Tijd voor al weer de op één na laatste vragenlijst van dit seizoen. Succes!
De deadline ligt deze week op zondag 22 januari 20:00.
Rulebook
FOOTBALL POOL RULE BOOK
SportAmerika Football Pool 2016/2017 Conference Round
Uitslag SportAmerika Football Pool Divisional Round
De winnaars in de Football Pool van deze week zijn Daan van der Pas en Remco van Oyen met beide 1320 punten. Alleen de milestone vraag wisten de heren niet goed te voorspellen.
Veel verschuivingen deze week in de tussenstand. Niemand in de Top 10 wist zijn eigen plek te behouden. We hebben dan ook een nieuwe leider in het klassement en dat is Erwin van den Heuvel met 10170 punten.
Daarnaast deze week ook een nieuw klassement in de uitslag. In het Mr. Clutch klassement wordt bijgehouden wie de hoogste score heeft tijdens de play-offs. Op dit moment is Jacko Rink de koploper in dit klassement met 2660 punten.
Ondertussen staat de nieuwe vragenlijst voor de Conference Round ook alweer online, vergeet hem niet in te vullen:
SportAmerika Football Pool Conference Round
De uitslag van de divisional round:
De tussenstand na de divisional round:
Tussenstand in Mr. Clutch klassement:
UFC Fight Night Phoenix: B.J Penn afgetuigd door Rodriguez
Zondagnacht stond er weer een Fight Night op het programma. De UFC was dit keer neergestreken in de stad Phoenix, in de staat Arizona. Een legende zou zijn langverwachte rentree maken. B.J Penn kwam na een afwezigheid van drie jaar weer terug in de octagon. Onze excuses voor de vertraging, dit had mede te maken door de programmering van Fox Sports.
Yair Rodriguez verslaat B.J Penn
– TKO (tweede ronde)
Een legende keert terug. B.J Penn stapte na drie jaar afwezigheid terug in de octagon, maar kreeg te maken met een levensgevaarlijke tegenstander. Yair ‘El Pantera‘ Rodriguez is de grootste prospect in de featherweight divisie, met zeer creatieve en onberekenbare trappen. De UFC heeft eigenlijk de legende een te moeilijk gevecht aangeboden voor zijn rentree. En dat blijkt al heel snel. Rodriguez heeft veel weg van een videospel vechter, met alle cheatcodes intact. Penn probeert het vroeg in de eerste ronde met een takedown, maar ‘El Pantera‘ kan Penn van zich afschudden. Het verschil in snelheid is enorm. Rodriguez raakt al snel met een paar trappen het gelaat van Penn. Het gehele arsenaal aan trappen komt boven water en het is eigenlijk afwachten totdat de wil van ‘The Prodigy‘ wordt gebroken. Penn heeft een kin van graniet, maar moet in de tweede ronde toch zijn meerdere erkennen in opnieuw een harde trap en stoot van de Mexicaan. Op de grond is hij kansloos tegen de meedogenloze ground and pound van Rodriguez. Zijn terugkeer wordt bruut aan diggelen geslagen door ‘El Pantera‘.
Joe Lauzon verslaat Marcin Held
– Jurybeslissing (verdeeld)
Op de co-main event stonden de lightweights Joe Lauzon en Marcin Held tegenover elkaar. Beide heren hebben onlangs tegen Diego Sanchez gevochten, met wisselend resultaat. Lauzon werd de eerste man die Sanchez TKO sloeg op UFC 200, en Held verloor op UFC Fight Night Mexico van ‘The Nightmare‘. De heren gaan beide snel van start. Held wil het gevecht graag naar de grond brengen om zo gebruik te maken van zijn uitstekende jiu jitsu, Lauzon is echter zeer ervaren. Bij een takedown poging van Held laat hij de Pool kennismaken met zijn harde ellebogen.
In de tweede ronde brengt Held het gevecht snel naar de grond en pakt snel de rug van Lauzon. Een zeer gevaarlijke positie voor Lauzon. Held kan zijn tegenstander nog niet verschalken, maar het game plan is duidelijk: snel het gevecht naar de grond brengen. Bijna krijgt de Pool een koekje van eigen deeg, want Lauzon is zelf ook niet slecht op de grond.
Lauzon probeert in de derde ronde druk te zetten, maar is beducht en wat aarzelend door het gevaar van de takedowns van Held. De Pool oogt ontspannen en staat zelfs toe dat Lauzon na een takedown weer opstaat. Even later is Held opnieuw effectief met een takedown, opnieuw heeft hij zijn uitstekende timing en gevoel optimaal gebruikt. Held is na het gevecht overtuigd dat de overwinning in de tas zit. De jury heeft echter andere plannen, tot ongeloof van beide vechters. Lauzon is het niet eens met zijn eigen overwinning en geeft bij het interview aan dat hij fair and square heeft verloren. Zijn eerlijkheid valt zeer te prijzen, maar doet niets aan de uitslag. Lauzon wint, en staat dit keer eens aan de goede kant van een controversiële jurybeslissing, nadat hij tegen Jim Miller onterecht door de jury als verliezer werd aangewezen.
Ben Saunders verslaat Court McGee
– Jurybesluit (unaniem)
In de welterweight divisie stond de partij tussen ‘Killer Bee‘ Saunders en de winnaar van The Ultimate Fighter seizoen 11 McGee op het programma. De heren gaan voortvarend van start en bestoken elkaar ongeremd met felle combinaties. Effectief is het echter allemaal nog niet. McGee heeft echter al snel een wond aan zijn linkeroog opgelopen. Saunders maakt goed gebruik van zijn sterke trappen. In de tweede ronde is Saunders uit hetzelfde vaatje aan het tappen. McGee is de actievere vechter, echter is Saunders wat preciezer en effectiever. In de derde ronde gooit McGee er nog een schepje bovenop. Aan het einde van de ronde scoort McGee met een takedown en kan het gevecht op de grond controleren. Echter heeft Saunders in de ogen van de jury meer gedaan om de partij winnend af te sluiten.
Sergio Pettis verslaat John Moraga
– Jurybesluit (unaniem)
Het jongere broertje van Anthony Pettis kreeg een grote test voor zijn kiezen. John Moraga staat in de top 10 van de flyweight divisie, maar verloor zijn laatste twee partijen. Voor beide vechters staat er veel op het spel. Local boy Moraga is er veel aan gelegen om zijn mindere periode te doorbreken. Pettis drukt Moraga snel naar achter met zijn jabs. Al snel ontstaat er een zwelling onder het linkeroog van Moraga. Pas aan het einde van de ronde kan Moraga even wat terugdoen, maar Pettis hersteld snel met een aantal felle combinaties. Moraga moet even het canvas opzoeken na een harde rechter van Pettis.
Pettis gaat in de tweede ronde sterk verder. Moraga wil het gevecht graag naar de grond brengen, maar de takedown defense van Pettis blijkt uitstekend. in de laatste ronde heeft Moraga eindelijk zijn felbegeerde takedown te pakken. Pettis kan echter de aanval op de grond afslaan. Aan het einde van de ronde scoort Pettis zelf met een takedown en geeft zo zijn sterke optreden nog wat meer glans. Pettis trekt met een unaniem jurybesluit de partij mee naar huis.
.@SergioPettis having his way with Moraga! #UFCPhoenix pic.twitter.com/OPsMyqk8mb
— UFC (@ufc) 16 januari 2017
********************
Uitslagen FS1 Prelims
Augusto Mendes verslaat Frankie Saenz
– Jurybesluit (verdeeld)
Oleksiy Oliynk verslaat Viktor Pesta
– Submission (Ezekiel choke, eerste ronde) * eerste Ezekiel choke in de UFC ooit!
Tony Martin verslaat Alex White
– Jurybesluit (unaniem)
Walt Harris verslaat Chase Sherman
– Knockout (tweede ronde)
********************
Uitslagen Fight Pass Prelims
Nina Ansaroff verslaat Jocelyn Jones-Lybarger
– Submission (derde ronde, rear naked choke)
Drakkar Klose verslaat Devin Powell
– Jurybesluit (unaniem)
Joachim Christensen verslaat Bojan Mihaljovic
– TKO (derde ronde)
Cyril Asker verslaat Dmitri Smoliakov
– TKO (eerste ronde)
Prospect Watch: New York Yankees
Deze winter neemt SportAmerika.nl per divisie een kijkje in de Minor Leagues: de Prospect Watch. Voor alle 30 Major League-teams maken we de Prospect Top 10 voor het komend jaar op. Als laatste AL East-team: de Bronx Bombers.
AFLEVERING 20: NEW YORK YANKEES
Dynasty
De New York Yankees: misschien wel de bekendste sportclub van Amerika. Ook wereldwijd is het beroemde ‘NY-logo’ niet uit het straatbeeld weg te denken. Weinig teams kunnen terugvallen op een succesvollere geschiedenis dan de club uit de Bronx. De legendarische organisatie heeft 18 divisietitels, 40 American League-titels en maar liefst 27 World Series-trofeeën in de prijzenkast staan. De club is dan ook met recht één van de meeste succesvolste sportorganisaties ter wereld.
Maar liefst 44 Yankee-spelers en 11 managers zijn opgenomen in de National Baseball Hall of Fame. De club kent een legendarische geschiedenis. Van The Great Bambino Babe Ruth tot de Murderer’s Row, van Lou Gehrig tot Joe DiMaggio, van Mickey Mantle en Roger Maris tot Mr. October Reggie Jackson: de Yankees hebben tussen 1920 en 1981 de Amerikaanse honkbalgeschiedenis vorm gegeven.
Val en wederopbouw
Na enkele succesvolle decennia, komt de klad er in de jaren ’80 een beetje in voor de New Yorkers. Ook begin jaren ’90 levert weinig prijzen op. In 1996 breekt echter een ongeëvenaard tijdperk aan voor de Bronx Bombers. Onder leiding van rookie korte stop Derek Jeter en tweedejaars big leaguers Mariano Rivera en Andy Pettitte, winnen de Yankees voor het eerst in 15 jaar weer de AL East en voor het eerst in 18 jaar weer de World Series.
Met de World Series-winst in 1996 begint een legendarische reeks. Onder manager Joe Torre winnen de Yankees vier titels (1996, 1998, 1999, 2000). Aangevoerd door Jeter, Rivera en Pettitte, maar zeker ook spelers als Jorge Posada, Tino Martinez, Tim Raines, Bernie Williams, Joe Girardi, Paul O’Neill, David Cone, Scott Brosius, Darryl Strawberry, Roger Clemens, David Wells en Alfonso Soriano zijn de Yanks in de late 90’s en vroege 2000’s oppermachtig.
Tussen 1996 en 2016 mist de club alleen in 2008, 2015 en 2016 de play-offs. Intussen verdwijnt geld als water naar de meest absurde Free Agent-contracten. De grootste namen mogen de Yankee-pinstripes aantrekken. Alex Rodriguez, Randy Johnson, CC Sabathia: het is zo gek niet te verzinnen. De Yankees halen de duvel en zijn ouwe moer naar New York.
Prospects worden aan de lopende verkocht, dus de pijplijn droogt een beetje op. De laatste jaren zorgt het bij elkaar kopen van een Major League-team ook niet meer voor de successen van weleer. Na twee jaar op rij niet mee te kunnen doen voor de prijzen, moet het roer om.
Minor League-rebuild
Met de Yankees behoorlijk uit de play-off-race, besluit General Manager Brian Cashman halverwege 2016 de stekker uit het seizoen te trekken en een paar sterren in de uitverkoop te doen. De meeste interesse is er voor de twee lefties in de bullpen, Andrew Miller en Aroldis Chapman. De twee behoren tot de beste reliefpitchers in de Major League. Er wordt dan ook aardig op het dynamische duo geboden.
Uiteindelijk zijn het latere World Series-finalisten Cleveland Indians en Chicago Cubs die aan het langste eind trekken. Miller vertrekt naar Ohio, Chapman is de nieuwe closer voor de Cubbies.
Herbevoorraden
De Yankees komen ook niet slecht uit de trade. Van de Indians ontvangen de Bronx Bombers lefty pitcher Justus Sheffield, outfielder Clint Frazier en werpers J.P. Feyereisen en Ben Heller. Met name Sheffield en Frazier zijn behoorlijk wat waard; de twee behoorden al geruime tijd tot de top van het Indians farmsysteem.
Voor Frazier heeft zijn switch naar New York overigens verregaande gevolgen. De outfielder, die bekend staat om zijn grote rode haardos, komt terecht in de organisatie die in het verleden strakke richtlijnen hanteerde wat betreft kapsels en baarden. Frazier laat er echter geen gras over groeien en haakt meteen in.
https://twitter.com/clintfrazier/status/760203494833938432
Chapman voor Torres
De Cubs weten intussen superster Aroldis Chapman bij de Yankees vandaan te halen. De club uit Chicago zit ook lange tijd achter Miller aan, maar de Yankees eisen voor hem Kyle Schwarber retour. De Cubs, ook niet op hun achterhoofd gevallen, kiezen eieren voor hun geld en verplaatsen hun vizier naar Chapman.
De Cubaanse closer met de 100+ mph fastball wordt uiteindelijk naar Wrigley Field gehaald in ruil voor vier spelers. Gleyber Torres, één van de top prospects bij de Cubs, is de grote prijs voor de Yankees. Voormalig Yankee Adam Warren en Minor League-outfielders Billy McKinney en Rashad Crawford maken het pakket compleet.
Win-win-win
De rest van het verhaal is geschiedenis. De Cubs en Indians halen de World Series, mede dankzij hun nieuwe aankopen. Chicago wordt uiteindelijk kampioen. De Yankees spelen de rest van het jaar op de automatische piloot uit, zien op de valreep Top 10 prospect Gary Sanchez doorbreken (20 homeruns in de laatste 53 wedstrijden) en doen na het seizoen wat de Yankees vaker doen: ze smijten een bak geld naar Chapman en halen de Cubaanse Free Agent terug naar New York. De Yankees hebben nu de prospects én de sterspeler in hun organisatie.
Een kleine blik verder de lijst af maakt veel duidelijk. De Yankees beschikken inmiddels weer over één van de beste Minor League-systemen in Amerika. Als ze zo doorgaan, is een volgende dynasty niet uit te sluiten.
Prospect Top 3
Nr. 1: Gleyber Torres (SS)
In 2013 gaan de Chicago Cubs helemaal los op de internationale markt. Maar liefst $8.2 miljoen wordt uitgegeven aan jonge spelers uit Venezuela, de Dominicaanse Republiek en de overige talentrijke landen. Gleyber Torres is één van de betere producten van dat jaar en de Cubs geven hem $1.7 miljoen om in Chicago te tekenen.
Al snel blijkt Torres meer dan goed mee te kunnen met de profs. In 2015, wanneer hij zijn eerste volledige jaar meedraait, draagt de dan pas 18-jarige korte stop zijn team, de Myrtle Beach Pelicans, naar een Carolina League-kampioenschap. Hij wordt uitgeroepen tot Midwest League Prospect of the Year.
De trade
Het volgende seizoen begint Torres opnieuw in Myrtle Beach. In 356 slagbeurten slaat hij .275/.359/.433 met 23 doubles, 3 triples, 9 homeruns en 19 steals. In alles lijkt Gleyber de toekomstige double play partner van Addison Russel te gaan worden voor de Cubs, totdat Chicago bij de Yankees aanklopt voor Aroldis Chapman.
Yankees GM Brian Cashman krijgt de keuze tussen twee top prospects in ruil voor Chapman: outfielder Eloy Jimenez of Gleyber Torres. Cashman kiest uiteindelijk voor Torres, die meteen de Yanks’ top prospect wordt.
New York plaatst Torres in Tampa, op hetzelfde niveau als hij voor Chicago speelde. De infielder krijgt nog 122 slagbeurten met de Tampa Yankees, waarin hij 6 doubles, 2 triples, 2 homeruns en 2 steals produceert. Zijn gemiddeldes dalen een beetje (.254/.341/.385), maar Torres maakt grote indruk met zijn volwassen benadering, zeker gezien het feit dat hij vier jaar jonger is dan de gemiddelde speler in de Florida State League.
De Yankees schrijven Torres in voor de Arizona Fall League, waarin het supertalent helemaal los gaat. De dan pas 19-jarige Torres slaat .403, produceert een on-base percentage van .513 en ramt een OPS van 1.158 bij elkaar. Met 4 doubles en 3 homeruns wordt hij, als jongste speler ooit, uitgeroepen tot AFL Most Valuable Player.
Toekomst
Gleyber Torres is een naam om te onthouden. Zijn geweldige optreden in de AFL heeft hem een plek in Double-A Trenton gegarandeerd. In dat loaded team zal Torres extra goed uit de verf komen. Kijk er niet gek van op als hij voor zijn 22e in de Majors te bewonderen is, in een jong, dynamisch, zelfopgeleid Yankees-team.
Nr. 2: Clint Frazier (OF)
Zoals gezegd kwam Clint Frazier mid-2016 over van de Cleveland Indians. Met Frazier haalden de Yankees één van de top outfieldprospects in baseball binnen, want de 22-jarige speler uit Loganville, Georgia staat al enige tijd te boek als supertalent.
Indians
Frazier’s profcarrière begint in 2013, wanneer de Indians hem als vijfde overall selecteren en hem een recordbonus van $3.5 miljoen geven. Frazier, vers uit high school, ontwikkelt zich stormachtig in zijn eerste paar seizoen. Hoogtepunt is 2015, als het roodharige talent de Carolina League aanvoert in hits (143), doubles (36) en total bases (232). Tegelijkertijd slaat Frazier dat jaar 16 homeruns en steelt hij 15 honken, wat hem definitief op de kaart zet.
In 2016 lijkt hij dezelfde weg te bewandelen in Double-A Akron. Na 89 wedstrijden staat de teller al op 13 homeruns, 25 doubles en 13 steals. Elke organisatie in de league is jaloers op de Indians en hun nummer 1-prospect. Frazier zelf lijkt niet onder de indruk van de extra aandacht die alle geruchten omtrent mogelijke aankopen met zich meebrengen. Hij blijft, op en naast het veld, een vermakelijke speler.
https://twitter.com/clintfrazier/status/800877899570102272
Yankees
Dan gebeurt toch waar al een tijdje rekening mee werd gehouden: Frazier wordt verkocht. De Indians doen het verrassend goed in de Majors en gaan vol voor het kampioenschap. Een poging om All-Star-catcher Jonathan Lucroy van de Brewers over te nemen mislukt, maar de club uit Cleveland weet wel relief pitcher extraordinaire Andrew Miller van de Yankees binnen te halen.
De prijs is stevig: vier prospects, waarvan twee uit de Indians Top 10. Clint Frazier is de kers op de spreekwoordelijke taart voor New York, die een top prospect binnenhalen.
Triple-A
In de Yankees-organisatie speelt Frazier in 2016 slechts 25 wedstrijden, waarin hij wat aanpassingsproblemen kent. De New Yorkers plaatsten hem meteen in Triple-A, waar Frazier weliswaar zijn power snel vindt (2 doubles, 3 triples, 3 homeruns in 101 slagbeurten), maar de outfielder ook geplaagd wordt door strikeouts (30%).
Gedurende zijn Minor League-carrière heeft Frazier zich altijd goed ontwikkeld. Het ligt dan ook in de lijn der verwachting dat hij komend seizoen de positieve lijn uit Cleveland weer oppakt. Triple-A Scranton/Wilkes-Barre is zijn bestemming in 2017.
Nr. 3: Blake Rutherford (OF)
Blake Rutherford is de eerste-ronde-selectie van de Yankees in de draft van afgelopen zomer. De club uit New York selecteerde de Californiaan als 18e overall en betaalde hem een clubrecord $3.3 miljoen aan tekenbonus uit.
Voor de draft, eerder dit jaar, schreven we over Rutherford:
De linkshandige powerhitter rent en slaat bovengemiddeld hard. Zijn arm roept wat vraagtekens op, maar zal goed genoeg zijn om een succesvolle Major League-outfielder te worden. Met een hoge swingsnelheid en snelle handen heeft Rutherford scouts enthousiast weten te maken, maar ook zijn werkhouding en ethiek hebben hoge ogen weten te gooien (om over zijn prima honkbalnaam maar te zwijgen).
Inmiddels heeft Rutherford zijn profdebuut gemaakt. De 19-jarige outfielder debuteerde in de Gulf Coast League, waar hij al na 25 slagbeurten weer uitgeplaatst werd. Met de Pulaski Yankees in de Appy League (Appalachian) sloeg hij .382/.440/.618 (1.058 OPS) in 89 slagbeurten. Met 8 doubles, 4 triples en 3 homeruns liet Rutherford zien dat hij terecht bekend staat als iemand die het volledige veld weet te gebruiken wanneer hij slaat.
In 2017 start het jaar voor Rutherford waarschijnlijk in Single-A Charleston. Daar zal hij in links- en midveld blijven spelen, net als in Pulaski. De jonge outfielder barst van het talent en is de moeite waard om te blijven volgen.
Nr. 4 – 10
4. Jorge Mateo (SS)
In 2016: Single-A (Adv.) Tampa
Leeftijd: 21
Even terug in de tijd. Het is 2015. Het seizoen voor Single-A Charleston komt ten einde. De gestolen-honken-teller van Jorge Mateo staat op 80.
That’s right… Tachtig.
De Dominicaanse korte stop beschikt over die zeldzame ‘elitesnelheid’. Scouts schalen hem consequent in het hoogste segment in. Helaas bezit Mateo ook nog iets anders in overvloed, namelijk een attitude. In juni 2016, tijdens een tegenvallend seizoen in Single-A (Adv.) Tampa, kwam het nieuws naar buiten dat de Yankees hun toenmalige nummer 1-prospect hadden geschorst. Later bleek de schorsing te maken te hebben met Mateo’s woede-uitbarsting tegen Yankees-officials over de beslissing hem niet naar Double-A Trenton te promoveren.
Kort lontje en iets te overtuigd van zichzelf, dus. Na een matig seizoen (.256/.308/.381, 16 doubles, 9 triples, 8 homeruns, 36 steals, 103 strikeouts in 464 slagbeurten) en een schorsing lijkt Mateo’s pijl iets omlaag te wijzen. Mede door de komst van Frazier en Torres, plus het draften van Rutherford, valt Mateo dus in één klap buiten de top 3. Het wordt interessant om te zien hoe de nog steeds zeer getalenteerde korte stop hier komend seizoen mee omgaat. De promotie naar Double-A gaat er waarschijnlijk wel komen.
5. Justus Sheffield (LHP)
In 2016: Double-A Trenton
Leeftijd: 20
Linkshandige werper Justus Sheffield is de andere headliner uit de Andrew Miller-trade. De slechts 1.76 meter lange Sheffield leek in 2014 lange tijd voor een collegecarrière bij Vanderbilt te kiezen, maar een eerste-ronde-selectie door de Indians (en de $1.6 miljoen bonus) staat een verhuizing naar Nashville, Tennessee in de weg.
Sheffield roeit in zijn eerste jaar door de Arizona Rookie League heen, maar wordt na het seizoen gearresteerd voor minderjarig drinken en criminal trespass. De lefty recht zijn rug echter en begint zich serieus te ontwikkelen als een prospect.
Met een fastball tussen de 93 en 97 mph, een slider en een change-up beschikt Sheffield over voldoende materiaal om successen te kunnen boeken. Zijn 129 strikeouts in 123 Minor League innings lijken hetzelfde plaatje te schetsen. Hij start 2017 in Double-A Trenton, waar hij verdere progressie hoopt te boeken.
6. James Kaprielian (RHP)
In 2016: Single-A (Adv.) Tampa
Leeftijd: 22
Voormalig UCLA-werper (en Honkbalweekveteraan) James Kaprielian werd in 2015 door de Yankees gedraft (16e overall). Hij maakte goed eerste half jaar als prof door, zo goed zelfs dat Brian Cashman hem een kans toedichtte eind 2016 in New York te pitchen. Een flexor tendon-blessure in zijn elleboog weerhield Kaprielian er echter van om zijn doorbraak door te kunnen zetten. Na drie starts voor Tampa was zijn seizoen voorbij.
In die drie starts liet Kaprielian echter wel zien wat hij kan. Met 22 strikeouts in 18 innings (slechts 3 walks), een fastball tussen de 94 en 97 mph en gevorderde breaking pitches, kan je ver komen. Na zijn herstel pitchte Kaprielian nog in de Instructional League en de Arizona Fall League. Hier toonde hij een compleet arsenaal aan worpen (fastball, change-up, slider, curveball) en lijkt hij op koers voor volgend seizoen.
Er zijn scouts die wat zorgen hebben over Kaprielian’s gooibeweging, die veel vraagt van de arm van de 22-jarige pitcher. Het is dan ook te hopen dat de Yankees enige aanpassingen weten te doen. In 2017 start Kaprielian waarschijnlijk weer in Tampa, maar een vroege overstap naar Double-A Trenton ligt voor de hand.
7. Chance Adams (RHP)
In 2016: Single-A (Adv.) Tampa & Double-A Trenton
Leeftijd: 22
2016 was het jaar waarin Chance Adams doorbrak. De jonge rechtshandige werper startte 24 duels (12 voor Tampa, 12 voor Trenton) en eindigde het seizoen 13-1 met een 2.33 ERA en 144 strikeouts in 127.1 innings. Met slechts 39 vrije lopen en een league best .167 slaggemiddelde tegen, werd in één klap duidelijk dat Adams weet waar hij mee bezig is.
De 22-jarige Arizoniaan gooit vier verschillende pitches. Zijn fastball is zijn beste worp. De pitch komt gemiddeld met zo’n 95-97 mph uit zijn hand, wat het een ideale worp maakt om te combineren met zijn out-pitch: een slider. Ook Adams’ change-up doet leuke dingen, maar zijn curveball blijft nog een beetje achter. Verder ontwikkelt Adams zich uitstekend, maar gezien zijn kleine postuur is het nog even de vraag of hij starter blijft of de bullpen in gaat. In 2017 schuift hij door naar Triple-A Scranton/Wilkes-Barre.
8. Albert Abreu (RHP)
In 2016: Single-A Quad Cities (Astros) & Single-A (Adv.) Lancaster (Astros)
Leeftijd: 21
Ook Albert Abreu is, net als de top van deze lijst, nieuw in de Yankees-organisatie, want de rechtshandige Dominicaan is afkomstig van de Astros. De Yankees verkochten in het off-season zevenvoudig All-Star-catcher Brian McCann aan Houston en ontvingen Abreu en prospect Jorge Guzman in zijn plaats.
Gedurende zijn drie seizoenen in de Astros-organisatie toonde Abreu aan een groot talent te zijn. Als 18-jarige gooide hij slechts 90 mph, maar in minder dan twee seizoenen heeft de righty behoorlijk aan snelheid bijgeboekt. Inmiddels gooit hij een solide 95-97 mph en wijst de speed gun ook wel eens 99 aan. Daar bovenop beschikt de Dominicaan over twee breaking pitches en een change-up, wat hem een starters-arsenaal geeft.
In 2016 gooide Abreu 101.2 innings, waarin hij 115 keer drie slag en 58 keer vier wijd gooide. Komend seizoen opent hij in Tampa, in Single-A (Adv.).
9. Aaron Judge (OF)
In 2016: Triple-A Scranton/Wilkes-Barre
Leeftijd: 24
Aaron Judge is een beest. Twee meter lang, 120 kg aan spieren en een keiharde swing maken van de 24-jarige outfielder een power prospect om je scoutvingers bij af te likken. Tot afgelopen seizoen ramde Judge zich dan ook vrolijk een weg door de Minors, met de kanttekening dat men altijd wat nerveus werd van zijn vele strikeouts. In 2016, in Triple-A, wist de rechtsvelder zijn strikeouts te verminderen (23.9%), terwijl zijn power onaangetast bleef: 18 doubles, 19 homeruns en een slaggemiddelde van .270. Op 13 augustus verdiende Judge een call-up naar New York.
Bij de Yankees werd pijnlijk duidelijk dat big league pitchers toch andere koek zijn dan het volk in Triple-A. De gaten in Judge’s swing worden enorm uitgebuit. Wat een burst onto the scene-moment moest worden…
… werd een keiharde, koude douche. Aan het eind van het seizoen stond het strikeoutpercentage voor Judge op 50% (42 in 84 slagbeurten). Dit is problematisch en als zodanig is de grote outfielder dan ook iets gezakt op de prospectlijstjes. Volgend jaar staat hij er sowieso niet meer op, want de kans is groot dat hij dit seizoen de startende rechtsvelder voor de Yankees is. Als hij de K’s onder controle krijgt, kan Judge wel eens een leuke aanwinst worden voor de homerunliefhebbers.
10. Domingo Acevedo (RHP)
In 2016: Single-A Charleston & Single-A (Adv.) Tampa
Leeftijd: 22
Domingo Acevedo kostte de Yankees in 2012 het ongelooflijke bedrag van $7.500. Voor dit schijntje ontving New York een toen 18-jarige powerpitcher uit de Dominicaanse Republiek, die inmiddels over een fastball beschikt die afgelopen zomer op 103 mph werd geklokt. Normaal gesproken bivakkeert de rechtshandige werper tussen de 96 en de 100 mph, wat Acevedo één van de hardst gooiende werpers in de Minor Leagues maakt.
Nu heeft de 22-jarige Dominicaan naast zijn fastball ook nog een adembenemende change-up, waarmee hij met regelmaat slagmensen voor paal zet. Zijn slider (die hij zelf overigens meer een curve vindt) heeft nog wat verfijning nodig. Krijgt hij die pitch niet consequent onder controle, lijkt een bullpenrol meer voor de hand te liggen.
Tot nu toe heeft Acevedo altijd als startende werper te boek gestaan. In 2016 startte hij 16 duels: 8 voor Single-A Charleston en 8 voor Single-A (Adv.) Tampa. In 93 innings noteerde hij 102 strikeouts, 22 walks en een ERA van 2.61. Komend seizoen opent hij in Single-A Tampa, maar Double-A Trenton is een logische volgende stap.
Conclusie
De Yankees Minor Leagues zijn tot de nok toe gevuld met talent. Net als de Atlanta Braves beschikt New York over een ongelooflijke diepte. Spelers die met gemak in de Top 10 hadden kunnen staan (Dustin Fowler, Miguel Andujar, Dillon Tate) vallen buiten de boot, terwijl ze voor vele andere teams waarschijnlijk wel de Top 10 (ruimschoots) hadden gehaald.
Als de Yankees de komende maanden/jaren verstandig investeren, kan de ploeg uit de Bronx een schitterende periode tegemoet gaan, zowel sportief als financieel. De club kan veilig hun grote contracten laten verlopen of verkopen, terwijl de Minors boordevol zitten met spelers die voor een fractie van de kosten in kunnen stappen. Het sparen voor Bryce Harper kan in New York beginnen.
Remember the names
Dustin Fowler (OF), Miguel Andujar (3B), Dillon Tate (RHP), Tyler Austin (OF), Ian Clarkin (LHP).
Met dank aan Freek Bouw (@PhrakePhoto) voor de foto’s uit de Fall League
Design prospectgraphic: Jasper Roos
Eerdere delen in deze serie
NL WEST
Arizona Diamondbacks
Colorado Rockies
Los Angeles Dodgers
San Francisco Giants
San Diego Padres
AL WEST
Los Angeles Angels of Anaheim
Houston Astros
Oakland Athletics
Seattle Mariners
Texas Rangers
NL EAST
New York Mets
Miami Marlins
Washington Nationals
Atlanta Braves
Philadelphia Phillies
AL EAST
Tampa Bay Rays
Toronto Blue Jays
Baltimore Orioles
Boston Red Sox
SportAmerika Podcast: NFL Divisional Round playoffs
In de eerste ‘Sport Amerika Podcast’ bespreken Neal Petersen en Justin Kevenaar de vier wedstrijden van Divisional Round playoffs.
Zo wordt onder meer de krankzinnige game tussen de Dallas Cowboys en de Green Bay Packers besproken, is er een discussie of ‘Matty Ice’ Ryan het in zich heeft om zijn Atlanta Falcons naar de Super Bowl te leidden en of de zwakke New England Patriots (die wel gewoon te sterk bleken voor de Houston Texans) de boel op tijd op orde krijgen voor volgende week tegen de Pittsburgh Steelers.
Veel luisterplezier!
Packers verslaan Cowboys na thriller, Steelers sterker dan Chiefs
Het duurde even voor de NFL play-offs echt op gang kwamen, maar gisteravond was het zover. Een spektakelstuk tussen de Packers en de Cowboys werd gevolgd door een masterclass verdedigen van de Steelers en de Chiefs. Green Bay zorgde door een verrassing (of niet?) door de NFC-favoriet Dallas te verslaan na een onvervalste thriller:31-34. De Kansas City Chiefs waren niet opgewassen tegen de Steelers-defensie, Bell, Brown en het rechterbeen van Chris Boswell: 16-18.
Packers flikken het weer
Tijdens het seizoen werd er meerdere malen geen cent meer gegeven voor de kansen van Green Bay en werden er zelfs vraagtekens geplaatst bij de vorm van Aaron Rodgers en de houdbaarheidsdatum van Mike McCarthy. Tijdens de, wat nu toe kan worden beschouwd als, de wedstrijd van het jaar in de NFL bleek echter dat je de Packers nooit moet afschrijven. Na de winnende field goal van Mason Crosby konden de twee Green Bay-iconen elkaar weer in de armen vallen.
In de 31-34 overwinning hadden zowel de quarterback als de head coach een groot aandeel. Rodgers speelde een geweldige partij en McCarthy had de oplossing gevonden voor het ontbreken van Jordy Nelson. De afwezigheid van de belangrijkste wide receiver was nauwelijks van invloed op de aanvalskracht van Green Bay. Voor de zesde week op rij wisten Rodgers en zijn offense 30 punten of meer op het scorebord te zetten.
Rodgers kwam zelf tot 356 yards, 2 touchdowns en 1 interceptie waarbij het belangrijkste deel van de productie werd mogelijk gemaakt door Jared Cook. De tight end loste zijn belofte eindelijk in en was zowel de constante (104 yards, 1 TD) als de beslissende factor. Deze fantastische toe-drag catch met zes seconden op de klok was doorslaggevend in aanloop naar beslissende field goal van Mason Crosby.
Unreal throw.
Unreal catch.@AaronRodgers12 & @JaredCook89 set up the game-winning FG!#GBvsDAL #GoPackGo https://t.co/dazHoV4VnL— Green Bay Packers (@packers) 16 januari 2017
Niet alleen Rodgers en Cook bleken over ijswater in hun aderen te beschikken in de cruciale fase van de wedstrijd. Ook kicker Crosby bleef foutloos met twee field goals van meer dan 50 yards. De eerste om de voorsprong te herstellen na een comeback van Dallas (31-28) en de beslissende nadat ook Dan Bailey foutloos was gebleven van 52 yards.
To recap, we just witnessed a playoff game with, among other things, an 18-point comeback and THREE 50-yard FGs in the last 2 minutes.
— Rich Eisen (@richeisen) 16 januari 2017
Cowboys te laat op gang
Dat er een comeback van 18 punten nodig was om de wedstrijd spannend te maken lag aan de beroerde start van de Cowboys. Vooral de defensie leek nog in de bye-modus te zitten waardoor touchdowns van Richard Rodgers en Ty Montgomery Dallas al binnen twee kwarten op een bijna onmogelijke achterstand (21-3) had gezet.
Pas toen alle remmen los gingen bij Ezekiel Elliott en Dez Bryant kwam de wedstrijd los en werd het een echte thriller. Rookie Elliott noteerde ‘gewoon’ weer 125 yards. Bryant zelfs 132, hij leek zijn ‘catch/no catch’-episode van de 2014-editie van dit duel te willen uitwissen met een geweldig optreden. Ook Dak Prescott toonde geen spoortje van zenuwen en bezorgde twee van zijn drie touchdown passes bij Dez. Prescott voegde er zelf nog twee punten aan toe voor een onwaarschijnlijke comeback.
.@dallascowboys fight back and TIE THINGS UP!
Dak and Dez doing work. #FinishThisFight #NFLPlayoffs https://t.co/MwlL1OADNy
— NFL Network (@nflnetwork) 16 januari 2017
Na de gelijkmaker werd Green Bay op een field goal gehouden en leek het momentum zijn verschoven richting de nummer 1 van de NFC dit jaar. Een laatste drive van Prescott eindigde, mede door een dubieuze spike met 49 seconden op de klok, echter slechts in de gelijkmakende field goal. De keuze van Dallas om met 40 yards te gaan en een time-out over voor een spike te gaan pakte volledig verkeerd uit. Het bood Green Bay juist de tijd om de magie van Rodgers, Cook en Crosby nog één keer te laten zien. De comeback voor eigen publiek werd daardoor niet voltooid: 31-34.
Boswell breekt record
De 3 B’s van de Pittsburgh Steelers kregen in Kansas City hulp van een vierde sleutelspeler om de Chiefs te verslaan: Chris Boswell. De kicker werd door ‘Big Ben’, Antonio Brown (108 yards), Le’Veon Bell (170 yards) zes keer in stelling gebracht en faalde niet één keer. Een NFL-record in de play-offs.
Kicking their way to the AFC Championship! #Steelers Chris Boswell sets an NFL postseason record with 6 field goals! pic.twitter.com/IoaRVuJpOM
— FOX Sports: NFL (@NFLonFOX) 16 januari 2017
Het bleek cruciaal dat Boswell foutloos bleef omdat de Steelers de endzone niet wisten te bereiken. De Kansas City Chiefs gaven zoals eigenlijk het hele seizoen heel veel yards op (dit keer 389), maar in de redzone bleek de defensie weer ijzersterk.
Antonio Brown doesn't always drop TDs, but when he does it's because Marcus Peters is ripping them out. https://t.co/dbEYgggmxA pic.twitter.com/uMTvQaVpMi
— SB Nation GIF (@SBNationGIF) 16 januari 2017
Niet alleen werd een touchdown voorkomen, ook pikte Eric Berry weer een interceptie mee in de eigen endzone. Toch bleek 18 punten tegen te veel voor de Chiefs om de divisiefinale te bereiken.
Defensie Steelers ontmantelt belangrijkste wapens KC
In die AFC-finale mag Pittsburgh wel aantreden. En dat was niet alleen te danken aan de playmakers in de offense. Juist de defensie heeft grote stappen gezet in het tweede deel van het seizoen. Mike Tomlin en zijn staf bleken het antwoord te hebben gevonden om de belangrijkste wapens van KC uit te schakelen. Rookie-sensatie Tyreek Hill kwam slechts tot 45 yards totaal, Travis Kelce deed het iets beter maar blonk ook niet uit met 77 yards als leading receiver. De tight end had continu te maken met de fysieke verdedigers van Pittsburgh en uitte zijn frustatie op de verkeerde manier.
Travis Kelce's new reality TV show: how to blow a playoff game. https://t.co/U4WPw1g0mK pic.twitter.com/l1eBcBxhDR
— SB Nation GIF (@SBNationGIF) 16 januari 2017
Het kostte de Chiefs 15 yards in een drive waarbij ze genoegen moesten nemen met een field goal. Pijnlijk in een wedstrijd die uiteindelijk werd beslist op twee punten. Dat de twee punten verschil op het scorebord bleven staan was mede te danken aan de 38-jarige! James Harrison. De veteraan was sowieso de beste speler in de Steelers-D en werd bij de two-point conversion, volgens de officials, onreglementair gestopt door Eric Fischer in een poging een pass van Alex Smith te voorkomen.
End Around: Travis Kelce rips holding call, says ref shouldn't be able to work at Foot Locker https://t.co/9jvZFA1k46 pic.twitter.com/LKSZtFoeIP
— Around The NFL (@AroundTheNFL) 16 januari 2017
Dat voorkwam Fischer, maar wel ten koste van een penalty van 10 yards. De tweede poging mislukte waardoor de 18-16 op het bord bleef staan en de Steelers mede dankzij een belangrijke first down-catch van Antonio Brown de tijd konden uitspelen.
Op naar de divisiefinales!
De zegereeks van de Packers (8 op rij) en de Steelers (9 op rij) moeten nog met één wedstrijd worden uitgebreid om de Super Bowl te halen. In de divisiefinale wacht voor Green Bay een ontmoeting met de Falcons in Atlanta (Zondag 21.05 NL tijd). Pittsburgh reist af naar Foxborough voor een clash met de New England Patriots (Zondagnacht 00.40).
And then there were 4… #NFLPlayoffs pic.twitter.com/4XunoAD3n6
— NFL (@NFL) 16 januari 2017
Foto’s: Twitter
MLB Hall of Fame 2017: een zonnestraal door de donkere dopingwolk?
Als er één zaak is waar het honkbal van de eenentwintigste eeuw maar mee blijft worstelen, dan is het wel het dopingbeleid. Het wierp zijn schaduw over grote prestaties en over grote namen. Het wiste bijna een heel decennium uit de geschiedenisboeken. En zelf nu is het, met het oog op de stemming voor de Hall of Fame 2017, nog altijd ongemakkelijk om de zaak een plek te geven. Al lijkt 2017 het jaar van de ommezwaai te worden.
Het jaar 2017 is geen gemakkelijke voor de stemgerechtigde sportschrijvers van de Verenigde Staten. Van een stembiljet vol mannen waar om uiteenlopende redenen wel iets op aan te merken valt moeten in ieder geval een aantal klinkende namen uit het verleden naar eeuwige roem worden gekruist. Moeilijk. Vooral omdat door de BBWAA gekozen moet worden welk principe het zwaarst weegt.
Het steroid era
Het ligt nog zo vers in het geheugen. De zwijgende sterren uit de periode tussen 1990 en 2005 die in het verdachtenbankje plaatsnamen maar niets loslieten. De mannen die de sport weer aanzien gaven na de grote staking van 1994 bleken stuk voor stuk bedriegers te zijn. Met een spuit in de arm en kurk in de knuppel werden ballen over de hekken gejaagd. Minachting voor de fans, niets minder dan dat was het oordeel.
Ook de verzamelde honkbalpers had een rol in de kwestie, zo waren velen van mening. Hadden zij dan nooit iets gemerkt? Stelden zij geen vraagtekens bij de prestaties die zij in jubelverhalen beschreven? Het was net zo goed hun schuld dat de duurbetaalde spelers zo lang hun gang konden gaan. Het dopingtijdperk was een historische fout die met alle mogelijke middelen moest worden rechtgezet. Te beginnen met de baseball hearings in Washington.
Schaduw over Cooperstown
Het dopingtijdperk werpt ook zijn schaduw over de Hall of Fame. De hoofdrolspelers uit de periode gingen immers met pensioen. Geheel volgens de regels van de MLB werden zij vijf jaar na hun laatste optreden verkiesbaar voor een plek in de ultieme honkbalhemel, de Hall of Fame in Cooperstown.
‘Dat is onze kans’, was tot op heden de heersende gedachte onder de kiezers. En dus konden de sportschrijvers de dopingzondaars alsnog straffen voor hun daden. Door hen buiten te sluiten van de eeuwige honkbalelite. Het overkwam bijvoorbeeld Mark McGwire. De man die de sport weer in de spotlight bracht door tussen 1996 en 1999 jaar in jaar uit de ballen tot in de oceaan te slaan. Met de 70 rake klappen in 1998 als absoluut hoogtepunt. 54 stemmen kreeg hij bij zijn laatste verschijning op het stemformulier. 12,3%, net een zesde van het benodigd aantal stemmen om opgenomen te worden. Als McGwire ooit nog eens wil worden vereeuwigd, dan moet hij hopen op clementie van één van de vele comités die jaarlijks over het hoofd geziene sterren alsnog mogen voordragen. Bij zijn eerste kans, dit jaar door het nieuwe Today’s game comité, ving hij echter direct alweer bot.
Het stembiljet van 2017
Voor een aantal andere grote namen uit het dopingtijdperk kan het echter wel eens gunstig uitpakken dat zij net iets langer op het stemformulier blijven staan dan McGwire. Het jaar 2017 kent namelijk geen wonderkinderen van het kaliber Ken Griffey Jr. of Randy Johnson onder de nieuwelingen op het biljet. De keuze die gemaakt moet worden wordt daardoor minder gemakkelijk dan hij lange tijd geweest is.
Een deel van de nieuwe aanwas is zelfs uit hetzelfde hout gesneden als de mannen die al werden geboycot. Manny Ramirez? 50 wedstrijden schorsing voor dopingmisbruik in 2009 en een definitief afscheid om een tweede schorsing in 2011 te voorkomen. Ivan Rodriguez? Nooit gepakt, maar meer dan regelmatig genoemd. Genoeg om sterke twijfels bij zijn introductie in de HoF te hebben.
Het alternatief is kiezen voor Tim Raines, de lieveling van de statistici, of Lee Smith, de enige echte opa op het stemformulier. Smith is de allerlaatste speler die gebruik mag maken van vijftien jaar verkiesbaarheid. De regel werd immers in 2014 aangepast. Maar een speler die veertien keer niet goed genoeg werd bevonden, is die wel goed genoeg in jaar vijftien? En dan zijn er spelers als Jorge Posada en Mike Mussina. Stuk voor stuk prima honkballers, maar goed genoeg om in één adem met de absolute top te noemen, dat roept enige twijfel op.
Bonds en Clemens
Het lijkt er daardoor op dat doping niet langer taboe is in Cooperstown. Sterker nog, op de uitgelekte formulieren van verschillende stemgerechtigden komen wel erg vaak de namen Barry Bonds en Roger Clemens voor. Beide mannen lijken in ieder geval de grens van vijftig procent te slechten. Met nog vijf verkiesbare jaren te gaan voor beide is de grens van 75% halen ineens geen onmogelijkheid meer.
Omdat het biljet ook nog altijd wordt aangevuld met mannen die wel van min of meer onbesproken gedrag zijn, zoals Vladimir Guerrero, blijft er nog altijd een mogelijkheid om de chemisch versterkte armen buiten de deur te houden. Maar omdat lager op het stemformulier ook mindere goden met een (vermeend) dopingverleden als Jeff Bagwell, Gary Sheffield en Sammy Sosa staan worden de kansen voor Bonds en Clemens wel steeds groter. De vraag die de komende jaren dan toch zal gaan spelen luidt: bestaat er echte vergeving voor doping?
Foto: Getty Images/Archief
NBA Update: Knicks scoren 8 punten in Q3 in L, triple-doubles voor Harden & Westbrook
Raptors winnen van Knicks
Als het derde kwart een indicatie is van hun verdedigende capaciteiten, kunnen de Toronto Raptors nagenoeg elke tegenstander ontwrichten. Op zondagavond liep ook hun offense gesmeerd, wat betekende dat de Knicks van Carmelo Anthony eigenlijk niets voor het zeggen hadden. De Raps claimden Q3, 27-8, waarmee meteen de basis was gelegd voor een 116-101 overwinning op New York. Guard DeMar DeRozan gaf het tempo aan met 23 punten. Hij had ook vijf assists en vijf rebounds. Teammate DeMarre Carroll had 20 punten, Kyle Korver deed 16 punten, negen asssists en vier rebounds in het mandje.
Anthony had 18 punten voor de Knicks. Justin Holiday (17 punten) en Derrick Rose (16 punten) deden wat ze konden om de forward bij te staan, maar het was niet genoeg. Het werd de vierde L in vijf wedstrijden voor New York, die vijf wedstrijden beneden .500 staan met de helft van het seizoen in de achteruitkijkspiegel.
12e triple-double voor Harden
Als de shots vallen voor Houston, zijn ze bijna niet te houden. Dat was op zondagavond ook het geval, en er werd zelfs adequaat verdedigd in de tweede helft, goed voor een 137-112 ontmanteling van de Brooklyn Nets. Guard Eric Gordon scoorde 24 punten, backcourt mate James Harden had 22-11-11 en is goed voor een dozijn triple-doubles op het seizoen. Gordon was een van vier Rockets met vier gemaakte driepunters – als team converteerde Houston er 21 aan een scorching hot 47,7 procent. Gordon, Harden & Co. begonnen sterk aan het derde kwart met 13 punten op rij en stonden op een gegeven moment 92-73 voor na twee vrije worpen van forward Ryan Anderson. De Rockets bereikten honderd punten met 1:42 te gaan Q3.
Brook Lopez speelde niet voor de vierde wedstrijd op rij. Vervanger Justin Hamilton scoorde 11 punten. Trevor Booker (18 punten), Rondae Hollis-Jefferson (14) en Randy Foye (13) deden wat ze konden, maar met 38 rebounds tegen 50 en 18 turnovers, waren de Nets gewoon niet opgewassen tegen de Rockets.
20e triple-double voor Westbrook
Een triple-double voor Russell Westbrook + een sterke showing van Enes Kanter = een W voor de Thunder. De formule blijft vooralsnog overeind. Al moeten we zeggen dat Victor Oladipo cruciaal was in de 112-118 W op de Sacramento Kings. Met twee vrije worpen haalde hij het vuur uit een furieuze 14-4 run van de tegenpartij, wat meteen ook de overwinning bezegelde. Westbrook scoorde 36 punten, haalde 11 rebounds neer en deelde 10 helpers uit – meteen goed voor zijn 20e triple-double van het seizoen en de 57e van zijn carrière. Nog twee en hij staat op gelijke voet met Larry Bird. Kanter had 29 punten vanop de bank.
DeMarcus Cousins scoorde 31 punten voor de Kings, die hun vijfde wedstrijd op zes verloren.
Uitslagen
Minnesota Timberwolves (14-27) v. Dallas Mavericks (13-27) 87-98
New York Knicks (18-23) v. Toronto Raptors (27-13) 101-116
Milwaukee Bucks (20-19) v. Atlanta Hawks (23-17) 98-111
Houston Rockets (32-11) v. Brooklyn Nets (8-32) 137-122
Oklahoma City Thunder (25-17) v. Sacramento Kings (16-24) 122-118
Chicago Bulls (21-21) v. Memphis Grizzlies (25-18) 108-104
Detroit Pistons (19-24) v. Los Angeles Lakers (15-30) 102-97
B.J Penn: terugkeer van een levende UFC legende
Zondagnacht staat Fight Night Phoenix op het programma en eindelijk kunnen we BJ Penn terug in de UFC verwelkomen. Penn is een levende legende en één van drie vechters die titels in verschillende gewichtsklassen hebben kunnen bemachtigen. De andere twee? Randy Couture en Conor McGregor.
Deugniet
Penn groeide op in Hilo, een dorpje op Hawaii. Met twee broers aan zijn zijde had Penn een onstuimige jeugd. Als je denkt aan Hawaii komen vechtpartijen en agressie niet als eerste aan bod. Maar dat was dus wel het geval voor de gebroeders Penn.
De vader van Penn was het gedrag van BJ meer dan zat en gaf hem een ultimatum: binnen 60 dagen doe je iets constructiefs of ik stuur je naar het Amerikaanse vasteland. En zo geschiede. Penn toog naar Californië om daar jiu jitsu te beoefenen. Hij bleek zeer bedreven en maakte het verscheidene grote jongens moeilijk. BJ bleek een talent.
Jiu Jitsu talent
BJ won verderop in zijn carrière een BJJ toernooi in Brazilië en werd daarmee de eerste buitenlander ooit die dat kunstje flikte. Met slechts drie jaar BJJ training was dat een enorme prestatie.
Voormalig eigenaar Lorenzo Fertitta en huidige UFC president Dana White zagen wel iets in BJ Penn. En dat mag gerust een understatement genoemd worden. Fertitta zag iets speciaals in de Hawaiian.
Penn maakte zijn debuut op UFC 31, en maakte snel werk van Joey Gilbert. Een evenement later rekende hij af met Din Thomas. Met een vliegende knie en opvolgende stoten liet hij duidelijk merken dat hij de beste lightweight was die avond.
Op UFC 34 versloeg Penn vliegensvlug Caol Uno, die vooraf hevig bestempeld werd als favoriet. Uno kwam met een flying kick op Penn afvliegen, maar ‘The Prodigy‘ bleef koel en wachtte zijn kans af. En die kwam.
Championship fights
Jens Pulver was de kampioen in de divisie en kon dus op grote interesse van Penn rekenen. Pulver had vijf rondes nodig om met Uno af te rekenen en verloor zelfs al van Din Thomas. Penn leek de gedoodverfde nieuwe kampioen in de lightweight divisie te worden. Pulver was echter niet van plan zomaar zijn titel op te geven. Pulver won na vijf ronden een jurybeslissing. Het was nog niet de tijd van Penn.
Na nog een paar overwinningen in de lightweight divisie besloot Penn zijn geluk in de welterweight divisie te beproeven. In zijn eerste partij kreeg hij gelijk een kans tegen de kampioen op 170, Matt Hughes. Velen dachten dat Penn dit keer teveel hooi op zijn vork had genomen. BJ verraste vriend en vijand door in de eerste ronde af te rekenen met de kampioen.
Nadat BJ de titel van Matt Hughes afpakte leek hem een gouden toekomst in de UFC in het verschiet te liggen. Echter wilde Penn zich niet tot de UFC beperken. Een kort en krachtig uitstapje naar K-1 was genoeg om de UFC te overtuigen Penn aan zich te verbinden. In de UFC bleek Penn enorm ambitieus. Dana White kon de rijkelijk fantasierijke telefoongesprekken met BJ nog goed herinneren. De geboren vechter wilde op elke gewichtklasse de titel pakken. Het maakte hem simpelweg niet uit of het nou op 155 pond of op 185 pond, hij moest en zou de titel van de desbetreffende divisie pakken. De UFC pakte echter de welterweight titel van hem af na het uitstapje buiten de organisatie.
Bij zijn terugkomst had er een wisseling in de wacht plaatsgevonden. Georges St.Pierre stond op een plek waar Penn zich jaren geleden ook bevond. GSP stond bekend als een groot talent en leek hard op weg naar de titel in de welterweight divisie. Penn verloor op controversiële wijze de partij op punten van de Canadees. Hij kreeg alsnog een titelshot vanwege de zware blessure van GSP. Dit keer kon Hughes revanche nemen voor de nederlaag die hij eerder leed tegen ‘The Prodigy‘. Opvallend genoeg werden de twee vechters later dikke vrienden, ondanks dat de twee veel beledigende dingen over elkaar hadden gezegd.
Revanche
Revanche nemen kon Penn zelf ook. Er stond nog een rekening open met ‘Little Evil‘ Jens Pulver. De twee vechters stonden tegenover elkaar in het programma ‘The Ultimate Fighter’ als coaches en later als tegenstanders in de octagon. Tijdens het programma werd het vuurtje tussen beide heren tot grote hoogte opgestookt. Een bitter rivaliteit zou in de octagon tot een einde worden gebracht door de submissie overwinning van Penn op ‘Little Evil‘. Penn wilde nog even de choke vasthouden nadat Pulver al had afgetikt. Daarna was de haat en nijd tussen beide vechters over.
Georges St-Pierre stond ook nog op de hitlist van Penn. In een heuse superfight tussen twee regerend kampioenen waarbij GSP welterweight kampioen en Penn lightweight kampioen was, trok Penn opnieuw aan het kortste eind. Na vier rondes de onderliggende partij te zijn gaf zijn hoek het tussen ronde vier en vijf op.
Neerwaartse spiraal
Penn verdedigde zijn titel nog een paar maal tegen Kenny Florian en Diego Sanchez, maar verloor daarna zijn titel en vervolgens ook de rematch tegen Frankie Edgar. Daarna kwam er nog een derde partij tegen Matt Hughes, die hij glansrijk won. Echter was de koek daarna op. Tegen Nick Diaz en Rory MacDonald had hij niet veel in te brengen en er was na de match tegen Diaz even sprake van pensioen, nadat Diaz zijn gezicht danig had verbouwd. Zijn allerlaatste partij was tevens zijn eerste partij op featherweight, en ging opnieuw tegen Frankie Edgar. Penn kwam in de partij met een vreemde kaarsrechte houding aan het strijdfront en werd in de derde ronde door Edgar tot gruis vermalen op de grond. En kwam de carrière van de legende aan een schrijnend eind.
Penn werd in 2015 tot de UFC Hall of Fame toegelaten, en natuurlijk was dat meer dan terecht.
Rentree
Waarom komt Penn terug? Simpel. Zijn record in de laatste zeven partijen is een miezerige 1-5-1 (éénmaal winst, vijf nederlagen en een draw) en dat is nou niet de manier waarop Penn afscheid wilde nemen. Bovendien heeft de vechter een ontembare passie voor vechten, en dat is precies waarom Penn ook terug komt. Vechten zit in zijn bloed. Vechten is voor hem hetzelfde als ademhalen. Vechten is nodig. Maar er is nog een tweede reden. Penn is één van de drie vechters die in de UFC titels behaalde in verschillende gewichtsklassen. Penn wil de eerste vechter worden die dat in drie gewichtsklassen gedaan heeft.
Penn heeft inmiddels een groot kamp achter hem staan, de geroemde Jackson Winkeljohn Gym uit Albuquerque is nu zijn thuis. En dat kon weleens cruciaal zijn. BJ wilde vroeger nog weleens wat laks zijn als het ging om training en zijn conditie. Onder de hoede van coaches Greg Jackson, Mike Winkeljohn en boks coach Jason Parillo is er geen ruimte om lui te zijn.
Old School vs New School
De tegenstander van vanavond is Yair Rodriguez. ‘El Pantera‘ zoals Rodriguez bekend staat, is de future van de featherweight divisie, met een spectaculaire manier van vechten. Hij heeft een heel arsenaal aan gevaarlijke trappen in huis. Velen fans en MMA-journalisten keken vreemd op toen bleek dat Penn tegen Rodriguez geboekt werd. Penn is nooit iemand geweest om weg te lopen van een gevecht. En voor Rodriguez kan een overwinning op Penn hem tot meer bekendheid leiden, want de UFC wil van hem één van de nieuwe sterren maken. Penn kon weleens roet in dat mooie plannetje gaan gooien, en kwam bij de weigh-ins met strijdbare taal:
“They say this is old school vs new school… kicking ass is timeless!”
Toch is de legende een grote underdog in de partij van vannacht, bij zowel de media als de gokkantoren. Kan hij vannacht voor een enorme verrassing zorgen?
NFL Play-Off Preview #8 – Krijgt droomseizoen Dallas een vervolg?
De laatste preview van de divisieronde gaat over de eerste wedstrijd van vandaag: Dallas Cowboys – Green Bay Packers. Om 22.40 Nederlandse tijd nemen de onbetwiste nummer 1 van de NFC en de ploeg in vorm het tegen elkaar op in het AT&T Stadium. De winnaar ontmoet in de divisiefinale de Atlanta Falcons en is nog meer één stap verwijderd van Super Bowl-deelname. In deze preview wat je moet weten over deze ontmoeting en de voorspelling wie zich als eerste voegt bij de reeds geplaatste Falcons en New England Patriots.
Quarterback protection program
In de tijd van de MVP- en rookieverkiezingen gaat de aandacht weer uit naar de sensationele jonkies Ezekiel Elliott en Dak Prescott en één de beste quarterbacks van de NFL: Aaron Rodgers. Terecht want Rodgers leidde zijn team na een geweldige reeks naar play-off deelname. Prescott maakte, relatief gezien, misschien nog wel meer indruk door Tony Romo op het tweede plan te houden. Tenslotte brak Elliott bijna alle records als ongrijpbare en spectaculaire running back.
Dat is echter niet het hele verhaal. Het zou een goede quizvraag zijn voor Touchdown live om ook de vijf namen te noemen van de offensive line van beide teams. Dat zijn namelijk de spelers die de prestaties van de potentiële awardwinnaars het hele seizoen mede mogelijk maken. Op basis van de beoordelingen van Pro Football Focus beschermen alleen de Tennessee Titans hun quarterback en running back beter dan de Dallas Cowboys.
Green Bay volgt in die ranking als #5.
Wat verder opvalt is dat er bij beide ploegen geen echt zwak punt zit in de lijn. Daarnaast beschikken beide teams over een top 3-speler op hun positie volgens PFF. David Bakhtiari bij Green Bay (#3 left tackle) en Travis Frederick bij Dallas (#3 Center).
Welke verdedigers kunnen een shootout voorkomen?
Met het aanwezige aanvallende talent aan beide kanten is het zoeken naar spelers in de defensie die astronomische getallen op het scorebord kunnen voorkomen. We hebben er per team een aantal spelers uitgepikt.
De onbetwiste leider in de Dallas-defensie is Sean Lee. De linebacker is geen speler die opvalt door sacks (0 dit seizoen), maar wel door bijna elke play er bovenop te zitten bij de tegenstander. Het verschil in tackles tussen Lee (145) en de één na beste speler op dat gebied (Byron Jones 88 tackles combined) voor Dallas is immens. Slechts vier spelers in de NFL hebben een hogere score op dat gebied. Bij rushes en korte passes zullen de Packers continu te maken krijgen met Lee.
Waar de linebacker de constante factor is in de defensie is er ook een speler die wordt ingezet als de wedstrijd op het spel staat: David Irving. De defensive tackle kan nog het beste worden vergeleken met een closer in het honkbal. Als het spannend is en de wedstrijd moet over de streep getrokken dan komt het beest in Irving los. Irving staat ondanks ietwat beperkte speeltijd voor de play-offs op 5 passes defended, 4 forced fumbles en 4 sacks. Vooral in week 15 en 16 was Irving spectaculair goed, het kostte de Detroit Lions en de Tampa Bay Buccaneers (mede) de play-off deelname. Jameis Winston en Matthew Stafford leken op een hert met koplampen op zich gericht wanneer David Irving door de linies brak.
Top-graded @DallasCowboys on defense
DI David Irving 84.3
LB Sean Lee 82.5
S Barry Church 82.1
S Byron Jones 82#TBvsDAL pic.twitter.com/I3yfcRSc3d— Pro Football Focus (@PFF) 19 december 2016
Who's David Irving?
Matthew Stafford knows! pic.twitter.com/ZMhDACnvM9— Steve Cornette (@SteveCornette) 27 december 2016
De derde speler om te benoemen is Orlando Scandrick. De cornerback zal waarschijnlijk belast zijn met de bewaking van Randall Cobb. Cijfermatig is het niet eens de beste verdediger van Dallas volgens PFF, maar is wel een speler die het verschil kan maken met sacks (2 in het reguliere seizoen), fumbles (3) en intercepties (1).
#GBvsDAL pic.twitter.com/eXwsRWuyBP
— Pro Football Focus (@PFF) 15 januari 2017
Bij Green Bay springen er vier spelers uit die dit seizoen zijn opgevallen. Mede door de blessureproblematiek op de cornerback-positie ligt de kracht van de Packers op de safety-posities. Ha Ha Clinton-Dix en Morgan Burnett (gecombineerd 173 tackles, 3,5 sacks, 1 fumble en 7! intercepties hebben het fort van Green Bay dit seizoen keer op keer overeind moeten houden.
Verder heeft GB meer potentie op de positie van linebacker met de tandem Julius Peppers en Nick Perry (samen goed voor 18,5 sacks in het reguliere seizoen. Het wordt interessant om te zien of zijn dominantie (11 sacks) ook kan laten zien met de tegenstand van Tyron Smith.
#GBvsDAL pic.twitter.com/3giWRecZuN
— Pro Football Focus (@PFF) 15 januari 2017
Flashback voor Green Bay: weer zonder Jordy Nelson
Ook als de Packers O-line Lee en Irving kunnen stoppen heeft Rodgers nog één extra handicap: het ontbreken van Jordy Nelson. De wide receiver speelde dit seizoen bijna alles, maar in de wildcard-ronde tegen de Giants sloeg het noodlot weer toe. De ribblessure die opliep na de hit van Leon Hall, houdt de sleutelspeler voor de Packers deze week in ieder geval aan de kant. Daardoor ontbreekt Nelson opnieuw nu de prijzen verdeeld worden (net als vorig jaar toen hij het hele seizoen miste). De impact daarvan voor Green Bay en Rodgers mag niet worden onderschat.
Zonder Nelson heeft Dallas een deep threat minder om rekening mee te houden. Jeff Janis, de hail mary-man van vorig jaar tegen de Cardinals, kan proberen die rol over te nemen. Janis speelde dit seizoen echter relatief weinig. De werklast zal voornamelijk verdeeld worden over Randall Cobb en Davante Adams met als derde man waarschijnlijk rookie Geronimo Allison. Daarnaast kunnen Jared Cook en/of Richard Rodgers weer een belangrijkere rol gaan spelen. Ty Montgomery is niet alleen de running back, maar ook nog een optie als receiver voor de korte passes.
Conclusie
Green Bay zal weer een topprestatie moeten leveren om een ronde verder te komen. Het lukte tegen de New York Giants glansrijk met 38 gescoorde punten tegen een sterke defensie, maar het is zeer de vraag of dat tegen Dallas, zonder Nelson, ook lukt. De Cowboys-defensie kreeg dit seizoen nauwelijks meer punten tegen dan de Giants (19,1 om 17,8). Daarnaast is de offense van Dallas, in tegenstelling tot die van New York, red hot.
De enige hoop van Green Bay is dan ook dat ze het winnen van Dallas bij de line of scrimmage, zowel offensief als defensief. In dat geval krijgt Aaron Rodgers de tijd om zijn magie te tonen en genieten Dak Prescott en Zeke Elliott juist niet de bescherming die ze normaal krijgen.
Bij dat scenario is de wens echter de vader van de gedachte voor Green Bay. Dallas zal na een week rust furieus uit de startblokken komen en de Packers al in de eerste helft op gepaste afstand willen zetten. Met de fantastische rookie-tandem, de o-line en Jason Witten, Dez Bryant en Cole Beasley zou dat moeten lukken. Zolang Prescott niet door het ijs zakt door de druk van Peppers/Perry of de ervaring van Clinton-Dix/Burnett lijkt winst voor Green Bay niet haalbaar.
Voorspelling: Het seizoen van de Packers eindigt net als vorig jaar in de divisieronde. Het droomseizoen van Dallas krijgt een vervolg: 31-19 voor de Cowboys.
Ter info: Het duel tussen de Kansas City Chiefs en de Pittsburgh Steelers is namelijk naar het Sunday Night Football tijdstip (02.20 NL tijd) door verwachte weersomstandigheden.
Foto: Getty Images (archief)
