantal (71) van vorig seizoen te komen. Ook hier waren ze toe aan een verjongingskuur, maar bij de eerste vijf op de topscorerslijst staan drie dertigers. Captain Anze Kopitar probeert met 17 goals en 43 punten het goede voorbeeld te geven. Tyler Toffoli, Drew Doughty en Alex Iafallo delen de tweede plek en hebben maar liefst 16 punten minder. Doughty was jarenlang een garantie voor ruim 45 punten, maar de blueliner mag nu blij zijn als hij de 40 haalt.
In het vorige decennium vonden we de naam van Jonathan Quick steevast terug in de top tien van de Vezina Trophy. De jaren gaan tellen voor de inmiddels 34-jarige goalie, want zijn save percentage van .896 blijft ver achter bij het gemiddelde (.913) in zijn loopbaan. Jack Cambell leek vorig seizoen een betrouwbaar alternatief, maar ook hij krijgt bijna drie goals per wedstrijd tegen. Gaan we op korte termijn verbetering zien? Dat valt te betwijfelen. De Kings wisten Ilya Kovalchuk te lozen, maar Kopitar (32), Dustin Brown (35) en Jeff Carter (35) liggen voorlopig nog voor relatief veel geld vast. Dat geldt overigens ook voor Drew Doughty, die nog tot zeker 2026 verzekerd is van een jaarsalaris van een slordige $ 11.000.000.
TOP 5 OF THE WEEK
Deze week kun je hier wat hoogtepunten uit het All-Star weekend vinden. Zo werd Connor McDavid van de troon gestoten door Mathew Barzal, haalde Shea Weber verwoestend uit en werden de fans in St. Louis verrast met de aanwezigheid van een icoon. Tomas Hertl toonde zijn klasse tijdens het toernooi en afgelopen maandag maakten we kennis met een nieuw talent van de Leafs.
Connor McDavid toonde zich al drie keer de rapste op dit onderdeel, maar Mathew Barzal vond het tijd voor een wisseling van de wacht. De superster klokte 13.215 als snelste ronde, maar Barzal dook daar een fractie onder. Met 13,175 snelde hij naar de beste tijd. Waar vorig seizoen Kendall Coyne Schofield als eerste vrouw mee mocht doen aan dit onderdeel, daar waren het nu acht mannen die streden om deze titel. Chris Kreider van de Rangers zette met 13,509 de derde tijd neer. Jack Eichel bleef met 13,540 niet ver achter. Nathan MacKinnon was met 13,895 de laatste die onder de grens van de 14 seconden bleef. Quinn Hughes van de Vancouver Cancucks werd met 14,263 achtste en laatste.
Shea Weber is vanaf de blauwe lijn al jaren een plaag voor de vijandelijke verdedigers. De captain van de Montreal Canadiens bleek afgelopen vrijdag over het hardste schot te beschikken. Met een snelheid van ruim 171 km/u joeg hij de puck in St. Louis tegen de touwen. Daarmee onttroonde hij John Carlson, die dit onderdeel vorig jaar in San Jose op zijn naam schreef. De blueliner van Washington kwam dit keer niet verder dan de tweede plaats met ruim 168 km/u. Seth Jones van Columbus was de enige van de zes deelnemers die onder de 160 km/u bleef. Zijn beste poging tikte de 159 km/u aan.
Al MacInnis (56) is een legende in St. Louis en in de NHL. Tijdens zijn indrukwekkende loopbaan, die hem in 23 jaar langs Calgary en St. Louis voerde, won hij zeven keer de strijd om het hardste schot. Veel belangrijker vond MacInnis het winnen van de Stanley Cup in 1989 met de Calgary Flames. In dat jaar won hij ook nog de Conn Smyth Trophy voor MVP tijdens de play-offs. Tien jaar later won de blueliner, inmiddels als speler van de Blues, zijn eerste en enige Norris Trophy voor beste verdediger in de NHL. MacInnis, wiens nummer nooit meer gedragen zal worden door een speler van de Blues, speelde 1416 wedstrijden in de league en noteerde niet minder dan 340 goals en 1274 punten. Alleen Ray Bourque (1579) en Paul Coffey (1531) noteerden meer punten dan MacInnis. Laatstgenoemde liet vrijdag zien dat hij nog altijd over een verwoestende uithaal beschikt.
Tomas Hertl scoorde de gamewinner in de finale van de ASG en verdiende misschien wel de titel van MVP. Die titel ging aan zijn neus voorbij, maar de speler van de Sharks scoorde wel één van de mooiste goals van de avond. In 2013 maakte de ijshockeywereld voor het eerst echt kennis met de technicus uit Tsjechië toen hij uitgerekend Henrik Lundqvist in de luren legde. Zo mooi als die goal was deze niet, maar de Tsjech liet in St. Louis wel zijn klasse zien. Eigenlijk zou Hertl niet eens naar St. Louis gaan, maar door de blessure van Logan Couture werd hij naar voren geschoven. Met onder meer deze treffer tegen de Central Division pakte de 26-jarige zijn moment.
Rasmus Sandin stond in de AHL toch niet bekend als een doelpuntenmaker. Het geven van assists ging hem op dat niveau wat beter af. In 65 wedstrijden voor de Marlies noteerde de pas 19-jarige Zweed 35 assists. Afgelopen maandag, de eerste speeldag na de ASG, stond de jonge blueliner zelf aan het einde van een aanval. Tegen de Nashville Predators scoorde Sandin zijn eerste goal in de NHL. De Zweed had daar 10 wedstrijden voor nodig. Naast z’n eigen treffer was Sandin ook nog betrokken bij de 0-1 van William Nylander. Het was niet zijn eerste multi-point game in de NHL. Dat vinkte Sandin op 14 januari al af toen hij twee assists gaf in de met 7-4 gewonnen wedstrijd tegen de Devils. Cody Ceci (1G, 7A) is z’n defensive partner, maar na 10 wedstrijden heeft Sandin (1G, 5A) diens puntenaantal al bijna te pakken.
NIEUWS
CANADESE VROUWEN VERSLAAN DE VS IN ST. LOUIS
Dat Kendall Coyne Schofield vorig seizoen mocht deelnemen aan de fastest skater competition was al mooi. In St. Louis toonde de NHL eens te meer aan dat het met de tijd meegaat. Vrijdag, dus een dag voor de mannen, speelden de Amerikaanse All-Stars een wedstrijd tegen hun Canadese concurrenten in de Elite Women’s 3-on-3. Canada won dit duel met 2-1, maar na afloop ging het toch vooral over de kans die de vrouwen geboden werd. Niet alleen zette de National Hockey League de vrouwelijke ijshockeyers in het zonnetje, maar de league stelde ook nog $ 100.000 beschikbaar voor organisaties die zich bezighouden met ijshockey voor meisjes.
PACIFIC DE BESTE IN ASG
Het mag misschien niet de sterkste divisie zijn in de league, maar afgelopen weekend beschikte de Pacific Division wel over de beste spelers. De vertegenwoordigers van de Pacific kwamen als beste uit de bus in het toernooitje tussen de vier divisies. Nadat eerst de Central Division werd verslagen (10-5) moest in de finale het team uit de Atlantic eraan geloven (5-4). Op aangeven van Leon Draisaitl en Connor McDavid scoorde Sharks-aanvaller Tomas Hertl vlak voor tijd de winnende. Voor de Tsjech was het zijn vijfde goal tijdens dit bescheiden toernooi, maar het was landgenoot David Pastrnak die er met de Award voor MVP vandoor ging. Voor de Tsjech van de Bruins, die vier keer het net vond in de ASG, kwam dit ook als een verrassing. De Atlantic Division had de finale bereikt door de Metropolitan met 9-5 te verslaan.
DRUK WEEKEND VOOR SPRONG
Daniel Sprong bracht dit weekend door in de AHL en in tegenstelling tot zijn maatjes in Anaheim kwamen de San Diego Gulls wel in actie. Die ploeg speelde vrijdag en zaterdag uit bij de Grand Rapids Griffins, het AHL-filiaal van de Red Wings. De eerste wedstrijd ging in OT verloren voor San Diego. Daniel Sprong noteerde nog wel een assist, zijn 14e in de AHL dit seizoen, maar de Amsterdammer kon een 4-3 nederlaag niet voorkomen. De tweede wedstrijd wisten de Gulls wel in winst om te zetten. San Diego klopte de Griffins met 3-1 en onze landgenoot moest het doen met één shot on goal.
Cover photo: Keith Gillett/Icon Sportswire via Getty Images
Het NBA-seizoen 2019-20 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en we blikken vooruit op de aankomende week.
22 JANUARI-28 JANUARI
DE STAND
Atlantic Division:
1: Toronto Raptors (33-14), 2: Boston Celtics (31-15), 3: Philadelphia 76ers (31-17), 4: Brooklyn Nets (19-26), 5: New York Knicks (13-35).
Central Division:
1: Milwaukee Bucks (41-6), 2: Indiana Pacers (30-17), 3: Chicago Bulls (19-30), 4: Detroit Pistons (17-31), 5: Cleveland Cavaliers (13-35).
Southeast Division:
1: Miami Heat (32-15), 2: Orlando Magic (21-27), 3: Charlotte Hornets (16-31), 4: Washington Wizards (15-31), 5: Atlanta Hawks (12-36).
IN DE SPOTLIGHTS
TEAMS EN SPELERS HERDENKEN KOBE BRYANT
Na het onverwachte overlijden van Kobe Bryant afgelopen zondagavond hebben spelers en teams geen moment overgeslagen om de The Black Mamba te eren. Bryant kwam onverwacht om bij een helikoptercrash. De wedstrijden later die dag gingen allemaal door, maar waren uiteindelijk allemaal bijzaak. De wedstrijd van gisternacht tussen de Los Angeles Lakers en Los Angeles Clippers werd uiteindelijk wel uitgesteld.
Drie uur na het overlijden van Bryant, begon de wedstrijd tussen de Toronto Raptors en San Antonio Spurs. Deze wedstrijd zou het begin zijn van een eerbetoon die alle teams snel opvolgde. Bij het begin van de wedstrijd zouden alle teams de schotklok van 24 seconden of de 8 seconden om de bal over de middenlijn te krijgen te laten verlopen. Dit waren de twee rugnummers die Bryant droeg tijdens zijn carrière. Verder waren er ook spelers met individuele acties. Zo droeg Joël Embiid nummer 24 in de 24 thuiswedstrijd van het seizoen. De Philadelphia 76ers wonnen uiteindelijk met 104-115 van de Golden State Warriors. Embiid eindigde met 24 punten en alsof het ook niet anders kon maakte hij zijn 24ste met een welbekende fadeaway.
Ook Spencer Dinwiddie van de Brooklyn Nets had zijn eigen eerbetoon aan Bryant. Dinwiddie speelde met nummer 8, maar besloot over te stappen naar nummer 26. De point guard had nummer 8 gekozen, omdat Bryant, zijn idool, vroeger ook dat nummer had. Dinwiddie heeft nu nummer 26 gekozen, omdat hij op 20 april is geboren en zijn zoon Elijah op 6 april. 20 plus 6 maakt 26, maar ook de rugnummer 24 van Bryant en rugnummer 2 van Gianna, Kobe’s dochter, maakt samen 26. Quinn Cook heeft ook besloten zijn nummer te veranderen. De point guard van de Los Angeles Lakers speelde al met nummer 2, maar gaat nu met nummer 28 spelen: nummer 2 van Gianna en nummer 8 van Bryant.
CHICAGO BULLS MENGEN ZICH IN STRIJD OM PLAY-OFFPLEK
De Chicago Bulls hebben zich met een sterke week nadrukkelijk gemengd in de strijd om een playoff-plek. Met drie zeges uit de laatste vier wedstrijd heeft de ploeg van coach Jim Boylen de Detroit Pistons ingehaald en staan ze op de negende plek in de Eastern Conference. Door het onthutsend slechte spel van de Brooklyn Nets staan de Bulls nog maar slechts twee zeges achter de achtste plaats.
De Bulls kenden een relatief eenvoudig programma. Alle vier de tegenstanders hadden een lager winstpercentage dan 50%. De eerste wedstrijd werd thuis gewonnen tegen de Minnesota Timberwolves. Twee dagen later werd er in een zeer matige wedstrijd met 98-81 verloren van de Sacramento Kings. De twee wedstrijden daarna tegen de Cleveland Cavaliers en San Antonio Spurs werden weer gewonnen. Zach LaVine was uitblinker bij de Bulls met gemiddeldes van 28.3 punten en 6.8 rebounds per wedstrijd, maar vier andere spelers wisten ook minimaal tien punten per wedstrijd te behalen.
DE TEGENVALLERS
ORLANDO MAGIC HEEFT VIZIER DUIDELIJK NIET OP SCHERP
De Orlando Magic hebben een zeer stroeve week achter de rug. De Magic kenden een zeer lastig programma met thuiswedstrijden tegen Oklahoma City, Boston en de Los Angeles Clippers en een uitwedstrijd in Miami. Alle vier de wedstrijden werden verloren. Verdedigend behoren de Magic tot een van de beste teams uit de NBA, maar afgelopen week kwam dat niet tot uiting. Ook wist Orlando aanvallend geen vuist te maken.
De thuiswedstrijd tegen de Thunder was zeker niet heel slecht. Orlando verloor met 120-114. Verdedigend toonden de Magic meerdere zwakke momenten, maar aanvallend was de ploeg zeker niet slecht. Echter wist de ploeg van coach Steve Clifford in de drie volgende wedstrijd niet meer dan 98 punten te scoren. Gemiddeld kreeg de ploeg ruim 111 punten per wedstrijd tegen.
Orlando staat nog steeds op de zevende plaats van de Eastern Conference. Echter zijn de Brooklyn Nets, Chicago Bulls en Detroit Pistons wel dichterbij gekomen. De strijd voor de laatste twee play-off plaatsen zal zeker geen saaie bedoeling worden.
