In de nacht van zaterdag op zondag heeft Columbus Crew de titel gepakt door in de MLS-finale titelhouder Seattle Sounders te verslaan. Er viel weinig af te dingen op de overwinning van de club uit Ohio. The Crew, waar Eloy Room, Vito Wormgoor en Youness Mokhtar onder contract staan, overklaste Seattle met duidelijke cijfers: 3-0. Het is de tweede keer in de clubhistorie dat Columbus de landstitel pakt. De winst betekent tevens dat de 25e MLS-cup naar een club gaat die er vanaf de opstart van de competitie er al bij was.
EENRICHTINGSVERKEER
Van alle aanwezige Nederlanders, dat waren er maar liefst drie, stond alleen doelman Eloy Room aan de aftrap. De oud-doelman van Vitesse miste de voorgaande wedstrijden door het coronavirus en was dus net op tijd hersteld voor de finale. Aanvaller Youness Mokhtar zat op de bank aan de zijde van Columbus, waar verdediger Vito Wormgoor niet bij de selectie zat vanwege een zware enkelblessure. Bij Seattle Sounders begon voormalig Feyenoord-verdediger Kelvin Leerdam op de ban
Seattle Sounders, dat in de Western Conference finale nog won van Minnesota United, kwam er in de eerste helft totaal niet aan te pas. Ondanks dat ploeg uit de staat Washington meer balbezit had, kon het in de eerste helft geen enkele doelpoging creëren. Columbus ging een stuk effectiever met het balbezit om en zorgde wel voor kans na kans. In de 25e minuut leidde de kansenregen tot het openingsdoelpunten. Een prachtige vroege voorzet van rechtsback Afful belandde bij de tweede paal. De Argentijnse nummer 10 Lucas Zelarayan werkte de bal, met een beetje hulp van Seattle-keeper Frei binnen. Nog in de eerste helft verdubbelde Columbus de score. De Haïtiaanse middenvelder Derrick Etienne kon de bal op aangeven van Zelarayan beheerst in de lange hoek schuiven.
Pas in de tweede helft creëerde Seattle Sounders de eerste kansen en hierdoor veranderde het spelbeeld ietwat. Doelman Eloy Room kon echter zijn schoon houden door enkele goede reddingen. Seattle-spelers Jordan Morris en Nicolas Lodeiro kwamen tot de grootste kansen, maar het mocht niet baten. In de 82e minuut gooide Columbus de wedstrijd in het slot. Lucas Zelarayan mocht zijn droomfinale bekronen met zijn tweede treffer van de avond. Buitenspeler Luiz Espinosa legde de bal na een fantastische actie aan de rechterkant terug op de Argentijnse nummer 10. Vervolgens schoot hij de bal met links hard in de linker kruising en maakte hij een einde aan de aspiraties van Seattle.
De landstitel van Columbus Crew was in vele opzichten bijzonder te noemen. Vorig jaar werden de playoffs niet eens gehaald en in het MLS is Back Tournament van eerder dit jaar werd niet bepaald thuisgegeven. Zodoende heeft Columbus zich in korte tijd opgericht tot een kampioensploeg. Daarnaast werd er op een mooie manier afscheid genomen van het huidige Mapfre stadion. Doordat Columbus thuis mocht aantreden in de finale en volgend jaar in een nieuw stadion mag gaan spelen, kon het Maprfre Stadium-tijdperk op een onvergetelijke manier afgesloten worden.
De Steelers en Bills lijken twee zekerheidjes te zijn als het gaat om het halen van de play-offs. Ze liggen zelfs op koers om elkaar in de divisional round tegen te komen. Het onderlinge duel van zondagavond kan dus wel eens een play-off preview worden. Welk team zal met een beter gevoel de play-offs in gaan? Op jullie verzoek is het duel tussen de Bills en Steelers onze Game of the Week!
Beide teams domineren vanaf speelronde 1 hun divisie, maar toch zijn zowel de Bills als de Steelers nog niet zeker van de titel. De Steelers liepen maandag tegen hun eerste nederlaag van het seizoen aan. Het verlies kwam toch wel als een verrassing, omdat Pittsburgh halverwege de wedstrijd tegen Washington een ruime voorsprong had. Door de nederlaag is de voorsprong op Cleveland nog maar twee wedstrijden, waarbij de twee teams op de laatste speeldag nog tegen elkaar uitkomen.
Daar waar de dominantie van de Steelers als een verrassing kwam – de Ravens waren voorafgaand aan het seizoen namelijk de grote favoriet voor de divisie – maken de Bills hun favorietenrol tot nu toe wel waar. Er werd snel afstand genomen van de concurrentie, maar de Dolphins zijn bezig met een comeback. De ploeg uit Miami heeft zeven van de laatste acht wedstrijden gewonnen en staan nu nog maar één wedstrijd achter. Ook in deze divisie spelen de concurrenten in week 17 nog een keer tegen elkaar, waardoor de divisie beide kanten op kan.
Het zal een boeiende editie van Sunday Night Football worden. Niet alleen omdat het een mogelijke play-off preview is. Bij het duel tussen de Steelers en Bills is het een wedstrijd waar de sterkste linies van beide teams tegenover elkaar staan. De Steelers hebben hun 11-1 record voornamelijk te danken aan hun verdediging, terwijl de Bills vooral op hun aanval leunen. Het wordt dus een mooi duel om deze twee linies tegenover elkaar te zien.
Bij de thuisploeg is de ontwikkeling van Josh Allen het meest in het oog springende feit. De derdejaars quarterback staat vierde in passing yards dit seizoen. Dit is voor een belangrijk deel te danken aan Stefon Diggs. De wide receiver kwam in de zomer over van de Vikings. De Bills hadden onder meer een first round pick over voor Diggs, maar het is het meer dan waard geweest. Met nog vier wedstrijden te gaan hoeft Diggs nog maar 57 yards te vangen voor een persoonlijk record. De trade voor Diggs staat in de top 3 beste trades van het seizoen.
De passing game is dan ook het belangrijkste wapen van de Bills. De ploeg behoort bij de onderste tien als het om rushing yards gaat. Hier staat een verdediging van Pittsburgh tegenover die de minste passing yards in de NFL heeft toegestaan en vijfde staat in rushing yards. De defensie van de Steelers heeft daarnaast nog een kwaliteit: turnovers afdwingen. Met 23 takeaways zijn ze tot nu toe de beste in het seizoen.
Blessures bij de Steelers
Voor de Bills zijn de turnovers nog wel een probleem. In zijn eerste twee jaar stond Allen er nog om bekend onder druk vreemde beslissingen te nemen en de bal onnodig weg te gooien. Ook op dit vlak heeft de spelverdeler flinke stappen gezet en zijn de acht intercepties die hij tot nu toe gooide bovengemiddeld. De ploeg uit Buffalo verloor echter wel negen fumbles; goed voor een plek in de top vijf en hier is de ploeg dus kwetsbaar, want met zeventien turnovers behoren de Bills bij de onderste helft van de NFL. Er is wel goed nieuws voor Buffalo, want de Steelers zijn defensief flink gehavend door blessures. Linebackers Bud Dupree en Devin Bush zijn de rest van het seizoen uitgeschakeld door blessures, terwijl cornerback Joe Haden het duel zal missen vanwege een hersenschudding.
Aan de andere kant van de bal hebben beide ploegen zo hun problemen. De Steelers hebben met JuJu Smith-Schuster, Chase Claypool en Diontae Johnson veel talent, maar toch staan de Steelers twintigste in receiving yards. Dat terwijl de aanval van Pittsburgh voornamelijk afhankelijk is van het spel door de lucht, want over de grond zijn de resultaten nog minder. Alleen de Bears, Bengals en Texans hebben minder rushing yards dan de Steelers dit seizoen.
Hier staat de verdediging van de Bills tegenover. Daar waar de defensie van Buffalo vorig seizoen de belangrijkste reden was voor het behalen van de play-offs, is dat nu niet meer het geval. In 2019 stond de ploeg gemiddeld 16,5 punten per wedstrijd toe, dit seizoen is dat 25,5. Dat de Bills toch bovenaan staan in de divisie komt vooral door de aanval en het vermogen om te winnen in shootouts tegen onder meer de Rams en de Seahawks.
Josh Allen against the NFC West: 3-1 record Rams 24-33 311 4TD 1INT Seattle 31-38 415 3TD 0INT Arizona 32-49 284 2TD 2INT 49ers 32-40 375 4TD 0INT 119-160 74.3% 17 TD 3 INT! #BillsMafiapic.twitter.com/YBjjXyHShw
De kans dat het zondag opnieuw een shootout wordt, lijkt klein. Daarvoor is de verdediging van Pittsburgh, ondanks alle blessures, te goed. Bovendien werkt het weer ook niet echt mee. Het is de avondwedstrijd en de weersvoorspellingen geven aan dat het gaat vriezen en er is dertig procent kans op sneeuw. Het weer kan hierdoor wel eens een belangrijke rol gaan spelen. Het passen wordt lastiger, waardoor de running game belangrijker wordt. Dit is voor beide ploegen niet echt het sterkste punt.
Juist dat maakt deze play-off preview zo interessant. Niemand weet wat we kunnen verwachten. Vorig seizoen speelden beide ploegen ook tegen elkaar. De verdediging van Steelers wist Allen toen op 169 yards te houden, maar omdat Devlin Hodges de startende quarterback van de Steelers was en vier keer balverlies leed, was het wel voldoende voor een zege van de Bills.
Normaal zouden de weersomstandigheden in het voordeel moeten werken van de betere defensie. Dat is in dit geval dus Pittsburgh. Met alle blessures is het echter geen zekerheid meer dat de Steelers Allen af kunnen stoppen. Terwijl dit wel het enige recept is voor de bezoekers om dit duel te winnen. De verdediging moet voor de stops en het liefst turnovers zorgen om Ben Roethlisberger een goede veldpositie te geven om het duel naar zich toe te trekken. Staat de defensie niet als een huis, dan hebben de Bills dit seizoen laten zien geen problemen te hebben om het veld over te marcheren. Allen maakt dit jaar te weinig fouten om tegenstanders echt in de wedstrijd te laten.
In het oude (of normale) normaal was het reguliere seizoen van de NHL nu al maanden onderweg. We hebben het echter even te doen met het nieuwe normaal en daarin wachten we nog op het moment dat de spelers weer het ijs op kunnen gaan. Nog altijd is er geen definitieve klap op gegeven, maar heel voorzichtig kringelt er wat witte rook door de schoorsteen. We praten je even bij over de stand van zaken.
ER GLOORT LICHT!
Om naar direct met de deur in huis te vallen: op 13 januari moet het nieuwe seizoen beginnen. Of dit ook daadwerkelijk gaat gebeuren, zal de komende weken duidelijk worden. De NHL en de spelersvakbond moesten lang onderhandelen over het financiële plaatje, maar dit is inmiddels ingekleurd. Een volledig seizoen met 82 wedstrijden zit er niet in, maar de hoop is dat er nog 56 duels gespeeld kunnen gaan worden. Over de financiële afwikkeling hiervan zijn de League en de spelers het dus inmiddels eens. Dat is alvast het goede nieuws!
Om nu alvast de afstandbediening te reserveren voor 13 januari gaat nog wat ver. Er is nog zoiets als het coronavirus en alle maatregelen die daarmee verband houden. De grens tussen de VS en Canada zit nog altijd dicht en voorlopig blijft dit nog wel even zo. Het ligt dan ook voor de hand dat er straks een volledig Canadese divisie is als de NHL daadwerkelijk aanvangt. In de VS zullen vervolgens drie divisies van acht teams ontstaan op basis van reisafstand. Dit om de kilometers en de reisbeweging zoveel mogelijk te beperken.
Not finalized yet, and still subject to change, but the 2020-21 four-division re-alignment currently looks like this according to sources:
Dit klinkt eenvoudig te regelen, maar dat valt nog vies tegen. In de Verenigde Staten houdt elke staat er andere maatregelen op na en binnen die staat kunnen maatregelen van ’t ene county ook nog weer afwijken van een ander county. In Santa Clara County zijn contactsporten verboden. De San Francisco 49ers moeten daardoor uitwijken naar Arizona en iets dergelijks hangt ook de San Jose Sharks boven het hoofd. Zij vallen onder hetzelfde county als de 49ers en mogen dus voorlopig niet trainen en geen wedstrijden spelen in de eigen stad. Zolang dit slechts één team betreft, is het voor de NHL nog wel te overzien. Het valt echter niet uit te sluiten dat meer staten of counties het voorbeeld van Santa Clara gaan volgen. Ook in onder meer Winnipeg en Montreal zijn de maatregelen overigens streng(er).
Een en ander kan in theorie gevolgen hebben voor de indeling van de divisies. De NHL heeft tijdens de play-offs laten zien dat een bubbel fantastisch werkt, maar het gaat de league te ver om een volledig seizoen af te werken in wat aangewezen hub cities. Dit komt pas ter sprake als het echt niet anders kan. Het is de bedoeling dat de clubs (zoveel mogelijk) in hun eigen stadion spelen. Of in elk geval in de eigen regio. Wedstrijden met publiek lijkt voorlopig nog een brug te ver. Er zijn clubs die de mogelijkheid onderzoeken om wat duels in de buitenlucht te spelen, waardoor er wat fans kunnen komen, maar dit is bepaald geen goedkope optie.
TRAININGSKAMPEN
Voordat die wedstrijden gespeeld kunnen worden, zullen er trainingskampen georganiseerd moeten worden. Ook hier is weer een rol weggelegd voor de Sharks. Zij waren één van de zeven teams die deze zomer ontbraken toen in Edmonton en Toronto om de knikkers werd gespeeld. Die zeven clubs eisten een langere voorbereiding omdat ze al negen maanden stilstaan.
Veel spelers maken in Europa of elders wel wat minuten, maar helemaal hetzelfde is ’t toch niet. Als we de eerste berichten mogen geloven, kunnen teams als de Sharks, de Ducks en de Sabres inderdaad een paar dagen eerder beginnen met hun trainingskamp. Waar de meerderheid op of rond 1 januari aanvangt, daar mogen de zeven rond 28 december starten.
Er is dus die langverwachte stip aan de horizon, maar erg ver weg is die stip niet. Het klinkt fans en spelers als muziek in de oren, maar met name die laatste groep wordt nog wel geconfronteerd met een probleem. Een grote groep NHL-spelers speelt momenteel in Europa en zij zullen snel terug moeten keren naar de VS en Canada. Daar krijgen ze mogelijk dan weer te maken met een periode waarin ze in quarantaine moeten. Al te lang kunnen ze niet wachten met de reis, want anders missen ze de eerste dagen van het trainingskamp van hun club. Haast is dus geboden.
HAALBAAR?
Ja, de fans mogen hopen dat er een NHL-seizoen gaat komen. Dat dit niet uit 82, maar uit bijvoorbeeld 56 wedstrijden bestaat, nemen ze op de koop toe. Natuurlijk is het fijn dat de partijen het eens zijn geworden over de geldzaken, maar er zijn nog wel wat hordes te nemen voordat de eerste puck inderdaad valt. Als je het mij vraagt, is 13 januari wat aan de optimistische kant. De NHL heeft al allerlei scenario’s bedacht, dus het maken van een planning zal niet het grootste probleem zijn.
De vraag is echter wat het virus de komende weken gaat doen in de VS. Kerst is in aantocht en ook aan die kant van de oceaan kruipen mensen dan bij elkaar. Het is geen rare gedachte dat het coronavirus na de feestdagen weer aan een opmars begint en dat de (lokale) autoriteiten (moeten) ingrijpen. Met alle gevolgen (voor sporters en sportclubs) van dien.
Source confirms that the NHL is planning the private purchase of a COVID vaccine for all constituents involved in the potential upcoming season.
Wat doet de NHL als een club (zwaar) getroffen wordt door het virus? Heeft de League ruimte in het schema om meerder wedstrijden of weken in te halen? Tijdens de eerste weken van het honkbalseizoen werd duidelijk dat het virus overal op de loer ligt. De MLB kon dit met de nodige double-headers opvangen, maar die “luxe” heeft de NHL niet. Daarnaast weet de organisatie dat het seizoen klaar moet zijn voor de Olympische Spelen in Tokio beginnen. Zendgemachtigde NBC is een grote partner van het IOC en zal aanzienlijk minder aandacht aan ijshockey besteden als de Spelen in de tweede helft van de maand juli eenmaal bezig zijn.
Al met al wordt het nog een hele klus om het seizoen 2021, want in 2020 wordt niet meer gespeeld, ordentelijk te laten verlopen. De NHL heeft tijdens de play-offs laten zien dat ze prima met de omstandigheden om kunnen gaan, maar dit wordt nog van heel andere orde. Ze willen wegblijven van één of meerdere bubbels, maar de tijd zal leren of dit wel mogelijk is.
Met minder dan dertig dagen van het einde van Free Agency tot de start van het nieuwe NBA-seizoen is er geen tijd voor een 30-in-30. Wel hebben we een preview van elke divisie met de belangrijkste punten per team. We gaan verder met de Pacific.
#1| Los Angeles Lakers: 55-17
Na een sterk regulier seizoen hebben de Los Angeles Lakers voor het eerst sinds 2010 de titel weer behaald. In Orlando was het raak voor de Lakers van LeBron James en Anthony Davis. De Lakers schoten door de bubbel en de playoffs. In de NBA Finals werden de Miami Heat in zes wedstrijden verslagen.
Na de titel was er echter geen tijd om tot rust te komen voor General Manager Rob Pelinka. Hij moest namelijk aan de slag om het team te verbeteren. Dat begon flitsend: PG Dennis Schröder werd gehaald vanuit Oklahoma voor SG Danny Green en de 28e pick, C Montrezl Harrel werd bij de Clippers weggelokt voor 19 miljoen dollar voor twee jaar, SG Kentavious Caldwell-Pope’s contract werd verlengt voor 3 jaar ($39 miljoen), SG Wesley Matthews kwam over van de Bucks voor 1 jaar ($3,6 miljoen ). PF Markieff Morris bleef ook een jaar langer ($2,3 miljoen). De (letterlijk) grote man was toch C Marc Gasol. Hij verdedigt de komende twee jaar de kleuren van de LA Lakers, die goede herinneringen zullen hebben aan de Gasol familie.
Verder werden de contracten van LeBron James en Anthony Davis verlengt: James verlengde voor 2 jaar ($85,66 miljoen), Davis voor 5 jaar ($190 miljoen).
VERWACHTE LINE-UP LOS ANGELES LAKERS
PG: Dennis Schröder | SG: Wesley Matthews | SF: LeBron James | PF: Anthony Davis | C: Marc Gasol
De Lakers hebben vooral aan de voorkant hun line-up flink verbouwd. Aan de achterkant zit echter ook nog genoeg kracht om het team te helpen. Zo zijn Caldwell-Pope, Kyle Kuzma en Harrell prima bankspelers waar andere teams jaloers op zullen zijn.
#2 | Los Angeles Clippers: 48-24
Een mislukt seizoen zouden de spelers en fans van de Clippers hun vorige seizoen toch wel omschrijven. Een, op papier, extreem goed verdedigend team, met twee sterren in Kawhi Leonard en Paul George voorop, en twee sixth man of the year-kandidaten in Lou Williams en Montrezl Harrell. Toch liep het allemaal niet zo soepel als gehoopt en al snel kwam er her en der gemor naar buiten over de ‘behandeling’ die sommige spelers kregen ten opzichte van anderen. Laten we het daarnaast niet hebben over de 3-1 voorsprong tegen de Denver Nuggets die ze weggaven. Kortom: alles liep niet zo vlekkeloos als gehoopt.
Het offseason van de Clippers is nog vrij rustig te noemen. Zo kwam SG Luke Kennard in een 3-team trade tussen de Clippers, Nets en Pistons. SG Nicolas Batum (1 jaar, $2,5 miljoen) en PF Serge Ibaka (2 jaar, $19 miljoen) tekenden verder in Los Angeles, terwijl SF Marcus Morris (4 jaar, $64 miljoen) bleef. Paul George tekende ook een max-extension ter waarde van $226 miljoen voor 5 jaar. Ruw komt dat neer op $45 mil per jaar. In het laatste jaar van zijn contract loopt het zelfs op naar $48 miljoen per jaar. Toch wel de meest schokkende move was die van Montrezl Harrel naar de aartsrivaal: de Los Angeles Lakers.
VERWACHTE LINE-UP LOS ANGELES CLIPPERS
PG: Patrick Beverley | SG: Paul George | SF: Kawhi Leonard | PF: Marcus Morris | C: Serge Ibaka
Na een paar kleine aanpassingen gaan de Clippers er weer vol voor. Er zijn geen sterkhouders vertrokken en er is wat geïnvesteerd in de diepte van het team (die al niet heel slecht was). Of het genoeg is om de grote broer in LA te verslaan valt af te wachten, maar een zinderend gevecht zal het zeker gaan worden. Zeker nu de Western Conference er een hele hoop contenders bij heeft gekregen.
#3 | Golden State Warriors: 43-29
Over de Warriors valt niet veel te schrijven als het over het vorige seizoen gaat. Of eigenlijk juist heel veel. Mede door veel blessures van sterspelers als Stephen Curry, Klay Thompson en Draymond Green werd alle hoop gevestigd op eerst SG D’Angelo Russell en daarna op SF Andrew Wiggins. Zij moesten het samen met wat role-players en rookies proberen op te lossen. Iedereen weet hoe dat afliep. Het op een na slechtste record in de NBA, wat resulteerde in de 2e pick in de NBA draft. Samen met de terugkeer van Curry en Thompson zou het een mooi seizoen gaan worden, met veel hoop op de Finals. Toen kwam op draft night het bericht van de ACL-blessure van SG Klay Thompson, en die droom viel bijna meteen weer in duigen.
Toch hebben ze hun best gedaan om een waardig team neer te zetten. Om te beginnen werd C James Wiseman, een center waar ze veel plezier aan kunnen beleven, als tweede gekozen in de draft. Ook haalde General Manager Bob Meyers een aantal spelers naar San Fransisco. Zo werd PG Brad Wannamaker gelokt om achter Curry als point guard te gaan spelen. Ook SF Kent Bazemore kwam richting het westen. Hij speelde eerder ook al voor de Warriors en zal vooral als back-up small forward gaan spelen. Na het blessurenieuws van Thompson schakelden de Warriors razendsnel: SF Kelly Oubre Jr. werd losgeweekt van de Thunder voor een first round pick.
VERWACHTE LINE-UP GOLDEN STATE WARRIORS
PG: Stephen Curry | SG: Andrew Wiggins | SF: Kelly Oubre Jr. | PF: Draymond Green | C: James Wiseman
De Warriors hebben hun superster weer terug in PG Stephen Curry, nadat hij bijna alle wedstrijden van het vorige seizoen miste door meerdere blessures. Toch is het maar de vraag hoe hij gaat presteren. Het is de eerste keer sinds jaren dat hij Klay Thompson niet naast zich heeft. Daarnaast zal ook de leeftijd een rol gaan spelen, laat staan drie starters waar hij niet of nauwelijks mee heeft samengespeeld. Toch hebben de Warriors talent genoeg om zich te verzekeren van de playoffs. Het grote verschil met afgelopen jaren is dat er wat meer diepte is gekomen, en het verval minder extreem is dan in de andere jaren. Al met al een spannend seizoen waarin het bereiken van de playoffs het minste van alle doelen gaat zijn.
#4 | Phoenix Suns: 42-30
De Suns waren vorig jaar net niet goed genoeg om de playoffs te halen. Ondanks een super bubble run waarin ze alle acht hun wedstrijden wonnen, kwamen ze alsnog te kort voor de play-in game van de Western Conference. Toch verwachten ze dit jaar bij de beste acht teams te horen, die aan het eind van het seizoen mee gaan doen in de playoffs.
Het eerste grote nieuws kwam vroeg in de free agency: PG Chris Paul werd vanuit Oklahoma getraded voor SF Kelly Oubre Jr. en PG Ricky Rubio. Verder werden free agents SF Jae Crowder, C Damian Jones en PF Dario Saric aangetrokken. Ook SG Langston Galloway komt de gelederen in Phoenix versterken.
VERWACHTE LINE-UP PHOENIX SUNS
PG: Chris Paul | SG: Devin Booker | SF: Mikal Bridges | PF: Jae Crowder | C: Deandre Ayton
Nadat het in het vorig seizoen net niet lukte, willen de Suns dit jaar alles op alles zetten om in de playoffs te komen. Met de toevoegingen van Paul, Crowder en de terugkeer van Saric hebben ze een goede kans om dat te kunnen bewerkstelligen. Ze zijn alleen niet de enige in het Westen die zich flink verbeterd hebben ten opzichte van vorig jaar. Alleen al (volgens onze rankings) drie teams in deze divisie komen al boven de Suns te staan. Het zal dus om de lagere plekken gaan.
De hoop voor de Suns is toch echt SG Devin Booker. De shooting guard moet dit jaar weer een stuk beter worden. Alle recepten zijn daar, nu hij veel van de bal af kan spelen door Paul. C Deandre Ayton kan ook weer een grote stap vooruit zetten, en met de toevoeging van Crowder hebben ze een goede verdediger toegevoegd die ook nog wel eens een driepunter raak wil schieten.
#5 | Sacramento Kings: 32-40
En last but not least hebben we de Sacramento Kings. De Kings spelen al een flinke tijd geen basketbal omdat ze niet naar Orlando mochten, maar de Kings hebben niet stil gezeten in de free agency-periode.
Allereerst werd aan PG De’Aron Fox een max-extension gegeven voor vijf jaar ter waarde van $163 miljoen. Met de 12e keuze in de draft viel vervolgens PG Tyrese Haliburton in de schoot van de Kings, die daar dankbaar gebruik van maakten. C Hassan Whiteside tekende voor de Kings voor een schappelijke $2,3 miljoen voor één jaar. C Chimezie Metu en PF Frank Kaminsky kwamen ook als free agents binnen lopen.
Groot verlies is wel het vertrek van SG Bogdan Bogdanovic. Om zijn vertrek was wel een hele soap te filmen. Allereerst hadden de Bucks hem binnen via een sign-and-trade. In ruil voor PF Ersan Ilyasova, SG Donte DiVicenzo en PF D.J. Wilson. Toen dat werd uitgelekt leek alles in kannen en kruiken, alleen bleek later dat Bogdanovic helemaal niet wilde tekenen. Dit was dan ook de reden dat de trade in duigen viel. Hij tekende als restricted free agent vervolgens bij de Hawks. De Kings konden het contract matchen en zo Bogdanovic behouden. Ze vonden ze $72 miljoen voor 4 jaar echter te veel van het goede. Hierdoor kon Bogdanovic overstappen naar de Hawks.
VERWACHTE LINE-UP OKLAHOMA CITY THUNDER
PG: De’Aron Fox | SG: Buddy Hield | SF: Harrison Barnes | PF: Marvin Bagley III | C: Hassan Whiteside
Als je deze startopstelling ziet denk je dat er een prima team staat, en dat is ook zo. De vraag is alleen of het genoeg is in het extreme sterke westen. Hun totale opstelling inclusief bankspelers is wel een stuk beter dan die was, met rookie Haliburton en free agency-aanwinsten Metu, Kaminsky als nieuwe gezichten. Voeg daar C Richaun Holmes aan toe en je hebt een prima bank om ‘dode’ wedstrijden over de streep te trekken.
DIVISION AWARDS
Dan nog de division awards. Als MVP word het al een lastige keuze, met meerdere mogelijke winnaars in LeBron James, Anthony Davis, Steph Curry en Kawhi Leonard. Omdat James oud aan het worden is, Curry terugkomt van een lange blessure en Kawhi de Clippers niet langs de Lakers gaat brengen word Anthony Davis de MVP in de Pacific. Sixth man word teamgenoot Montrezl Harrell, en Lakers General Manager Rob Pelinka gaat er vandoor met de executive of the year award. We blijven nog maar even in Los Angeles, want de coach of the division gaat naar Lakers head coach Frank Vogel. Defensive player of the division gaat ook naar Los Angeles, dit keer niet de Lakers maar naar de Clippers: Kawhi Leonard heeft dit jaar de eer. Tot slot gaat de rookie of the division award naar James Wiseman van de Golden State Warriors
Most Valuable Player: Anthony Davis Rookie of the Year: James Wiseman Defensive Player of the Year: Kawhi Leonard 6th Man of the Year: Montrezl Harrel Coach of the Year: Frank Vogel Executive of the Year: Rob Pelinka
We gaan een spannende slotfase van het seizoen tegemoet. In drie divisies staan twee ploegen gedeeld aan de leiding. Dat lijken tot het einde van het seizoen close calls te worden. Maar wie gaat er uiteindelijk aan het langste eind trekken? En onze redacteuren kijken ook naar de coach die tot nu toe de beste prestatie heeft geleverd.
Voor de tweede keer in vijf dagen tijd moesten de New England Patriots aantreden in het SoFi Stadium in Los Angeles. Dit keer waren de LA Rams de tegenstander. Het was de eerste keer dat de teams tegenover mekaar stonden sinds Super Bowl 53, waar de Patriots aan het langste eind trokken. Intussen waren beide ploegen echter danig veranderd en dus kregen we niet verrassend een heel andere partij. De Rams waren aan beide kanten van de bal de betere ploeg en domineerden de Patriots van start tot finish. De revanche was binnen voor Sean McVay, in de vorm van een ware afstraffing: 3-24.
Snelle start Rams
De Rams schoten als een speer uit de startblokken. In enkele plays staken Goff en co het veld over en bij 4th and goal aan de doellijn sprong Jared Goff zelf over zijn o-line om de touchdown te scoren. De toon was meteen gezet voor deze game, want ook defensief waren de Rams het scherpste team. De eerste twee drives van de Patriots kwamen niet verder dan een 3 and out.
Na die gemiste start van de Patriots leken de Rams zichzelf wel in de voet te gaan schieten. Jared Goff werd onderschept door Myles Bryant en dat bracht New England voor ’t eerst in de buurt van de eindzone van de tegenstander. Cam Newton gaf de bal echter meteen terug door zelf een interceptie te gooien. Linebacker Kenny Young zag geen Patriot in de buurt en kon helemaal naar de andere kant van het veld lopen om te scoren. Opnieuw een dure pick six van Cam Newton.
The @RamsNFL came to play on Thursday Night Football! 💪
De veer leek al vroeg gebroken bij de Patriots. Zeker nadat in de volgende drive de enige goede kans op een touchdown ook nog eens verloren ging. Cam Newton ging ervoor bij 4th & goal, maar werd afgestopt door de uitstekende Rams-defensie. Ondertussen deed een andere Cam, Cam Akers, de Patriots drive na drive pijn met zijn rushes. De rookie manifesteerde zich zeer duidelijk als eerste running back bij de Rams met maar liefst 171 rushing yards. Enkel de kers op de taart in de vorm van een touchdown ontbrak. Van Malcolm Brown was in deze wedstrijd overigens geen sprake, waardoor de pikorde in het running back-comité nu wel definitief vastligt.
In de tweede helft mocht ook de Rams front seven delen in de feestvreugde. De pass rush van Sean McVay en defensive coordinator Brandon Staley had geen kind aan de doorgaans degelijk offensive line van de Patriots. Aaron Donald, Michael Brockers en Morgan Fox vlogen voorbij de linemen van de Patriots en sackten Cam Newton vijf keer in totaal. Allemaal in de tweede helft! Newton moest in het slot van de wedstrijd bovendien nog plaatsmaken voor Jarrett Stidham, maar ook met hem had de front seven van LA geen genade. Ook Stidham werd nog een keer gesackt voor het eind van de wedstrijd.
Ondertussen moest de Rams-offense zich niet meer in het zweet werken. De kloof was geslagen en het kwam er voor Goff op aan om verder geen fouten meer te maken. Hij dikte zelfs zijn statistieken nog wat aan door een touchdown-pass te gooien naar Cooper Kupp om de finale score op het bord te zetten. De revanche was binnen voor Sean McVay, die bovendien de Patriots voor het eerst sinds 2002 nog eens een zevende nederlaag in één seizoen toediende. De Rams verstevigden met de zege hun leidersplaats in de NFC West, terwijl de play-off-dromen van de Patriots uiteengespat achterbleven op de turf van het SoFi Stadium.
Lees hier ook de laatste update over de razend spannende SportAmerika Football Pool!
Bron cover photo: Robert Hanashiro | USA Today Sports
Dit jaar publiceren meerdere SportAmerika-redacteuren hun persoonlijke Hall of Fame ballot. Uiteraard hebben ze geen van allen een officiële stem, maar mochten ze die wel hebben gehad, zouden ze hem zó hebben gebruikt. Wil je vooraf nog even alle namen en een korte beschrijving van de genomineerden lezen? Dat kan hier. Als format voor het stembiljet gebruiken we dat van de officiële Hall of Fame tracker, de onovertroffen Ryan Thibodeaux.
Vandaag: Mick van der Nat.
Disclaimer: er staan meerdere steroïdengebruikers op mijn lijst. Ik praat het gebruik van prestatieverhogende middelen niet goed, maar bepaalde middelen waren tot 2003 niet verboden. In mijn ogen horen deze spelers ook in de Hall of Fame, ondanks het feit dat ze in de ‘Steroid Era’ speelden. Geschiedenis kan je niet veranderen en dus moet de Hall of Fame plaats maken voor nieuwe gezichten.
BOBBY ABREU
Bobby Abreu is een speler die niet de aandacht krijgt die hij verdient. Abreu is één van de weinige spelers die in dertien seizoenen minstens 150 wedstrijden speelde; alleen Willie Mays ging hem voor. Buiten de immense hoeveelheid wedstrijden die de rechtsvelder speelde, was hij ook een on-base-machine. In zijn piekjaren van 1998 tot 2004 stond Abreu 1966 keer op de honken, sloeg hij 286 keer een tweehonkslag, kreeg hij 739 keer vier wijd en stal hij 203 keer een honk. Binnen al deze categorieën behoorde Abreu in zijn piekjaren altijd top de top tien. In jaren die gedomineerd werden door steroïdengebruikers is dat ontzettend knap. Bobby Abreu was altijd fit en consistent. Daarom verdient hij een plaats in de Hall of Fame.
BARRY BONDS
Barry Bonds is een duidelijke zaak. De linksvelder begon pas aan de prestatieverhogende middelen in het seizoen 1999. Voor 1999 had Bonds al een WAR (Wins Above Replacement) verzameld van 99.6. Dit plaatste hem als 22e aller tijden, met 132 spelers met een minder WAR al verkozen in de Hall of Fame. Tevens zijn er maar vier andere spelers die vergelijkbare statistieken hebben. Babe Ruth, Mickey Mantle, Jimmie Foxx en Ted Williams. Als je in het rijtje van deze honkballers geplaatst wordt, behoor je altijd thuis in de Hall of Fame. Er moet scheef gekeken worden naar de statistieken van Bonds na 1999, maar daarvoor was hij al een Hall of Famer.
MARK BUEHRLE
Mark Buehrle is net zoals Abreu een speler die niet de credits krijgt die hij verdient. Jasper Roos lichtte de zaak Buehrle eerder toe op deze website. Buehrle was een betrouwbare pitcher met minimaal 200 innings per seizoen. Dit deed hij veertien seizoenen achter elkaar. Ook gooide Buehrle één perfect game (in een recordsnelheid van 99 minuten) en één no-hitter in zijn carrière, beide in dienst van de Chicago White Sox. Die twee vrij unieke prestaties, zijn vier Gold Gloves, vijf All-Star Games en een World Series winst in 2005 met de White Sox, maken Buehrle een Hall of Famer.
ROGER CLEMENS
Roger Clemens‘ verhaal is gelijk aan dat van Barry Bonds. Clemens begon pas op late leeftijd met het gebruik van prestatieverhogende middelen. Echter was ‘Rocket’ voor zijn gebruik in 1998 al Hall of Fame waardig. Clemens won voor 1998 vijf keer de Cy Young Award, leidde de American League vijf keer in strikeouts en zes keer in ERA. Hij was fenomenaal zonder doping en hoort thuis in Cooperstown.
TODD HELTON
Ja, Todd Helton is een Coors Field-speler, maar buiten Coors Field kon de eerstehonkman er ook wat van. Buiten zijn thuisstadion sloeg hij een OBP van .386 en een OPS van .855 en dat slaat niet iedereen. Naast zijn fantastische slagstatistieken had Helton ook een WAR van 61.2. Dit alles maakt hem voor mij een Hall of Famer.
ANDY PETTITTE
Weer een gebruiker, alleen is het verhaal van Pettitte anders dan bij Bonds en Clemens. Andy Pettitte gebruikte prestatieverhogende middelen in 2002 en 2004. Deze twee seizoenen zijn alleen niet vermeldingswaardig in de carrière van Pettitte. Haal deze twee seizoenen van zijn totalen af en Pettitte blijft enorm goed. Zijn WAR van 60.6 en vijf World Series-ringen maken het een done deal.
MANNY RAMIREZ
Steroidengebruiker nummer vier op de lijst en toch verdient ook Manny Ramirez een plekje in Cooperstown. Ramirez nam het niet zo nauw met de regels, ook niet in de tijd dat de regelgeving toch duidelijk aangaf wat wel en niet kon. Dit in tegenstelling tot Bonds, Clemens en Sheffield. Toch was Manny net zoals zijn voorgangers op de lijst al voor zijn gebruik in 2003 een fantastische honkballer. Met 310 homeruns, 1400 hits en .316 slaggemiddelde hoort Manny in de Hall of Fame thuis.
GARY SHEFFIELD
Echt de laatste gebruiker op de lijst. Eigenlijk is het verhaal van Gary Sheffield hetzelfde als dat van Bonds. Sheffield begon op latere leeftijd aan de middelen op aanbeveling van Bonds en ook hij was voor hij begon met prestatieverhogende middelen al een Hall of Famer. In 1992 op 23 jarige leeftijd werd ‘Sheff’ de National League Batting Champion met een slaggemiddelde van .330. Dat jaar werd hij ook tweede in de National League met 50 Adjusted Batting Runs. Adjusted Batting Runs meet de contributie van runs van één speler ten opzichte van het team. Hierbij is nul gemiddeld. Over zijn gehele carrière had ‘The Natural’ 590 Adjusted Batting Runs. Dit plaatst hem als 26e op de ranglijst. Dit lijkt wat laag, maar van de 25 spelers voor hem zijn alleen Barry Bonds, Albert Pujols, Manny Ramirez, Miguel Cabrera en Mark McGwire (nog) niet opgenomen in de Hall of Fame. Ja, Sheffield sloeg veel beter in zijn laatste tien jaar toen hij gebruikte, maar voor die tijd was hij al op jonge leeftijd een leider voor zijn teams en daarom hoort hij in Cooperstown.
OMAR VIZQUEL
Vizquel is de beste defensieve kortestop die ooit het veld heeft betreden in MLB, als je het mij vraagt. Kijkend naar hoe makkelijk Vizquel de moeilijkste ballen bespeelde, is als Rembrandt die zijn kwast op een leeg canvas zet. Het is de creatie van iets speciaals. Zijn elf Gold Gloves waarvan negen in opeenvolgende seizoenen, zijn fielding percentage van .985 en zijn American League record van meest gespeelde wedstrijden zonder fout, maken van Vizquel een echte Hall of Famer. Tevens kende hij niet een paar piekjaren, nee zijn gehele 24 jaar durende carrière was stabiel en goed. Iedere kortestop kan op defensief gebied leren van Omar Vizquel en daarom verdient ‘Little O’ het om vereert te worden.
BILLY WAGNER
‘Billy the Kid’ was een ongelofelijk goede closer. Zijn 422 saves plaatsten hem op de zesde plaats allertijden achter namen als Mariano Rivera en Trevor Hoffman. Wagner had een 11.9 strikeouts per 9 innings pitched ratio (K/9). De hoogste ooit voor een major leaguer met meer dan 750 innings in de boeken. De fastball van Wagner was beroemd en berucht, dus laat ‘Billy the Kid’ met 100 mph (die hij vaak aantikte) naar Cooperstown vliegen.
De SportAmerika Football Pool heeft weer meerdere koplopers. Na de vorige speelronde stond Wouter Boerkamp fier bovenaan, maar inmiddels wordt hij weer vergezeld door Jason Blaauw en Vincent Vrijsen. De weekwinnaar was Frenk Veldwijk – zijn tweede keer – met twaalf goed voorspelde duels en een voorspelling van 40 voor MNF. De daadwerkelijke score was 51. De enige die dit goed had, was Thom Akkerman.
SportAmerika Football Pool – Top 20 na week 13
Voor het eerst volledig correcte scores
Het was een bijzondere week in de SportAmerika Football Pool. Voor het eerst was er een duel door iedereen correct voorspeld. Overigens bleef het niet bij slechts één duel. Maar liefst twee duels werden collectief goed voorspeld. Iedereen zag Miami en Minnesota winnen, maar tegelijkertijd werd er ook een duel collectief verkeerd voorspeld. Niemand had namelijk vertrouwen in een overwinning van de Giants op de Seahawks. Verder waren er ook nog enkele verrassingen waarbij hier en daar toch iemand de upset correct voorspelde. Zo wonnen de Browns van de Titans, de Lions van de Bears en het Football Team van de Steelers.
Naarmate het eind van het reguliere seizoen dichterbij kruipt, zijn de verhoudingen duidelijker en worden wedstrijden voorspelbaarder. Er zijn echter zelfs in week 14 nog duels die zullen eindigen in een upset of waar vooraf niet direct een winnaar kan worden aangewezen. Neem bijvoorbeeld de ontmoeting tussen Buffalo en Pittsburgh. De Steelers hebben er weliswaar 11 gewonnen, maar zien er de laatste weken erg broos uit. Tegelijkertijd begint de Bills defense steeds meer op te staan en is Josh Allen steeds vaker niet te stoppen. Naast dat duel wordt het ook spannend tussen de Giants en Cardinals, de Texans en Bears en de Colts en Raiders. Lees onder de afbeelding welke upsets de NFL-redactie in week 14 verwacht!
Top 20 van week 13
Week 14 upsets
Chris van Dijk: het Football Team verslaat de 49ers
San Francisco leek de weg naar boven te hebben ingezet, maar maandag bleek dat Kittle, Garoppolo en Bosa te belangrijk zijn voor de ploeg. De Bills maakten eenvoudig een einde aan de play-off hoop van de Niners. Het Football Team strijdt nog wel om de play-offs, omdat het de NFC East nog kan winnen. Het sprookje van Alex Smith duurt voort en Washington wint ook dit duel.
Vorige week voorspelde Chris het Football Team over de Steelers correct (23-17). Overall record: 6-6
Luuk Dokter: de Las Vegas Raiders verslaan de Indianapolis Colts
De Raiders zijn van de schrik bekomen tegen de Jets en zullen ondanks de overwinning gebrand zijn op eerherstel. Winst door een team dat zo opzichtig tankt, is de eer van Gruden en zijn team te na. De Colts hebben een vrij goede serie, maar lieten tegen de Titans zien soms compleet de weg kwijt te kunnen zijn. Las Vegas weet daar handig op in te spelen en pakt de winst.
Vorige week voorspelde Luuk de Lions over de Bears correct (34-30). Overall record: 5-7
Ton de Vries: de New England Patriots verslaan de Los Angeles Rams
De afgelopen week was er veel lof voor de Rams; en terecht. De offense blijft echter beperkt en sterk afhankelijk van de prestaties van Jared Goff. De defense van de Patriots lijkt juist met de week sterker te worden. Ik verwacht daarom problemen voor Goff. Het wordt een lelijke, low-scoring game die uiteindelijk naar de Patriots gaat.
Vorige week voorspelde Ton de Browns over de Titans correct (41-35). Overall record: 5-7
Toon Aerts: de Detroit Lions verslaan de Green Bay Packers
Green Bay maakt er tegenwoordig een wedstrijd-in-de-wedstrijd van om tegenstanders te laten terugkomen bij een ruime voorsprong. Dit keer pakt deze laksheid verkeerd uit en zet de divisierivaal uit Detroit hen een neus door de wedstrijd alsnog te winnen. De Lions-spelers zullen eens te meer laten zien hoe bevrijd ze zich voelen na het ontslag van Matt Patricia.
Vorige week voorspelde Toon de Cowboys over de Ravens fout (34-17). Overall record: 1-11
Dit jaar publiceren meerdere SportAmerika-redacteuren hun persoonlijke Hall of Fame ballot. Uiteraard hebben ze geen van allen een officiële stem, maar mochten ze die wel hebben gehad, zouden ze hem zó hebben gebruikt. Wil je vooraf nog even alle namen en een korte beschrijving van de genomineerden lezen? Dat kan hier. Als format voor het stembiljet gebruiken we dat van de officiële Hall of Fame tracker, de onovertroffen Ryan Thibodeaux.
ANDRUW JONES
Vier keer is scheepsrecht voor Andruw Jones, wat mij betreft. Op ’t moment dat mijn interesse in de MLB groeide, was Jones één van de toppers in de majors. Dat hij ook nog eens over een Nederlands paspoort beschikt, maakte hem nog een stuk interessanter om te volgen. Met een paspoort of gunfactor kom je niet in Cooperstown. Met de juiste statistieken moet dat wél lukken. Andruw Jones was absoluut een no-brainer als we alleen naar zijn tijd in Atlanta kijken. Defensief was hij meer dan uitstekend met 10 Gold Gloves op de schoorsteenmantel. En je mag ook best thuiskomen als je zes seizoenen meer dan 100 runs binnenslaat.
Veel sporters maken, vaak uit financieel oogpunt, tijdens hun loopbaan verkeerde keuzes en Jones is geen uitzondering. Als jonge dertiger verkaste hij eerst naar de Dodgers om vervolgens via de Rangers en de White Sox bij de Yankees terecht te komen. Nergens bleek het gras echter groener dan in Atlanta. De statistieken van Jones doken naar beneden en Andruw kwam nergens ook maar in de buurt van zijn vorm die hij etaleerde in het shirt van de Braves. Hoewel we de ogen niet moeten sluiten voor z’n laatste jaren wil ik Andruw toch vooral beoordelen op basis van zijn prestaties als een Brave. En die prestaties, waarbij we zijn twee homeruns in zijn eerste twee slagbeurten in de World Series niet mogen vergeten, zijn voldoende voor een plek in de Hall of Fame.
BARRY BONDS
Het politiek correcte in mij zegt dat Bonds (en met hem velen) geen plek in de eregalerij verdient. De sportfanaat wint het echter en die vindt dat Barry Bonds wel degelijk tot de allergrootsten gerekend mag worden. De outfielder had een paar jaar nodig om te acclimatiseren in de MLB, maar timmerde er al snel vrolijk op los. Het leidde uiteindelijk tot die beroemde 762 homeruns, bijna 2000 RBIs en een slaggemiddelde van .298.
Wat hij precies clean presteerde en wat met doping zullen we waarschijnlijk nooit weten. Bonds snoepte tijdens zijn loopbaan uit de pot met verboden vruchten, maar veel van zijn collega’s deden dit ook. Daarmee werd in principe weer (min of meer) een level playing field gecreëerd. En als Bonds dan alsnog met kop en schouders boven iedereen uitsteekt, zegt dat in mijn ogen voldoende over zijn talent.
ROGER CLEMENS
De intro is een kwestie van knippen en plakken. Ook in het geval van Clemens woedt er diep van binnen een strijd tussen fatsoen, verstand en liefde voor de sport. De werper was ook niet vies van een spuitje of pilletje meer of minder, maar was bovenal natuurlijk onwaarschijnlijk goed. De cijfers van Roger Clemens spreken voor zich. Zijn 354 wins zijn goed voor een negende plek op de lijst van winningest pitchers in de majors.
De acht boven Clemens zijn stuk voor stuk Hall of Famers. Onder hem volgt ook een hele rits aan Hall of Famers. Tot aan Bobby Matthews, de 25e op de lijst, zelfs allemaal. Natuurlijk heeft Clemens fouten gemaakt. Grote fouten zelfs. Maar wat voor Bonds geldt, geldt ook voor Clemens. Zijn talent was onmiskenbaar en Clemens was één van de meeste dominante pitchers die deze sport ooit zag. Hoewel hij de verkeerde afslag koos, verdient deze grootheid een plek in Cooperstown.
MANNY RAMIREZ
En weer één die zijn hoofd keihard stootte aan de dopinglamp. Maar ook een speler die tijdens zijn hoogtijdagen ongelooflijk mooie dingen deed. Manny Ramirez wond in 2004 een hele stad om zijn vinger toen hij de Red Sox aan hun eerste titel sinds 1918 hielp. Eenvoudig ging dit niet. Als er een documentaire wordt gemaakt over de ALCS tegen de Yankees dan moet dit wel op een bijzondere manier zijn gedaan. Ramirez en David Ortiz stonden aan de basis van die stunt en Ramirez werd even later ook verkozen tot MVP van de World Series. De sweep tegen St. Louis betekende voor de Red Sox meer dan alleen de titel. Tevens werd er afgerekend met de Curse of the Bambino.
Je doet Ramirez tekort als je alleen 2004 eruit pikt. Niet minder dan 12 keer mocht hij opdraven in een All-Star Game en negen keer won hij de Silver Slugger Award. Dit laatste deed hij tussen 1999 en 2006 zelfs acht keer op rij. Natuurlijk kun je hierbij aantekenen dat hij hierbij hulp kreeg van prestatiebevorderende middelen. De kans is echter levensgroot dat zijn concurrenten dit ook kregen. Na de tweede titel, in 2007, ging het langzaam bergafwaarts met Ramirez. De trade naar LA deden hem en zijn statistieken geen goed. Bij de White Sox en de Rays was de eens zo gevreesde hitter in zijn nadagen geen schim van zichzelf. Dit laten we voor het gemak even buiten beschouwing. Ik nomineer Manny dan ook vooral vanwege zijn prestaties in Cleveland en Boston.
JEFF KENT
Nee, Jeff Kent is niet Mister Nice Guy en hij is ook bepaald niet van onbesproken gedrag. De man kon tijdens zijn loopbaan echter wel ontzettend goed overweg met zijn slaghout en op basis daarvan verdient hij de trip naar Cooperstown. Densief was het net een tandje minder dan bijvoorbeeld de Roberto Alomars of Ryne Sandbergs van deze wereld, maar Kent compenseert dit met zijn slagkracht. Van alle tweedehonkmannen in de Hall of Fame heeft Rogers Hornsby momenteel de meeste homeruns (301), maar dit aantal valt in het niet bij de 377 van Kent.
AFVALLERS
Todd Helton: Een fractie meer thuiswedstrijden dan uitwedstrijden, maar een groot verschil in prestaties uit en thuis. Daardoor eindigt de eerstehonkman van de Rockies niet op mijn lijstje Hall of Famers. Coors Field zit hem hier dus even dwars…
Andy Pettitte: Een twijfelgeval. Of een gevalletje wikken en wegen, waarbij de balans voor Pettitte net naar de verkeerde kant sloeg.
Scott Rolen: Net als Pettitte een twijfelgeval. Prima statistieken, maar (nog) niet overtuigd of Rolen daarmee in Cooperstown thuishoort.
Curt Schilling: Statistisch niets mis mee, maar de fatsoensrakker in mij zegt dat Cooperstown een persoonlijkheid als Schilling kan missen als kiespijn. Het bloed (of de ketchup?) op zijn kousen beklijft, maar de manier waarop de man tegenwoordig in het leven staat, verdient in mijn ogen geen schoonheidsprijs.
Sammy Sosa: Werd pas een grote speler met een pilletje en een spuitje. Zo simpel kan een beredenering soms ook zijn…
Gary Sheffield: Heeft de pech in mijn hoofd te moeten wedijveren met Andruw Jones. Was defensief een tandje minder en legt het daarom (dit jaar) af.
Omar Vizquel: Was defensief een grootheid, maar schiet aanvallend zoveel tekort dat Cooperstown te ver gaat.
Billy Wagner: Groot, maar niet groots. Althans niet groots genoeg om tot de aller besten aller tijden gerekend te mogen worden.
Mark Buehrle: Van de nieuwe namen op de lijst kwam Buehrle voor mij het dichtst bij Cooperstown. De twijfel is echter nog te groot om de werper nu al naar de Hall of Fame te sturen.
A.J. Burnett: Goede pitcher, maar van een Hall of Famer mag je toch wel wat meer verlangen dan de statistieken die A.J. Burnett kan weerleggen.
Dan Haren: Prima werper om in je rotation te hebben, maar de huidige werpers in de HoF dulden Dan Haren bij lange na niet in hun buurt.
Tim Hudson: Als Braves-fan toch wel een zwak voor Huddy, maar zie in hem niet direct een Hall of Famer. Zijn cijfers zijn net niet goed genoeg om tot de groten der aarde gerekend te mogen worden.
Barry Zito: Was op zijn best als jonge twintiger, maar waar andere topsporters doorgroeien, daar stagneerde de ontwikkeling van Zito. Niet goed genoeg voor de HoF dus.
LaTroy Hawkins: Bij Hawkins springen vooral zijn 11 clubs in 21 jaar in het oog. Van zijn prestaties moet de reliever het niet hebben, dus valt hij logischerwijs af.
Michael Cuddyer: Af en toe heb je bij het horen van een bepaalde naam het beeld dat ze of al Hall of Famer zijn of in elk geval Hall of Famer worden. Bij Cuddyer heb ik dat beeld totaal niet…
Torii Hunter: Prima speler voor met name de Twins en de Angels, maar op dit moment krijgen anderen op de lijst de voorkeur.
Nick Swisher: Met alle respect voor Swisher, maar het is bijna een belediging voor de outfielders in de Hall of Fame dat hij überhaupt kans maakt.
Shane Victorino: Defensief uitstekend, maar aan slag bepaald niet fameus. Een enkeltje Cooperstown zit er voor Victorino dan ook niet in.
Aramis Ramirez: Lange carrière, deed het met name goed bij de Cubs, maar niet overtuigend genoeg om hem op de lijst te zetten.
Met minder dan dertig dagen van het einde van Free Agency tot de start van het nieuwe NBA-seizoen is er geen tijd voor een 30-in-30. Wel hebben we een preview van elke divisie met de belangrijkste punten per team. We trappen af met de Northwest.
#1| Denver Nuggets: 42-30
Na een zeer succesvol seizoen met een derde plaats in de Western Conference als resultaat namen de Nuggets het in de eerste ronde van de playoffs op tegen de Utah Jazz. Na een 1-3 achterstand werd er alsnog met 4-3 gewonnen. Bizar genoeg gaven de Los Angeles Clippers een ronde later ook een 1-3 voorsprong uit handen. In de Conference Finals waren de Los Angeles Lakers echter met 1-4 te sterk.
In het offseason dat snel zou volgen zat Calvin Booth voor het eerst op de stoel van General Manager. Hij verving Arturas Karnisovas en kreeg direct de zware taak om een sterke selectie samen te stellen. De Nuggest hadden namelijk veel aflopende contracten. Onder andere PF Jerami Grant (Detroit Pistons), SF Torrey Craig (Milwaukee Bucks) en C Mason Plumlee (Detroit Pistons) vertrokken. PF JaMychal Green en PG Facundo Campazzo kwamen echter naar Denver. Na sterke jaren in de EuroLeague maakt Campazzo eindelijk de stap naar de NBA. In de draft versterkte Denver zich met PF/C Zeke Nnaji, een power forward uit Arizona, en SG R.J. Hampton. Hampton is een 1.98 meter lange point guard die vorig jaar niet voor een college koos maar zijn heil zocht via de profs van de New Zealand Breakers. Ondanks deze wijzigigen zal de basisopstelling er bij de Nuggets hetzelfde uit gaan zien als vorig jaar.
VERWACHTE LINE-UP DENVER NUGGETS
PG: Jamal Murray | SG: Gary Harris | SF: Will Barton | PF: Paul Millsap | C: Nikola Jokic
De Nuggets hebben dus drie belangrijke rotation spelers verloren, maar met met JaMychal Green en Facundo Campazzo heeft de ploeg uit Denver wel weer twee nuttige spelers weten toe te voegen. Campazzo kan eindelijk de goede back-up point guard worden die Denver al lang zoekt. Daarnaast hebben ze met Nnaji en Hampton ook twee jonge, talentvolle spelers vastgelegd die zeker op de lange termijn goed in het systeem van Denver zullen passen. Met Nikola Jokic en Jamal Murray hebben de Nuggets al twee All-Stars die de aankomende jaren enkel beter kunnen worden. De selectie is in het algemeen echter net wat minder dan het jaar ervoor en beschikt vooral over wat minder ervaring, dus een iets lager verwachtingspatroon is logisch.
#2 | Utah Jazz: 42-30
Als een spectaculair team staan ze niet bekend. In tegendeel zelfs, want Utah is een team dat het van hun strakke teamspel moet hebben, waarbij de fundamentals zeer goed tot hun recht komen. Echter komt dat in de playoffs minder naar voren. Ook in 2020 werden ze in de eerste ronde van de playoffs namelijk al uitgeschakeld.
Het offseason van de Utah Jazz is makkelijk samen te vatten: continuïteit. PG Emmanuel Mudiay (nog geen team), SG Justin Wright-Foreman (nog geen team), PF Ed Davis (Minnesota Timberwolves), C Tony Bradley (Detroit Pistons) en SF Rayjon Tucker (Cleveland Cavaliers) vetrokken uit Utah. Echter kwamen zij niet heel veel voor in de rotation van Quin Snyder en hun vervangers zijn minstens net zo goed.
PF Derrick Favors keert na één seizoen bij de New Orleans Pelicans weer terug naar Utah, terwijl in de draft center Udoka Azubuike gekozen werd. Zo vertrokken er eigenlijk geen sterkhouders en komt er met Derrick Favors een goede rotation speler terug in Utah. Daarnaast heeft Utah pas 14 spelers, dus is er nog ruimte voor een extra toevoeging. De basisopstelling is verder intact gebleven.
De selectie van de Utah Jazz was al sterk en zal hoogstwaarschijnlijk alleen maar sterker zijn geworden. Sterspelers Gobert en Mitchell zijn pas 28 en 24 jaar oud en kunnen nog voldoende verbeteren. Daarnaast is Derrick Favors ook een welkome versterking achter Gobert, dus er is voldoende ruimte voor een verbetering ten opzichte van vorig jaar. De Western Conference is echter ook wat sterker geworden, dus een gelijkwaardig resultaat ten opzichte van het vorige seizoen is logisch.
#3 | Portland Trail Blazers: 41-31
Na een nagelbijtend einde van het reguliere seizoen in de bubbel in Orlando konden de Portland Trail Blazers in de eerste ronde van de playoffs geen vuist maken tegen de uiteindelijke kampioenen, de Los Angeles Lakers. Wel werd een sterke basis gelegd voor het aankomende seizoen.
De Portland Trail Blazers zijn misschien wel één van de grote winnaars van het offseason. Zes spelers vertrokken in free agency, maar enkel C Hassan Whiteside maakte deel uit van de rotatie. Hoewel Whiteside een sterk seizoen had met gemiddeld de meeste blocks per wedstrijd in de gehele NBA, is dat geen ramp. C Jusuf Nurkic speelde vorig jaar enkel de laatste acht wedstrijden, nadat hij een seizoen eerder zijn been op afschuwelijke wijze brak. Daarnaast werd ook C Enes Kanter vastgelegd voor wat extra diepte op de centerpositie. Via trades vertrokken ook SF’s Mario Hezonja en Trevor Ariza uit Portland, maar kwam SF Robert Covington om hun te vervangen.
Verder wist de ploeg PF’s Derrick Jones Jr. en Harry Giles vast te leggen en bleven SG Rodney Hood en SF Carmelo Anthony. Zo vertrokken er in totaal negen spelers uit Portland, met Hezonja, Ariza en Whiteside als grootste namen, maar kwamen Covington, Jones Jr. en Kanter terug. Daarnaast beschikt de ploeg uiteraard ook nog over Damian Lillard en CJ McCollum. Op Covington na zal de basisopstelling dan ook hetzelfde blijven.
VERWACHTE LINE-UP PORTLAND TRAIL BLAZERS
PG: Damian Lillard | SG: CJ McCollum | SF: Rodney Hood | PF: Robert Covington | C: Jusuf Nurkic
De Portland Trail Blazers hebben een enorm sterke selectie. De keuzes voor de starting five zijn reuze, want met deze vijf zitten Carmelo Anthony, Gary Trent Jr., Derrick Jones Jr., Zach Collins (voorlopig wel geblesseerd) en Enes Kanter allemaal op de bank. General Manager Neil Oshley heeft een enorm sterke selectie samengesteld, waar nu met Robert Covington ook echt een elite verdediger in de starting line-up komt. En dat allemaal naast twee fenomenale aanvallende spelers in Damian Lillard en CJ McCollum. Als we niet denken aan blessures of problemen in de locker room, hebben de Trail Blazers een enorm sterke selectie en zullen ze het een stuk beter gaan doen dan het afgelopen seizoen.
#4 | Minnesota Timberwolves: 31-41
Als voorlaatste de Minnesota Timberwolves. Afgelopen seizoen het lachertje in de divisie. Na een goede 10-8 start donderde alles in elkaar en werd er slechts negen keer gewonnen in 46 wedstrijden. De eerste keuze in de draft was een pleister op de wond.
Met de eerste draft keuze werd SG Anthony Edwards gekozen. Edwards is een atletische swingman, die vooral aanvallend indruk maakt. Zijn schotpercentages waren niet zo denderend in college (40% FG en 30% 3PT), maar hij heeft zeker kwaliteiten getoond. Verder in het offseason was Minnesota vooral actief met trades. Zo keerde PG Ricky Rubio na drie seizoenen weer terug in Minny in ruil voor wat picks en PF James Johnson. Ook PF Ed Davis kwam naar Minnesota, in ruil voor PF Omari Spellman en SF Jacob Evans. Beide spelers vertrokken naar de New York Knicks.
Restricted free agents PG Malik Beasley en SF Juancho Hernangómez verlengden hun contracten en ook SF Rondae Hollis-Jefferson kwam naar de Timberwolves. In Minnesota komt RHJ D’Angelo Russell en Ed Davis tegen, met wie hij in 2019 speelde bij de Brooklyn Nets. De basisopstelling van de Timberwolves is teno opzichte van vorig jaar flink gewijzigd.
VERWACHTE LINE-UP MINNESOTA TIMBERWOLVES
PG: Ricky Rubio | SG: D’Angelo Russell | SF: Anthony Edwards | PF: Juancho Hernangómez | C: Karl-Anthony Towns
Na een matig seizoen willen de Timberwolves weer de stap omhoog zetten. Met het aantrekken van Ricky Rubio en de keuze voor Anthony Edwards in de draft hebben ze twee spelers toegevoegd die het team naar een hoger niveau kunnen tillen. Misschien niet individueel, maar wel in het belang van het team. Daarnaast hebben ze met D’Angelo Russell en Karl-Anthony Towns twee (voormalig) All-Stars die pas 24 en 25 jaar oud zijn. Zo is er een redelijk jonge core, met drie grote talenten die Minnesota omhoog kunnen helpen.
Ook vanaf de bank hebben ze met Josh Okogie, Jarrett Culver en Malik Beasley spelers met voldoende potentie en zorgen Rondae Hollis-Jefferson en Ed Davis voor de ervaring en fighting spirit. Hoewel de Timberwolves nog zeker geen topteam zijn in de Western Conference, zijn ze op papier een stuk sterker dan vorig jaar. De playoffs zijn nog wat te ver gegrepen, maar dromen mag altijd.
#5 | Oklahoma City Thunder: 19-53
Na de uitschakeling in de eerste ronde van de playoffs hebben de Oklahoma City Thunder besloten het roer om te gooien. De rebuild met de grote hoeveelheid picks die in 2019 werd ingezet is dit offseason alleen maar verder doorgezet.
Allereerst vertrok head coach Billy Donovan bij OKC. Mark Daigneault zal de stap maken van assistent- naar hoofdcoach. Daarna werd PG Chris Paul getrade naar de Phoenix Suns. In ruil voor Paul kreeg Oklahoma onder andere SF Kelly Oubre Jr. en PG Ricky Rubio, maar uiteindelijk werden zij verder doorgetrade. Na free agency stond de teller op negen gemaakte trades. Zo vertrok ook C Steven Adams uit Oklahoma naar New Orleans, PG Dennis Schröder ging naar de Los Angeles Lakers en SF Danilo Gallinari werd naar de Atlanta Hawks gestuurd.
Als resultaat hebben ze nu wel zeventien (!) first round draft picks voor de aankomende zes jaar. Onder andere SF Trevor Ariza, C Al Horford en PG George Hill kwamen bij de Thunder terecht. In de draft werden Aleksej Pokusevski, 2.13 lange forward uit Servië, en point guards Immanuel Quickley en Cassius Winston gekozen. Slechts zes spelers die vorig seizoen onder contract stonden in Oklahoma zullen terugkeren voor het nieuwe seizoen. De basisopstelling zal er komend seizoen dan ook een stuk anders uit gaan zien.
VERWACHTE LINE-UP OKLAHOMA CITY THUNDER
PG: George Hill | SG: Shai Gilgeous-Alexander | SF: Luguentz Dort | PF: Darius Bazley | C: Al Horford
De Oklahoma City Thunder hebben zeer veel kwaliteit ingeleverd. Met de huidige selectie zal het ongekend lastig zijn om ook maar in de buurt te komen van het afgelopen seizoen. Jong talent is er genoeg, met Shai Gilgeous-Alexander voorop. Maar of de borderline All-Star dit team goed zal kunnen laten functioneren? Wij denken van niet. Het zal een lastig seizoen worden voor OKC, maar gelukkig hebben ze genoeg picks voor in de draft.
DIVISION AWARDS
Tot slot nog een paar divisie awards. Damian Lillard wordt verkozen als MVP van de divisie, terwijl temgenoot Carmelo Anthony gezien wordt als de sixth man of the division. Ook Trail Blazers GM Neil Oshley krijgt een award als executive of the year. Verder vallen de Jazz twee keer in de prijzen. Coach Quin Snyder wordt de coach of the division, terwijl Rudy Gobert de meest logische pick is voor de defensive player of the division award. Tot slot ook nog een prijs voor de Timberwolves, die met Anthony Edwards de rookie of the division in huis hebben.
Most Valuable Player: Damian Lillard Rookie of the Year: Anthony Edwards Defensive Player of the Year: Rudy Gobert 6th Man of the Year: Carmelo Anthony Coach of the Year: Quin Snyder Executive of the Year: Neil Oshley
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
