Zaterdag 16 december staan er in Winnipeg twee ex-kampioenen tegenover elkaar in de UFC-octagon. Oud-weltergewichtkampioen Robbie Lawler gaat het opnemen tegen de voormalig UFC-kampioen in de lichtgewichtklasse Rafael dos Anjos bij UFC on FOX 26.
DE JACHT NAAR HET HEROVEREN VAN DE TITEL
Nadat Robbie Lawler tijdens UFC 201 zijn titel verloor aan ex-trainingspartner Tyron Woodley duurde het een jaar voordat hij weer in de octagon te bewonderen was. Bij zijn terugkeer won hij op jurybeslissing tegen Donald Cerrone. Waar hij het in de tweede ronde even moeilijk had waren de eerste en derde ronde overduidelijk voor Lawler. Vooral in de derde ronde wist de ex-kampioen het tempo nog op te schroeven. Cerrone had hier weinig antwoord op. Deze overwinning was echter nog niet genoeg om een rematch tegen Woodley te krijgen. Robbie Lawler (Joe Camporeale-USA TODAY Sports)
NIEUWE GEWICHTSKLASSE, NIEUWE KANSEN
Voor Rafael dos Anjos was het jaar 2016 er een om snel te vergeten. Nadat hij eerst zijn lichtgewichttitel kwijt raakte tegen Eddie Alvarez , ging ook de title-eliminator tegen Tony Ferguson verloren. In 2017 kwam de Braziliaan echter sterker terug dan ooit. Alleen was het dit keer niet meer in de lichtgewichtklasse, maar een opstapje naar de weltergewichtklasse.
Zijn eerste gevecht in zijn nieuwe klasse vond plaats op 17 juni 2017 in Singapore tegen de Belgische vechter Tarec Saffiedine. Dit gevecht won Dos Anjos via een unanieme jurybeslissing. Tijdens dat gevecht werd al duidelijk dat Rafael dos Anjos als herboren was. Zonder zijn weight-cut vocht hij zeer explosief met licht voetenwerk. Zijn volgende tegenstander Neil Magny had nog minder in te brengen. Na één ronde moest Magny al afkloppen, nadat Dos Anjos een arm-trianglechoke kon inzetten. Een winningstreak en een nieuwe kanshebber in de weltergewichtklasse was geboren. Rafael dos Anjos (gele broek) wint zijn tweede partij in het weltergewicht. Neil Magny werd op submission verslagen. (UFC.com)
WINNER TAKES IT ALL
Beide vechters hebben de honger om weer een UFC-belt in bezit te krijgen. Sta er dan ook niet versteld van als dit weer een ultieme brawl gaat worden. Lawler staat er sowieso om bekend graag toe-to-toe met zijn opponenten te staan. Rafael dos Anjos heeft echter ook een goede submissiongame, iets was Lawler al jaren niet eens meer probeert. Terwijl Rafael dos Anjos als herboren vecht, is het niet te ontkennen dat Lawler de laatste jaren in intensieve gevechten is geraakt. Hoeveel schade kan zijn lijf nog aan?
Zowel Lawler als Dos Anjos hebben beide hoge pieken, maar ook diepe dalen gekend in hun imposante carrière. Wie is er het meest hongerig? Alhoewel de huidige kampioen Tyron Woodley nog steeds geblesseerd is, lijkt het logisch dat de winnaar van deze tweestrijd vroeg of laat een titleshot gaat krijgen. Al moeten we niet raar op gaan kijken als #3 contender Colby Covington de eerste kans op een titel kijgt. De zaak is dus voor beide heren om op een zo overtuigend mogelijk manier te winnen.
Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 17: Los Angeles Angels.
NIET WAAR OP WAS GEHOOPT
De Los Angeles Angels (of Anaheim, of Orange County, South of West-Covina) hadden behoorlijke ambities aan het begin van 2017. Met de doorbraak van Matt Shoemaker in 2016 en een fitte Garrett Richards als ace in de rotation, zag het er op pitchingvlak goed uit voor de Angels. Tel daar een meer dan solide defense, aangevoerd door Andrelton Simmons, en supersterren Mike Trout en Albert Pujols bij op en je hebt met recht een potentiële contender.
Het pakte echter anders uit voor de Angels. Niet alleen kwamen de Halos er geen moment aan te pas tegen de oppermachtige Astros in de AL West, de ploeg kon niet eens boven .500 uitkomen voor het seizoen. De pitching kwam er geen moment aan te pas (blessures, blessures…), Trout was langdurig uitgeschakeld en de rest van het team draaide te middelmatig om de boel op te vangen. Een 80-82 record was het deel van de Angels.
WAT GING GOED IN 2017?
HUMAN HIGHLIGHT REEL
Bij afwezigheid van Trout en met verder weinig standout spelers op het roster, kom je al snel uit bij Kingdom of the Netherlands kortestop Andrelton Simmons als één van de beste spelers binnen het Angels-team. Simmons, normaal gesproken vooral bekend om zijn defense, maakte in 2017 zijn beste aanvallende seizoen uit zijn carrière door. Met career highs in hits, gestolen honken, tweehonkslagen, vrije lopen, RBI’s, SLG en OPS was de 28-jarige Curaçaoenaar de Californische katalysator.
ANDRELTON SIMMONS’ CAREER STATS (OFFENSE)
Natuurlijk sprong Simmons er niet alleen op offensief vlak uit in 2017. Hij was ook (opnieuw) fantastisch op defensief vlak. De infielder ging er aan het eind van het seizoen dan ook terecht met de derde Gold Glove Award uit zijn carrière vandoor. Er stond geen maat op Simba.
BULLPEN
Waar de starting staff het volledig af liet weten voor de Angels, was de bullpen het andere lichtpuntje in een anderzijds teleurstellend seizoen. Non-roster inviteesYusmeiro Petit, Bud Norris en Blake Parker kwamen uit het niets en leverden geweldige prestaties uit de bullpen. Daarbij werd ook reliever JC Ramirez succesvol ingezet als startende werper, tot hij geblesseerd raakte en de rest van het seizoen moest missen. Toch was het korps reservewerpers een positief element in een anderzijds matig team.
PUJOLS EN TROUT
Dan waren er natuurlijk nog de gezichten van de franchise: Albert Pujols en Mike Trout. Voor Pujols stond het seizoen in het teken van de reis naar 600 homeruns en 3000 hits. De eerste barrière brak de veteraan op 3 juni, met een Grand Slam-homerun tegen ex-Angel Ervin Santana en de Twins. De tweede grens zal de Dominicaan in 2018 doorbreken, wanneer hij 38 jaar oud is. Pujols is op dit moment nog slechts 91 hits verwijderd van de magische grens die eerder dit jaar nog door Adrián Beltre werd doorbroken.
Voor Trout leek het een verloren seizoen te worden, toen de outfielder — na een schroeiende start aan zijn seizoen — op 28 mei zijn duimpees afscheurde en voor het eerst in zijn carrière op de Disabled List werd geplaatst. Trout miste anderhalve maand en maakte op 14 juli zijn comeback. De outfielder ging na zijn terugkomst ongestoord verder met een MVP-waardig seizoen en eindigde het jaar met een 6.7 WAR, 33 homeruns, 22 steals en een 1.071 OPS.
WAT GING FOUT IN 2017?
BLESSURES
Weinig teams werden zo hard getroffen door belangrijke blessures als de Angels. Vooral de werpers moesten het ontgelden. Garrett Richards (ingescheurde UCL), Matt Shoemaker (zenuw in onderarm), JC Ramirez en Nick Tropeano (beiden gescheurde UCL), Alex Meyer (gescheurd schouderlabrum) en Tyler Skaggs (gescheurde buikspier) werden allemaal geconfronteerd met serieuze kwetsuren. Alle werpers zijn voor langere tijd uitgeschakeld. Garrett Richards scheurde zijn UCL in, maar onderging geen operatie (Thearon W. Henderson/Getty Images)
JUSTIN UPTON
Met een redelijk spannende Wild Card-race, deden de Angels uiteindelijk een gooi naar de laatste postseason-strohalm. De club haalde Justin Upton van de Detroit Tigers in ruil voor Minor League-werper Grayson Long. Om Upton onder de kop ‘Wat ging fout’ te zetten, is misschien een beetje flauw. De outfielder werd gehaald voor een power-infusie en dat was precies wat de 30-jarige Upton bracht. Het was alleen niet genoeg.
Hij sloeg in 98 slagbeurten zeven homeruns en 7 doubles, maar zijn slaggemiddelde leed onder zijn long ball fever. De trade was volkomen begrijpelijk op het moment, maar bracht Anaheim uiteindelijk niet wat het had gehoopt. De Angels waren echter blijkbaar wel tevreden genoeg over de slugger. De club verlengde Upton’s contract met vijf jaar, ter waarde van $106 miljoen.
WAT BRENGT 2018?
Met slechts één fitte werper (Parker Bridwell) op het moment van schrijven, is het koffiedik kijken waar de Angels in 2018 uit gaan komen op werpersgebied. Eén stap in de goede richting werd al gezet toen LA de Japanse hybridespeler Shohei Ohtani binnen wist te halen. Ohtani schuift hoog in de rotation. Met Richards en Shoemaker mogelijk weer terug van hun blessures en met Andrew Heaney weer een paar maanden verder verwijderd van zijn mislukte comeback na Tommy John, hebben de Angels op papier een aardige rotation. De praktijk zal echter uit moeten wijzen of het genoeg is voor
In de MLB is er altijd wat te doen. Ook in het off-season. De Winter Meetings zijn weer begonnen en tussen al het trade-geweld door staat op 14 december de Rule 5 Draft op de planning. Deze draft krijgt lang niet de aandacht die de First Year Player Draft in juni krijgt. Desondanks speelt ook deze draft een belangrijke rol in een MLB-seizoen.
WAAROM EEN RULE 5 DRAFT?
Kort gezegd: alle spelers die langer dan vijf jaar voor hun huidige club spelen en die níet op het 40-man roster staan, komen in de draft pool terecht. Het idee hierachter is het voorkomen van het ophokken van spelers in de Minor League bij één team; spelers die bij een andere organisatie in de Majors zouden kunnen spelen. Het team met slechtste record in het afgelopen seizoen kiest, zoals altijd bij een draft, als eerste.
Wanneer een organisatie een speler kiest, is deze club in principe verplicht de betreffende speler het gehele komende seizoen (althans, tenminste 90 speeldagen) op het 25-man roster te houden. Lukt dit, dan mag de organisatie de speler houden. Er zijn twee manieren om onder de verplichting uit te komen. Het nieuwe team kan de speler terugsturen naar zijn oorspronkelijke club of de teams maken er een normale trade van. Het draftende team stuurt dan een speler of geld naar de club van afkomst. Plaats van handeling: Winter Meetings in Orlando (Baseball Winter Meetings Facebook)
Het draften van een speler in de Rule 5 Draft kost sinds vorig seizoen $100.000; het dubbele van de jaren ervoor. Mocht het draftende team er voor kiezen om op een gegeven moment de speler terug te sturen naar zijn oude club, ontvangt de organisatie $50.000 van het aankoopbedrag terug.
Het belangrijkste aan deze Rule 5 Draft is eigenlijk niet zozeer de draft zelf, maar meer de voorbereiding erop. De teams moeten overwegen welke van hun prospects ze willen gaan beschermen en welke niet. Het dwingt ze daarnaast om ook in het off-season het 40-man roster op orde te hebben en keuzes te maken voor het seizoen erop. Meestal lukt dat wel, maar er blijven ieder jaar toch wat interessante prospects over die tegen de Majors aanhikken en in de draft pool terecht komen.
GEEN GARANTIE OP SPEKTAKEL
Desondanks gebeurt er niet erg veel spectaculairs tijdens de Draft. Lang niet alle teams zullen een speler kiezen. Bovendien hebben niet veel teams uiteindelijk nog plek op hun 40-man roster en eerder bleken er al flinke restricties aan een Rule 5-pick te zitten. Met andere woorden: de kans om één van die spelers kwijt te raken is alsnog behoorlijk klein.
Een kleine terugblik spreekt boekdelen. Vorig jaar werden er 18 spelers gedraft. Daarvan stond slechts de helft het hele jaar op het 25-man roster van hun nieuwe club, maar door blessures haalden ze lang niet allemaal de 90 speeldagen. Acht van het totale gezelschap werden voor het einde van het seizoen geretourneerd aan hun vorige club. Eén (DanielStumpf) mocht, als eerder teruggestuurde Rule 5’er, Free Agent worden. Hij koos hiervoor en tekende een Major League-contract bij de Tigers, voor wie hij het hele verdere seizoen uitkwam. Daniel Stumpf hield aan al zijn Rule 5-avonturen een Major League-contract over (Rick Osentoski/USA TODAY Sports)
De spelers die het wel haalden, speelden overwegend weinig. De Padres, die vorig seizoen de Rule 5 Draft plunderden, gaven de meeste speeltijd weg. Utilityspeler Allen Cordoba (21) haalde de 100 wedstrijden voor de Friars. Catcher Luis Torrens (21) speelde er 56 en werper Miguel Diaz (23) gooide 41.2 innings voor San Diego. Werper Dylan Covey (26) pitchte 70 innings voor de White Sox en catcher Stuart Turner (25) haalde de cut-off nipt voor de Reds. Al deze spelers zijn nu eigendom van hun nieuwe club.
SNEAKY SAN DIEGO
De Padres zijn overigens wel een team om in de gaten te houden. Normaal gesproken zijn Rule 5’ers uit de lage Minors (Single-A etc.) redelijk veilig voor de Rule 5 Draft. Deze spelers zijn te jong of te ver van de Majors verwijderd om een jaar op een Major League-roster meegezeuld te kunnen worden. San Diego maakte echter korte metten met die gewoonte.
Cordoba had nooit een inning boven Rookie Ball gespeeld en Torrens en Diaz hadden als hoogste podium tot nu toe Single-A. Ter voorbereiding op de Rule 5 van dit jaar was dit jaar te zien dat teams hun jonge prospects, die in theorie nog jaren van de Majors verwijderd zijn, gingen beschermen door ze op het 40-man roster te plaatsen. Allen Cordoba: van Rookie Ball naar de Majors dankzij de Rule 5 (Jake Roth/USA TODAY Sports)
In 2015 bleven vijf van de zestien gedrafte speler bij hun nieuwe team. De eerlijkheid gebiedt daarbij wel te zeggen dat velen het seizoen op de disabled list begonnen. Ook spelers die in de Rule 5 Draft gekozen werden en geblesseerd zijn geraakt, mogen de winter bij hun nieuwe organisatie blijven en hun minimum aantal dagen op het roster volgend seizoen proberen vol te maken. Een voorbeeld hiervan is Josh Rutledge, die het seizoen op de DL eindigde. De vraag is echter of de Boston Red Sox hem willen houden; Rutledge is arbitration eligible en zijn salaris zal daardoor omhoog gaan. Boston heeft hem dan ook al van het 40-man roster verwijderd.
DE MOOIE VERHALEN
Desalniettemin hebben we hebben hier over de MLB. Natuurlijk zijn er weer mooie verhalen van spelers waarvoor de Rule 5 Draft de kickstart voor hun carrière was.
ROBERTO CLEMENTE
Misschien wel het mooiste verhaal is dat van Roberto Clemente. De Puerto Ricaan is wereldberoemd vanwege het einde van zijn carriére (hij stortte neer tijdens een hulpvlucht na een aardbeving in Nicaragua), maar het begin van zijn carrière is eveneens bijzonder. Pittsburgh koos hem namelijk in de Rule 5 Draft van 1954 van de Brooklyn Dodgers. Na 18 jaar bij de Pirates, 240 home runs en een career OPS van .834 later is Clemente één van de twee Hall of Famers (naast Hack Wilson) die via een Rule 5 in de MLB terecht kwamen. Roberto Clemente (Baseball Hall of Fame)
JOHAN SANTANA
Ook de carrière van de starting pitcher die in de 2000s bij de Twins furore maakte, kwam op gang na de Rule 5 Draft. In 1999 werd hij gekozen door de Marlins, maar direct daarop verscheept naar de Twins. Zij wilden hem dat seizoen slechts als back-up reliever inzetten. Dat eerste seizoen ging nog met horten en stoten (WHIP 1.81 en ERA 6.49), maar hij was al snel de onbetwiste ace van de Twins. In 2012 speelde hij zijn laatste MLB-wedstrijd en sindsdien is hij vooral vanwege blessures niet of alleen in de minors actief. Zijn MLB-stats blijven echter indrukwekkend: 8.8 K/9, 1.31 WHIP en twee Cy Young-awards. Hij is dit jaar voor het eerst verkiesbaar voor de Baseball Hall of Fame.
R.A. DICKEY
In de bijzondere, onlogische carrière van R.A. Dickey hoort ook een Rule 5-draft. Op zijn 33e werd hij geclaimd van de Twins door de Mariners. De reden daarvoor was natuurlijk zijn knuckleball. Dickey wilde die pitch perfectioneren en kreeg daarom een herkansing in de majors. In dat eerste jaar bij de Mariners stond hij nog bekend om zijn wild pitches, maar daarna ging het bergop. Onbetwist hoogtepunt: zijn Cy Young bij de Mets in 2012. Inmiddels is hij 43, maar dankzij zijn knuckleball speelt hij nog steeds.
Nog wat eervolle vermeldingen: Josh Hamilton’s eerste jaar in de majors kwam ook via een Rule 5 Draft. Hij speelde echter nooit voor de Cubs, die hem toen kozen. Jose Bautista kwam op die manier bij de Pirates binnen, maar dat was nog een paar jaar voor zijn breakout-season bij de Blue Jays. Shane Victorino heeft de eer om zelfs twee keer te zijn gedraft en kan toch op een succesvolle carrière terugkijken. R.A. Dickey, wiens pitches net zo wapperen als zijn haren (Dale Zanine/USA TODAY Sports)
DE RULE 5-DRAFT VAN 2017
Tijd om vooruit te kijken. Wie zit er dit jaar in de pool? Valt er nog wat te halen voor de kleintjes in de MLB? Interessant is dat iedere betrouwbare bron een vooruitblik publiceert, maar dat er weinig consensus is over wie een degelijke pick is.
In iedere geval zal geen van de huidige Top 100-prospects in de draft pool zitten dit jaar. Toch zijn er een aantal voormalige toptalenten die ofwel hun beloften niet waarmaken (Kohl Stewart, Twins; Travis Demeritte, Braves), ofwel erg blessuregevoelig blijken te zijn (Max Pentecost, Blue Jays; Burch Smith, Rays). Naast deze early rounders van een aantal jaar geleden zitten er traditioneel jonge spelers bij die indrukwekkende dingen hebben laten zien, maar niet constant genoeg presteren. Denk aan Dom Nunez, catcher bij de Rockies, of Casey Meisner, die één jaar furore maakte in het Single-A-team van Oakland.
De lijst aan Rule 5-kandidaten is lang, erg lang, maar er zitten fascinerende namen bij. Een club met weinig winstpotentie in 2018 kan zomaar eenvoudig een speler toevoegen aan de organisatie, zonder daar al te veel problemen van te ondervinden. Of er een nieuwe Roberto Clemente bij blijkt te zitten, zal afgewacht moeten worden. Wie een stap die richting in kan doen, zien we op 14 december. Om de Winter Meetings van 2017 af te ronden zal dan in Orlando de Rule 5 Draft van 2017 plaatsvinden.
De Miami Dolphins hebben op zeer knappe wijze de New England Patriots van divisiewinst gehouden. De Fins zorgden in Miami voor een verrassing door de zegereeks van New England te doorbreken: 27-20. Dat is goed nieuws voor de Pittsburgh Steelers die tijdens Sunday Night Football de derde nederlaag van het seizoen ternauwernood wisten te voorkomen. De Steelers werden door een overwinning op de Ravens ook de eerste divisiewinnaar in de AFC. Volgende week kan Pittsburgh in een rechtstreeks duel met New England een plek bij de beste twee in de conference veiligstellen.
DOLPHINS HOUDEN PATRIOTS VAN DIVISIEWINST
De comfortabele rit richting de play-offs van de New England Patriots werd tijdens Monday Night Football ruw onderbroken door de Miami Dolphins. Dat mocht enigszins verrassend worden genoemd omdat de Dolphins zelf een wisselvallig seizoen kennen. Onverdiend was het echter zeker niet, want Miami (6-7) speelde uitstekend in eigen stadion. Jay Cutler kreeg veel meer schwung in zijn offense dan Tom Brady. Het was een genot om naar een Cutler in vorm te kijken. De ervaren quarterback toonde zich van zijn beste kant met 25 passes voor 263 yards, drie touchdowns, nul intercepties en een paar verrassende moves.
Cooks was net als Chris Hogan nauwelijks een factor in het aanvalsspel. Pas vlak voor de two minute warning in het vierde kwart ving Cooks zijn eerste bal. Hogan bleef beperkt tot één catch voor één yard. Danny Amendola en het running back-corps hadden wel een goede dag, maar het was onvoldoende om de Patriots aan meer dan 20 punten te helpen. Miami scoorde er wel lustig op los via Jakeem Grant (één TD) en Jarvis Landry (twee scores). Daardoor is de AFC East nog niet definitief beslist en houden de Dolphins een kleine kans op het bereiken van de play-offs.
STEELERS SLAAN AANVAL RAVENS AF
Door het verlies raakt New England achterop bij de leider in de AFC: Pittsburgh Steelers. Zij rekenden zondag af met Baltimore Ravens : 39-38. Zonder Ryan Shazier bleken de Steelers defensief kwetsbaar, maar dan is er altijd nog Antonio Brown om de winst binnen te slepen. Het recept was simpel, Ben Roethlisberger gooide de bal diep naar de rechterkant waar Brown keer op keer Brandon Carr eruit liep.
Brown verzamelde 213 receiving yards waarmee hij bijdroeg aan het NFL-seizoensrecord van 506 passing yards in één wedstrijd voor ‘Big Ben’. Slechts 13 spelers overbrugden meer afstand door de lucht in één wedstrijd in de NFL-historie waaronder hijzelf.
Als Roethlisberger en de Steelers (11-2) zondag afrekenen met de Patriots dan mogen ze de wildcard-ronde van de play-offs overslaan. De Jacksonville Jaguars (9-4) doen ook nog mee om de hoogste plaatsen in de AFC.
Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 16: Kansas City Royals.
NOG ÉÉN KEER MET DE OUDE GARDE, MAAR ZONDER YORDANO
Aan het eind van 2016 was het eigenlijk al duidelijk dat de harde kern van de Royals voor het laatste seizoen in poederblauw zou spelen. Eric Hosmer, Alcides Escobar, Mike Moustakas en Lorenzo Cain, de gezichten van de afgelopen succesjaren in Missouri, gingen hun laatste contractjaar in. Gezien hun staat van dienst en de bijkomende salarisverhogingen, lag het bij voorbaat al niet in de lijn der verwachting dat de relatief kleine markt in KC hun financiële eisen zou kunnen inwilligen. — SPORTAMERIKA 30-IN-30 PREVIEW 2017: KANSAS CITY ROYALS
Dat de ploeg het voortaan ook zonder ace Yordano Ventura zou moeten doen, had niemand voorspeld. De 25-jarige sterwerper kwam in het off-season bij een auto-ongeluk op de Dominicaanse Republiek om het leven. De start van het seizoen stond dan ook in het teken van de flamboyante pitcher.
DERDE PLAATS
Zonder Ventura, maar met de andere vaste kern, moest het dus nog één keer gebeuren. Helaas wisten de Royals geen laatste kunststukje uit te halen. De club begon dramatisch aan het seizoen en wist de eerste maand niet te boven te komen. Met behoorlijk wat off-the-field-issues en een aantal onverklaarbare dips bij sterren van weleer, zat er niet meer in dan een 80-82 record en een derde plaats in de AL Central.
WAT GING GOED IN 2017?
WILDCARD
Er ging eigenlijk heel weinig echt goed in Kansas City in 2017. Het was, afgezien van de maand april, nooit heel slecht wat de Royals lieten zien, maar er werd ook zelden enorm goed honkbal op het veld gelegd. Winst in de divisie was dan ook nooit echt mogelijk voor de Royals. Toch deed KC genoeg mee in de Wild Card om in de week voorafgaand aan de Trade Deadline een handvol moves te maken. De tweeënhalf duels die de club voorstond op Tampa Bay waren voor GM Dayton Moore genoeg om zijn ploeg te versterken.
Werpers Trevor Cahill, Brandon Maurer en Ryan Buchter werden opgehaald in San Diego, in ruil voor Travis Wood, Matt Strahm, Esteury Ruiz en cash. Ook kwam een bekend gezicht terug op het oude nest: Melky Cabrera werd voor twee Minor League-werpers overgenomen van de White Sox. Met een influx aan talent, vooral op pitchersgebied, wilden de Royals vol voor de WildCard gaan.
Helaas pakten niet alle moves even goed uit. Trevor Cahill, die met een 3.69 ERA overkwam uit Californië, werd aan stukken geslagen. Voor de Royals noteerde hij een 8.22 ERA in 23 wedstrijden. Brandon Maurer had een ERA van 8.10 in Missouri (26 duels). Melky en Buchter deden het iets beter, maar het was ruimschoots onvoldoende om serieus mee te blijven doen in de Wild Card.
Was er dan niets om blij van te worden? Jawel, in de vorm van een relatief onbekende infielder.
WHIT MERRIFIELD
De 28-jarige tweede honkman Whit Merrifield brak in 2016 al redelijk door, maar presteerde in 2017 zo mogelijk nog beter. Merrifield behoorde tot de beste tweedehonkmensen in de league. Hij eindigde op de zevende plek in slaggemiddelde en RBI’s, negende in OPS en doubles, zesde in Runs en tweede in gestolen honken. Whit Merrifield’s stats in 2017 (Fox Sports)
Hoewel de Royals hebben aangegeven dat Merrifield niet untouchable is als het op trades aankomt, lijkt hij wel een bouwsteen voor de directe toekomst. Met het vertrek van de overige gezichten van de club, is Merrifield een prima alternatief als fan favorite.
MOUSTAKAS, GORDON VERBREKEN RECORDS
Twee hoogtepunten in dit verder weinig enerverende Royals-seizoen, waren het verbreken van twee homerunrecords door Royals-hitters. In een seizoen geregeerd door de homerun, lag het wel in de lijn der verwachting dat een aantal records zou sneuvelen. Ook het cumulatieve MLB-record ging er dan ook aan en het was een Royal die het record verbrak. Alex Gordon, die verder een dramatisch seizoen doormaakte, sloeg twaalf dagen voor het einde van het seizoen de 5.694e homerun van het seizoen in de Majors. Hij deed dit tegen de Toronto Blue Jays.
Een paar dagen later presteerde Mike Moustakas het om het 32-jaar oude clubrecord van Steve Balboni uit de boeken te slaan. Een week voor het einde van het seizoen sloeg ‘Moose’ zijn 37e homerun van het seizoen, waarmee Balboni’s totaal werd gepasseerd. Dat het oude record het laagste was van alle franchises in de league, zullen we maar even vergeten.
WAT GING FOUT IN 2017?
DE AANVAL, OF HET GEBREK DAARAAN
De Royals-offense, in het verleden toch goed voor de uitdrukking Kansas City Special, had het in 2017 ontluisterend zwaar. Vooral in april hadden de knuppels enorme moeite met op gang komen. De club verloor 14 van de eerste 21 wedstrijden, wat vooral te wijten was aan het gemiddelde van 2.7 runs per wedstrijd die de club scoorde. In een seizoen waarin power en homeruns bijna dagelijks het honkbalnieuws haalden, bleven de Royals structureel onderpresteren.
Natuurlijk, KC speelt zijn thuiswedstrijden in Kauffman Stadium, een notoir pitcherspark. Toch zagen ook de Royals hun homerun-output dit jaar groeien. Sterker nog, met 193 stuks zetten ze een nieuwe clubrecord in de boeken (88 in thuiswedstrijden). Desondanks daalde het aantal gescoorde runs. Beter gezegd: kelderde het aantal runs. 2017 was KC’s slechtste seizoen sinds 2009 op het gebied van scoren. Alex Gordon, op aanvallend gebied één van de slechtste ‘everyday outfielders’ in de Majors in 2017. (AP Photo)
ZWART GAT
Dan waren daar nog de zwarte gaten in de line-up. Alex Gordon, Alcides Escobar en Brandon Moss draaiden dieptrieste seizoenen. Mede door hun gebrekkige prestaties stonden de Royals als team keihard onderaan in de OPS-lijst voor korte stop, outfield en aangewezen slagman. Vergeet ook niet Salvador Perez, die een fenomenale eerste helft van het seizoen (.850 OPS) opnieuw opvolgde met een abominabele tweede (.575 OPS).
Het was, alles bij elkaar genomen, een aanval waar geen pitching-staff tegenop kon werpen. Dat deden de Royals-pitchers dus ook niet.
PITCHING.. UGH
Tsja, er is niet veel van je starting pitching te verwachten zonder echte ace. Wanneer de enige werper die in de buurt zou kunnen komen, Danny Duffy, dan ook nog geblesseerd raakt (en later opgepakt wordt voor rijden met dank op), is het einde zoek. Zelfs de zo betrouwbare Kansas City-bullpen uit het verleden was geen schim van wat ‘ie was. Kelvin Herrera was, als nieuwe closer, niet goed genoeg (en langdurig geblesseerd). Hetzelfde ging op voor Joakim Soria, terwijl Trevor Cahill gewoon slecht was.
Was het dan allemaal huilen? Nee, Jason Vargas zorgde voor een klein lichtpuntje gedurende de eerste maanden van het seizoen. Na langslepende blessures keerde Vargas terug op het hoogste niveau. Ondanks een gebrek aan echte stuff deed hij het prima.
WAT BRENGT 2018?
EINDE VAN EEN TIJDPERK
Met het treurige seizoen eindigde ook een tijdperk voor de Royals. Het team dat een decennium geleden aan een rebuild begon die in een titel en meerdere supersterren resulteerde, houdt op te bestaan. Mike Moustakas, Eric Hosmer, Alcides Escobar en Lorenzo Cainzijn Free Agents. Hun terugkeer lijkt niet aan de orde, dus Kansas City nam aan het einde van het seizoen afscheid van het succeskwartet.
Met het afscheid van ‘Hos’, ‘Lo-Cain’, ‘Esky’ en ‘Moose’, begint voor de fans in KC de weg naar een nieuwe toekomst. Misschien — wie weet — op weg naar nieuwe successen.
Het is alweer tijd voor speelronde 15. Nog drie weken te gaan in het reguliere seizoen. Deze ronde zijn er 16 wedstrijden, dus vul snel de pool in!
De week start bij ons op vrijdagochtend met Thursday Night Football: Broncos @ Colts (02:25 uur). Voor de eer want beide teams hebben een verliezend seizoen. Het mooiste affiche is waarschijnlijk Patriots @ Steelers voor het thuisvoordeel in de play-offs. Al zijn de Jaguars daar ook nog voor in de race na het verlies van de Patriots afgelopen weekend. Winst tegen de Texans zal hierbij helpen.
In de NFC West knokken de Rams @ Seahawks voor de eerste plaats in de divisie. Als afsluiter op MNF: Falcons @ Buccaneers, waar de uitploeg moet winnen om hun kansenop een play-off spot levend te houden in de zeer spannende NFC South.
Hopelijk wordt het weer een mooi weekend.
De deadline is volgens traditie op donderdagavond 14 december 23:59. Vanaf dat moment kan je de lijst nog invullen, maar zullen de gespeelde wedstrijden bij invullen niet meer meegenomen worden.
De winnaars van de Football Pool van afgelopen week zijn Bote Frederik Sijtsma en Tim van Laak met 550 punten.
In het tussenklassement is Bartholomeus Hoefnagels (6485 punten) weer dichter bij Jens Demuynck (6780 punten) gekomen. Jens staat nog wel boven aan in de tussenstand.
Met nog drie reguliere speelrondes en de vier play-off-rondes kan er echter nog van alles gebeuren.
Vergeet niet de voorspelling van week 15 in te vullen: SportAmerika Football Pool 2017/2018 Week 15
De deadline is om 23:59 op donderdag 14 december.
Alex Ovechkin heeft er zin in de laatste weken en dat vinden de Capitals helemaal niet erg. De Senators vragen zich af wat de trade met Duchene hen eigenlijk heeft opgeleverd en in Nashville stonden twee broers uit Toronto voor het eerst tegenover elkaar op het ijs.
THE GREAT EIGHT OP RAMKOERS
Alexander Ovechkin heeft een matig seizoen achter de rug. Voor zijn doen dan, want de Rus was nog altijd goed voor 32 goals in de vorige jaargang. Dit seizoen heeft hij dat aantal al bijna te pakken. Afgelopen maandag scoorde hij in het duel met de San Jose Sharks z’n 20e goal van het seizoen en daarmee bracht hij zijn totaal op 578. Met dit aantal behoort Ovechkin nu tot de 20 beste doelpuntenmakers in de historie van de NHL. De aanvaller van de Washington Capitals duwt daarmee Mark Recchi uit die top 20. Zijn volgende slachtoffer heet Jari Kurri. De Fin scoorde 601 goals in de 1251 wedstrijden die hij speelde in de NHL.
ALEX OVECHKIN NETS THE BACKHAND BEAUTY TO TAKE SOLE POSSESSION OF #20 ALL TIME IN NHL GOALS! pic.twitter.com/roLej5ECc5
Ovechkin is bijna het hele seizoen al goed bezig. Hij knalde uit de startblokken met negen goals in de eerste vijf wedstrijden. Daarna vielen Ovechkin en de Capitals een beetje stil, maar de laatste twee weken heeft Ovie zich aardig herpakt. Tussen 22 november en 4 december scoorde Ovechkin zeven goals en ontbrak zijn naam alleen tegen de Los Angeles Kings op het scoreblad. Een scorende Ovechkin is voor de Caps bijzonder goed nieuws. Als de Rus scoort, wint Washington vrijwel altijd.
ONGRIJPBAAR
Twee dagen na de zege op San Jose benadrukte Ovechkin zijn goede vorm nog maar weer eens. Tegen de kwakkelende Blackhawks was de Rus niet te houden. Met een goal en drie assists leidde hij de Caps naar een geflatteerde 6-2 zege. Voor deze twee punten mocht ook een woord van dank naar Braden Holtby, die eigenlijk constant onder vuur lag. Slechts twee van de 39 schoten vonden echter hun weg naar het doel.
Washington sloot de week vrijdag af met een 4-2 zege op de New York Rangers. De bijdrage van Ovechkin bleef beperkt tot een assist op de game-winner van Matt Niskanen, die z’n eerste van het seizoen scoorde. Voor de Capitals was het de vierde zege op rij en de achtste in tien wedstrijden.
Veel, zo niet alles, gaat goed voor de Vegas Golden Knights. De ploeg speelt leuk. Er komen veel mensen op de duels af en, niet onbelangrijk, de nieuwe franchise blijft maar winnen. Iedereen wacht eigenlijk op het moment dat de boel instort, maar de Golden Knights zelf willen daar nog niet aan meewerken. Vooral in het eigen Las Vegas zijn ze praktisch onverslaanbaar. Net als de Lightning en de Predators hebben de Golden Knights nog maar twee thuiswedstrijden verloren.
Een nieuwe franchise heeft het traditioneel moeilijk, maar de Golden Knights spotten dit seizoen met alle wetten. In de draft legde Las Vegas de nadruk op de defensie, maar het zijn juist de aanvallers die de aandacht op zich vestigen. Van James Neal was bekend dat hij kon scoren. Maar dat jongens als William Karlsson en Erik Haula na twee maanden al op respectievelijk 15 en 11 goals staan, had niemand voor mogelijk gehouden. In zijn twee seizoenen bij de Blue Jackets scoorde Karlsson in totaal de 15 goals die hij nu al na 28 wedstrijden heeft. De 26-jarige Haula ligt ook aardig op koers om zijn eigen seizoensrecord van 15 goals aan diggelen te schieten.
Wat de prestatie van de Golden Knights nog knapper maakt, is dat de ploeg het al weken moet stellen zonder Marc-André Fleury. De voormalig Penguins-goalie moest het gezicht van de franchise worden, maar heeft al sinds half oktober last van een hersenschudding. De club heeft al vijf goalies gebruikt in de eerste maanden, maar Malcolm Subban is degene die er positief uit springt. De jongere broer van P.K. Subban begon negen wedstrijden, kreeg gemiddeld 2.34 goals per wedstrijd tegen en heeft een respectabel save percentage van .924. Afgelopen vrijdag stonden de beide broers voor het eerst tegenover elkaar.
ALEX TUCH, HOW DO YOU DO? WHAT A MOVE IN THE SHOOTOUT, OOOOOOH BABY WHAT A GOAL! pic.twitter.com/tgEEp0PSps
Na zeges op de Coyotes en de Ducks was de week voor Vegas eigenlijk al goed. In beide gevallen leverde het de Golden Knights twee punten op, maar ook veel overwerk. Tegen Arizona was Reilly Smith de gevierde man in OT. Tegen de Ducks eiste de jonge Alex Tuck de hoofdrol op door in de noodzakelijk shootout John Gibson het bos in te sturen.
DE STREAK GAAT VERDER
Voor de derde wedstrijd op rij stonden de Golden Knights in Nashville langer dan de reguliere 60 minuten op het ijs. Karlsson en Neal gaven de bezoekers een 2-0 voorsprong, maar P.K. Subban en de Preds lieten dat niet over hun kant gaan. Toch mag de jongste Subban de meeste praatjes hebben aan het kerstdiner. Reilly Smith wist als enige in de shootout te scoren en hielp daarmee de stuntploeg uit Las Vegas aan twee punten.
De Golden Knights sloten de lastige week af in Dallas. Dit keer bezorgde de ploeg zichzelf geen overwerk. De Stars werden, voor de tweede keer dit seizoen, op een nederlaag getrakteerd. Met een 5-3 overwinning vertrokken de Golden Knights naar Las Vegas. De nieuwe franchise is bezig aan een winning streak van vier wedstrijden en heeft nu vijf thuiswedstrijden voor de boeg. In de Pacific Division doen alleen de Kings het beter. De ploeg uit LA won zaterdag voor de achtste keer op rij door in OT de Hurricanes met 3-2 te kloppen.
SENATORS DE WEG KWIJT
Een maand geleden dachten de Ottawa Senators een meesterzet te doen door Matt Duchene binnen te hengelen. We weten natuurlijk nog niet hoe de trade op de lange termijn uitpakt, maar vooralsnog hadden ze in de Canadese hoofdstad op wat meer gerekend waarschijnlijk. Terwijl Kyle Turris, die Ottawa verruilde voor Nashville, de laatste tijd het ene punt na het andere scoort voor de Predators, lijken de Senators steeds verder weg te zakken.
HET WINNEN VERLEERD
In de afgelopen maand verschenen de Senators 14 keer op het ijs. Slechts drie keer stapten de mannen van coach Guy Boucher als winnaar van het ijs. Twee keer was dat in Stockholm, waar de Senators een paar dagen na de beroemde trade speelden tegen de Colorado Avalanche. Eenmaal terug in Noord-Amerika begon voor Ottawa de ellende. Zeven wedstrijden op rij werden verloren. Zelfs de toch ook bepaald niet fameuze Arizona Coyotes hadden een antwoord op het spel van de Senators.
Een losing streak kan de beste overkomen. Zelfs een losing streak van zeven duels. Wat de organisatie veel meer zorgen zal baren, is het feit dat de Senators nauwelijks scoren. In de reeks van zeven nederlagen scoorden de Sens slechts negen keer. Op bezoek bij de Islanders volgde vanuit het niets een offensieve explosie en een daarbij behorende 6-5 overwinning. Daarna leek het alsof de spelers weer even genoeg hadden van al dat juichen. Er volgden shutouts tegen de Winnipeg Jets en de Anaheim Ducks. De Jets wonnen eenvoudig met 5-0 en de Ducks waren met 3-0 te sterk.
Het werd er daarna niet gemakkelijker op voor de Senators. Op bezoek bij de Los Angeles Kings toonde de ploeg echter veerkracht door drie keer van een achterstand terug te komen. In OT bezorgde Drew Doughty de thuisploeg alsnog de 4-3 zege en de zevende overwinning op rij. Routiniers als Anze Kopitar, Dustin Brown en Drew Doughty zijn bezig aan een sterk seizoen en de Kings varen er wel bij. De kampioen van 2012 en 2014 voert de Pacific Division aan.
In het noorden van Californië kwam Ottawa er tegen de Sharks totaal niet aan te pas. Het was aan goalie Craig Anderson te danken dat San Jose de wedstrijd niet al in de eerste periode besliste. De clash tussen de topverdedigers Brent Burns en Erik Karlsson werd in het voordeel van Burns beslecht. Voor de derde keer in vier wedstrijden kwamen de Senators niet tot scoren. De Sharks stapten met een eenvoudige 5-0 zege van het eigen ijs.
THE MELK MAN DELIVERS! Melker Karlsson tucks home a beauty in tight, 3-0 Sharks! pic.twitter.com/cQ9OzZRjJU
Ottawa blijft steken op één overwinning in de laatste 12 wedstrijden. Het team dat vorig jaar bijna in de Stanley Cup-finale stond, komt voorlopig niet eens in de buurt van de play-offs. Daarmee zouden de Sens een traditie in ere houden. De laatste twee keer dat Ottawa het postseason bereikte, miste de club de play-offs een jaar later.
Aan Karlsson ligt het niet. De Zweed presteert niet veel minder dan vorig jaar. Mark Stone is echter de enige Senator met meer dan tien goals. Sinds zijn komst naar de Canadese hoofdstad verzamelde Matt Duchene nog maar vier punten. In 14 wedstrijden voor de Senators scoorde Duchene twee keer en gaf hij twee assists. Eerder dit seizoen had hij daar, toen nog in dienst van Colorado, slechts vier duels voor nodig.
KORT NIEUWS
EINDE LOSING STREAK
Ein-de-lijk is de losing streak voorbij. Op 9 november wonnen de Philadelphia Flyers van de Blackhawks en daarna volgden tien nederlagen. Vorige week maandag kwam er in Calgary een einde aan deze dramatische reeks. Met twee goals leidde Scott Laughton de Flyers naar een 5-2 zege op de Flames. Dave Hakstol kan voorlopig weer rustig ademhalen. Philadelphia won vervolgens ook van de Oilers en de Canucks.
Een fikse domper voor de Vancouver Canucks. Smaakmaker Bo Horvath mist de komende zes weken vanwege een enkelblessure. De 22-jarige center staat na 28 wedstrijden op 20 punten. Vijf van zijn tien goals scoorde Horvath op de powerplay.
St. Louis Blues moet het voorlopig stellen zonder sterkhouder Jaden Schwartz. De winger, dit seizoen al goed voor 35 punten, liep zaterdag een enkelblessure op in de met 6-1 gewonnen wedstrijd tegen de Detroit Red Wings. De verwachting is dat de koploper in de Central Division de Canadees zo’n zes weken moet missen.
MIJLPALEN
Voor Shea Weber was dinsdag 5 december een heugelijke dag. De verdediger van de Montreal Canadiens scoorde zijn 500e punt in de NHL en deed dat op een bijzondere manier.
Shea Weber’s shot has some curve that you REALLY don’t see very often.
Ook voor Marian Gaborik en Anze Kopitar gaat 5 december 2017 de boeken in als een bijzondere dag. De Slowaak scoorde zijn 400e goal in de NHL. Kopitar was één van de aangevers en voor de Sloveen betekende dat zijn 500e punt. De Los Angeles Kings wonnen overigens met 5-2 van de Minnesota Wild en dat was voor de Kings op dat moment de zesde zege op rij.
Marian Gaborik nets goal #400 of his career, while getting Anze Kopitar assist #500! pic.twitter.com/a538IMjANw
David Backes speelde 727 wedstrijden voor de St. Louis Blues, maar afgelopen week bereikte hij als Boston Bruin de mijlpaal van 500 punten. De Bruins verloren weliswaar met 5-3 van de Predators, maar toch was het voor Backes een gedenkwaardige avond.
Er was nog een Subban in het nieuws deze week. De 22-jarige Jordan Subban verruilt de organisatie van Vancouver voor die van Los Angeles. In ruil voor de verdediger sturen de Kings aanvaller Nic Dowd naar het westen van Canada. De 27-jarige Dowd kwam vorig seizoen tot 22 punten in 70 wedstrijden. In deze jaargang kwam Dowd nog niet verder dan één schamel puntje. Subban wacht nog op zijn debuut in de NHL.
Twee interessante games sprongen in het oog op zondagavond, elk met belangijke play-off-implicaties. De Seattle Seahawks gingen op bezoek bij de Jacksonville Jaguars en de Philadelphia Eagles konden de NFC East winnen op bezoek bij de LA Chargers.
MVP-KANDIDAAT WENTZ BLESSEERT ZICH IN LA
De Philadelphia Eagles konden de NFC East binnenhalen mits winst bij de LA Rams. Het werd een zinderende wedstrijd die bol stond van de spanning en veranderend momentum. Maar liefst vijf keer wisselden de teams de leiding van de wedstrijd uit.
Uiteindelijk waren het de Philadelphia Eagles die de wedstrijd ultiem naar zich toe trokken en zo de NFC East voor het eerst sinds 2013 als eerste zullen afsluiten.
In het vierde kwart bleken het uiteindelijk een opeenstapeling van penalties te zijn die de Rams de das zouden omdoen. Met een field goal van Jake Elliott klommen de Eagles op voorsprong en die zouden ze niet meer afgeven.
Het grootste verhaal van de wedstrijd, was echter het uitvallen van Eagles-QB Carson Wentz op het einde van het derde kwart. Na een zwaar contact in de endzone (de touchdown telde overigens niet), moest Wentz naar de kant en hij zou uiteindelijk niet meer terugkeren. Volgens de eerste berichten wordt er gevreesd voor een gescheurde voorste kruisband. Dit zou betekenen dat de Eagles hun MVP-kandidaat kwijt zijn voor de rest van het seizoen. Een ongelooflijke klap voor een team dat zich in de debatten had gemengd als potentieel Superbowl-winnaar.
Ook vanavond was Wentz weer fenomenaal, met 291 yards en vier touchdowns. Het leidt geen twijfel dat de Eagles zonder Wentz een fel verzwakt team zijn. Of ze met Nick Foles als QB ook maar iets kunnen betekenen in de play-offs, valt af te wachten.
Nu volgen games tegen de Giants en de Raiders. Haalbare kaarten dus. De echte test voor Foles staat in week 17 op het menu, want dan komen de Cowboys op bezoek.
De Seattle Seahawks lagen, alle blessures ten spijt, nog steeds op koers voor een wild card game en dat is in grote mate te danken aan MVP-kandidaat Russell Wilson. Zelfs de NFC West lag nog binnen handbereik voor de Seahawks, maar dan werd er wel best gewonnen van de Jacksonville Jaguars.
Het werd echter een wedstrijd met twee gezichten voor Wilson. Hij wierp drie touchdowns and voegde er ook nog eens 50 rushing yards aan toe, maar uiteindelijk waren het toch vooral de drie intercepties die de doorslag gaven. Laat ons evenwel niets af doen aan de prestatie van de Jaguars en Quarterback Blake Bortles, die twee mooie touchdowns wierp.
Met de zege grijpen de Jaguars de macht in de AFC South en geven ze zichzelf een uitgelezen kans om voor het eerst in tien jaar nog eens de play-offs te bereiken. De Seahawks van hun kant, hebben nog werk voor de boeg.
De Titans begonnen deze wedstrijd als gedeeld leider in de AFC South. Het team van Quarterback Marcus Mariota wilde dus maar wat graag winnen van de Cardinals om in pole positie te blijven voor een plek in de play-offs.
Het werd echter een zware avond voor Mariota, die twee intercepties wierp in de tweede helft. De Cardinals van hun kant, kregen geen bal in de eindzone, maar Phil Dawson scoorde wel vier field goals. Genoeg voor een 12-7 zege in deze ‘low-scoring game’.
Door de zege van de Jaguars, moeten de Titans nu achtervolgen in de AFC South. Tennessee ontvangt Jacksonville in de laatste wedstrijd van het seizoen. Bij de Titans zullen ze er alles aan doen om op die dag om de Divisiewinst te spelen. Titans 7 @ 12 Cardinals
JETS PIJNLIJK ONDERUIT
Na een mooie zege tegen de Chiefs vorige week, wilden de Jets de wild card-droom levendig houden op bezoek bij de Broncos. Helaas voor de Jets werd de droom een nachtmerrie, want ze werden helemaal weggespeeld bij Denver.
De Jets gaven helemaal niet thuis en kregen zelfs geen enkel punt op het bord. De Broncos daarentegen konden deze week rekenen op een solide Trevor Siemian, die 200 yards wist te werpen, inclusief een touchdown. Door het verlies tuimelen de Jets nu naar de laatste plaats in de AFC East, waardoor een play-off-plaats nu wel erg onwaarschijnlijk wordt. Jets 0 @ 23 Broncos
CHARGERS BLIJVEN MAAR WINNEN
De Chargers blijven op hun elan doorgaan. Ook de Washington Redskins hadden weinig verhaal tegen Philip Rivers en co.
Voor de vierde keer op rij konden de LA Chargers winnen en alweer was Philip Rivers de man in vorm. Rivers wierp 319 yards en twee touchdowns en zorgde ervoor dat de Redskins de hele wedstrijd op achtervolgen waren aangewezen. Kansas City wist eerder op de dag ook te winnen, waardoor zowel de Chiefs als de Chargers nog steeds de leiding delen in de AFC West. Het wordt volgende week dan ook een cruciaal weekend voor beide teams, want dan staat de leidersplaats op het spel in een rechtstreeks duel in Kansas City!
Wie dacht dat we in Nederland getroffen werden door slecht weer, kan snel relativeren bij het zien van de beelden uit Buffalo. De Bills en de Colts vochten een duel uit in barbaarse omstandigheden. Spelers en referees moesten af en toe vol in de sneeuw duiken om de wedstrijd op gang te houden. Uiteindelijk bleken de Bills over de beste sneeuwschuiver te beschikken: 13-7. De Panthers maakten de NFC nog spannender door te winnen van de Vikings.
SNOW BOWL EEN PROOI VOOR BILLS
Weer of geen weer de NFL gaat door. Ook als er decimeters sneeuw op het veld ligt. Het leverde prachtige beelden op vanuit Buffalo, maar ook een aparte wedstrijd. Passen en kicken was bijna onmogelijk waardoor alles over de grond moest gebeuren. Good old Frank Gore kwam voor de Indianapolis Colts tot liefst 130 yards. Hij moest echter zijn meerdere erkennen in LeSean McCoy die de Buffalo Bills nog in play-off contention hield met 156 yards en 1 touchdown.
IJZERSTERKE NFC-TEAMS MAKEN CONFERENCE NOG SPANNENDER
Het was aanhaken of afhaken voor de Carolina Panthers in de strijd om de NFC-kroon. Na het verlies van vorige week tegen de Saints stond er nog een sterke tegenstander op het programma. Dit keer waren de Panthers (nu 9-4) echter wel te sterk voor de Minnesota Vikings (10-3). De Vikings moest vanaf het begin in de achtervolging nadat Darryl Worley een pass van Case Keenum onderschepte en Jonathan Stewart zo door mocht lopen richting endzone.
Het was sowieso de dag van Stewart die nog twee touchdowns toevoegde aan zijn totaal. Toch kwam Minnesota terug tot 24-24, onder meer door de ongrijpbare Adam Thielen. Cam Newton nam de wedstrijd daarna alsnog in handen, waarna de defensie van Carolina uitstekend stand hield in de laatste twee minuten.
De Kansas City Chiefs sloegen na een verliesreeks van vier duels de aanval van de Oakland Raiders af. Kareem Hunt had zijn vorm weer hervonden en dat was precies het verschil tussen de Raiders (6-7) en de Chiefs (7-6). Raiders 15 @ 26 Chiefs
Browns be Browning. De Cleveland Browns (nu 0-13) gaven een 21-7 voorsprong weg in het laatste kwart. Om vervolgens in overtime ook nog een TD te incasseren via Davante Adams. Daardoor keert Aaron Rodgers volgende week (hopelijk) terug in een positie waarin de play-offs nog haalbaar zijn voor de Green Bay Packers (7-6). Packers 27 @ 21 Browns OT
Ook de Detroit Lions (7-6) wonnen weer op een klassieke manier tegen de Tampa Bay Buccaneers (4-9). Uiteraard via een last minute field goal van Matt Prater. Lions 24 @ 21 Buccaneers
Het had een wedstrijd moeten zijn tussen twee contenders in de NFC East. Het werd een afstraffing voor de New York Giants. De Dallas Cowboys (7-6) doen ook zonder Ezekiel Elliott nog mee. Met Eli Manning doen de Giants nog steeds niet mee. Cowboys 30 @ 10 Giants
De San Francisco 49ers bevestigden nog eens dat de tegenstand uit de AFC te kloppen is voor NFC-teams. Zeker de gehavende Houston Texans, die geen antwoord hadden op Jimmy Garoppolo 334 yards, 1 TD, 1 INT) en de feilloze Robbie Gould (4/4 FG en 2/2 XP). 49ers 26 @ 16 Texans
Ook het minste team in NFC North was veel te sterk voor het één na slechtste team in de AFC North. De Cincinnati Bengals (5-8) maakten zich belachelijk tegen de Chicago Bears (4-9). Bears 33 @ 7 Bengals
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
