De New Orleans Pelicans kenden een jaar met ups & downs. Eind vorig seizoen eindigde de ploeg op een achtste plaats in de Western Conference en bemachtigde daarmee een ticket voor de play-offs. Op dit moment gaat het een stuk minder. Met een record van 10-22 staan de Pelicans op een veertiende plaats. Alleen de Los Angeles Lakers doen het dit jaar slechter in het westen.
De fans van de Pelicans begonnen vol goede moed aan het nieuwe seizoen. Hun ploeg had immers een aantal maanden eerder voor het eerst sinds 2011 weer eens de play-offs gehaald. Daarin was de uiteindelijke kampioen, de Golden State Warriors, in de eerste ronde met 4-0 te sterk. Jammer voor de Pelicans, maar zeker geen schande.
Al snel werd duidelijk dat de Pelicans niet het seizoen tegemoet zouden gaan waar veel fans vooraf op hadden gehoopt. New Orleans verloor de eerste zes wedstrijden. Het spel was daarnaast vaak niet om over naar huis te schrijven. Na veertien duels was het record van de club zelfs 3-11. Niet alleen van de (absolute) topteams werd verloren, maar ook van zwakkere broeders als de New York Knicks. Alleen van 20 tot en met 25 november kreeg New Orleans het voor elkaar om meer dan twee wedstrijden op rij te winnen. Eerst werden de San Antonio Spurs met ruime cijfers aan de kant gezet: 114-90. Vervolgens werden ook de Phoenix Suns twee keer op rij verslagen.
Waar gaat het dit seizoen mis bij de Pelicans? Eén antwoord op deze vraag is niet te geven. Allereerst speelt New Orleans verdedigend een zeer matig seizoen. Vorig seizoen kreeg de ploeg 98,6 punten per wedstrijd tegen. Dit seizoen is dat gemiddeld acht (!) punten hoger (106,6). Alleen de Los Angeles Lakers (107,2) en Sacramento Kings (107,3) doen het nog slechter. Aanvallend gaat het met 101,7 punten helemaal niet zo slecht. Daarmee staat de ploeg op een dertiende plaats. Ook scoort New Orleans dit jaar slecht in de categorie rebounds. Met gemiddeld 41,8 boards per wedstrijd staat de club op een 26ste plaats.
Verder zijn blessures een belangrijke reden voor de slechte start van de Pelicans. Tyreke Evans, die vorig seizoen goed was voor gemiddeld 16,6 punten, 6,6 assists en 5,3 rebounds per wedstrijd, kwam bijvoorbeeld pas vijftien keer in actie. Van alle spelers van New Orleans speelden alleen Eric Gordon, Dante Cunningham en Alonzo Gee tot nu toe alle wedstrijden.
Tot slot begon Anthony Davis, de absolute sterspeler van de ploeg, ook nog eens matig aan het seizoen. De power forward noteerde in zijn eerste wedstrijd tegen de Warriors zelfs een schotpercentage van twintig (!) procent (4/20). Ook in de duels erna ging het nog niet super met Davis en had hij in november ook nog eens meerdere keren last van blessures. De grootste wijziging ten opzichte van afgelopen seizoen is het aantal driepunters dat hij schiet. In zijn eerste drie jaar schoot hij er gemiddeld 0,2. Dit seizoen zit hij aan bijna twee (1,8) per duel. Echt goed gaan ze nog niet. Davis raakt namelijk slechts 29,8 procent van zijn drietjes.
Is het seizoen van Davis dan echt zo dramatisch? Nee, hoor. In de laatste maand van het jaar liet hij weer een aantal keer zien waarom hij door veel mensen wordt gezien als één van de beste spelers in de NBA. In vijftien duels in december noteerde hij twaalf keer een double-double. Tegen de Miami Heat op Eerste Kerstdag was hij zelfs goed voor twintig punten en tien rebounds in de eerste helft. Davis noteert dit seizoen gemiddeld 23,1 punten, elf rebounds en 2,7 blocks per game. Conclusie: Davis speelt zeker geen dramatisch seizoen, maar heeft ook nog niet laten zien wat veel mensen van hem verwachtten.
Ondanks het zeer teleurstellende begin van de Pelicans is er nog niks aan de hand. De ploeg staat slechts 4,5 wedstrijd achter op de nummer acht in de Western Conference, de Utah Jazz. Toch moet men snel wakker worden. Om te beginnen vanavond tegen de Dallas Mavericks.
Foto: Twitter
NBA Analyse: de problemen van de New Orleans Pelicans
Mike Condon steelt de show in WinterClassic
NHL Play of the Day. Elke dag lezen jullie alle actie in onze recaps, maar wij zetten graag één speler, één team of briljante actie in onze spotlights. De play of the day van vandaag is:
Mike Condon: Now that’s a (winter) classic!
De NHL WinterClassic; een groter podium bestaat er bijna niet in de NHL. 67.249 toeschouwers zagen gisteren hoe de Boston Bruins tot op het bot vernederd werden door Montreal Canadiens. Met 5-1 gingen de Bruins hard onderuit.
Boston probeerde zich terug te knokken in het duel bij een 3-0 achterstand. De grootste kans kwam met minder dan een seconde te spelen in de tweede periode voor Ryan Spooner van Boston. Maar met een supersave houdt Mike Condon zijn doel schoon.
Het bleek hét beslissende moment van de wedstrijd. Was getekend: Mike Condon.
Habby New Year from Foxboro!
Tot morgen!
NHL Recaps: Montreal sloopt Boston in WinterClassic
Twee duels slechts in de National Hockey League. Maar nieuwjaarsdag in de NHL betekent tijd voor de WinterClassic. Aan Montreal Canadiens en Boston Bruins dit jaar de eer om aan te treden in dit ijshockeyfeest. Daarnaast was er de Pacific Rivalry tussen Vanvouver Canucks en Anaheim Ducks. Ed Versteeve blikt terug.
The NHL WinterClassic 2016
Nieuwjaarsdag betekent in de NHL een traditie; de WinterClassic tovert wen outdoor sportstadion om tot hockey arena. Dit jaar was het de beurt aan twee van de oudste teams en Atlantic Division rivals om aan te treden: Boston Bruins en Montreal Canadiens namen het tegen elkaar op in het Gillette Stadium van de New England Patriots. En hoe mooi de ambiance ook, het gaat gewoon om twee keiharde punten op de ranglijst. Grote afwezige was Brad Marchand die door de NHLPS voor drie duels geschorst werd en $165.000 boete kreeg. Bij Montreal keerde Gallagher terug na zeventien duels gemist te hebben met een handblessure.
