Mocht je vorige week onze previews van de Wild Card Games hebben gelezen, dan heb je wellicht ook gezien dat we bij SportAmerika niet verrast werden door de overwinning van de Tennessee Titans op de Kansas City Chiefs. Het uitvallen van Travis Kelce was van doorslaggevend belang, maar dan nog bleken de Titans inderdaad te beschikken over precies de juiste wapens om voor een upset te zorgen in Kansas City. Of dat ze in de Divisional Round ook lukt tegen de New England Patriots? Laten we maar gewoon met de deur in huis vallen: nee. Er zijn wel wat lichtpuntjes die nog een sprankje hoop bieden.
1. BRADY, ‘GRONK’ OF HET MASTERPLAN BILL?
De beste quarterback wint en dat is Tom Brady. Oké, vorige week maakten we exact hetzelfde punt over Alex Smith en dat bleek uiteindelijk niet echt uit te maken, toch? Nou, toch wel. ‘Wat als’ telt niet, maar stel dat Kelce niet uitviel? De tight end had tot zijn uitvalbeurt een heerlijke dag en het is bepaald niet ondenkbaar dat Smith met één extra wapen op het veld een stuk meer had kunnen doen in de tweede helft, hetgeen de comeback van de Titans onmogelijk had gemaakt.
Waarom dit argument ook voor Tom Brady> geldt, behoeft geen uitleg. Brady is beter dan Smith en heeft in Rob Gronkowski een minstens zo goede tight end als Kelce. Sterker nog: Gronk oogde de laatste weken van het reguliere seizoen fitter dan hij in lange tijd is geweest. De ‘hulkachtige’ Gronk van enkele jaren geleden lijkt definitief verdwenen, maar op tachtig of negentig procent van dat niveau is ’87’ nog steeds de beste tight end van de NFL, met bovendien een uitstekende connectie met de beste quarterback aller tijden.
Gronk shows of his super human abilities on this ridiculous 17 yard touchdown grab! The #Pats and #Bills are in a good one here, as the score is tied 10-10. The #Pats are now 8.5-point home favorites. #GoPats#BUFvsNE#NFL
Of de twee ook het verschil gaan maken, hangt af van het masterplan van Bill Belichick en co. Weinig coaching staffs zijn zo effectief in het voorbereiden van een wedstrijd als Belichick en de zijnen. Het is geen toeval dat geen enkele ‘kenner’ ooit van tevoren weet welke speler in de aanval van de Patriots het verschil zal gaan maken in een willekeurige wedstrijd. Elke tegenstander, dus ook Tennessee, biedt kansen en laat het maar aan ‘BB’ over om die te vinden. Wordt het Gronk of Danny Amendola vogelvrij in de endzone of zien we cruciale rol voor Rex Burkhead in de passing game? Niemand die het weet, behalve Bill.
2. AANVAL PATRIOTS KAN GEBRUIK MAKEN VAN ZWAKTE TITANS
In de aanloop naar Titans @ Chiefs schreven we hoe de Titans precies de juiste elementen hadden om de strijd met de Chiefs aan te gaan. Simpel gezegd: de Chiefs hadden het altijd moeilijk gehad als running back Kareem Hunt niet in zijn spel kwam en de Titans beschikken over een prima run-defense. Dat bood kansen en die kansen werden uiteindelijk gepakt. Hoe anders ziet dat plaatje er echter uit bij de Patriots. De pass-first aanval van coördinator Josh McDaniels wordt uitgevoerd door een van dé kanshebbers voor de MVP-titel van dit jaar, terwijl de minst sterke kant van de verdediging van de Titans juist in de passing game ligt. De Titans zijn dan wel sterk tegen de running game, maar de Patriots gebruiken hun backs zeer gevarieerd, waardoor nauwelijks over een traditionele running game gesproken kan worden.
Al met al voldoende kopzorgen voor Dick LeBeau, de 80-jarige defensive coördinator van de Titans. Vervelend detail voor hem: hij kwam Brady als coach al acht keer tegen en de tussenstand is 6-2 voor de quarterback, die in die ontmoetingen 19 touchdowns en 3 interceptions gooide. Nadere analyse leert dat LaBeau zijn sporen vooral verdiend heeft door pressure en coverages te verhullen in zijn zone-defenses. Dat kán voor verrassingen zorgen, maar niemand in de NFL is zo goed in het identificeren van pass-rushers en het vinden van gaten in de dekking als Tom Brady. Het is dus niet alleen zo dat de Titans zwak zijn waar de Patriots-aanval juist sterk is, ze hanteren ook nog eens een defensieve stijl die Brady uitstekend ligt.
3. MARIOTA IS NET OP TIJD IN VORM
Vorige week beschreven we al hoe Titans-quarterback Marcus Mariota, en daarmee de hele Titans-aanval, behoorlijk tegenviel tijdens het reguliere seizoen. De hoop lag in dat de wapens en de kwaliteit er ogenschijnlijk altijd wel waren, maar het kwam er nooit uit. Dat gebeurde tijdens de tweede helft in Kansas City wel en prompt veranderden de Titans een 3-21 achterstand in een 22-21 overwinning. Vooral de benen van Mariota speelden daar een cruciale rol in. De Chiefs hadden al aangetoond zwak te zijn tegen mobiele quarterbacks en daar maakte Mariota uiteindelijk voldoende gebruik van.
Voel je ‘em al aankomen? Jazeker: de Patriots beschikken over diezelfde kwetsbaarheid. Alex Smith, Cam Newton en Deshaun Watson hingen respectievelijk 42, 33 en nogmaals 33 punten op aan de New England defense. Daarbij maakten ze veel gebruik van read-option plays en legden zo de zwakte van New England tegen de run bloot. Daarnaast is er nog Delanie Walker. Het hele seizoen Mariota’s ‘go-to-guy’ en ook tegen de Chiefs was de tight end weer van grote waarde. Áls de Titans het spannend maken, dan is het vrijwel zeker dat ook Walker een belangrijke rol in speelt. Dat hij het kan tegen de Patriots bleek al eerder.
Er is dit seizoen veel gezegd en geschreven over de kwetsbaarheid van de New England-defense. Na de eerste paar wedstrijden van het seizoen was Matt Patricia’s verdediging zelfs de slechtste van de hele NFL. Natuurlijk kwamen de wijzigingen, werden er gaten gedicht en tegen het einde van het seizoen hoorde de verdediging weer bij de betere defensies. Toch blijft het een wankel geheel. Met de secondary is weinig mis. Zolang Malcolm Butler en Stephon Gilmore man-to-man kunnen spelen, horen ze bij de betere cornerback-duo’s in de league. De problemen liggen echter bij de ‘front seven’, waar het gemis van linebacker Dont’a Hightower wel eens voelbaar zou kunnen worden.
Dat heeft alles te maken met Titans’ running back Derrick Henry. Dankzij de blessure van DeMarco Murray kreeg Henry tegen de Chiefs in de Wild Card Round eindelijk de kans waar hij op wachtte. De winnaar van de Heisman Trophy van 2015 haalde 156 en een touchdown over de grond en voegde er nog 35 yards door de lucht aan toe. Henry is een typische ‘power back’ met, zeker voor een dergelijke grote en sterke loper, ook nog behoorlijk wat wendbaarheid. Linebackers Kyle van Noy en en Elandon Roberts zijn lichter dan Henry, terwijl defensive ends Eric Lee en Trey Flowers niet eens veel zwaarder zijn dan de running back. Het is dan ook helemaal niet ondenkbaar dat Henry een paar keer door de eerste linies weet te breken. De Patriots houden er van om een safety in run support te houden. Potentieel succes voor de Titans zou dus wel eens af kunnen hangen van hun rol in het opvangen van Tennessee’s runs.
I know Mariota's block was great, but look at Derrick Henry's sudden change of direction. Sheesh. pic.twitter.com/91vtt4du94
Hoewel we hierboven voor beide ploegen drie punten hebben aangevoerd waardoor ze kans zouden hebben de wedstrijd te winnen, wegen de punten van de Patriots zwaarder. Er lijkt haast geen twijfel te zijn dat de Patiots een aardige hoeveelheid punten zullen scoren. De Titans moeten hopen op Henry, Walker en de ontsnappingskunsten van Mariota om New England bij te houden. Zodra er een gaatje ontstaat, zal Mariota meer risico moeten nemen en ligt een interception van de capabele New England secondary op de loer.
Voorspelling: New England wint: 36-17.
Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 23: New York Yankees.
Geen schijn van kans zouden ze hebben, die 2017 New York Yankees. Het moet moeilijk zijn geweest voor de fans van de Bronx Bombers om lijdzaam toe te moeten zien hoe rivaal Boston zich met het aantrekken van Chris Sale ogenschijnlijk positioneerde voor een Postseason run, terwijl niemand veel gaf voor de kansen van New York. Een vierde plaats in de AL East, zo voorspelde SportAmerika nota bene in de lente van 2017.
VERRASSING
Hoe anders bleek de realiteit een aantal maanden later. Niet alleen eindigden de Yankees hoger dan verwacht, de Bombers waren ook het meest succesvolle team van AL East in het Postseason. Waar de Red Sox al in de ALDS strandden, bereikte het team van manager Joe Girardi de Championship Series wél. Daarin werd weliswaar verloren van de Houston Astros, maar de latere kampioen had daar wel de volle zeven wedstrijden voor nodig. Een prima prestatie dus voor de ‘kansloze’ New York Yankees. — SPORTAMERIKA MLB 30-IN-30 PREVIEW 2017: NEW YORK YANKEES
De Yankees kenden over de hele linie een vrij stabiel jaar, met een sterke opening en een sterk slot. De dip kwam in de zomermaanden, toen de Red Sox juist een sterke fase kenden en uit het zicht dreigden te raken. In september stelde de recordkampioen uit New York echter orde op zaken. De club noteerde maar liefst 20 wins, waarmee een prima 91-71 record en een plek in de Wild Card Game werd bereikt. Dat potje eindigde in winst tegen de Minnesota Twins, waarna in de ALDS werd afgerekend met Cleveland, voordat de Astros in de ALCS te sterk bleken.
WAT GING GOED IN 2017?
De vraag ‘wat ging er goed’ is niet lastig te beantwoorden voor een team dat zo duidelijk boven verwachting heeft gepresteerd. Toch blijven het de Yankees en is elke vorm van succes nooit écht onverwacht. Hoe dan ook: de Bombers kwamen een stuk beter voor de dag dan menigeen had voorspeld. Niemand is daar meer debet aan dan Aaron Judge.
ALL RISE!
De rookie verbaasde vriend en vijand met zijn recordbrekende seizoen. Hij was goed voor 52 homeruns, 128 gescoorde runs en 114 binnengeslagen punten.Het leverde Judge een All-Star-verkiezing, een Rookie of the Year Award en een Silver Slugger op. Tussendoor won hij ook nog eens de Homerun Derby. In de MVP-verkiezing bleek José Altuve net te sterk, maar Judge werd eenvoudig tweede. Niet slecht voor je eerste jaar in de Majors en goed voor een prima toekomstbeeld in The Bronx. Aaron Judge (Kathy Willens/AP Photo)
Het is logisch dat Judge het leeuwendeel van de aandacht opeiste, maar in zijn schaduw stonden ook andere spelers op. Catcher Gary Sanchez zou bij elk ander team de ‘break-out speler van het jaar zijn’, maar had de pech dat Judge nog zo veel beter was. Toch vonden de Yankees in Sanchez een productieve krachtpatser die vrijwel elke dag plaats kan nemen achter de plaat. Als hij zijn defensieve spel nog iets bijschaaft, hebben heeft New York één van de beste catchers van de MLB in huis.
ONVERWACHTE ACE
Waar vooraf Masahiro Tanaka werd gezien als de stabielste factor in de rotatie, bleek uiteindelijk Luis Severino de ace van deze groep starters. Een 14-6 record, een 2.98 ERA met 230 strikeouts: het is één van de meest indrukwekkende seizoenen ooit voor een pitcher van de Yankees. Het gebeurde zelfs maar acht keer eerder dan een werper van de Yankees een ERA van minder dan 3.00 combineerde met meer dan 200 strikeouts. Severino was bovendien belangrijk in het Postseason; onder zijn aanvoering wonnen de Yankees Game 4 van de Indians en dwongen zo een beslissende vijfde wedstrijd af.
Ook in de categorie ‘beter kan bijna niet’: de bullpen. Geen enkel MLB-team kan op zowel kwaliteit terugvallen als de Yankees. Aroldis Chapman is een van de beste closers in de league en blaast batters weg met zijn fastball die routinematig 102 mijl per uur aantikt. Dillen Betances is, mits in vorm, minstens zo dominant, al had hij een wat wisselvallig seizoen.
De van de White Sox overgenomen David Robertson en Tommy Kahnle zouden bij menig ander team zélf closer zijn. En Chad Green? Die was ongemerkt misschien wel de beste pitcher in New York, zelfs beter dan Severino. In 67 innings noteerde hij een 1.61 ERA en 100 strikeouts, waarmee hij van grote waarde was in ‘long relief’.
WAT GING FOUT IN 2017?
Ook hier geldt: als de verwachtingen laag zijn, kun je ook weinig verkeerd doen. Toch waren er elementen die Yankees-fans reden gaven om zich zorgen te maken en sommige van die elementen werden direct na de uitschakeling in de ALCS onschadelijk gemaakt.
GENOEG GEZIEN VAN GIRARDI
Na tien seizoen houdt het ’tijdperk Joe Girardi’ op. Daags na de verloren ALCS maakten de Yankees en de manager bekend dat zij niet samen verder zouden gaan. Die beslissing werd genomen door general manager Brian Cashman. Hoewel de Yankees in 2017 een topseizoen hadden, is Girardi niet onfeilbaar. Zo verwijten fans hem al jaren dat hij er een zwak wisselbeleid op nahoudt.
In de ALDS ging hij in de fout door geen gebruik te maken van de mogelijkheid om een cruciale call van de umpires te laten bekijken door de videoscheidsrechter. Dat was uiteraard een incident, maar wellicht net de druppel voor de Yankees om te besluiten met een andere manager richting 2018 te gaan. Joe Girardi, exit from New York (Getty Images)
Die nieuwe manager zal nog wel wat onderdelen uit dat vervlogen tijdperk terugvinden in zijn selectie. Jacoby Ellsbury belooft bijvoorbeeld een van de duurste bankzitters van de MLB te worden. De outfielder beleefde aanvallend een aardig seizoen, maar zag zijn defensieve meerwaarde als sneeuw voor de zon verdwijnen.
Dan is er nog de vraag in hoeverre de nu doorgebroken jonkies hun hoge niveau kunnen vasthouden. De zwakke zomermaanden moeten verklaard worden en de oorzaak achter die periode moet aangepakt worden. Zelfs uitblinker Judge was in die maanden minder succesvol. Boze tongen beweerden zelfs dat pitchers de jonge slugger inmiddels ‘doorhadden’. Willen de Yankees in 2018 een gooi doen naar eremetaal, dan moet een langdurige inzinking voorkomen worden.
WAT BRENGT 2018?
1) Power, unlimited power!! Veruit de belangrijkste dag van 2017 kwam voor de Yankees op 11 december, toen bekend werd dat Giancarlo Stanton zich in 2018 in pinstripes zou hullen. Een line-up met Judge en Stanton, met daar omheen nog mannen als Sanchez en Didi Gregorius? Nu al de schrik van elke werper. Didi Gregorius, nieuwe ster op kortestop (MLB.com)
2) In welke volgorde al die rammers zullen staan, wordt komend seizoen bepaald door Aaron Boone, die het baantje van Girardi overneemt. Jammer voor Nederlandse fans, want Hensley Meulens werd het nét niet.
3) Eigenlijk wilden we hier schrijven ‘de definitieve doorbraak van Didi’, maar die is stiekem al geweest. Vooraf werd het onmogelijk geacht om legende Derek Jeter te doen vergeten. Didi’s 25 homeruns én spectaculaire defensieve spel lukten dat toch. Met zo veel kwaliteit om hem heen en het baantje als startende korte stop in zijn zak, staat niets Gregorius in de weg om in 2018 een minstens zo indrukwekkend seizoen te draaien.
Na een boeiend Wild Card Weekend, maken we ons inmiddels op voor de Divisional Round van de NFL Play-offs. Deze ronde wordt afgetrapt door het hoogst geklasseerde NFC-team van dit jaar, de Philadelphia Eagles en de NFC-titelverdediger Atlanta Falcons. Atlanta stootte de Los Angeles Rams hardhandig van hun roze wolk af en herhalen datzelfde kunstje maar al te graag in Philadelphia.
1. QUARTERBACK STRUGGLE IN PHILADELPHIA
De Eagles mogen dan wel de #1 seed in de NFC hebben, tegen Atlanta gaat Philadelphia volgens de bookmakers de strijd in als de underdog. Dat heeft vooral te maken met de quarterback van dienst, Nick Foles. Zijn laatste drie wedstrijden als vervanger van Carson Wentz waren alles behalvegeweldig en dat is iets waar de Philadelphia Eagles zich zorgen om moeten maken.
Foles had zichtbaar moeite om punten op het bord te krijgen en zal maar wat blij zijn geweest met nog een extra week om zich voor te bereiden. Waar Wentz als mobiele quarterback zelf vaak nog plays maakte als er geen andere mogelijkheid was, van pocket passer Foles hoeft zoiets niet verwacht te worden. Het wordt daarom interessant om te zien of de Eagles hun aanval dusdanig hebben aangepast om het optimale uit het spel van Foles naar boven te halen.
2. FALCONS BETER DAN HUN PLAY-OFF SEED DOEN VERMOEDEN
Dit seizoen kwalificeerden de Atlanta Falcons zich met moeite voor de NFL Play-offs. Is het verval van de Falcons na de verloren Super Bowl zo groot? Dat valt op zich wel mee. Het verliezen van de Super Bowl heeft wel een duidelijke invloed gehad op de resultaten van Atlanta, die moeite hadden om een ritme te vinden. Pas in november kwam de machine van head coach Dan Quinn op gang.
Tegen de Rams werd nog maar eens aangetoond dat de Falcons hun mojo terug hebben. Indrukwekkend was de manier waarop de verdediging van de Falcons, ook wel Plan D genoemd, over het veld vloog. Door druk te zetten op de quarterback en de receivers uit het spel te halen, kunnen de Falcons een flinke stap maken naar een overwinning op de Eagles. 3. EAGLES’DEFENSE IS SLEUTEL VOOR SUCCES
De Eagles zullen tegen de Falcons het gevecht in de trenches moeten winnen. Nu Nick Foles de quarterback is, kan coach Doug Pederson hulp van alle kanten goed gebruiken. Gelukkig hebben de Eagles daar alle middelen voor. Fletcher Cox, Timmy Jernigan en Brandon Graham zijn slechts een paar namen van de indrukwekkende front seven van de Eagles. Samen zijn ze goed voor een run-stop percentage van 8,4, volgens PFF het beste van alle 32 teams.
Gelukkig voor de Eagles is de offensive line van de Falcons niet heel goed, zeker na het wegvallen van guard Andy Levitre. Als Philadelphia goed heeft gekeken naar hoe Aaron Donald vorige week huishield, dan krijgen de Falcons nog een zware avond.
4. ATLANTA’S EXPLOSIEVE OFFENSE
Naast een getalenteerde verdediging, gaat de aandacht natuurlijk uit naar quarterback Matt Ryan en wide receiver Julio Jones. De twee vormen al sinds ze samen spelen één van de meest gevreesde quarterback-receiver tandems van de NFL. Jones ving dit seizoen slechts vier touchdowns, maar blijft altijd een bedreiging. Zeker tegen een secondary die graag valt voor de double move, is Jones een pittige tegenstander.
Daarnaast kun je ook de twee running backs, Devonta Freeman en Tevin Coleman niet meer wegdenken uit de aanval van Atlanta. De kleine, robuuste Freeman en de snelle, behendige Coleman leiden de running game, maar zijn vaak nog belangrijker als afleiding in de misdirection plays.
CONCLUSIE
De Eagles moeten een manier gaan vinden om Nick Foles goed te beschermen. Als Foles fouten gaat maken, komt het voor een groot deel op de Eagles defense en de running game aan om in de wedstrijd te blijven. Daarentegen speelt wel mee dat de Eagles massaal gesteund zullen worden door hun thuisfans, die de ploeg voor het eerst sinds 2009 weer een play-off wedstrijd willen zien winnen. Toch hebben de Atlanta Falcons de edge in deze match-up. De ploeg verkeert in uitstekende vorm en het verslaan van de Rams is een goede boost geweest voor het zelfvertrouwen. Als de Falcons offensive line zich staande weet te houden, dan verdedigen de Falcons hun NFC-titel.
Voorspelling: de Falcons winnen net aan van de Eagles, 24-20.
De MLB Hall of Fame Ballot voor 2018 is inmiddels al enige tijd openbaar. De afgelopen maanden stemden de schrijvers uit de Baseball Writers Association of America (BBWAA) om uit te maken welke spelers zich vanaf komend seizoen ‘Hall of Famer’ mogen noemen, maar toen dachten wij:
Waarom zouden alleen BBWAA-leden mogen stemmen?
Inderdaad, waarom eigenlijk? Dat onrecht, daar doen we bij SportAmerika nu iets aan, want dit jaar kunnen jullie — de lezers — ook stemmen voor de HoF-verkiezing! Natuurlijk, de stemmen tellen niet mee voor het uiteindelijke resultaat in de echte wereld, maar wij zijn wel enorm benieuwd naar de spelers die volgens de SportAmerika-lezers de Hall of Fame in zouden mogen.
Om in de Hall of Fame verkozen te worden, moeten spelers op tenminste 75% van de stembiljetten voorkomen. Halen ze dit niet, maar blijven ze boven de 5%, dan keren ze volgend jaar terug op de ballot. Spelers met minder dan 5% van de stemmen vallen definitief af. Een speler wordt vijf jaar na zijn officiële pensioen aan de ballot toegevoegd en mag daar maximaal 10 jaar op blijven staan. (John Greim/LightRocket)
We volgen de officiële Hall of Fame-regels. Dit zijn de belangrijkste:
Je mag maximaal tien spelers selecteren voor de Hall. Ga je over de tien heen, wordt je stembiljet ongeldig verklaard. Je hoeft natuurlijk niet op 10 spelers te stemmen; minder mag altijd.
Wil je op niemand stemmen, maar wel een blanco-stem uitbrengen? Vul dan alleen ‘GEEN’ in, zodat je stem in elk geval meetelt in het percentage.
Je mag maar één keer het stembiljet invullen. Bij een vermoeden van meerdere ingevulde biljetten, worden deze ongeldig verklaard.
Onze stemronde sluit op 19 januari (12 uur ’s middags). We maken de resultaten tegelijkertijd met die van de Baseball Hall of Fame (24 januari) bekend. In het kader van transparantie delen verschillende SportAmerika-redacteuren in de dagen voorafgaand aan de officiële Hall-announcement hun persoonlijke ballots.
Om het opzoeken van alle namen en statistieken te vergemakkelijken, staan alle kandidaten hieronder in alfabetische volgorde opgenoemd, voorzien van hun belangrijkste statistieken en een alinea over de spelers’ geschiedenis.
Wil je een lans breken voor een speler of spelers, of over Hall of Fame-gerelateerde zaken discussiëren? Dat kan in de comments onder dit artikel of op Twitter via #SportAmHoF!
Ben je eruit wie dit jaar de Hall of Fame in moet? Stem dan HIER.
Dit is alweer de zesde keer dat legendarische sluggerBarry Bonds op de ballot staat. De outfielder hoort bij de allerbeste spelers aller tijden, maar we weten allemaal waarom hij nog niet in de Hall of Fame is opgenomen. De 13-voudig All-Star en achtvoudig Gold Glover was ook vóór zijn steroïdengebruik al één van de beste spelers ooit en in de 90’s zette hij met McGwire en Sosa honkbal terug op de kaart. Vorig jaar kreeg de zevenvoudig MVP 53,8% van de stemmen.
Chris Carpenter en Roy Halladay waren de twee jonge aces voor de Blue Jays, tegen het einde van de jaren ’90. Van die twee is nu alleen nog Carpenter over, maar het is de vraag hoe lang Carp op de ballot blijft staan. Hij won één Cy Young Award, met de Cardinals in 2005, en haalde drie All-Star Games. De rest van zijn stats zijn bovengemiddeld, maar vallen in het niet bij echte Hall of Famers. Hij is nu in zijn eerste jaar dan ook een kandidaat voor de Hall of Very Good, maar het wordt spannend of hij volgend jaar nog op de ballot staat.
Na Bonds is Roger Clemens de tweede legende die nog steeds wacht op zijn Hall of Fame-inductie. De zevenvoudig Cy Young Award-winnaar en American League MVP (1986) voerde de league viermaal aan in wins, vijfmaal in strikeouts, zeven keer in ERA en had zes 20-win-seizoenen. Toch is dit alweer de zesde keer dat hij verkiesbaar is. Waarom? Tsja, zie Bonds. Hij is één van de beste werpers aller tijden. Vorig jaar ontving hij 54,1% van de stemmen.
Een schoolvoorbeeld van een speler met een verdienstelijke carrière, maar wel waarschijnlijk een one and done op de Hall-ballot, is Johnny Damon. De langharige outfielder haalde twee All-Star Games, maar daar is ook alles mee gezegd. Als teamgenoot kon je hem er prima bijhebben en vooral voor de Red Sox was hij van cruciaal belang. Toch valt Damon in principe na één jaar van de ballot af.
Vladimir Guerrero was de laatste grote Montreal Expo voordat de club naar Washington verhuisde. Ook voor de Angels deed hij later fantastische dingen op het honkbalveld. Geen speler kon een bal op enkelhoogte zo makkelijk over de hekken slaan of in een streep lopers op thuis uitgooien. Guerrero werd negen keer verkozen tot All-Star en was de AL MVP in 2004. Met een slaggemiddelde boven de .300 na een carrière van 16 jaar hoor je in Hall. Hij ontving vorig jaar — zijn eerste jaar op de ballot — 71,9% van de stemmen, dus dit jaar moet toch wel zijn jaar worden.
Als er een Hall of Fame voor aantal versleten clubs bestond, zou Livan Hernandez een kans hebben. Helaas is dat niet het geval, dus ondanks een indrukwekkend lange carrière (17 jaar) een een tweede plaats bij de Rookie of the Year-verkiezing in 1997, is dit het enige jaar dat we de Cubaan op de Hall of Fame-ballot zouden moeten zien.
Vorig jaar, toen Hoffman debuteerde op de ballot, ontving de legendarische closer 74% van de stemmen. Die ene procent die hij miste, gaat hij dit jaar wel krijgen. Hoffman staat tweede op de eeuwige saveslijst, achter alleen Mariano Rivera. In maar liefst negen seizoenen brak Hoffman door de 40-save-grens. De zevenvoudig All-Star is één van de allerbesten aller tijden op zijn positie, of je nu vindt dat closers Hall-waardig zijn of niet.
Tsja, soms verschijnen er ook spelers op de ballot die je je bijna niet meer kunt herinneren. Orlando Hudson is zo’n speler. Hij speelde verdienstelijk, daar niet van. Won vier Gold Gloves, is een tweevoudig All-Star en speelde 11 seizoenen in de Major League, maar Hudson is een one and done op de Hall of Fame ballot.
Wat voor Hudson geldt, gaat zeker ook voor Aubrey Huff op. Met 13 seizoenen onder zijn riem deed de eerstehonkman/outfielder ergens iets goed. Hij won zelfs een Silver Slugger Award in 2008 met de Baltimore Orioles. Toch is ook voor Huff maar één seizoen plaats op de ballot en dat is dit jaar.
In een tijdperk waarin het al moeilijk genoeg is voor closers om tot de Hall of Fame gekozen te worden, maakt Jason Isringhausen geen schijn van kans. Izzy had een leuke carrière, maar 300 saves en twee All-Star-verkiezingen gaan je niet tussen de allergrootsten aller tijden krijgen. Eerste jaar op de ballot voor Isringhausen, meteen eraf. Andruw Jones was de man die in de jaren ’90 de Nederlandse interesse in het Amerikaanse honkbal persoonlijk opkrikte. Ruim 20 jaar later speelt een vrijwel volledig Kingdom of the Netherlands-team in de Major League. Andruw was één van de allerbeste defensieve outfielders aller tijden. In zijn hoogtijdagen kon hij ook een aardig balletje slaan. Voor velen zal hij op de grens zitten, wat eigenlijk te gek voor woorden is.
Naast Andruw zijn er maar drie andere spelers met tenminste 10 Gold Gloves en 400 of meer homeruns: Willie Mays, Ken Griffey Jr. en Mike Schmidt. Alle drie deze spelers waren first ballot Hall of Famers. Andruw’s 14 (!) Gold Glove Awards duwen hem toch richting de Hall. Hij staat dit jaar voor het eerst op de ballot en moet een serieuze kans krijgen.
Veel eenvoudigere keuzes dan Chipper Jones de Hall of Fame in stemmen, zijn er niet. Chipper is de beste switch-hitter uit de geschiedenis van de Major League en beëindigde zijn 19 jaar in de Big Leagues met een slaggemiddelde boven de .300 en meer dan 450 homeruns. Ieder jaar staan er een paar first ballot Hall of Famers op de lijst. Chipper is er één van. De lifelong Brave gaat dit jaar naar Cooperstown.
Jeff Kent had een rare carrière. Na een middelmatige start bij de Blue Jays en Mets, brak hij als 29-jarige bij de Giants van Barry Bonds door. Trek daar zelf je conclusies uit. Vanaf zijn 29e speelde Kent ineens als een Hall of Famer. Hij werd vijf keer tot All-Star gekozen en won de NL MVP in 2000, toen hij .334 sloeg met 33 homeruns en 125 RBI’s. Tussen 1997 en 2005 sloeg hij acht keer meer dan 105 runs binnen. Hij doet niet onder voor vrijwel elke andere tweedehonkman in de Hall of Fame. Toch kreeg hij vorig jaar slechts 16,7% van de stemmen. Misschien komt daar dit jaar verandering in.
Carlos Lee was ook weer zo’n speler die je graag in je team had, maar die nooit extreem indrukwekkende dingen deed. De power hitter sloeg ruim 350 homeruns bij elkaar, maar speelde matige defense. El Caballo was dus eigenlijk een beetje een one-trick pony. Hij was constant, dat moet dan wel weer gezegd worden, maar ook Lee zal na één verschijning op de lijst er weer afvallen.
Als Isringhausen het niet haalt, haalt Brad Lidge het al helemaal niet. De closer was een korte periode erg goed, maar op de momenten dat het moest, gaf hij vaak niet thuis. Iedereen herinnert zich ongetwijfeld nog de play-off-homerun van AlbertPujols tegen Lidge. De rechtshandige werper valt in de categorie one and done.
DH extraordinaireEdgar Martinez staat voor de negende keer op de ballot en heeft dus nog maar twee jaar om de Hall te halen. Hij startte zijn carrière wat laat en valt daarom net buiten de elite-boot, maar als beste full-time DH in de geschiedenis moet er toch een plekje voor hem zijn. Werkt het feit dat hij in de schaduw speelde van Ken Griffey Jr, Alex Rodriguez en Randy Johnson tegen hem, of is het eindelijk tijd voor Edgar? Vorig jaar bleef hij steken op 58.6% van de stemmen.
Hideki Matsui had al een fantastische carrière in Japan erop zitten, voordat hij de stap naar de VS maakte. Als 29-jarige tekende hij bij de Yankees, waar hij in zijn eerste twee seizoenen de All-Star Game haalde. Daarna ging het gestaag bergafwaarts. Matsui heeft dan ook geen schijn van kans voor de Hall of Fame en zal moeten hopen dat hij na zijn eerste jaar op de ballot niet meteen weer wegvalt.
Het grootste slachtoffer van de steroïdegeneratie is misschien wel Fred McGriff. De outfielder staat dit jaar voor de negende keer op de lijst. Waar zijn stats in de periode waarin hij speelde een beetje in het niet vallen bij de dopers, is McGriff nooit gepakt. Hij presteerde zijn hele carrière constant en bovengemiddeld. Het is make or break time voor McGriff, die vorig jaar op 21,7% van de stemmen bleef steken, wat eigenlijk een schande is. Mogelijk moeten we realistisch zijn en is McGriff meer geschikt voor de Hall of Very Good, maar hopen op gerechtigheid mag altijd.
Kevin Millwood was in zijn tijd op de heuvel een nuttige werper, maar ook niet meer dan dat. Minder dan een strikeout per inning en een career-ERA boven de 4.00 gaat je geen Hall of Fame-stemmen opleveren. Dit zal Millwood’s enige verschijning op de ballot blijven.
In theorie zouden meerdere generaties honkbalfans Jamie Moyer hebben kunnen zien pitchen. De nu 55-jarige lefty was maar liefst 25 seizoenen actief in de Major League, van 1986 tot en met 2012 (m.u.v. 2011). Daar houdt het echter al meteen op met de accolades voor Moyer, die met bijzonder gemiddelde stats zijn carrière afsloot. 4000 innings gooien zal niet veel werpers meer lukken, dus petje af voor Moyer, maar na één jaar op de ballot is het voor hem afgelopen.
Mike Mussina pitchte zijn volledige carrière in de altijd lastige AL East, maar toch blijft de werper ondergewaardeerd. De stats liegen er echter niet om; Mussina was constant en altijd beter dan zijn meeste collega’s. Ontbreekt het hem aan een flashy profiel? Vorig jaar kreeg Moose 51,8% van de stemmen. Hij staat daarom nu voor de vijfde keer op de ballot.
Eén van de grotere eerstejaarsnamen op deze stemlijst, is Manny Ramirez. Onder normale omstandigheden zou er weinig voor nodig zijn om de outfielder de Hall of Fame in te stemmen, maar ook over Manny hangt een dopingsluier. In zijn periode bij de Indians en Red Sox was er geen rechtshandige slagman die meer werd gevreesd dan Manny. Als tweede helft van het duo Ramirez/Ortiz bracht hij Boston terug aan de top. Twaalf All-Star Games, negen Silver Slugger Awards: Manny deed wat Manny deed.
Het grote verval aan het einde van zijn carrière kostte hem bij lange na niet zijn .300+ career batting average, wat aangeeft hoe goed hij was. Het wordt interessant om te zien wat er met Ramirez gebeurt.
Er was een tijd dat Scott Rolen een gevreesde slagman was. De NL Rookie of the Year uit 1997 speelde uiteindelijk een prima carrière bij elkaar, waarin hij acht Gold Gloves, zeven All-Star Games en één Silver Slugger verzamelde. De derdehonkman HoF-zaak veroorzaakt momenteel veel discussie in Amerikaanse media. Op het oog ontbreken de flashy stats, maar op zijn positie waren er maar weinig beter dan Rolen over zijn carrière. Sterker nog, hij is negende all-time voor WAR op het derde honk, met 70. Hij gaat het dit jaar moeilijk krijgen met een propvolle ballot, maar Rolen mag niet zomaar afgeschreven worden.
Een moeilijke kwestie in deze lichting Hall of Famers is Johan Santana. De tweevoudig Cy Young Award-winnaar zag zijn carrière wegens blessures vroegtijdig eindigen. Al op 33-jarige leeftijd hield de lefty het voor gezien. Zijn carrière duurde dan ook slechts 12 seizoenen, waarvan hij er negen domineerde. In de modernere statistieken komt Santana er (nog) beter af dan in de traditionele. De werper voerde de league driemaal aan in ERA+ en FIP. Santana was bijna een decennium een absolute ace, maar de eye-popping stats ontbreken door de verkorte duur van zijn carrière. Toch maakt hij een kans, nu hij voor het eerst op de ballot staat.
‘Big Game’ Curt Schilling was een geweldige werper, die in oktober vaak nog verder boven zichzelf uitsteeg. Zijn 11-2 record in de postseason (2.23 ERA) liegt er niet om. Op zijn resumé staan ook een NL MVP Award (1993) en een World Series MVP (2001). Schilling won drie keer een World Series-titel en iedereen herinnert zich nog de beroemde ‘Bloody Sock’-game. Helaas voor Schilling heeft hij zich in de jaren na zijn actieve carrière ontpopt tot een — op zijn zachtst gezegd — moeilijk persoon, wiens politieke overtuigingen hem vaak in de problemen brengen en hem zijn baan bij ESPN kostte. De ‘personaliteitsclausule’ in het HoF-statuut lijkt hem zwaarder aan te worden gerekend dan de dopers. Hij staat voor de zesde keer op de ballot en haalde vorige jaar 45% van de stemmen.
Ook outfielder Gary Sheffield wordt al jaren ondergewaardeerd als het op de Hall of Fame-voting aankomt. De outfielder met de vervaarlijk uitziende batting stance was één van de meest constante hitters uit zijn tijdperk. Hoog slaggemiddelde en 20-30 homeruns per seizoen waren hem niet vreemd. Ook over Sheffield hangt echter een dopingwolk. Hij staast voor de vierde keer op de lijst, na vorig jaar 13% van de stemmen te hebben ontvangen. De twee jaar ervoor schommelde hij rond de 11%, dus de stijging is minimaal.
Daar is de andere grote (doping)naam in deze rij: Sammy Sosa. Zijn homerunmaatje Mark McGwire is inmiddels niet meer beschikbaar voor de Hall of Fame, maar Sosa heeft nog een paar jaar te gaan. Of…. niet? De outfielder staat nu voor de zesde keer op de lijst en haalde vorig jaar slechts 8,6% van de stemmen.O Het wordt dus spannend of Sosa dit jaar, op een tot de nok toe gevulde lijst, de 5% wel haalt. Ondanks zijn dopingverleden is het gat tussen Bonds en Sosa qua stempercentages echt bespottelijk groot. 609 homeruns en meer dan 200 gestolen honken horen eigenlijk in de Hall.
Vijfvoudig All-Star Jim Thome is een First Ballot Hall of Famer. Als één van de beste keer power hitters uit zijn generatie lijkt er geen enkele discussie dat de lefty in 2018 toegevoegd wordt aan Cooperstown’s legendes. In tegenstelling tot zijn generatiegenoten is Thome nooit verdacht geweest van steroïdegebruik. Datzelfde gold vorig jaar overigens voor Frank Thomas, die ook in zijn eerste jaar op de lijst de Hall werd ingestemd. Na een carrière die 22 seizoenen bestreek, gaat Thome dit jaar Thomas achterna, dat kan haast niet anders.
Omar Vizquel, de kortestop uit de gloriedagen van de 90’s Indians, stond niet bepaald bekend om zijn aanvallende capaciteiten. Het was eigenlijk vrij dramatisch, wat de infielder aan slag liet zien. Dat gebrek maakte hij wel een beetje goed met snelheid (400+ steals) en adembenemend defensief spel. Vizquel wordt algemeen gezien als de opvolger van Ozzie Smith, de Cardinals-kortestop die in de jaren ’80 als Wizard of Oz bekend stond. Vanaf 1993 won Vizquel negen Gold Gloves op rij. Hij beëindigde zijn carrière met 11 stuks in de kast.
De drievoudig All-Star speelde maar liefst 24 seizoenen in de Major League en staat dus nu pas voor het eerst op de ballot. Ook Vizquel veroorzaakt discussies in de VS als het op zijn Hall-waardigheid aankomt. Dit jaar is de ballot te vol, dat kan haast niet anders.
Closer Billy Wagner was een uitzonderlijk verdienstelijke reliever, maar daar houdt het ook wel een beetje op. Hij beëindigde zijn carrière met veel meer strikeouts dan slagmensen tegenover zich, maar hij mist de impact van een Trevor Hoffman om een serieuze kans te maken op de Hall. Dat is jammer, want Wagner was een extreem dominante werper in zijn beste dagen. Hij staat voor de derde keer op de lijst en schommelt al twee jaar ronde de 10% (10,2% in 2017).
Net als McGriff is Larry Walker een moeilijk geval. De outfielder verzamelde een indrukwekkende lijst aan stats, maar profiteerde lange tijd van Coors Field, althans: dat zeggen zijn tegenstanders. Toch speelde Walker maar 30% van de wedstrijden in zijn carrière in Colorado en is zijn OPS on the road te evenaren met de groten in de geschiedenis. Daarnaast won hij drie keer de batting title en werd hij vijf keer de All-Star Game ingestemd. Toch lijken de stats niet uitzonderlijk genoeg om de Hall of Fame te halen. Hall of Very Good? Count him in. Walker staat voor de achtste keer op de ballot en zag zijn stempercentage vorig jaar licht stijgen, van 15,5% naar 21,9%.
Als er een werper is geweest die in de laatste 20 jaar vrijwel direct als potentieel Hall of Famer werd bestempeld, is het wel Kerry Wood. In 1998 won de Cubs-werper op 21-jarige leeftijd de Rookie of the Year Award en werd hij één van de weinige pitchers in de geschiedenis die 20 strikeouts in één wedstrijd gooiden. Toch werd de carrière van Wood er eentje van teleurstellingen. Net als teamgenoot Mark Prior werd Wood’s arm door slechte coaching de vernieling in geholpen. Een gezonde Wood was een genot om naar te kijken. Toch zal hij moeten vechten om dit jaar te overleven op een propvolle ballot.
Bij de Cubs dacht men lange tijd dat met Carlos Zambrano een nieuwe ace in de gelederen was gevonden, maar Z bleek meer en meer een karikatuur van zichzelf. De heetgebakerde werper stond meer bekend om zijn ontploffingen in de dug-out, dan om zijn werperskwaliteiten. Toch wist Zambrano in zijn 12 jaar in de league zijn ERA meestal halverwege de 3.00 te houden, dus het talent was er wel. Het kwam er echter nooit helemaal uit. Drie All-Star Games, twee Silver Sluggers, één jaar op de ballot.
De NFL heeft vandaag (donderdag) bekend gemaakt welke teams gaan deelnemen aan de NFL International Series in 2018. Tijdens de NFL London games ontmoeten de LA Chargers en Tennessee Titans elkaar, strijden de Oakland Raiders tegen de Seattle Seahawks en de Philadelphia Eagles gaan ‘op bezoek’ bij de Jacksonville Jaguars. In tegenstelling tot de afgelopen twee jaar, wordt er geen wedstrijd gespeeld in Mexico.
JAGUARS VOOR DE ZESDE KEER NAAR ENGELAND, PRIMEUR SEAHAWKS, TITANS, EAGLES
De Jaguars kunnen inmiddels wel als ’thuisteam’ in Londen worden aangemerkt. Zij maken voor het zesde jaar op rij de oversteek naar Groot-Brittanië. De laatste jaren met succes. Drie keer op rij werd er gewonnen door het team uit Jacksonville. De Chargers (2008) en Raiders (2014) bewaren mindere herinneringen aan Londen. Zij verloren op Wembley hun enige NFL-duel in Engeland.
De andere drie teams maken hun debuut buiten de landsgrenzen. Een duel tussen twee ‘debutanten’ blijft echter uit. De Eagles spelen op Wembley tegen de Jaguars (3-2) in week 7 of 8. De Titans ontmoeten AFC-concurrent LA Chargers op dezelfde locatie een week voor of na Eagles @ Jaguars. Jon Gruden en de Raiders gaan zich meten met de Seahawks op 14 oktober (week 6) in het nieuwe stadion van Tottenham Hotspur.
Er zijn na 2018 drie teams over die nog niet in actie zijn gekomen in Londen. De Green Bay Packers en Carolina Panthers verlieten hun thuisbasis nog nooit, de Houston Texans kwamen één keer buiten de ‘States’ in actie maar toen was Mexico City de plaats van bestemming.
HOPEN OP MEER SPANNING
De Europese NFL-fans zullen vooral uitkijken naar meer gelijkopgaande duels in Londen. Dat ontbrak er nogal aan in 2017, toen geen enkele wedstrijd tot het laatst spannend bleef. De Baltimore Ravens op het heilige gras van Wembley vernederd door de Jaguars: 44-7.
De LA Rams realiseerden zelfs een shutout tegen de Arizona Cardinals (33-0) en ook de New Orleans Saints hielden de nul tegen de Miami Dolphins (20-0). De wedstrijd tussen de Minnesota Vikings en de Cleveland Browns was qua score nog het meest close (33-16), maar bij een wedstrijd met de Browns dit jaar was het eindresultaat eigenlijk al bekend voorafgaand aan het duel.
Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 22: Colorado Rockies.
WEG OMHOOG IS INGEZET
De afgelopen jaren viel er weinig te genieten in Colorado. Sinds 2009 waren de play-offs niet meer gehaald en sinds 2010 had de ploeg ook überhaupt geen jaar meer gehad waarin het meer wedstrijden kon winnen dan verliezen. — SPORTAMERIKA MLB 30-IN-30 PREVIEW 2017: COLORADO ROCKIES
In 2017 werd met die trend gebroken. Bud Black — die als manager van de San Diego Padres tussen 2007 en 2015 nooit de play-offs haalde — wist de Rockies in zijn eerste seizoen naar een wild-cardplek te loodsen. Opeens leefde ‘Rockies Baseball’ weer, wat bleek uit het hoogste bezoekersaantal sinds 2001.
In diezelfde play-offs bleek de wild-card game meteen het eindstation, maar de weg omhoog is ingezet in Rocky Mountains.
WAT GING GOED IN 2017?
RBI-MACHINES ARENADO & BLACKMON
Wie de statistieken bekijkt of simpelweg veel Rockieshonkbal keek in 2017 kan direct de twee sterkhouders aanwijzen die de Rockies naar hogere hoogtes deden stijgen: Nolan Arenado en Charlie Blackmon. Laatstgenoemde ontwikkelde zich als ware power threat als eerste slagman en noteerde in vele categorieën persoonlijke records.
Het was bij Blackmon echter niet alleen pure kracht: zijn batting average van .331 was het hoogste van de hele MLB en ook wist niemand in 2017 meer hits en runs te noteren dan de 30-jarige outfielder.
Dan was er natuurlijk nog Nolan Arenado. De 26-jarige derde honkman is hét gezicht van de organisatie en noteerde voor het derde jaar op rij minstens 130 (!) RBI’s. Daarnaast was niemand verantwoordelijk voor zoveel doubles als Arenado en in de uiteindelijke MVP-race eindigde hij één plaats boven teamgenoot Blackmon, op plek vier. Daarnaast won Arenado ook een Silver Slugger én een Gold Glove-award. Charlie Blackmon & Nolan Arenado waren in 2017 de twee sterren van de Rockies. (Isaiah J. Downing/USA Today)
Naast Blackmon en Arenado waren er echter ook andere aanvallende lichtpuntjes: zo had D.J. LeMahieu een slaggemiddelde van .310 en liep hij slechts vijf runs minder binnen dan Nolan Arenado, terwijl power hitter Mark Reynolds wat betreft homeruns en RBI’s een aardige duit in het zakje deed.
JONGE WERPERS & GREG HOLLAND
De echte kern van het succes was misschien wel het werperkorps. Zoals gebruikelijk is Coors Field geen goede plek voor werpers en statistisch genomen zullen Rockiespitchers het daarom altijd slechter doen dan collega’s uit andere organisaties.
Het zal Colorado daarom veel vertrouwen geven dat al hun vijf meest gebruikte starters een ERA onder de 5.00 hadden en dat vier van deze vijf pitchers ook nog eens 25 jaar of jonger zijn. De 22-jarige Venezolaan German Marquez kreeg zelfs enkele stemmen voor Rookie of the Year en de 25-jarige Jon Gray kwam tot een prima ERA van 3.67. Neem daarbij dat Kyle Freeland (24 jaar, 4.10 ERA) en Antonio Senzatela (22 jaar, 4.68 ERA) hun mannetje stonden en ineens lijkt de rotation in Colorado een solide basis voor de toekomst.
Dan was daar nog Greg Holland, de ervaren closer die met name de eerste seizoenshelft en fuego was. In de tweede seizoenshelft zou de ex-Royalscloser een dip kennen, maar met name zijn prestaties over de eerste helft van het seizoen bezorgden de Rockies wins die het allicht in vorige jaren nog had weggegeven.
WAT GING FOUT IN 2017?
ECHTE ACE ONTRBEEKT
Er waren dit seizoen dus veel pluspunten. Uiteindelijk dolf het team echter het onderspit in de wild-card game tegen de Arizona Diamondbacks. Hoewel de pitching staff net is geprezen, is het wel een feit dat het team nog steeds een echte betrouwbare #1-pitcher mist die dit soort belangrijke wedstrijden eruit sleept.
Jon Gray was immers in diezelfde wedstrijd al na 1.1 innings klaar. De ace by default heeft momenteel een 27.00 carrière-ERA in de play-offs achter zijn naam staan. De hoop zal erop gevestigd zijn dat de jonge langharige werper komend seizoen stappen kan maken om uit te groeien tot een stabiele #1-werper. Lukt dit niet, dan zal de ploeg in 2018 tegen hetzelfde probleem aanlopen. Jon Gray draaide een prima seizoen, maar bleek in de play-offs nog geen ace te zijn. (John Leyba/The Denver Post)
WEINIG BACK-UP VOOR ARENADO & BLACKMON
De Rockies- offense behoorde — puur kijkend naar de runs die werden gescoord — tot de beste aanvallen in de MLB. Rekening houdend met de impact van Coors Field, bleek de Rockies-offense echter eigenlijk best middelmatig. De aanvallende stootkracht achter Nolan Arenado en Charlie Blackmon was niet sterk genoeg om mee te draaien met de allerbeste teams.
Zo kende Trevor Story (.239 BA) een teleurstellend seizoen waarin hij wel goed was voor de nodige RBI’s (82), maar nooit de stappen nam die voor 2017 van hem werden verwacht. Daarnaast lijken de beste jaren van de ooit zo gevreesde Carlos Gonzalez achter hem te liggen. CarGo beleefde — met uitzondering van 2014 toen hij met blessures kampte — statistisch zijn slechtste seizoen sinds 2009. Ondanks zijn salaris van 20 miljoen dollar was hij een vervangbare speler.
Tot slot maakten ook mannen als Ian Desmond en Jonathan Lucroy niet de gewenste impact die misschien wel werd verwacht, waardoor uiteindelijk teveel verantwoordelijkheid kwam te liggen op de schouders van Blackmon & Arenado.
WAT BRENGT 2018?
DOORPAKKEN OP DE INGESLAGEN WEG
De Rockies zijn het juiste pad ingeslagen en nu is het aan de organisatie de taak om door te groeien.
Daarbij lijkt te worden ingezet op de jonge rotation die wordt ondersteund door een duur bekostigde bullpen. Zo zijn Bryan Shaw en Wade Davis ingevlogen om de bullpen te versterken en is Jake McGee behouden gebleven. Daartegenover staat wel het vertrek van Greg Holland. Toch lijkt de komst van Wade Davis de Rockies op dat gebied vooruitgang te brengen.
Het enige wat echter nog rest is aanvallende versterking. De achilleshiel van de Rockies in 2017 was het te vaak en teveel leunen op Arenado en Blackmon. Zodra er minimaal twee of zelfs drie adequate slagmannen naast staan, kan Colorado in 2018 zomaar de volgende stap nemen richting de ‘echte’ play-offs.
Afgelopen nacht stond eindelijk de conclusie van het College Footballseizoen op het programma. De finale van de College Football Play-Offs ging tussen Alabama’s Crimson Tide van Nick Saban en de Georgia Bulldogs van Kirby Smart. In een uitverkocht Mercedes Benz Stadium in Atlanta stelde de finale allesbehalve teleur. Nadat Trump voor even de show stal, een Alabama-speler zijn mening over de president had laten gelden en het Amerikaanse volkslied had geklonken, kon de wedstrijd beginnen.
DEFENSIE DOMINEERT
De eerste helft bleken de defensies van beide teams goed op elkaar voorbereid te zijn. Na de eerste 15 minuten stond het nog 0-0 in Atlanta. Beide defensive lines hadden de offensieve tegenstanders in de tang. Een interception van Tony Brown en de gemiste field goal die daaruit voortkwam waren de schamele hoogtepunten van het eerste kwart.
In het tweede kwart kwam de Crimson Tide opnieuw niet tot scoren. De verdediging van de Bulldogsdomineerde de aanval van Alabama en gaf deze in de eerste helft geen schijn van kans. Georgia wist daarentegen wel tweemaal tot scoren te komen. Nadat RodrigoBlankenship goede drives had afgerond met een field goal, wist Mecole Hardman een volgende aanval vlak voor tijd af te ronden met een rushing touchdown. Dit bracht de stand na de eerste helft op 0-13 in het voordeel van de Bulldogs. Jake Fromm gooit in het bijzijn van verdedigende MVP Da’Ron Payne naar zijn receiver (David Goldman / AP)
AANVAL KOMT TOT LEVEN
In de tweede helft kwamen beide aanvallen eindelijk aan de beurt. Nadat Alabama goed begon, met een touchdown van de ingevallen freshman QB Tua Tagovailoa naar Henry Ruggs III, wisten de Bulldogs te antwoorden. Jake Fromm gooide een 15-yard touchdown pass naar Mecole Hardman, die zijn tweede score van de avond noteerde. Nog vlak voor het einde van het derde kwart wist Alabama te antwoorden via een field goal van Andy Pappanastos, wat de stand op 10-20 bracht na 45 minuten.
In het vierde kwart zou de Crimson Tide een comeback maken. De verdediging, onder leiding van Da’Ron Payne, wist de Bulldogs op nul punten te houden in de laatste 15 minuten. Alabama’s aanval wist, met Tagovailoa aan het roer, de stand weer gelijk te trekken.Hij wist, na een benutte field goal van Pappanastos aan het begin van het vierde kwart, een goede drive af te maken door een touchdown te gooien naar de tot dat moment onzichtbare Calvin Ridley.
Met de stand van 20-20 wist Alabama’s D opnieuw een stop te forceren, waarna de Crimson Tide nog één laatste kans kreeg om te winnen. De laatste drive nam de volledige resterende tijd (3:06) in beslag. Pappanastos miste echter zijn field goal-poging van 36 yards, waardoor het 20-20 bleef en de wedstrijd in overtime ging.
In deze overtimeperiode kreeg Georgia als eerste de bal. In een drive waar vooral de onschadelijk gemaakte Nick Chubb de pigskin kreeg toevertrouwd, wisten de Bulldogs amper 15 yards verder te komen. Toch nam Georgia de leiding, dankzij de verste field goal in de historie van de titelwedstrijd. Deze kwam van de voet van Blankenship (51 yards).
De opvolgende drive van Alabama begon met een sack van Davin Bellamy, waardoor de Crimson Tide meteen 16 yards achteruit moest. Tagovailoa gooide echter een allesbeslissende 41-yard touchdown pass naar Devonta Smith, die aan zijn directe tegenstander wist te ontsnappen en de endzone bereikte. Deze score bracht Alabama de 26-23 overwinning. De universiteit is voor de vijfde keer in negen jaar NCAA-kampioen.
Da’Ron Payne kreeg de MVP Award aan de defensieve kant van de wedstrijd, daar waar freshman Tagovailoa tot aanvallende MVP werd uitgeroepen. Een ongekende prestatie van de jonge quarterback, die voorgaande duels voornamelijk bij een grote voorsprong mocht invallen. Jalen Hurts was altijd de nummer één QB van Alabama, maar zijn vervangen bezorgde Alabama uiteindelijk de titel. Voor Nick Saban is het zijn zesde titel in totaal met de Crimson Tide.
Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 21: Milwaukee Brewers.
VERRASSINGSTEAM
De Milwaukee Brewers waren eigenlijk nog niet toe aan een competitief jaar in 2017. Na een zorgvuldige rebuild, die al enkele seizoenen geleden begon, was 2018 het doeljaar voor de Brew Crew. Pas dán zou de organisatie uit Wisconsin een team het veld op kunnen sturen dat de grote jongens in divisie uit Chicago en St. Louis aan kon.
De ploeg van Craig Counsell had daar echter geen boodschap aan. De Brewers vlogen begin dit seizoen uit de startblokken en deden tot vlak voor het einde van het seizoen mee in de NL Central. Het werd zelfs zo spannend dat Milwaukee’s front office rond de trade deadline nog een speler of twee inkocht om de Cubs voor te kunnen blijven. — SPORTAMERIKA 30-IN-30 PREVIEW 2017: MILWAUKEE BREWERS
Dit plan mislukte uiteindelijk nipt, maar het is volkomen duidelijk dat Milwaukee’s balans van jonge talenten en veteranen de juiste is. De club speelde ruim boven .500 en finishte het seizoen met een 86-76 record, slechts zes wedstrijden achter de Cubs. Met een positieve nasmaak kan de organisatie vooruitkijken naar 2018, waarin nog meer versterkingen uit het toch al indrukwekkende Minor League-systeem de Brewers wel eens een gevaarlijke outsider kunnen maken.
WAT GING GOED IN 2017?
DE VOORBEREIDING
Het belangrijkste dat goed ging voor de Brewers, was het off-season in 2016. In de winter maakte de club een aantal sneaky moves. Overbrugging van het laatste rebuildjaar en hopen op 2018 leek echter belangrijker dan meedoen in 2017. Het voor drie jaar ($16 miljoen) vastleggen van Eric Thames, de geflopte Major Leaguer die zijn carrière in Zuid-Korea nieuw leven ingeblazen had, was een gok. Het wegruilen van sterreliever Tyler Thornburg werd niet direct door fans op waarde geschat. Het resultaat van de trade, Travis Shaw en drie Minor Leaguers, zou echter cruciaal blijken, net als Thames. Eric Thames vernielde gedurende de maand april de ene na de andere honkbal (Getty)
GM David Stearns bleek echter precies te weten waar hij mee bezig was. Thames maakte zijn MLB-comeback door in de eerste 24 wedstrijden van het seizoen 11 homeruns te slaan. Hij sloeg .345/.466/.810 over de eerste maand. Aangevuld met een breakout-optreden van Travis Shaw en prima starts aan het seizoen van face of the franchiseRyan Braun, kwam de Brewers-offense als een dolle uit de dug-out.
NIEUWE HEADER
Dankzij de sterke offense aan de bovenkant van de slaglijst vielen de langzame starts van Keon Broxton en Jonathan Villar minder op. Ook de bijzonder matige pitching werd keer op keer gered door de frank en vrij erop losslaande aanval. Zelfs toen Thames afkoelde en Braun voor langere tijd op de DL werd geplaatst, wisten de Brewers jongens te vinden die met enige donder in hun knuppel hun plek innamen.
NIEUWE GEZICHTEN
Jesus Aguilar, Eric Sogard en Manny Piña hielden de club in de race. Broxton begon langzamerhand op te warmen en ook Domingo Santana kwam zijn trage start te boven. De outfielders, met name Santana, lieten zien waarom ze al jaren als ‘de toekomst van Milwaukee’ te boek stonden. Domingo sloeg zelfs acht homeruns in de maand september (.301/.383/.663). Ook nieuwe closer Corey Knebel, die de rol in juni overnam van de kapotte Neftali Feliz, groeide uit tot een force. De vlammenwerper groeide uit tot één van de beste sloten op de deur in de Majors.
Naast de spelers die al enige Major League-ervaring hadden, zagen ook top prospects OF Lewis Brinson, LHP Josh Hader en OF Brett Philips hun eerste dagen in de Big Leagues. De toekomst voor Milwaukee was duidelijk een jaar eerder gearriveerd dan verwacht. Met name Hader — vaak vergeleken met Chris Sale — domineerde vanuit de bullpen. Brinson en Philips hadden het wat moeilijker, maar droegen op het juiste moment bij aan de race. Halverwege het seizoen hadden de Brewers een voorsprong van 5.5 wedstrijd op de Cubs.
TOCH DE CUBS
Helaas voor Milwaukee hield de club geen stand tegen de aanval van de herboren Cubs. Ondanks twee trades (Anthony Swarzak van de White Sox en Jeremy Jeffress van Texas) konden de Brewers in de tweede helft van het seizoen de magie uit de pre-All-Star-Break-periode niet terugvinden. Ook de late toevoeging van Neal Walker, om het gat op het tweede honk te vullen, kwam te laat.
Uiteindelijk moest de Brew-Crew het afleggen tegen de Chicago Cubs. Milwaukee bleef lang in de buurt, maar een verlies tegen de Cardinals in wedstrijd 161 van het seizoen, maakte een einde aan alle hoop. Desondanks konden spelers en fans in Wisconsin met opgeheven hoofd het off-season ingaan. De hoop voor de toekomst is gerechtvaardigd. Met een grote hoeveelheid Major League-ervaring erbij voor jonge sleutelspelers, heerst positivisme in Milwaukee.
WAT GING FOUT IN 2017?
MIDDLE-INFIELD
Het grootste zorgenkind voor de Brewers was de combinatie tweede honk/korte stop. Villar viel, na een breakout-seizoen in 2016, ronduit tegen en noteerde een 0.1 WAR voor het seizoen. Zijn .241/.293/.372 triple slash lag ver onder zijn carrièrenorm. Zijn 23 steals stonden in schril contrast met de 62 gestolen honken van een seizoen geleden.
Intussen had ook voormalig top prospect Orlando Arcia het heel zwaar, maar dan vanaf de korte stop-positie. De 22-jarige (hij werd 23 tijdens het seizoen) Venezolaan kwam richting de laatste maand van het seizoen echter los. Hij noteerde 2.6 WAR en een .277 slaggemiddelde met 15 homeruns en 14 gestolen honken. Trekt hij deze lijn door naar 2018, zullen de Brewers zich geen zorgen maken. Jonathan Villar had het zwaar in 2017 en bracht te weinig voor de Brewers (Joe Camporeale-USA TODAY Sports)
PITCHING
Ook suspect bleef de pitching, vooral aan het begin van het seizoen. Jimmy Nelson, Chase Anderson, Matt Garza en Junior Guerra hadden het zwaar, de eerste maanden. Voor de meeste van hen gold echter ook: naar mate het seizoen vorderde, werden hun prestaties beter. Nelson begon witheet aan de maand september (0.00 ERA in twee starts), maar raakte geblesseerd bij het honklopen en moet vrezen voor een (stuk van) het seizoen 2018.
De bullpen werd op het juiste moment versterkt, één van de betere moves van GM Stearns. Het kwartet Hader, Swarzak, Knebel en Jeffress zal mogelijk uit elkaar vallen in dit off-season, maar na de bullpentragedie in het midden van het seizoen, was het viertal cruciaal in de bijna-divisiewinst.
WAT BRENGT 2018?
HOOP OP MEER
Het belangrijkste waarmee de Brewers uit 2017 is gekomen, is zelfvertrouwen. De organisatie als geheel is gezond (zowel financieel, als in de Minors, als in de Majors) en de jonge MLB-ploeg heeft in 2017 enorm veel ervaring opgedaan. Met deze ervaring, een prima manager en een hoos aan nieuwe prospects onderweg, is het raamwerk gelegd voor een doorbraak in 2018. Milwaukee kan zich opmaken voor een aantal productieve jaren in Miller Park. Wie weet zit er nog wel een play-off-optreden of twee in.
Het is al weer tijd voor speelronde 19. De volgende ronde in de play-offs met vier topwedstrijden.
Op zaterdag 22:35 wordt er gestart met Falcons @ Eagles en daarna Titans @ Patriots. Op zondag Jaguars @ Steelers om 19:05, gevolgd door Saints @ Vikings om 22:40. Hopelijk wordt het weer een mooi weekend.
De deadline is op zaterdagavond 13 januari 22:34. Vanaf dat moment kan je de lijst nog invullen, maar zullen de gespeelde wedstrijden bij invullen niet meer meegenomen worden.
RULEBOOK
FOOTBALL POOL RULE BOOK Voorspelling week 19 Divisional Round DEADLINE zaterdag 13 januari 22:34
De winnaar van deze week is Max Coenen met een score van 1020 punten. Hij scoorde punten bij alle vragen.
In het tussenklassement is Jens Demuynck (9150 punten) nog steeds de koploper. Voor de rest is de hele top 10 door elkaar gehusseld. De nieuwe nummer 2 is Eric Stok (8765 punten).
Met nog drie play-off-rondes waar echt veel punten te verdienen zijn, kan er nog van alles gebeuren.
Vergeet niet de voorspelling van de Divisional Round week 19 in te vullen: SportAmerika Football Pool 2017/2018 Week 19
De deadline is om 22:34 op zaterdag 13 januari.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
