
Zo’n twaalf jaar geleden raakte ik verliefd, op NBA-basketbal. En als mij iets eenmaal echt kan boeien – wat niet vaak het geval is – wil ik er letterlijk alles, maar dan ook écht al-les over weten. Om deze liefde kracht bij te zetten wordt er in mijn leven, acht maanden per jaar, waar mogelijk gekeken, gelezen en gesproken over de NBA. Een kluizenaarsachtig, nachtelijk bestaan voor twee-derde deel van elk jaar is de prijs die hiervoor moet worden betaald.
De meeste bijkomstigheden van een liefdevolle NBA-obsessie zijn positief van aard: elke dag ontdek je ergens, hoe klein dan ook, een nieuwe nuance in het spel, een nieuwe verhaallijn, een nieuwe invalshoek die de enorme investering van tijd, emoties en gedachten de moeite waard doet lijken.
En niemand, nee niemand, beloont het aandachtig kijken van NBA-basketbal meer dan Steph Curry dat dit seizoen doet:
Ik bedoel, DIT hoort niet normaal te lijken – want dit is NIET normaal: p>
Steph Curry lijkt in 2015-2016 oprecht een ander spelletje te spelen dan zijn ploeggenoten en tegenstanders:
In twaalf jaar minutieus NBA-volgerschap is de apenrots genaamd ‘beste basketballer op aarde’ door een aantal individuele spelers langdurig bezet geweest. Rond 2004 nam Kobe Bryant het stokje-der-grootsheid over van soon to be-voormalig ploeggenoot Shaquille O’Neal. Basketbalpuristen bediscussieerden een decennium lang of de constantheid van het dominante, met leiderschapskwaliteiten doordrenkte spel van Tim Duncan en Kevin Garnett niet zwaarder moest wegen dan de solistische puntenexplosies van Bryant. Na de laatste titel van Bryant en de Lakers in 2010 was elke NBA-volger ondertussen wel bereid om het eenmansbezit van de apenrots toe te kennen aan King James en zijn all-round/monsterfysieke spel.
Maar geen van bovenstaande basketbalgrootheden haalde ooit een seizoen lang het godheidsniveau waarop Curry momenteel met speels gemak lijkt te functioneren.
Nogmaals, DIT hoort niet gemakkelijk te lijken – dit is namelijk ONmogelijk:
Laat staan DIT:
Waarom dit stukje? Wel, één van de naarste bijkomstigheden van het NBA-volgen lijkt weer hardnekkig te zijn opgedoken.
Pas op, lieve mensen… Zelfs omtrent Curry’s huidige genialiteit zijn er langzaam maar zeker hot takes – tegenstellige, op ego in plaats van feit gestoelde ‘opinies’, afkomstig uit de monden van talking heads op tv of op Twitter vergezeld door een ‘profielfoto’ van een anoniem ei – naar de oppervlakte aan het borrelen.
Oscar Robertson, basketballegende uit de sixties en algemeen beschouwd als één van de beste drie, vier spelerverdelers in de geschiedenis van de NBA (25.5 ppg, 9.5 apg en 7.5 rpg als carrière-gemiddelden [!]), wijt Curry’s huidige dominantie vanaf de driepuntslijn aan het algehele niveau van de coaching en verdedigingen in de NBA van vandaag de dag:
NBA Legend Oscar Robertson Isn’t Impressed By Steph Curry, The Warriors & Today’s NBA https://t.co/OWpbJMHbRC pic.twitter.com/Wx6HUMYCAI — Ballislife.com (@Ballislife) 26 februari 2016
Phil Jackson – jeweetwel, de meest succesvolle NBA-coach aller tijden – had een nog minder verhulde belediging voor Curry in petto. De Zen Master vergeleek het spel van de regerend winnaar van de MVP-award met dat van nietszeggende jaren-90-driepuntsspecialisten Mahmoud Abdul-Rauf:
Never seen anything like SCurry? Remind you of Chris Jackson/ Mahmoud Abdul-Rauf, who had a short but brilliant run in NBA?
— Phil Jackson (@PhilJackson11) 28 februari 2016
Voormalig Golden State Warrior en permanente gekkie Stephen Jackson presteerde het om een nóg ongeïnformeerder statement te maken: hij durfde afgelopen week op ESPN te garanderen dat ‘zijn’ Warriors van 2007 – die als 8-seed toenmalig topfavoriet Dallas zeer verrassend wisten uit te schakelen, alvorens in de tweede play-offronde te sneuvelen tegen Utah – de huidige Warriors zouden verslaan. Gelukkig zat ESPN-schrijver/mijn persoonlijke held Zach Lowe aan eenzelfde tv-tafel om namens de gehele overige basketbalwereld protest aan te dienen:
Stephen Jackson guarantees on “The Jump” that his 2007 Warriors would beat this year’s team. https://t.co/NQeurIocjG — NBA on ESPN (@ESPNNBA) 25 februari 2016
Hoe hoog het ‘in mijn tijd was alles beter’-, ‘ik ben succesvol, maar ook een levenslang, fervent afnemer van psychedelische drugs’- of ronduit ‘ik ben knettergek, maar help me niet’-gehalte van respectievelijk Oscar Robertson, Phil Jackson en Stephen Jackson dan ook moge zijn (spoiler alert: torenhoog), het suggereert wel een bepaald sentiment binnen de NBA.
Twijfel. Twijfel over de geloofwaardigheid en bevatbaarheid van Curry’s huidige meesterschap.
Hebben deze drie heren een punt? Is Curry dan niet het beste wat het mondiale basketbal is overkomen sinds de opkomst van Michael Jordan?
Ik vrees dat ik nog één Curry-clipje nodig heb om de woorden voor een gepaste respons te vinden…
Aha! Ziedaar, de juiste woorden hebben zich een pad gebaand richting mijn brein.
Beste heer Robertson, Jackson, Jackson en welke andere basketbalkenner (ahum) die te koppig is om te beseffen dat Curry een geschenk van de basketbalgoden is…
…Are. You. Fucking. Serious??????


