SPELER VAN DE WEEK
Zach LaVine is door SportAmerika verkozen tot de Eastern Conference speler van de week. LaVine kende een zeer sterke week, zowel individueel als met zijn team. De Chicago Bulls wonnen drie van de vier wedstrijden en zijn daardoor ineens weer volop in de race voor een playoff-ticket. LaVine was de uitblinker bij Chicago met gemiddeldes van 28.3 punten, 6.8 rebounds en 3.3 assists per wedstrijd. Qua percentages, 42.9% van het veld en 38.9% van driepuntsafstand, was het niet allemaal heel denderend. Echter, voor iemand die zijn team elke avond op zijn schouders neemt en naar zeges probeert te loodsen zijn deze percentages zeker niet verwerpelijk.
In de wedstrijd tegen de Cleveland Cavaliers kende LaVine zijn beste wedstrijd van de week. De shooting guard scoorde 44 punten, pakte 10 rebounds en gaf 8 assists. Daarnaast schoot hij ruim 53% van zijn schoten raak. De Bulls wonnen uiteindelijk met 118-106.
VOORUITBLIK
Aankomende nacht staat er direct een belangrijke wedstrijd op het programma. De Detroit Pistons en Brooklyn Nets nemen het tegen elkaar op in Brooklyn. Beide teams zijn in de strijd voor een play-off plaats. Detroit won de eerste ontmoeting, maar Brooklyn won vorige week de tweede ontmoeting. Met nog twee ontmoetingen op het programma kan de wedstrijd van aankomende nacht van levensbelang zijn. Bij een eventuele gelijke stand aan het eind van het seizoen wordt er gekeken naar het onderling resultaat. Bij een nederlaag vanavond, zit een overwicht in het onderlinge resultaat er al niet meer in.
Vrijdag kennen de Brooklyn Nets een soortgelijke wedstrijd. Dan nemen ze het thuis op tegen de Chicago Bulls. Beide teams hebben 19 overwinningen. Brooklyn won de eerste ontmoeting en met nog drie op het programma, kan een overwinning op vrijdagavond ze een hoop vertrouwen geven.
Nadat gisteravond het verschrikkelijke nieuws naar buiten kwam dat Kobe Bryant is omgekomen bij een helicoptercrash blikken we bij Sportamerika terug op de carriére en legacy van Kobe Bryant. Bryant, zoon van oud basketballer Joe Bryant, groeide een groot deel van zijn leven op in Italië. Zijn vader speelde daar basketbal. Na een groot aantal omzwervingen in Italië gingen de Bryant’s terug naar Amerika. Het basketbal bleef in zijn leven, en Kobe zette dat voort bij Lower Marion High School bij Philadelphia
VROEGE JAREN
Het eerste jaar was niet wat Bryant verwacht had. Hij startte als derde speler vanaf de bank. In het begin kreeg hij niet veel minuten, maar naar mate het seizoen vorderde kreeg hij meer vertrouwen en daarmee ook meer speeltijd. Hij mocht tijdens het All-Star Weekend meedoen met de Slam Dunk Contest en schreef die meteen maar op zijn naam. Als jongste speler ooit.
Mede door zijn sterke tweede seizoenshelft werd hij onderdeel van het All-Rookie Second team. De Lakers kwamen in de Western Conference Semifinals de Utah Jazz tegen. Na blessures en ejections kreeg Bryant een hele simpele taak: win de wedstrijd. Dat deed hij niet, want in de laatste minuten van de wedstrijd schoot hij maar liefst vier airballs. Het jaar daarop begon Bryant op schot te raken. Zijn totaal aantal punten verdubbelde (van 7,6 naar 15,4) en hij kreeg meer speeltijd. Dat kwam mede doordat de Lakers ook small-ball gingen spelen en hij zo op small forward terecht kwam. Ook mocht hij starten in de NBA All-Star Game, waarmee hij de jongste starter ooit werd. Hij was dat jaar ook runner-up voor de Sixth Man of the Year Award. Helaas ging het in de playoffs weer mis: de Jazz wonnen vier wedstrijden op rij, waardoor de Lakers uitgeschakeld werden.
In het derde jaar van Bryant’s NBA carrière werd hij gezien als een van de grote jongens. Hij startte elke wedstrijd, speelde 38 minuten en scoorde 20 punten per wedstrijd. En werd door sommigen al vergeleken met Magic Johnson en Michael Jordan. Maar toch ging het weer mis in de playoffs. Dit keer waren het de Spurs die er vier op een rij wonnen en zo de Lakers uitschakelden.
THREE PEAT
Na de drie magere jaren was het smullen geblazen. Met Phil Jackson als coach werd Kobe een echte ster. Zijn gemiddeldes schoten omhoog tijdens het seizoen 2000-2001. Hij was goed voor 28,5 punten, 5,9 rebounds en 5 assists per wedstrijd. En werd verkozen tot het all-defensive first team. Met de drie kampioenschappen werd hij in een klap door bijna iedereen vergeleken met Jordan. Het Lakers-team waarmee Kobe die drie titels op rij won is tevens nog steeds het laatste team die dit voor elkaar wist te krijgen.
Toen hij zijn derde titel won was hij nog maar 23 jaar. De jongste ooit die op zo’n leeftijd al drie titels had. In 2002 ging Bryant door met waar hij gebleven was: veel scoren en ‘zijn’ Lakers laten winnen. Hij scoorde over het hele seizoen gemiddeld 30 punten per wedstrijd, maar vooral in februari was hij niet te stoppen. Hij scoorde negen wedstrijd op rij meer dan 40 punten en eindigde februari met een gemiddelde van 40,6 punten per wedstrijd. Daarnaast kwam hij nog tot 6,9 rebounds en 5,9 assists en 2,2 steals per wedstrijd.
BLACK MAMBA
In het 03-04 seizoen leek het helemaal mis te gaan voor Kobe. Hij werd beschuldigd van seksueel wangedrag. Hierdoor miste hij meerdere wedstrijden in het begin van het seizoen om zichzelf te verdedigen. Hij werd niet schuldig bevonden, maar veel mensen geloofden hem niet. Hierop verzon Kobe zo zijn alter ego: ‘’The Black Mamba’’. Dit deed hij om zijn privé- en basketballeven gescheiden te houden
Tijdens het seizoen 2005-2006 was Kobe op zoek naar mooie statistieken. Zo weet iedereen nog wel de wedstrijd tegen de Dallas Mavericks, waarin hij, in zijn eentje, na drie kwarten meer dan de gehele Mavs productie had (62-61). En natuurlijk: ‘de’ wedstrijd van Kobe, waarin hij 81 punten scoorde tegen de Toronto Raptors.
Met die 81 punten staat hij nog steeds tweede qua meeste gescoorde punten in een wedstrijd (100 punten, Wilt Chamberlain). Die 81 punten droegen bij aan het absurd gemiddelde van Bryant in januari (43,4 punten per wedstrijd). Over het hele seizoen scoorde hij 35,4 punten per wedstrijd. Na het seizoen wilde hij graag met nummer 24 spelen in plaats van nummer 8, waarmee hij zijn hele NBA-carrière mee speelde. Met zijn nieuwe nummer ging Kobe door waarmee hij bekend was geworden: scoren, scoren en nog eens scoren.