Vanaf de start zagen de 67.249 toeschouwers dat Montreal duidelijk de baas was in Foxboro. Na amper een minuut zette Desharnais de Habs op 1-0. Boston oogde zwak, omherkenbaar en leek onder de indruk van de ambiance. In de eerste periode nam Montreal het doel van Boston goalie Rask 27x onder vuur. Boston produceerde daar een schamele vier pogingen tegenover.
In het tweede deel stoomden de Canadiens door naar een comfortabele 3-0 voorsprong. Mike Condon voorkwam 0.1 seconde voor ’the horn’ dat Boston terugkwam in de wedstrijd met een supersave. In het slotakkoord scoorde Boston de eretreffer, maar was het laatste woord aan Montreal. Met nog eens twee treffers lieten de Habs de spelers en supporters van Boston totaal ontgoocheld achter. Met een 5-1 nederlaag en het schaamrood op de kaken ging Boston er keihard vanaf. Het betekende de grootste zege ooit in een WinterClassic. Tot gisteren was het verschil nog nooit groter dan twee goals geweest.
Door de winst heroverde de Canadiens de koppositie weer in Atlantic en mag Boston de wonden gaan likken.
Vancouver Canucks – Anaheim Ducks
Alhoewel veel aandacht naar de WinterClassic ging, werd er vannacht in Vancouver gestreden om een plek die recht geeft op een playoff plek tussen de Vancouver Canucks en Anaheim Ducks. Die laatste ploeg kruipt heel langzaam omhoog, terwijl Vancouver alle zeilen bijzet om bij de eerste drie te blijven. Daniel Sedin speelde zijn 1100e duel in de NHL.
Na een doelpuntloze eerste periode kwamen de bezoekers via voormalig Vancouver speler Ryan Kesler op voorsprong in de tweede. De Ducks leken lang op weg om hun derde 1-0 zege op rij te boeken, maar Tanev zette Vancouver 10 minuten voor tijd weer op gelijke hoogte. In OT werd niet gescoord, waarna Alexandre Burrows de enige treffer maakte in de shootouts en de punten in Vancouver hield. Door de zege klom Vancouver naar plek drie en heeft het nu twee punten voorsprong op nummer vijf Anaheim in Pacific.
Column: De Thunder en Clippers – vastzittend in de subtop?
Het jaar 2016 zal voor twee (sub)topploegen in de NBA van cruciaal belang zijn. Bij zowel de Oklahoma City Thunder (23-10) als de Los Angeles Clippers (21-13) zullen momenteel toch ergens wel ‘nu of nooit’-gevoelens komen opborrelen. Jarenlang van nét-niet-goed-genoeg-zijn kunnen soms pijnlijker aanvoelen dan periodes van complete succesloosheid (Wazzup, Philadelphia?).
De Western Conference is wellicht minder hoogstaand in de breedte dan in voorbije jaren, maar is door de aanwezigheid van twee absolute topteams, de Golden State Warriors (30-2) en de San Antonio Spurs (28-6), waarschijnlijk topzwaarder dan ooit tevoren. In 2016 moet blijken of de Thunder en Clippers de sprong kunnen maken naar deze absolute top, of dat zij – ondanks een bijzonder getalenteerde spelerskern en een aantal (redelijk) succesvolle jaren als collectief – op de reset-knop moeten drukken bij het langetermijnbeleid.
Hieronder zal er een kijkje worden genomen naar de situaties waarin de twee teams momenteel verkeren. Vervolgens zal bij beide teams de harde maar noodzakelijke vraag “Eeuwige subtop of toekomstig titelwinnaar?” worden gesteld en – voor zover een 25-jarig, snotneuzerig basketballschrijvertje daar het recht toe heeft – beantwoord.
De Thunder en Clippers lijken enorm veel op elkaar qua selectiesamenstelling. Daarom heb ik hier gekozen om per ‘spelersgroep-categorie’ de teams met elkaar te vergelijken.
Chris Paul is the best midrange shooter on the planet (and pretty good at passing too) https://t.co/YKrStUxCJQ pic.twitter.com/OiLc1OzKAh
— Kirk Goldsberry (@kirkgoldsberry) 18 november 2015
Het Dynamic Duo
Beide teams beschikken over twee absolute supersterren. Bij de Thunder zal niemand aan de sterrenstatus van zowel Kevin Durant als Russell Westbrook twijfelen. Maar ook de Clippers hebben twee spelers in hun selectie die jaar in, jaar uit tot de beste 10-15 spelers van de NBA behoren in Blake Griffin en Chris Paul.
Chris Paul (30) mag ondertussen dan wel aan z’n elfde seizoen in de NBA bezig zijn, hij is nog altijd een point guard van het hoogste kaliber. Voor het tiende (!!) achtereenvolgende jaar noteert hij dit seizoen een scoringsgemiddelde van minimaal 17.5 en een assists gemiddelde van 9.0. Dat noemt men ‘First ballot Hall of Fame‘-kaliber, zelfs.
Maar ook over de topkwaliteit van “dunkmachine” Blake Griffin mag geen twijfel bestaan: voor het derde achtereenvolgende seizoen draagt Griffin gemiddeld per wedstrijd bij met minstens 23.0 punten, 8.5 rebounds en 4.0 assists. De wijdverspreide reputatie van Griffins beestachtige atletische vermogen lijkt soms af te doen aan het feit dat hij daarnaast één van de meest complete spelers in de gehele NBA is.
Remember when Blake Griffin couldn’t shoot? Those days are gone. http://t.co/Q0EqNpG9JS pic.twitter.com/D0xRCDKvNc — Kirk Goldsberry (@kirkgoldsberry) 1 mei 2015
Wat opvalt aan de ontwikkeling in het spel van de twee beste Clippers is de uiteenlopende richtingen die zij op lijken te gaan. Griffin is van ‘non shooter’ uitgegroeid tot misschien wel het effectiefste midrange-scoringswapen in de NBA.
Leading scorers by zone as of today. Curry is first or tied for first in 3 different spots beyond the arc. pic.twitter.com/gk5fIBWiZJ — Kirk Goldsberry (@kirkgoldsberry) 17 november 2015
Waar Griffins werkgebied als aanvalswapen steeds verder naar buiten toe is opgeschoven, is Chris Paul met de jaren steeds dichterbij de basket op z’n gevaarlijkst geworden.
Turns out, Chris Paul is the best midrange shooter in the NBA and that comes in pretty handy pic.twitter.com/wdVQRtmMxy
— Kirk Goldsberry (@kirkgoldsberry) 3 mei 2015
Dit onderscheid in favoriete plekken op het veld tref je niet aan bij het superduo van OKC. Kevin Durant scoort altijd en overal met bovengemiddelde efficiëntie…
Westbrook on KD: “I think his best spot is everywhere” – he’s exactly right. https://t.co/ZUFX8fe7qQ pic.twitter.com/vNeacRHNf6 — Kirk Goldsberry (@kirkgoldsberry) 28 oktober 2015
…en ook Russell Westbrook lijkt het niet veel uit te maken wáár op het veld hij per wedstrijd z’n tegenstanders schade aandoet.
Russ Westbrook on playmaking; here’s every shot he took or assisted last year: https://t.co/ZUFX8eWwzi pic.twitter.com/ANoeql261r
— Kirk Goldsberry (@kirkgoldsberry) 28 oktober 2015
Een ander punt waarop de twee superduo’s van elkaar verschillen is de loopbaanfase waarin zij verkeren. Chris Paul is nu nog altijd wereldtop, maar de geschiedenis leert ons dat spelverdelers boven de dertig vrijwel plots en snel achteruitgaan. Blake Griffin is weliswaar jonger (26) met minder ‘slijtage’ (bezig aan zijn 6e NBA-seizoen) dan Westbrook (27 jaar; 8e seizoen) en Durant (27 jaar; 9e seizoen), feit blijft dat het tweetal supersterren van de Thunder meer prime years voor de boeg heeft dan het tweetal super-Clippers.
De hyper-betrouwbare adjudanten
Zowel Oklahoma City als Los Angeles beschikt over een heel goede derde leider. Bij de Thunder is Serge Ibaka nog altijd van grote waarde. 2015-2016 zal het zesde seizoen op rij worden waarin Ibaka minstens 2.3 blocks gemiddeld per wedstrijd noteert en in de top-5 staat van beste schotenblokkers in de NBA. De wendbaarheid waarmee de 2.08m lange Ibaka de paint verdedigt is nog altijd van een niveau in de buitencategorie.
In aanvallend opzicht is de Congolese center enigszins vastgelopen in zijn ontwikkeling. Dit is het vierde seizoen waarin Ibaka op het offensieve uiteinde voornamelijk fungeert als catch&shoot-optie – veelal wachtend in de hoeken op een kickout-pass van een naar de ring exploderende Westbrook. Waar Ibaka bij de meeste andere teams vanwege zijn atletisch vermogen als een afrollende lobdreiging bij pick&roll’s zou worden gebruikt – à la DeAndre Jordan of Tyson Chandler – moet Air Congo bij de Thunder vooral met schotjes vanuit de middenafstand bijdragen.
Hoewel deze rolverandering drie seizoenen geleden een verbetering (9 ppg –> 13 ppg) opleverde in Ibaka’s scoringsproductie, is de tot Spanjaard genaturaliseerde center sindsdien niet echt verbeterd. Dit jaar scoort Ibaka wederom zo’n dertien punten per wedstrijd. Maar liefst 52% van z’n schotpogingen vinden plaats op minimaal vijf meter afstand van de basket, opmerkelijk genoeg.
De ‘adjudant’ bij de Clippers lijkt in vrijwel geen enkel opzicht op Ibaka van de Thunder. J.J. Redick is geen speler die het moet hebben van zijn fysieke kwaliteiten. Hij is een ware driepuntspecialist. Eén van de beste die de NBA ooit gekend heeft: onder spelers die minimaal 500 wedstrijden hebben gespeeld, staat Redick twaalfde op het all-time leaderboard met z’n gemiddelde van 1.7 gemaakte drietjes per wedstrijd.
Maar Redick is inmiddels, in zijn tiende NBA-seizoen, tot veel meer uitgegroeid dan een eendimensionaal driepuntwapen. Waar Redick in z’n eerste zeven seizoenen (bij de Orlando Magic van Van Gundy/Howard) uitkwam op gemiddeld 21.9 speelminuten per wedstrijd, speelt hij als Clipper (derde seizoen) ruim dertig minuten per avond.
De vaak gehoorde opvatting dat Redick een (te) kwetsbare verdediger is, is op weinig feiten gebaseerd. Toegegeven, als mandekker zal Redick de Westbrooks en Hardens van deze wereld niet afstoppen. Maar als teamverdediger – d.m.v. help side-verdediging, communicatie, slimmigheidjes etc. – is Redick enorm belangrijk voor de Clippers.
Ik durf zelfs te beweren dat Redick belangrijker voor de Clippers is dan Ibaka voor de Thunder. De NetRating (# punten voorsprong of achterstand/100x balbezit) van beide teams schetst namelijk een duidelijk beeld. Deze daalt bij de afwezigheid van Ibaka op het veld voor de Thunder met maar liefst 14.1. Maar bij de Clippers-sans-Redick is dit verschil zelfs min-20.1!
Het grote vraagteken
Wanhopig geworden door de zoektocht naar een speler die het gat zou kunnen dichten dat de vier seizoenen geleden vertrokken James Harden, als derde offensieve sterspeler van het team, had laten vallen, werd er afgelopen zomer door de Thunder besloten om de exorbitante salariswensen van de pas net binnengekomen Enes Kanter in te willigen. Het Turkse low post-wapen mocht bijtekenen via een megadeal van 70 miljoen dollar voor vier seizoenen.
Dit is in mijn ogen een nog grotere blunder geweest van OKC dan het zéér vroegtijdige en onnodige afscheid van Harden in 2012. Hoe enorm productief Kanter op papier ook mag zijn (11.8 punten; 8.1 rebounds) in de magere hoeveelheid speeltijd die hij krijgt (20.4 minuten) per wedstrijd…
…men kan in Oklahoma City eigenlijk niet verantwoorden waarom er zo’n twintig procent (17 mln./jaar) van het salarishuis vrijgehouden moet worden voor één van de allerzwakste ringverdedigers in de NBA.
Eenzelfde soort redenering geldt ook voor het (twijfelachtige) monstercontract dat de LA Clippers aan DeAndre Jordan uitdeelden (vier jaar; 88 mln. dollar). Want hoe spectaculair Jordans dunks ook mogen zijn. Hoe afschrikkend de aanwezigheid van een reusachtige (2.10m; 120 kg) springveer onder de Clippers’ basket op de aanval van de tegenstander ook is…
…DEZE speler behoort geen 22 miljoen dollar per seizoen te verdienen. Je kan Jordan (41% vrijeworpenpercentage gedurende gehele NBA-loopbaan) in prime time-situaties – zeg, het vierde kwart in een play-offwedstrijd – als enigszins verstandig coach niet op het veld laten staan. Een Hack-A-DeAndre levert een Expected Points Added-projectie van 0,85 punt per balbezit op. Daar tekenen zelfs de Sixers niet voor als verwacht gemiddelde.
Het eindverdict
De oplettende lezer heeft wellicht opgemerkt dat het ondertussen nog altijd ‘gelijkstaat’ in deze column tussen de Clippers en Thunder. Oklahoma City heeft de betere sterspelers. Los Angeles de betere onderbevelhebber. Beide teams hebben flink geïnvesteerd in een reus, waarvan de toegevoegde waarde niet geheel duidelijk is.
Maar op de vraag “Eeuwige subtopper of toekomstig titelwinnaar?” kan ik uiteindelijk alleen bij de Oklahoma City Thunder met het positieve antwoord van de twee op de proppen komen. Waarom? Wel, twee zaken geven voor mij de doorslag.
Allereerst de supporting cast. Alhoewel deze kwalitatief sterker is bij de Clippers (Crawford, Pierce, Smith, Stephenson etc.), bieden de rolspelers van de Thunder (Adams; Morrow; Payne; Augustin) meer toekomstperspectief. Jamal Crawford lijkt op weg richting uitgang in LA; Paul Pierce speelt op zijn aller-aller-allerlaatste benen dit seizoen; Josh Smith schijnt door de overige Clippers verafschuwd te worden. Lance Stephenson is Lance Stephenson, en zal in de (nabije) toekomst weer overgaan tot het doen van Lance-Stephenson-dingen. Kortom: advantage, OKC.
Ten tweede, en belangrijker: Doc Rivers werkt bij de Los Angeles Clippers. Dat de aanwezigheid van Rivers in LA een nadeel is in deze vergelijking, terwijl de Thunder door Billy Donovan – bijzonder inferieur t.o.v. Rivers op tactisch vlak – wordt gecoacht, heeft alles te maken met Rivers’ dubbelrol. Doc is namelijk naast hoofdcoach ook General Manager (technisch directeur) van de Clippers.
En als GM functioneert Rivers abominabel. Al zouden de aflopende verbintenissen van vijf veterane bankspelers (Crawford, Stephenson, Prigioni, Smith en Mbah A Moute) niet verlengd worden – hierdoor zouden de Clippers overigens maar negen spelers onder contract hebben staan – alsnog (!) komen de Clippers voor volgend seizoen al boven het (extreem) verhoogde salarisplafond uit. Dit terwijl de Thunder nog 17 miljoen dollar aan ‘ademruimte’ hebben, met maar drie open plekjes op het roster. Nogmaals: advantage, OKC.
Foto: Getty Images/archief
2016 NBA Mock Draft 1.0
Een nieuw jaar en dus ook een nieuwe draft class die deze zomer verwelkomd zal worden in de NBA. Het is nog heel vroeg, maar laten we toch kijken naar tien interessante spelers die wel eens hoge ogen kunnen gooien in de 2016 NBA Draft.
Spelers als Ben Simmons en Brandon Ingram doen het goed tot nu toe voor hun college en er zijn weer wat buitenlandse jongens die dromen van de NBA. Wie begint het jaar op #1 in de SportAmerika NBA Mock Draft…
#1 – Ben Simmons
School: LSU
Geboren: 20-07-1996
Positie: SF/PF
Lengte: 6’10
Vergelijking: LeBron James
#2 – Brandon Ingram
School: Duke
Geboren: 02-09-1997
Positie: SF
Lengte: 6’9
Vergelijking: Kevin Durant
#3 – Jaylen Brown
School: California
Geboren: 24-10-1996
Positie: SG/SF
Lengte: 6’7
Vergelijking: Jason Richardson
#4 – Dragan Bender
Club: Maccabi Tel Aviv
Geboren: 17-11-1997
Positie: PF
Lengte: 7’0
Vergelijking: Andrei Kirlilenko
#5 – Kris Dunn
School: Providence
Geboren: 18-03-1994
Positie: PG
Lengte: 6’4
Vergelijking: Rodney Stuckey
#6 – Skal Labissiere
School: Kentucky
Geboren: 18-03-1996
Positie: PF
Lengte: 6’11
Vergelijking: LaMarcus Aldridge
#7 – Jakob Poeltl
School: Utah
Geboren: 15-10-1995
Positie: C
Lengte: 7’1
Vergelijking: Andrew Bogut
#8 – Ivan Rabb
School: California
Geboren: 04-02-1997
Positie: PF
Lengte: 6’10
Vergelijking: Chris Bosh
#9 – Jamal Murray
School: Kentucky
Geboren: 23-02-1997
Positie: PG/SG
Lengte: 6’4
Vergelijking: Eric Gordon
#10 – Henry Ellenson
School: Marquette
Geboren: 13-01-1997
Positie: PF
Lengte: 6’10
Vergelijking: Kevin Love
Graphics & Foto: Anouar Amrani
NBA Highlight Reel: Don't feed Westbrook, paringsdans Adams & Chandler
Elke dag maakt de NBA-redactie van SportAmerika naast de NBA recap, waarin de belangrijkste wedstrijd(en) worden besproken, en een highlight reel van de mooiste momenten van de afgelopen nacht in het Amerikaanse basketball.
1. Koning, keizer, Westbrook
Russell Westbrook had vannacht een uitstekende wedstrijd tegen de Phoenix Suns. Met 36 punten, 12 assists en liefst 5 steals was hij de onbetwiste koning van het winnende Oklahoma City Thunder (106-110). Dat is de eerste plaats in deze highlight reel meer dan waard.
2. Don’t feed ‘m, Westbrook!
We blijven even bij Westbrook. Na afloop van de wedstrijd vond een reporter het namelijk nodig om hem te vragen hoe hij dacht over de Phoenix Suns, in het bijzonder of ze gezien het uitblijven van de prestaties wanhopig worden en extreem aan het trash talken zijn. Nog voor Russ kan reageren geeft een ploeggenoot hem de tip om deze trollerige journalist niet te voeren. Dat doet de — verrassend verstandige! — Westbrook dan ook niet.
3. Paringsdans Adams en Chandler
Steven Adams (Oklahoma City Thunder) is geen lieverdje. Tyson Chandler evenmin. Toen beide heren elkaar (hardhandig) tegenkwamen tijdens de wedstrijd tussen OKC en de Suns ontstond er een worstelpartijtje waar je ook een ingewikkelde paringsdans in zou kunnen zien. Kiss and make up, guys!
4. Alleeeeeeeeeeeeeey-oop!
Opzetjes voor een mooie dunk zijn natuurlijk altijd prettig in een highlight reel, maar dit passje van Tim Frazier spant toch echt de kroon. De bal dreigt out of bounds te gaan, maar met een enorme lob houdt Frazier de bal binnen. Noah Vonleh doet vervolgens de rest. (Het hielp de Trail Blazers overigens niet aan de winst: Utah Jazz was met 96-109 te sterk).
5. Chris Paul klimt in lijst
CP3 speelde vannacht een draak van een wedstrijd in het gewonnen potje tegen de New Orleans Pelicans (95-89). De spelverdeler van de Clippers was ‘slecht’ voor negen punten (3-18 shooting!) en twaalf assists. Gelukkig wel een lichtpuntje voor PauL: hij stijgt een plaatsje in de ranglijst der assist-uitdelers. Nummer twaalf overall inmiddels!
Chris Paul passed Lenny Wilkens tonight for No. 12 on the NBA's all-time assists leaderboard
— Rowan Kavner (@RowanKavner) January 1, 2016
BONUS. Wie is de GOAT?
En nog een bonusplaatje, want LeBron James werd op 30 december 31 jaar oud. Een mooie gelegenheid om zijn prestaties tot dat moment af te zetten tegen de cijfertjes van die twee andere grootheden: Kobe Bryant en Michael Jordan. En wat blijkt? Die gekke LeBron komt als alleskunner helemaal niet zo slecht uit de bus. (Al speelde MJ wel een heleboel wedstrijden minder)
Foto: Getty Images
NHL Draftwatch: Puljujärvi effectiever dan ooit op WK U20
In NHL Draftwatch wordt wekelijks gekeken naar de verrichtingen van prospects die in aanmerking komen te worden gedraft tijdens de aankomende NHL Draft. Welke clubs mogen volgend jaar als eerste kiezen en wie zijn de meest interessante spelers om in de gaten te houden? Net als vorig seizoen kan er een Nederlands talent gedraft worden, al wordt zijn naam minder genoemd dan die van Daniel Sprong vorig seizoen. Bartek Bison speelt voor Prince George Cougars in de WHL.
Deze week speciale aandacht voor het WK U20 in Helsinki. De groepsfase van het toernooi is inmiddels ten einde en het toernooi gaat morgen (zaterdag) verder met de kwartfinales en de strijd tegen degradatie. Per duel worden de meest opvallende prospects bekeken. Deze week geen Oranje boven!, Bartek Bison is nog niet teruggekeerd van zijn blessure.
Zwitserland – Wit-Rusland (degradatie, eerste duel zaterdag 12:00)
Zwitserland valt op door ineffectiviteit met slechts zeven treffers in vier duels. Knap was het duel tegen Canada, waarin pas na shootout werd verloren (3-2). De 10-1 nederlaag tegen Team USA een dag later was des te pijnlijker. Aanvaller Calvin Thürkauf viel enkel op door een schorsing opgelopen in wedstrijd één. Prospect voor 2017 Nico Hischier noteerde in totaal één assist. Wit-Rusland kan in de strijd tegen degradatie rekenen op de kunsten van Stepan Falkovsky. De verdediger noteerde een goal en een assist. Zijn +- rating van -6 (op de Zwitserse Jonas Siegenthaler na het laagste van alle spelers op dit toernooi) zal clubs echter afschrikken. Beide teams spelen een best of three serie waarin de verliezer degradeert naar divisie 1 groep A. De winnaar speelt ook volgend seizoen in de wereldgroep.
Rusland – Denemarken (kwartfinale, zaterdag 14:00)
Max Lazarev staat met zijn twee treffers en drie assists in de top 20 van de topscorerslijsten. Verdediger Yegor Rykov noteerde één goal. Doelman Maksim Tretiak kreeg nog geen speeltijd. Rusland won groep B en komt daarom uit tegen de nummer vier uit groep A. Denemarken zal al blij zijn dat het land geen degradatiewedstrijden hoeft te spelen en daardoor verzekerd is van weer een jaar in de wereldgroep. De Denen maakten slechts vier doelpunten op dit toernooi tot zover. Twee daarvan werden wel gemaakt in het duel tegen Zwitserland (2-1). Mathias From liet hierin zien dat hij er staat op het moment dat het echt moet. De winger van Rögle BK maakte de game winning goal.
Zweden – Slowakije (kwartfinale, zaterdag 16:00)
Dit duel is een herhaling van de bronze medal game van afgelopen seizoen. Zweden imponeerde in de groepsfase dit jaar met vier overwinningen voor de volle 12 punten. In een groep met onder meer Canada en Team USA een puike prestatie. De absolute ster van Zweden is top prospect Alexander Nylander.
De winger maakte twee goals en noteerde vier assists. De lijn met Dmytro Timashov (2 goals, 2 assists) en Rasmus Asplund (1 goal, 1 assist) loopt goed. Nylander moet wel zijn broer William missen. De prospect van Toronto Maple Leafs viel in het eerste duel tegen Zwitserland geblesseerd uit. Slowakije wist alleen te winnen van Wit-Rusland. Filip Lestan maakte in het met 4-2 gewonnen duel de 2-2, waarna zijn ploeg het duel naar zich toe kon trekken. Verder speelt Lestan een onopvallende rol.
Finland – Canada (kwartfinale, zaterdag 18:00)
De absolute kraker in de kwartfinale is echter het duel tussen thuisland Finland en titelverdediger Canada. De Finnen spelen een fantastisch toernooi met al 23 treffers in vier duels, maar verloor van Rusland en viel daardoor terug tot plaats twee. Jesse Puljujärvi had nog wat vraagtekens achter zijn naam staan vanwege zijn ineffectiviteit. Vorig jaar noteerde hij geen enkel punt op het WK U20; dit jaar staat hij al op 12 punten in vier duels. De winger scoorde vijf goals en noteerde zeven assists. De lijn met Puljujärvi, Patrik Laine (vier goals, vier assists) en Sebastian Aho (drie goals, vijf assists) is met afstand de meest effectieve lijn op dit toernooi.
Laine about Canada: “I wasn’t completely convinced when I saw them. We could beat them”. Laine & Puljujärvi would like to face CAN in QF.
— Sami Hoffrén (@shoffren) December 30, 2015
Canada heeft tot zover geen goede indruk achter weten te laten. De Canadezen verloren de topduels tegen Zweden en Team USA. Ook Zwitserland maakte het de Canadezen nog lastig en daarom vielen zij terug tot plaats drie in de poule. De top picks van vorig seizoen, Dylan Strome en Mitchell Marner, verzorgen vooralsnog het gros van de productie van de Canadezen. Julien Gauthier kan met één assist nog niet overtuigen. Een overwinning van Finland zou geen verrassing zijn.
Team USA – Tsjechië (kwartfinale, zaterdag 20:00)
Alex deBrincat stelt zwaar teleur op dit toernooi en moet daarom vrezen ver terug te zakken op de scoutinglijsten. De aanvaller, die tot zover 33 treffers maakte in de OHL dit seizoen, kreeg in de eerste periode tegen Canada een match penalty en moest het tweede duel, tegen Zweden, al in de eerste periode beëindigen vanwege een schouderblessure.
Auston Matthews (vier goals, vier assists) en Matthew Tkachuk (drie goals, vier assists) doen het zeer behoorlijk en bevestigen daarmee hun status als potentiële top pick. Verdedigers Charles McAvoy en Chad Krys noteerden nog geen punt.
In de kwartfinale neemt de nummer twee uit poule A het op tegen Tsjechië, dat derde eindigde in poule B. Tsjechië maakte het zowel Rusland als Finland heel erg moeilijk, maar kon van beide landen niet winnen. Zaak voor Auston Matthews en de zijnen om de Tsjechen niet te onderschatten. De Tsjechen konden tijdens het toernooi Boston Bruins-aanvaller David Pastrnak toevoegen aan het team. Pastrnak liet zich meteen gelden met een goal en twee assists. Filip Hronek laat wederom zien in zijn leeftijdscategorie goed te functioneren met twee assists. Simon Stransky wist één keer te scoren, Tomas Soustal noteerde één assist.
Foto: Getty Images
NBA Recap: Green leidt Warriors langs Rockets
Oudjaarsdag of niet: in de NBA wordt altijd gebasketballd. Terwijl wij hier in Nederland op oliebollen zaten te knabbelen en vuurwerk zagen ontploffen schoten de sterren in Amerika de ballen in het netje. Na het smadelijke verlies tegen de Mavericks pakten de Golden State Warriors de draad weer op: ze wonnen in Houston met 114-110 van de Rockets.
Voor die overwinning mochten de Warriors vooral Draymond Green op de blote knieën bedanken. Met alweer zijn vijfde triple-double van het seizoen (tien punten, elf rebounds en liefst zestien assists) bracht Green de Dubs veelvuldig in stelling. Iets waar ploeggenoot Klay Thompson ook naar hartenlust van kon profiteren. Hij scoorde 38 punten.
In tegenstelling tot de verloren wedstrijd tegen de Mavericks legde het ontbreken van superster Stephen Curry, die kampt met een beenblessure, de Warriors geen windeieren. En met zestien assists stak Draymond Green zijn geblesseerde ploeggenoot lichtelijk naar de kroon. Gelukkig kon de hoofdrolspeler van vannacht daar wel op lachen.
Volgens Green probeerde Golden State het spel wat langzamer te spelen om zo de controle over de wedstrijd te houden. Met Curry in de line-up laten ze de bal sneller rond gaan en kunnen ze meer pushen. Door het tempo wat te laten zakken tegen de Rockets hield de regerend kampioen de controle.
Desalniettemin bleven de Rockets de hele wedstrijd in de buurt. Halverwege het duel was het verschil tussen beide ploegen slechts twee punten. Vooral Dwight Howard was uiterst efficiënt bezig. Acht van zijn negen schotpogingen waren raak, en hij miste slechts één vrije worp. Howard kwam uiteindelijk uit op 21 punten, 13 rebounds, zowaar 5 assists en 1 knetterharde pass op het hoofd van een vrouw in het publiek.
Voor de Rockets was dit alweer het derde verlies op rij. De ploeg van coach J.B. Bickerstaff staat op het moment nog zevende in de Western Conference, maar het winstpercentage (.471) is niet al te best te noemen. Aangezien de ploeg komende zondag tegen de Spurs moet aantreden kunnen we misschien al een volgende ‘L’ noteren.
Rommelende Bucks verslaan Pacers
Echt lekker loopt het dit seizoen niet met de Milwaukee Bucks. De verwachtingen waren hooggespannen, maar met een dertiende plek in de Eastern Conference hoeven we nog niet bepaald bang te zijn voor ‘The Deer’. Vannacht ging de ploeg van coach Jason Kidd echter wel met de winst aan de haal. De Indiana Pacers werden met 120-116 verslagen.
Khris Middleton eiste namens de Bucks de hoofdrol op. Middleton, bezig aan een uiterst effectief seizoen als stille kracht, scoorde 33 punten. Samen met de 23 punten die lange man Greg Monroe maakte bleek dat genoeg om de Pacers in Bankers Life Fieldhouse te verslaan.
Toegegeven: de Pacers speelden op 30 december nog een razend zware en controversiële wedstrijd tegen de Chicago Bulls, die pas na overtime verloren ging dankzij twee punten van Jimmy Butler. Het zal de moraal binnen de ploeg van coach Frank Vogel ook niet geholpen hebben dat de hoge heren van de NBA inmiddels hebben besloten dat Butler had moeten worden teruggefloten – en de wedstrijd dus onterecht verloren ging.
So the NBA has deemed the no-call that determined end of the #Pacers-Bulls game as “INCORRECT NON-CALL"
— Candace Buckner (@CandaceDBuckner) December 31, 2015
Ondanks deze domper haakten de Pacers lange tijd aan bij de Bucks. Sterker nog: Monta Ellis had een moeilijke maar toch uitgelezen kans om de stand gelijk te trekken met nog twintig seconden te gaan. Dankzij een mooie drive van George Hill kon de afstandsschutter aanleggen voor een driepunter, die helaas voor Indiana uiteenspatte op het ijzerwerk.
Door de misser bleef Ellis steken op dertien punten. Paul George, de laatste wedstrijden niet altijd even goed in vorm, nam de hoofdmoot van de scores voor zijn rekening en eindigde op 31 punten in totaal. Het bleek evenwel niet genoeg voor de winst. Komende zondag hebben de Pacers tegen de Pistons weer een kans. De Bucks moeten op dezelfde dag aantreden tegen de Timberwolves.
Score Sheet
Milwaukee Bucks @ Indiana Pacers: 120-116
Minnesota Timberwolves @ Detroit Pistons: 90-115
Golden State Warriors @ Houston Rockets: 114-110
Los Angeles Clippers @ New Orleans Pelicans: 95-89
Phoenix Suns @ Oklahoma City Thunder: 106-110
Portland Trail Blazers @ Utah Jazz: 96-109
Foto: Getty Images
MLB: 2016 Hall of Fame Ballot (1)
Zo rond de jaarwisseling gaat de geruchtenstorm over het algemeen wat liggen. Dit jaar zagen we na kerst toch twee grote deals voorbij komen. Aroldis Chapman verhuisde in een trade tussen de Yankees en Reds naar New York in ruil voor vier Minor Leaguers en Scott Kazmir tekende een driejarig contract bij de Dodgers. In de komende dagen zal de aandacht voor een groot deel verschuiven van de geruchtenmolen naar de Hall of Fame Ballot.
Begin januari wordt bekend gemaakt welke spelers – net als in 2015 Randy Johnson, Pedro Martinez, Craig Biggio en John Smoltz – vereerd zullen worden in Cooperstown, New York in de Baseball Hall of Fame. Vandaag een blik op de spelers die dit jaar terugkeren op de lijst.
Mike Piazza
* % stemmen in 2015: 69.9% (62.2% in 2014)
* Career stats: .308/.377/.545, 427 HR, 344 2B, 1335 RBI, 59.4 WAR
De reden dat Mike Piazza thuishoort in de Hall of Fame is redelijk simpel: hij is de beste aanvallende speler ooit op zijn positie. Geen enkele catcher sloeg in de historie van de sport meer homeruns dan Mike Piazza, geen enkele catcher had een hoger slugging percentage en hoewel Piazza defensief niet zo goed scoorde, is hij wel de catcher met het hoogste offensieve WAR. De enige reden dat Piazza nog geen lid is van de Hall of Fame is dat ook aan zijn naam het zogenaamde “Steroid Era” kleeft, waarin iedereen verdacht was. Voor sommige schrijvers is dit reden genoeg om niet op hen te stemmen. Piazza, die in 16 seizoenen uitkwam voor de Dodgers, Marlins, Mets, Padres en Athletics, werd Rookie of the Year in 1993, was 12 keer All-Star en won 10 Silver Slugger Awards.
In 2015 nam Piazza een grote stap richting de benodigde 75% van de stemmen. De kans dat hij dat dit jaar haalt, lijkt groot.
Jeff Bagwell
* % stemmen in 2015: 55.7% (54.3% in 2014)
* Career stats: .297/.408/.540, 449 HR, 1529 RBI, 202 SB, 79.6 WAR
Volgens de normale Hall of Fame standaarden zijn alleen zijn stats niet direct goed genoeg voor de Hall of Fame, maar Jeff Bagwell was in zijn tijd de beste eerste honkman in de Major League en dat weegt zwaar voor veel schrijvers. Bagwell werd in 1991 Rookie of the Year in de National League en werd drie jaar later al MVP. 1994 was dan ook zijn beste seizoen: in het seizoen dat ingekort werd vanwege de staking van de spelers sloeg hij .368 met 39 homeruns in slechts 400 slagbeurten. In de jaren (1991-2005) waarin Bagwell uitkwam in de Major League was hij tweede in RBIs, derde in runs, hits en walks en vijfde in homeruns. Hij is een van slechts twaalf spelers ooit met meer dan 400 homeruns en meer dan 200 gestolen honken.
Van alle spelers op de lijst heeft Bagwell een van de hoogste scores in JAWS (Jaffe WAR Score System). Jay Jaffe (Sports Illustrated) heeft deze statistiek ontworpen. De stat combineert het totale career WAR en de peak WAR (het WAR dat de speler in zijn zeven piekseizoenen bij elkaar speelde) en wanneer je boven de 51.0 uitkomt, ben je volgens deze statistiek Hall of Fame-waardig. Bagwell scoort 63.9 en zou dus niet misstaan in Cooperstown. Toch lijkt hij voor veel schrijvers, ondanks dat hij nooit direct in verband is gebracht met doping, verdacht omdat hij uitkwam in het ‘Steroid Era’. Hij heeft nog een lange weg te gaan tot de 75% als hij niet sneller gaat stijgen.
Tim Raines
* % stemmen in 2015: 55.0% (46.1% in 2014)
* Career Stats: .294/.385/.425, 2605 hits, 1571 runs, 808 SB, 69.1 WAR
Outfielder Raines is één van de beste lead-off hitters en honkenstelers ooit. In zijn beste jaren speelde hij voor de Montreal Expos en uiteindelijk speelde hij 23 seizoenen op het hoogste niveau. Met de Yankees won hij in 1996 en 1998 twee World Series. Raines was 7 keer All-Star en won in 1986 een Silver Slugger Award. Hij stond vooral bekend om zijn snelheid, met zijn 808 stolen bases staat hij vijfde op de ranglijst aller tijden, maar van die vijf – waaronder Rickey Henderson, Lou Brock en Joe Morgan – heeft hij de hoogste succes ratio. Hij was in 84,6% van zijn pogingen om een honk te stelen succesvol. Al jaren staat Raines bovenin de stemming, maar hij komt nog altijd ruim tekort. Zijn pech is dat er de komende jaren steeds weer hele grote namen op de ballot zullen verschijnen. Het wordt erg moeilijk om het te halen voor de snelle outfielder.
Curt Schilling
* % stemmen in 2015: 39.2% (29.2% in 2014)
* Career stats: 216-146, 3.46 ERA, 3116 K’s in 3261 innings, 49.0 WAR
Schilling heeft goede statistieken, heeft prachtige verhalen die aan zijn loopbaan kleven (denk aan de World Series MVP in 2001 en de bloody sock in 2004), maar zal voorlopig moeten strijden met werpers die nog veel betere statistieken bij elkaar speelden en omdat schrijvers maximaal 10 spelers op hun ballot mogen insturen, zal het nog wel even duren voordat Schilling in de buurt van de 75% komt. Zijn activiteiten en uitspraken die na zijn loopbaan kwamen, zullen hem zeker niet helpen. Het feit dat Randy Johnson, Greg Maddux, Pedro Martinez, Tom Glavine en John Smoltz in de afgelopen jaren van de ballot verdwenen wellicht wel.
Roger Clemens
* % stemmen in 2015: 37.5% (35.4% in 2014)
* Career stats: 354-184, 3.12 ERA, 4672 K’s in 4961.2 innings, 140.3 WAR
Barry Bonds
* % stemmen in 2015: 36.8% (34.7% in 2014)
* Career stats: .298/.444/.607, 2935 hits, 2227 runs, 762 HR, 1996 RBI, 514 SB, 162.4 WAR
Deze twee mannen kunnen we het beste bij elkaar zetten, want samen vormen zij het gezicht van een tijdperk dat velen in de honkbalwereld het liefste willen negeren en vergeten. Het is daarom dat zij na drie jaar op de ballot nog steeds niet boven de 40% uitgekomen zijn, terwijl zij op basis van de statistieken horen bij de beste honkballers aller tijden. Sterker nog: op basis van WAR hoeft Bonds slechts de legendarische Babe Ruth, Cy Young en Walter Johnson voor zich te dulden. Ze lijken elk jaar iets te stijgen en hebben nog twaalf kansen om het te redden. Het zal erom spannen! Op basis van de statistieken horen zij thuis in Cooperstown en daar is ook JAWS het mee eens. Bonds is op basis van deze statistiek de vierde speler aller tijden (net boven zijn peetoom Willie Mays), terwijl Clemens op de zevende plek komt te staan tussen Ty Cobb en Hank Aaron.
Lee Smith
* % stemmen in 2015: 30.2% (29.9% in 2014)
* Career stats: 71-92, 3.03 ERA, 478 saves, 21.1 WAR
Smith was in zijn tijd een van de beste relief pitchers in de league, maar de kans dat hij daadwerkelijk de Hall of Fame zal bereiken is klein. Slechts zes relievers (als je ook John Smoltz tot die groep rekent) hebben ooit Cooperstown gehaald en Smith heeft de pech dat er te veel andere goede spelers op de ballot staan. Sterker nog, hij is niet eens de beste reliever op de ballot dit jaar, want ook Trevor Hoffman staat er nu bij. En dan te bedenken dat we in de komende jaren ook Mariano Rivera op de stemlijst zullen zien verschijnen. De kans lijkt erg klein dat Smith het ooit gaat halen.
Edgar Martinez
* % stemmen in 2015: 27.0% (25.2% in 2014)
* Career stats: .312/.418/.515, 2247 hits, 309 HR, 514 2B, 68.3 WAR
Edgar Martinez was jarenlang het gezicht van de Seattle Mariners en zal voorlopig de geschiedenis ingaan als de beste DH ooit in de MLB (David Ortiz begint aan zijn laatste seizoen en zou die titel wel een van Martinez over kunnen nemen). Hij is samen met Hall of Famers Babe Ruth, Ted Williams, Stan Musial, Rogers Hornsby en Lou Gehrig en wellicht toekomstige Hall of Famers Manny Ramirez en Todd Helton de enige die ooit over hun carrière meer dan 300 homeruns en 500 doubles sloegen en een slaggemiddelde van boven de .300, een on-base percentage van boven de .400 en een slugging percentage van boven de .500 hadden. Nu is het nog de vraag of de schrijvers een fulltime DH de Hall of Fame in willen stemmen.
Alan Trammell
* % stemmen in 2015: 25.1% (20.8% in 2014)
* Career stats: .285/.352/.415, 2365 hits, 185 HR, 236 SB, 70.4 WAR
Deze voormalige korte stop van de Detroit Tigers heeft op het eerste oog geen hele opvallende statistieken. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat hij het niet gaat halen. Toch verklapt zijn WAR dat hij defensief heel erg goed was, maar hij kwam op de ballot in de tijd dat Barry Larkin, Derek Jeter, Alex Rodriguez en Nomar Garciaparra lieten zien dat een korte stop ook aanvallend erg goed kan zijn. Dit kost Trammell waarschijnlijk de kop, want dit is na 14 jaar op de ballot zijn laatste kans en hoewel hij het lievelingetje op de ballot is van de sabermetricians is het zeer onwaarschijnlijk dat hij de benodigde extra 50% in een jaar gaat halen. Misschien dat de Veteran’s Committee hem ooit nog via een achterdeur Cooperstown in kan stemmen.
Morgen deel twee van de terugkerende spelers, waarna we overmorgen de nieuwe spelers zullen behandelen.
NBA Special: Nieuwjaarsdag 2016
Het is vandaag nieuwjaarsdag. Een typische nieuwjaarsdag. Op nieuwjaarsdagen wordt er namelijk vaker dan normaal vooruitgeblikt op de komende twaalf maanden, terwijl er tevens veel tijd wordt besteed aan terugblikken op de afgelopen 365 dagen. Uiteraard kan de NBA-redactie van SportAmerika niet achterblijven. In het jaar 2015 is té veel gebeurd om dit geruisloos te laten passeren. En alsof 2015 nog niet spraakmakend genoeg was, wordt er misschien nog wel meer van het jaar 2016 verwacht.
Derhalve werd de NBA-redactie een achttal vragen voorgelegd. De antwoorden van onze redacteuren over 2015 las u gisteren in de Oudjaarsdag Special en vandaag, in deze Nieuwjaarsdag Special zijn de vooruitblikken op het komende jaar aan de beurt. Wij wensen u veel leesplezier. Maar belangrijker nog: wij wensen u een schitterend 2016!
Foto’s: Twitter/Mike Tibbert
