Home Blog Pagina 346

NHL-onzekerheid, en Zweden brengen slecht nieuws

Hans Mulder
-
0
NHL-onzekerheid, en Zweden brengen slecht nieuws

We dreigen in herhaling te vallen, maar nog altijd is er geen zekerheid over de start van het nieuwe seizoen. Er was deze week wel wat nieuws te melden, maar helaas konden we hier niet vrolijk van worden. Een icoon tussen de palen moet zijn loopbaan voorlopig on hold zetten en een voormalig winnaar van de Stanley Cup moet vanwege een slepende blessure stoppen.

GEEN KING HENRIK IN 2021

Wat niemand voor mogelijk hield, gebeurde dit najaar toch. Henrik Lundqvist vertrok bij zijn geliefde New York Rangers om aan de slag te gaan bij de Washington Capitals. Officieel heette hij de backup van Ilya Samsonov te zijn, maar velen hielden er rekening mee dat King Henrik zich wilde tonen als starter. Helaas voor de Zweed moeten die plannen in de ijskast. Donderdag 17 december maakte Lundqvist via social media bekend dat hij kampt met hartproblemen.

De 38-jarige Zweed liet weten dat hij komend seizoen niet in actie komt. Lundqvist onderging de nodige testen en die wezen uit dat het risico simpelweg te groot was. Hij zal de komende weken en maanden gebruiken om uit te vinden hoe hij zijn problemen het best kan aanpakken. Lundqvist tekende in het off-season voor één seizoen in de hoofdstad, maar voorlopig is het onduidelijk of hij ooit voor de club in actie komt. Zijn gezondheid gaat natuurlijk boven alles.

Henrik Lundqvist werd tijdens zijn hoogtijdagen beschouwd als één van de beste goalies in de NHL. Aan het begin van deze eeuw debuteerde Lundqvist in de Zweedse Eliteserien namens Västra Frölunda en in 2005 debuteerde de Zweed in de NHL. In 2012 won hij de prestigieuze Vezina Trophy voor beste goalie (GAA 1.97 en .930 sv%) in de League. Twee jaar later was Lundqvist dichtbij de Stanley Cup, maar in de finale bleken de LA Kings met 4-1 te sterk.

STEEN MET PENSIOEN

Nog meer slecht nieuws voor de Zweedse volgers, want ook Alexander Steen kwam donderdag met een mededeling. De aanvaller van de St. Louis Blues kondigde zijn afscheid aan. Hij liep afgelopen seizoen een rugblessure op en dit maakte hem het spelen onmogelijk. Steen speelde in de bubbel van Edmonton slechts vier wedstrijden tijdens het postseason. Hij kwam op 14 augustus voor het laatst in actie in de met 4-3 verloren wedstrijd tegen de Canucks. De Blues, op dat moment nog titelverdediger, zouden deze serie in zes wedstrijden verliezen.

Zijn mooiste sportmoment beleefde Alex Steen in de vroege zomer van 2019. Steen was de 30 al ruimschoots gepasseerd toen hij met de Blues zijn eerste en enige Stanley Cup won door in de finale de Bruins te kloppen. Voor die club speelde hij (12 jaar) ook verreweg het grootste deel van zijn carrière. Steen debuteerde in 2005 echter namens de Maple Leafs in de NHL, maar ook daar ging al een behoorlijke reis aan vooraf. Alex Steen werd weliswaar geboren in Winnipeg, maar begon zijn loopbaan in het Zweedse Frölunda. De plek waar ook Lundqvist startte inderdaad.

In 2014 veroverde Steen met de Tre Kronor zilver tijdens de Olympische Spelen, maar een aantal Canadese spelers keek raar op toen ze Steen in het geel-blauw zagen opdraven. Zij dachten dat Steen “een van hen” was. Alex Steen werd in 1984 immers in Winnipeg geboren, maar als zoon van een Zweedse ijshockeyer koos hij ervoor om dat land te vertegenwoordigen. Vader Thomas hield het 14 jaar uit in de NHL en was met 817 punten in 950 wedstrijden behoorlijk productief voor de originele Jets. Zoon Alex moet het doen met 622 punten in 1018 wedstrijden, maar won dus wel de Stanley Cup. Als alternate captain van de kampioen ook nog.

ONZEKERHEID

Onlangs spraken we nog over een volledig Canadese divisie, maar dat scenario lijkt al door de papierversnipperaar te kunnen nog voor het daadwerkelijk is uitgewerkt. De autoriteiten in Quebec, Alberta, British Columbia, Manitoba en Ontario zien medewerking nog niet zitten. Zij zien met het oog op de coronamaatregelen liever een bubbel, zoals de NHL hanteerde tijdens het postseason. De League wil dit liever niet. Een regulier seizoen, van bijvoorbeeld 56 wedstrijden, zou te veel van het goede zijn in een bubbel.

De NHL kan dit oplossen door de Canadese teams te verdelen over steden in de VS. De honkballers van de Toronto Blue Jays en de basketballers van de Toronto Raptors kunnen hier inmiddels over meepraten. De MLB en de NBA had echter te maken met slechts één team dat verplaatst moest worden. In het geval van de NHL zijn dit er minimaal zeven. Naast de Canadese clubs moet er ook nog een noodverband worden aangelegd in San Jose. De Sharks mogen in hun county voorlopig nog niet trainen of spelen en lijken uit te wijken naar Arizona.

De NHL heeft nog altijd voor ogen om op 13 januari met het nieuwe seizoen te starten, maar de huidige ontwikkelingen maken het niet gemakkelijk die datum aan te houden. Er zal gezocht moeten worden naar een oplossing voor deze logistieke problemen en dit zal dan ook heel snel moeten gebeuren.

Coverfoto: Scott Levy/NHLI

NFL 4-on-4: American Football op Nickelodeon

Chris Van Dijk
-
0

De NFL heeft een primeur. Eén van de play-offwedstrijden gaat in de Verenigde Staten uitgezonden worden op de kinderzender Nickelodeon. Onze redacteuren beschrijven alvast hoe deze uitzending eruit moet gaan zien.

Coverfoto: Viacom/CBS Press Express

Championship Weekend: gaan Clemson en Ohio State nog falen?

Lars Leeftink
-
0
Championship Weekend: gaan Clemson en Ohio State nog falen?

De spanning begint te stijgen: het is tijd voor Championship Weekend. Gaan Ohio State en Clemson nog een fout maken? Pakt Mac Jones of Kyle Trask de Heisman Trophy in een onderling duel? Wie wordt er kampioen in de andere conferences? Tijd voor een preview.

ACC: #2 NOTRE DAME FIGHTING IRISH – #3 CLEMSON TIGERS

We beginnen met het duel waar iedereen waarschijnlijk zijn ogen op gericht heeft: de rematch tussen Notre Dame en Clemson. Eerder dit seizoen wonnen de Fighting Irish met 47-40 vrij moeizaam na 3OT van de Tigers, die toen zonder Trevor Lawrence (en veel anderen) speelden. Dit doet veel mensen denken dat Clemson nu favoriet is en dit varkentje wel even gaat wassen. En dat is nu precies waarom dit een gevaarlijk duel is en wanneer Notre Dame op zijn best is.

Bij Notre Dame is naast QB Ian Book RB Kyren Williams de revelatie van dit seizoen. De sophomore kwam dit seizoen zes van de tien duels boven de 100 rushing yards uit (waaronder vs Clemson) en scoorde in totaal twaalf rushing touchdowns en een receiving touchdown. Productie die Notre Dame niet meer van een running back heeft gehad sinds Dexter Williams in 2018-19. Clemson zal alle zeilen bij moeten zetten om hem tegen te houden.

Bij Clemson komt Trevor Lawrence dit keer dus wel in actie vs de Fighting Irish. Zonder hem, en met D.J. Uiagalelei, deed Clemson het helemaal niet slecht. Toch is dit een ander Clemson-team als Lawrence de offense leidt. Niet alleen de offense, maar ook de defense speelt met meer zelfvertrouwen als hij op het veld staat. Lawrence gaat, mede dankzij zijn covid-besmetting, niet in de buurt komen van zijn cijfers van vorig seizoen en zal de Heisman Trophy ook niet op zijn naam gaan schrijven. Toch is er een reden dat hij nog steeds als de beste QB in de 2021 NFL Draft wordt gezien.

De winnaar van dit duel is sowieso verzekerd van de CFB playoffs. Als Notre Dame zou verliezen, is de kans nog steeds groot (vanwege de zege op Clemson eerder dit seizoen) dat ze als #3 of #4 de playoffs halen. Voor Clemson is dit een ander verhaal. Mochten zij, voor de tweede keer, verliezen van Notre Dame, dan is de kans groot dat Texas A&M en misschien ook wel Cincinnati over hun heen gaan. Kortom: er staat voor Clemson meer op het spel dan voor Notre Dame.

SEC: #1 ALABAMA CRIMSON TIDE – #6 FLORIDA GATORS

Sinds de nederlaag van Florida afgelopen weekend vs LSU staat dit duel niet meer in het teken van de college football playoffs. Zelfs bij een zege op Alabama is de kans vrij klein dat Florida de playoffs haalt. Mocht Alabama verliezen, dan zal het zelfs met een nederlaag de playoffs nog halen. Het enige gevolg zal dan zijn dat dit mogelijk niet als eerste maar als tweede of derde seed zal zijn. Hoe dan ook: de enige twee dingen die echt nog op het spel staan zijn het SEC kampioenschap en de Heisman trophy (Mac Jones en DeVonta Smith vs Kyle Trask).

Kyle Trask heeft eerder door ons al wat aandacht gekregen en speelde vs LSU ook zeker geen slechte wedstrijd. Hij gooide wel twee interceptions, iets wat hem dit seizoen nog niet eerder was overkomen. Toch zou het dom zijn om te denken dat alle magie ineens weg is. Florida is een blijft een van de weinige teams die aanvallend mee zou kunnen met de vuurkracht van Alabama. Wetende dat Kyle Trask een fantastische prestatie moet leveren om Alabama te verslaan en tevens de Heisman Trophy te winnen, mogen we zaterdagnacht een hongerige Kyle Trask verwachten.

Mac Jones is op dit moment de frontrunner voor die Heisman Trophy. Zijn statistieken na tien duels zijn ongekend. In elke wedstrijd kwam hij boven de 200 passing yards uit, terwijl hij maar in vier duels onder de 300 bleef. Daarnaast gooide hij in vier wedstrijden vier touchdowns en had hij zelfs een wedstrijd met vijf touchdowns in een duel. Er moeten gekke dingen gaan gebeuren wil hij aan het einde van dit seizoen niet met de trophy in handen staan. Daar zal de defense van Florida niet veel aan kunnen veranderen.

Zijn naaste concurrent is misschien wel receiver DeVonta Smith, die mede dankzij Mac Jones een ongekend en historie seizoen beleeft. Kortom: ondanks de verrassende nederlaag van Florida vs LSU is er nog meer dan genoeg om voor te spelen. De CFB playoffs staan voor beide universiteiten alleen niet meer op het spel. Beide uni’s weten wat dat betreft waar ze aan toe zijn.

BIG 12: #7 IOWA STATE CYCLONES – #11 OKLAHOMA SOONERS

De BIG 12 Championship game is het duel tussen twee universiteiten die hun college football playoff-kansen aan het begin van dit seizoen al verspeelde. Oklahoma verloor van Kansas State en van de tegenstander in de BIG 12 Championship Game, Iowa State. De Cyclones verloren begin dit seizoen echter ook twee keer: Louisiana en Oklahoma State bleken te sterk. Daardoor kunnen beide teams de playoffs wel vergeten. Het enige wat dus op het spel staat is het kampioenschap in de BIG 12.

Bij beide teams zijn er twee sterren te vinden. Bij Iowa State doen we QB Brock Purdy eigenlijk een beetje te kort, maar RB Breece Hall kent een ongekend sterk seizoen. Hall noteerde na 222 attempts in totaal 1357 yards (6.1 per carry) en 17 touchdowns in tien duels. T/m wedstrijd acht was er zelfs geen universiteit die hem onder de 100 rushing yards in een duel wist te houden. De laatste twee duels van het seizoen bleef hij daar net onder: 91 en 97 rushing yards. Kortom een ongekend seizoen.

Bij Oklahoma blinkt QB Spencer Rattler wekelijk uit. Sinds zijn benching tijdens het duel tegen rivaal Texas is Rattler niet meer te houden. Hij gooide sinds de tweede helft vs Texas in 5,5 duels maar twee interceptions en maar liefs 13 touchdowns. Bij elke wedstrijd tikte hij de 300 passing yards wel aan en maakte hij tevens niet meer de fouten die hij in de eerste 3,5 duels wel maakte. Kortom: zijn decision making en accuracy zijn er flink op vooruit gegaan, net zoals zijn game management.

De conclusie is dat het een fantastische rematch belooft te worden tussen twee universiteiten die er tijdens het derde duel van dit seizoen ook al een spektakelstuk van maakten. Toen werd het 37-30 voor Iowa State. Oklahoma krijgt dus zijn kans op revanche + een kans om het BIG 12 Championship op zijn naam te schrijven.

OVERIGE CHAMPIONSHIP GAMES

OHIO STATE VS NORTHWESTERN, OREGON VERVANGT WASHINGTON

Naast deze drie belangrijke duels staan er nog een paar championship games op het programma. In de BIG Ten mag Ohio State, na veel gedoe, toch uitkomen in de Championship Game. Daarin speelt het tegen Northwestern, dat dit seizoen vriend en vijand verraste en net voor Iowa bleef in de Big Ten West. Het wordt voor Buckeyes QB Justin Fields een pittige uitdaging, omdat de defense van Northwestern misschien wel de beste en meest productieve is in college football.

De beste tegenstander die Fields tot nu toe tegen in gekomen is Indiana, waartegen hij ook direct drie interceptions gooide. Northwestern is, net zoals Indiana, verdedigend op zijn best en erg goed in het winnen van lelijke wedstrijden. Mochten de Buckeyes deze wedstrijd op wat voor manier dan ook verliezen, dan zou ze dit hun vierde plek in de playoffs kunnen kosten. #5 Texas A&M en #7 Cincinnati zullen hun ogen dan ook gericht hebben op dit duel.

Verder hebben we onder meer nog de PAC-12 Championship Game, die niet tussen Washington en USC maar Oregon en USC zal gaan. Bij Washington hebben ze teveel last van Covid-gevallen, waardoor Oregon alsnog een kans krijgt om de PAC-12 te winnen. Al zou het ongeslagen USC, met QB Kedon Slovis als sterspeler, winnen van de Ducks is de kans nihil (zeg maar gerust 0%) dat de playoffs nog binnen handbereik zijn.

CINCINNATI BLIJFT HOPEN

Met #24 Tulsa – #8 Cincinnati (AAC) en #19 Louisiana – #13 Coastal Carolina (Sun Belt) staan er nog twee ranked matchups op het programma. Voor Louisiana en Coastal Carolina State er niet veel meer op het spel dan het kampioenschap in de Sun Belt, ook al is Coastal Carolina nog steeds bezig aan een ongeslagen seizoen. Voor Tulsa geldt hetzelfde, maar voor Cincinnati is alles anders. Naast het AAC-kampioenschap spelen ze daar ook nog voor de vierde plek in de college football playoffs. Ze zullen in ieder geval zelf moeten winnen en daarnaast moeten hopen dat Clemson (vs Notre Dame) en Ohio State (vs Northwestern) hun wedstrijden verliezen. Alleen dan lijkt er een kans te zijn voor de Bearcats om de playoffs te halen.

OVERIGE CHAMPIONSHIP-DUELS

Conference USA: UAB – Marshall (19 dec 01:00)

MAC: Ball State – Buffalo (19 dec 01:30)

Mountain West: Boise State – San Jose State (19 dec 22:15)

Photo: Matt Cashore | USA TODAY Sports

Atlantic Division Preview: de sterkste divisie in de NBA?

Lars Leeftink
-
0
Atlantic Division Preview: de sterkste divisie in de NBA?

Met minder dan dertig dagen van het einde van Free Agency tot de start van het nieuwe NBA-seizoen is er geen tijd voor een 30-in-30. Wel hebben we een preview van elke divisie met de belangrijkste punten per team. We gaan verder met de Eastern Conference en de Atlantic Division.

#1 | BOSTON CELTICS: 48-24

Het is, net zoals voorgaande jaren, ongelooflijk lastig om de eerste plek in deze divisie te voorspellen. De Celtics, Raptors en 76ers zaten (en zitten nog steeds) enorm dichtbij elkaar. Tel daarbij op de aanwezigheid van de Nets en de spanning in de divisie is alleen maar toegenomen. Wij denken echter dat de Celtics dit keer de divisie zullen winnen, en niet de Raptors of Nets. Ondanks het verlies van Gordon Hayward zijn de Celtics er namelijk vooral in de breedte veel op vooruit gegaan.

Met de miljoenen die Gordon Hayward liet liggen werd onder meer de frontcourt-rotatie versterkt. Onder meer Tristan Thompson werd vastgelegd. Daarnaast zijn Daniel Theis, Semi Ojeleye en Robert Williams er nog en is ook dinosaurus Tacko Fall beschikbaar. Verder hebben de Celtics via de draft hun sterspelers (Kemba Walker, Jaylen Brown en Jayson Tatum) omringt met wat shooters. Payton Pritchard en Aaron Nesmith werden gedraft voor hun scorend vermogen.

VERWACHTE LINE-UP BOSTON CELTICS

PG: Kemba Walker | SG: Marcus Smart | SF: Jaylen Brown | PF: Jayson Tatum | C: Daniel Theis.

Aan de starting line-up verandert niet zo heel veel, maar gezien de prestaties van vorig jaar en de ontwikkeling van Jaylen Brown en Jayson Tatum (nieuw contract gekregen en is nu 6’10) is dat helemaal niet erg. De bank is nu vooral beter en breder geworden. De bank is nog steeds erg jong, maar met Jeff Teague en Tristan Thompson is er in ieder geval wat ervaring toegevoegd. Verder zullen Pritchard, Carsen Edwards, Romeo Langford, Aaron Nesmith, Grant Williams en Robert Williams moeten strijden om de minuten. Van hun zal meer (of meteen) productie verwacht worden in de strijd om een titel.

#2 | BROOKLYN NETS: 47-25

De Nets haalden vorig jaar nipt de playoffs zonder daar vervolgens ook echt wat mee te kunnen. In de eerste ronde werd de ploeg uit Brooklyn door de Raptors kansloos gelaten. Dit jaar keren Kevin Durant en Kyrie Irving echter fit terug. Tel daarbij de aanwezigheid van Spencer Dinwiddie, Jarrett Allen en Caris LeVert en je hebt een enorm sterke core. Maar daar zijn deze zomer een paar spelers aan toegevoegd.

Zo kwamen shooters Landry Shamet en Bruce Brown in een trade naar Brooklyn en werd Jeff Green toegevoegd aan de frontcourt-rotatie. Daarnaast kwamen bekende namen terug om de breedte van de Nets nog maar eens wat beter te maken.

VERWACHTE LINE-UP BROOKLYN NETS

PG: Kyrie Irving | SG: Spencer Dinwiddie | SF: Joe Harris | PF: Kevin Durant | C: DeAndre Jordan

De basis staat als een huis en beschikt eigenlijk over alles wat een line-up nodig heeft. De bank heeft met Caris LeVert een 6th man of the year-kandidaat. Daarnaast zitten ook Landry Shamet, Taurean Prince, Timothe Luwawu-Cabarrot, Jeff Green, Jarrett Allen en Nicolas Claxton nog op de bank. En dan hebben we een paar namen nog niet genoemd. Scorend vermogen, defense, breedte en een goeie coaching staf. Op het oog een fantastische team. De vraag is: hoe snel gaat dit team aan elkaar wennen en in ritme/vorm komen?

#3 | TORONTO RAPTORS: 43-29

Maar het team dat inmiddels meerdere seizoenen de divisie-titel op zijn naam heeft geschreven is er ook nog. Vorig jaar ging het voor de Raptors in de conference semifinals fout vs de Celtics, en het team heeft sindsdien veel verandering doorgaan. Wat niet veranderde was de aanwezigheid van Fred VanVleet, die een enorm contract van de Raptors kreeg.

Marc Gasol en Serge Ibaka vertrokken, beide een belangrijk onderdeel van de frontcourt-rotatie. Wie moeten dit gat dan gaan opvullen? Aaron Baynes en Alex Len kwamen vanuit free agency, terwijl ook Chris Boucher weer terugkeerde. Zij moeten Gasol en Ibaka doen vergeten. Daarnaast kwam ook DeAndre Bembry en werd Malachi Flynn gedraft om de back-up PG rol op zich te nemen. Al met al lijkt dit team in de breedte zichzelf ook versterkt te hebben.

VERWACHTE LINE-UP TORONTO RAPTORS

PG: Kyle Lowry | SG: Fred VanVleet | SF: OG Anunoby | PF: Pascal Siakam | C: Aaron Baynes

Aaron Baynes zal de enige nieuwe naam zijn in de basisopstelling van de Raptors. Verder bestaat de line-up weer uit dezelfde namen. De bank heet met Malachi Flynn, Normal Powell (6th man of the year-kandidaat), Patrick McCaw, Matt Thomas, Stanley Johnson, DeAndre Bembry, Chris Boucher en Alex Len genoeg body’s om de minuten te verdelen. Kortom: de Raptors zullen ook dit jaar weer meedoen om de divisie-titel.

#4 | PHILADELPHIA 76ERS: 43-29

Dan de 76ers, die na een teleurstellend 2019-20 seizoen een nieuwe head coach (Doc Rivers) en GM (Daryl Morey) hebben. Aanwinsten van het hoogste niveau. Deze namen besloten onder meer Al Hoford en Jason Richardson te traden en meteen het grootste probleem van dit team aan te pakken: shooting.

Tyrese Maxey en Isaiah Joe werden gedraft, terwijl Seth Curry en Danny Green via trade naar Philly kwamen. Daarnaast werden ook Terrance Ferguson, Dwight Howard en Tony Bradley toegevoegd en werd Paul Reed in de tweede ronde gedraft. Een op het oog ijzersterk offseason dat moet resulteren in een beter lopend geheel.

VERWACHTE LINE-UP PHILADELPHIA 76ERS

PG: Ben Simmons | SG: Seth Curry | SF: Danny Green | PF: Tobias Harris | C: Joel Embiid

De line-up heeft nu meer shooting en defense, waardoor onder meer Ben Simmons beter tot zijn recht zou moeten komen. De bank, bestaande uit onder meer Shake Milton, Furkan Korkmaz, Tyrese Maxey, Justin Anderson, Terrance Ferguson, Isaiah Joe, Matisse Tyhbulle, Mike Scott, Dwight Howard, Paul Reed en Tony Bradley, ziet er sterk, breed en gebalanceerd uit. Kortom: ook de 76ers zijn er niet slechter op geworden.

#5| NEW YORK KNICKS: 23-49

Tot slot de New York Knicks, ook dit jaar weer het lelijke eentje van de divisie. Ook dit jaar hebben de Knicks geprobeerd in FA toe te slaan, maar het geld dat aanwezig was moest opnieuw aan veel eenjarige contracten uitgegeven worden. De grote namen bleven wederom uit. Wie kwamen er dan wel?

Alec Burks, Austin Rivers, Michael Kidd-Gilchrist en Nerlens Noel werden voor een jaar (of in het geval van Rivers drie jaar) aangetrokken. Daarnaast kwam onder meer Elfrid Payton terug en is Omari Spellman via trade toegevoegd. In de draft werd Obi Toppin samen met Immanuel Quickley toegevoegd aan de jeugdige groep spelers.

VERWACHTE LINE-UP NEW YORK KNICKS

PG: Elfrid Payton | SG: Alec Burks | SF: RJ Barrett | PF: Julius Randle | C: Nerlens Noel

De verwachting is dat Payton, Burks, Randle en Noel verkozen zullen worden in de starting line-up boven Dennis Smith Jr, Kevin Knox, Obi Toppin en Mitchell Robinson. Zij zullen het, net zoals voorgaande jaren, moeten doen met 20 min of minder per duel. Waarom? Omdat de Knicks ook dit jaar weer spelers zoals Payton, Burks, Rivers, Randle en Noel in de schijnwerpers willen zetten. Dit vergroot hun waarde, waardoor een trade richting een playoff-team kansrijker is. En zo levert het de Knicks ook wat op. Helaas gaat dit ten koste van de ontwikkeling van jonge spelers als Smith, Knox, Toppin en Robinson.

DIVISION AWARDS

De MVP lijkt met Kevin Durant van tevoren al ingevuld, terwijl ook de coach of the division al jaren hetzelfde is. Zo ook dit jaar: Nick Nurse gaat van de Raptors gewoon weer een sterk team maken. Sixth man of the division ging tussen Norman Powell en Caris Levert. Wij kiezen voor de laatste optie. Rookie of the division gaat naar Obio Toppin, terwijl Ben Simmons defensive player of the division wint. Tot slot executive of the year. Deze prijs gaat naar Daryl Morey voor zijn uitstekende werk, resulterend in betere resultaten.

Most Valuable Player: Kevin Durant

Rookie of the Year: Obi Toppin

Defensive player of the Year: Ben Simmons

6th man of the Year: Caris LeVert

Coach of the Year: Nick Nurse

Executive of the Year: Daryl Morey

Photo: Kathryn Riley/Getty Images

MNF: Ravens overleven thriller in Cleveland

Toon Aerts
-
1

De Baltimore Ravens hebben hun kansen op een plekje in de play-offs gaaf gehouden. Op bezoek bij de Browns was er een stevige dosis heroïek nodig van quarterback Lamar Jackson om afstand te nemen van Baker Mayfield en co. De Browns wisten een achterstand van veertien punten uit, maar het was uiteindelijk Justin Tucker die de beslissing forceerde met een field goal van 55 yards. De AFC North-rivalen scoorden samen maar liefst 89 punten in deze thriller, maar het waren de Ravens die opnieuw met de overwinning aan de haal gingen: 47 – 42.

Rivalen houden elkaar in evenwicht

De Cleveland Browns begonnen aan deze wedstrijd met vier overwinningen op rij in de achterzak. Het vertrouwen was daarom groot. Zeker bij quarterback Baker Mayfield. De derdejaars had al een aantal weken de foutjes uit zijn spel verbannen en wilde zijn vorm bevestigen tegen de vijanden uit Baltimore. De eerste drive van de wedstrijd bevestigde alvast al het goeds dat de Browns de afgelopen weken hadden getoond. Zowel over de grond als in de lucht ging het vlot en meteen scoorden de Browns een touchdown. Nick Chubb was de afmaker met een run van 7 yards.

De Ravens antwoordden met een eigen touchdown. John Harbaugh koos voor de running game en dat wierp zijn vruchten af. J.K. Dobbins, Gus Edwards en vooral Lamar Jackson zelf vonden de openingen en het was de regerende MVP die de finale run tot een goed einde bracht in de eindzone. Daarna bleef het lekker op en neer gaan tussen beide teams. De Ravens klommen na een gemiste field goal van Browns-kicker Cody Parkey op voorsprong via een touchdown van Gus Edwards. Die score werd echter meteen gepareerd door de tweede touchdown van de avond van Nick Chubb. Vlak voor de rust namen de Ravens toch opnieuw de voorsprong na een schitterende worp van Jackson op tight end Mark Andrews, gevolgd door een 17-yard run van diezelfde Jackson. Daarmee was hij goed voor zijn tweede touchdown van de avond.

Browns maken grote achterstand goed

Na de koffie leek Baltimore de beslissing te forceren. Ze kregen de bal als eerste en scoorden direct een touchdown. Opnieuw was het over de grond dat de Ravens de schade toedienden met een grote run van Lamar Jackson – 44 yards maar liefst – gevolgd door een run van Gus Edwards tot in de eindzone. Net als zijn quarterback scoorde ook Edwards een tweede touchdown. De Browns lieten het echter niet aan hun hart komen en ze dienden de Ravens van antwoord met een touchdown van het andere deel van het tweekoppige running back-monster, Kareem Hunt.

Beide teams wilden van geen wijken weten, tot Mayfield dan toch in de fout ging. Het licht ging uit bij Baker en hij wierp de bal recht in de handen van linebacker Tyus Bowser. De drive die daarop volgde resulteerde in een touchdown van J.K. Dobbins en een nieuwe voorsprong van veertien punten voor Baltimore.

Baker wilde ditmaal niet dat een fout van hem zijn team de wedstrijd zou kosten en hij knokte keihard terug. We zagen een kant van Mayfield die we nog niet vaak hebben gezien toen hij zijn team op zijn schouders nam en het beeld van de wedstrijd opnieuw veranderde. Eerst lanceerde hij een schitterende pass naar Rashard Higgins in de endzone voor een touchdown. Bij het volgende balbezit van de Browns deed Mayfield het zelf en rende hij de eindzone binnen om zijn team zowaar op voorsprong te brengen. Gedurende die twee drives gooide Baker zeven uit tien passes goed. Hij zou zijn kopje deze keer niet laten hangen.

Lamar Jackson valt uit, keert terug en wint

Intussen moest Jackson het veld verlaten. Hij had kennelijk last van krampen en moest zich laten vervangen door de derde keuze-quarterback Trace McSorley. Die deed het niet eens onaardig, maar ging neer met een knieblessure. Een dramatisch scenario leek zich te voltrekken, tot Jackson toch zelf terug het veld op sprintte. Het was tijd voor de MVP om zijn superhelden-cape aan te trekken en zijn teammaten te redden. Hij bracht de Ravens wederom op voorsprong met een touchdown-pass naar Marquise Brown, die eindelijk een keer de bal vasthield en helemaal alleen de eindzone kon inlopen voor de score.

Waren de Browns nu definitief tegen het canvas gemept? Het antwoord was nee.

Opnieuw knutselde Mayfield een succesvolle drive in elkaar die afgewerkt werd door Kareem Hunt als gelegenheidsreceiver. De bordjes hingen weer in evenwicht. Mayfield had op dat moment 343 yards en 2 touchdowns geworpen, alsook zelf een touchdown binnen gerend. Het was helaas echter niet voldoende.

Tucker maakt het af

Met nog een minuutje op de klok kreeg Jackson een laatste kans om alsnog de overwinning uit de brand te slepen. Hij koos exclusief voor de pass en dat was de juiste keuze. Vier keer op rij vond Jackson zijn receivers en zo kwamen de Ravens tot op 55 yards van de doelpalen. Een kolfje naar de hand van één van de beste kickers ooit, Justin Tucker. Tucker legde aan en miste niet. Met nog twee seconden op de klok haalden de Ravens de beslissende voorsprong binnen. De Browns probeerden nog wel een mirakel te verwezenlijken in de laatste seconden, maar dat ging finaal mis en resulteerde zelfs nog in een safety. Een zinderende wedstrijd kwam tot een einde met een ongelooflijke score, maar met uiteindelijk slechts één winnaar: de Baltimore Ravens.

Door de zege zijn de Ravens nog steeds in de race voor een play-off plek. Ze staan op gelijke hoogte met de Miami Dolphins, maar die hebben op dit moment de tiebreaker in handen. Echter, met nog wedstrijden tegen de Jaguars, de Giants en de Bengals op het programma, is het allerminst ondenkbaar dat de Ravens het seizoen afsluiten met een record van 11-5 en alsnog verder spelen in januari.

Lees hier hoe de Bills gisteren de maat namen van een andere divisierivaal van de Ravens: de Pittsburgh Steelers.

Bron cover photo: Jason Miller | Getty Images

Bills winnen weer, Packers langs rivaal Detroit

Chris Van Dijk
-
0

De Buffalo Bills kwamen langzaam op gang tegen de Steelers, maar toen Josh Allen en Stefon Diggs eenmaal op stoom kwamen, was er voor Pittsburgh geen houden meer aan. De Green Bay Packers hadden in Detroit een heerlijke avond. Niet alleen werd de divisierivaal met 31-24 verslagen, de zege was ook goed voor de tweede AFC North-titel op rij. Tegelijkertijd verloren de Saints van de Eagles. Daardoor heeft de formatie van Aaron Rodgers de nummer 1 seed in de NFC in handen. Lees hier de recaps van de late duels op zondag!

Packers pakken divisietitel met zege op Lions | 31-24

De Green Bay Packers hebben hun dominantie in de NFC North opnieuw bevestigd. Niet zo zeer door deze zege, want de winst op de nummer laatst van de divisie was verre van overtuigend. De overwinning was echter wel goed voor de titel in de NFC North. Het is de elfde keer dat de ploeg de divisie wint sinds 2002, het jaar dat de divisie in het leven werd geroepen.

De Lions waren niet van plan om Green Bay zonder slag of stoot de divisietitel te geven. Matthew Stafford ging tijdens de eerste drive gemakkelijk door de verdediging van de bezoekers en een pass naar T.J. Hockinson leverde de eerste touchdown van de wedstrijd op. Rodgers antwoordde direct. Hij zou in dit duel laten zien waarom hij samen met Patrick Mahomes uit gaat maken wie de MVP van het reguliere seizoen wordt. Al komt de eerste touchdown van de Packers veel meer op naam van Devante Adams, die na zijn vangbal de secondary van de Lions te kijk zette.

Het zette de toon voor een vermakelijk duel, waarbij de offense voor beide teams beter was dan de defense. Na een punt van de Lions namen de bezoekers de leiding, maar nog voor rust kwam Detroit weer langszij voor een 14-14 ruststand.

Ribblessure Matthew Stafford

Na de pauze leek Green Bay het duel naar zich toe te trekken. De Packers deden dit via lange drives, waardoor de verdediging van de Lions het niet meer kon belopen. In het derde kwart had Detroit minder dan anderhalve minuut de bal. De eerste drive van de Packers duurde meer dan acht minuten; de tweede ruim zeven minuten. Beide leverden touchdowns op. Rodgers zou in het duel niet alleen goed zijn voor drie passing touchdowns, de vierde liep hij zelf de endzone in.

De Lions gaven na de twee touchdowns niet op, want Stafford perste er nog een touchdown-drive uit. Dit ging niet eenvoudig, want de quarterback liep bij een hit een ribblessure op. De spelverdeler zou in het veld blijven om de drive af te maken, maar zou in het vervolg van het duel niet meer terugkomen. Met Chase Daniel als quarterback lukte het Detroit niet om er een comeback uit te halen en de Packers wonnen met 31-24.

Bills winnen tweede primetime game op rij | 15-26

Voor het eerst in 25 jaar won Buffalo een MNF duel tegen een team buitein hun eigen divisie. Na de overwinning op de Steelers hebben ze voor het eerst in 29 jaar een 10-3 record. Wekelijks worden grenzen verlegd, zowel door het team als door quarterback Josh Allen. De slechts 24-jarige quarterback heeft inmiddels al meerdere clubrecords op zijn naam staan.Het is het seizoen waarin al het harde werk van general manager Brandon Beane en head coach Sean McDermott uitbetaald wordt. Het grootste puzzelstuk is Stefon Diggs. De tandem van Allen en hem zorgde voor de sterke overwinning op de, toen nog 11-1, Pittsburgh Steelers.

Bills defense bereikt vertrouwd niveau

Het begin van het duel was erg slordig. In de eerste helft regende het incompletions, interceptions en fumbles bij beide teams. Het eerste kwart eindigde dan ook in een 0-0 tussenstand. In het tweede kwart openden de Steelers de score door een touchdown pass van Ben Roethlisberger op James Washington. Het enige dat Buffalo daar aanvallend tegenin kon brengen, was een field goal van Tyler Bass. De laatste weken groeit de Bills defense echter steeds meer naar hun vorm van vorig seizoen. Tegen Pittsburgh was die vorm daar. Het was daarom niet de beste defense in de NFL die uitblonk, maar die van Buffalo. Bij de 7-3 stand ving Taron Johnson een interceptie en bereikte daarmee de endzone: 7-9 en rust. Later in de wedstrijd betekende de tweede interceptie door Levi Wallace de opmaat voor het einde van de wedstrijd. Dat de Steelers niet verder kwamen dan 224 aanvallende yards en 15 punten, was een topprestatie. De seizoensgemiddelden voor Pittsburgh zijn namelijk 345 aanvallende yards en 28 punten. Met een ijzersterke offense en een defense van dit niveau behoren de Bills bij de beste twee teams in de AFC.

Niveau Steelers past niet bij 11-2 record

Waar zich bij Buffalo een stijgende lijn voordoet, is dit bij Pittsburgh omgekeerd. De eerste elf duels werden winnend afgesloten, maar in de laatste wins leek het team steeds minder stabiel. De verliespartijen tegen het Football Team en de Bills kwamen dus niet uit de lucht vallen. Het is een probleem waar men in Upstate New York in voorgaande jaren vaak mee te maken had. Een uitmuntende defense, maar een offense die niet voldoende brengt. Daarmee worden de grote duels niet gewonnen. Roethlisberger valt tegen en de run offense geeft niet thuis. De Steelers willen naar de Super Bowl, maar het duel met de Bills liet zien dat ze blij mogen zijn met een overwinning in de play-offs. De defense heeft het benodigde niveau, maar de offense is ondermaats.

Diggs is benodigde impuls voor Buffalo offense

In 2019 was John Brown de nummer één receiver bij de Bills en was er geen duidelijke nummer twee. In die situatie was het lastig voor Josh Allen om te floreren. De komst van Diggs biedt Buffalo een duidelijke nummer één en twee: Brown. Door de aanwezigheid van Diggs gaat er minder verdedigende aandacht uit naar Brown, Cole Beasley en Gabriel Davis. Vooral Beasley weet daar dit seizoen van te profiteren. Tegen de Steelers was het echter Stefon Diggs die de show stal. Met 10 receptions voor 130 yards en één touchdown brak hij zijn persoonlijk record voor één duel en dat voor een regulierl seizoen. Met nog drie duels te gaan, wordt dat record alleen maar beter. De Bills hebben voor het eerst sinds 1991 een 10-3 record en dat lijkt schier onmogelijk te zijn geweest zonder Diggs.

Overige duels

Jalen Hurts maakte een spectaculair debuut als startende quarterback bij de Eagles die daardoor in het spoor blijven van Washington. Het Football Team wist namelijk van de 49ers te winnen. Daar waar de NFC East niet lang geleden het lachertje van de NFL was, liet ook Dallas zien het spelletje niet helemaal verleerd te zijn en de Bengals werden met ruime cijfers verslagen. In Seattle leden de Jets hun zoveelste beschamende nederlaag: een kansloze 40-3.

Washington Football Team @ San Francisco 49ers | 23-15

Het Washington Football Team won voor de vierde keer op rij, nam de eerste plaats in de NFC East over, en toch waren er weinig heel blije gezichten in de hoofdstad. De grote vraag is hoe het met Alex Smith is. De quarterback verliet het duel in San Francisco in de tweede helft met een blessure aan het been waaraan hij zeventien keer geopereerd is. Achteraf bleek het om een kuitblessure te gaan. De schade lijkt mee te vallen, maar coach Ron Rivera wilde nog niet zeggen of Smith volgende week gewoon kan spelen. Het Football Team had Smith zondag helemaal niet nodig tegen de zwakke 49ers. Dat kwam vooral door de defensie van Washington, die met twee touchdowns meer punten op bord zette dan de aanval.

New Orleans Saints @ Philadelphia Eagles | 21-24

Carson wie? Jalen Hurts had zich geen betere start van zijn NFL-loopbaan kunnen wensen. Na vier nederlagen op rij kreeg de rookie zijn kans en hij pakte die met beide handen aan. Foutloos was het niet, maar toch maakte Philadelphia indruk. Vooral over de grond. De Saints hadden de afgelopen 55 wedstrijden geen tegenstander meer dan 100 yards laten rushen, en de Eagles hadden er gelijk twee in het duel. Miles Sanders was goed voor 115 yards, Hurts voor 106 yards over de grond. Dat naast zijn 167 passing yards. Enige schoonheidsfoutje was de fumble in de slotfase die de Saints nog een touchdown en een laatste kans opleverde. Door de overwinning houden de Eagles een kleine kans op de divisietitel. De Saints hadden de titel in de NFC South zondag al kunnen pakken, maar moeten door de nederlaag nog een week wachten. Ook raakte de ploeg door de eerste nederlaag zonder Brees in negen wedstrijden de koppositie in de NFC kwijt.

Dallas Cowboys @ Cincinnati Bengals | 30-7

De terugkeer naar Cincinnati verliep succesvol voor Andy Dalton. Dankzij een turnover-gretige defense eindigden de eerste drie drives van de Bengals in verloren fumbles. Dankzij de defense waren de Cowboys in staat om een tegenvallende offense te overstijgen. De Bengals wisten namelijk 309 aanvallende yards te noteren tegenover 272 voor Dallas. Cincinnati quarterback Brandon Allen had een beter duel dan Dalton, maar leed onder een offense die moeite had met het vasthouden van de bal.

New York Jets @ Seattle Seahawks | 3-40

De Jets gingen ook tegen de Seahawks vrolijk verder met het op beschamende wijze verliezen van wedstrijden. Russell Wilson hoefde niet eens diep te gaan (21/27, 206 yards, 4 TD) om zijn team te laten zegevieren. De Jets openden nog wel de score met een field goal. Daarna was het echter een typisch Jets-duel. De offense behaalde slechts 185 aanvallende yards, de kicker miste drie field goals en Sam Darnold werd gesackt door Jamal Adams. Bij de Seahawks blonk het running back duo Carson-Hyde uit. Een opsteker richting het duel met Washington van volgende week.

Lees hier de recaps van de vroege duels op zondag!

Cover foto: Adrian Kraus/AP

Southwest Division Preview: Rockets niet meer favoriet?

Ruben De Regt
-
0
Southwest Division Preview: Rockets niet meer favoriet?

Met minder dan dertig dagen van het einde van Free Agency tot de start van het nieuwe NBA-seizoen is er geen tijd voor een 30-in-30. Wel hebben we een preview van elke divisie met de belangrijkste punten per team. We gaan verder met de Southwest.

#1| Dallas Mavericks: 47-25

De Dallas Mavericks zijn druk geweest met roster moves. Toch is er weinig opvallends gebeurd. We beginnen met SG Josh Green, die als 18e werd gekozen tijdens de 2020 NBA Draft. De small forward/shooting guard komt van de University of Arizona. Guard Tyrell Terry werd gekozen als 31e. Misschien wel de meest opvallende wijziging is het traden van SG Seth Curry voor SG Josh Richardson en de 36e draft pick. SF Tyler Bey van Colorado werd met die pick gekozen en heeft inmiddels een two-way contract getekend. PG Delon Wright en SF Justin Jackson zijn ingeruild voor PF James Johnson. SG Wes Iwundu speelde bij Orlando Magic, maar zijn contract liep af en heeft voor het minimum bij de Mavs getekend.

SG Trey Burke heeft verder verlengd bij de ploeg voor 3 jaar en 10 miljoen, terwijl C Willey Cauley-Stein voor 2 jaar en 8,2 miljoen bijgetekend. Ook SG Courtney Lee keert terug bij de ploeg voor het trainingskamp roster.

VERWACHTE LINE-UP DALLAS MAVERICKS

PG: Luka Doncic | SG: Tim Hardaway Jr. | SF: Josh Richardson | PF: Maxi Kleber | C: Kristaps Porzingis

De Mavericks hadden maar twee Draft Picks en eigenlijk geen ruimte in de salary cap om mee te werken. Hier en daar hebben ze toch het een en ander kunnen verbeteren zonder grootse veranderen te maken. PG JJ Barea speelde vanaf 2014 tot 2020 bij de Mavericks maar gaat de club toch verlaten.

#2 | Houston Rockets: 40-32

Er is ontzettend veel drama aan de gang bij de Houston Rockets. PG James Harden zit nog bij de ploeg, maar bijna elke dag lijkt er wel een trade gerucht bij te komen. Daarnaast werd PG Russell Westbrook getrade voor PG John Wall, die ontzettend lang een blessure heeft gehad. DeMarcus Cousins kwam voor het laatst voor de Lakers in actie voor hij opnieuw geblesseerd raakte. De center heeft bij de Rockets getekend en daarmee is het Kentucky-duo Wall en Cousins weer herenigd. Trevor Ariza verder verder getrade voor Robert Covington. Gerald Green, Sterling Brown en Jae’Sean Tate waren free agents, maar hebben hun plek ook bij de Rockets gevonden.

VERWACHTE LINE-UP HOUSTON ROCKETS

PG: John Wall | SG: James Harden | SF: Eric Gordon | PF: PJ Tucker | C: DeMarcus Cousins

Bij de voorspelling en verwachte line-up gaan we uit van James Harden in de selectie. Hij zit er nog bij, al zou hij alle contenders in de Eastern Conference als trade preferentie hebben opgegeven. Hierboven hebben we het ook nog niet over Mike D’Antoni gehad, die naar de Brooklyn Nets vertrekt als assistent-coach. Stephen Silas vervangt hem als Head Coach van de Rockets.

#3 | New Orleans Pelicans: 36-36

Zion Williamson kwam vorig jaar maar 24 wedstrijden in actie, waarvan een hoop met een maar zeer beperkt aantal minuten. NBA-fans hebben lang moeten wachten op zijn debuut vanwege een ernstige blessure. Even zag het er zelfs naar uit dat hij tijdens het seizoen 2019-2020 helemaal niet meer in actie zou komen. Uiteindelijk heeft de power forward van Duke een grote indruk achtergelaten. De New Orleans Pelicans hebben meerdere spelers die al veel blessureleed hebben gehad in hun jonge en korte carrières. Denk aan Lonzo Ball en Brandon Ingram.

Een van de opvallende gebeurtenissen bij de Pelicans is de Jrue Holiday trade. Het is misschien zelfs een van de meest bijzondere trades van het offseason. Vier teams waren erbij betrokken. Holiday ging van de Pelicans naar de Bucks terwijl de Nuggets en Thunder ook hun steentje in de trade bijdroegen. Zo hebben de Pelicans niet alleen Eric Bledsoe maar ook Steven Adams weten te bemachtigen. Verder heeft Brandon Ingram zijn contract verlengd en werd guard Kira Lewis Jr. is als 13e gekozen in de NBA Draft. WIlly Hernangomez is als free agent bij de ploeg gekomen.

VERWACHTE LINE-UP NEW ORLEANS PELICANS

PG: Lonzo Ball | SG: Eric Bledsoe | SF: Brandon Ingram | PF: Zion Williamson | C: Steven Adams

De Pelicans hebben de depth chart absoluut verbeterd. Met een fitte ploeg zou deze ploeg wonderen kunnen verrichten en heel leuk basketbal laten zien. Jrue Holiday is een elite verdediger die ze hebben laten gaan, maar verder ziet het team er letterlijk en figuurlijk sterk uit.

#4 | Memphis Grizzlies: 35-37

De Memphis Grizzlies hebben maar weinig gedaan en zijn onopvallend gebleven. De ploeg van Rising Star Ja Morant behaalde de playoffs afgelopen seizoen net niet. In het bijzondere 2020 seizoen kwamen ze in de bubble in een extra play-in wedstrijd voor de playoffs tegenover de Trail Blazers te staan. De ploeg van Damian Lillard won waardoor de Grizzlies naar huis moesten.

Mario Hezonja is recent gewaived door Memphis. Desmond Bane werd als laatste in de eerste ronde van de Draft gekozen door Boston, maar hij werd getrade naar Memphis. Xavier Tillman werd als 35e gekozen door de Kings, maar kwam via een trade bij de Grizzlies terecht. Killian Tillie heeft als free agents getekend. Konchar, Jontah Porter en Deandre Melton hebben alle drie op dezelfde dag bijgetekend. Sean McDermott tekende twee dagen daarna een two-way contract. Dat wal alles wat er in Memphis is gebeurd.

VERWACHTE LINE-UP MEMPHIS GRIZZLIES

PG: Ja Morant | SG: Dillon Brooks | SF: Kyle Anderson | PF: Jaren Jackson Jr. | C: Valanciunas

Aangezien de Grizzlies maar weinig hebben gedaan, verwachten we geen grote prestaties van ze. Memphis moet het ook volgend jaar weer met name van Ja Morant en Jaren Jackson Jr hebben.

#5 | San Antonio Spurs: 29-43

San Antonio is de gevallen grootheid van de NBA. Na 5 Championships en een bizarre reeks van het halen van de playoffs, is de ploeg van de legendarische coach Gregg Popovich niet meer wat het is geweest. Ze beschikken nog altijd over DeMar DeRozan en LaMarcus Aldridge, maar die twee hebben hun beste tijd al gehad.

Chimezie Metu is gewaived terwijl Eubanks, Jakob Poeltl en Weatherspoon hebben verlengd. Tre Jones heeft als free agent getekend en Devin Vassell is als 11e gekozen in de NBA Draft. Keita Beites-Diop heeft een two-way contract gekregen.

VERWACHTE LINE-UP SAN ANTONIO SPURS

PG: Dejounte Murray | SG: Derrick White | SF: DeMar DeRozan | PF: LaMarcus Aldridge. | C: Jakob Poeltl

Met weinig grote gebeurtenissen en bijna dezelfde ploeg, zal het waarschijnlijk niet beter gaan dan vorig jaar. Waarschijnlijk gaat het zelf slechter en met de Spurs hebben we de laatste van een sterke divisie gehad.

DIVISION AWARD

Dan nog de division awards. Rookie of The Year is een vrij lastige, aangezien er weinig met een grote naam of hoge draft pick gekozen zijn in deze divisie. Devin Vassell staat hier in de lijst, maar misschien worden we verrast door een andere rookie. De MVP zou naar James Harden gaan, maar hoogstwaarschijnlijk vertrekt hij nog voordat het reguliere seizoen begint. Vandaar Luka Doncic als MVP. Voor Defensive Player of the Year komen we uit bij de Aquaman van de NBA: Steven Adams. De onwijs sterke center moet voor een defensieve boost gaan zorgen bij de Pelicans en staat mede daarom hier op de eerste plek.

We verwachten ook dat Rick Carlisle de Mavericks boven de Rockets gaat zetten op de ranglijst, waardoor hij de Coach of the Year prijs wel verdient. Trajan Langdon heeft de Pelicans selectie flink verbeterd en verwachten we daarmee als Executive of the Year van de Southwest divisie. Tot slot de Sixt Man of the division, die behoorlijk lastig is. Voor is het Eric Gordon, maar bij hem bestaat de kans dat hij gewoon gaat starten.

Most Valuable Player: Luka Doncic
Rookie of the Year: Devin Vassell
Defensive Player of the Year: Steven Adams
6th Man of the Year: Eric Gordon
Coach of the Year: Rick Carlisle
Executive of the Year: Trajan Langdon

Photo: Jason Miller/Getty Images

Vijfde divisiewinst op rij voor Chiefs, Cardinals verslaan Giants

Ton de Vries
-
0

Een gekke middag voor Patrick Mahomes. De MVP-kandidaat kende een zeer stroeve start tegen de Dolphins. Uiteindelijk zetten de Chiefs dit eenvoudig recht in de tweede helft en wisten daarmee voor de vijfde keer op rij de AFC West te winnen. In MetLife Stadium probeerden de Giants een nieuwe zege aan hun indrukwekkende reeks toe te voegen, maar dat was buiten de Arizona Cardinals gerekend. Vooral de pass rush van de Cardinals legde de Giants offense helemaal lam. Kyler Murray had aan twee touchdowns genoeg om de zege binnen te halen. Lees hier de recaps van alle vroege duels op zondag!

Chiefs komen moeizame start te boven in Miami | 33 – 27

Het was bepaald niet de start die Patrick Mahomes in gedachten had tegen de Dolphins. Een eerste kwart om snel te vergeten voor de Superbowl MVP. Slechts twee interceptions gooide Mahomes dit seizoen, maar dat aantal werd verdubbeld in het eerste kwart in Miami. Daar kwam een bad snap bij en een sack die de Chiefs 30 yards kostte. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de Dolphins brutaal de leiding namen in eigen stadium. De 10-0 voorsprong zou echter verre van voldoende blijken om het de Chiefs echt lastig te maken.

Mahomes, leunend op zijn sterkhouders Tyreek Hill en Travis Kelce, had de boel voor de rust alweer recht getrokken. Beiden scoorden een touchdown, waardoor de Chiefs met een voorsprong de kleedkamers opzochten: 14-10.

Chiefs trekken door

Na rust gingen Mahomes en Hill vrolijk verder waar ze gebleven waren. Een 44-yard touchdown van Hill, die zijn tegenstanders weer te snel af was, bracht Kansas City riant aan de leiding. Alsof dat nog niet genoeg was voegde Mecole Hardman een 67-yard punt return touchdown toe aan de score. Zo stond het na een paar minuten in de tweede helft al 28-10.

De Chiefs noteerden uiteindelijk 487 yards aan offense deze wedstrijd, Mahomes gooide voor 393 yards. Een groot deel van die yards ging naar Kelce. Hij ving de bal acht keer voor 136 yards. Ook de Chiefs defense deed een duit in het zakje. Een sack van Chris Jones in de endzone leverde een safety op. Tua Tagovailoa liet mooie momenten zien, maar had het vaak lastig met de Chiefs defensive line.

Divisiewinst

Ondanks dat kwamen de Dolphins nog even terug. Door een derde interception van Mahomes, gevangen voor Xavien Howard, kregen de Dolphins het plots weer op hun heupen. Een schitterende catch van Mike Gesicki en een QB-sneak van Tagovailoa bracht de thuisploeg tot op zes punten. Een late field goal was echter voldoende voor de Chiefs om de vijfde AFC West titel op rij veilig te stellen. Zo blijven de Chiefs, die hun tiende uitwedstrijd op rij wisten te winnen, de grote favoriet om de AFC te vertegenwoordigen in de Super Bowl.

Cardinals beëindigen zegereeks Giants | 26 – 7

In het MetLife Stadium probeerden de New York Giants voor de vijfde keer op rij te winnen.  Ze stonden tegenover de Arizona Cardinals die zelf al drie weken niet meer van een zege hadden geproefd. Bovendien stond Daniel Jones opnieuw under center na een hamstringblessure. De sterren stonden dus gunstig voor Joe Judge en de G-men. Er is echter meer nodig dan astrologie om een NFL-wedstrijd te winnen. De Cardinals waren aan beide zijden van de bal de betere ploeg en zetten de Giants terug met de voetjes op de grond. Het werd al met al een makkelijke overwinning voor het team van Kliff Kingsbury.

Giants-offense onzichtbaar in eerste helft

Daniel Jones miste vorige week vanwege een blessure en leek bij de start van de wedstrijd nog steeds wat wankel op zijn benen te staan. Hij verviel in zijn oude gewoonten en maakte weer kostelijke foutjes. Al bij de eerste drive verspeelde Jones de bal aan Marcus Golden, die bijna de touchdown kon scoren, maar aan de doellijn nog werd getackeld. Het zou de toon zetten voor een moeilijke namiddag voor Daniel Jones, die meer dan eens het gras zou kussen in MetLife Stadium.

De Giants-offense kreeg geen deuk in een pakje boter in de eerste helft, maar ook bij de Cardinals sputterde de motor. Het duurde tot halverwege het tweede kwart eer de eerste touchdown op het scorebord kwam. Kyler Murray, onder zware druk van de Giants pass rush, gooide de bal hoog de eindzone in en daar torende de grote tight end Dan Arnold boven zijn belagers uit om de touchdown te vangen. Intussen had ook de vervanger van de geblesseerde Zane Gonzalez, de ervaren rot Mike Nugent, twee field goals getrapt om de voorsprong van de Cardinals op twee scores te brengen.

Haason Reddick houdt sack-festijn

De beslissende kloof werd vlak na de rust geslagen. Kenyan Drake schakelde een versnelling hoger en schudde een sterke run van 36 yards uit z’n mouw. Dat vormde de basis om later in de drive zelf ook nog eens de touchdown te scoren, door vanop de 1 yardlijn over de mensenmassa op de doellijn te springen.

De touchdown leek het signaal voor de Giants-offense om ook wakker te schieten. Bij de volgende drive staken de G-Men het veld over, onder meer door een schitterende diepe bal van Jones naar Golden Tate. Even later buffelde Dion Lewis de bal de eindzone binnen voor de touchdown. Het zou echter bij die ene opflakkering blijven voor de Giants. En dat was voornamelijk te danken aan Haason Reddick, die de Giants O-line voorbijstormde alsof ze er niet stond. De Cardinals zouden de Giants-quarterbacks maar liefst acht keer sacken. Vijf (!) daarvan kwamen op het conto van linebacker Haason Reddick, die daarmee een nieuw clubrecord vestigde.

De Cardinals voegden nog twee field goals toe aan hun totaal en wonnen zo relatief makkelijk deze wedstrijd van de Giants. Met de zege werd meteen ook een einde gemaakt aan de inzinking van de Cardinals van de afgelopen weken. De Cardinals schoven prompt op naar een play-off-plek in de NFC. De Giants daarentegen zullen nog van zeer goeden huize moeten komen om alsnog de NFC East te winnen, met nog zware wedstrijden tegen de Browns, de Ravens en de Cowboys op het menu.

Overige duels

Derrick Henry was weer onstuitbaar tegen de Jaguars. Brady en de Bucs wisten een belangrijke overwinning te pakken op de Vikings. De Bears lieten op hun beurt zien dat ze ineens over offensieve slagkracht beschikken.

Tennessee Titans @ Jacksonville Jaguars | 31-10

Er zijn van die dagen dat Derrick Henry simpelweg niet af te stoppen is. Dit was weer zo’n wedstrijd. Twee touchdowns en 215 rushing voor de sloopkogel van de Titans. Dat bleek meer dan voldoende om de Jaguars van zich af te houden. De Titans kunnen zich ook geen misstap meer permiteren met de hete adem van de Colts in de nek. Ryan Tannehill (19/24, 212 yards, 2 TD’s) had een goede wedstrijd. Bij de Jaguars zagen we eindelijk Gardner Minshew weer even op het veld. Het mocht niet baten voor de Jaguars, die zich tevreden lijken moeten te stellen met de tweede pick in de 2021 draft.

Denver Broncos @ Carolina Panthers | 32-27

Het was de wedstrijd van Drew Lock, die een nagenoeg foutloze wedstrijd speelde. Vier touchdowns, 280 yards en een passer rating van 149,5. Dat vertrouwen zal hem goed doen, aangezien het dit seizoen stiekem wat tegenviel tot nu toe. De Panthers, zonder Christian McCaffrey en D.J. Moore, kwamen nog sterk terug in de slotfase. Voor de zevende keer dit seizoen kreeg Teddy Bridgewater de kans om een wedstrijd te winnen met de laatste drive. Wederom lukte het niet en moesten de Panthers de overwinning aan de bezoekers laten.

Minnesota Vikings @ Tampa Bay Buccaneers | 14-26

De Tampa Bay Buccaneers wonnen deze wedstrijd, al zou het eerlijker zijn om te zeggen dat de Vikings vooral deze wedstrijd verloren. Kicker Dan Bailey was de kop van jut met drie gemiste field goals en een gemist extra punt. De Vikings genoten dan wel van de meerderheid van het balbezit (39 minuten tegenover 21 minuten voor de Bucs), de defensie van de Buccaneers stond meer dan eens pal. Daarnaast waren er dus de gemiste kansen van Bailey. Tom Brady herpakte zich na twee slechte wedstrijden met een prima prestatie. Hij wierp twee touchdowns, waarvan een beauty van 48 yards naar Scotty Miller.

Houston Texans @ Chicago Bears | 7-36

Na zes opeenvolgende nederlagen knoopten de Chicago Bears nog eens aan met de overwinning. De Houston Texans kregen geen voet aan de grond tegen een herboren Bears-offense. Mitchell Trubisky (24/33, 267 yards, 3 TD) bleef zowaar foutloos en dirigeerde zijn team meermaals over het veld. Hij werd daarbij geholpen door knalprestaties van receiver Allen Robinson (9 rec, 126 yards, 1TD) en running back David Montgomery (11 carries, 113 yards, 1 TD). Die laatste explodeerde vroeg in de game voor een touchdown run van 80 yards en zette daarmee de toon voor de rest van de wedstrijd.

Coverfoto: Jasen Vinlove/USA TODAY Sports

Honkbalclub uit Cleveland krijgt nieuwe naam

Jasper Roos
-
2
Honkbalclub uit Cleveland krijgt nieuwe naam

Nadat eerder in de NFL de Washington Redskins, na grote maatschappelijke druk, hun raciaal beledigende clubnaam lieten vallen en werden omgedoopt tot Washington Football Team, is het nu de beurt aan de honkbalclub uit Cleveland om van hun politiek incorrecte teamnaam af te stappen. Na een langdurig proces, waarbij de club veelvuldig met afgevaardigden van de Native American-gemeenschap en andere betrokkenen heeft gesproken, zijn de Cleveland Indians nu vastberaden om in de toekomst onder een andere naam te spelen, zo meldt de New York Times. Later deze week zal de club het nieuws officieel naar buiten brengen. Na een ruime eeuw en 17.000 wedstrijden onder de naam, komt er nu een einde aan het Indians-tijdperk.

CHIEF WAHOO EN HET BEGIN VAN HET EINDE

De discussie rondom de Indians en hun clubidentiteit loopt al langer. Al in de jaren ’70 stond de controversiële mascotte, Chief Wahoo, ter discussie. Het logo, waarop een karikatuur van een indiaan is te zien, was sinds 1946 het beeldmerk van de club. Hoewel het al langere tijd opgenomen was in het Jim Crow Museum of Racist Memorabilia duurde het tot 2018 voordat de organisatie zelf toegaf dat Chief niet meer in het huidige tijdsbeeld paste. Internationale aandacht voor de karikatuur in 2016, toen de Indians de World Series bereikten, hadden de Wahoo-verdedigers geen goed gedaan. Op alle nieuwe clubuitingen verscheen vanaf 2018 alleen nog maar de blok-C, voor Cleveland. Kort daarna krijgt de club de All-Star Game 2019 toegewezen; een ontwikkeling veelal in direct verband gebracht met de versnelde verwijdering van het logo.

De primaire logo’s van de honkbalclub uit Cleveland (1915 – heden)

Het verwijderen van Chief Wahoo was echter pas de start van een volledige re-branding van de club. In 2018 en 2019 werd nog geen aanstalten gemaakt om de eigen naam onder de loep te nemen. Het onrustige maatschappelijke jaar 2020 was voor Cleveland echter voldoende om serieuze stappen op dit vlak te zetten. De komende week lijkt dus definitief een einde te komen aan de ‘Indians’ als honkbalteam in Major League Baseball.

GESCHIEDENIS

Het is niet de eerste keer dat de Clevelandse formatie een naamswijziging ondergaat. Sterker nog, dit gebeurde al meerdere keren. De organisatie zag officieel het levenslicht in 1894, als de Grand Rapids Rustlers in de staat Michigan. In 1900 verhuisde de ploeg naar Cleveland en was hernoemd tot Cleveland Lake Shores. In 1901 trad de organisatie toe tot de American League, onder de naam Cleveland Bluebirds (of Blues, in het kort). Al in 1903 volgde de eerste verandering. Ter ere van hun beste speler, de nieuw aangetrokken Nap Lajoie, doopte men het team om tot de Cleveland Naps.

Lajoie, één van de negen oorspronkelijke Hall of Famers uit de geschiedenis van de sport, werd in 1915 verkocht en dus moest er een nieuwe naam gekozen worden. Een groep journalisten bedacht vervolgens de ‘Indians’, om redenen die nooit helemaal duidelijk zijn geworden. De club claimde later dat de naam een eerbetoon was aan Louis Sockalexis, de eerste honkballende Native American die uitkwam voor de oorspronkelijke Clevelandse honkbalclub Spiders, maar dat lijkt een slap excuus. Het ligt meer voor de hand dat de journalisten eindeloze mogelijkheden zagen om hun verhaaltjes over de club van Indianenmetaforen en stripjes te voorzien.

De lokale krant Cleveland Plain Dealer greep zijn kans en begon in 1932 met het publiceren van twijfelachtige stripjes over de lokale club (beltmag.com)

NIEUWE NAAM

Het verdwijnen van de Indians biedt veel ruimte voor het bedenken van een nieuwe clubnaam. In het verleden werd al veelvuldig gesuggereerd de club ‘Spiders’ te hernoemen. De Indians-organisatie heeft zelf geen banden met de Spiders van eind 19e eeuw. De stad Cleveland is dus echter destemeer verbonden met de naam. Een andere gehoorde suggestie is de Cleveland Buckeyes. Ohio State University maakt al gebruik van de naam, maar het is tevens de naam van het oude Negro League team uit de stad. Er zou in de ‘Buckeye State’ (Ohio) ruimte genoeg moeten zijn voor twee dezelfde bijnamen.

De keuze van de Indians om hun naam te laten vallen, verlegt de aandacht richting een aantal andere sportorganisaties in de VS. De Atlanta Braves zijn een potentiële volgende kandidaat, hoewel de naam bij de Georgianen niet het grootste probleem is. Er is geen raciale connotatie in de naam te vinden en ook het Braves-logo is wars van karikaturale elementen. Er is wel veel kritiek geweest op de ‘Tomahawk Chop’, die fans in het stadion uitvoerden om de ploeg aan te moedigen. De Chop wordt na het seizoen 2019 echter niet meer door de club gestimuleerd, na kritiek van Cardinals-werper Ryan Helsley, die tot de Cherokee-stam behoort.

OVERIGE SPORTEN

In de NFL wordt de Kansas City Chiefs nog wel eens genoemd als problematische clubnaam. De kritiek op de club komt echter meer neer op het gebied van logovoering en fangedrag (Tomahawk Chop en kleding/schmink). De club is namelijk vernoemd naar de oud-burgemeester die de club naar Kansas City haalde. Wel zou de club nadenken over het stopzetten van de koppeling met Native American kenmerken. Deze zijn door door de jaren heen in de club geslopen.

De Chicago Blackhawks uit de NHL lijken ook veilig. Hun naam en logo zijn directe referenties en eerbetonen aan een specifieke persoon, namelijk Black Hawk van de Illinois’ Sac & Fox Nation. Er bestaat echter wel een mogelijkheid dat de club in toekomst afstapt van het logo en andere stereotyperingen. Daar is de club namelijk wel ooit op aangesproken door voormalig maatschappelijk partner American Indian Center of Chicago. Ook op collegesportgebied zijn namen aan de kaak gesteld, zoals die van de Florida State Seminoles. Het gebruik van de naam en het uitvoeren van de Tomahawk Chop zijn echter goedgekeurd door de Seminole-stam, de Native Americans uit de regio waar Florida State University staat. Onderwijsinstelling en stam werken nauw samen om de geschiedenis van de stam eer aan te doen.

Coverfoto: Twitter

Hall of Fame Ballot: Mike van Dijk

Mike van Dijk
-
0
Hall of Fame Ballot: Mike van Dijk

Dit jaar publiceren meerdere SportAmerika-redacteuren hun persoonlijke Hall of Fame-ballot. Uiteraard hebben ze geen van allen een officiële stem, maar mochten ze die wel hebben gehad, zouden ze hem zó hebben gebruikt. Wil je vooraf nog even alle namen en een korte beschrijving van de genomineerden lezen? Dat kan hier. Als format voor het stembiljet gebruiken we dat van de officiële Hall of Fame tracker, de onovertroffen Ryan Thibodeaux.

Vandaag: Mike van Dijk.

BOBBY ABREU

Is Bobby Abreu een clear Hall of Fame speler? Nee, dat niet. Toch valt er een goede case te maken waarom de Venezolaan wel een plek in de Hall of Fame verdient. In 18 seizoenen kwam Abreu tot 60.2 WAR, sloeg hij 288 homeruns en kwam hij tot een career slashline van .291/.395/.475. Die laatste twee statistieken tellen op tot een OPS van .870. Alleen Barry Bonds, Manny Ramirez, Todd Helton, Gary Sheffield en Sammy Sosa. Aangezien vier van de vijf PEDs gebruikten (side note, die spelers krijgen mijn stem niet) en één speler in een gunstige thuishaven speelde, is Abreu eigenlijk een van de betere hitters om te kiezen dit jaar. Met 2.470 hits volgt hij ook net de eerder genoemde namen en Omar Vizquel.

Het veldwerk van Abreu was niet best, maar daartegenover staat zijn snelheid op de honken. Abreu heeft 400 honken gestolen (75% van de ondernomen steals eindigde succesvol) en in 14 seizoenen stal hij minimaal 20 honken. Herinneren jullie je nog dat Abreu ooit het record brak voor meeste homeruns (41 waarvan 24 in eerste ronde) bij de Homerun Derby uit 2005?

MARK BUEHRLE

Mark Buehrle is de ondergewaardeerde werper, die achteraf met zijn prestaties het antwoord is geworden op heel veel unieke stats-quizvragen. De beschrijving in het artikel met de genomineerden liet dat al zien. Met name de durability van hem valt op in een tijd waar veel werpers toch vaak wel blessures oplopen. Hoeveel werpers zijn er nog die veertien seizoenen lang minimaal 200 IP gooien? Hij is wellicht niet de meest dominante werper geweest, maar dat maakt de prestaties als de no-hitter en perfect game combinatie des te unieker. Zo’n plaquettebeschrijving hoort gewoon in de Hall of Fame.

TODD HELTON

Todd Helton staat in slaggemiddelde bovenaan van deze lichting, in OBP 2de (na Bonds) en in sluggingpercentage en OPS 3de (na Bonds en Ramirez). Met zijn career slashline van .316/.414/.539 en .953 OPS komt hij met stip binnen in de Hall of Fame in de top 50 van al deze genoemde categorieën. Verder was hij goed voor 2.519 hits en speelde hij 17 seizoenen in de MLB, waarin hij vier keer silver slugger werd. Ja, hij deed dat in Denver, Colorado. Toch maakt dat voor mij niet uit. Je speelt nu eenmaal in de condities van het team waar je voor speelt. Er is sprake van een home-away split, maar dat weet iedereen. Dat is iets anders dan PEDs gebruiken om je prestaties te verbeteren.

ANDRUW JONES

Persoonlijk vrees ik dat de periode na Atlanta net te onproductief is geweest voor de Hall of Fame, maar dat neemt niet weg dat Andruw Jones wat mij betreft er wel thuishoort. 434 MLB homeruns is in ieder geval een Kingdom record dat niet snel zal worden verbroken. Zijn defensieve veldwerk was top. Jones won tien opeenvolgende Gold Gloves. Zijn defensive WAR is met 24.4 22ste all time en in TotalZoneRuns (een verfijnde statistiek om een speler met het gemiddelde te vergelijken) staat Jones 2de all time. Andruw has got my vote!

SCOTT ROLEN

Van de ‘schone’ spelers een van de beste op de ballot dit jaar met een 70.1 WAR. Alleen Bonds, Clemens en Schilling hebben een hogere WAR. Met een WAR-gemiddelde van 60.0 om in de HoF te komen, lijkt Rolen daar meer dan aan te voldoen. Als hij zijn hele carriere in Denver had gespeeld, was het waarschijnlijk geen twijfel geweest.

BILLY WAGNER

Billy Wagner zou qua naam misschien snel worden overgeslagen op een ballot, maar kijk naar de volgende vergelijking die Jasper eigenlijk ook al maakte:

Mariano Rivera: 1283.2 IP, 2.21 ERA, 1.000 WHIP, 1173 K’s, 998 hits tegen, 652 saves en 56.3 WAR
Trevor Hoffman: 1089.1 IP, 2.87 ERA, 1.058 WHIP, 1133 K’s, 846 hits tegen, 601 saves en 28.0 WAR
Billy Wagner: 903 IP, 2.31 ERA, 0.998 WHIP, 1196 K’s, 601 hits tegen, 422 saves en 27.7 WAR
Rivera en Hoffman zijn voor nagenoeg iedereen HoF-waardig. Wagner is misschien niet zo subliem als de andere twee, maar wat mij betreft goed genoeg voor de Hall of Fame. Het seizoen 2000 is een outlier in een verder sterke loopbaan als reliever.

NIET OP MIJN BALLOT

Spelers van wie bekend is dat ze PEDs hebben gebruikt, hebben mijn ballot niet gehaald. Anders had mijn ballot er anders uitgezien. Overigens betekent het niet dat deze spelers in mijn persoonlijke Hall of Fame wel een plekje kunnen hebben.

  • Nick Swisher – Nick Swisher is een first year ballot HoF-speler, waarbij de F staat voor Funniest baseball players.
  • A.J. Burnett – Zijn contract en prestaties in New York zijn mij het meest bijgebleven. Hij was achteraf beter dan dat, maar nog steeds niet goed genoeg voor de Hall of Fame.
  • LaTroy Hawkins – De lengte van zijn carrière is indrukwekkend, zeker voor een reliever. Een meer dan nuttige werper, niet meer dan dat.
  • Tim Hudson – Heeft ten opzichte van andere werpers in deze lijst denk ik nog behoorlijk wat recht van spreken en ik begrijp dat mijn Buehrle keuze vragen oproept (Hudson heeft vergelijkbare en misschien zelfs wel betere stats). Buehrle heeft echter unieke individuele momenten meegemaakt en dat levert hem net de volle bingo-kaart op.
  • Dan Haren – Solide werper die in de ‘Mike Hall of Fame’ staat, vanwege zijn succesvolle periode in Arizona en het rustmomentje in zijn delivery. Geen Cooperstown material.
  • Shane Victorino – The flyin Hawaiian was een energieke speler om te zien en fan favourite. Hij won zelfs vier Gold Gloves. Naar de echte top is de hawaiian nooit echt gevlogen naar mijn mening.
  • Michael Cuddyer – Een MLB-waardige speler, van wie je de naam wellicht te snel vergeet. Ik denk dan ook niet dat iemand hem in Cooperstown zal missen.
  • Barry Zito – Een betoverende legkick met in zijn Oakland jaren front of the rotation numbers. De andere helft van zijn carrière aan de overkant van de bay was totaal niet HoF-waardig, waardoor hij dat misloopt.
  • Aramis Ramirez – Geen uitleg nodig.
  • Gary Sheffield – In MLB 2002 kondigde de stadion speaker zijn naam fantastisch aan: Gááry Sheffield. Vanwege hulpmiddelen grijpt Sheffield mis voor de Hall of Fame.
  • Sammy Sosa – Bunny hoppend net als Sosa sprong ik als kind vaak door de woonkamer (mijn jeugdidool). First year Mike Hall of Fame inductee. Haal de kurk niet uit de fles (of knuppel), want Cooperstown gaat hij vanwege de hulpmiddelen die hij heeft gebruikt niet halen.
  • Barry Bonds – De statistieken zijn duizelingwekkend (ook vóór het gebruik van hulpmiddelen). Barry hangt dan ook al jaren in Mike’s Hall of Fame, maar vanwege de hulpmiddelen hoort hij niet in Cooperstown. Toch zal iedere homerunrecord jacht zijn naam bevatten. Dat is genoeg eer.
  • Curt Schilling – Arizona Diamondbacks MVP in 2001. Imposante carriere op de heuvel met magische momenten. Zijn doen en laten buiten het veld, zorgen er voor dat hij mijn Hall of Fame maar moeilijk haalt. Cooperstown haalt hij nooit.
  • Roger Clemens – De speler op de lijst met de beste bijnaam, the Rocket. Hij gebruikte wel wat verrijkte brandstof om vooruit te komen in zijn carrière. Dat is niet HoF-waardig.
  • Andy Pettitte – Een speler die in ieder geval bekende hulpmiddelen te hebben gebruikt (valt dan ook af). Overigens ook weer een werper met een schoonheid van een delivery.
  • Torii Hunter – Hunter heeft in zijn carrière meer gewonnen dan je zou denken. Wat mij betreft in de Hall of Very Good, maar Hall of Fame net niet.
  • Manny Ramirez – Geweldige hitter die genoeg in zijn loopbaan aan kansen en salaris heeft ontvangen ondanks het meermaals gebruik van hulpmiddelen.
  • Jeff Kent – Heeft het nadeel dat ik net wat daarna honkbal intensief ben gaan volgen. Eén van de betere hitters op het tweede honk.
  • Omar Vizquel – De vergelijking met Ozzie Smith in het boek Smart Baseball van Keith Law blijft hangen (pakte negatief uit voor Vizquel). The Hall of Very Good voor Vizquel.

Coverfoto: Hall of Fame

1...345346347...805Pagina 346 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU