Home Blog Pagina 396

Derek Jeter, Larry Walker toegelaten tot Hall of Fame

Jasper Roos
-
2


Elk jaar is de Hall of Fame-verkiezing in het Amerikaanse honkbal een fenomeen, maar sommige jaren is het allemaal nog spannender. Dit was zo’n jaar. Met een aantal nieuwe gezichten op het stembiljet en met Larry Walker voor de 10e (en hoe dan ook laatste) keer op het formulier was het ook in 2019/2020 weer flink scorebord-kijken. Daarbij was het de eerste verkiesmogelijkheid van Derek Jeter, met als bijbehorende vraag of hij als tweede speler in de geschiedenis unaniem de Hall ingestemd zou worden.

In totaal hebben 397 baseball writers een stem uit uitgebracht. Dit is minder is dan de 425 van vorig jaar. Alleen de journalisten die 10 jaar aangesloten zijn bij de Baseball Writers Association of America (BBWAA) en ook 10 jaar actief zijn binnen de honkbaljournalistieke wereld mogen stemmen voor de Hall of Fame. Pensionado’s mogen nog tot tien jaar na hun pensioen meestemmen, behalve wanneer er een lifetime honorary membership aan een schrijver wordt toebedeeld. Zo stemde dit jaar Seymour Siwoff op 99-jarige leeftijd nog voor de Hall, maar hij zou het resultaat niet meer meekrijgen. Siwoff overleed op 29 november, kort nadat hij zijn stemformulier had opgestuurd.

Het werd een spannende avond, met een schitterende afloop voor twee geweldige spelers.

VOLLE BALLOT

Er staan al jaren meerdere enorme baseballnamen op de lijst die het telkens niet redden. Notoire dopingverdachten/honkballegenden als Barry Bonds, Roger Clemens, Manny Ramirez en Sammy Sosa lopen al geruime tijd een verkiezing mis. Allen stonden voor de achtste keer op de stemlijst, net als Curt Schilling, die ook opnieuw tekortschoot (zij het om heel andere redenen). Gecombineerd met het feit dat er maar liefst 17 nieuwe namen bijkwamen, moesten de stemgerechtigde leden van de Baseball Writers Association of America (BBWAA) aan de bak.

Om op de ballot terecht te komen, dient een speler tenminste 10 verschillende seizoenen in de Major League actief te zijn geweest, binnen een tijdsbestek van 15 jaar. Er is geen pre-selectie-commissie, zoals in de NFL. Om in de Hall of Fame te geraken, dient een speler op tenminste 75% van de ingeleverde stemformulieren voor te komen. Spelers die onder de 5% uitkomen, vallen definitief van de ballot af. Spelers die tussen de 5% en 75% uitkomen, komen volgend jaar terug op de lijst. De uiterste termijn om op de ballot te mogen staan is 10 jaar.

Onder de nieuwe namen bevonden zich kleine en grote sterren van weleer. Van de 17 nieuwelingen bleven er zeven op 0% van de stemmen steken: werpers Josh Beckett, Jose Valverde en Heath Bell, plus positiespelers Rafael Furcal, Brian Roberts, Chone Figgins en Carlos Peña. Sluggers Adam Dunn en Raul Ibanez ontvingen allebei één stem, net als pitchers J.J. Putz en Brad Penny. Derdehonkman Eric Chavez en pitcher Cliff Lee kregen beiden twee stemmen, infielders Alfonso Soriano en Jason Giambi ieder zes en de laatste afvaller was eerstehonkman Paul Konerko (10 stemmen; 2,5%). Outfielder Bobby Abreu was de enige nieuwkomer die het volgend jaar nog een keer mag proberen; hij ontving 22 stemmen (5,5%).

De totale uitslag van de stemming van dit jaar, zonder de hierboven besproken afvallers op de lijst (Fangraphs)

EINDELIJK GERECHTIGHEID VOOR WALKER

De belangrijkste en spannendste race van de late avond was die van Larry Walker. De immer zwaar ondergewaardeerde outfielder stond voor de tiende en laatste keer op de ballot. Na extreme ups and downs — in 2014 ontving Walker nog slechts 10,2% van de stemmen, na in 2011 nog op 20,3% te hebben ‘gepiekt’ — kwam er de laatste jaren meer aandacht voor het niveau van de rechtsvelder. In 2019 bleef de ex-Expo, -Rockie en -Cardinal nog steken op 54,6%. Dankzij een ongeëvenaarde jump van ruim 20% kwam de Canadees met 76,6% dit jaar toch aan de goede kant van de streep uit.

DISCUSSIE

Door de jaren heen is er veel discussie gevoerd over de Hall-waardigheid van Walker. Veelgebruikte tegenargumenten waren dat de five-tool-player regelmatig geblesserd was en dat hij het merendeel van zijn carrière zijn thuiswedstrijden op Coors Field speelde. Het stadion van de Rockies is berucht om de hoge aanvallende statistieken die spelers er kunnen verzamelen.
Desondanks is er meer dan voldoende bewijs dat de vijfvoudig All-Star en 1997 National League MVP een daadwerkelijke five-tool-speler was. Hij sloeg over zijn 17 Major League-seizoenen .313 met 383 home runs, 471 doubles en een .965 OPS. Hij stal en passant ook nog even 230 bases en won twee Gold Gloves voor zijn geweldige defense. In zijn fabelachtige MVP-jaar sloeg Walker .366. Hij voerde de National League aan met 49 homeruns en leidde de hele Major League met een .720 slugging percentage, 1.172 OPS en 409 total bases. Deze statistieken zijn nog indrukwekkender als je bedenkt dat Larry Walker nooit in verband is gebracht met steroïdengebruik, dat in die jaren hoogtijdagen vierde in de Major League.


Walker behoort tot een exclusief zevental dat tenminste .313/.400/.565 noteerde in hun carrière. De overige zes zijn Hall of Famers Babe Ruth, Jimmie Foxx, Ted Williams, Lou Gehrig, Hank Greenberg en Rogers Hornsby.

JETER NIET UNANIEM, WEL DIK SAFE

Veel minder spannend en verrassend was de uitverkiezing van Derek Jeter. De toelating van de legendarische Yankees-kortestop stond bij voorbaat al vast. Het was slechts de vraag met hoeveel procent van de stemmen Jeter naar Cooperstown mocht.
Het werd uiteindelijk 99,7% van de stemmen; één (voorlopig anonieme) journalist liet Jeter van de ballot. Jeter werd de volgende in een zeven jaar durende reeks van first ballot Hall of Famers. De afgelopen jaren werden Mariano Rivera, Roy Halladay, Chipper Jones, Jim Thome, Iván Rodríguez, Ken Griffey Jr., Randy Johnson, Pedro Martinez, John Smoltz, Greg Maddux, Tom Glavine en Frank Thomas bij de eerste mogelijkheid verkozen. Rivera is de enige speler in de geschiedenis die unaniem verkozen werd tot Hall of Famer.


Terwijl voornamelijk Twitterende Yankees-fans over elkaar heenvielen van verontwaardiging, doet het uitblijven van een unanieme verkiezing natuurlijk niets af aan Jeter’s toelating. The Captain is een onbetwiste Hall of Fame-speler, die als model of consistency en offensieve krachtpatser de league twee decennia naar z’n hand zette. De veertienvoudig All-Star won vijf World Series-titels met ‘zijn’ Yankees en staat zesde op de eeuwige honkslaglijst met 3.645 hits.

POSTSEASON-HELD

Naast zijn spel tijdens het seizoen werd Jeter vooral geroemd om zijn optredens tijdens de play-offs. In totaal speelde number 2 liefst 158 postseason-duels; bijna de equivalent van een normaal honkbalseizoen (162). In die wedstrijden sloeg hij gemiddeld .308/.374/.465.
Het was niet allemaal goud wat er in z’n carrière voor Jeter blonk. Ondanks zijn vijf Gold Gloves behoorde ‘Jeet’ tussen 2003 en 2014 tot de slechtste verdedigers op zijn positie. Hij noteerde een bijna onmogelijke -152 Defensive Runs Saved, twee keer zo slecht als de op één na slechtste defensieve kortestop in die periode: Hanley Ramirez (-73 DRS). Ter verdere illustratie: nummer twee overall op de lijst van slechtste verdedigers in die periode was Prince Fielder, met -95 DRS.
Deze statistieken doen natuurlijk niets af aan het feit dat Jeter een Hall of Fame-kaliber-speler is, die — geholpen door de pinstripes aan zijn lijf — tot bijna mythische hoogten werd getild. Een dikverdiend feestje ligt voor hem in het verschiet.

KANSHEBBERS EN NIEUWELINGEN IN 2021

Met een magere oogst nieuwe gezichten in 2021 is er een kans voor de grote namen die tot nu toe tekort komen om een slag te slaan.

FIRST-TIMERS

Hoewel de officiële lijst nog niet bekend is gemaakt, kunnen we de meest in het oog springende namen die komend jaar toegevoegd kunnen worden al even doornemen. Het drietal dat vermoedelijk de hoogste ogen gaat gooien bestaat uit werpers Mark Buehrle (vijfvoudig All-Star, viervoudig Gold Glove-winnaar, 2005 World Series-kampioen, een no-hitter en een perfect game, 500 starts en 10+ wins in 15 seizoenen op rij) en Tim Hudson (viervoudig All-Star, 222 wins, 3.49 ERA), plus outfielder Torii Hunter (vijfvoudig All-Star, negen Gold Gloves, 353 homeruns en 195 steals). Alledrie lijken ruim over voldoende accolades te beschikken om tenminste één jaar op de ballot te overleven.
Datzelfde kan niet gezegd worden over pitchers Dan Haren, Barry Zito en A.J. Burnett en positiespelers Aramis Ramirez, Shane Victorino, Grady Sizemore en Nick Swisher. Geen van deze spelers heeft een betere carrière gehad dan bijvoorbeeld Paul Konerko, Jason Giambi of Cliff Lee, die ook allemaal one-and-dones waren.

CURT SCHILLING

Grootste kanshebber voor komend jaar is Curt Schilling, die na een paar jaar van dalende resultaten de stijgende lijn weer te pakken heeft. Aan Schiling’s carrière als speler zal zijn uitgestelde toelating niet liggen. De werper behoorde jarenlang tot de beste pitchers ter wereld en heeft zich ruim voldoende bewezen. Helaas voor Schilling is er een ‘Morality Clause’ opgenomen in het stemreglement, ingesteld om spelers op basis van slecht karakter buiten de Hall te houden. Dat laatste is in het geval van Schilling wat hem tot nu toe buiten Cooperstown houdt. Zijn extreme politieke uitlatingen en ronduit racistisch gedrag na zijn spelerscarrière wegen al acht jaar zwaarder dan zijn on-the-field-prestaties. Toch maakt Schilling, die dit jaar op 70% strandde, een goede kans om in 2021 vereeuwigd te worden.

BONDS EN CLEMENS

Dan zijn daar nog de dopingzondaars Barry Bonds en Roger Clemens. Ook zij verschijnen volgend jaar voor de negende keer op de lijst. Het tweetal zag hun percentage dit jaar met slechts 1,5% stijgen; Bonds blijft steken op 60,7% en Clemens op 61%. Het lijkt erop dat de huidige groep stemmers ferm in hun eigen kamp (vergevings- en niet-vergevingsgezind) blijft zitten. In tegenstelling tot Walker en, een aantal jaar geleden, Tim Raines lijkt er weinig animo voor een ‘Get them to the Hall’-campagne voor Bonds en Clemens.

DE PROFITEURS

Als laatste is daar nog het handjevol spelers dat volgend jaar extra kan profiteren, aangevoerd door kortestop Omar Vizquel. Hoewel hij offensief gezien niet in de Hall thuishoort, was hij een magiër in het veld. Met 11 Gold Gloves in 24 (!) seizoenen in de Majors moet Vizquel opnieuw een sprong kunnen maken. Dit jaar nam zijn stempercentage met 10% toe, naar 52,6%.
Ook Scott Rolen zag zijn kansen toenemen. Zijn percentage verdubbelde dit jaar, van 17,2% tot 35,3%. Statistisch gezien behoort Rolen tot de betere derdehonkspelers in de geschiedenis. Dat was Walker op zijn positie echter ook, en hij moest wachten.
Naast Vizquel en Rolen zagen ook Billy Wagner (31,7%), Gary Sheffield (30,5%), Todd Helton (29,2%), Manny Ramirez (28,2%), Jeff Kent (27,5%) en Andruw Jones (19,4%) hun kansen (fors) toenemen. Voor Kent begint de tijd mee te spelen; hij staat volgend jaar voor de zevende keer op de ballot. Voor Andruw lijkt een Larry Walker-behandeling in het verschiet te liggen. De Curaçaoenaar sprong dit jaar 12% omhoog en begint steeds meer uitgesproken fans in de media en op Twitter te hebben die een potje voor de voormalig outfielder breken.
De dit jaar verkozen spelers worden op 26 juli ceremonieel verwelkomd in Cooperstown.

Nunn blijft verbazen, onrust in Brooklyn sinds terugkeer Irving

Thijs Verkuil
-
0


Het NBA-seizoen 2019-20 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en we blikken vooruit op de aankomende week.

15 JANUARI – 20 JANUARI

DE STAND

Atlantic Division:
1: Toronto Raptors (29-14), 2: Boston Celtics (28-14), 3: Philadelphia 76ers (29-16), 4: Brooklyn Nets (18-24), 5: New York Knicks (12-32).
Central Division:
1: Milwaukee Bucks (39-6), 2: Indiana Pacers (28-16), 3: Detroit Pistons (16-28), 4: Chicago Bulls (16-29), 5: Cleveland Cavaliers (12-32).
Southeast Division:
1: Miami Heat (30-13), 2: Orlando Magic (21-23), 3: Washington Wizards (14-28), 4: Charlotte Hornets (15-30), 5: Atlanta Hawks (10-34).

IN DE SPOTLIGHTS

AANVAL TORONTO RAPTORS DRAAIT OP VOLLE TOEREN

De Toronto Raptors hebben een zeer succesvolle week achter de rug. De ploeg van coach Nick Nurse won afgelopen week alle vier de wedstrijden. De regerend kampioenen maakte indruk met een gemiddelde van bijna 130 punten per wedstrijd. De week werd afgetrapt met een 130-121 zege tegen de Oklahoma City Thunder. Na 140-111 en 122-122 zeges tegen Washington en Minnesota werd de week afgesloten tegen de Atlanta Hawks. In Atlanta wonnen de bezoekers met 122-117.
Over de afgelopen week waren de Raptors zeer dominant. Qua percentages waren de Raptors tweede op zowel schotpercentage als driepuntspercentage. Ook waren de Raptors tweede met het gemiddelde aantal punten én assists. Defensief waren de Raptors ook zeer sterk met 13.8 steals per wedstrijd, twee meer dan de eerste achtervolger: de Chicago Bulls.
De uitblinkers bij de Raptors waren Fred VanVleet en Norman Powell. Beide guards wisten gemiddeldes van 24.5 punten per wedstrijd te halen. Daarnaast schoten ze allebei meer dan 55% van hun schoten raak. Powell schoot daarnaast ook 51.9% van zijn driepuntspogingen raak. VanVleet deed dat nog beter: 66.7% van zijn zes driepuntspogingen per wedstrijd gingen raak.

OOK ZONDER EMBIID KUNNEN 76ERS WINNEN

De Philadelphia 76ers hebben al hun wedstrijden de afgelopen week gewonnen. Zonder sterspeler Joël Embiid, die kampt met een handblessure, werden de New York Knicks, Chicago Bulls en twee keer de Brooklyn Nets verslagen. De Sixers scoorde gemiddeld slechts 106 punten per wedstrijd en stonden daarmee drieëntwintigste in de NBA. Mede dankzij sterk verdedigingswerk wisten de Sixers toch vier maal op rij te winnen.
De Sixers kenden twee uitblinkers. Ben Simmons was aanvallend zeer belangrijk, terwijl rookie Matisse Thybulle defensief het vuile werk opknapte. Simmons haalde gemiddeldes van 23.8 punten, 9 rebounds, 9.5 assists en 2.3 steals per wedstrijd. In de tweede wedstrijd tegen de Brooklyn Nets noteerde Simmons een indrukwekkende triple-double: 34 punten, 12 rebounds, 12 assists, 5 assists, 12/14 schotpogingen. Thybulle noteerde gemiddeld 2.3 steals en 2.3 blocks per wedstrijd. Thybulle is slechts 1 meter 96 lang, maar kent wel een spanwijdte van ongeveer 2 meter en 13 centimeter. Mede hierdoor weet hij toch defensief zo’n grote impact te hebben. Slechts drie spelers wisten meer blocks te noteren: alle drie centers.

DE TEGENVALLERS

TERUGKEER IRVING ZORGT VOORALSNOG VOOR PROBLEMEN

Vorige week keerde Kyrie Irving terug bij de Brooklyn Nets. Na 26 gemiste wedstrijden keerde Irving vorige week terug in de zege tegen Atlanta. Sindsdien verloren de Nets viermaal op rij en wist Irving met wat aparte uitspraken de spanning duidelijk kenbaar te maken bij de Nets. Na de verloren wedstrijd tegen de Philadelphia 76ers zei Irving dat de Nets zeker nog één of twee extra spelers nodig hadden om mee te doen voor een kampioenschap. Daarnaast noemde de point guard veel namen van spelers wel, maar de namen van Jarrett Allen en Joe Harris werden niet genoemd.
Irving heeft de afgelopen jaren een reputatie opgebouwd. De point guard staat zeker niet bekend als de beste leider binnen een team. De uitspraak kwam na een wedstrijd waarin Irving ook zelf niet al te best speelde. Hij scoorde slechts 14 punten en schoot zes van zijn 21 schotpogingen raak. Hoewel het seizoen pas net op de helft is, is het in Brooklyn misschien al bijna code rood. De ploeg verloor tien van haar twaalf laatste wedstrijden, waarvan acht met dubbele cijfers, de Nets hebben nog maar een voorsprong van drie overwinningen op de Detroit Pistons, de nummer negen uit de Eastern Conference en mogelijk is er sprake van onrust achter de schermen. Het zal zeker geen makkelijke tweede seizoenshelft worden voor de Nets.

SPELER VAN DE WEEK

Kendrick Nunn is door SportAmerika verkozen tot de Eastern Conference speler van de week. De guard van Miami Heat verbaast vooralsnog vriend en vijand met zijn sterke spel. Nunn werd vorig seizoen niet gekozen in de draft en heeft zich sindsdien als een raket omhoog gewerkt. Dit jaar maakt Nunn, net als de Heat in het algemeen, veel indruk met gemiddeldes van 16.3 punten, 2.8 rebounds en 3.6 assists per wedstrijd.
De Heat kende een succesvolle week. Drie van de vier wedstrijden werden gewonnen en Nunn leidde de ploeg in punten en driepuntspercentage. Hij behaalde gemiddeldes van 24.5 punten, 3.8 rebounds en 4 assists per wedstrijd. Nunn schoot 56.1% van het veld, 52% van driepuntsafstand en al zijn elf vrije worpen gingen raak. In de eerste wedstrijd van de week speelde de rookie zijn beste wedstrijd. Nunn scoorde 33 punten, pakte 3 rebounds, gaf 4 assists en pakte 2 steals. Hij schoot 13 van zijn 18 schotpogingen raak, waarvan 5 uit 7 achter de driepuntslijn.

VOORUITBLIK

Aankomende week biedt weer genoeg mooie wedstrijden in de Eastern Conference. Woensdag nemen de Philadelphia 76ers en de Toronto Raptors het tegen elkaar op in Canada. Op zondag staat de vierde ontmoeting van het seizoen tussen de Brooklyn Nets en de New York Knicks op het programma. De Nets wonnen twee van drie eerdere ontmoetingen, maar bevinden zich in zwaar weer. Dinsdag wordt de week afgesloten met de wedstrijd tussen de Boston Celtics en Miami Heat.

Top- en coverfoto: Issac Baldizon/Getty Images

Mahomes leidt Chiefs naar Super Bowl

Luuk Dokter
-
0

AFC Championship Game - Patrick Mahomes
Met het zoveelste waanzinnige optreden van quarterback Patrick Mahomes keren de Kansas City Chiefs voor het eerst sinds 1969 terug in de Super Bowl. De Chiefs, die als tweede seed in de AFC de play-offs in gingen, kwamen terug van een achterstand die in het tweede kwart op het bord stond. Met 28 punten op rij waren ze de Tennessee Titans (#6 seed) te vlug af: 24-35. Op 2 februari nemen de Chiefs het in Miami op tegen de San Francisco 49ers.

WEDEROM EEN CHIEFS COMEBACK

Net als vorig weekend startten de Chiefs niet voortvarend. Vorige week keken ze al gauw tegen een 24-0 achterstand aan. Ditmaal was het een 10-0 achterstand, maar desondanks gingen ze met een 21-17 voorsprong de rust in. Bij een 17-7 achterstand gingen Mahomes en de zijnen los met maar liefst 342 aanvallende yards tegenover slechts 39 van de Titans. Daarna begon de zogenaamde garbage time. Met 7:30 minuten op de klok was het duel gespeeld. Mahomes deed alles: lange passes, korte passes, rushes. Hij was onhoudbaar. Tennessee hield het veld kort en zocht haar heil niet in diepe ballen. Voor de Kansas City quarterback deed het er niet toe. De Titans defense had hem niet onder controle en zodoende eindigde hij het duel met 23 uit 35 passes, 294 passing yards en drie touchdowns. Daarbij vergeten we nog zijn, nu al legendarische, touchdown run.

TITANS ZAKKEN IN

Desondanks leek het er in het begin niet op dat de Chiefs met een vrij eenvoudige zege het veld af zouden stappen. Running back Derrick Henry was goed op dreef en quarterback Ryan Tannehill vond wide receiver A.J. Brown met lange passes, maar bij een 17-7 voorsprong stokte het. Haalde Tannehill eerst nog 114 passing yards uit slechts drie drives, na de ruime voorsprong kwamen de Titans niet verder dan 33 aanvallende yards in totaal. Inmiddels stond het 35-17: Mahomes had met zijn toverstaf gezwaaid.

KANSAS CITY OFFENSE BLIJKT ONMOGELIJKE OPGAVE

Naast Mahomes maken zijn offensieve wapens het een nagenoeg onmogelijke operatie om de Chiefs offense te bedwingen. Mannen als Tyreek Hill, Travis Kelce, Sammy Watkins, Mecole Hardman en Demarcus Robinson houden het veld lang en dwingen cornerbacks om bij ze in de buurt te blijven. Mahomes maakte hier handig gebruik van door veel te rennen. De meest imposante run vond plaats aan het eind van de eerste helft. Hij leek een sack te moeten verwerken, maar ontsnapte, ging niet buiten de lijnen, rende richting de Titans endzone, ontweek tackles en dook in de endzone voor de touchdown. Kansas City stond voor en zou die voorsprong niet meer uit handen geven.

KC D BETEUGELD TITANS OFFENSE

De offensieve playmaker aan de kant van Tennessee is Derrick Henry. Hij begon het duel sterk en liet 62 yards en een touchdown noteren in 16 keer balcontact. In de laatste twee kwarten, waarin de Titans tegen een flinke achterstand aankeken, kwam Henry nauwelijks nog in het spel voor. In de tweede helft kreeg hij driemaal de bal voor slechts zeven yards. Defensive end Frank Clark liet vooraf weten Henry eenvoudig in bedwang te kunnen houden en was in staat die belofte waar te maken. Safety Tyrann Mathieu was tegelijkertijd een enorme plaag voor de Tennessee passing game. De defensive line zette daarnaast flink druk op Tannehill die drie sacks te verduren kreeg. Gedurende het hele seizoen heeft de KC defense zich gemanifesteerd als één van de betere defenses. Met Mahomes kom je ver, maar een defense die er staat als het moet, brengt je championships.

CHIEFS NA 50 JAAR WEER NAAR DE SUPER BOWL

Voor Kansas City was het de eerste keer dat ze de Lamar Hunt Trophy mochten ontvangen. Tenminste, sinds de bokaal zo genoemd is. Sinds 1969 wonnen de Chiefs namelijk nog geen enkel AFC/AFL kampioenschap. Het is ook sinds dat seizoen dat KC voor het laatst de Super Bowl won. Andy Reid heeft voor de tweede keer de kans om de Lombardi Trophy te winnen. Nadat het vorig seizoen net niet lukte, komen de Chiefs met een zeer aantrekkelijk team naar Miami. Vers bloed na drie seizoenen de Patriots als vertegenwoordigers van de AFC.

Cover photo: David Eulitt / Getty Images

Mostert en 49ers rennen Packers aan flarden, winnen NFC Championship

Toon Aerts
-
0


In de NFC Championship game is het zondagavond op een onemanshow uitgedraaid van running back Raheem Mostert. De 49ers kwamen in eigen stadion nooit in gevaar tegen Green Bay en deden offensief wat ze wilden met de bal. Vooral Mostert had de wedstrijd van zijn leven en rende voor meer dan 200 yards. De 49ers bereiken met de zege voor het eerst sinds 2012  de Super Bowl.

MOSTERT ALS EEN SPEER

Vanaf het begin van deze partij was het duidelijk dat coach Kyle Shanahan van de 49ers zijn offensieve mantra niet zou verloochenen. Er zou gerend worden. En veel. Al in de tweede drive van de 49ers bracht die strategie wat op. Raheem Mostert, die zou uitgroeien tot de absolute held van de avond, rende ongestoord de eindzone binnen voor een touchdown.


De Packers hadden gedurende de gehele eerste helft geen enkel antwoord op Raheem Mostert en de running game van de 49ers. Al na anderhalf kwart stond de teller van Mostert op 100 yards. Nog in de eerste helft zou Mostert er nog eens twee rushing touchdowns bijdoen. Ondertussen stond ook de 49ers-defensie op scherp. Sensationele rookie DE Nick Bosa noteerde de eerste sack van de avond toen hij Aaron Rodgers tegen de grond werkte.


Verder werd Aaron Rodgers, doorgaans toch geroemd om het ijs in zijn aderen, tweemaal tot balverlies gedwongen. Een eerste keer verloor hij de bal na een slechte snap, waarna San Francisco de bal kon overnemen, maar er slechts een field goal uit haalden. Het tweede balverlies was problematischer. Rodgers gooide een interceptie en gaf de bal opnieuw aan de 49ers-aanval. In die opportuniteit zag Mostert zijn kans schoon om een hattrick te scoren. Hij knalde vooruit voor zijn derde touchdown van de helft!

COMEBACK ZIT ER NOOIT IN

De Green Bay Packers keken tegen een achterstand van 27-0 aan bij de rust. Onmogelijk in te halen voor de meeste ploegen, weten we. Maar bij een team met Aaron Rodgers under center bleef er toch steeds die achterliggende gedachte… “stel je maar ‘ns voor.” Er leek daadwerkelijk een ander team uit de kleedkamers te zijn gestapt. De eerste drive in de tweede helft was meteen raak voor Green Bay. Rodgers vond zijn mannetjes en liet vanaf de 10 yardlijn Aaron Jones de bal over de doellijn lopen. Maar de 49ers wilden onder geen beding hun tegenstander terug in de wedstrijd laten. In de daaropvolgende drive was het opnieuw Raheem Mostert die de Packers-defensie aan flarden rende en zijn vierde (!) touchdown van de avond scoorde.

GARBAGE TIME SCORES VOOR GREEN BAY

Rodgers wilde zich niet zonder slag of stoot naar de slachtbank laten leiden. Enkele goeie diepe ballen zorgden ervoor dat er toch nog wat punten op het bord werden gezet. Aaron Jones kon ook nog zijn tweede touchdown scoren en ook de rookie tight end Jace Sternberger ving nog een bal in de eindzone.
Maar het kwam allemaal te laat voor Green Bay. Op geen enkel moment leek het erop alsof San Francisco zich zorgen maakte en dat was ook nergens voor nodig. De voorsprong was immers groot genoeg om de rest van de wedstrijd rustig uit te kijken. Het finale uitroepteken kwam er vanwege veteraan Richard Sherman. Aaron Rodgers probeerde tevergeefs een nieuwe bom te lanceren, maar de bal belandde in de handen van de legendarische cornerback. Nadat hij zes jaar geleden de Super Bowl-droom van de 49ers beëindigde in de NFC Championship met de Seattle Seahawks, was de cirkel nu rond voor Sherman, die met de interceptie uitgerekend de 49ers nu naar de Super Bowl bracht.

Coverfoto: Ezra Shaw | Getty Images

Preview: AFC & NFC Championship games

Ton de Vries
-
0


De Super Bowl is in zicht. Vier ploegen zijn nog in de race om de felbegeerde Vince Lombardi Trophy. Na een spannende wild card ronde en een enorme upset in de divisional ronde, wachten ons deze weken een paar krakers van jewelste. Geen Patrios of Ravens in de AFC Championship game. Dark horse Tennessee Titans heeft zich ontpopt tot serieuze Superbowl kandidaat. Om daar te komen moet er afgerekend worden met de Chiefs van Patrick Mahomes. Gezien de knotsgekke eerste helft vorige week lijken de Chiefs garant te staan voor spektakel. De favoriet in de NFC komt uit San Francisco. Kirk Cousins en de Vikings hadden geen schijn van kans op bezoek bij de 49ers. Kan Aaron Rodgers wel het verschil maken in Levi’s Stadium?

NFC CHAMPIONSHIP GAME

Green Bay Packers @ San Francisco 49ers

Eind november schreven we ook al over een treffen tussen deze ploegen. Onze voorspelling, een nipte overwinning voor de Packers, kwam niet in de buurt van de werkelijkheid. De bezoekers uit Green Bay hadden geen schijn van kans in het reguliere seizoen. Met 37-8 werden de Packers weggeblazen. Gaat Aaron Rodgers zijn revanche halen of bijt hij zich stuk op de defensieve muur van San Francisco?

49ERS DEFENSE

Tijdens het verlies van de Packers in week 12 had Rodgers zijn laagste aantal passing yards (104) uit zijn gehele carrière. Het zegt meteen iets over de defense onder de bezielende leiding van Robert Saleh. Niet voor niets krijgen de 49ers het minste aantal passing yards per game (169) tegen van de gehele NFL. Nu de D-line ook weer bijna helemaal fit is wordt het een uitdaging voor de Packers om punten te scoren. De tweede helft tegen de Vikings was wederom bewijs dat bij San Francisco de beste defense uit de NFL op het veld staat.

PACKERS OFFENSE

In de divisional round tegen de Seahawks wisten de Packers lange tijd te overtuigen. Pas laat in de wedstrijd verslapte de ploeg van Matt LaFleur. Defensief staat het goed met Za’Darius Smith als grote uitblinker (15.5 sacks, 41 QB hits dit seizoen). Aanvallend blinken de Packers uit. Rodgers kan weer rekenen op zijn favoriete target Davante Adams. De ploeg is een stuk fitter dan tijdens de nederlaag in week 12 en zou dus meer schade aan moeten kunnen richten.  Dan is er ook nog Aaron Jones. De running back ontpopte zich dit seizoen als ster in de NFL. De teller staat inmiddels al op 21 touchdowns. Dat is meer dan Todd Gurley en Alvin Kamara samen.


De running game van de Packers mag er zijn, maar leunt wel op één speler. Kyle Shanahan heeft meerdere running backs waar hij een beroep op kan doen. De trick running plays zijn ongeëvenaard. Inmiddels hebben de 49ers al 21 rush TDs van running backs. Geen enkele ploeg in de NFL komt daarbij in de buurt.

49ERS FAVORIET

Rodgers is de laatste oudere QB die stand weet te houden tegen het geweld van de nieuwe generatie. Inmiddels 36 jaar oud, maar slijtage is nog nauwelijks zichtbaar. Het kan het verschil maken tegen de veel jongere en meer onervaren Jimmy Garoppolo. Toch zijn de meeste analytici het er wel over eens. De 49ers zijn de favoriet om de Superbowl te gaan spelen. Het gevarieerde aanvalsspel gecombineerd met de meer dan solide verdediging is naar verwachting te veel voor de Packers. Bij winst op de Packers kunnen de 49ers in Miami proberen om voor het eerst sinds 1995 de Vince Lombardi Trophy te winnen.
Voorspellingen:
Ton de Vries: 49ers 32-32
Toon Aerts: 49ers 31-21
Luuk Dokter: 49ers 30-17

AFC CHAMPIONSHIP GAME

Tennessee Titans @ Kansas City Chiefs

Ook deze teams speelden dit seizoen eerder tegen elkaar. In week 10 wonnen de Titans met 35-32. Het was tevens de laatste nederlaag van de Chiefs, die daarna alles wisten te winnen. Mocht de eindstand weer deze kant op gaan dan staat ons zondagavond een heerlijke wedstrijd te wachten. Derrick Henry, dé man in vorm, was in week 10 al ongrijpbaar voor de Chiefs (188 yards, 2 TDs). Kan hij weer de show stelen of gaat Patrick Mahomes straks zijn eerste Super Bowl spelen?

SURPRISE

De Titans zijn de grote verrassing van de playoffs. Winnen van de Patriots en Ravens on the road is bijzonder knap. Twee spelers steken er bovenuit. Henry is simpelweg niet af te stoppen.  De hele offense draait om hem. In zijn laatste drie wedstrijden haalde hij gemiddeld 196 yards. Als het even niet lukt bij Henry schakelen de Titans terug naar de passing game van Ryan Tannehill. Ondanks dat hij beide playoff wedstrijden minder dan 100 yards gooide is hij erg efficient en kan hij zelf de nodige yards bij elkaar sprokkelen.


MAHOMES
Het was even schrikken voor de Chiefs vorige week. Na iets meer dan een kwart spelen stond de thuisploeg met 24-0 achter. Toch lieten ze zich niet van de wijs brengen, nog voor de rust wisten ze de stand al om te buigen. In de tweede helft tankten ze vervolgens vertrouwen door de Texans alle hoeken van het veld te laten zien. Natuurlijk draait de ploeg om Patrick Mahomes. De superster werd tegen de Texans de eerste QB in de playoffs met meer dan 300 passing yards, meer dan 5 TD passes en meer dan 50 rushing yards. Ook opvallend: Mahomes gooide nog nooit een interception in een play-off duel.

SPANNING

Op voorhand lijkt dit een zeer spannend treffen te worden. Beide ploegen zijn in vorm en hebben wapens die ze uniek maken. Door het thuisvoordeel hebben de Chiefs wellicht net een streepje voor op de Titans. Arrowhead zal uit zijn voegen barsten zondagavond. Wordt het de wedstrijd van Mahomes of Henry? En welke defense weet de tegenpartij een halt toe te roepen. De meningen bij de redactie zijn verdeeld.
Voorspellingen:
Luuk Dokter: Titans 21 – 35 Chiefs
Ton de Vries: Titans 32 – 33 Chiefs
Toon Aerts: Titans 23 – 20 Chiefs

Coverfoto: Brett Carlsen/Getty Images

Red Sox ontslaan Alex Cora, focus nu op Beltran, Yankees

Jasper Roos
-
2

De explosie van het sign stealing-schandaal in de Major League heeft opnieuw een slachtoffer geëist. Nadat eerder deze week Astros GM Jeff Luhnow en manager AJ Hinch voor een jaar geschorst (en direct daarna ontslagen) werden, was het gisteren de beurt aan Boston Red Sox-manager Alex Cora. Zijn (nu voormalige) club is momenteel hoofdrolspeler in een tweede MLB-onderzoek naar valsspelerij. De kampioenen van 2018 worden er van verdacht ten tweede male illegaal gebruik te hebben gemaakt van elektronische hulpmiddelen en het stelen van tekens met hulp van camera’s.
Cora’s rol in het geheel lijkt dusdanig groot dat Boston de resultaten van het onderzoek niet hebben afgewacht en hun manager per direct aan de kant hebben geschoven. Hem hangt ook nog een grote straf van MLB boven het hoofd.

GESCHIEDENIS

Er zijn meerdere redenen aan te wijzen waarom de Red Sox voor de uitkomst van het onderzoek uit gehandeld hebben. De club heeft de laatste jaren behoorlijk wat geloofwaardigheid ingeboet door meerdere keren te zijn betrapt (en gereprimeerd) voor het buigen en breken van de spelregels.

STRIKE ONE

Mid-2016 legde een onderzoek van het hoogste Amerikaanse honkbalorgaan bloot dat de Red Sox zich schuldig hadden gemaakt aan het overtreden van de internationale scouting- en contractregels. Als straf werd de organisatie een jaar van de internationale markt verbannen en werden de contracten van vijf minor leaguers per direct ontbonden. Strike one.

STRIKE TWO

In september 2017 werd de club betrapt op het gebruiken van een camera en een Apple Watch in de dugout om in real time tekens van de Yankees te kunnen stelen. Ondanks dat MLB ook toen al duidelijk in de regels had staan dat het gebruik van elektronische hulpmiddelen in de dugout verboden is, gebruikte commissioner Rob Manfred het voorval voornamelijk om die regel aan te scherpen en nogmaals te verduidelijken. De Red Sox kregen een boete die in zijn geheel overgemaakt moest worden naar hulporganisaties werkzaam tijdens en na orkaan Irma. Desondanks was dit voor Boston strike two.

STRIKE THREE

Nu zijn de Carmines dus ten derde male negatief in het nieuws. Volgens bronnen zouden de Red Sox zich in hun kampioensjaar schuldig hebben gemaakt aan het misbruiken van de video replay room (€), de kamer waarin een extra monitor staat die teams mogen gebruiken bij het bepalen of ze een beslissing van de scheidsrechter door middel van de videoherhaling willen aanvechten. Deze door MLB toegestane monitor zou zijn gekoppeld aan een hi-definition-camera in het outfield die tekens van de catcher zou kunnen doorspelen aan de dugout, om op die manier — net als de Astros — een voordeel te kunnen behalen. Strike three.

STRAFFEN

Volgens de regels van het spelletje zouden de Red Sox nu dus een gigantische straf boven het hoofd moeten hangen: three strikes, you’re out. In de hoop de toorn van commissioner Manfred richting de club te beteugelen, heeft de organisatie dus per direct afscheid genomen van de spil in het verhaal, Alex Cora. Hij is die spil, omdat alles erop wijst dat de Puerto Ricaan de valsspeelpraktijken heeft meegenomen vanuit Houston, waar hij in 2017 als bench coach van de nu ontslagen en geschorste AJ Hinch één van de aanstichters en meehelpers was van de duistere praktijken die de Astros nu de kop hebben gekost.
Vanwege het feit dat Cora nu bij twee clubs betrokken zou zijn bij het introduceren van valsspeelpraktijken, hangt hem mogelijk een schorsing van minimaal twee jaar en maximaal levenslang boven het hoofd. Het zou weinig mensen verrassen als MLB ook Cora op de Ineligible List plaatst, na dat eerder deze week met ex-Astros-front-office-lid Brandon Taubman te hebben gedaan.

BELTRAN

Naast de situatie rond Cora begint de grond ook Carlos Beltran heet onder de voeten te worden. De nieuwbakken Mets-manager, die nog geen wedstrijd voor zijn club aan het roer stond, wordt inmiddels ook veelvuldig genoemd als betrokkene bij/aanstichter van het schandaal rond de Astros. Beltran speelde in 2017 — zijn laatste jaar als speler — bij de Texanen, terwijl zijn landgenoot en goede vriend Alex Cora als coach op de bank zat. De voormalig outfielder werd als enige speler bij naam genoemd in het Astros-rapport, maar bleef ongestraft omdat MLB had besloten geen enkele speler in dat team te straffen. Deze keuze is gemaakt om zo spelers over te halen mee te werken aan het onderzoek.

YANKEES

In 2019 fungeerde Beltran als special assistant bij de Yankees, die zo dus zijdelings ook nog betrokken worden bij het verhaal. Er gaan nu sterke geruchten dat Alex Cora de man was die het systeem in 2018 meenam naar Boston, maar dat Beltran een jaar later hetzelfde deed bij de Yankees. Tijdens een persconferentie bij de London Series van afgelopen jaar hintte Cora op het feit dat de niet-spelende Beltran de belangrijkste aanwinst bij de Yankees was, nadat de Red Sox twee dagen lang kapot werden gebeukt door de Bombers.

“I was joking with somebody that their biggest free-agent acquisition is Carlos Beltran. I know how he works. He’s helped them a lot. They’re very into details, and we have to clean our details. It was eye-opening, the last two days, from top to bottom. I’m not saying devices, all that stuff. It’s just stuff that the game will dictate.”

Nog veelzeggender is de knipoog die Cora in onderstaand filmpje rond 27 seconden uitdeelt aan de aanwezige media, waarvan een gedeelte blijkbaar begreep waar hij het over had. Het gebruik van het woord ‘devices’, terwijl niemand daar iets over gezegd had, is ook opvallend.

BREGMAN

Ook Astros-derdehonkman Alex Bregman liet eerder al een hint vallen dat Beltran de Yankees wel eens van extra informatie zou hebben kunnen voorzien. In een interview met The Athletic (€) liet de All-Star zich de dag voor de World Series van 2019 ontvallen dat de invloed van Beltran op de Yankees buiten het veld weleens veel groter zou kunnen zijn dan gedacht.

“I think Carlos Beltran helped out the Yankees this year a lot. Like a lot lot. He helps a lot behind the scenes.”

Vervolgvragen werden door Bregman ontdoken. Achteraf lijkt het erop dat de Astros al een vermoeden hadden dat het geweldige Yankees-seizoen van 2019 ook niet geheel volgens de regels tot stand is gekomen. Het was echter natuurlijk niet aan Bregman om beschuldigingen te uiten. Zijn club maakte tenslotte een jaar eerder volop gebruik van de ideeën die Beltran op weg naar een World Series-titel introduceerde.

METS

Dan blijven als laatste de New York Mets nog over als ongewenste bijrolspeler in dit verhaal. Er zijn vooralsnog geen aanwijzingen dat de club betrokken is bij het valsspeelsysteem van Cora en Beltran. Sterker nog, alle geluiden uit New York geven aan dat de organisatie met de handen in het haar zit. Na jaren van futiliteit werd er eindelijk een frisse wind aangesteld in de vorm van een nieuwe GM en later een nieuwe, modern denkende manager. Nu deze manager misschien iets té modern lijkt te denken, staan de Mets voor een ingewikkelde keuze. Wachten ze een eventueel verdergaand MLB-onderzoek af, of nemen ze geen enkel risico en wijzen ze Beltran direct weer de deur?
Je kunt ook de vraag stellen in hoeverre de Mets vooraf op de hoogte waren van Beltran’s bijzaken. Zijn capriolen waren blijkbaar publiek geheim in de honkbalwereld en de Mets zijn onder nieuwe GM Brodie Van Wagenen naarstig op zoek naar successen die inmiddels alweer jaren uitblijven. Een preventieve ruiming van de managerspositie zou de druk in dat geval van de club afhalen en focussen op de rivaal uit de Bronx.

HOE NU VERDER?

Eén ding is zeker: met elke dag die de onderzoeken van zowel MLB als het verzamelde honkbaljournaille vorderen, wordt de beerput verder opengetrokken. Zijn de beschuldigingen, geuit door onder andere Yu Darvish, aan het adres van de Brewers terecht? Zijn de Dodgers inderdaad zo clean als Cody Bellinger heel hard roept, of zijn de geruchten dat ook zij hier en daar de mazen van de wet vonden gegrond? Gaan de Astros nog verder over de knie ls blijkt dat hun spinrate-verhaal toch niet op coaching is gebaseerd, maar op een plakkerige substantie op de vingers van werpers?


Het zou dit off-season moeten gaan over de mooie contracten. Over de sportieve verbeteringen van jonge teams die de Majors willen bestormen. Over de nieuwe supersterren die afgelopen seizoen opstonden en komend seizoen op zullen staan. Helaas domineert dit schandaal de koppen en is er nog geen eind in zicht, behalve voor Alex Cora. Zijn carrière in het professionele honkbal zit er ogenschijnlijk definitief op.

Coverfoto: David J. Philip

NHL weekly: Keefe krijgt Leafs aan de praat, Vegas shockeert

Hans Mulder
-
0

Peter DeBoer zat niet lang zonder werk. In december ontslagen bij de Sharks en nu mag hij proberen hun aartsrivaal uit Las Vegas aan de eerste Cup te helpen (photo: Associated Press)

Er was deze week weer een hoop te beleven in de National Hockey League. Wij richten onze pijlen op de Toronto Maple Leafs, die het onder coach Sheldon Keefe heel aardig doen. Slecht gaat het ook niet in Sin City, maar toch werd daar besloten om coach Gerard Gallant te ontslaan. Hij is al de zevende coach dit seizoen die zijn biezen kan pakken. In de nieuwsberichten kun je lezen hoe Daniel Sprong het deze week verging en laat Brad Marchand zien hoe het niet moet…

KEEFE RAAKT DE JUISTE SNAREN

Over het ontslag van Mike Babcock en de nasleep ervan is al genoeg geschreven. De Leafs namen eerder in het seizoen, na 23 wedstrijden, afscheid van de coach van wie ze dachten dat hij hen naar de eerste Stanley Cup sinds 1967 zou leiden. Het talent, met name aanvallend, was er ontegenzeggelijk, maar de chemie bleek ver te zoeken. De pas 39-jarige Sheldon Keefe werd door Kyle Dubas aangesteld als opvolger en de general manager zal geen spijt hebben van zijn keuze. Met Keefe aan het roer hadden Auston Matthews en de zijnen hun draai snel gevonden en inmiddels staan de Maple Leafs weer keurig in de top van de Atlantic Division. Ze wonnen 16 van hun laatste 24 wedstrijden en dat allemaal onder leiding van Sheldon Keefe.

AANVAL LOONT

Daar waar zijn statistieken als speler in de NHL niet erg overtuigend zijn, verre van dat zelfs, daar maakte Keefe de laatste jaren indruk als coach van de Toronto Marlies. Deze door de Maple Leafs aangestuurde club in de AHL werd, met Keefe als coach, in 2018 kampioen en haalde onder deze coach telkens de play-offs. Het moet raar lopen als hem dit ook niet lukt met de Maple Leafs. De laatste week mag het, met nederlagen tegen Edmonton, Winnipeg en Florida, dan wat minder gaan, maar met Keefe aan de knoppen heeft met name de aanval een hogere versnelling geschakeld. In de 23 wedstrijden onder Mike Babcock scoorden de Leafs 75 keer. Na de 8-4 nederlaag tegen Florida stonden er ook 23 duels achter de naam van Keefe en met 91 treffers bewees de ploeg daarin veel productiever te zijn.


Defensief staat de ploeg er minder goed op. Met Frederik Andersen tussen de palen gaat het nog wel. De 30-jarige Deen noteert een save percentage van .910 en daarmee zit hij maar een fractie onder zijn gemiddelde van .917 over zeven seizoen. Andersen speelt verreweg de meeste wedstrijden (37) en dat is niet zonder reden. Backup Michael Hutchinson komt niet verder dan een .885 save percentage en krijgt gemiddeld 3.83 goals per wedstrijd tegen. Dat ligt een vol punt hoger dan bij Andersen. Toeval of niet, maar bij twee van de drie nederlagen deze week stond Hutchinson onder de lat. Ook de blueliners gaan niet helemaal vrijuit. Zij geven per wedstrijd (gemiddeld 32.6) relatief veel doelpogingen weg. Onder Keefe krijgt de ploeg al wel wat minder tegen goals (72 om 81 onder Babcock) maar op dat vlak bivakkeren ze nog wel in de onderste regionen van de league.

GOOD TIMES, BAD TIMES

Met zijn goals, hij heeft er al 31, neemt Auston Matthews de Leafs aan de hand. Als we zijn statistieken mogen geloven, dan trekt hij zich niet veel aan de van trainerswissel. In de eerste maand, nog onder Mike Babcock, scoorde Matthews 11 goals. In november viel hij iets terug, maar was hij een belangrijke aangever (10 assists). Een maand later pakte Matthews het scoren weer op en vond hij opnieuw 11 keer het vijandelijke net. Vorige week tegen de Winnipeg Jets deed de Amerikaan dit twee keer. Het waren zijn 30e en 31e van het seizoen en daarmee trad hij in de voetsporen van Alex Ovechkin. De Rus was tot dan toe de enige speler die minimaal 30 keer scoorde in zijn eerste vier seizoenen in de NHL. Matthews is dus sinds kort pas de tweede in de geschiedenis die dit kunstje flikte.


De druk op de schouders van Matthews zal alleen maar toenemen. Toronto moet het de komende tijd namelijk doen zonder Morgan Rielly. Zo productief als vorig jaar (20 goals) was de blueliner dit seizoen nog niet, maar zijn assists (24) zullen zeker worden gemist. De 25-jarige Canadees raakte geblesseerd tegen de Panthers toen hij een schot wilde blokken. Een gebroken voet was daarvan het resultaat. Zonder Rielly speelden de Leafs tegen de Devils een voor hen zo kenmerkende wedstrijd. Veel goals voor en relatief veel tegen. Met een 7-4 overwinning werd afscheid genomen van de korte losing streak en heeft Keefe nu een record van 16-6-2 achter zijn naam staan.

GALLANT OOK HET HAASJE

De Vegas Golden Knights kwamen woensdag met twee opmerkelijke berichten naar buiten. Eerst was daar het ontslag van Gerard Gallant. De coach leidde de franchise twee jaar geleden vanuit het niets naar de Stanley Cup Final, bereikte vorig seizoen opnieuw de play-offs en doet nu ook weer mee om de bovenste plekken in de Pacific Division. De Knights staan weliswaar vijfde, maar de achterstand op Calgary, dat tweede staat, is slechts één punt. Koploper Arizona heeft slechts drie punten meer dan Vegas.
Toch vond Kelly McCrimmon het woensdag tijd om Gallant op straat te gooien. Assistent Mike Kelly plofte naast hem neer op de Las Vegas Strip. Ook hij mocht vertrekken. De naam van de opvolger volgde al snel en ook dit was een opmerkelijke. En dat is zacht uitgedrukt. Peter DeBoer, de man die door Gallant tijdens de laatste play-offs nog een clown werd genoemd, moet de piepjonge franchise naar het hoogst haalbare leiden. DeBoer werd in december ontslagen door de Sharks, de aartsrivaal van de Knights, maar zat slechts 34 dagen zonder werk.

GESCHIEDENIS HERHAALT ZICH

Was dit ontslag te voorzien? Als we kijken naar het verleden van Gallant misschien wel. In zijn derde seizoen als coach van de Blue Jackets kreeg hij zijn ontslag en dit herhaalde zich in Florida. De Panthers zetten Gallant eveneens in zijn derde jaar op straat. McCrimmon wilde hier niet van afwijken en overhandigde de coach wederom in diens derde seizoen, na 49 wedstrijden, zijn ontslagbrief. De general manager onderbouwde zijn keuze door te zeggen dat er meer uit deze groep valt te halen. Daar heeft McCrimmon waarschijnlijk wel een punt. De Pacific Division loopt niet over van kwaliteit en de Knights werden vooraf gezien als het team met (verreweg) de meeste potentie. De ploeg presteert zeker niet slecht, maar had eigenlijk al een straatlengte voor moeten staan op de rest van de divisie.


Het begin was dit seizoen hoopgevend. De Sharks, toen nog onder leiding van Peter DeBoer, werden in de eerste twee wedstrijden op de pijnbank gelegd met respectievelijk 4-1 en 5-1. We weten inmiddels dat dit niet veel zegt, want de ploeg uit San Jose worstelt nog altijd tegen zichzelf en de verwachtingen. Na deze zeges begonnen ze ook in Sin City een beetje te worstelen. Ruime overwinningen werden afgewisseld met dikke nederlagen (2-6 tegen Flyers en 1-6 tegen Avalanche). In november volgde een 5-game losing streak, maar de Knights lieten dit al vrij snel volgen door een 4-game winning streak. Zo gaat dit eigenlijk al het hele seizoen. Op dit moment heeft de ploeg ook vier duels op rij verloren, maar daarvoor werden er vier wedstrijden achtereen gewonnen. Het eerste seizoen van Gallant in Las Vegas kenmerkte zich door regelmaat, maar dat is nu ver te zoeken.

NIET HET MAXIMALE

In dat eerste seizoen kon Gallant ook blind vertrouwen op Marc-André Fleury. De goalie was de drijvende kracht achter het succes, maar de jaren lijken enigszins vat te krijgen op de nu 35-jarige Flower. Zijn save percentage (.906) is het laagste sinds 2010 en het GAA (2.85) het hoogste sinds 2017. Het jaar dat Pittsburgh besloot verder te gaan met Matt Murray. Aanvallend trekken Max Pacioretty (20G, 25) en Mark Stone (16G, 27A) de kar. Beide spelers waren in 2018 nog niet van de partij toen Vegas met groot machtsvertoon de divisie won, maar mogen wel worden gezien als absolute toppers. William Karlsson maakte de run naar de Stanley Cup Final wel mee. Wild Bill maakte indruk met 43 goals. Vorig seizoen moest hij genoegen nemen met 24 treffers en dat aantal lijkt nu (10G, 24A) al bijna niet meer te evenaren.
Naast Pacioretty en Stone kreeg Gallant ook nog de beschikking over Paul Stastny, om zomaar een naam te noemen. De center (12G, 9A) is de 30 inmiddels (ruimschoots) gepasseerd en lijkt niet meer de 20-goal scorer die hij was in Colorado. McCrimmon verwijt Gallant dat hij niet het maximale uit de spelersgroep haalt. William Karlsson is inderdaad minder gaan presteren dan in zijn eerste jaar, maar dat was dan ook een gigantische uitschieter. Nooit eerder kwam de aanvaller ook maar in de buurt van de 40 goals.

HOE NU VERDER

De handelswijze van McCrimmon lijkt een beetje op paniekvoetbal. De Knights hebben een ticket voor de play-offs voor het grijpen en om dan tijdens een 4-game losing streak de coach te ontslaan lijkt niet logisch. De toekomst zal uitwijzen of Peter DeBoer wel maximaal kan presteren. De geschiedenis kiest in elk geval zijn kant. Zowel met de Devils als met de Sharks bereikte DeBoer in zijn eerste jaar de Stanley Cup Final. In Las Vegas hebben ze dat al een keer meegemaakt en willen ze nog een stapje verder.


Voor DeBoer betekent dit een ultieme kans op revanche. Met de Sharks presteerde hij dit seizoen ondermaats, maar daarvoor behaalde de voormalig jurist toch goede resultaten. Bij de aartsrivaal van zijn voormalig werkgever krijgt hij nu de kans om voor die Cup te gaan die nog ontbreekt in zijn prijzenkast. En in die van de San Jose Sharks.

TOP 5 OF THE WEEK

Het was al ruim zes jaar niet voorgekomen, maar Pekka Rinne schoot zichzelf deze week in het selecte groepje goalies met een treffer in de NHL. Tony DeAngelo, Patrick Marleau en Jonathan Huberdeau schreven ook elk op hun eigen wijze historie. Naast DeAngelo komen we deze week nog meer Blueshirts tegen, want een ontketende Artemi Panarin legde bijna eigenhandig de sterke Isles over de knie.

PEKKA RINNE vs CHICAGO BLACKHAWKS


We moesten er ruim zes jaar op wachten, maar eindelijk is het weer eens raak. Mike Smith was op 19 oktober 2013 de laatste goalie die scoorde in de NHL, maar sinds afgelopen donderdag heeft hij een opvolger. Pekka Rinne besloot tegen de slordige Chicago Blackhawks maar eens voor zijn kans te gaan en die keuze leverde hem een plek in de geschiedenisboeken op. De Fin is de twaalfde goalie in de historie van de NHL die scoort en alleen Martin Brodeur was ouder dan de 37-jarige Rinne toen hij in maart 2013 als 40-jarige scoorde tegen de Hurricanes. Voor de legendarische sluitpost van de Devils was het zijn derde treffer. De goal van Rinne, 22 tellen voor tijd, betekende de 5-2 en de eerste overwinning voor John Hynes als coach van de Predators.

TONY DEANGELO vs NEW JERSEY DEVILS


Tony DeAngelo was twee jaar lang een vrij bleke speler in de NHL. De blueliner speelde zijn wedstrijdjes voor de New York Rangers, maar opzienbarend was het allemaal niet. De voormalig draft pick van de Tampa Bay Lightning debuteerde in 2016-2017 namens de Coyotes in de NHL, werd vorig seizoen een vaste waarde bij de Rangers en breekt in deze jaargang pas echt door. Op 7 januari had DeAngelo al een 2-point game tegen de Avalanche, maar dat viel in het niet bij wat de 24-jarige Amerikaan uit New Jersey tegen de Devils (6-3 winst) liet zien. Hij scoorde zijn eerste hattrick, gaf twee assists en eindigde de avond met een +3 rating. Hoe bijzonder de prestatie is, wordt duidelijk als we de geschiedenisboeken induiken. Reijo Ruotsalainen was de laatste blueliner namens de Rangers met een hattrick. Dit was in maart 1982.

PATRICK MARLEAU vs DALLAS STARS


Het was de avond van dé terugkeer. Daarnaast de avond van een winning streak. Maar het werd de avond van Patrick Marleau. De 40-jarige winger van de San Jose Sharks speelde zaterdag zijn 1700e wedstrijd in de NHL, scoorde de 2-1 en dat bleek ook nog eens de gamewinner te zijn. Vooraf ging alle aandacht naar Joe Pavelski, die voor het eerst terugkeerde in de stad waar hij 13 jaar speelde. Pavelski kreeg een mooi eerbetoon van de Sharks. De thuisclub won echter met 2-1 en eindigde daarmee de winning streak van de Stars. Dallas had de laatste zeven duels gewonnen. Na afloop was Marleau dus het mannetje. Alleen Gordie Howe (1767), Mark Messier (1756), Jaromir Jagr (1733) en Ron Francis (1731) speelden meer wedstrijden in de NHL en geen van hen scoorde in hun 1700e wedstrijd.

JONATHAN HUBERDEAU vs TORONTO MAPLE LEAFS


Het was zondag een historisch potje voor Jonathan Huberdeau. Samen met de overige Panthers maakte de winger gehakt van de Toronto Maple Leafs en en passant schoot Huberdeau zichzelf de geschiedenisboeken in. Zijn assist op de 8-4 van Mike Hoffman was z’n 420e punt in dienst van de Florida Panthers. Met dat aantal passeert Huberdeau Oli Jokinen, die tussen 2000 en 2008 tot 419 punten kwam en tot afgelopen weekend daarmee all-time topscorer van de franchise was. Huberdeau zelf scoorde tegen de Leafs de zevende treffer. Met die goal evenaarde hij dus het puntenaantal van Jokinen. Overigens wordt het record van Huberdeau alweer bedreigd door een ploeggenoot. Met 394 punten is Aleksander Barkov al in aantocht en deze Fin scoort gemiddeld net iets beter dan Jonathan Huberdeau.
ARTEMI PANARIN vs NEW YORK ISLANDERS


Het is niet gebruikelijk dat de New York Islanders een half dozijn aan doelpunten om de oren krijgen. Daarnaast komt het ook niet alle dagen voor dat een speler vijf punten op één avond noteert. Het lukte Artemi Panarin, want om hem gaat het, één keer eerder. Op 8 december 2017 was de Rus goed voor vijf assists. Hij speelde destijds nog voor de Blue Jackets, die op die dag met 5-3 te sterk waren voor de Devils. Dit seizoen krijgen de Isles gemiddeld 2.6 goals per wedstrijd tegen, maar afgelopen maandag waren ze kansloos tegen de ontketende Panarin.

NIEUWS

CROSBY WEER OP HET IJS

  • Mike Sullivan en de Pittsburgh Penguins zullen dinsdag voorzichtig een juichmomentje hebben gehad. Sidney Crosby speelde op 9 november zijn laatste wedstrijd, moest daarna een operatie ondergaan en keerde dinsdag terug in de wedstrijd tegen de Minnesota Wild. Na het wegvallen van Jake Guentzel konden de Pens wel een personele opsteker gebruiken, al moet ook worden gezegd dat ze zich prima wisten te redden zonder hun captain. De Penguins staan keurig tweede in de Metropolitan Division en hebben dat mede te danken aan Evgeni Malkin (15G, 32A) en goalie Tristan Jarry (sv% .930 en 2.12 GAA). Zonder hun captain waren ze 18-6-4. Mét Crosby zijn ze voorlopig even ongeslagen, want Minnesota werd met 7-3 naar de slachtbank geleid. Geheel in stijl luisterde Crosby zijn rentree op met een goal en drie assists.

KOVALCHUK REDT HABS

  • Voor de tweede keer dit seizoen verloren de Montreal Canadiens 8 wedstrijden op rij en voor de tweede keer werd daar geen negende aan toegevoegd. De redder in nood luisterde dit keer naar de naam Ilya Kovalchuk. De Russische veteraan kon, net als zijn nieuwe werkgever, wel een opsteker gebruiken en die kwam in de vorm van een game-winning goal in OT. De Ottawa Senators waren gevaarlijker en de bovenliggende partij, maar de punten gingen mee naar Montreal. Carey Price doet het vaak goed tegen de Sens en dit duel vormde geen uitzondering. Hij keerde 41 van de 42 doelpogingen en werd in OT beloond door Kovalchuk. Voor de 36-jarige winger was het zijn eerste goal in dienst van Montreal en hij maakte daarmee direct een einde aan een lange losing streak. In z’n 901e wedstrijd was het zijn 437e goal in de league.

BACKSTROM VERLENGT IN WASHINGTON

  • Nicklas Backstrom blijft ook na dit seizoen verbonden aan de Washington Capitals en daar staat een mooi salaris voor de Zweed tegenover. De toch al 32-jarige Backstrom ontvangt nu jaarlijks bijna zeven miljoen dollar van zijn werkgever. Dinsdag werd bekend dat hij ook de komende vijf seizoenen te bewonderen is in de Amerikaanse hoofdstad en dat tegen een salaris van ruim negen miljoen dollar per jaar. De eerste drie seizoenen bevatten een volledige no-trade clausule. De laatste twee seizoenen een beperkte. Vreemd is het niet dat de Caps hem aan boord willen houden, want Backstrom leidt de franchise in assists (668). Met zijn puntenaantal van 908 moet hij alleen Alex Ovechkin voor laten gaan. Diens contract loopt overigens af in 2021. Nicklas Backstrom is dit seizoen goed voor 9 goals en 26 assists. Op de topscorerslijst van de Capitals staat hij daarmee vijfde.

DEVILS DOEN LIGHTNING PIJN

  • Het was een vreemde dag voor de New Jersey Devils. Afgelopen zondag kwam het bericht dat Ray Shero niet langer de general manager is. Hij was sinds 2015 in dienst van de Devils en haalde onder meer Taylor Hall en PK Subban naar New Jersey. Shero wordt voorlopig vervangen door zijn assistent Tom Fitzgerald. Een paar uur na deze bekendmaking moesten de Devils het thuis opnemen tegen de Tampa Bay Lightning. Met overwinningen in hun laatste 10 wedstrijden was dat de ploeg in vorm en de dolende Devils leken dan ook bij voorbaar kansloos. Niets was echter minder waar. Een dag na de verrassende 5-1 zege bij de Capitals volgde een 3-1 overwinning op de Lightning. Het tijdperk van Fitzgerald begon dus uitstekend.

SPRONG MAG BLIJVEN

  • Het goede nieuws is dat Daniel Sprong in Anahim mag blijven. Het minder goede nieuws is dat de Ducks slechts één van hun laatste acht wedstrijden hebben gewonnen en nu bezig zijn aan een 4-game losing streak. Vorig week konden we al melden dat Sprong een plekje heeft gekregen op een lijn met Ryan Getzlaf en Adam Henrique. Dat was ook zijn lijn in de laatste wedstrijd tegen de St. Louis Blues. Een duel dat met 4-1 verloren ging. Onze landgenoot krijgt van coach Dallas Eakins de nodige minuten. Zo speelde Sprong tegen de titelverdediger 14.24 minuten. Helaas voor de geboren Amsterdammer kon hij niets uitrichten in zijn 17 shifts en kwam hij niet verder dan 2 shots on goal. In de twee wedstrijden daarvoor lukte het Sprong ook niet om op het scoreformulier te komen. Zowel tegen Dallas (0-3) als tegen Chicago (2-4) trok Anaheim aan het kortste eind.

EN DAN NOG EVEN DIT…

  • Veel gaat goed in Boston. De Bruins hebben de eerste plek in de Atlantic stevig vast, de powerplay (28%) loopt goed, met de PK (83,45%) is ook niet veel mis en in David Pastrnak hebben ze de topscorer in de league. Toch gaat ook weer niet alles goed in Beantown. Dat bewees Brad Marchand afgelopen maandag tegen de Philadelphia Flyers. Met 20 goals en 43 assists is Marchand weer goed onderweg dit seizoen, maar de 31-jarige winger maakte zichzelf in de shootout enigszins belachelijk. Hij vergat de puck, maar raakte het speeltuig wel ietsje aan. Daarmee was zijn poging voorbij en wonnen de Flyers de wedstrijd met 6-5.

Cover Photo: Ross D. Franklin/AP Photo

Irving keert terug bij Brooklyn, NYC valkuil voor Miami

Thijs Verkuil
-
0

Het NBA-seizoen 2019-20 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en we blikken vooruit op de aankomende week.

9 JANUARI – 14 JANUARI

DE STAND

Atlantic Division:
1: Boston Celtics (27-11), 2: Toronto Raptors (25-14), 3: Philadelphia 76ers (25-16), 4: Brooklyn Nets (18-21), 5: New York Knicks (11-30).
Central Division:
1: Milwaukee Bucks (36-6), 2: Indiana Pacers (25-15), 3: Chicago Bulls (14-27), 4: Detroit Pistons (14-27), 5: Cleveland Cavaliers (12-29).
Southeast Division:
1: Miami Heat (27-12), 2: Orlando Magic (19-21), 3: Charlotte Hornets (15-28), 4: Washington Wizards (13-26), 5: Atlanta Hawks (9-32).

IN DE SPOTLIGHTS

KYRIE IRVING VEEL SNELLER DAN VERWACHT TERUG BIJ BROOKLYN

Kyrie Irving heeft onverwacht zijn rentree gemaakt. De point guard van de Brooklyn Nets kwam sinds 16 november niet meer in actie door het impingementsyndroom in zijn rechterschouder. Afhankelijk werd Irving binnen enkele dagen terugverwacht, maar al snel werd al duidelijk dat het langer zou duren. Op 9 januari sprak Irving voor het eerst weer met de pers, waar hij vertelde op 24 december een injectie van cortisonen gehad te hebben. Irving zou verder revalideren en een latere evaluatie zou moeten uitwijzen of Irving niet alsnog geopereerd moest worden. Echter kwam twee dagen later het nieuws dat Irving waarschijnlijk zou spelen tegen de Atlanta Hawks.
Ondanks dat Irving er bijna twee maanden uit is geweest, kent hij geen opstartproblemen. Tegen de Atlanta Hawks scoorde Irving 21 punten in slechts twintig minuten. Hij schoot tien van zijn elf schotpogingen raak en leidde daarmee de Nets naar de zege: 86-108. Ook tegen de Utah Jazz kende Irving een sterke wedstrijd. De point guard eindigde met 32 punten, 5 rebounds en 11 assists. Met een schotpercentage van 62.9% was Irving andermaal uiterst efficiënt. Echter was het niet genoeg om na de zeges tegen de Miami Heat en Atlanta Hawks de Nets een derde overwinning op rij te geven. Utah won met 118-107.

ANTETOKOUNMPO EENZAME LEIDER ALL-STAR VOTING

Giannis Antetokounmpo is als leider de laatste week ingegaan van het stemproces voor de All-Star Game. De Griek heeft al ruim 3.2 miljoen stemmen ontvangen. Nummer twee in de Eastern Conference is Joël Embiid met bijna anderhalf miljoen minder stemmen. Ook nummer drie van de frontcourt spelers, Pascal Siakam, kent een achterstand van anderhalf miljoen stemmen op de Greek Freak. De guard met de meeste stemmen is momenteel Trae Young. Echter heeft Young een veel kleinere voorsprong op zijn achtervolgers. Kyrie Irving en Kemba Walker staan slechts 40.000 en 60.000 stemmen achter.
Het stemproces loopt tot 20 januari en zal bepalen wie de teamcaptains en starters worden bij de All-Star Game. De speler met de meeste stemmen uit de Eastern Conference zal een teamcaptain worden, net als de koploper uit de Western Conference. De drie frontcourt– en twee backcourt-spelers met de meeste stemmen zullen starters zijn. Momenteel hebben Giannis Antetokounmpo en LeBron James de meeste stemmen in hun eigen conference, waardoor er hoogstwaarschijnlijk dezelfde captains zullen zijn als vorig seizoen. De starters uit beide conferences worden in een pool gegooid, waar de teamcaptains om en om een speler mogen kiezen.

DE TEGENVALLERS

MIAMI TWEEMAAL TEN ONDER IN NEW YORK CITY

De Miami Heat hebben een zware week achter de rug. De Heat speelde beide wedstrijden in New York City, maar tegen zowel de Brooklyn Nets als New York Knicks werd er verloren. In Brooklyn werd er met 113-117 verloren van de Nets, die het zonder Kyrie Irving en Garrett Temple moesten doen. Ook de New York Knicks waren te sterk voor Miami: 121-124. In beide wedstrijden wisten de Heat meer dan hun seizoensgemiddelde van 111 punten per wedstrijd te scoren, maar vooral defensief liet de ploeg veel te wensen over.
Tegen de Brooklyn Nets was het voor de thuisploeg zeer eenvoudig om in de paint punten te scoren. Centers Jarrett Allen en DeAndre Jordan mistten slechts twee van hun 11 schotpogingen gecombineerd. Ook Spencer Dinwiddie wist veelvuldig de bal eenvoudig door de ring te leggen. Ook liet de defensie van Miami regelmatig steken vallen van driepuntsafstand. Joe Harris werd vakkundig verdedigd. Echter gaf dit kansen aan Rodions Kurucs, Dzanan Musa en Timothé Luwawu-Cabarrot. De drie waren samen goed voor acht rake driepunters uit slechts elf punten.
Het lukte de New York Knicks daarentegen minder goed om de driepunters raak te schieten. Wel wisten zij veel gevaar te creëren rondom de ring. RJ Barrett en Taj Gibson waren gezamenlijk goed voor 13 scores uit slechts 15 schotpogingen. Ook de drie andere starters schoten allemaal boven 50% binnen de driepuntslijn. Verder wisten de Knicks veel vrije worpen af te dwingen, wat ze 23 ‘gratis’ punten opleverde.

KNICKS VERLIEZEN NU OOK BUITEN HET VELD

De New York Knicks kennen een stroef seizoen met veel nederlagen. Hoewel er werd gewonnen van de Miami Heat, kwam de ploeg toch naar voren als verliezers. Elk team heeft bijna momenteel een ‘money-shot’ tijdens een time-out. Een poging om vanaf de middenlijn een bal raak te schieten, in ruil voor een prijs. De universiteit van Oklahoma bood ooit een jaar collegegeld als prijs en bij de Los Angeles Lakers mag de winnaar honderdduizend dollar op strijken. Bij de New York Knicks is dat toch anders: duizend euro in de vorm van krasloten.
Anthony Peterson was de gelukkige tegen de Miami Heat. Peterson mocht tijdens een time-out een poging wagen en slaagde glorieus. Hij won duizend dollar in de vorm van krasloten. Na de wedstrijd heeft Peterson, in meerdere sessies, alle loten open gekrast. Uiteindelijk hield hij er vijfhonderd dollar en een pijnlijke pols aan over. Sociale media staken uiteindelijk de draak met de New York Knicks. Een halfcourt-shot voor duizend euro aan krasloten, terwijl andere sportteams duizenden euro’s weggegeven. YouTuber MrBeast bood uiteindelijk zelfs tien duizend dollar aan Peterson aan, om toch nog een groot geldbedrag over te houden aan het schot.

SPELER VAN DE WEEK

Giannis Antetokounmpo is door SportAmerika verkozen tot de Eastern Conference speler van de week. De Griek wist alle drie de wedstrijden met de Milwaukee Bucks te winnen. Daarnaast haalde Antetokounmpo sterke gemiddeldes: 27.3 punten, 12 rebounds en 5 assists per wedstrijd. Daarnaast schoot de Greek Freak 59.2 procent van het veld en 54.5 procent van driepuntsafstand.
De eerste wedstrijd tegen de Sacramento Kings begon Antetokounmpo rustig met maar 13 punten en 10 rebounds, maar tegen tegen Portland en New York was hij niet te stoppen. Met 32 punten, 17 rebounds, 6 assists en een schotpercentage van 56.5% was Antetokounmpo uiterst dominant tegen de Trail Blazers. Tegen de Knicks wist Antetokounmpo zelfs nog indrukwekkendere statistieken te noteren. In maar 21 minuten was hij goed voor 37 punten, 9 rebounds en schoot hij 71% van zijn schoten raak.

VOORUITBLIK

Na twee matige weken wat betreft ontmoetingen binnen de Eastern Conference is het deze week weer smullen geblazen. Aankomende nacht nemen de Philadelphia 76ers het thuis op tegen de Brooklyn Nets. Donderdag staan de Boston Celtics en de Milwaukee Bucks tegenover elkaar en twee dagen daarna krijgen de Brooklyn Nets de Milwaukee Bucks op bezoek. Als dessert nemen op maandag de Philadelphia 76ers en de Brooklyn Nets het voor de tweede keer in vijf dagen tegen elkaar op. Spektakel gegarandeerd!

Top- en coverfoto: Vincent Carchietta/USA TODAY Sports

Babe Ruth en het einde van een tijdperk

Sander Grasman
-
1

Honderd jaar geleden verkochten de Boston Red Sox hun sterspeler Babe Ruth voor $100.000,- aan de New York Yankees. Hoe kon een talentvolle linkshandige werper uitgroeien tot de meest gevreesde slugger van zijn tijd en lang daarna? Waarom koos de club — die op dat moment drie van de laatste vijf World Series had gewonnen — ervoor hun beste kracht van de hand te doen? En welke gevolgen had de overgang van Ruth naar de Yankees voor beide organisaties? We duiken andermaal de geschiedenisboeken in om antwoorden op die vragen te vinden. Vandaag deel I: Babe Ruth en het einde van een tijdperk.

RUTH

George Herman Ruth Junior groeit op in Baltimore als zoon van een bareigenaar en een ziekelijke moeder. Hoewel zijn latere bijnaam ‘Bambino’ misschien anders doet vermoeden, zijn alle vier de grootouders van Ruth Duitse immigranten. Als kind is hij zelfs lange tijd alleen de Duitse taal machtig. De kleine George slijt zijn dagen in de haven, waar hij kattenkwaad of erger uithaalt. Een honkbal heeft hij dan nog nooit gezien.

Een jonge George Ruth (R) ontdekt gedurende zijn verblijf in de tuchtschool St. Mary’s een talent voor honkbal. (John Thorn/Our Game)

Op 7-jarige leeftijd zijn pa en ma Ruth het gedrag van hun onhandelbare telg zat en zij brengen hem naar de tuchtschool St. Mary’s aan de rand van de stad. Daar maakt hij dankzij een van de broeders kennis met de sport die hem later veel succes en rijkdom zal brengen. Binnen afzienbare tijd toont de jongeling over bijzonder veel talent te beschikken.

BALTIMORE ORIOLES

Kort na zijn vertrek uit het weeshuis komt Ruth terecht bij de Baltimore Orioles. De club uit zijn geboortestad is in die tijd een organisatie in de minor leagues. Door financiële problemen blijkt de talentvolle linkshandige werper niet lang te behouden voor de Orioles en het zijn de Red Sox die hem in 1914 weten binnen te halen. Ruth mag zich meteen bij het vlaggenschip melden en maakt al op 11 juli 1914 zijn debuut in de Major League.

DEAD BALL ERA

Het honkbal van de jaren ’10 van de twintigste eeuw is niet hetzelfde als de sport die we nu kennen. Gedurende het zogenaamde Dead Ball Era is honkbal voornamelijk een tactisch spel. Strategieën als hit-and-run en het stelen van honken domineren. De afmetingen van de velden maken het slaan van homeruns nagenoeg onmogelijk. Er worden in die jaren zelfs meer triples geslagen dan homeruns. Veel meer.
Zo slaat Owen ‘Chief’ Wilson van de Pittsburgh Pirates er maar liefst 36 in één seizoen en ook het recordaantal van 309 driehonkslagen dat Detroit Tiger Sam Crawford over zijn gehele carrière produceert, lijkt nu nooit meer verbeterd te zullen worden. Vergelijk die aantallen maar eens met de 117 homeruns die generatiegenoot Ty Cobb gedurende zijn 24-jarige carrière slaat.

Ruth (linksboven) in 1912 gedurende zijn tijd op St. Mary’s. Achter hen zien we verwijzingen naar de dan regerend kampioen: de Boston Red Sox. (Sporting News Collective)

HOME RUN BAKER

Het zijn de jaren waarin Frank Baker zich tussen 1911 en 1914 viermaal op rij tot homerunkoning kroont met gemiddeld tien homeruns per seizoen. Tegenwoordig weet nauwelijks nog iemand dat diens voornaam Frank luidde, hij wordt simpelweg als Home Run Baker aangeduid (op Baseball Preference staat zijn officiële voornaam zelfs niet genoemd). Ter vergelijking, ruim tweehonderd spelers sloegen dit jaar meer dan 12 homeruns – het hoogste aantal dat Baker ooit haalde – en de kans dat Martín Maldonado ooit als “Home Run Maldonado” door het leven zal gaan, lijkt alleen ironisch tot de mogelijkheden te behoren.

OHTANI AVANT LA LÈTTRE

Gedurende zijn eerste seizoenen in Beantown komt Babe Ruth slechts het veld in als werper, al laat hij tijdens zijn slagbeurten in dit designated hitter-loze tijdperk al zien dat hij ook met een knuppel uitstekend uit de voeten kan. In zijn tweede seizoen in de Major League slaat Ruth in een fractie van het aantal slagbeurten van zijn teamgenoten de meeste homeruns van alle Red Sox. Hij is dan pas 20 jaar oud. Zijn vier homeruns mogen afgezet tegen de hedendaagse aantallen dan niet heel indrukwekkend lijken, voor die tijd was het dat dus weldegelijkd. Zeker voor een pitcher met nauwelijks meer dan honderd slagbeurten.

HOME RUN KING

Red Sox-manager Ed Barrow besluit vanaf 1918 de jonge Ruth steeds vaker ook in te gaan zetten als veldspeler. Van die beslissing zal hij geen moment spijt krijgen. Als buitenvelder annex eerstehonkman annex pitcher komt Ruth in dat eerste seizoen als veldspeler al tot een aanzienlijk groter aantal slagbeurten en die teller loopt een jaar later alleen maar verder op. Met elf homeruns legt de 23-jarige Bambino voor het eerst in zijn carrière beslag op de titel van homerunkoning en dat tweede seizoen doet hij het met 29 long balls zelfs nog veel beter. Daarmee verbreekt hij en passant het 34 jaar oude homerunrecord van 27 van Ned Williamson. Gavvy Cravath, nummer twee achter Ruth, volgt met 12 homeruns op gepaste afstand. Intussen verschijnt Ruth steeds minder vaak op de heuvel. Zijn toekomst ligt duidelijk in het slagperk en niet op de heuvel.

HOMERUN-EPIDEMIE

In 1919 is er sprake van een heuse homerun-epidemie. Waar een paar jaar eerder de hoeveelheid homeruns een dieptepunt had bereikt, neemt dat aantal plots zienderogen toe. Over het hele seizoen worden er 447 homeruns geslagen, bijna een verdubbeling van de 235 die een jaar eerder werden genoteerd. De verklaringen voor deze toename lopen uiteen. Waarschijnlijk is er niet één factor verantwoordelijk voor geweest, maar was het een samenloop van omstandigheden.

Een jonge Babe Ruth (tweede van rechts, 1915) in het tenue van de Boston Red Sox. (NPG)

DE DOOD VAN RAY CHAPMAN

Al halverwege het decennium begon de sport langzamerhand te veranderen. Er werd een nieuwe bal geïntroduceerd. Deze nieuwe bal bevatte een kern van kurk. Plots slaagden spelers er weer in meer dan 20 homeruns te slaan. In 1920 werd er een volgende stap gezet in het veranderingsproces. Dat jaar wordt korte stop Ray Chapman, één van de talentvollere spelers van zijn generatie, dodelijk getroffen door een mogelijk ernstig versleten bal. Hierop besluit de bond dat elke bal die in het gravel was beland moest worden vervangen. Daarnaast werden worpen als de spitball, tot dan een veelgebruikt wapen van meerdere (top-)pitchers, uitgebannen. Ook hierdoor kon het aantal homeruns nog vele malen verder stijgen.

SPEKTAKEL

Europa wordt op dat moment geteisterd door de Eerste Wereldoorlog. In 1917 sluiten de Amerikanen zich aan bij de geallieerden en ze sturen manschappen naar het Europese front. Ook in het eigen land breken er zware tijden aan. Zeker als er dan ook nog een griepepidemie uitbreekt die meer dan een half miljoen levens eist. De mensen hebben wel wat anders aan hun hoofd dan negen innings honkbal. Toeschouwersaantallen dalen drastisch, wat de bond en de clubeigenaren noopt tot ingrijpen.
Het fenomeen homerun voegt een element van spektakel toe aan het spel en al snel blijken de supporters er enthousiast van te worden. Terwijl gokschandalen de sport naar de afgrond lijken te leiden, zijn de harde klappen van sluggers als Babe Ruth de reddingsboei waar de bobo’s zich aan vastgrijpen. Het legt ook de Bambino geen windeieren.

Je moet goed kijken om de Babe in deze foto te kunnen ontdekken in de menigte. (John Thorn/Our Game)

SUPERSTER

Ruth groeit uit tot een superster. De honkballer is ongekend populair. Al in 1920 maakt hij zijn debuut op het witte doek in een geromantiseerde versie van zijn eigen leven. Amerika verandert in die naoorlogse jaren. Het land krabbelt op van een smerige oorlog waarmee een generatie volwassen is geworden. Schrijver Ernest Hemingway zal later spreken over een Lost Generation, terwijl zijn collega en vriend F. Scott FitzGerald een stuk optimistischer klinkt, als hij spreekt van The Jazz Age.
De tijden veranderen dus en ook in het honkbal breekt een nieuwe dageraad aan. Het Dead Ball-tijdperk maakt plaats voor een zogenaamd Live Ball-tijdperk. Vanaf nu is de homerun koning. Niemand staat zo symbool voor deze kentering van het tijdperk als George Herman Ruth. The Babe is het ultieme icoon van zijn tijd.

Coverfoto: WGBH

Championship Game 2019: LSU verslaat Clemson, Burrow MVP

Lars Leeftink
-
0


De LSU Tigers zijn de 2019 CFB Champions. Na vier jaar Clemson of Alabama op het hoogste podium te hebben zien staan, is het nu eindelijk weer eens de beurt aan een andere universiteit om de enorme beker omhoog te hijsen en op zijn naam te zetten. Clemson stond wel in de finale (voor de vierde keer in vijf jaar tijd), maar ook zij konden Joe Burrow en de Tigers niet stoppen. Zo is LSU het enige team dat het seizoen ongeslagen eindigt (15-0).

CLEMSON TIGERS 25 – 42 LSU TIGERS

Het duel tussen de twee Tigers was al drie keer eerder gespeeld. In 1959 won LSU met 7-0 en in 1969 wonnen zij met 10-7. Het laatste duel tussen de twee universiteiten, dat stamt uit 2012, werd echter gewonnen door Clemson: 25-24. Maar nog nooit kwamen deze twee teams elkaar tegen op zo’n belangrijk moment. Voor Clemson was het alweer de vierde keer dat ze in de finale van de playoffs uit mochten komen. Voor LSU was het de allereerste keer. En het was dus gelijk raak.

EERSTE HELFT IN BALANS

Voorafgaand was het de vraag of de goede defense van Clemson de explosieve en succesvolle offense van LSU ook maar een klein beetje kon stoppen en of Trevor Lawrence zijn offense langs een getalenteerde maar tevens ook inconsistente LSU defense kon leiden. Het begin was veelbelovende. T/m negen minuten voor rust deed Clemson meer dan prima mee en stonden ze zelfs op een 17-7 voorsprong. De defense speelde goed, de offense greep zijn kansen en Clemson leek niet zo kansloos als dat iedereen van tevoren had gedacht.
Dit veranderde echter allemaal negen minuten voor rust. Joe Burrow besloot drie fantastische drives in elkaar te flansen en zo de LSU Tigers met rust op een 17-28 voorsprong te zetten. Burrow heeft waarschijnlijk zitten kijken naar wat Patrick Mahomes en zijn Chiefs een dag daarvoor tegen de Texans in het tweede kwart voor elkaar kregen en besloot dit maar (in mindere mate) over te doen. Burrow zou in de tweede helft zijn offensive MVP-prijs definitief gaan opeisen. Hoogtepunt van dit epische tweede kwart was deze fantastische actie van Justin Jefferson.

LSU LOOPT DEFINITIEF WEG

Maar voordat dit allemaal gebeurde leek Clemson uit de starblokken te schieten. Dankzij een fantastische drive, afgerond met rush van Travis Etienne (15 carries, 78 yds en een TD), stond het plots 25-28 en was het game on. Althans, zo leek het. Niks bleek minder waar, want Joe Burrow reageerde met zijn eigen TD drive en bracht LSU zo weer op een 25-35 voorsprong. Dit zou het kantelpunt van de wedstrijd blijken te zijn, daar waar Clemson had gehoopt dat dit aan het begin van het derde kwart het geval was.
Aan het begin van het vierde kwart gooide LSU namelijk definitief de deur dicht. Joe Burrow gooide zijn vijfde touchdown van de wedstrijd en zou eindigen met 31-49 voor 463 yards. Clemson kreeg nog wel wat drives de kans om de spanning weer een beetje terug te brengen, maar de LSU defense stond er op het moment dat het moest. En zo bleef het bij 25-42 in het voordeel van de LSU Tigers en neemt Joe Burrow afscheid van college football met een kampioenschap en een MVP-prijs.

Joe Burrow en Patrick Quenn MVP

Dat Joe Burrow met de genoemde statline (31-49, 463 yds en 5 TD’s) de offensive MVP is geworden, mag geen verrassing zijn. Hij had echter wel wat concurrentie van zijn teamgenoten. Zo rusde RB Clyde Edwards-Helaire voor 110 yards na 16 carries en kwamen zowel Ja’Marr Chase als Justin Jefferson na negen catches boven de 100 yards receiving uit. Chase noteerde 221 yards en twee touchdowns, Jefferson voegde daar 106 yards aan toe. Bij Clemson komt niemand echt in de buurt van die aanvallende statistieken. Joe Burrow won niet alleen meer dan terecht de MVP-prijs, maar verbrak ondertussen ook even een paar records.


Verdedigend gezien waren er meerdere gegadigden. Zo noteerde LB (of alleskunner) Isaiah Simmons zeven tackles (2 TFL’s) en een sack en kwam LB James Skalski tot vijf tackles en een sack. Bij LSU was bijvoorbeeld S Grant Delpit met zes tackles en een sack ook een prima kanshebber geweest. Maar meer dan terecht werd LSU LB Patrick Quenn verkozen tot de defensive MVP. Quenn noteerde acht tackles en een halve sack en twee tackles for a loss.

(TOP/COVER PHOTO: SUE OGROCKI – ASSOCIATED PRES)

1...395396397...805Pagina 396 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU