De Seattle Seahawks en de Houston Texans hebben hun favorietenrol in de wildcard-ronde van de NFL play-offs waargemaakt. Seattle won in eigen huis overtuigend van de Detroit Lions: 26-6. De Texans rekenden in Houston af met de ernstig verzwakte Oakland Raiders: 27-14. Rawls en ‘Hungry Doug’ verscheuren Lions
De Detroit Lions moeten weer minimaal een jaar wachten op een zege in de play-offs. In Seattle kwamen ze niet in de buurt van de eerste overwinning tijdens postseason sinds 2001. De achilleshiel van Detroit was de run defense die Thomas Rawls niet kon afstoppen. Rawls gaf de fans in Seattle een flashback naar de succesvolle seizoenen met Marshawn Lynch. De honger van de running back was pas gestild na 161 yards.
Thomas Rawls set the Seahawks record for most rushing yards in a playoff game, surpassing mark of 157 by Marshawn Lynch (2014 vs Packers). pic.twitter.com/5yv7KHlM4I
Het bleek de onderscheidende factor in een wedstrijd die door de gebrekkige tegenstand van de Lions nooit echt een wedstrijd werd. Dat had mede te maken met het thuisvoordeel van de Seahawks. De bezoekers hadden niet alleen moeite met de muur van geluid in het CenturyLink Field, maar ondervonden ook hinder van een aantal discutabele scheidsrechterlijke beslissingen.
De touchdown die er mede voor zorgde dat de Lions continu achter de feiten aanliepen, had ook geannuleerd kunnen worden.Paul Richardson kreeg een duw van Tavon Wilson voor de touchdown, maar had ook met zijn arm het face mask van zijn tegenstander vast. Alleen het eerste werd geconstateerd door de officials. Coach Jim Caldwell gaf zelfs aan dat de scheidsrechters hun fout later toegaven, maar toen was het leed voor Detroit al geschied. Dat doet overigens niets af aan de prachtige one handed catch van Richardson.
De bezoekers konden niet alleen met de vinger wijzen naar de officials, daarvoor was het krachtsverschil te groot. De offense onder leiding van Matthew Stafford had weinig in te brengen tegen de ijzersterke defensie van Seattle. Op belangrijke momenten werd de quarterback ook een aantal keer in de steek gelaten door Golden Tate, Marvin Jones en met name tight end Eric Ebron.
Het zorgde er mede voor dat Detroit slechts zes punten scoorde (twee field goals Matt Prater). Het verzet werd bij een stand van 13-6 definitief gebroken door Doug Baldwin en Thomas Rawls. Een schitterende pass van Russell Wilson naar Doug Baldwin bracht Rawls in positie voor 20-6. ‘Angry Doug’ bleek daarna vooral ‘Hungry Doug’ door nog een touchdown voor de neus van Jermaine Kearse weg te kapen.
Steven Hauschka bepaalde daarna de eindstand op 26-6. Seattle kan met vertrouwen uitkijken naar de divisieronde waarin ze de Atlanta Falcons ontmoeten. ‘Brock market’ goes up
Ook de Texans maakten hun favorietenrol in eigen huis waar. Die status had het niet verkregen door een overtuigend regulier seizoen, maar door de personele problemen bij tegenstander Oakland. Na het uitvallen van Derek Carr en back-up Matt McGloin bleek ook Donald Penn niet in staat om te spelen. De left tackle speelde alle wedstrijden in zijn NFL-carrière, maar moest tijdens zijn eerste play-off duel verstek laten gaan.
Dat zorgde er mede voor dat Oakland zowel over de grond als door de lucht nagenoeg niets voor elkaar kreeg. Zonder Penn kwamen de karakteristieke running game (over links) met Jalen Richard en Latavius Murry totaal niet uit de verf (samen slechts 55 yards). Daarnaast bleek de aanwezigheid van Connor Cook een dramatisch effect te hebben op de passing offense van de Raiders. De quarterback eindigde het duel met drie intercepties achter zijn naam.
Dat kon de rookie niet volledig worden aangerekend. Naast het beperkte aantal snaps dat Cook had kunnen oefenen met zijn offense, lieten ook zijn receivers hem het grootste deel van de wedstrijd in de steek. Met name Michael Crabtree had een hele slechte dag en werd, na een aantal drops, zelfs vervangen door Andre Holmes. Holmes (4 receptions, 50 yards, 1 TD) bleek een uitstekende vervanger in het vierde kwart, maar toen was het verschil al te groot. De Raiders hadden bovendien, net als de Lions, pech dat een aantal scheidsrechterlijke beslissingen in het voordeel van de thuisploeg uitvielen.
Houston profiteerde daarvan, maar waren vooral ook gewoon beter dan het gehavende Oakland. De defensie maakte een sterke indruk met dit keer Whitney Mercilus (twee sacks) als uitblinker. Ook Brock Osweiler had één van zijn beste optredens van dit seizoen bewaard voor de play-offs. De felbekritiseerde quarterback voltooide de wedstrijd zonder intercepties of fumbles en noteerde een passing en een rushing touchdown.
Af en toe slopen er nog wel wat kleine foutjes in, maar de verdedigers van Oakland bleken niet scherp genoeg om daarvan te profiteren. Het aandeel van Brock lijkt dus te stijgen, al zal hij tegen een nog sterkere tegenstander ook de kleine foutjes moeten elimineren. Bill O’Brien heeft Osweiler voor volgende week in ieder geval een basisplaats beloofd, mede dankzij deze prachtige pass naar DeAndre Hopkins.
Het bleek de opmaat voor een 27-14 zege waarin ook Lamar Miller (73 yards, 1 TD) en Hopkins (67, 1 TD) positief opvielen. Houston ontmoet New England of Kansas City
De Texans gaan naar Foxborough voor een bezoek aan de Patriots als de Steelers van de Dolphins winnen, anders wacht een ontmoeting met Kansas City. De Seahawks weten al waar ze aan toe zijn, voor hen wacht een ontmoeting met de Atlanta Falcons.
De Steelers spelen vanavond in Pittsburgh tegen de Miami Dolphins om 19.00 uur Nederlandse tijd. Om 22.40 volgt de kraker van de wildcard-ronde: Green Bay Packers – New York Giants.
Foto: Twitter Seahawks
Zondagavond staat de laatste wedstrijd van de Wildcard ronde op het programma en weten we welke ploegen doorstromen naar de divisional rounds van de NFL play-offs. In deze laatste confrontatie moeten de New York Giants de kou van Wisconsin trotseren om het op te nemen tegen de Green Bay Packers. Play-offs op Lambeau bieden Giants kansen
De Giants verloren slechts twee van hun laatste negen wedstrijden en kwalificeerden zich knap achter de Dallas Cowboys met een 11-5 record. Na vijf jaar maken de New York Giants zich opnieuw op voor deelname in de NFL play-offs. Maar de play-off campagne voor de Giants gaat opnieuw langs Lambeau Field in Green Bay, Wisconsin.
Gelukkig hebben de Giants een redelijk trackrecord als het gaat om play-off wedstrijden tegen de Packers. In 2008 en 2012, de jaren dat de Giants hun meest recente Super Bowls wonnen, kwamen de twee ploegen elkaar al tegen op Lambeau Field. Beide keren wonnen de mannen in het blauw. De winning streak van Green Bay
Als de NFL play-offs starten, dan zijn de Green Bay Packers altijd wel een vaste klant. De ploeg werd voor de vijfde keer in zes jaar kampioen van de NFC North en dwong voor de achtste keer op rij een plek in de play-offs af. Hoewel dit doet vermoeden dat de Packers zich gemakkelijk kwalificeerden, daar was in eerste instantie weinig sprake van.
Met een losing streak van vier wedstrijden halverwege het seizoen lagen quarterback Aaron Rodgers en de Packers onder vuur. Maar Rodgers wist eigenhandig het tij te keren en Green Bay speelde het seizoen verder ongeslagen uit door de resterende zes wedstrijden op imposante wijze te winnen. Improvisatie in de aanval
De aanval van de Green Bay Packers, geleid door quarterback Aaron Rodgers, moest dit jaar opnieuw hoge ogen gaan gooien. Jordy Nelson was immers terug van een blessure en Eddie Lacy was terug op gewicht, dus men kon weer flinke stappen maken in Green Bay. Maar problemen bleven de aanval van de Packers ook dit seizoen parten spelen. Aaron Rodgers leek opeens niet meer te kunnen gooien, coach Mike McCarthy had de bodem van zijn niet al te diepe trukendoos bereikt en ook blessures troffen de ploeg.
De running game van Green Bay liep klappen op toen Eddie Lacy en James Starks beiden geblesseerd raakten. Paniekaanwinst Knile Davis was eerder een last dan een aanwinst voor de Packers, die de running game door middel van improvisatie met wide receivers Randall Cobb en Ty Montgomery op probeerden te lossen. Montgomery deed dat verdienstelijk en ontpopte zich tot de leading rusher van de Packers met 457 yards. Hij zal echter ook voor het grootste gedeelte de rushing attack van de Packers vorm moeten geven, wat lastig is als er een matige offensive line tegen één van de beste verdedigingen van de NFL de gaten moet gaan maken. Odell trekt de kar
De aanval van de New York Giants had dit seizoen weinig te bieden dan de jaarlijkse uitspattingen van Odell Beckham Jr., over wie al bijna kunnen zeggen dat hij een aardige kandidaat zou zijn voor de Hall of Fame. De receiver droeg ook dit seizoen weer de zwaarste lasten op aanvallend gebied, bij gebrek aan andere grote wapens voor quarterback Eli Manning. OBJ brak dit seizoen weer een hoop records.
Het is de vraag hoe de Green Bay Packers de problemen die Beckham Jr. creëert, op gaan lossen. Naast eerder genoemde, doet Victor Cruz ook zijn ding en blijkt rookie Sterling Shepard een goede keuze te zijn geweest in de NFL Draft van vorig jaar. Defensieve ruggengraat
De New York Giants trokken het afgelopen offseason de portemonnee om flink te investeren in de verdediging. Een move die verassend goed heeft uitgepakt. Pass rusher Olivier Vernon en cornerback Janoris Jenkins stapten over naar de Big Apple en vonden vrijwel direct hun plek bij de G-Men. De toevoeging van Jenkins transformeerde de secondary van de New York Giants meteen naar een hoger niveau, wat uiteindelijk resulteerde in één van de betere secondaries van afgelopen seizoen.
Jenkins en Dominique Rodgers-Cromartie, gesteund door sophomore Jalen Collins en rookie Eli Apple, vormden de ruggengraat van de verdediging, voorop gesteund door het destructieve passrush duo Jason Pierre-Paul en Olivier Vernon. Pro Football Focus plaatste Jenkins en DRC in de top acht van beste cornerbacks dit seizoen.
De secondary zal de belangrijkste wapens van de Green Bay Packers, Jordy Nelson en Davante Adams, onschadelijk moeten maken. Toen de twee ploegen eerder dit seizoen tegenover elkaar stonden, hielden Jenkins en DRC Nelson op vier catches en een touchdown. Conclusie
Met de gedachte dat de New York Giants al eerder werden verslagen op Lambeau Field en Odell Beckham Jr. onder controle werd gehouden, hebben de Green Bay Packers een mentale troefkaart in handen. Tel daarbij op dat Aaron Rodgers en de Packers al zes wedstrijden ongeslagen zijn, thuis spelen en gebrand zijn om de stijgende lijn door te trekken. De favorietenrol lijkt aan Green Bay besteedt.
Op papier lijkt het een heel ander verhaal. Noodgedwongen aanpassingen bij Green Bay op zowel aanvallend als verdedigend gebied kunnen tegen de nagenoeg fitte New York Giants de kop kosten. De verdediging van de New York Giants staat als een huis, met Olivier Vernon en Jason Piere-Paul als passrush-duo en een prima secondary. Voorspelling: New York wint met 27-23.
Foto: Getty Images (Archief)
Wildcard weekend! Voor veel clubs het weekend waarin het seizoen officieel over is. De wonden worden gelikt, de tranen worden gedroogd en de rug wordt gerecht, vooruitkijkend naar het volgend seizoen. De besten van het afgelopen seizoen mogen zich echter nog focussen op die gewilde Lombardi Trophy. Zo ook de Dolphins, die voor het eerst sinds 2008 het postseason hebben weten te bereiken. Ze gaan op bezoek bij de Pittsburgh Steelers, een veel geziene gast in de playoffs. Al zijn hun runs de afgelopen jaren van korte duur geweest. Prettig Schema
Het schema van afgelopen seizoen doet je afvragen of met de Dolphins wel het sterkst mogelijke team geplaatst is voor de play-offs. Liefst negen van de tien gewonnen wedstrijden waren tegen teams die het seizoen met een negatief gemiddelde afsloten. Daarnaast waren de verloren wedstrijden af en toe te dramatisch om te aanschouwen. Zowel offensief als defensief leken The Fins het af en toe niet meer te weten. Zoals bijvoorbeeld tijdens het 38-6 verlies bij de Baltimore Ravens.
Ironisch detail, de enige ploeg met een winning record die ze wisten te verslaan: de Pittsburgh Steelers.
Maar, discussie of niet, de Dolphins staan in de play-offs, en dat was te lang geleden. Helaas zullen ze het wel zonder hun quarterback Ryan Tannehill moeten doen. Tannehill is nog niet geheel hersteld van een knieblessure en hem nu laten starten brengt te grote risico’s mee voor de toekomst. Back-up Matt Moore zal zijn vervanger worden in de wedstrijd tegen de Steelers. Steelers hebben een win nodig
De Pittsburgh Steelers zijn een NFL-powerhouse. Al sinds jaar en dag komt het Black & Yellow tegen het eind van het seizoen weer bovendrijven. Sinds de verloren Super Bowl van 2010 echter, wisten Big Ben en zijn mannen slechts één play-off wedstrijd te winnen. En toen hielp de toenmalige opponent de Bengals nog een handje mee…
Dat het de afgelopen jaren niet helemaal lekker liep had meerdere redenen. Maar de belangrijkste was het ontbreken van Le’Veon Bell. Die tegen de Dolphins eindelijk zijn play-off debuut mag maken. Workhorse vs Angry Runner
Zowel de Dolphins als de Steelers hebben een runningback in topvorm. Le’Veon Bell mistte het begin van het seizoen vanwege een schorsing maar heeft sindsdien wederom bewezen degene te zijn die het verschil moet gaan maken voor de Steelers in deze laatste weken van het seizoen. De statistieken liegen er niet om. Enkel Ezekiel Elliott had dit seizoen een beter gemiddeld aantal yards per game.
Bij de Dolphins zal veel afhangen van Jay Ajayi, de nieuwe Angry Runner van Miami werd vroeg in het seizoen de vervanger van de geblesseerde Arian Foster. En heeft sindsdien een positieve impact op het team gehad. Een ander type running back en wat minder ervaring dan Bell.
Nu Tannehill er niet is om wide receiver Jarvis Landry te bedienen, zal dit het moment zijn waarop Ajayi kan bewijzen dat hij niet voor niets de gekozen running back van Miami is. Tegen de Steelers heeft hij eerder dit seizoen al een aardige game op de mat gelegd met 200+ yards en 2 touchdowns. Trenchwar coming
Om Bell te stoppen en Roethlisberger niet de tijd te geven om Brown in stelling te brengen hebben de Dolphins wel degelijk wat wapens aan de verdedigende kant van de bal. Hun defensive line, onder leiding van de beestachtige Ndamukong Suh, is heel het seizoen een constante factor geweest in het presteren van de Dolphins D. Pass rusher Cameron Wake is dit seizoen meermaals in stelling gebracht en beloonde zijn ploeg met 29 tackles en 11,5 sack. Veel zal van de voorste linie afhangen. Zij moeten de Steelers hun wil opleggen. Dit seizoen is gebleken dat Roethlisberger onder druk nog wel eens een foutje wil maken. Jonge verdediging nog niet echt getest
De Steelers hebben sinds halverwege het seizoen laten zien nog steeds over een getalenteerde verdediging te beschikken. In de laatste 6 weken van het regular season hebben de Steelers 25 sacks genoteerd en slechts 17 punten per wedstrijd toegelaten. Die statistieken zijn indrukwekkend, al mag betwist worden hoeveel ze waard zijn. Onder andere de Cleveland Browns (1-15) kwamen twee keer in dit schema voor.
Vooral in vergelijking met vorig jaar is Pittsburgh met name tegen de pass een stuk minder kwetsbaar geworden, en met Matt Moore (8TD’s 3 INT’s in 4 games) als vervanger van Tannehill zal de secondary van de Steelers op hun kansjes loeren. Vooral aangezien ze heel het seizoen nog geen pick six hebben kunnen noteren. Het wildcard weekend zal ze een perfect moment zijn om daar mee te beginnen. Conclusie
Eerder dit seizoen wisten de Dolphins in eigen huis de Steelers nog te verrassen met een soepele offense waarbij Tannehill liet zien uit het juiste hout gesneden te zijn en Ajayi een monsterscore op de mat legde. Dat was in Miami, met Tannehill.
Sindsdien lijkt er bij de Steelers een hoop veranderd. De verdediging maakt plays, Roethlisberger blijft groeien als leider in een offense met een overdaad aan wapens. Het lef waarmee, vooral in Pittsburgh, wordt gespeeld maakt de Steelers games op zijn minst spectaculair om naar te kijken en blijkt vaak nog positief uit te pakken ook.
Gezien het feit dat de Steelers deze keer thuis spelen met een beter draaiende ploeg dan in week 6, en de Dolphins het zonder Tannehill moeten stellen, lijkt het er op dat de Steelers deze wedstrijd moeten winnen. Bovendien lijkt men in Pittsburgh te verwachten dat er op zijn minst een wedstrijd om het Conference Championship gespeeld gaat worden. En als je ploegen als de Patriots of de Chiefs wil verslaan, dan mogen de Dolphins geen probleem zijn. VOORSPELLING: Pittsburgh wint 30 – 16
Grizzlies lopen weg van Warriors in Q4
Met nog minder dan 8 minuten op de klok stonden de Grizzlies 18 punten achter op de tweevoudig Western Conference champs. Een verloren zaak, right? Niet voor Memphis, dat in overtime de Warriors achter zich liet. Marc Gasol en Zach Randolph scoorden vier keer op de eerste vier posessions van Memphis in extre tijd, misschien wel het hoogtepunt van hun opmerkelijke from-behind win op Golden State. Het was trouwens guard Mike Conley die met een 17-footer overtime afdwong.
De Grizzlies controleerden het vierde kwart, 32-13, en dankzij Gasol en Randolph ook de extra tijd. Conley en Randolph hadden elk 27 punten en Gasol had 23 voor Memphis, dat als team Golden State nul field goals toeliet in de eerste 8:46 van Q4. Stephen Curry had een game-high 40 punten voor de Warriors. James, Irving te veel voor Nets
De eerste drie quarters verliepen niet al te best voor point guard Kyrie Irving. Akkoord, op een gegeven moment stonden de Cavaliers 24 punten los, maar de Nets waren stap voor stap aan een comeback bezig. In Q4 besloot Irving dan maar het heft in handen te nemen: met 12 punten in het beslissende kwart (en 32 overall) hielp hij Cleveland aan een goede start van hun six-game road trip. Het was trouwens de eerste wedstrijd voor Irving sinds 29 december, toen hij 32 punten scoorde tegen de Boston Celtics. Hij zou de volgende drie wedstrijden missen met hamstringproblemen. Na een 4-voor-14 start in de eerste helft (en 5-voor-17 in de eerste 36 minuten), ging de voormalige first-round pick in overdrive.
Forward LeBron James nam de Q1, Q2 en Q3 voor zijn rekening. Hij scoorde 29 van zijn 36 punten in de eerste drie frames. Bojan Bogdanovic voerde Brooklyn aan met 23 punten. Horford heroïsch
Viervoudig All-Star Al Horford krijgt van coach Brad Stevens veel vrijheid in Boston: de big man mag zich zonder problemen wagen aan driepunters, een shot dat traditioneel niet is weggelegd voor centers. Maar daar trekt Horford zich niets van aan. De ex-Hawk nam er koeltjes een met 17.2 seconden te gaan en schoot raak, waarmee hij meteen de W verzegelde. Horford eindigde met 19 punten, 12 rebounds, vier assists en twee blocks.
De Celtics, die de battle overleefden met rookie big man Joel Embiid en de andere grote jongens van Philadelphia, verbeterden een franchise record met 19 driepunters. Ze raakten 53 van hun 103 pogingen (51.5%) in de laatste drie wedstrijden. Uitslagen
Minnesota Timberwolves (11-25) v. Washington Wizards (17-18) 105-112
Houston Rockets (29-9) v. Orlando Magic (16-22) 100-93
Philadelphia 76ers (9-25) v. Boston Celtics (22-14) 106-110
Cleveland Cavaliers (27-8) v. Brooklyn Nets (8-27) 116-108
New York Knicks (17-19) v. Milwaukee Bucks (18-17) 116-111
Miami Heat (11-27) v. Los Angeles Lakers (14-26) 100-127
Memphis Grizzlies (23-16) v. Golden State Warriors (31-6) 128-119
Los Angeles Clippers (25-14) v. Sacramento Kings (15-21) 106-98
Na de opening van de play-offs door de Texans en de Raiders volgt de NFC-confrontatie tussen de Seattle Seahawks en de Detroit Lions. Van deze match-up mag meer worden verwacht met twee (nagenoeg) fitte quarterbacks, de pass offense van de Lions en de gevreesde defensie van Seattle. Detroit wil dramatische play-off reeks beëindigen in hol van de leeuw
Jim Caldwell betaalde dit seizoen het vertrouwen van de Lions terug en leidde zijn ploeg zelfs bijna naar divisiewinst. De coach zal nu de volgende stap willen maken en moet daarvoor twee barrières doorbreken. Ten eerste: afscheid nemen van één van de slechtste play-off records in de NFL van de afgelopen 17 jaar. In die periode werd de deelname aan het postseason alle acht keren beperkt tot één wedstrijd. Een schril contrast met de Seahawks die in de afgelopen drie jaar twee keer om de Super Bowl streden.
De tweede barrière is de muur van geluid in Seattle. Het CenturyLink Field staat bekend als één van de luidruchtigste accommodaties in de NFL. Het stadion was ook dit seizoen weer een bijna niet te nemen vesting voor tegenstanders. Liefst zeven van de acht thuiswedstrijden werden gewonnen door de Seahawks. Caldwell en zijn mannen wonnen buitenshuis slechts drie keer en staan dus sowieso voor een lastige opgave. Houdt de O-line van Seattle stand tegen Ziggy en co?
Een van de zwakke punten waarop de Lions Seattle zou kunnen pakken is de offensive line. De Seahawks investeerden de laatste jaren nauwelijks om de bescherming van Russell Wilson op peil te brengen en dat is te merken. Alleen center Justin Britt kan zich, volgens ProFootballFocus, meten met de betere spelers van de concurrentie.
Wel is de zwakke protectie van Wilson (41 sacks te verwerken, gedeeld tweede in de NFL) een ingecalculeerd risico. De Seahawks behaalden ook zonder sterke O-line grote successen. Daar komt bij dat Detroit niet over de beste pass-rushers in de league beschikt, wat blijkt uit het aantal sacks tijdens het reguliere seizoen.
Ezekiel Ansah is medeverantwoordelijk voor die statistiek. Vorig jaar kwam ‘Ziggy’ nog tot 14,5 sacks, nu staat de teller pas op 2. Hij kan dus beter en zal met Kerry Hyder (8 sacks) de jacht gaan openen op de quarterback. Juist de druk op Wilson kan het verschil maken tussen een veelscorend Seattle (9 duels met 25 gescoorde punten of meer) of een worstelend Seattle (5 duels met 12 punten of minder). Krijgt hij teveel tijd dan weet ‘DangeRuss’ Jimmy Graham en Doug Baldwin wel te vinden. De tight end en de wide receiver kwamen beiden in drie duels tot meer dan 100 yards in 2016. Defense wins championships?
Over de defensie hoeft Pete Carroll zich minder zorgen te maken. Ondanks blessures bij Kam Chancellor (week 6 t/m 9) en Earl Thomas (beenbreuk begin December) behoort de defensie nog tot de beste in de NFL.
Toch kan het wegvallen van Thomas de Seahawks parten gaan spelen in de play-offs. Twee van de vier laatste wedstrijden (zonder Thomas) eindigden in een nederlaag tijdens een serie waarin Green Bay (38-10), Arizona (34-31) en zelfs San Francisco (23-25) de ‘Legion’ of Boom en consorten pijn deden.
De overgebleven klasbakken Richard Sherman, K.J. Wright, Frank Clark, Michael Bennett, Bobby Wagner en Kam Chancellor zullen dus nog een stapje extra moeten doen om het verlies van Thomas te compenseren. Brengt ZZ de variatie?
Tegenover de defensie van Seattle zet Detroit een offense die vooral gericht is op de pass. Matthew Stafford heeft ook zonder Calvin Johnson zijn weg gevonden en verdeeld zijn passes over Golden Tate, Eric Ebron en Marvin Jones. De taken van van Johnson in de red zone zijn overgenomen door slot receiver Anquan Boldin. Daarmee heeft Stafford een andere manier gevonden om aan zijn passing touchdowns te komen. Boldin is een totaal ander type dan ‘Megatron’, maar blijft qua productie nauwelijks achter. Superster Johnson kwam in 2015 tot 9 touchdowns, veteraan Boldin dit jaar tot 8.
Meer nog dan Calvin Johnson mist Stafford zijn runningback Theo Riddick. Hij was in iets meer dan een half seizoen goed voor 728 yards from scrimmage en 5 receiving (!) touchdowns. Daarna maakte een polsblessure een einde aan zijn seizoen. Dat gemis leek Detroit het hele seizoen parten te gaan spelen, tot Zach Zenner op stoom kwam. ‘ZZ’ voegde in de laatste twee wedstrijden nog 136 yards en 3 touchdowns toe aan zijn seizoenstotaal. Daarmee poetste Zenner de matige cijfers van de running game nog iets op.
Heel vreemd is het niet dat Detroit achterblijft qua yards over de grond. De Lions kiezen duidelijk voor de passing game en zijn hekkensluiter qua rushing attempts per game (21,9). Juist Zenner haalde daar dit seizoen veel rendement uit (10,9 gemiddeld) dus als hij top is, kan hij de aanval van Detroit meer variatie brengen. Conclusie
In principe is het moeilijk voor te stellen dat de Lions op vijandig gebied de eerste play-off overwinning sinds 1992 gaan pakken. Toch zijn ze niet kansloos tegen de Seahawks, die goede wedstrijden (Patriots thuis) afwisselden met mindere (Packers uit). Als Detroit erin slaagt om Wilson te neutraliseren dan kan er wel eens een verrassing in de lucht hangen.
Lukt dat niet dan lopen er bij Seattle voldoende spelers rond om het verschil te maken. Worden Thomas Rawls, Baldwin en/of Graham in stelling gebracht, dan vecht Matthew Stafford niet alleen tegen de ‘Legion of Boom’, maar ook tegen de bierkaai. VOORSPELLING: Ik kan niet om het thuisvoordeel en de play-off ervaring van de Seahawks heen: 17-13 voor Seattle.
Foto: Getty Images (archief)
In de UFC Update van deze week veel aandacht voor superfights. Match maken lijkt er niet meer bij, en vechters lijken nu steeds meer hun tegenstanders zelf te kiezen, zonder rekening te houden met ranking of gewichtsklassen. Wat steeds belangrijker lijkt te worden zijn de bedragen en de roem die grote gevechten op kunnen leveren. Cody Garbrandt wil superfight
Op UFC 207 schokte Cody Garbrandt de MMA wereld door op indrukwekkende wijze de bantamweight titel van kampioen Dominick Cruz af te pakken. A new star was born. En dat heeft het enorme zelfvertrouwen van de kersverse kampioen absoluut een boost gegeven. Hij heeft namelijk aangegeven klaar te zijn om nog een stapje verder te gaan. ‘No Love’ heeft wel oren naar een superfight, en de tegenstanders die hij voor ogen heeft zijn niet de minste. Garbrandt zou graag het gevecht aan willen gaan met niemand minder dan Conor McGregor, maar ook Jose Aldo staat inmiddels in grote belangstelling van de vechter uit Sacramento. De gevechten zouden wel plaats moeten vinden op 145 pond, want zowel Aldo als McGregor zijn te groot om naar 135 te komen. Voor Garbrandt zal het upgraden naar 145 absoluut geen probleem zijn. De potentiële match-up tussen ‘No Love‘ en ‘The Notorious‘ kan een hele interessante zijn. Beide zijn werkelijk onbevreesd, brutaal en gezegend met knockout power. De twee kregen het bij een aflevering van The Ultimate Fighter al aan de stok. McGregor coachte op dat moment een team, en Urijah Faber het andere. Cody Garbrandt was te gast en kwam al snel verbaal en bijna fysiek in botsing met de flamboyante Ier.
In het huidige klimaat van de UFC zou dit weleens een gevecht kunnen zijn dat vele fans willen zien. De opbouw naar dit gevecht zou tot epische hoogtes kunnen worden getild, met de brutale, arrogante en onbevreesde houding van beide kemphanen.
Gaat de UFC toehappen? Beide vechters moeten eigenlijk eerst hun titels verdedigen, want aan uitdagers heeft het duo geen gebrek. TJ Dillashaw staat te trappelen om de titel van Garbrandt af te pakken, en Khabib Nurmagomedov en Tony Ferguson evenzeer als het gaat om McGregor. We wachten gespannen de ontwikkelingen verder af!
“I need to sit down with Dana [White] and Sean [Shelby], and find out the biggest money fight for me. I know I could go up and fight with Jose Aldo. He has wins over my teammates, he’s a legend, and I’d like to test his chin. I know I hit hard, and I’m just getting started. And I could also have the biggest fight with Conor [McGregor]. I could easily go up. My homie Nate Diaz choked him out, and I can’t believe he’s pound-for-pound No. 2 on the list, with, you know he got choked out.”
Team Alpha Male biedt Ronda Rousey training aan
Ronda Rousey moet op UFC 207 het idee hebben gehad zich op een Mexicaanse verjaardag te bevinden. In de T-Mobile Arena werd ‘Rowdy’ als een piñata ruw door de octagon gekegeld door kampioene Amanda Nunes, en opnieuw kwam haar zeer matige striking en bijbehorende defense schrijnend aan het licht. Dat is ook opgevallen bij de jongens van Team Alpha Male, het kamp van kersvers bantamweight kampioen Cody Garbrandt en legende Urijah Faber. Het team heeft inmiddels aangeboden Ronda Rousey te trainen.
Het is echter zeer de vraag of Rousey ooit nog terug in de octagon keert. Twee onluisterende en vernietigende nederlagen op een rij zullen het toch al broze zelfvertrouwen van Rousey geen goed hebben gedaan. Echter zal een verandering van coach en kamp de voormalig kampioene absoluut goed doen. Men lijkt al snel vergeten te zijn dat Rousey jarenlang als een tornado huishield in de bantamweight divisie van de vrouwen. Team Alpha Male zou een goede match kunnen zijn voor ‘Rowdy‘. De gym brengt al jaren uitstekende vechters voort, die veelal uitkomen in de lichtere gewichtsklassen.
Rousey ving voor haar optreden, dat maar 48 seconden duurde, toch het lieve sommetje van drie miljoen dollar. Of dat echter de pijn zal verzachten, lijkt zeer de vraag. Dana White ving zijn oogappel op na de verloren partij tegen Amanda Nunes:
“I’ve been with her the whole time. Obviously, she’s so competitive. She’s devastated. She’s a competitor.”
Voor Amanda Nunes zal het allemaal worst wezen. De kampioene deed wat ze wilde in de octagon, en kan het niet nalaten om Rousey nog een paar flinke tikken na te geven.
“I don’t know how Ronda Rousey went too far in this division. Honestly, I don’t understand why those girls lost to Ronda Rousey. I know since my first fight in the UFC I can beat Ronda Rousey, but of course I have to take my time and put everything together. That day was the day to prove to everybody and I did it.”
Tyron Woodley opnieuw op zoek naar superfight
Het gehengel van Tyron Woodley kent geen grens. De welterweight kampioen is opnieuw nadrukkelijk op zoek naar een superfight, ndat hij al aangeboden had om tegen Georges St. Pierre, Nick Diaz en ook Conor McGregor te vechten. Hij lijkt nu een tegenstander te hebben gevonden die er zelf ook wel oren naar lijkt te hebben. Het is niemand minder dan middleweight kampioen Michael Bisping. De twee kwamen elkaar backstage bij UFC 207 tegen, en er lijkt zelfs al een gentleman’s agreement tussen de twee te zijn. Het gevecht zou dan wel op een zogenaamd catchweight plaats moeten vinden, zonder titel consequenties. Het gewicht waar de heren het over hadden scheen 180 pond te zijn. Voor Woodley moet het geen punt zijn dit gewicht te halen, immers is ‘The Chosen One’ al jarenlang actief op 170 pond. Voor hem zou de weightcut iets makkelijker hiermee worden. Voor Michael Bisping wordt de weightcut een stukje moeilijker, aangezien de Brit actief is op 185 pond. Beide heren lopen buiten fightcamp rond op meer dan 200 pond. De grote vraag is: willen de fans en de UFC dit gevecht ook zien?
Een video die is geplaatst door Mikebisping (@mikebisping) op
Nick Diaz wijst Robbie Lawler af
Maar Woodley is niet de enigste die op zoek is naar een superfight. Ook Nick Diaz wilt graag een groot gevecht voorgeschoteld krijgen. De UFC was al met de vechter in onderhandeling over een gevecht tegen Robbie Lawler, maar dat is vanuit de kant van Diaz afgewezen. UFC commentator Joe Rogan bracht het nieuws naar buiten, uit pure frustatie over het cancellen van het gevecht, dat bij vele fans een grote lach op het gezicht toverde. Nick Diaz vindt blijkbaar Lawler niet het kaliber tegenstander waar hij zich graag aan zou willen meten. De houding van zowel Nick als Nate Diaz is een groeiend probleem voor de UFC, want beide heren lijken ervan overtuigd dat ook zij de Conor McGregor treatment zouden moeten krijgen. Nick Diaz is al bijna 2 jaar niet actief in de UFC, maar lijkt toch het onderste uit de kan te willen. Hij wilt of een titelgevecht, of een tegenstander van formaat. Dan vragen wij ons toch af, wat voor tegenstander heeft Nick Diaz in gedachten? Robbie Lawler is de voormalig welterweight kampioen en iemand die garant voor een hoop vuurwerk staat. Bovendien is er geschiedenis tussen de twee vechters. Nick Diaz nam het in strikeforce al een keer op tegen Lawler en sloeg hem in de partij genadeloos knockout. Het gerucht dat de twee het opnieuw tegen elkaar zouden opnemen deed vele fans likkebaarden. Helaas zal het gevecht (voorlopig) niet plaatsvinden. Khabib biedt Tony Ferguson geld aan
Het gevecht tussen lightweight monsters Khabib Nurmagomedov en Tony Ferguson is tot verdriet van vele fans nog steeds niet aangekondigd door de UFC. Het struikelblok blijkt het gage van ‘El Cucuy‘. Ferguson zou graag het evenbeeld aan dollars zien om tegen ‘The Eagle‘ te vechten, maar dat werd door de UFC, in de vorm van een vriendelijke ‘F you‘ van Dana White, afgewezen. De Rus heeft echter de oplossing voor het probleem. Hij is zelf bereid om $200.000 van zijn eigen geld aan Ferguson af te staan. It’s Khabib’s way of handling business, zullen we maar zeggen.
“I said, let’s go. I want to fight with him. I don’t want to talk with him, I want to fight with him. It’s why I said, let’s go, I’ll give you $200,000 and you have to take this fight and we have to fight March 4, UFC 209.”
Voor Tony Ferguson is het echter niet zo simpel. Hij wilt het geld van de Rus niet, hij wilt dat de UFC over de brug komt met zowel het geld als het respect dat een vechter met een winning streak van negen behoort te krijgen. Dana White houdt Ferguson echter aan het contract dat hij met de UFC heeft, en is standvastig dat de vechter zich aan de voorwaarden van het contract houdt. Het heronderhandelen van het gage is geen onderdeel van die voorwaarden, volgens de UFC president. ‘El Cucuy’ is daar echter niet van gediend:
“You’ve got Khabib f*cking offering (me) $200,000 to fight me. I’m not going to take his money because we work for the same kind of thing. But for right now, I’m enjoying my time. The fans, you guys need to get anxious, man. Let’s get some chatter going. Let’s get the UFC involved with this. If you’ve got Khabib willing to sacrifice his life and give me $200,000 of his own money, something’s wrong with that sh*t. I’m not going to take that guy’s money. He’s got a family too. So do I, and he’s got bills to pay. So I’m not going after Khabib’s. All I want is my stuff right and to be compensated for what my numbers prove to be, so let’s go kids.
“Let’s take a chance on a kid, you know? Two fighters that deserve a chance. Let’s do this.”
TJ Dillashaw brak kaak Lineker
TJ Dillashaw liet op UFC 207 eens te meer zien dat hij een geduchte topper is in de bantamweight divisie. Tegen de man met steen in zijn handen, John Lineker, was Dillashaw een maatje te groot. Zijn gameplan was uitstekend en was in het gevecht zijn veelzijdige zelf. Na het gevecht is gebleken dat Dillashaw de kaak van Lineker heeft gebroken. Het voorval gebeurde in de eerste ronde, toen Dillashaw Lineker hard op de kaak raakte met een trap. Lineker vocht dapper de partij uit, maar moest zijn dapperheid bekopen met een gebroken kaak. De vechter hoeft geen operatie te ondergaan, maar zal twee weken alleen zacht en vloeibaar voedsel tot zich kunnen nemen. Ook werd hij medisch voor een half jaar geschorst.
“I felt a pop right away. I wasn’t dizzy or anything like that, but I felt a pop. I thought ‘it was just the kick, no problem,’ but it start to hurt a lot in the second round. I truly felt it in the third, when I took all of his punches. I left the Octagon and talked to the doctors, everything was normal. I could move my jaw, all normal, so they cleared me and said to let them know if I felt anything. When I went to another room to eat something and watch the fights, I felt the pain and it didn’t stop. It was time to go back to the hotel, and I couldn’t handle the pain anymore. I told my wife to call my manager, and I couldn’t wait until the next morning. We called the UFC doctor, and they sent me back to the hotel to do some exams, and a MRI showed two fractures.”
Aankomende zaterdag beginnen de NFL play-offs! Echter zullen veel objectieve fans ietwat teleurgesteld zijn met de eerste matchup die de play-offs ons voorschotelt. Want in de Houston Texans en de Oakland Raiders staan er twee ploegen tegenover elkaar waarvan eigenlijk niemand verwacht dat zij in de huidige staat een kans maken op een mogelijke trip naar de Super Bowl. Texans historisch slechte divisiewinnaar
Net als vorig jaar kon de AFC South weinig indruk maken. De Jaguars waren wederom het lachertje van de divisie, de Colts stelden zwaar teleur, en hoewel de Titans een grote vooruitgang boekte, waren het wederom de Texans die ondanks al hun beperkingen de divisie binnen sleepten. Het zegt genoeg dat Houston meer dan de helft van haar negen overwinningen (vijf) binnen de divisie boekte. En kijkend naar het point differential blijkt Houston zelfs een historisch slechte divisiewinnaar te zijn.
Schrale troost voor de Texans zal zijn dat de nummer vijf van dit rijtje, de New York Giants van 2011, uiteindelijk de Super Bowl wonnen. Maar alle andere ploegen strandden voor de Conference Championship Game. Het zegt genoeg over de wisselvalligheid van de Texans dit jaar, en lijkt ook genoeg te zeggen over de kansen van Houston in de play-offs. Raiders maken einde aan 14 jaar zonder play-offs
De Raiders komen weliswaar met een groot probleem de play-offs in (de blessure van Derek Carr), maar zullen desalniettemin blij zijn dat ze weer eens acte de présence geven in de play-offs. Daarmee staan de Raiders niet langer in een deprimerend rijtje met ploegen dat al heel lang wacht op de play-offs.
Vanaf volgens jaar wordt de top-5 plek van de Raiders ingenomen door de Tampa Bay Buccaneers, ironisch genoeg de ploeg die in 2002 de Super Bowl won ten koste van Oakland. Zij wachten, net als de Jacksonville Jaguars, sinds 2007 op een nieuwe kans in de NFL play-offs. Back to Brock
Grote vraag bij Houston deze week was vooral: wie wordt de quarterback? De man van 72 miljoen, Brock Osweiler, werd in week 15 onder luid gejuich van de Texans-fans aan de kant gehaald voor Tom Savage. Onder zijn leiding gingen de Texans 2-1, maar in de nederlaag tegen Tennessee van afgelopen zondag liep Savage een hoofdblessure op. Osweiler maakte de wedstrijd degelijk af, en ongeacht of Savage herstelt van zijn hersenschudding, heeft O’Brien bekend gemaakt dat Osweiler weer zijn plek terug krijgt.
Toch is het maar de vraag hoeveel het uitmaakt. Onder beide quarterbacks sputterde de offense, en kijkend over het hele seizoen, is het duidelijk waar het probleem van de Texans-offense wel en niet ligt.
Daarmee zal een groot deel van de offense leunen op een goed uitgeruste Lamar Miller, die de afgelopen twee weken ontbrak en volgens Bill O’Brien nu klaar is om te gaan. Eerder dit jaar liep hij voor 104 yards en één touchdown tegen de Raiders, waarmee hij heeft bewezen dat hij kan produceren tegen Oakland. Lot Raiders in handen van rookie
De Raiders hebben hetzelfde probleem. Na de desastreuze blessure van Derek Carr lijkt het seizoen als een nachtkaars uit te gaan. Om dit te voorkomen moest Matt McGloin de offense in leven houden. In week 17 mocht diezelfde McGloin beginnen, maar na een schouderblessure kwam rookie Connor Cook erin.
Hoewel Jack Del Rio nog niks officieel bekend heeft gemaakt, is de kans heel groot dat rookie Connor Cook zal moeten gaan starten wegens de pijntjes van Matt McGloin. Hiermee komt alle druk op rookie Connor Cook te liggen, die het tegen Denver zwaar had en in Houston een defensie zal tegenkomen die vooral in eigen huis sterk voor de dag kan komen.
Daarmee komt ook hier veel druk te liggen op de runningbacks, in dit geval Latavius Murray, Jalen Richard en DeAndre Washington. Maar als de wedstrijd tegen Denver een voorbode was, gaan de Oakland-runningbacks het zwaar krijgen. Want zonder Derek Carr als quarterback, speelden de Broncos zeer agressief met veel mensen bij de lijn, omdat zowel McGloin als Cook niet in staat bleken om de defensie hiervoor te bestraffen. Texans-defensie ijzersterk in Houston
Ondanks het ontbreken van J.J. Watt, staat de defensie van Houston wederom als een huis. Ze zijn zelfs nummer één in total defense, tweede in passing defense (Denver is hier #1), twaalfde in rushing defense en elfde in points per game. Het geeft aan hoe de Texans deze wedstrijd moeten gaan winnen tegen een gehavende Oakland-offense: met hun defense.
Volgens het alom gerespecteerde ProFootballFocus zijn bovenstaande spelers dé uitblinkers binnen deze defensie. Het toont aan dat ze in elke linie spelers hebben staan die de kwaliteit van de defensie omhoog halen, en vooral het spel van Jadeveon Clowney is de laatste weken veelbelovend. De voormalige #1 pick laat eindelijk zien wat hij kan, en is daarmee een waardig vervanger van J.J. Watt geweest in 2016.
Daarnaast is de prestatie van A.J. Bouye zeer opvallend te noemen. Vanwege blessures kwam hij in zijn vierde jaar aan meer speeltijd toe, en hierin ontpopt hij zich volgens PFF als één van de beste cornerbacks in de NFL. Enkel Chris Harris Jr. (Denver), Aqib Talib (Denver) en Dominique Rodgers-Cromartie (Giants), krijgen dit jaar een hogere beoordeling dan Bouye. Turnovers moeten het verschil maken
Aan de andere kant moeten de Oakland Raiders in deze wedstrijd nog meer gaan vragen van hun defensie, die gedurende het seizoen statistisch genomen een beneden gemiddelde defensie was. De enige categorie waarin de Raiders echter goed scoren zijn turnovers, een gevolg van weinig giveaways en heel veel takeaways.
Het laat het contrast zien met de Texans, die weliswaar qua opgeven van yards een veel betere defensie hebben, maar wel een stuk minder turnovers forceren. Daarnaast zijn ze vooral met Brock Osweiler aan het roer kwetsbaar gebleken in het opgeven van turnovers.
Het wordt voor de Raiders dan ook zaak dat, wie de quarterback ook moge zijn, ze zuinig met de bal omgaan en hun defensieve spelmakers – Khalil Mack, Bruce Irvin, Sean Smith, Reggie Nelson, David Amerson – de rest laten doen. Vooral Mack is hierin belangrijk, want dit seizoen is hij misschien wel de sterkste pass rusher van de hele NFL. En tegen een relatief zwakke offensive line van Houston, kan Mack weleens een bepalende x-factor worden. Conclusie
Eerder dit seizoen was Oakland net te sterk voor Houston, en dat was met Derek Carr under center. Zonder Derek Carr, én in Houston, lijkt het dan ook teveel gevraagd voor de Raiders om hier hun seizoen levend te houden.
De defensie van de Texans is in eigen huis ijzersterk gebleken, en ondanks de wisselvalligheid wisten alleen de San Diego Chargers dit seizoen in Houston te winnen. Diezelfde defensie zal Connor Cook, of Matt McGloin, in toom gaan houden en de Raiders-offense ineffectief maken.
Beide ploegen zullen weinig kans maken op een run richting de Super Bowl, die ironisch genoeg in Houston plaats zal vinden, maar het gemis van Derek Carr zal betekenen dat de Texans toch mogen blijven hopen, en dat de Raiders nog even moeten wachten op hun volgende play-off overwinning. VOORSPELLING: Houston wint met 20-13
Deze winter neemt SportAmerika.nl per divisie een kijkje in de Minor Leagues: de Prospect Watch. Voor alle 30 Major League-teams maken we de Prospect Top 10 voor het komend jaar op. We zijn aangekomen in de AL East en hoppen voor de tweede stop over de grens met Canada.
AFLEVERING 17: TORONTO BLUE JAYS
Titel, titel… staking?
Begin jaren ’90 was er geen beter team in de Majors te vinden dan de Toronto Blue Jays. Nadat de Jays in 1991 de eerste ronde van de play-offs niet overleefden, leidden John Olerud, Roberto Alomar, Ed Sprague, Rickey Henderson, Shawn Green, Carlos Delgado, TonyFernandez, Joe Carter, Dave Stewart, Al Leiter, JackMorris, David Wells, David Cone en Pat Hentgen het team in 1992 en 1993 op overtuigende wijze naar winst in de World Series.
Joe Carter bezorgde Toronto met een legendarische ‘walk-off homerun’ de titel in 1993 (YouTube)
In 1994 en 1995 was het echter gedaan met de Canadese hegemonie. Op 11 augustus 1994 kwam er een vervroegd einde aan het seizoen door een staking en de Blue Jays stonden op dat moment kansloos derde in de divisie. Werden er op dat moment play-offs gehouden, zouden de Yankees, Expos, Reds, Rangers, Dodgers en de White Sox van AL MVP Frank Thomas het tegen elkaar opgenomen hebben.
De Blue Jays konden geen vuist maken tegen de overige teams in de AL East. De Boston Red Sox wonnen de divisie in 1995, de New York Yankees in 1996 en de Baltimore Orioles in 1997. Vanaf 1998 startte de ongelooflijke streak van de Yankees, die van ’98 tot en met 2006 ongenaakbaar waren.
Vers bloed
Intussen verouderden de Blue Jays en verdwenen de sterren van de vroege jaren ’90. Alleen Carlos Delgado bleef de club tot 2004 trouw, voor hij naar de Marlins vertrok. De Front Office vertoonde nog wat stuiptrekkingen (Roger Clemens werd in 1997 naar de Jays gehaald), maar de hoge heren in Toronto hadden de leegloop aan zien komen.
De club draftte wijs en wist gebruik te maken van meerdere prima selecties: Chris Carpenter (1993), Roy Halladay (1995), Billy Koch (1996), Vernon Wells en Michael Young (1997), Alex Rios (1999) en Aaron Hill (2003) leken de Jays in aardige positie te brengen om op een gegeven moment de Yankees naar de kroon te kunnen steken.
Een jonge Roy Halladay (L) schudt catcher Kevin Brown (R) na de laatste wedstrijd van het seizoen 1998 de hand (Rene Johnston/AP)
Niets was echter minder waar. GM’s Gord Ash (1995 – 2001) en J.P. Ricciardi (2002 – 2009) waren nooit in staat een team om de sterren heen te bouwen. Van de succesvolle draftselecties wonnen Carpenter en Halladay titels in St. Louis en Philadelphia. Wells verdiende miljoenen in Anaheim, Koch speelde in de play-offs voor Oakland, Rios voor Kansas City en Young haalde de World Series met Texas. In de tussentijd finishten de Jays altijd buiten de ereplaatsen.
Ommekeer
Het aanstellen van Alex Anthopoulos als General Manager zorgde voor een ommekeer binnen de club. Anthopoulos bleek niet bang te zijn om een trade hier en daar te maken. Zo wist hij een aftakelende Vernon Wells (en de $90 miljoen die nog aan hem vasthingen) aan de Angels kwijt te raken in ruil voor Mike Napoli en Juan Rivera, hield hij in 2011 Jose Bautista met een clubvriendelijke vijfjarig contract binnenboord en haalde hij MVP Josh Donaldson naar Toronto in ruil voor een acceptabele prijs.
Het was natuurlijk niet allemaal goud wat er blonk in Anthopoulos’ tijd als GM. Noah Syndergaard en Travis D’Arnaud naar de Mets sturen voor R.A. Dickey was een gigantische misser, net als de monsterdeal met Miami voor Jose Reyes, Emilio Bonifacio, Mark Buehrle, John Buck en Josh Johnson. Het belangrijkste doel werd echter in 2015, een seizoen nadat Anthopoulos van All-Star-korte stop Troy Tulowitzki een Blue Jay had gemaakt, gehaald.
De Jays haalden in 2015 eindelijk weer de play-offs (Neil Davidson/The Canadian Press)
Playoffs in Canada
In 2015 wonnen de Blue Jays de divisie, maar werd de club in de playoffs uitgeschakeld. Anthopoulos kondigde in de winter verrassend aan niet terug te keren als GM van de Jays. Hij legde een vijfjarige contractverlenging naast zich neer en werd vice-president of baseball operations in Los Angeles, als rechterhand van Andrew Friedman.
In 2016 haalden de Canadezen opnieuw de playoffs, dit keer via de Wild Card. Met bijdragen van niet minder dan 14 spelers uit de eigen jeugd per seizoen, bleek Anthopoulos de organisatie beter achtergelaten te hebben dan men dacht toen hij opstapte. De vraag is echter of we hier met diepte te maken hebben, of talent.
Prospect Top 3
Nr. 1: Sean Reid-Foley (RHP)
Op verschillende prospectlijstjes bestaat Toronto’s top 3 overwegend uit dezelfde spelers. Het enige punt van discussie is de volgorde van de drie. Wij kiezen hier voor Sean Reid-Foley op één.
Sean Reid-Foley (MiLB.com)
Reid-Foley heeft zijn topnotering in deze lijst niet te danken aan zijn Selleckiaanse snor, hoewel deze absoluut on point is. De reden dat de 21-jarige werper bovenaan staat, heeft alles te maken met het feit dat hij een killer jaar doormaakte in 2016.
De in Guam geboren Reid-Foley werd in 2014 door de Jays in de tweede ronde gedraft. De high-schoolwerper, die op dat moment in Jacksonville, Florida naar school gaat, staat dan al bekend om zijn power stuff. De Canadese club ziet wel iets in hem en grijpen hem ruim voor huidige Dodgers top-prospect Alex Verdugo van het bord gaat.
Strikeouts
In zijn eerste volledige seizoen als prof maakt Reid-Foley duidelijk dat hij een aardig potje kan gooien. Met een strikeouts-per-negen-innings-gemiddelde (K/9) van een ongelooflijke 12.8 in Single-A Lansing, zette de power pitcher zichzelf op de kaart. De Jays gaven hem eind 2015 een kans in Dunedin, maar die stap was te groot.
In 2016 startte ‘SRF’ opnieuw in Lansing, maar een na 11 duels hadden de Blue Jays al genoeg gezien. Een 2.95 ERA met 59 strikeouts in 58 innings waren genoeg voor de noorderlingen om Reid-Foley opnieuw de Florida State League in te sturen. Zijn tweede trip naar Dunedin verliep duidelijk beter voor de dan nog 20-jarige starter: 57.1 innings, 72 strikeouts, 16 vrije lopen, 2.67 ERA en 0.89 WHIP.
De goede resultaten heeft Reid-Foley vooral te danken aan zijn fastball (93-97 mph) en zijn dodelijke breaking pitches. Zijn slider heeft concurrentie gekregen van een curveball, aangeleerd door zijn broer (en voormalig Dodgers Minor Leaguer) David.
Reid-Foley lijkt klaar om in 2017 in Double-A New Hampshire te pitchen. Hij ligt op koers om in 2018 zijn eerste pitches in de Majors te gooien en kan dan uitgroeien tot een front of the rotation-werper. Ook wordt hij dan pas de tweede Major Leaguer uit Guam. De eerste? John Hattig, die in 2006 al 24 slagbeurten kreeg bij… de Toronto Blue Jays.
Nr. 2: Anthony Alford (OF)
Outfielder Anthony Alford, afkomstig uit Mississippi, tekende in 2012 een contract bij de Blue Jays dat hem toestond tijdens zijn honkbalcarrière college football te blijven spelen. Hij spreidde 94 slagbeurten in de Minors uit over drie seizoen. In de tussentijd speelde hij quarterback voor Southern Mississippi en later Defensive Back voor Mississippi.
Anthony Alford, AFL 2016 (Phrake Photography – Freek Bouw (c))
Uiteindelijk koos de two-sport star voor honkbal. In 2015 brak Alford door, maar hij kon deze lijn in 2016 door blessures niet doorzetten. Na een stroef begin aan zijn seizoen, kwam de outfielder in juli en augustus eindelijk een beetje op stoom. Hij begon in alles weer te lijken op de oude Anthony uit 2015: power, speed en een goede concentratie aan slag. De brace om zijn knie zorgde ervoor dat hij niet meer zo hard rende als voorheen, maar hij is nog steeds sneller dan de gemiddelde honkballer.
Alford’s swing heeft veel weg van zijn organisatiegenoot Josh Donaldson: hoge leg-kick, hoekige follow-through, vergelijkbare verplaatsing van zijn gewicht. Ter vergelijking, eerst Alford…
… en dan Donaldson, in slow-motion:
Of Alford zo’n goede slagman wordt als Donaldson, is nog maar de vraag. Met 9 homeruns in 339 blessure-beïnvloedde slagbeurten is er echter voldoende om als Blue Jays fan opgewonden van te worden. Alford speelde afgelopen seizoen in Dunedin, maar zal in 2017 de stap naar Double-A maken. In 2018 is hij, op deze manier, klaar voor de Majors.
Nr. 3: Vladimir Guerrero Jr. (OF)
Infielder Vladimir Guerrero Jr. is de zoon van Vladimir Guerrero, die 16 jaar in de Majors speelde en daarin .318 met 449 homeruns sloeg. Of de 17-jarige Vladi dezelfde indrukwekkende carrière als zijn vader tegemoet gaat, is nog even de vraag. Hij swingt in elk geval net zoals de 2004 MVP: hard, uit zijn schoenen en op vrijwel elke pitch die hem tegemoet komt. Slag of wijd, hoog of laag, inside, outside of een stuiterbal: het is in de familie Guerrero om het even, zoals MLB Network wat betreft pa begin 2016 al vermakelijk op een rijtje zette.
Om dan gelijk de vergelijking maar even compleet te maken: Vladimir Jr. aan slag, begin 2016.
Alle vergelijkingen terzijde (en ze zijn er, zoals te zien in de video’s, wel degelijk), Vladimir Jr. is pas 17 jaar. Hij speelde afgelopen seizoen in de Appalachian League (Rookie), waar hij in 236 slagbeurten 12 doubles, 3 triples en 8 homeruns sloeg. Daarnaast verdiende hij bijna evenveel vrije lopen (33) als strikeouts (35) en stal hij ook nog 15 honken. Vladi lijkt dus nu al behoorlijk gevorderd voor zijn niveau.
Sr. nam Vladimir Jr. overal mee naar toe. Nu is het de beurt aan Jr. om als 17-jarige een profcarrière op te starten (MLB.com)
Op dit moment ligt Vladimir Jr. al zover voor op zijn ontwikkeling, dat de Blue Jays zich vooral focussen op het fysieke aspect van hun nieuwe parel. Fitnessen, gewicht in de gaten houden en lenigheid trainen staan hoger op het programma dan slaan. Of Vladi zo goed wordt als zijn vader was, is zeer de vraag. Ballen kan hij echter zeker wel. Komend seizoen schuift hij op naar Single-A Lansing, maar kijk er niet gek van op als er weer een Vladimir Guerrero in de Majors staat in 2020.
Nr. 4 – 10
4. Richard Urena (SS) In 2016: Single-A (Adv.) Dunedin & Double-A New Hampshire
Leeftijd: 20
Over korte stop Richard Urena lopen de meningen nog het meest uiteen. MLBPipeline plaatst hem ferm op plek 1, terwijl Baseball America hem niet hoger dan vijfde op de lijst heeft staan. Op deze lijst haalt Urena plek vier. De infielder speelt sinds 2012 voor de Blue Jays en heeft het verkopen van andere top-infieldprospects (Franklin Barreto en Dawel Lugo) overleefd.
In 2016 betaalde het door de Jays in hem gestelde vertrouwen uit, want na 394 slagbeurten in Dunedin stond de teller op .305/.351/.447, met 18 doubles, 7 triples, 8 homeruns en 9 steals. Een call-up naar Double-A was dan ook logisch. In New Hampshire liep Urena tegen wat stevigere competitie aan, maar hij hield zich voldoende staande om niet te worden teruggezet. In 2017 mag hij Doule-A overdoen en zal hij ook wat meer tweede honk gaan spelen. Dit omdat hij geen buitengewoon goede korte stop is, maar ook omdat een zekere Troy Tulowitzki nog een paar jaar onder contract staat in Toronto.
5. Connor Greene (RHP) In 2016: Single-A (Adv.) Dunedin & Double-A New Hampshire
Leeftijd: 21
De beste stuff in de Blue Jays-organisatie zit in de arm van Connor Greene. Een 98 mph fastball met beweging, een zeer goede change-up en een beter wordende slider geven hem een uitstekende basis. Zijn langzame curveball kan slagmensen volledig in de war brengen. Je zou zeggen: kan niet beter. In Greene’s geval is er echter één klein probleem: zijn werkhouding.
De Californiaan staat er binnen de Blue Jays organisatie om bekend zijn voorbereiding niet altijd even serieus te nemen. Details vindt hij maar vermoeiend en zich verdiepen in vorige starts doet hij liever niet. Dit zorgt nogal eens voor problemen. Als Greene wat volwassener om leert gaan met zijn vak, kan hij een heel goede worden. Doet komend jaar Double-A over.
Connor Greene (Kyle Castle/MiLB.com)
6. T.J. Zeuch (RHP) In 2016: Rookie League GCL, Single-A Vancouver & Single-A Lansing
Leeftijd: 21
T.J. Zeuch is afgelopen seizoen in de eerste ronde gedraft en wel één plek voordat SportAmerika hem inschatte. Over Zeuch schreven we pre-draft het volgende:
De Pitt Panther gooit een fastball, slider, curveball en een changeup. Zeuch zou ook zomaar een aantal plekken hoger gekozen kunnen worden, want de voormalig ACC Pitcher of the Week straalt nu al ‘Major Leaguer’ uit, zowel in gedrag als in talent.
Daarmee is eigenlijk het meeste al gezegd. Zeuch doorliep sinds zijn draft maar liefst drie niveaus, maar gooide de meeste innings in Vancouver (23). In totaal pitchte de geboren Ohiaan 34 Minor League innings: 38 strikeouts, 7 walks, 2 homeruns tegen, 4.50 ERA, 1.12 WHIP. Zijn sterke fastball brengt hem komend seizoen weer een niveau hoger: Single-A (Adv.) Dunedin.
7. Rowdy Tellez (1B) In 2016: Double-A New Hampshire
Leeftijd: 21
Tellez is een voormalig 30e ronde selectie (2013), die zich sindsdien stelselmatig heeft verbeterd. Zowel op het veld als daarbuiten heeft de 21-jarige Californiaan aangetoond een modelprof te zijn. Zijn overgewicht heeft hij binnen de kortste keren onder controle gekregen en zijn toegewijde fitnesshouding doet scouts geloven dat hij zijn gewicht op peil kan houden. Daarnaast groeide Tellez in 2015 uit tot één van de beste slagmensen in de Blue Jays Minors, wat hij in 2016 doorzette.
In Double-A sloeg Tellez dit jaar .297/.387/.530 met een .917 OPS. Verdeel deze stats in andere categorieën en je komt op 29 doubles, 2 triples, 23 homeruns en 81 RBI’s in 438 slagbeurten. Met zijn hoge knuppelsnelheid en plus power weet Tellez het hele veld te benutten, wat hem grote mogelijkheden biedt als het op het handhaven van zijn gemiddeldes aankomt. Hij start 2017 in Triple-A Buffalo, maar de Big Leagues zijn binnen handbereik.
8. Jon Harris (RHP) In 2016: Single-A Lansing & Single-A (Adv.) Dunedin
Leeftijd: 23
Harris is een werper die sinds zijn college-dagen eigenlijk niet meer voldaan heeft aan de verwachtingen. In 2015 ging men er vanuit dat hij hoog in de eerste ronde van het draftbord zou gaan, maar het waren uiteindelijk de Blue Jays die op de 29e plek toesloegen. Harris’ debuut was dramatisch (6.75 ERA), maar dankzij een paar wijzigingen aan zijn werpbeweging wist hij in 2016 toch Dunedin te bereiken.
De voormalig Mississippi State-werper bezit vier net-beter-dan-gemiddelde pitches (fastball, curveball, change-up, cutter/slider) die hij voor strikes kan gooien, maar een echte out pitch ontbreekt. De strikeouts blijven dan ook een beetje achter. In 2017 wacht Double-A New Hampshire.
9. Bo Bichette (SS) In 2016: Rookie League GCL
Leeftijd: 18
Naast Vladimir Guerrero Jr. is Bo Bichette de tweede ‘zoon van’ een voormalig Major Leaguer in deze Top 10. Vader Dante Bichette speelde 13 jaar in de Majors, haalde vier keer een All-Star Game en won de Silver Slugger Award in 1995. Voor Bo is dit nog allemaal toekomstmuziek; de tiener begint pas net aan zijn carrière in de Minors. Na in 2016 in de tweede ronde te zijn gedraft, mocht Bo 82 slagbeurten meedraaien in de Gulf Coast Rookie League.
Met een slaggemiddelde van .427 en een OBP van .451 liet hij al zijn qua contact goed mee te kunnen. Het is echter de 1.182 OPS die er uitspringt. Met 9 doubles, 2 triples en 4 homeruns in dusdanig weinig slagbeurten bezit je aardig wat power. Bichette zal met Guerrero Jr. de linkerkant van het infield in Single-A Lansing bemannen in 2017.
Bo Bichette (Bryan Green (Flickr))
10. Angel Perdomo (LHP) In 2016: Single-A Lansing
Leeftijd: 22
Duurt even, heb je ook wat. Zo zou Perdomo’s profcarrière tot nu toe het best omschreven kunnen worden. Na vier jaar doelloos in Rookie Ball rondgelopen te hebben, kwam in 2015 langzaam iets van het talent dat de Blue Jays in 2011 al dachten te hebben gezien bovendrijven. In 2016 bleek de doorbraak inderdaad serieus, want de lefty voerde de Midwest League aan in meerdere pitchingcategorieën en pitchte in de Futures Game. Aan het einde van het seizoen stond de teller op 127 innings en 156 strikeouts.
Perdomo’s fastball zit nu rond de 94 mph, maar scouts geloven dat hij nog wat kracht bij kan tanken en harder kan gooien. Ook moet er constant gewerkt worden aan de controle van de Dominicaan, maar dat zal de Jays er niet van weerhouden om hem de tijd te geven. Redt hij het niet als starter, kan hij altijd nog vanuit de bullpen een carrière maken. De Florida State League is zijn volgende stap.
Conclusie
Diepte of talent? De vraag die in de inleiding gesteld werd komt eigenlijk op één antwoord uit: weinig eye-popping talent in Toronto, maar ruim voldoende solide honkballers om er vanuit te kunnen gaan dat de meerderheid een aardige honkballer wordt. De top is wat zwaarder dan de onderste helft van de top 10 en er blijven wat gokjes en vraagtekens over voor de heren in het tweede stuk van de lijst, maar als alles goed valt, hoeven de Jays zich weinig zorgen te maken. Het is voor Toronto te hopen dat nieuwe GM Ross Atkins iets minder makkelijk afstand doet van top prospects als zijn voorganger dat deed.
Remember the names
Justin Maese (RHP), Reed McGuire (C), J.B. Woodman (OF), Max Pentecost (C), Harold Ramirez (OF)
Met dank aan Freek Bouw (@PhrakePhoto) voor de foto’s uit de Fall League Design prospectgraphic: Jasper Roos
Isaiah Thomas dropt 29 en 15
Op vrijdag scoorde Isaiah Thomas nog 52 punten zonder ook maar één assist te registreren. Gisteravond vond de Little Big Man van Boston het nodig om de rijkdom te delen met als resultaat een career-high 15 helpers. De kleine guard deed tevens 29 punten in het mandje en hielp zijn Celtics naar een 115-104 overwinning op de Utah Jazz. Thomas was 10-voor-18 en liet maar 1 turnover afdwingen in 35 speelminuten.
Thomas, forward Jae Crowder & Co. begroeven de Jazz met driepunters: het team schoot 17 keer raak op 31 pogingen. Crowder trof vijf keer raak van beyond te arc op weg naar 21 punten. Zijn matchup? Gordon Hayward, die wel 23 punten scoorde, maar minus-20 was overall. Dallas loopt weg in Q4
Forward Harrison Barnes leek de weg naar de basket wel zoek laat in de wedstrijd tegen Washington, maar het was wel een driepunter van zijn hand met 24 seconden te gaan, die de wedstrijd bezegelde voor Dallas op dinsdagavond. Barnes had 26 punten en was de drijvende kracht achter een 113-105 W van de Mavs op de Wizards. The Mavericks (11-24) stonden 88-87 achter bij de aanvang van Q4, maar een 20-9 run keerde de wedstrijd. Point guard Deron Williams deed 21 punten in het mandje, hoewel ook de bench van Dallas een sterke wedstrijd afleverde. Reserves Devin Harris en Seth Curry raakten elk 4 driepunters en scoorden respectievelijk 17 en 16 punten. Dirk Nowitzki had 11 punten en 9 rebounds voor de Mavericks. Het werd voor Dallas de vijfde win op negen wedstrijden.
Washington kreeg 27 punten en een game-high 8 assists van Eastern Conference Player of the Month John Wall en 25-6 van Bradley Beal, maar het mocht niet baten. Triple-double voor Randle
Forward Julius Randle pakte op dinsdagavond uit met zijn tweede triple-double van het seizoen (en derde van zijn carrière) in een 116-102 W op de Grizzlies. De big man was 9-voor-15 en eindigde met 19 punten, 14 rebounds en 11 assists in slechts de derde overwinning in 18 wedstrijden voor Los Angeles.
Nick Young voerde de Lakers aan met 20 punten. D’Angelo Russell deed 18 in het mandje. Alle field goals van beide heren waren driepunters. Los Angeles scoorde een career-high 17 driepunters (op 33 pogingen). Uitslagen
Minnesota Timberwolves (11-24) v. Philadelphia 76ers (9-24) 91-93
Utah Jazz (22-14) v. Boston Celtics (21-14) 104-115
Indiana Pacers (18-18) v. Detroit Pistons (16-21) 121-116
Washington Wizards (16-18) v. Dallas Mavericks (11-24) 105-113
Toronto Raptors (23-11) v. San Antonio Spurs (28-7) 82-110
Sacramento Kings (15-19) v. Denver Nuggets (14-21) 120-113
Miami Heat (10-26) v. Phoenix Suns (11-25) 90-99
Memphis Grizzlies (22-15) v. Los Angeles Lakers (13-25) 102-116
De finale van de college football play-offs kent dezelfde deelnemers als vorig jaar. Alabama(1) en Clemson(3) strijden op 9 januari in Tampa om de titel. Zelfs als de wedstrijd maar half zo spannend is als vorig jaar kunnen we ons opmaken voor een thriller. Halve finales
De manier waarop Alabama en Clemson in de finale zijn gekomen is alles behalve boeiend. In de Fiesta Bowl had Clemson geen kind aan Ohio State(2): 31-0. Alabama versloeg Washington(4) in de Peach Bowl. Zoals het hele jaar domineerde Alabama en won het met 24-7. Matchup
Hoewel Clemson het hele seizoen wisselvallig is geweest lijken zij het enige team dat Alabama in potentie pijn kan doen. De defensive line van Clemson is mogelijk in staat om de offensive line van Alabama te domineren. Daarnaast beschikken de Tigers over een dual-threat quarterback met wapens tot zijn beschikking zoals Alabama dat dit jaar nog niet heeft gezien. Favoriet
Toch is Alabama de absolute favoriet. Los van de eerste helft tegen Ole Miss, aan het begin van het reguliere seizoen, hebben de Crimson Tide nooit problemen gekend. De defense van Alabama is wellicht de beste ooit in college football. In de Peach Bowl tegen Washington liep runningback Bo Scarbrough bovendien 180 yards bijelkaar. Strijdbaar
De coach van Clemson, Dabo Swinney, is in ieder geval strijdbaar: “It’s gonna be a heck of a ballgame down in Tampa,” zo zegt hij. “Let’s get it on.” Voorspelling
Een upset: de defensive line van Clemson houdt de runninggame van Alabama redelijk onder controle. Quarterback Jalen Hurts kan de wedstrijd niet winnen vanuit de pocket. Clemson wint met 28-24.
De kickoff zal plaatsvinden in de nacht van 9 op 10 januari, om 2 uur Nederlandse tijd. ESPN zal de uitzending verzorgen met commentaar van Chris Fowler en Kirk Herbstreit.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