HEEL VEEL SCOREN
Zo kwam hij in maart 2006 tot vier wedstrijd achter elkaar met minimaal 50 punten of meer (65, 50, 60, 60) en in december 2007 scoorde hij zijn 20.000e punt. In 2008 won Bryant eindelijk zijn eerste MVP Award. Hij leidde de Lakers naar een 57-25 record, wat dat seizoen het beste record was in het westen. In de Finals werd in zes wedstrijden uiteindelijk verloren van de Boston Celtics. Het seizoen daarna was het wel weer raak voor de Bryant en de Lakers, die voor het eerst sinds 2002 weer een titel wonnen. Dit keer werden de Orlando Magic in vijf wedstrijden opzij gezet. Bryant werd NBA Finals MVP met 32,4 punten 7,4 assists en 5,6 rebounds per wedstrijd.
OP JACHT NAAR RECORDS
In 2010 kwam hij tot 25.000 punten, waarmee hij Wilt Chamberlain voorbij ging op de all-time NBA scoring list. De minuten die Bryant dat seizoen maakte, werden hem in het einde van het seizoen te veel. Als gevolg daarvan raakte hij geblesseerd aan zijn knie en vinger. Ze begonnen de playoffs wel als nummer een uit het westen.
Ze versloegen vervolgens de Oklahoma City Thunder in zes wedstrijden en wonnen een ronde later in vier wedstrijden van de Jazz. In de Conference Finals warden de Suns ook in zes wedstrijden opzij gezet. In de derde achtereenvolgende Finals waren het weer de Boston Celtics die de tegenstanders waren. Dit keer werd de serie in zeven wedstrijden beslist in het voordeel van de Lakers. Kobe won tijdens deze Finals zijn tweede Finals MVP. In 2011 werd hij de jongste speler die het totaal van 27.000 punten wist te behalen en werd hij één van de zeven andere spelers die 25.000 punten, 5.000 rebounds en 5.000 assists had behaald in hun carrière. Op de all-time NBA scoring list schoot hij omhoog. Kobe ging op deze lijst in 82 wedstrijden van 12 naar 6.
Richting het einde van zijn carrière werd er steeds meer van Kobe gevraagd. De Lakers hadden niet meer de spelers om zich vol in de strijd te gooien voor de playoffs. Kobe liet het er niet bij zitten en kreeg meer speeltijd. De toen 34-jarige Bryant speelde aan het eind van het seizoen bijna 48 minuten per wedstrijd. Aan het einde van dit seizoen scheurde hij in een duel tegen de Golden State Warriors zijn Achilles af. Hij verliet het veld, maar dit deed hij niet voordat hij nog wel zijn twee vrije worpen raak schoot.
BLESSURES
De laatste jaren waren voor Kobe niet wat hij gewild had. Hij kon het nog wel, maar zijn lichaam hield hem tegen. Het seizoen 2013-2014 was voor Kobe een nachtmerrie, waarin hij maar zes wedstrijden speelde. In de laatste wedstrijd tegen de Memphis Grizzlies kreeg hij een knieblessure. Hij speelde de wedstrijd uit, maar er moest toch een operatie aan te pas komen. Hiermee was zijn seizoen afgelopen.
Tussen al het blessureleed door was er ook mooi nieuws voor Bryant. In december passeerde hij zijn grote idool Michael Jordan op de all-time scoring list. Dat zou echter zijn laatste ‘grote’ moment zijn. In januari 2015 kreeg hij weer last van blessureleed. Dit keer was het zijn rechterschouder. Hij probeerde de wedstrijd uit te spelen door zich te focussen op wat hij met zijn linkerarm nog kon. Na de wedstrijd werd duidelijk dat hij weer onder het mes moest. Ook dit keer was het einde seizoen.
HET LAATSTE SEIZOEN
In zijn laatste en 20ste seizoen kondigde hij aan dat het zijn laatste seizoen was. Hij vroeg, tijdens zijn aankondiging, om geen farewell tour te houden. Hij werd liever uitgejoeld dan dat er voor hem werd geapplaudisseerd. De fans en spelers besloten echte anders. Overal waar hij tijdens dit seizoen kwam werd een tribute gehouden. Zijn laatste NBA-moment was in de laatste wedstrijd, thuis tegen de Jazz. Hij scoorde maar liefst 60 punten en een paar hele belangrijke buckets voor de winst. Een van de mooiste sport-momenten van het afgelopen decennium.
POST-BASKETBAL
Na zijn carrière hield hij zich vooral bezig met zijn familie. Maar het basketballen was hij niet verleerd. In de zomers trainde hij NBA-spelers, in de rest van het jaar was hij veel met zijn dochter ‘Gigi’ te vinden in zijn eigen Mamba Sports Acadamy. Hij was daar ook coach van zijn dochter. In 2018 won zijn ”Dear Basketbal” een Oscar voor beste korte animatie.
ACCOLADES EN RECORDS
Als je alle records en accolades op een rijtje moet zetten ben je wel even bezig, maar hieronder een greep van de belangrijkste:
5x kampioen (2000-2002, 2009, 2010)
2x Finals MVP (2009, 2010)
Most Valuable Player (2008)
18x NBA All-Star (1998, 2000-2016)
4x NBA All-Star MVP (2002, 2007, 2009, 2011)
11x All-NBA First Team (2002-2004, 2006-2013)
2x All-NBA Second Team (2000,2001)
2x All-NBA Third Team (1999, 2005)
9x NBA All-Defensive first team (2000, 2003, 2004, 2006-2011)
3x NBA All-Defensive second team (2001, 2002, 2012)
Kobe Bryant is overleden bij een helikopercrash in Calabasas, Californië, zo melden verscheidene Amerikaanse media. Bryant bevond zich aan boord van zijn helikopter met acht anderen. TMZ en de Spectator Index bevestigden gisterenavond dat Bryant’s 13-jarige dochter Gianna ook aan boord was, net als beroemde junior college honkbalcoach John Altobelli, zijn vrouw Keri en hun dochter Alyssa, een teamgenootje van Gianna.
Altobelli coachte in het verleden MLB-spelers als Jeff McNeill (Mets), Aaron Judge (Yankees), Scott Kingery (Phillies), Luke Weaver (Arizona Diamondbacks) en Michael Lorenzen (Reds). Ook Christina Mauser, een assistent-coach van het basketbalteam van Gianna en Alyssa, is omgekomen bij de crash. De namen van de overige drie slachtoffers zijn nog niet bekendgemaakt. Eén van hen is in elk geval de piloot.
Het gezelschap was op weg naar een basketbalwedstrijd van ‘GiGi’ en Alyssa, wiens team gecoacht werd door Bryant.
De basketbalsuperster is slechts 41 jaar oud geworden.
Bryant gaat de boeken in als één van de beste basketballers ooit. The Black Mamba werd in 1996 met de 13e pick in de draft gekozen door de Charlotte Hornets, waarna hij getrade werd voor Vlade Divac. Bryant was de eerste guard in de geschiedenis in de NBA die direct vanuit high school de stap maakte naar de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Bij de Los Angeles Lakers behaalde de shooting guard grote successen. In zijn eerste zes jaar met de Lakers wist Bryant samen met Shaquille O’Neal drie jaar op rij kampioen te worden van de NBA. In 2009 en 2010 werd Bryant ook kampioen met de Lakers en werd hij tweemaal verkozen tot Finals MVP.
Bryant kende één van de meeste glorieuze carrières ooit in de NBA. Naast vijf kampioenschappen werd hij in 2008 uitgeroepen tot Most Valuable Player. In totaal kwam hij tot 11 uitverkiezingen voor het All-NBA First Team, waaronder negen keer op rij tussen 2006 en 2013. De guard werd maar liefst 18 keer verkozen tot All-Star, en werd vier keer uitgeroepen tot MVP van de All-Star-game. Bryant wordt gezien als één van de beste scorers aller tijden. Tijdens een wedstrijd tegen de Toronto Raptors op 22 januari 2006, scoorde Bryant het ongelooflijke aantal van 81 punten.
Met 33.643 punten in zijn carrière bevindt Bryant zich op de vierde plaats op de lijst van topscorers aller tijden van de NBA. Enkel Kareem Abdul-Jabbar, Karl Malone en LeBron James scoorden vaker.
AFSCHEIDSWEDSTRIJD
Bryant beëindigde zijn carrière in 2016. In zijn laatste wedstrijd, tegen de Utah Jazz, toonde Bryant nog één keer zijn klasse: hij scoorde 60 punten. Op 18 december 2017 werden zowel rugnummer 8 als 24 van Bryant ‘retired’ door de Los Angeles Lakers. Er wordt verwacht dat Bryant in 2021 in de Naismith Memorial Basketball of Hall of Fame wordt opgenomen.
Later meer op SportAmerika. Dit artikel is maandagochtend bijgewerkt om namen van slachtoffers en andere details toe te voegen.
Het NBA-seizoen 2019-20 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en we blikken vooruit op de aankomende week.
15 JANUARI – 22 JANUARI
DE STAND
Northwest Division:
1: Utah Jazz (31-13), 2: Denver Nuggets (30-14), 3: Oklahoma City Thunder (26-19), 4: Portland Trail Blazers (19-26), 5: Minnesota Timberwolves (15-29)
Pacific Division:
1: Los Angeles Lakers (35-9), 2: Los Angeles Clippers (31-14), 3: Phoenix Suns (18-26), 4: Sacramento Kings (15-29), 5: Golden State Warriors (10-36)
Southwest Division:
1: Dallas Mavericks (27-16), 2: Houston Rockets (27-16), 3: San Antonio Spurs (20-23), 4: Memphis Grizzlies (20-24), 5: New Orleans Pelicans (17-28)
Het was lang wachten, maar Zion Williamson heeft in de wedstrijd tegen de Spurs eindelijk z’n officiële debuut gemaakt in de NBA. Hij speelde al wel in de Summer League en hij kwam ook uit voor de Pelicans tijdens preseason. Williamson raakte tijdens preseason geblesseerd aan z’n knie en een operatie volgde. Het was een frustrerende periode voor de rookie, maar het moment was eindelijk daar. Williamson begon in de basis en speelde in totaal iets meer dan 18 minuten. Hij was goed voor 22 punten, 7 rebounds en 3 assists. De power forward kwam moeilijk op gang. In de eerste drie kwarten kwam hij moeilijk tot scoren. De debutant explodeerde echter in het vierde kwart met 17 punten achterelkaar in drie minuten speeltijd. Coach Alvin Gentry liet Williamson in de slotfase op de bank. De New Orleans Pelicans verloren uiteindelijk met 121-117 van de San Antonio Spurs.
A CLASH OF TITANS
Op 21 januari werd er slechts één wedstrijd gespeeld in de NBA. Het was een thriller waar je nagels tot de laatste minuut hoopten op overleving. De Dallas Mavericks namen het thuis op tegen de Los Angeles Clippers. Paul George deed niet mee en dus waren de ogen gericht op het onderlinge duel tussen Luka Doncic en Kawhi Leonard. Allebei de strijders scoorden 36 punten. Bij een stand van 108-105 in de slotfase kreeg Tim Hardaway Jr het vertrouwen van Doncic voor de gelijkmaker maar de bal raakte alleen de ring zonder door het net heen te gaan. De Clippers wonnen uiteindelijk met 110-107.
DE TEGENVALLERS
LAKERS VERLIEZEN VAN OUDSTE RIVALEN
De Los Angeles Lakers verloren met een verschil van 32 punten van de Boston Celtics: 107-139. The Gold & Purple staan weliswaar nog steeds bovenaan in de conference, het is toch een nederlaag die zwaar valt bij de Lakers. Voor Kemba Walker van de Celtics was het extra mooi om bij de winnende partij te horen. De point guard won voor het eerst in zijn carrière van LeBron James. Walker verloor de vorige 28 duels van LBJ.
SPELER VAN DE WEEK
Donovan Mitchell is door SportAmerika verkozen tot de Western Conference speler van de week. De guard van Utah Jazz begon de periode die dit artikel behandelt goed met 46 punten tegen de Pelicans. Jazz verloor de wedstrijd, maar daar rekenen we de Spider-Man van de NBA niet op af. Mede dankzij het consistente spel van Mitchell staan de Utah Jazz nu op een gedeeld tweede plaats in de Western Conference. De guard had een gemiddelde van 29 punten per wedstrijd met een schotpercentage van net onder 50 procent: .488. Mitchell was goed voor 22 punten tegen de Kings, 25 tegen de Pacers en 23 tegen de Warriors.
VOORUITBLIK
De All-Star captains en starters werden aankomende nacht rond 01:00 Nederlandse tijd bekendgemaakt. En LeBron James is opnieuw de aanvoerder van de Western Conference. Toen de eerste resultaten bekend werden gemaakt, stond Luka Doncic nog bovenaan met de meeste stemmen, maar uiteindelijk is het dus toch LeBron James geworden. LeBron james is over de guard van de Mavericks heengegaan en heeft de meeste stemmen van alle spelers. In het oosten is Giannis Antetokounmpo wederom de aanvoerder. De All-Star Starters:
Oosten: Kemba Walker | Trae Young (debutant) | Giannis Antetokounmpo | Pascal Siakam (debutant) | Joel Embiid
Westen: Luka Doncic (debutant) | James Harden | Kawhi Leonard | LeBron James | Anthony Davis
LeBron James is ook ontzettend dichtbij het inhalen van Kobe Bryant op de lijst van All-Time NBA Career Points.LBJ is nog maar 44 punten verwijderd om gelijk te komen met The Black Mamba voor de derde plaats. Als LeBron Kobe inhaalt, heeft hij alleen nog Karl Malone en Kareem Abdul-Jabbar voor zich op deze lijst.
Wat de wedstrijden betreft, treffen oud-teamgenoten LeBron James en Kyrie Irving elkaar nadat de eerste All-Stars bekend zijn gemaakt. Zion Williamson speelt zijn tweede westrijd tegen de Denver Nuggets in de nacht van 24 naar 25 januari. De meest bijzondere wedstrijd is op vrijdagavond. De Milwaukee Bucks spelen tegen de Charlotte Hornets in de eerste regular season wedstrijd in Parijs. Het duel wordt op televisie uitgezonden voor de liefhebbers die niet naar de AccorHotels Arena in Parijs gaan.
Op zaterdagavond spelen de Mavericks tegen Jazz op het redelijke tijdstip van 23:00. Zondagavond nemen de Nuggets het thuis op tegen de Rockets om 21:30. Mocht je meer interesse hebben in de Spurs tegen de Raptors, zij spelen die dag om 22:00 tegen elkaar, maar daar heb je wel League Pass voor nodig.
Top- en coverfoto: Chris Graythen/Getty Images via Bleacherreport
Het was een goede eerste seizoenshelft voor de Boston Bruins. Zij voeren de Atlantic Division aan en David Pastrnak is met 37 goals topscorer in de league. (photo: Bob DeChiara/USA TODAY Sports)
Vanwege de All-Star Game en de verplichte vrije weken die er nu aan zitten te komen, hebben we nu de tijd om de balans op te maken. Welke teams denderen linea recta af op de play-offs en wie kan in april alvast de vakantie boeken. We nemen deze week eerst de Eastern Conference onder de loep. In de Top 5 deze week speciale aandacht voor Alex Ovechkin, die Mario Lemieux is gepasseerd op de all-time topscorerslijst, en Patrick Kane, die een bijzondere mijlpaal bereikte.
ATLANTIC DIVISION
Vooraf werden Tampa Bay en Boston aangewezen als de favorieten in deze divisie. De Lightning begonnen weliswaar niet zo sterk, maar inmiddels hebben Steven Stamkos en de zijnen de juiste versnelling gevonden. Ook de Red Wings en de Senators voldoen aan de verwachtingen. Zij houden zich op in de donkere kelder van deze divisie en met name in Detroit gaat het ronduit beroerd.
DE TOP
Met David Pastrnak hebben de Boston Bruins de topscorer in de league in de gelederen. Achter de Tsjech doet ook Brad Marchand het, ondanks al zijn onhebbelijkheden, weer prima. De verliezend finalist van vorig seizoen heeft er opnieuw een mooie mix van ervaring (Marchand, Bergeron, Chara) en talent (Pastrnak, DeBrusk, McAvoy) staan. Met die mooie mix lijken ze op weg om de Tampa Bay Lightning in deze divisie van de troon te stoten.
Het keurkorps van Jon Cooper was in 2018-2019 ongenaakbaar, maar in de eerste maanden van dit seizoen zat er wat zand in de motor. Dat had deels te maken met de mindere vorm van Andrei Vasilevskiy. De goalie won vorig jaar nog de Vezina Trophy, maar kreeg in z’n eerste 17 starts gemiddeld drie goals per wedstrijd tegen. De Lightning wonnen echter 12 van hun laatste 14 duels en hebben Boston weer in het vizier. Met drie wedstrijden minder bedraagt de achterstand acht punten.
De Florida Panthers zijn bezig aan een opmars en leggen voorlopig beslag op de derde plaats. Onder leiding van Joel Quenneville wonnen de Cats hun laatste zes duels en acht van de laatste tien. Sergei Bobrovsky heeft zijn goede vorm inmiddels te pakken, maar het is vooral het scorend vermogen dat de Panthers aan zoveel zeges helpt. Na de jaarwisseling kwam de ploeg tien keer in actie en slechts twee keer scoorden ze minder dan vier goals. Deze wedstrijden gingen dan ook prompt verloren.
DE HOPEFULS
Hebben we het over goals, dan hebben we het de laatste tijd ook over de Toronto Maple Leafs. Vorige week schreven we al dat Sheldon Keefe dit team op de rit heeft gekregen, maar van de laatste zes duels wonnen de Leafs er slechts één. Die reeks komt slecht uit, want hierdoor komen ze op een vierde plaats in de divisie terecht met een achterstand van vier punten op de Panthers. Het seizoen is natuurlijk nog allerminst verloren voor deze roemrijke franchise, maar ze hadden waarschijnlijk verwacht er nu beter voor te staan.
Dit geldt toch zeker ook voor de Buffalo Sabres. Jack Eichel en de zijnen doen de film Groundhog Day nog eens dunnetjes over. Vorig seizoen begonnen de Sabres meer dan uitstekend aan het seizoen, maar vielen vervolgens ver terug. Ook deze jaargang werd prima begonnen, maar wederom zijn de play-offs ver weg. Met 28 goals en 62 punten steekt de captain met kop en schouders boven de rest uit, maar rookie Victor Olofsson verdient hier toch ook een eervolle vermelding. De jonge Zweed staat na 42 wedstrijden al op 35 punten.
De Montreal Canadiens hebben de play-offs ook nog niet helemaal uit het hoofd gezet, maar ook voor de Habs wordt het een hele toer. Met 155 doelpunten voor (15e van de 31) is de ploeg niet overdreven productief. Wat tegengoals betreft, doet Montreal het nog ietsje minder. Met 157 staan ze bovenin het rechterrijtje. Dit heeft ook deels te maken met de slechte maand november die Carey Price heeft gehad. De goalie kreeg in die maand in 11 wedstrijden gemiddeld bijna vier goals tegen. Door de blessure van onder meer Jonathan Drouin hebben de Habs de nodige doelpunten ingeleverd, waardoor het bereikten van ’t postseason een lastig verhaal wordt.
DE KELDER
Dat de Ottawa Senators en de Detroit Red Wings de twee slechtste teams in deze divisie zijn, zal niemand verbazen. Dat het zo ongelooflijk slecht gaat met de Red Wings is wel enigszins verrassend. In 1985-1986 kwamen de Wings niet voorbij de 40 punten. Zo abominabel zal het nu waarschijnlijk niet worden, maar met het huidige gemiddelde liggen ze op koers voor een punt of 45. De absentie van Anthony Mantha en Andreas Athanasiou laat zijn sporen na en goalie Jimmy Howard is ook niet meer wat het ooit was. De veteraan krijgt gemiddeld meer dan vier goals tegen per wedstrijd.
De Ottawa Senators begeven zich een beetje in niemandsland. De voorsprong op hekkensluiter Detroit is groot, maar de achterstand op de teams voor hen ook. Met 19 goals en 31 punten is Jean-Gabriel Pageau één van de betere spelers in de Canadese hoofdstad, maar de verwachting is dat Pageau bezig is aan zijn laatste maanden daar. Zijn contract loopt af en de Sens zullen nog iets aan hem willen verdienen tijdens de komende trade deadline. De fans in Ottawa zullen nog even geduld moeten hebben. Als alles een beetje meezit, wordt dit geduld in de komende jaren beloond. De club heeft dit jaar en volgend jaar in totaal negen draft picks in de eerste twee rondes.
METROPOLITAN DIVISION
In deze divisie ontwikkelt zich een spannende strijd om de derde plaats en de wildcards in het oosten. Washington en Pittsburgh maken de dienst uit, maar achter deze powerhouses wordt het dringen. De Islanders, de Blue Jackets, de Hurricanes en de Flyers hebben allen hun zinnen gezet op de play-offs, maar een aantal van hen zal worden teleurgesteld. De Rangers en de Devils hebben het postseason al uit hun hoofd gezet en met name in New Jersey zal dit hard aankomen.
DE TOP
In de Metropolitan is er weer een ouderwetse tweestrijd tussen de Capitals en de Penguins ontstaan. Met vedette Alex Ovechkin, de jonge Jakub Vrana en de bijzonder productieve John Carlson scoort Washington er vrolijk op los. De verrassing staat tussen de palen, waar Ilya Samsonov een uitstekend debuutjaar kent. De 22-jarige Rus tikt een .927 save percentage aan en krijgt gemiddeld slechts 2.06 goals per wedstrijd tegen. Dat Pittsburgh een bedreiging vormt voor de Caps mag een klein mirakel heten. Sidney Crosby was lang geblesseerd, Jake Guentzel komt dit seizoen waarschijnlijk niet meer in actie en Mike Sullivan had nog af te rekenen met veel meer blessureleed. Mede dankzij een uitblinkende Evgeni Malkin en een plotseling trefzekere Bryan Rust mogen de Pens nog hopen op de divisietitel.
DE HOPEFULS I
Vorig seizoen deden de New York Islanders tot het laatste moment mee om de divisietitel. Zo goed als toen gaat het nu niet, maar onder leiding van Barry Trotz blijken de Isles opnieuw lastig te kloppen. De vertrokken Robin Lehner is met succes vervangen door Semyon Varlamov en Thomas Greiss trekt zijn uitstekende vorm van vorig seizoen door. De Duitser pakt ruim 92% van de schoten en krijgt gemiddeld 2.43 goals tegen. Aanvallend spelen de Islanders opnieuw niet veel klaar. Brock Nelson is met 20 treffers de topschutter. Hij wordt gevolgd door Mathew Barzal (17G) en Anders Lee (16G).
Met de Columbus Blue Jackets hebben we één van de grote verrassingen van dit seizoen te pakken. John Tortorella raakte zo’n beetje alle sterkhouders kwijt, maar er blijkt leven na Artemi Panarin en Sergei Bobrovsky. Ondanks een waslijst aan blessures draaien de Blue Jackets knap mee in deze divisie. Columbus pakte in 19 van de laatste 21 wedstrijden minimaal één punt en begint met een 6-game winning streak aan de All-Star break. Pierre-Luc Dubois staat bovenaan de topscorerslijst, maar de revelatie luistert naar de naam Elvis Merzlikins. De goalie uit Letland begon als backup, maar door de blessure van Joonas Korpisalo krijgt hij een kans zich te bewijzen en met een GAA van 2.36 lukt hem dat aardig.
DE HOPEFULS II
De Carolina Hurricanes drukten vorig seizoen al de neus aan het venster en die lijn trekken ze door in deze jaargang. Het jonge keurkorps (gemiddelde leeftijd 26,5 jaar) van Rod Brind’Amour heeft het met name defensief goed voor elkaar. Ze staan relatief weinig doelpogingen toe (gemiddeld 28,7 per duel) en hebben in Petr Mrazek en James Reimer een betrouwbaar tandem tussen de palen. De blessure van Dougie Hamilton (14G, 26A) komt de ploeg slecht uit, maar met zeges op de Islanders (2-1) en de Jets (4-1) lieten de Canes zien het ook zonder hem te kunnen.
In Philadelphia waren de verwachtingen, zoals wel vaker, hooggespannen. Kevin Hayes was de gelederen komen versterken en moest voor wat meer stootkracht zorgen. Met 14 goals en 13 assists doet de voormalig Ranger het naar behoren. Travis Konecny eist echter de meeste aandacht op. De 22-jarige center kwam vorig seizoen tot 49 punten en dat aantal heeft hij nu na 47 wedstrijden al bijna te pakken. Met 17 goals en 43 punten is de jonge center een dragende kracht geworden. Ook Carter Hart bleek op jonge leeftijd de druk al aan te kunnen, maar de goalie raakte vorige week geblesseerd en zal pas in februari terugkeren. De korte pauze komt de Flyers wat dat betreft niet slecht uit.
DE KELDER
Twee teams spelen in deze divisie geen enkele rol van betekenis. Van de New York Rangers hadden we dat wel een beetje verwacht. De Blueshirts zijn bezig aan een rebuild en beschikken over een jonge groep (gemiddelde leeftijd 26,3 jaar). Met 26 goals en 68 punten is Artemi Panarin verreweg de beste en belangrijkste speler, maar de Rus kan het niet alleen. Henrik Lundqvist is nog altijd één van de goalies in Madison Square Garden, maar voor de 37-jarige Zweed lijken de jaren ook te gaan tellen. Zijn GAA van 3.18 is het hoogste in zijn carrière en een .907 save percentage hoort ook niet bij een King Henrik in topvorm.
In New Jersey speelt één van de negatieve uitschieters. De Devils dachten met onder andere Taylor Hall en PK Subban serieus mee te kunnen spelen in de Metropolitan, maar niets is minder waar. Hall speelt inmiddels in Arizona en Subban maakt met een -15 rating duidelijk waarom de Predators hem relatief goedkoop lieten gaan. De Devils krijgen erg veel goals tegen (173) en scoren moeizaam. Van Jack Hughes werd veel verwacht, maar de 18-jarige first overall pick moet het voorlopig doen met 6 goals en 17 punten. Slechts drie spelers op het roster zitten wat goals betreft in de dubbele cijfers en na 48 wedstrijden zegt dat natuurlijk veel.
TOP 5 OF THE WEEK
Alex Ovechkin hoort nu echt bij de beste goalscorers in de historie van de National Hockey League. Afgelopen week passeerde hij een legende op de all-time topscorerslijst. De Chicago Blackhawks zijn bezig aan een knappe opmars. Dat heeft deels te maken met de scoringsdrang van rookie Dominik Kubalik, maar toch zeker ook met de prestaties van Patrick Kane. Beide heren komen uitgebreid aan bod. Kubalik doet het leuk als rookie, maar Cale Makar maakt nog net iets meer indruk. Ook hij vond deze week weer het net. Tot slot komt ook Evgenii Dadonov voorbij. Hij is on fire en dat geldt zeker ook voor de Panthers.
Vanaf zijn debuut in de league in 2005 is Alex Ovechkin een pure goalgetter. In zijn eerste jaar joeg hij al 52 pucks tegen de touwen en daar zou het niet bij blijven. De Rus scoorde in 2007-2008 maar liefst 65 goals, won al acht keer de Rocket Richard Trophy voor topscorer in de NHL en won twee jaar geleden natuurlijk de Stanley Cup met zijn Washington Capitals. Sinds afgelopen zaterdag behoort Ovi ook definitief tot de tien beste goalscorers in de geschiedenis van de league.
Tegen de New York Islanders scoorde hij z’n 27e hattrick in de NHL, zijn tweede in twee wedstrijden, en passeerde Ovechkin de grote Mario Lemieux op de all-time topscorerslijst. Met 689 goals begon The Great Eight aan de wedstrijd en 60 minuten later stonden er 692 goals achter zijn naam. Lemieux scoorde 690 goals tijdens zijn indrukwekkende loopbaan en met die 692 treffers kwam Ovi op gelijke hoogte met Steve Yzerman. Tegen de Isles maakten de Capitals een 4-1 achterstand goed en wonnen uiteindelijk met 6-4.
De Colorado Avalanche hebben goud in handen met Cale Makar. Als 20-jarig broekie debuteerde de blueliner vorig seizoen in de play-offs namens de Avs en sindsdien is hij niet meer weg te denken uit de line-up. Dit seizoen is Makar één van de drijvende krachten achter het succes van Colorado. De 21-jarige Canadees stelt zich daarnaast ook nog nadrukkelijk kandidaat voor de Calder Trophy voor Rookie of the Year. Afgelopen weekend liet hij tegen St. Louis weer eens zijn klasse zien. In de tweede periode zette Makar met een ziedend schot zijn Avs op een 3-2 voorsprong en daar had hij geen assistentie bij nodig. Het was zijn elfde goal van het seizoen en na dit duel stond Makar op 35 punten. Colorado versloeg de titelhouder overigens met 5-3.
DOMINIK KUBALIK vs TORONTO MAPLE LEAFS
Among players to debut with the @NHLBlackhawks, Dominik Kubalik (47 GP) became the sixth to score 20 career goals prior to his 50th game:
Met 2 goals en 4 punten was Jonathan Toews het mannetje zaterdag tegen de Leafs, maar de mooiste goal kwam op naam van Dominik Kubalik. De 24-jarige winger uit Tsjechië heeft het de laatste tijd toch al op zijn heupen en scoorde tegen de Leafs één van zijn mooiste goals tot nu toe. Ruim twee minuten voor tijd toonde Kubalik aan dat het met zijn hand-oog coördinatie wel goed zit. Vanuit de lucht promoveerde hij een pass van Jonathan Toews tot doelpunt en daarmee bepaalde hij de eindstand op 6-2. Voor de Blackhawks was het al de vierde zege op rij en de ploeg klopt weer op de deur als het gaat om tickets voor de play-offs. Die opmars is voor een deel te danken aan rookie Kubalik. Zijn knappe treffer betekende z’n negende goal in de laatste zeven wedstrijden en zijn twintigste in totaal.
We blijven nog even bij de Blackhawks, want daar viel zondag iets te vieren. Niet alleen won Chicago thuis met 5-2 van de Winnipeg Jets, maar Patrick Kane bereikte ook nog eens een mooie mijlpaal. In zijn 953e wedstrijd in de league noteerde de 31-jarige Amerikaan zijn 1000e punt. Kane deed dit middels een assist op Brandon Saad, die in de derde periode tekende voor de 4-1. Na Stan Mikita, Bobby Hull en Denis Savard is Kane de vierde Blackhawk die deze milestone bereikt. In de historie van de NHL is Patrick Kane de 90e die deze grens slecht en pas de negende Amerikaan. Voor de winger was het zijn 620e assist in zijn carrière en daar horen dus nog 380 goals bij om aan de 1000 te komen. Dankzij de zege nestelden de Hawks zich op de vierde plek in de Central.
EVGENI DADONOV vs DETROIT RED WINGS
Evgenii Dadonov has the hot hand; and what vision from Huberdeau! 🔭🔥✋
De Florida Panthers zijn hot. En Evgenii Dadonov zelfs red hot. De Rus was in 2019 al aardig op dreef, maar na de jaarwisseling is Dadonov bijna een garantie op goals. Deze week was hij de eerste Panther die de grens van 20 goals bereikte en in een team dat aan de lopende band scoort, is dat best een knappe prestatie. Tegen de Red Wings scoorde Dadonov alweer zijn 21e van het jaar en die liet hij tegen de Wild volgen met zijn 22e. Florida speelde in 2020 tot dusver 10 wedstrijden en slechts één keer vond de Rus zichzelf niet terug op het scoreformulier. Dadonov scoorde negen keer en is, wat goals betreft, topscorer van de Cats. Met de ploeg zelf gaat het ook crescendo. Florida is bezig aan een 6-game winning streak.
NIEUWS
BLESSURE HAMILTON DREUN VOOR CANES
Onlangs spraken we nog over Dougie Hamilton die alle persoonlijke records aan het verpulveren was. Op die uitspraak moeten we helaas terugkomen. De productieve blueliner (14G, 26A) raakte vorige week geblesseerd in de wedstrijd tegen de Columbus Blue Jackets. Onderzoek wees uit dat Hamilton zijn kuitbeen gebroken had. Afgelopen vrijdag ging de verdediger al onder het mes, maar het is nog niet duidelijk wanneer Dougie Hamilton kan terugkeren op het ijs. De wedstrijd tegen Columbus ging met 3-2 verloren en daarna volgde een 2-1 nederlaag tegen de Ducks. Door de blessure moet Hamilton ook zijn eerste All-Star Game aan zich voorbij laten gaan. In St. Louis wordt hij vervangen door ploeggenoot Jaccob Slavin.
WILLIAMS BELANGRIJK BIJ RENTREE
Nog meer nieuws uit Carolina, want daar maakte zondag Justin Williams zijn rentree. De inmiddels 38-jarige winger laste na afloop van vorig seizoen een pauze in, maar liet tevens weten open te staan voor een terugkeer. Onlangs verscheen hij weer op het ijs en zondag tegen de Islanders speelde Mr. Game 7 weer zijn eerste wedstrijd in het shirt van de Hurricanes. Die bijnaam dankt hij aan z’n recordaantal punten in beslissende wedstrijden tijdens de play-offs. Ook tegen de Islanders was de oude krijger beslissend. Na 65 minuten stond er 1-1 op het scorebord en een shootout moest dus de beslissing brengen. In de achtste (!) ronde wist hij Islanders-goalie Thomas Greiss te verschalken. Dit bleek even later de beslissende goal te zijn, waardoor de Canes na drie nederlagen op rij weer eens wat te vieren hadden.
De Anaheim Ducks kwamen voor het laatst in actie op 17 januari. In Raleigh waren de Ducks op die dag in OT met 2-1 te sterk voor de Carolina Hurricanes. Daniel Sprong stond bijna 13 minuten op het ijs en dat waren voorlopig even zijn laatste speelminuten in de NHL. Om in het ritme te blijven, werd de geboren Amsterdammer een paar dagen na dit duel teruggestuurd naar de San Diego Gulls. Daar kwam hij afgelopen dinsdag in actie tegen de Tucson Reign. San Diego verloor deze ontmoeting met 3-1, maar Sprong redde in de tweede periode de eer voor de Gulls. Op aangeven van Simon Benoit scoorde onze landgenoot zijn achtste goal in de AHL. Op het hoogste niveau staat hij nog altijd op een goal en een assist.
Alex Ovechkin heeft zich wederom afgemeld voor de All-Star Game. Het jaarlijkse feestje van de NHL wordt komend weekend in St. Louis gehouden, maar de Rus pakt liever wat rust met het oog op de tweede seizoenshelft. Ook Auston Matthews is niet van de partij. De vedette van de Leafs heeft last van zijn pols en wordt vervangen door Brady Tkachuk van de Ottawa Senators. Daarmee is de familie Tkachuk goed vertegenwoordigd in St. Louis, want broer Matthew is aanwezig namens de Flames. Chris Kreider mag ook naar de ASG. Hij vervangt zijn geblesseerde ploeggenoot Artemi Panarin, die kampt met een upper-body injury en moest deze week al de wedstrijd tegen de Islanders aan zich voorbij laten gaan vanwege zijn blessure.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
