Het brons ging zaterdagavond naar uittredend kampioen Finland. Een ouderwetse burenruzie tussen Canada en de Verenigde Staten moest zondagmiddag uitwijzen wie de opvolger van de Finnen werd én de laatste gouden medaille van deze Olympische Spelen in ontvangst mocht nemen!
FINALE
TEAM CANADA – TEAM USA
Zestien jaar geleden besliste Sidney Crosby die legendarische olympische finale in Vancouver. Nu, op 38-jarige leeftijd, vond de captain zichzelf opnieuw terug in de schijnwerpers. Dit keer vóór de finale tegen de Amerikanen. Kon Crosby spelen? Of was de tegen Tsjechië opgelopen blessure toch te ernstig? Een uur voor aanvang kwam het hoge woord er al uit. Team Canada moest zonder hun 38-jarige captain op goudjacht en dus zou Connor McDavid ook bij deze gelegenheid de “C” dragen.
De Amerikanen begonnen vorig jaar furieus aan de finale van het FourNations-toernooi. Diezelfde instelling hadden ze in de openingsfase in Milaan. Met fysiek spel zetten ze Canada onder druk, maar resultaat had het aanvankelijk niet. Juist op het moment dat de Canadezen dachten wat controle te krijgen, was daar opeens Matt Boldy. De goalgetter van de Minnesota Wild lepelde de puck het aanvalsvak in en werd nauwelijks gehinderd door Devon Toews en Cale Makar. Een listige backhand liet vervolgens Jordan Binnington kansloos voor de openingstreffer namens Team USA.
Team Canada GM Doug Armstrong on decision by Sidney Crosby to sit out:
— Andrew Fillipponi (@ThePoniExpress) February 22, 2026
“At the end of the day he felt it was best for the team that he should give that opportunity to someone else.”
“A very gut wrenching decision for him. It shows the character he has of stepping aside because… pic.twitter.com/j7W8fRdpWo
Dit gebeurde in de zesde minuut. Wie dacht dat die voorsprong de VS vleugels gaf, kwam bedrogen uit. Sterker nog, door een fout in de eigen defensieve zone gaven ze Nick Suzuki een geweldige kans op de gelijkmaker. De Canadiens-captain vond Connor Hellebuyck echter op zijn pad. Iets was daarna als een rode draad door de wedstrijd zou lopen. Canada kreeg echt de kansen wel, maar de sluitpost van Winnipeg Jets had zijn beste vorm bewaard voor deze finale. De chokende Hellebuyck, die de Jets-fans zo vaak zagen in de play-offs de laatste jaren, was – gelukkig voor Team USA – in geen velden of wegen te bekennen.
CANADA DRUKT
Halverwege de tweede periode kreeg Connor McDavid oog in oog met Hellebuyck een gigantische kans op 1-1, maar weer stond de goalie in de weg. Niet lang daarna hield Hellebuyck de Amerikanen op de been tijdens een 5-on-3 powerplay voor Canada. Tussendoor had ook de VS wel wat mogelijkheden gehad, maar het spel speelde zich nu vooral af voor de neus van Connor Hellebuyck. Hoe goed de Jets-goalie ook was deze zondag op het geplaatste schot van Cale Makar in de slotminuten van de tweede periode had hij geen antwoord. Eindelijk was die muur geslecht en eindelijk was die verdiende 1-1 daar!
In de derde periode duurde het beleg van de Canadezen voort. Binnington kreeg nauwelijks nog iets te doen, maar zijn collega des te meer. Devon Toews zag een grote kans gestopt worden, Macklin Celebrini wist een one-on-one niet succesvol af te ronden, maar de grootste kans was toch wel voor Nathan MacKinnon. De superster van Colorado zag een open net, maar wist de puck daar niet in te krijgen.
HOOFDROL VOOR HUGHES
Tegen het einde van die periode zadelde Sam Bennett zijn Canadese ploeggenoten op met een groot probleem door tegen een double-minor aan te lopen. Mede door een overtreding van Jack Hughes haalden de Amerikanen daar geen voordeel uit. Ze kregen echter wel even kans om op adem te komen en dat was hard nodig. Aangezien zowel Hellebuyck als Binnington hun doel verder schoon hielden in de derde periode stevende deze fascinerende finale af op verlenging. Net als in 2010 dus.
46 years to the day of the Miracle on Ice. ??
— NHL (@NHL) February 22, 2026
What a moment. #MilanoCortina2026 #WinterOlympics pic.twitter.com/dSGojHJCe2
Lang duurde die 3-on-3 overtime niet. Eerst kreeg Quinn Hughes een levensgrote kans op de beslissing. Jordan Binnington kreeg er echter zijn handschoen achter en wist een goal te voorkomen. Niet veel later moest de Blues-goalie alsnog capituleren op de inzet van de jongere Hughes. Met een geplaatst schot – na mistasten van Makar – bezorgde Jack Hughes zijn land dat oh zo felbegeerde goud in het ijshockey.
Vergeten was nu die traumatische finale in 2010 en voor het eerst sinds het legendarische Miracle-team in 1980 beklommen de ijshockeyers van de VS naar de top van de Olympus. Tijdens de ereronde volgde een prachtig, ontroerend gebaar van Zach Werenski, Auston Matthews en Matthew Tkachuk. Zij schaatsten over het ijs met het shirt met rugnummer 13 van de in 2024 overleden Johnny Gaudreau.
Cover photo: Luca Bruno/AP
Alleen maar kenners hier bij Sportamerika!🫡 Dennis’ twijfels over Team Canada waren dus niet ongegrond. Moeten we kanttekeningen plaatsen bij de verdedigende rol van McDavid tijdens de overtime winner? Als je de camerapositie van achter de goal ziet staat ie zoals ze in het voetbal zeggen lucht te dekken! Of slaat deze vergelijking als een Canadese tang op een Amerikaans varken?😉
Hi Paul,
Kenners.. Kenners.. Noem het uit te hand gelopen hobbyisten 😉
Backcheck van Canada was abominabel.. Op zijn zachtst gezegd!
Leuk dat jullie (Jan incluis) de moeite nemen om een reactie achter te laten! Wordt zeer gewaardeerd.
Wat een toernooi, wat een finale?! Echt heerlijke wedstrijden gezien, goede teams, Olympische sfeer. Het was af. Verdiende winnaar? Daar kan je over twisten, maar zij die met de gouden medaille staan hebben altijd gelijk.
Waar heb jij het gekeken Jan? Als je het via de NOS kijkt of Eurosporr is het geluid van het publiek veel te zachtjes t.o.v. de redelijk saaie commentatoren. Vroeger met Mike ‘Doc’ Emrick leek het net of je zelf op rij 1 zat. Op ESPN zijn de Stanley Cup finales daardoor ook altijd een afknapper.