Home Blog Pagina 371

SportAmerika Football Pool 2020-2021

Luuk Dokter
-
0

In de nacht van donderdag op vrijdag gaat het NFL-seizoen van start. Naast de artikelen, podcasts en Fantasy Football leagues hebben we daarom ook de SportAmerika Football Pool! Net als vorig jaar maken we daarvoor gebruik van CBS Sports. Je hoeft alleen maar te zorgen dat je ingeschreven bent en de winnaars van wedstrijden kiest. De grote vraag voor dit seizoen is: kan Robin van Grieken zijn titel succesvol verdedigen?

Klik hier om je aan te melden voor de Sport Amerika Football Pool. Je moet hiervoor wel een account aanmaken bij CBS Sports. Zorg ervoor dat je username je echte naam is, zodat we precies weten wie de winnaar is. Het kan zijn dat gevraagd wordt om een staat en zip code. Vul dan voor staat ‘None’ in en voor zip code ‘00000’. Indien je graag de staat en zip code van je favoriete team wil gebruiken, klik dan hier om de bijbehorende zip code te vinden. Deelnemers van vorig seizoen hebben een mail gekregen en/of kunnen hier inloggen: https://sportamerika.football.cbssports.com

De spelregels van de Sport Amerika Football Pool zijn duidelijk. Je kiest de winnaars van wedstrijden en ontvangt een punt per goede keuze. Tot vijf (!) minuten voor de wedstrijd kun je een keuze nog wijzigen. Mocht je onverhoopt zijn vergeten een week in te vullen, dan krijg je het laagste aantal behaalde punten van die week minus 1. Daardoor is je seizoen niet direct verloren na één vergeten week. De tie-breaker is het totale aantal punten in de Monday Night Football game.
Mocht de link niet werken of ervaar je andere problemen bij het aanmelden, laat het ons dan weten in de comments.
We zullen wekelijks verslag doen van de tussenstand en interessante ontwikkelingen op SportAmerika.nl. Good luck and may the odds be ever in your favor!

Lees hier alle artikelen over de SportAmerika Football Pool van dit seizoen.

Cover foto: Eric Christian Smith/AP

Team of the Week, National League: week 7

Mike van Dijk
-
0

Elke week van het MLB-seizoen kiezen vier SportAmerika-redacteuren gezamenlijk een Team of the Week voor zowel de American League, als de National League. Ook deze week nomineren Jasper Roos en Mike van Dijk de hoogvliegers in de National League voor week 7 van het seizoen 2020.

C WILLSON CONTRERAS (Chicago Cubs)

22 AB, 7 R, HR, 2B, 5 RBI, .409 AVG, 1.071 OPS

Het was deze week een race tussen Contreras en Travis d’Arnaud van de Atlanta Braves deze week op de catcherspositie, maar de Cubs-achtervanger krijgt de voorkeur wegens betrokkenheid bij meer runs (12 om 8) en het hogere slaggemiddelde over meer slagbeurten. Ook gezien de wat lastigere fase waarin de Cubs zich bevinden, met een hier en daar sputterende offense, blessures bij dragende krachten en een gammele bullpen, is het goed om te zien dat Contreras opstaat als persoon die de kar wil proberen te trekken. Als hij gedurende een langere periode dit vast kan houden, zullen de Cubs daar garen bij spinnen.

1B BRANDON BELT (San Francisco Giants)

15 PA, 6 H, 3 2B, 2 HR, 4 BB, .545 AVG, .667 OBP,  1.364 SLG%

De San Francisco Giants staan na de afgelopen week op een play-off plaats. Dat had niemand zien aankomen en het is ook maar de vraag of ze die plek de komende drie weken vast weten te houden. Met een typische Denver game overwinning van 23-5 klommen de Giants ineens naar de run productie voorhoede van de National League. De positieve lijn werd doorgetrokken, waardoor San Francisco nu weer een .500 record heeft.
In eerstehonkman Brandon Belt hadden de Giants afgelopen week een speler in de line-up die er stond wanneer het gevraagd werd. In 15 plate apperences bewees hij zich als tough out met een .667 on base percentage. Vijf van zijn zes hits afgelopen week waren extra base hits, waaronder een een pinch-hit homerun op zondag tegen de Arizona Diamondbacks. Belt lijkt de bal dit seizoen een stuk beter de bal te raken. Ten opzichte van voorgaande seizoen is een aanzienlijke stijging te zien in het aantal hits dat classificeert als barrel en HardHit.
Een andere noemenswaardige kandidaat is Freddie Freeman die in de afgelopen week zijn eerste en tweede grand slam in zijn carrière sloeg.

2B KESTON HIURA (Milwaukee Brewers)

23 AB, 6 R, 4 HR, 2B, 8 RBI, .261 AVG, 1.219 OPS

Het is niet het jaar geworden van Keston Hiura, die een beduidend mindere offensieve tornado is dan vorig seizoen. Deze week leek hij echter weer wat uit zijn schulp gekropen, met maar liefst vier homeruns en een tweehonkslag in 23 slagbeurten. Hij raakt de bal nog steeds lang niet altijd, maar Hiura is nu op een punt dat de bal enorm ver vliegt áls hij hem raakt. De Brewers zitten in grote problemen, met een Yelich die niet thuisgeeft en de overige steunpilaren die ook moeilijke momenten doormaken, dus het is voor hun tweedehonkman van de toekomst te hopen dat deze week hem vlottrekt.

SS TREA TURNER (Washington Nationals)

34 AB, 8 R, 3 HR, 6 RBI, 2 SB, .382 AVG, 1.123 OPS

We kunnen elke week eigenlijk van tevoren Trea Turner invoegen voor de kortestoppositie van ons Team of the Week. Hij is de enige National die een beetje z’n oude niveau lijkt te halen en overstijgt met regelmaat z’n eigen team, maar ook zichzelf. De afgelopen week sloeg hij opnieuw drie ballen over de hekken en voegde hij er twee gestolen honken aan toe. Dat geeft hem een 1.9 bWAR voor dit seizoen, met 9 homeruns en 5 steals. De 27-jarige ex-Honkbalweek standout is een ster op zijn positie, in een league waar hij met regelmaat overschaduwd wordt door de Tatis Jr.’s van de wereld.

3B EUGENIO SUAREZ (Cincinnati Reds)

22 AB, 6 R, 8 H, 2 2B, 5 HR, 12 RBI, .400 OBP, 1.536 OPS

Dat Eugenio Suarez over power beschikt is geen geheim. In week 7 van het MLB-seizoen is dat ook de kwaliteit die er voor zorgt dat hij het NL Team of the Week haalt. Met vijf homeruns en twee doubles ontsteeg hij in slugging percentage zijn concurrentie. Zijn on base percentage was respectabel genoeg om nog steeds in de bovenste regionen van de National League mee te doen.
Hoogtepunt van de week was de wedstrijd op zaterdag tegen de Pittsburgh Pirates. Suarez sloeg drie homeruns in die wedstrijd. Van de in total 6 gescoorde runs van de Reds op die dag, sloeg de derdehonkman er die dag vijf binnen.

LF MARCELL OZUNA (Atlanta Braves)

32 AB, 13 H, 4 2B, 5 HR, 13 RBI, 5 BB, 8 R, .406 AVG, 1.486 OPS

De afgelopen week vloog de bal erg goed van de knuppel af van Atlanta Braves spelers en Marcell Ozuna was geen uitzondering. In 32 at bats sloeg Ozuna 13 runs over de thuisplaat, onder andere dankzij vijf homeruns. Drie van die homeruns sloeg hij in de 10-3 overwinning van de Braves op de Red Sox. Met die statistiek is Ozuna de eerste National League speler die drie homeruns in één wedstrijd sloeg in Fenway Park.
Door in nagenoeg alle andere wedstrijden minimaal op het honk te komen en vaak met een extra base hit, speelde Ozuna een 1.486 OPS bij elkaar. Enige kanttekening zijn de negen strikeouts..

CF RONALD ACUÑA Jr. (Atlanta Braves)

12 ABs, 7 R, 4 HR, 5 RBI, 3 2B, .400 AVG, 2.028 OPS

Het waren weliswaar maar 12 slagbeurten voor Ronald Acuña Jr. deze week, maar hij haalde er het maximale uit: vier homeruns en drie doubles, goed voor een OPS boven de 2.000! Hij verbrak en passant ook nog het Braves franchise-record voor leadoff homeruns, door alweer de 18e uit zijn carrière te slaan.

 
Hij heeft dit seizoen wat last van blessures, maar een fitte Acuña blijft must-see TV in de National League. Voor de stretch run van de Braves is het te hopen dat hij fit blijft.

RF MICHAEL CONFORTO (New York Mets)

33 AB, 15 H, 5 2B, 2 HR, .455 AVG, 1.274 OPS

Michael Conforto is de man die nipt weet te voorkomen dat het voltallige Braves outfield het NL Team of the Week buitveld bezet (Adam Duvall met 5 homeruns in de afgelopen week). In de afgelopen week had Conforto in drie wedstrijden, drie of meer hits. In deze drie wedstrijden was iets meer dan de helft van zijn hits een extra base hit. Daarnaast tilde hij de afgelopen week met twee homeruns zijn seizoenstotaal naar zeven.
In tegenstelling tot voorgaande seizoenen, wordt de 27-jarige rechtsvelder dit seizoen niet geteisterd door blessureleed. Dat lijkt een positief effect te hebben op zijn slagprestaties. Conforto raakt de bal dit seizoen vaker dan eerder te voren (2020: .348/.436/.561; career .260/.359/.487). Enige terugval lijkt op basis van dieper liggende statistieken waarschijnlijk, maar wellicht wordt hij op dat front gered door het ingekorte seizoen.

SP JACOB deGROM (New York Mets)

1-1, 2 QS, 13.1 IP, 21 K, 1.38 ERA, 1.00 WHIP, 14.54 K/9, 2.35 xFIP

DeGrom moet het zat zijn geweest dat we telkens zijn Cy Young-concurrent Yu Darvish op deze plek onderbrachten, dus gooide hij deze week een waanzinnige twee starts. In good old Mets fashion won hij er maar één, maar los daarvan: chef’s kiss. Een K/9 van 14.54 is buitenaards en deGrom doet er alles aan om zichzelf weer smack-dab middenin het trio beste werpers in de National League in 2020 te nestelen. Elke start die hij voor de Mets maakt breekt m’n hart dat hij een grote kans heeft zonder win te eindigen, maar so be it. Hij evenaarde afgelopen maandag ook nog het record voor meeste swinging strikes in een start, met 35 stuks.

RP DEVIN WILLIAMS (Milwaukee Brewers)

4.2 IP, 0 H, 10 K, 0 BB, 0.00 ERA, 0.21 WHIP, -0.49 FIP

RHP Devin Williams is bezig aan zijn tweede seizoen in de MLB. Van sophomore slump is totaal geen sprake. Sterker nog, Williams is een van de beste relievers. In week 7 kwam hij drie keer in actie. In die drie optredens (4.2 IP) liet hij zien wat zijn sterke punt is, strikeouts gooien. Van de zestien mensen die hij in het slagperk tegenover zich kreeg, zette Williams tien spelers met drie slag aan de kant. Aangezien hij verder slechts één honkloper toestond (vier wijd) en geen runs tegen kreeg, is hij de NL reliever van de week. Williams heeft dit seizoen een strikeout percentage van 53.8% in 17.0 IP en een ERA van 0.53.

Coverfoto: Tom DiPace

NFL 32-in-32 | San Francisco 49ers: beter dan vorig jaar?

Chris Van Dijk
-
0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 31 de ploeg die zeven minuten van het kampioenschap verwijderd was: de San Francisco 49ers!

FREE AGENCY

De San Francisco 49ers wisten 18 van de 22 starters te behouden die onderdeel uitmaakten van de ploeg die tien punten voorstond in het vierde kwart van de Super Bowl. Emmanuel Sanders verliet het team voor de Saints, terwijl Joe Staley en Mike Person met pensioen gingen. Verder stuurden de Niners DeForest Buckner naar Indianapolis in ruil voor een eerste ronde pick (2020).
Het verlies van Staley werd door de Niners opgevangen door Trent Williams. Hij kwam via een trade van het Washington Football Team. San Fran hoefde slechts een vijfde en een derde ronde pick (beide 2020) op te geven voor de defensive lineman.


Het vertrek van Sanders hoopte San Francisco op te vangen met Travis Benjamin. De voormalig Charger tekende in april een contract voor komend seizoen, maar besloot in augustus van dit jaar voor een opt-out te kiezen.

NFL DRAFT

De 49ers waren de afgelopen maanden flink actief op de transfermarkt, met als gevolg een redelijk rustige draft. De ploeg had twee keuzes in de eerste ronde door de ruil met de Colts, maar de eerstvolgende pick was pas in de vijfde ronde. Het maakt het lastig om de draft van de Niners te beoordelen. Aan de top heeft de ploeg er zeker kwaliteit bijgekregen, maar zijn ze in de breedte ook goed genoeg?
De eerste pick van San Francisco was Javon Kinlaw. De defensive tackle moet de opvolger van Buckner worden. Kinlaw werd gezien als de beste prospect op zijn positie. De enige vraag is of hij ook goed bij kan dragen in de pass rush. In vier jaar bij South Carolina was hij goed voor slechts tien sacks, maar Kinlaw heeft de potentie om op dit gebied nog beter te worden.
De tweede pick in de eerste ronde gebruikte GM John Lynch voor wide receiver Brandon Aiyuk. De speler van Arizona State is met 1,85 niet enorm groot, maar heeft wel een flinke wingspan. Daardoor lijkt hij één van de meest atletische spelers in de draft. Hij past precies in het spel van Kyle Shanahan en door het vertrek van Sanders en de opt-out van Benjamin zullen ze Aiyuk hard nodig hebben.


Aan het slot van hun draft kozen de 49ers OL Colton McKivitz, TE Charlie Woerner en WR Jauan Jennings. Van deze groep lijkt Woerner de meeste potentie te hebben, al zal hij niet direct gaan starten. Woerner is een goede runblocker en past op die manier uitstekend in het spel van de ploeg. Jennings daarentegen heeft het voorlopig niet gered. De receiver was een van de spelers die afviel toen de ploegen afgelopen weekend hun selecties moesten inkrimpen. Helemaal opgegeven hebben de Niners het nog niet, want Jennings is nu één van de spelers in de practice squad.
San Francisco 49ers preview

OFFENSE

De 49ers hebben een van de beste offensive lines van de NFL. Met de komst van Williams is de lijn er nog sterker op geworden. Dit is ook noodzakelijk, want het spel van de 49ers rust voor een groot deel op de running backs. De Niners hadden vorig jaar maar liefst drie running backs met 500 yards of meer. Raheem Mostert liet zien meer dan een special teams-speler te zijn en was daarmee de beste back van het team. Tevin Coleman liet afgelopen jaar ook goede dingen zien en is waarschijnlijk de meeste gebruikte back in de passing game.
De kwaliteit van de running backs zorgde er voor dat quarterback Jimmy Garoppolo slechts acht keer hoefde te gooien in de NFC Championship Game tegen de Packers. Die tactiek heeft een reden, want Jimmy G is het zwakste punt in de aanvalsmachine van de Niners. De quarterback is goed in de korte passes, maar minder in de lange ballen. In de Super Bowl hebben we kunnen zien hoe belangrijk juist die kwaliteiten zijn als de ploeg achter staat.
De Niners hebben dit off-season geprobeerd om Garoppolo extra wapens te geven. Sanders vertrok weliswaar naar de grootste concurrent voor de nummer 1 seed in de NFC, maar met Benjamin en Aiyuk trok de ploeg twee nieuwe receivers aan. Als Aiyuk ook maar in de buurt komt van wat rookie Deebo Samuel afgelopen seizoen heeft laten zien, dan hebben de Niners hier opnieuw de jackpot gewonnen.


Dan hebben we het nog niet eens over George Kittle gehad. Misschien wel het gezicht van de nieuwe Niners. De tight end kreeg dit off-season een nieuw contract en niet zomaar één; het was een record voor een TE. Kittle is dan ook meer dan zomaar een tight end. Hij is een goede blocker en één van de belangrijkste playmakers in het team. Absoluut de enige onvervangbare speler in San Francisco.

DEFENSE

De verdediging van San Francisco was vorig jaar uitstekend. Het hart van de verdediging is de defensive line, waar rookie Nick Bosa vanaf het eerste moment indruk maakte. Er staan vier first round picks op de defensive line en die investeringen betalen zich nu uit. De vraag is of de ploeg het verlies van Buckner op kan vangen. Kinlaw heeft de potentie om er net als Bosa direct te staan, maar garanties voor hoe de rookie het tegen NFL-tegenstand doet, zijn er niet.
De linebackers van San Francisco zijn niet groot, maar wel snel. Het is één van de redenen dat de ploeg er vorig jaar in slaagde de pass zo goed te verdedigen. De grote vraag is of SF ook in de breedte goed genoeg is. Na de drie startende linebackers is undrafted rookie Azeez Al-Shaair wellicht de beste optie.


Het grootste probleem in de verdediging ligt in de secondary. Richard Sherman keerde terug in topvorm en is een zekerheidje in de verdediging. Wie gaat echter de andere cornerback worden? Ahkello Witherspoon was vorig jaar de starter, maar werd door Shanahan meerdere keren op de bank gezet. In de Super Bowl was Emmanuel Moseley de rechter cornerback en hij was hoofdverantwoordelijk voor de vangbal van Tyreek Hill die het keerpunt in de wedstrijd bleek te zijn.
De 49ers hebben zowel free agency als de draft niet gebruikt om een nieuwe cornerback naar San Francisco te halen. Daardoor lijkt het erop dat deze twee spelers moeten uitmaken wie er naast Sherman mag starten.

CONCLUSIE

General manager John Lynch zegt dat deze ploeg de potentie heeft om beter te zijn dan vorig jaar. De nadruk moet in dat geval vooral liggen op potentie. San Francisco heeft het grootste gedeelte van de Super Bowl-formatie weten te behouden, maar is dat voldoende? Om hetzelfde niveau te halen, moeten de rookies er allebei direct staan. De ploeg moet ook net als afgelopen seizoen redelijk fit en gezond blijven en niet teveel grote blessures oplopen.
De 49ers kwamen afgelopen jaar heel dichtbij de winst in de Super Bowl en voor minder zullen ze het niet doen. Cruciaal voor de ploeg is dat ze vroeg op voorsprong kunnen komen. Als ze net als tegen de Packers de run game kunnen gebruiken dan is San Francisco op zijn best. Dan hoeft Garoppolo geen belangrijke passes te gooien, maar kunnen de running backs met de bal aan de haal.
Het zijn deze factoren die ervoor zorgen dat San Francisco het niet zo goed gaat doen als afgelopen seizoen. In de onderlinge duels tegen de NFC West zullen de Niners wat meer wedstrijden verliezen. De play-offs halen, zal het probleem niet zijn, maar de Niners zijn niet de absolute topfavoriet om de Super Bowl te halen.
Voorspelling: 11-5

Lees hier alle NFL 32-in-32 previews voor het aankomende seizoen!

Cover foto: Brett Duke/AP

NHL play-offs: Tampa Bay haalt hard uit

Hans Mulder
-
0


Als de voortekenen niet bedriegen, dan mogen we ons opmaken voor twee geweldige Conference-finales. Van de vier series in de tweede ronde gingen er drie over de volle zeven wedstrijden. Alleen de Tampa Bay Lightning waren in vijf wedstrijden klaar met de Bruins. Vanaf nu worden alle wedstrijden in de bubbel van Edmonton afgewerkt. Daar staan Dallas en Vegas vanaf zondag 6 september tegenover elkaar in de finale van de Western Conference. Een dag later staat Game 1 tussen de Lightning en de New York Islanders op het programma. Natuurlijk lees je alles over de WCF, de ECF en straks de Stanley Cup Final bij SportAmerika.

EASTERN CONFERENCE

DE HEADLINES

Een ECF die misschien wel kenmerkend is voor het “nieuwe” normaal waar we het nu even mee moeten doen. In het “oude” normaal, met 8 teams in het postseason, hadden de New York Islanders die play-offs namelijk niet eens gehaald. Zij stonden zesde in de Metropolitan en zouden daarmee net tekort komen voor een ticket. De tegenstander uit Tampa Bay daarentegen was een zekerheidje. Zij schoven de Bruins in de tweede ronde opzij en maakten bij vlagen indruk. Toch wordt deze Eastern Conference Final geen walk in the park voor de favoriete Lightning.
Tampa Bay wilde echter vanaf het eerste moment een statement maken. Thomas Greiss mocht weer starten namens de Islanders, maar al na 74 seconden kon hij de puck uit zijn net halen. Brayden Point opende de score in deze Conference Final, maar zag Jordan Eberle op de PP al snel antwoorden. Die treffer hielp de Islanders niet in de wedstrijd. Het waren juist de Lightning die een versnelling hoger schakelden en dankzij goals van Victor Hedman en Ryan McDonagh de eerste periode met een 3-1 voorsprong afsloten. De treffer van McDonagh betekende het einde van de avond voor Greiss. De Duitser werd vervangen door Semyon Varlamov, maar beter werd het niet. Met goals van Yanni Gourde en Brayden Point liepen de Lightning in de tweede periode verder weg.
In de derde periode mocht ook Nikita Kucherov zijn steentje nog bijdragen. New York kwam er niet aan te pas, maar Nick Leddy maakte de score nog ietsje draaglijker. Zo leek het althans. Ondrej Palat en opnieuw Yanni Gourde vonden de vernedering nog niet erg genoeg. Na de 8-2 van Gourde vond Tampa Bay het welletjes. De Lightning bewees klaar te zijn voor deze serie. New York daarentegen heeft nog veel huiswerk te doen.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

TUSSENSTAND: Tampa Bay leidt met 1-0
Was Game 1 een incident of zijn de Tampa Bay Lightning daadwerkelijk zoveel sterker? Nog altijd zonder Steven Stamkos, die waarschijnlijk ook niet in actie komt in de ECF, was de Lightning maandag een maatje te groot voor deze Isles. Greiss hield het niet lang uit en de vraag is of Barry Trotz hem donderdag (02.00 uur Nederlandse tijd) in Game 2 een nieuwe kans geeft. Varlamov deed het lang goed in het postseason en lijkt de aangewezen man voor het tweede duel. Trotz zal zijn mannen ook op het hart drukken wat minder straffen op te lopen. In Game 1 floreerde de PP van de Lightning met 3-for-6. De Islanders kregen ook hun kansen, maar toonden zich met 1-for-5 minder effectief. Het is een open deur, maar bij de Islanders zal het in de nacht van woensdag op donderdag echt een paar tandjes beter moeten. Zo niet, dan krijgen de Lightning alsnog hun walk in the park.

Cover photo: Roy K. Miller/Icon Sportswire via Getty Images

Team of the Week, American League: week 7

Sander Grasman
-
0

Elke week van het MLB-seizoen kiezen vier SportAmerika-redacteuren gezamenlijk een Team of the Week voor zowel de American League, als de National League. Ook deze week nomineert redacteur Sander Grasman weer de crème de la crème in de American League voor week 7 van het seizoen 2020.

C YASMANI GRANDAL (Chicago White Sox)

17 AB, HR, 2 2B, 4 RBI, 4 R, 5 BB, .412 AVG, .545 OBP, 1.251 OPS

Met het vertrek van Austin Nola naar de San Diego Padres in de National League lag deze plek van catcher in het American League Team van de Week voor het grijpen. Yasmani Grandal greep deze kans met beide handen aan. Met vijf vrije lopen en pop in de vorm van twee doubles en een homerun is het niet verwonderlijk dat de Cubaan een geweldig OPS kon voorleggen: 1.251. Grandal gaat daarmee moeiteloos op in de bloedvorm waarin de White Sox zich op dit moment bevinden. Het zou zomaar eens kunnen dat we deze naam nog vaker op deze plek in onze sterrenselectie gaan terugvinden.

1B ROWDY TELLEZ (Toronto Blue Jays)

24 AB, 12 H, 2 HR, 3 BB, 1 HBP, .500 AVG, 1.343 OPS

Waar Grandal niet als verrassing mag gelden, is Rowdy Tellez op het eerste honk dat wel. De Blue Jay had echter het geluk om deze week vijfmaal uit te mogen komen tegen pitchers van de Red Sox. Tel daarbij twee duels met de Miami Marlins en eentje tegen de Baltimore Orioles en het moge duidelijk zijn dat er deze week meerdere spelers uit Toronto uitstekende statistieken konden voorleggen. Met 12 hits tilde hij zijn slaggemiddelde van .235 naar .295. Daarnaast liet hij met een double en twee homeruns ook sterke power numbers noteren.

2B JOE PANIK (Toronto Blue Jays)

22 AB, 4 R, 2 HR, 7 RBI, .409 AVG, 1.162 OPS

De eerste twee edities van ons AL Team of the Week bezette Jonathan Schoop deze positie. Hoewel Mamba ook deze week weer prima in vorm was, vinden we hier deze week een teamgenoot van Tellez: Joe Panik. De tweedehonkman speelde niet alle wedstrijden, maar wanneer hij wel in het slagperk verscheen, leefde ook hij zich naar hartenlust uit. Panik is geen slugger, maar wanneer je 9 hits in 18 at bats produceert, hoeft dat ook niet. Als drie van die klappen dan ook nog eens goed zijn voor een two bagger, dan levert dat alsnog een prime slugging average op: .667.

SS WILLY ADAMES (Tampa Bay Rays)

20 AB, HR, 3 2B, .400 AVG, .700 SLG, 1.326 OPS

Wie Adames de laatste twee wedstrijden aan het werk zag, zal zich wel even achter zijn oren krabben bij het lezen van zijn naam hier. Met 7 strikeouts in 8 slagbeurten was het inderdaad niet veel soeps, maar de eerste helft van de week was het andere koek. Met drie tweehonkslagen, een homerun en een batting average van .400 heeft de korte stop zelfs met die twee slechte wedstrijden nog steeds een geweldige offensieve week. Daarmee houdt hij andere sterke gegadigden als Tim Anderson, Carlos Correa, Francisco Lindor en onze landgenoot Xander Bogaerts achter zich.

3B GIO URSHELA (New York Yankees)

15 AB, 4 R, HR, 2 2B, 4 RBI, 3 R, .467 AVG, 1.329 OPS

Typerend voor dit seizoen van de Yankees is wel het feit dat Gio Urshela in deze week dat hij voor het eerst een plekje in ons Team van de Week veroverde, ook op de Injured List terecht kwam. Net als collega Adames had Urshela in het eerste deel van de week al genoeg gedaan om de concurrentie van zich af te houden. Met 2 doubles, een homerun, 4 ribbies, 3 runs een slaggemiddelde van .467 en 1.329 OPS waren de cijfers van de Colombiaan dan ook bijzonder indrukwekkend in de 4 wedstrijden die hij deze week speelde. Het is maar te hopen voor de Yankees dat de derdehonkman snel hersteld is, want ze kunnen hem goed gebruiken in hun jacht op de Rays.

LF LOURDES GOURRIEL JR (Toronto Blue Jays)

30 AB, 2 HR, 3 2B, 3 BB, 6 RBI, 5 R, .466 AVG, 1.282 OPS

Op deze positie hadden we ook voor Justin Upton en Michael Brantley kunnen kiezen. Beiden kwamen tot een OPS ruim boven 1.000 en waren goed voor twee homeruns. Wij gaan echter voor de jongere Gourriel-broer, Lourdes Jr. Hij profiteerde ook optimaal van het makkelijke schema van de Blue Jays. Met veertien honkslagen richtte de Cubaan dan ook de nodige schade aan. Aangezien vijf daarvan ook nog eens extra bases opleverden en hij er daarnaast nog 3 vrije lopen aan toevoegde, kwam zijn OPS uit op 1.282.

CF MIKE TROUT (Los Angeles Angels)

20 AB, 3 HR, 3 2B, 6 BB, 6 RBI, 9 R, .400 AVG, 1.538 OPS

Was het de afgelopen weken aan de rookies om uit te vechten wie er in het centerfield van ons Team of the Week mocht plaatsnemen, greep deze week de GOAT de macht. Mike Trout liet er geen twijfel over bestaan wie deze week de beste midvelder was. In 20 slagbeurten sloeg Trout 3 homeruns en 3 doubles. En passant passeerde Trout met zijn laatste dinger , toevallig ook de 300e uit zijn carrière, Tim Salmon als speler met meeste homeruns in dienst van de Angels. Het blijft eeuwig zonde dat we ook dit jaar de beste speler van zijn generatie niet in de playoffs zullen zien.

RF ALEX VERDUGO (Boston Red Sox)

31 AB, 12 H, 5 2B, 2 BB, .387 AVG, .424 OBP, .973 OPS

De speler die de lastige taak kreeg om Mookie Betts te moeten opvolgen, is zeker niet de reden waarom het zo slecht loopt in Beantown. Verdugo toont zich een uitstekende veldspeler, maar is ook aan slag van waarde. Vooral het aantal doubles dat hij produceert is indrukwekkend. Afgelopen week was hij maar liefst goed voor 5 exemplaren. Dat de Arizonian in meer dan 30 at bats bijna de helft van de keren op de honken kwam, maakt hem een welkome toevoeging aan de worstelende selectie van de Red Sox. Niemand verwachtte dat hij Mookie zou doen vergeten, maar de jongeling kan nu al terugkijken op een prima eerste seizoen in Fenway.

SP KEEGAN AKIN (Baltimore Orioles)

0-0, 9.2 IP, 14 K, 6 BB, 6 H, 0.00 ERA, 0.11 WHIP, QS

Op tweederde van het seizoen mag men in Baltimore nog altijd hopen op een plekje in de playoffs. Een van de redenen daarvoor zijn de prestaties van nagenoeg onbekende spelers als onze starting pitcher van de week, Keegan Akin. Tot deze week kwam Akin alleen de heuvel op als reliever, maar hij mocht nu twee wedstrijden starten. In 9.2 innings kreeg de werper geen enkel punt tegen. Daarmee stelde hij zijn teamgenoten in de gelegenheid om divisierivalen Blue Jays en Yankees te verslaan. De rookie krijgt daarmee nipt de voorkeur boven Cy Young-kandidaat Shane Bieber en voormalig Cy Young-winnaar Dallas Keuchel.

RP MIKE MAYERS (Los Angeles Angels)

4.2 IP, 3 H, 7 K, 0 BB, 0.00 ERA, 0.147 wOBA, 0.15 FIP

Mike Mayers is niet de closer van de Los Angeles Angels en heeft dus geen saves. Wel hield hij de afgelopen week tweemaal de voorsprong van zijn team vast, en ook in zijn andere optredens kreeg hij geen punten tegen. Tegenover geen enkele vrije loop zette hij deze week 7 strikeouts. Vier uitstekende wedstrijden dus van de Angels-reliever, wat hem een plekje in ons Team of the Week oplevert.

Coverfoto: Luis Sinco/Los Angeles Times File

Raptors op 2-2, Middleton houdt Bucks in leven

Lars Leeftink
-
0

De playoffs zijn dan eindelijk begonnen. Na elke game vatten we de belangrijkste wedstrijden samen. In dit artikel: game 2 (Western Conference) en Game 4 (Eastern Conference) van de tweede ronde in de NBA Playoffs. De Raptors, Nuggets en Lakers zijn op gelijke hoogte gekomen (1-1 of 2-2), terwijl de Bucks dankzij Khris Middleton nog leven.

WESTERN CONFERENCE

NUGGETS EN LAKERS BRENGEN STAND OP 1-1

De Nuggets en Lakers hebben Game 2 van de semifinals in de western conference weten te winnen. We beginnen met de Nuggets, die tijdens het openingsduel van de serie vs de Clippers nog kansloos onderuit gingen (97-120). In Game 2 was het een compleet ander verhaal. Onder leiding van Nikola Jokic en Jamal Murray versloeg de ploeg uit Denver de Clippers met 110-101. De voorsprong die de Nuggets uiteindelijk overhielden werd al gecreëerd in het eerste kwart (44-25). Daarnaa kwamen de clippers vooral in de tweede helft steeds een klein beetje dichterbij, maar de zege kwam uiteindelijk nooit echt in gevaar.
Bij de Nuggets was Jamal Murray met 27 punten de topscoorder. Nikola Jokic was goed voor 26 punten, 18 rebounds, 4 assists en 3 blocks. Zeker geen slechte dag dus voor de center van Denver. Denver kende aanvallend gezien sowieso een prima nacht (45% FG en 38% 3PT) en schoot veel beter dan de Clippers (41% en 29%). Bij de Clippers was Paul George met 22 punten de enige die kon spreken over een goede wedstrijd. De rest zal game drie (in de nacht van maandag op dinsdag) moeten aangrijpen om zich te revancheren.

 

DEFENSE ROCKETS IS VERDWENEN

In de andere Western conference serie hebben de Lakers de stand ook op 1-1 weten te brengen. Na de opvallende 97-112 nederlaag tijdens Game 1 was het herstel van LeBron James en co meer dan prima. De Lakers schoten uit de startblokken en stonde met rust op een voorsprong van 15 punten. Het derde kwart werd vervolgens met overmacht gewonnen door de Houston Rockets (41-23), die er een wedstrijd van besloten te maken. De Lakers stelde de zege in het vierde kwart echter overtuigend zeker: 109-117.
Bij de Lakers waren vanzelfsprekend LeBron James en Anthony Davis de uitblinkers. Anthony Davis was topscoorder met 34 punten, 10 rebounds en 4 assists. LeBron James voegde daar 28 punten, 11 rebounds, 9 assists, 4 steals en 2 blocks aan toe. Ook niks mis mee. De Lakers waren aanvallend gezien sowieso amper te stuiten: maar liefst 57% van het veld en 45% van de driepuntlijn. Van die goede defense die de Rockets plotseling in Game 1 vertoonden was dus niet veel over. Aanvallend ging het namelijk zeker niet slecht bij Houston. James Harden (27 PTS, 7 AST) en Eric Gordon (24 PTS) kende zeker geen slechte wedstrijd. Russell Westbrook is echter nog steeds zoekende. Hij ging 4-15 van het veld en 1-7 van achter de driepuntlijn. Game 3 van deze serie vindt plaats in de nacht van dinsdag op woensdag.

 

EASTERN CONFERENCE

RAPTORS WINNEN GAME 4, MIDDLETON VERSLAAT HEAT

Na een vrij matig begin aan de serie hebben de Raptors de serie vs de Celtics dankzij twee zeges op rij op 2-2 weten te brengen. Na de spectaculaire en essentiële game-winner van OG Anunoby in game 3 ging het in game 4 wat makkelijker. Het was alles behalve makkelijk (vooral aanvallend gezien), maar de zege werd wel geboekt: 100-93. Vooral het eerste en derde kwart waren de Raptors iets beter dan de Celtics, wat uiteindelijk beslissend bleek te zijn. De rest van het duel ging namelijk gelijkop.
Aanvallend gezien zijn er bij de Raptors nog steeds zorgen. Ook in deze wedstrijd ging het namelijk niet vanzelf: 40% van het veld en 39% van de driepuntlijn. De Celtics schoten veel beter (45% FG) maar kwamen qua driepunt-percentage niet eens in de buurt (20%) van wat de Raptors lieten zien. Dit bleek uiteindelijk het verschil te zijn. Bij de regerend kampioen waren Kyle Lowry (22 PTS, 11 REB, 7 AST, 2 STL, 2 BLK) en Pascal Siakam (23 PTS, 11 REB) de uitblinkers. De Celtics kregen vooral productie van Jayson Tatum (24 PTS, 10 REB) maar waren verder aanvallend vrij armoedig. Game 5 van deze serie zal in de nacht van maandag op dinsdag gespeeld worden.

 

MIDDLETON TO THE RESCUE

Dat de Bucks problemen hebben met de Miami Heat is een understatement. Dat Khris Middleton in zijn eentje ervoor heeft gezorgd dat deze serie met nog minimaal een wedstrijd verlengt wordt is zo mogelijk een nog groter understatement. Na drie relatief kansloze eerste duels in deze serie speelden de Bucks wederom niet fantastisch. Vooral verdedigend gezien was er wederom niks terug te zien van de zo dominantie Bucks voor de corona break. Het duel golfde eigenlijk constant op en neer en in het derde kwart explodeerde beide teams. Met een 35-40 kwart was dan ook wel alles gezegd. De Bucks wisten uiteindelijk de slotfase met moeite te overleven. Dankzij een game winning driepunter van Khris Middleton komt er na overtime in game 4 een game 5: 118-115.
Khris Middleton was zoals vermeld dus de uitblinker. Middleton scoorde 36 punten, 8 rebounds en 8 assists. Dit moest ook wel, want aan het begin van de wedstrijd viel sterpspeler Giannis Antetokoumpo uit met een enkel blessure. Hij nam zijn free throws nog wel, maar kwam vervolgens niet meer terug. Zijn status voor game 5 (en de rest van de serie) is daarmee zeer onzeker. Hierdoor moest Middleton zijn team op sleeptouw te nemen. Dit deed hij naar behoren. Bij de Heat, die aanvallend wederom prima dingen lieten zien, was Bam Adebayo de ster. Adebayo scoorde 26 punten en voegde daar 12 rebounds en 8 asssits aan toe. Toch was het niet genoeg om de sweep te kunnen voltooien. Game 5, waar het voor de Bucks bij een nederlaag dus alsnog eindigt, vind plaats in de nacht van dinsdag op woensdag.

 

Photo: Erik S. Lesser/EPA-EFE

NFL 32-in-32 | Tennessee Titans: kunnen ze het ook in 2020?

Toon Aerts
-
0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 30 het team dat haar stunt van vorig jaar maar wat graag wil herhalen: de Tennessee Titans.

FREE AGENCY

Het was een rustige lente voor de Tennessee Titans. Na het onverwachte succes van 2019 lag de focus geheel op het behouden van de offensieve sleutelspelers. Met name quarterback Ryan Tannehill en running back Derrick Henry waren cruciaal voor de spectaculaire run van vorig seizoen. Het bracht de Titans tot helemaal in de AFC Championship game. Lang speelde de vraag wie van de twee de Titans zouden kunnen behouden. Zouden ze gaan voor de quarterback en daar stabiliteit creëren voor de komende jaren? Of toch voor de sensationele running back kiezen, die zeker in de play-offs als een sloopkogel door de tegenstanders knalde?


Het antwoord: de Titans gingen voor beiden. Tannehill kreeg een contractverlenging van vier jaar ter waarde van 118 miljoen dollar, terwijl Derrick Henry de franchise tag opgekleefd kreeg. De Titans willen duidelijk het succesjaar 2019 herhalen en denken dat met exact hetzelfde recept te kunnen bereiken. Deze verlengingen waren echter niet gratis en dus was Tennessee wel verplicht om van enkele andere namen afscheid te nemen. Offensive tackle Jack Conklin verkaste naar de Browns en ook Pro-Bowler Jurrell Casey werd van de hand gedaan. Hij werd verhandeld naar de Denver Broncos. Cornerback Logan Ryan verdedigt komend seizoen ook andere kleuren, namelijk die van de New York Giants.
De inkomende transfers werden vooral recent gerealiseerd. Vroeg in het tussenseizoen al werd linebacker Vic Beasley aan de selectie toegevoegd. Beasley moet de pass rush een kwaliteitsinjectie geven. Dat was ook nodig na het vertrek van Jurrell Casey. Afgelopen week werd tevens een nieuwe kicker aangetrokken. Head coach Mike Vrabel ging voor een oude bekende uit zijn Patriots-tijd, Stephen Gostkowski. De meest recente aanwinst is niemand minder dan Jadeveon Clowney. De pass rusher tekende een contract voor één seizoen en geeft de Titans een broodnodige versterking in de d-line.

NFL DRAFT

Tennessee had twee gaten op te vullen in de draft: de offensive line en de defensie. Dat is ze met een beperkt aantal picks aardig gelukt. In de eerste ronde kozen ze met de 29ste pick voor offensive tackle Isaiah Wilson uit Georgia. Wilson is gigantische kerel met talent, maar zal wellicht nog tijd krijgen om zich te ontwikkelen. De defensie werd in de tweede ronde aangepakt met de keuze voor cornerback Kristian Fulton uit LSU. Fulton wordt door velen als een toptalent beschouwd en de Titans kregen veel lof voor deze pick. Op termijn moet hij de vertrokken Logan Ryan doen vergeten.


In de derde ronde kozen Vrabel en co voor running back Darrynton Evans uit Appalachian State. Evans is kleiner en vinniger dan Derrick Henry en lijkt een complementaire tandem te zullen gaan vormen met zijn veel grotere collega. Verder in de draft was er nog aandacht voor de defense in de vorm van defensive tackle Larrell Murchison (NC State).
Tennessee Titans preview

OFFENSE

De Titans winden er in 2020 geen doekjes om. Hun offense wordt opgebouwd rond twee hoekstenen: Derrick Henry en quarterback Ryan Tannehill. Dat is een kracht, maar meteen ook een zwakte voor de Titans. De tegenstander zal intussen wel weten waar het zich aan kan verwachten. Bovendien rekenen ze erop dat beide heren voor dezelfde productie kunnen blijven zorgen. Bij Derrick Henry is die hoop enigszins gegrond. Hij is een bulldozer en haalt al twee seizoenen op rij meer dan 1000 rushing yards. Als hij heel blijft, komt het wel goed met de bijdrage van Henry.


Tannehill daarentegen lijkt een wild card. Het valt op dit moment onmogelijk te zeggen of de explosie van de comeback player of the year 2019 een uitschieter was, dan wel een echte stap voorwaarts in zijn carrière. In de zeven seizoenen voor hij bij Tennessee belandde, gooide Tannehill de bal nooit verder of haalde hij nooit zo’n hoge passer rating of completion percentage.
Hij krijgt in ieder geval wel wat interessante wapens ter beschikking om op z’n minst zijn niveau aan te houden. A.J. Brown is in zijn tweede seizoen al meteen de belangrijkste receiver van de Titans en moet verder bouwen op een indrukwekkend rookie seizoen. Daarin hengelde hij meer dan duizend yards binnen. Een ander belangrijk target is tight end Jonnu Smith. Smith start zijn vierde seizoen bij de Titans en ook hij liet in 2019 de beste cijfers van zijn jonge carrière optekenen. Daarenboven hebben de Titans een capabele, doch onspectaculaire, o-line die de quarterback voldoende moet weten te beschermen.

DEFENSE

De defense van de Titans was tot twee dagen geleden een stevig vraagteken. Ten eerste heeft Tennessee ervoor gekozen om, na het pensioen van Dean Pees, zonder defensive coordinator verder te gaan. De verdediging werd afgelopen seizoen bovendien gradueel slechter. Waar ze in de eerste zes games slechts 15,3 punten per game opgaven, was dat in de tien games daarna opgelopen tot 23,9. Daarbij hebben ook nog eens twee sleutelspelers van de defensie, Logan Ryan en Jurrell Casey, andere oorden opgezocht.


Er is wel nieuw bloed in de vorm van linebacker Vic Beasley en uiteraard kersverse defensive end Jadeveon Clowney. Zeker de toevoeging van Clowney geeft de Titans-defensie een stevige kwaliteitsinjectie. De secondary is, zeker op papier, bovengemiddeld met namen als Malcolm Butler, Adoree Jackson en safety Kevin Byard. Als de puzzelstukjes goed in elkaar vallen, kunnen de Titans rekenen op een degelijke defensie. Door een gebrek aan breedte mag er echter niet al te veel verkeerd gaan aan die zijde van de bal.

CONCLUSIE

Alle hoop van de Titans rust op de verwachting dat ze met dezelfde recepten gelijkaardige (of zelfs betere) resultaten kunnen behalen. Dat is vooral in het geval van Tannehill een risico. Heeft Tannehill definitief een knop omgedraaid in zijn hoofd en wordt hij consistent een top-tien-quarterback in de NFL? Of vervalt hij terug in zijn oude, veel mindere vorm? Gezien de geschiedenis valt het te vrezen dat het laatste het geval zal zijn. Mocht dat gebeuren, dan zullen de Titans opnieuw in hetzelfde bedje ziek zijn. Dat betekent dan maar één ding: voor het vijfde seizoen op rij 9-7.
Voorspelling: 9-7

Lees hier alle NFL 32-in-32 previews voor het aankomende seizoen!

Cover foto: Getty Images

In Memoriam: Lou Brock (1939 – 2020)

Jasper Roos
-
0
In Memoriam: Lou Brock (1939 – 2020)

Lou Brock, de honkballegende die lang bekend stond als beste honksteler aller tijden en vele successen kende met de St. Louis Cardinals, is gistermiddag overleden, zo maakte zijn agent bekend. De doodsoorzaak is niet genoemd, maar Brock leed al enige jaren aan multiple myeloma, een vorm van bloedkanker. Ook werd in 2015 al een been bij de voorheen razendsnelle Brock geamputeerd, na een aan diabetus gerelateerde infectie. De first ballot Hall of Famer werd 81 jaar oud.

BASEBALL’S MOST DANGEROUS PLAYER

Meer dan een decennium lang stond Lou Brock bekend als “Baseball’s Most Dangerous Player”, aldus de Baseball Hall of Fame. De bliksemsnelle outfielder speelde maar liefst 19 jaar op het hoogste niveau in Amerika en groeide daarin uit tot één van de meest complete spelers in de Major League. Hij had bij de allergrootsten in de clubgeschiedenis van de Chicago Cubs kunnen horen, maar deze club besloot hem in 1964 te verhandelen naar de St. Louis Cardinals. De reden: er waren al “teveel zwarte spelers” bij de club in Chicago.

In zijn essay Baseball as America beschreef legendarische Negro Leaguer Buck O’Neil de situatie al eens. “Er was een ongeschreven quotum in honkbal. Ze wilden niet teveel zwarte jongens op het Major League roster.” O’Neil had een stoeltje op de eerste rij ten tijde van de trade van Brock naar St. Louis, want hij was in 1964 als coach in dienst van de Cubs. De club had op dat moment vijf zwarte spelers bij de selectie. Toen O’Neil vernam dat GM John Holland bezig was met het verkopen van Brock, protesteerde O’Neil. Holland’s reactie: het tonen van stapels brieven van seizoenskaarthouders en andere fans die het niet eens waren met het hebben van zoveel gekleurde spelers bij hun ploeg.

“What are you trying to make the Chicago Cubs into? The Kansas City Monarchs?”
– Uit: Baseball As America

Zodoende verhandelde Holland alsnog zijn jonge outfielder naar de Cardinals, in ruil voor een witte pitcher-op-leeftijd, genaamd Ernie Broglio. Hoewel Broglio het seizoen ervoor nog 18 wedstrijden had gewonnen en de trade in eerste instantie als een win voor de Cubs werd gezien, wordt deze achteraf beschouwd als één van de slechtste in de geschiedenis van de honkbalsport.

Cardinals Hall of Fame-werper Bob Gibson vertelde ooit dat hij ook zijn twijfels had bij de deal. “Ik vond het maar een domme deal. Ik had geen idee dat Lou zo goed zou worden. Niemand wist dat. Ik hoorde over de deal en dacht: hoe kun je Broglio nu voor hém wegdoen?”

Broglio won in totaal zeven wedstrijden voor de Cubs in twee jaar, voor hij zijn handschoen aan de wilgen hing. En Brock? Die won nog dat jaar de World Series met de Cardinals en groeide uit tot een onbetwiste Hall of Famer.

STER IN WORDING

Louis Clark Brock werd geboren op 18 juni 1939 in El Dorado, Arkansas. Als kind van katoenplukkers in het arme Zuiden van de Verenigde Staten had Brock weinig zicht op een betere toekomst. Als negenjarige hoorde hij op de radio Jackie Robinson de huidskleurbarrière in het honkbal breken. “Ik voelde me zo trots om op dat moment te leven. Het honkbalveld was mijn fantasie van wat het leven te bieden had”, zei hij later. Brock wist op dat moment dat hij ook honkballer zou worden.

Hoewel hij als kind veroordeeld was tot het ‘honkballen’ met takken en stenen, ontving hij een scholarship van Southern University in Baton Rouge, Louisiana. Daar viel hij op bij dezelfde Buck O’Neil, toen in dienst als scout bij de Cubs, die er voor zorgde dat de North Siders Brock in 1960 een contract aanboden. Brock schoot door de Minor League heen en debuteerde al in 1961 in Chicago. Vanaf 1962 was hij de startende centerfielder voor de North Siders. In 1963 scoorde hij 78 runs in 148 wedstrijden, met 24 gestolen honken en een .258 slaggemiddelde.

POSTSEASON-HELD

Ondanks de redelijk prestaties van de dan pas 24-jarige Brock wordt hij in 1964 aan de St. Louis Cardinals verkocht. Het bleek een match made in heaven te zijn voor speler en club. Waar de Cubs Brock niet optimaal gebruikten, lieten de Cardinals de outfielder helemaal vrij. Brock beantwoordde dat vertrouwen en sloeg dat jaar .348 met 81 runs en 33 gestolen honken in slechts 103 wedstrijden voor de Cardinals. De club won de National League en in de World Series werden de Yankees, mede dankzij Brock’s .300 average en vijf RBI’s, in zeven duels opzij gezet.

De titel zette de toon voor Brock’s optredens in de playoffs. Over zijn carrière sloeg hij .391 met vier homeruns, 16 RBIs en 14 steals in 21 World Series-wedstrijden. Hij evenaarde het hits-record in de World Series van 1968 (13 stuks) en in het vierde duel sloeg hij een homerun, tweehonkslag en driehonkslag tegen de Detroit Tigers’ ace (en 31-game winner) Denny McLain.

SUPERSTER

Het was het begin van een ongelooflijke periode voor Brock. Over de opvolgende 12 seizoenen stal hij gemiddeld 65 honken per jaar en scoorde hij 99 runs per seizoen. Hij sloeg 3.023 honkslagen (2.713 voor de Cardinals) en brak het single-season stolen base record in 1974. Op dan 35-jarige leeftijd verzamelde Brock er maar liefst 118 (!), waarmee hij het record van Maury Wills uit 1962 verbrak. Hij eindigde dat seizoen als tweede in de NL MVP.

Lou Brock’s 893e gestolen honk in z’n carrière (Lennox McLendon/AP)

In 1977 brak Lou Brock het career stolen bases record van Ty Cobb door zijn 893e honk te stelen. Brock zou uiteindelijk uitkomen op 938 steals, een aantal dat pas in 1991 door Rickey Henderson verbroken zou worden. Henderson en Brock werden goede vrienden. In aanloop naar het breken van het record schreven de twee samen een speech, die Rickey in zijn achterzak had toen hij zijn 939e honk stal. Henderson ging echter zo op in het moment dat hij het briefje (en de speech) vergat. In plaats daarvan tilde hij het honk boven zijn hoofd en riep hij uit: “I am the greatest of all time!”, een uiting waar Brock dan wel weer om kon lachen. Henderson had namelijk hetzelfde bravoure als hij had, alleen etaleerde Rickey het op een andere manier dan Lou.

DE KUNST VAN HET HONKSTELEN

Brock verhief het honkstelen tot een absolute kunst. Hij zei ooit over het stelen van honken: “Je weet, al vóórdat je een honk steelt, dat je in je eentje tussen negen mensen in een ander uniform staat. Je bent alleen in een zee van vijanden. De enige manier hoe je jezelf staande kunt houden, is door arrogantie, door je capaciteit om op te staan tegen de massa. Elke keer dat je op een honk uitgegooid wordt, moet je erin geloven dat je nu van iemand vier of vijf gestolen honken tegoed hebt.”

Daarnaast was ‘Sweet’ Lou Brock zijn tijd ver vooruit. Al in 1964 bracht hij een filmcamera mee naar stadions om pitchers van de tegenstander te filmen, zodat hij later thuis hun timing kon bestuderen en nog betere jumps kon krijgen. Ook in zijn boek Lou Brock: Stealing is My Game beschreef hij zijn succes. “Als honkloper moet je volledig stilstaan. De werper moet bewegen als hij de bal gooit. De werper heeft ook altijd twee dingen aan zijn hoofd: de slagman en mijzelf. Ik heb maar één ding voor ogen: het honk stelen. Mijn taak is om hem voortdurend te verontrusten; een wonderbaarlijk complexe zaak.”

HALL OF FAME-CARRIÈRE

Lou Brock groeide over 19 seizoenen uit tot een absolute legende in de honkbalwereld. Hij voerde de National League acht keer aan in steals en sloeg ook in acht verschillende seizoen tenminste .300. Hij won drie NL-titels met de Cardinals en twee keer de World Series. In zijn laatste jaar in de Major League in 1979 sloeg Brock op 40-jarige leeftijd nog .304 en haalde hij de All-Star Game. Hij werd verkozen tot de Hall of Fame in zijn eerste jaar op de lijst, in 1985.

TOM SEAVER

Een opvallend toeval wil dat eerder deze week legendarische werper Tom Seaver overleed. Brock en Seaver waren op meerdere vlakken aan elkaar gebonden tijdens en na hun carrière.

In Brock’s autobiografie beschrijft de outfielder de ontmoeting tussen de twee. Voorafgaand aan de All-Star Game van 1967 vroeg Brock aan een jongeman — die hij aanzag voor een clubhouse assistent — om een blikje cola. De jongen twijfelde even, draaide zich om, haalde een cola en gaf Brock het drankje. Bij het overhandigen zei hij: “You’re Lou Brock, aren’t you? Pleased to meet you. I’m Tom Seaver.”

Een decennium later was Seaver de werper die het vaakst tegenover Brock stond in diens carrière. Aan de andere kant was Brock ook de slagman die Seaver het vaakst tegenover zich zag. Beide waren first ballot Hall of Famers. Beide groeiden uit tot idolen. Twee carrières onlosmakelijk verbonden, twee levens in dezelfde week aan hun einde gekomen.

Coverfoto: Jim McIsaac

NHL play-offs: ouderwetse Stars leggen Knights aan banden

Hans Mulder
-
0


Als de voortekenen niet bedriegen, dan mogen we ons opmaken voor twee geweldige Conference-finales. Van de vier series in de tweede ronde gingen er drie over de volle zeven wedstrijden. Alleen de Tampa Bay Lightning waren in vijf wedstrijden klaar met de Bruins. Vanaf nu worden alle wedstrijden in de bubbel van Edmonton afgewerkt. Daar staan Dallas en Vegas vanaf zondag 6 september tegenover elkaar in de finale van de Western Conference. Een dag later staat Game 1 tussen de Lightning en de New York Islanders op het programma. Natuurlijk lees je alles over de WCF, de ECF en straks de Stanley Cup Final bij SportAmerika.

WESTERN CONFERENCE

DE HEADLINES

Twee teams die zeven wedstrijden nodig hadden om vanuit de tweede ronde in de Western Conference Final terecht te komen. Dat de Dallas Stars het moeilijk zouden krijgen tegen de Avalanche was wel verwacht. Verrassender was het dat de Vegas Golden Knights niet eerder de Canucks van zich af konden schudden. Waar de Stars een stijgende lijn te pakken hebben, daar lijkt de fut er bij Vegas af en toe uit. Tegen Vancouver werd hen dit al bijna fataal, maar momenten van onoplettendheid kunnen de Knights zich tegen Dallas niet veroorloven.
Met Marc-André Fleury onder de lat begonnen de Knights niet al te best. Dallas was in Game 1 als eerste bij de pinken en opende dankzij John Klingberg ook de score in de eerste periode. Voor Klingberg was het zijn derde van de play-offs en het was al de twaalfde treffer voor Dallas dit postseason vanaf de blauwe lijn. Zo’n productiviteit zou Peter DeBoer ook graag van zijn verdedigers zien. De Knights als geheel hebben echter moeite met scoren de laatste wedstrijden en tegen de defensief sterke Stars werd dit nog maar eens bevestigd.
De laatste seizoenen zijn de Stars uitermate solide. Tegen Calgary en Colorado scoorden ze er opeens lustig op los, maar nu tegen de Knights pakten ze hun bekende stijl weer op. Slechts 25 doelpogingen stonden ze toe en tegen de doorgaans schietgrage Golden Knights is dit een prestatie van formaat. Anton Khudobin bleef opvallend eenvoudig overeind en mocht na 60 minuten een shutout bijschrijven. Zijn ploeg had voldoende aan de goal van Klingberg om deze Game 1 over de streep te trekken.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

TUSSENSTAND: Dallas leidt met 1-0
Het zal Peter DeBoer zorgen baren. Zijn Golden Knights begonnen enorm goed aan dit postseason, maar in de laatste vier wedstrijden noteerde Vegas slechts twee treffers als een goalie tussen de palen stond. In de vier duels daarvoor scoorden de Knights 15 keer. Is er hier sprake van een vormdip, piekte Vegas te vroeg of begint de ploeg zich te vervelen in de bubbel? Mogelijk krijgen we daar woensdag (02.00 uur Nederlandse tijd) al een antwoord op als Game 2 op het programma staat. Voor de Dallas Stars verloopt alles momenteel op rolletjes. Aanvallend zat het al snor en Rick Bowness zag zijn verdedigers ook weer eens excelleren in Game 1 van de WCF. De coach zal nog wel wat meer willen zien van spelers als Tyler Seguin of Jamie Benn. Zo staat Seguin al bijna 2 weken droog.

Cover photo: All Over Press

NFL 32-in-32 | Green Bay Packers: herhaling van zetten?

Lars Leeftink
-
0

men Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 29 het team dat vorig jaar positief verraste en daar dit jaar nog een schepje bovenop wil doen: de Green Bay Packers preview!

FREE AGENCY

Zijn de Green Bay Packers er sinds het goede vorige seizoen op vooruitgegaan? Het antwoord is nee. De afgelopen zomer was er vooral één van gaan. Zo vertrok starting tight end Jimmy Graham naar de rivaal (Chicago Bears). Daarnaast vertrokken aanvallend gezien ook Geronimo Allison, tevens naar een divisiegenoot (Detroit Lions), starting right tackle Ryan Bulaga (Chargers) en starting full back Dan Vitale (Patriots). De grootste klap kregen de kaaskoppen echter aan de verdedigende kant van de bal. Zo vertrokken er twee belangrijke linebackers. Blake Martinez ging voor het grote geld naar de New York Giants, terwijl back-up LB B.J. Goodson vertrok naar de Browns. OLB Kyler Fackrell ging Martinez en cornerback Tramon Williams kreeg nog geen nieuw contract. De vraag is of dit nog gaat gebeuren.

WIE ZIJN DAN DE VERVANGERS?

Zijn er dan spelers bijgekomen om hen te vervangen? Het antwoord is ja: deels in free agency en deels in de NFL Draft. Via free agency werden LB Christian Kirksey en tackle Ricky Wagner gehaald. Kirksey moet Blake Martinez vervangen, terwijl Ricky Wagner als vervanger van Bulaga de rechterkant van Aaron Rodgers veilig moet houden. Ook Devin Funchess werd aangetrokken, maar hij wil geen risico te nemen en kiest voor een opt-out. Er is sowieso sprake van een trend bij alle aanwinsten van de Packers. Ze zijn namelijk allemaal flink geblesseerd geweest en spelen nu voor een relatieve goedkope deal twee jaar lang bij de Packers. De Packers kozen dus voor goedkope vervangers.

NFL DRAFT

Tijdens de draft werden andere needs deels aangepakt. Deels, want aan de grootste need (receiver) werd opvallend genoeg totaal geen aandacht besteed. Wat het allemaal nog opvallender maakt, is het feit dat de receiver class van 2020 één van de sterkste was sinds jaren. Geen receiver dus voor Green Bay, maar wat dan wel? In de eerste ronde bleken de geruchten waar te zijn. Utah State QB Jordan Love werd met de 26ste pick gedraft door de ploeg uit Green Bay. Verrassend, aangezien Aaron Rodgers nog een contract heeft voor vier jaar en voorlopig niet van plan is om te stoppen.
Met Bryce Love wordt echter een ruwe diamant met een kanon van een arm gehaald. Hij zal echter wel tijd nodig hebben om zich te ontwikkelen. Het voordeel is dat de Packers hun speelstijl niet op Love hoeven aan te passen. Hij lijkt qua kwaliteiten en vooral speelstijl namelijk extreem veel op Aaron Rodgers.
Wie dacht dat de Packers vervolgens niet een nog grotere verrassing uit de hoge hoed konden toveren, had het vervolgens goed mis. Met de 62ste pick (2de ronde) werd Boston College RB AJ Dillon gedraft. Hij zal de voornaamste back-up zijn van breakout RB Aaron Jones. Dillon lijkt vooral in de redzone een enorm wapen te zijn en heeft tevens benen waar Clarence Seedorf jaloers op zou worden.

OL EN DEFENSE PRIORITEIT IN LATERE RONDES

In de derde en vijfde ronde werden vervolgens Josiah Deguara (TE/FB) en Kamal Martin (ILB) gedraft. Deguara lijkt vooral de opvolger te gaan worden van Dan Vitale. Voorlopig moet hij zich namelijk richten op de fullback-positie. Kamal Martin is de vervanger van de vertrokken B.J Goodson en zal in eerste instantie als back-up voor Kirksey gaan fungeren. Martin moet zijn debuut echter wel uitstellen, want hij ligt er voorlopig uit met een blessure. Daarom mist hij de start van het seizoen. De drie picks daarna werden allemaal besteed aan de offensive line. Guard Jon Runyan, Tackle Simon Stepaniak en center Jake Hanson werden in de zesde ronde gedraft. Alle drie zullen ze voorlopig onderdeel zijn van de back-up offensive line. Vooral Runyan en Hanson hebben potentie om vervolgens door te groeien naar een starter.
Tot slot werden in ronde zeven en acht safety Vernon Scott en DE Jonathan Garvin gedraft. Vernon Scott zal moeten strijden voor een plek als back-up op de safety-positie. Garvin zal een back-up DE zal zijn die zich vooral gaat focussen op de DT-positie. Daar is op dit moment namelijk wat minder concurrentie.
Green Bay Packers preview

OFFENSE

De offense van de Packers behoorde vorig jaar niet tot de tien beste van de NFL. In bijna elke categorie waren ze ergens rond plek 15 terug te vinden. Wie kijkt naar het roster en de opties die Aaron Rodgers tot zijn beschikking heeft, kan dat wel begrijpen. Aaron Rodgers zelf heeft nog een contract voor vier seizoenen, waarvan hij de twee jaar na dit seizoen $36 en $39 miljoen gaat verdienen. Met Bryce Love is er ingespeeld op de toekomst, maar Rodgers zal meer naar het heden kijken. De jaren beginnen tenslotte te tellen.

STABIELE OFFENSIVE LINE

Wat in het heden steeds belangrijker wordt voor Rodgers is de offensive line. Blessures zijn killing geweest voor de QB. Daarbij worden zijn kwaliteiten en atletisch vermogen buiten de pocket met het seizoen minder. Daarom is een stabiele offensive line zeer belangrijk. In deze categorie staan de Packers eigenlijk jaar in jaar uit stabiel in de top tien. Dit jaar zijn de namen voor het merendeel hetzelfde.
Corey Linsley is de startende center, terwijl Elgton Jenkins en Billy Turner op het oog de linker- en rechter guard worden. Toch is het ook mogelijk dat Lane Taylor op RG speelt en Billy Turner op RT. Billy Turner heeft echter een blessure opgelopen en zal voorlopig rust moeten nemen. Dit betekent dat Lane Taylor waarschijnlijk in de basis als RG zal starten. Op left tackle staat een zekerheidje: David Bakhtiari. Al jaren behorende tot de beste tackles in de NFL. De grote vraag is echter hoe nieuwe aanwinst Rick Wagner het als vervanger van Bryan Bulaga op right tackle gaat doen. Zeker nu Billy Tuner er voorlopig uit ligt, is hij daar de meest voor de hand liggende optie. Verder zit het met de breedte van de OL in het geval van blessures ook meer dan prima. Daar heeft de afgelopen draft wel voor gezorgd.

ALLE BALLEN OP DAVANTE ADAMS EN AARON JONES

Op de skill-posities zijn de zorgen vrij groot. Ook dit seizoen lijken Adams en Jones de offense samen met Aaron Rodgers te moeten dragen. RB Aaron Jones (aflopend contract) en Davante Adams zijn ook dit jaar weer met afstand de beste spelers waar AR12 over kan beschikken. Met AJ Dillon is er een prima redzone threat toegevoegd aan het RB-korps, terwijl Jamaal Williams ook nog steeds een prima functionerende back-up is.
Op receiver is de spoeling erg dun, jong en vooral erg onzeker en inconsistent. De namen: Marquez Valdes-Scantling (outside receivers), Allen Lazard, Equanimeous St. Brown en Darrius Shepherd (slot receivers). Voorlopig lijken Marquez Valdes-Scantling (outside) en Allen Lazard (slot) de namen te zijn die naast Adams op het veld staan. Vooral van Lazard wordt komend seizoen veel vooruitgang verwacht. Meer van dit dus.


Dan nog de TE-positie. Ook daar is de situatie alles behalve om naar huis te schrijven. Ervaren rot Mercedes Lewis loopt nog steeds rond en is de meest bekende naam op de positie. Daarnaast zijn er jonge gasten als Jace Sternberger, Robert Tonyan en wellicht rookie Josiah Deguara. Hoe dan ook: ook op die positie heeft Rodgers op het oog geen stabiele offensieve wapens tot zijn beschikking. Kortom: Aaron Rodgers zal samen met head coach Matt LaFleur opnieuw iets uit zijn hoge hoed moeten toveren.

DEFENSE

Het succes van de Packers moet komend seizoen gecreëerd worden door de defense. De defense die vorig jaar tijdens het off-season werd getransformeerd en vervolgens tijdens het seizoen wedstrijd na wedstrijd uitblonk. Toch wordt er een positie eigenlijk maar door één man bemand: defensive tackle. Het was vorig jaar met afstand de zwakste positie van de Packers en dat lijkt dit jaar niet anders te zijn.
Kenny Clark draagt de positie zo’n beetje in zijn eentje en kreeg afgelopen zomer dan ook meer dan terecht een nieuw contract. Hij is nu de op vier na best betaalde DT in de NFL. Samen met Dean Lowry en Montravious Adams moet hij de defensive line vormgeven. Een defensive line die qua breedte niet zo heel sterk is. Dit was vorig jaar ook terug te zien. De d-line werd toen regelmatig omver gerend door de running backs van de tegenstander en de run game defense liet vaak te wensen over. Dat is daarmee dus een groot verbeterpunt voor de defense van de kaaskoppen. Men moet die verbeteringen echter wel maken met dezelfde namen als vorig seizoen.

KAN KIRKSEY DE ROL VAN MARTINEZ OVERNEMEN?

Op de linebacker-positie (Packers spelen 3-4 defense) zijn Christian Kirksey en Oren Burks komend seizoen de inside linebackers. Kirksey moet de oerdegelijke Blake Martinez doen vergeten, terwijl Oren Burks zal proberen stappen te gaan zetten vergeleken met vorig seizoen. Let op deze positie vooral op Ty Summers en Kamal Martin. Zij zijn nu de back-ups, maar zijn zeker spelers om komend seizoen in de gaten te houden. Zeker Martin leek, voor zijn blessure, zelfs al tegen een basisplaats aan te hikken.
Aan de zijkanten zijn het de ‘Super Smith Bros’ die de QB onder druk moeten gaan zetten en de zijkanten moeten gaan verdedigen. Preston Smith en Za’Darius Smith speelden vorig jaar allebei op Pro Bowl-niveau en zullen dat dit seizoen proberen te herhalen. Met bijvoorbeeld Rashan Gary nog achter de hand is dit de sterkst bezette linie van de Packers. Kirskey en Smith zijn ook meteen de ‘oudste’ spelers van een verder jonge defense.

KAN DE SECONDARY ZICH VERDER ONTWIKKELEN?

Tot slot de secondary, die vorig jaar wisselvallig was. Op sommige momenten zag het er fantastisch uit en was er niemand te vinden die vrij stond. Op andere momenten was het echter gatenkaas en kregen ze de ene naar de andere diepe pass om de oren. Adrian Amos en Darnell Savage vormen op de safety-positie weer een dynamisch en ijzersterk duo. Op cornerback zijn Jaire Alexander, Josh Jackson en Kevin King de belangrijkste namen. Een ijzersterke secondary, op papier, waar men toch stabiele resultaten mee kan behalen. Ook op deze positie is er dus stabiliteit ten opzichte van vorig jaar. Alle ingrediënten om stappen te zetten zijn dus aanwezig.

CONCLUSIE

De Packers verrasten (zeker tijdens het reguliere seizoen) vriend en vijand door 13-3 te gaan en vervolgens in de play-offs de Conference Championship te halen. De selectie is er echter met het vertrek van Blake Martinez, Kyler Fackrell en Bryan Bulaga niet per se op vooruitgegaan. Daarnaast zijn de aanvallende opties nog steeds erg gelimiteerd. Daar komt dan wel weer bij dat de offensive line, QB en defense-posities stabiel zijn.
Een 13-3 record is realistisch gezien niet haalbaar. De Packers zullen desondanks ook niet extreem ver terugzakken en blijven de grote favoriet in de NFC North. De Vikings hebben zich echter wel weten te versterken. Zij zitten de Packers op hun hielen en hebben zo’n beetje exact dezelfde problemen als de Packers. Het wordt hoe dan ook een mooie strijd tussen de twee rivalen om de winst in de NFC North.
Voorspelling: 11-5

Lees hier alle NFL 32-in-32 previews voor het aankomende seizoen!

Photo: Jeff Hanisch/USA TODAY Sports

1...370371372...805Pagina 371 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU