Home Blog Pagina 792

NFL Play-Offs Preview #4: Kunnen Packers de knop omdraaien in Washington?

Matthias Galle
-
0

Detroit Lions v Green Bay Packers
De Green Bay Packers en de Washington Redskins beginnen elk met een heel uiteenlopend gevoel aan deze play-offs. Waar de Packers in het begin van het seizoen de lijn leken door te trekken van het sterke vorige seizoen (dat pas in de NFC Championship game strandde met het alom bekende mistasten van Brandon Bostick), maar het daarna lieten afweten, hopen de Redskins een zo lang mogelijk vervolg te kunnen breien aan hun reeks overwinningen op het einde van het reguliere seizoen (vier om precies te zijn).
Zondag 10 januari om 22:40 NL tijd
#5 Green Bay Packers (10-6) @ #4 Washington Redskins (9-7)
Feitjes en cijfers

  • De Green Bay Packers en de NFL play-offs lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het team nam al 31 keer deel aan het naseizoen in de NFL: een record. Momenteel is het team trouwens bezig aan de zevende opeenvolgende deelname. Wanneer ze dit de volgende twee jaar opnieuw doen, dan evenaren ze het all-time record van de Cowboys en de Colts (die elk negen keer op rij deelnamen, respectievelijk tussen 1975-1983 en 2002-2010).
  • De Redskins kunnen van dit soort statistieken momenteel enkel dromen. Hun langste opeenvolgende reeks play-offdeelnames dateert al van de jaren ’70 (1971-1975) en omvat slechts vier opeenvolgende seizoenen. Bovendien wachten de hoofdstedelingen al tien seizoenen op een play-offoverwinning. Hun laatste dateert alweer uit 2005, toen in de NFC Wild Card game van Tampa Bay gewonnen werd. Sindsdien werd drie keer verloren van de Seattle Seahawks. Alsof dit allemaal nog niet genoeg is, zijn de Skins de ‘trotse’ mede-eigenaar van de langste play-offloze reeks: tussen 1946 en 1970 eindigde hun seizoen telkens in het regular season.
  • Als de Packers vanavond verliezen, is het de tweede keer al dit seizoen dat ze drie wedstrijden op rij de boot in gaan. Het zou pas de eerste keer in zeven jaar zijn dat ze hierin slagen. De laatste keer dat dit gebeurde was in 2008, het enige jaar van het afgelopen decennium waarin de play-offs niet gehaald werden…
  • De laatste keer dat beide teams elkaar bekampten in de play-offs, wonnen Washington de divisional game met 16-3, maar dat dateert alweer van kerstavond 1972.

1) Een seizoen met twee gezichten voor de Packers
Het seizoen van de Green Bay Packers is heel gemakkelijk in twee op te delen: sterk voor de bye-week en erbarmelijk bij momenten na de bye-week.
Waar er geen vuiltje aan de lucht leek voor week 7, waarin de Packers een weekje vrij kregen, stond in de laatste tien wedstrijden niets meer recht van wat ooit een sterke offense was geweest. Na de bye-week was het echter andere koek: een bezoek aan Denver (waar Manning zowat zijn enige echt goede wedstrijd van het seizoen speelde) en de ongeslagen Panthers, leverden de Packers meteen twee vrij kansloze nederlagen op.
Week 13 leek even zo’n click moment te worden voor de Packers. Na vier nederlagen op vijf wedstrijden, werd een felbevochten match op bezoek bij de Detroit Lions alsnog gewonnen in de slotseconden na een gevangen Hail Mary pass van Rodgers naar zijn naamgenoot op tight end.

Toch sloot Green Bay het seizoen af met een 4-6 record in de laatste tien wedstrijden, terwijl de Redskins in diezelfde periode 7-3 zijn gegaan. Het zijn dus overduidelijk twee teams die een andere richting op zijn gegaan sinds de eerste paar weken, en de vraag is of Green Bay deze negatieve trend kan doorbreken tegen de Redskins.
2) Het magische duo van Washington: Kirk Cousins & Jordan Reed
Het was een moedige, maar terechte keuze van coach Jay Gruden om voor eens en voor altijd komaf te maken met het ‘geval Griffin’ in Washington en het vertrouwen te schenken aan Kirk Cousins.
Cousins genoot niet echt het vertrouwen van de kenners bij de start van het seizoen, maar hij bewees ze één voor één het tegendeel. Een mooi voorbeeld hiervan was zijn “you like that!” kreet tegenover zijn criticasters na de win tegen Tampa Bay op 25 oktober. De Skins maakte in deze wedstrijd een achterstand van 24 punten goed, en deze wedstrijd was na een 2-4 start een ware ommekeer in het seizoen.

Het internet smulde vervolgens van het filmpje, met enkele leuke parodieën als gevolg. Maar feit is dat Cousins de Redskins, die maar weinig goeds voorspeld werden dit seizoen, toch naar een play-off deelname dirigeerde!
Je zou voor minder je criticasters met hun neus op de feiten drukken als je net 33 van 40 passes liet aankomen, goed voor 317 yards en drie touchdowns, waaronder de game-winning TD naar tight end Jorden Reed! En laatstgenoemde is voor Cousins sowieso ’the go-to-guy’ met 952 receiving yards, elf touchdowns en veertien plays van 20 yards of meer. Daarmee leidt hij de Redskins al deze categorieën en is hij een speler geworden die de Packers zeker goed in de gaten moeten gaan houden.
3) Het gemis van Jordy Nelson
Hoe het kan dat een sterke aanval als die van Green Bay in 2014 opeens zo middelmatig is geworden? Het antwoord is niet simpel, maar veel zal te maken hebben met het vroegtijdige verlies van de ervaren Jordy Nelson, die al in augustus een punt achter zijn seizoen moest zetten met een zware knieblessure.


Waar iedereen dacht dat de Packers dit wel even gingen opvangen met mannen als Randall Cobb, Davante Adams en James Jones, gebeurde dat echter helemaal niet. De wide receiversgarde kreeg last van de druk of konden hun vormpeil niet opkrikken, met als gevolg: een vrij slap aanvalsspel.


Tel daarbij op dat quarterback Aaron Rodgers niet steeds meer zijn beste niveau wist te halen (mede als gevolg van een gebrek aan betrouwbare wapens) en running back Eddie Lacy amper nog een schim is van de top RB die hij was in 2014 en je krijgt een vrij middelmatige aanval waarbij blessures in de offensive line de problemen alleen maar verergeren.
X-Factor: Davante Adams, wide receiver – Green Bay Packers
Wie de Packers dit seizoen heeft zien spelen, weet dat Adams niet het meest gelukkige seizoen doormaakt. Juist bij de afwezigheid van Jordy Nelson werd verwacht dat hij naast Randall Cobb en de ervaren James Jones een sleutelrol zou gaan vervullen.
Helaas voor de Packers en Adams gaat het met horten en stoten. Adams, die in 2014 als 53ste werd gedraft, komt doorgaans moeilijk vrij en laat ook veel vangbare ballen vangen. Juist op een dag als vandaag, waarin de enige echt betrouwbare cornerback van de Redskins (Bashaud Breeland) vaak tegenover James Jones zal staan, zal Adams de doorslag moeten geven.


Slaagt hij hierin, dan kan hij zodoende de negatieve spiraal van de Packers doen doorbreken en meteen aan het team laten zien dat hij we degelijk van waarde kan zijn. Zo niet, dan eindigt het seizoen van Green Bay misschien wel hier en dan is het maar de vraag of Adams volgend jaar nog op een rol van betekenis kan rekenen binnen de offense van de Packers.
Conclusie
Waar we dit voor het seizoen absoluut niet verwachtten, wordt dit mogelijk een spannende wedstrijd. De Packers hebben het heel moeilijk om hun gevreesde scoringsmachine op gang te krijgen en Aaron Rodgers is bezig aan een seizoen op een bedenkelijk niveau.
Daartegenover staan de Redskins die leven op een (bescheiden) wolk na een onverwachte titel in de NFC East, behaald onder leiding van een verrassende Kirk Cousins. Dit alles telt echter niet in de play-offs. Dit is namelijk een nieuwe start voor beide teams en nu is het van moeten. Omgaan met de druk is heel belangrijk en daarvoor heb je ervaring nodig, iets wat ze in de hoofdstad ontberen en in Wisconsin te over hebben.
Dit moet voor Green Bay toch nog net dat tikkeltje verschil maken. Een tikkeltje dat zelfs kan uitgroeien tot een behoorlijk overwicht als (maar dat zeggen we nu al een paar maanden) Rodgers, Cobb, Lacy, en zelfs Adams, hun niveau kunnen opkrikken.
Voorspelling: Green Bay Packers 31-23 Washington Redskins
Foto: Getty Images/Archief

NBA Highlight Reel: Alley-Oop DeRozan, Wilkins 2.0

Marco Post
-
0

DeRozan
Elke dag maakt de NBA-redactie van SportAmerika naast de NBA recap, waarin de belangrijkste wedstrijd(en) worden besproken, en een highlight reel van de mooiste momenten van de afgelopen nacht in het Amerikaanse basketball.
1) Gordon doet een Wilkins
Aaron Gordon heeft vroeger als kind video’s bekeken van Dominique Wilkins, want zijn dunk tegen de Washington Wizards was een ode aan de Human Highlight Film.

2) Curry weet al dat de bal erin gaat
Swag: een driepunter schieten en halverwege het schot in gesprek gaan met de bank van de Sacramento Kings. Stephen Curry, ladies and gentlemen.


3) Jeremy Lin vs. de Los Angeles Clippers
Zijn teamgenoten geloofden het wel. Op de break in je eentje tegen vijf verdedigers van de Los Angeles Clippers. Jeremy Lin kwam toch tot scoren.

4) Alley-Oop DeRozan
Een Alley-Oop komt vaak voor in de NBA. DeMar DeRozan verhoogde de moeilijkheidsgraad door te kiezen voor een achterwaartse dunk.

5) Photoshop Kevin Love
Op Instagram zie je na de wedstrijd altijd een foto van LeBron James met zijn teamgenoten. Kevin Love ontbreekt vaak op deze foto’s en schakelde de hulp in van het programma Photoshop.

We do this.. Nothing new #SomethingSimple Haha!!!!

Een foto die door kevinlove is geplaatst op


Foto: Getty Images/archief

NHL Power Rankings: Capitals ook in 2016 aan kop

Jeroen Veenstra
-
0

Headernieuw
Het NHL seizoen is even onderweg en dan wordt het lastiger om te zien welke teams in vorm zijn en welke niet. Wekelijks zetten wij op rij who’s hot en who’s not. Deze lijst is samengesteld op basis van de mening van de auteur. Mocht je het er niet mee eens zijn, laat het gerust weten via de comments of met een tweetje.
10-01

Domme fouten Bengals geven Steelers play-offoverwinning

Chris Van Dijk
-
0

Pittsburgh Steelers v Cincinnati Bengals
One and Done. Opnieuw. De Cincinnati Bengals zijn er opnieuw niet in geslaagd een play-offwedstrijd te winnen. Voor het vijfde jaar op rij verloren de Bengals hun eerste wedstrijd. Zelden zal een team dit op zo’n onnodige manier gedaan hebben dan de Bengals afgelopen nacht. Een fumble en twee stomme overtredingen brachten Pittsburgh de zege, en een ontmoeting met de Broncos volgende week.
Lange tijd leken het juist de Steelers te zijn die in het vierde kwart ineen aan het storten waren. Pittsburgh ging met een 15-0 voorsprong het laatste kwart in, door drie field goals en deze onmogelijke vangbal van Martavis Bryant.

De Bengals hadden onder leiding van AJ McCarron, die nog steeds speelde in plaats van de geblesseerde Andy Dalton, aanvallend nog geen vuist kunnen maken, maar in het vierde kwart draaide de wedstrijd ineens om. Ben Roethlisberger raakte aan zijn schouder geblesseerd na een sack en de Steelers moesten vertrouwen op Landry Jones. Dit was niet echt een succes, waardoor de Bengals de bal snel terug kregen en AJ Green bracht de Bengals zelf aan de leiding na deze touchdown.

De Bengals gingen voor de two-point conversie, maar slaagden hier niet in, waardoor de Steelers tegen een 16-15 achterstand aankeken met minder dan twee minuten op de klok en de back-up quarterback in het veld. Jones wist Vontaze Burfict te vinden, alleen is dit een verdediger van Cincinnati. Hierdoor stonden de Bengals in de redzone, met minder dan anderhalve minuut te spelen. De Steelers hadden alle time-outs nog, waardoor ze de klok konden stoppen en de bal terug zouden krijgen. Maar met de Bengals in field goal range zou de ploeg waarschijnlijk wel een touchdown nodig hebben.
Maar de Bengals in prime-time vinden blijkbaar steeds een nieuwe manier om te verliezen, want running back Jeremy Hill verloor de bal door een fumble tijdens de eerste play en twintig seconden na het balverlies hadden de Steelers de bal al terug. Mike Tomlin had ondertussen gezien dat Roethlisberger met een kapotte schouder een betere quarterback is dan een fitte Jones en Big Ben kwam terug het veld op voor een laatste drive.
Het lukte de quarterback om terreinwinst te winnen, onder meer door een goede pass op fourth down. Toch moesten de Steelers in de laatste twintig seconden nog zeker vijftien yards overbruggen om kicker Chris Boswell een kans te geven. Pittsburgh werd hierbij opnieuw geholpen door de Bengals.

Deze bal van Big Ben op Antonio Brown was niet te vangen, maar de late hit van Burfact, enkele minuten eerder nog de held van Cincy, zorgde voor een penalty van vijftien yards. In alle protesten liep cornerback Adam Jones een van scheidsrechters bijna ondersteboven, wat nog eens vijftien yards terreinwinst opleverde voor Pittsburgh. Het zorgde er voor de Steelers ineens aan een field goal van 35 yards genoeg hadden voor de zege.


Boswell faalde niet en bezorgde Pittsburgh zo een een zwaarbevochten 18-16 overwinning. Door de zege moeten de Steelers volgende week op bezoek bij de Denver Broncos. De verwachting is dat de schouderblessure van Roethlisberger niet ernstig genoeg is om hem aan de kant te houden. Antonio Brown hield aan de overtreding van Burfact een hersenschudding over, waardoor het afwachten is of hij op tijd hersteld is voor de wedstrijd van volgende week.
Voor de Bengals komt er opnieuw een vroeg einde aan het play-off avontuur. En hoewel de ploeg het dit keer zonder Dalton moest doen is het de vraag of Marvin Lewis de vroege uitschakeling dit keer overleeft. “We destructed on ourselves,” was het commentaar van de coach na afloop, en dat was nog zwak uitgedrukt. Een betere kans om te winnen in de play-offs zal niet snel meer komen, maar de Bengals blijven het zelf weggeven.
Foto: Getty Images/archief

Chiefs van begin tot eind heer en meester in Houston

Sebastiaan Vlamings
-
0

Kansas City Chiefs v Pittsburgh Steelers
Het had een mooie avond moeten worden voor de Texanen maar direct vanaf de kick-off was het duidelijk dat Kansas City daar heel anders over dacht. Dat de Houston Texans überhaupt de play-offs gehaald hadden, mocht als een klein wonder beschouwd worden. Coach Bill O’Brien en zijn mannen waren dan ook alles behalve klaar voor het geweld dat in het postseason losbarst. Ondanks dat de verdediging van de Texans, onder aanvoering van J.J. Watt, nog een aardige poging deed er een wedstrijd van te maken, is de eerste ontmoeting tijdens het Wildcard Weekend geen moment spannend geweest. Een deceptie voor de Texans die komend off-season hard moeten gaan werken om op competitief niveau te komen.
Hoe krijg je een stadion stil
Ze zullen in Kansas wel even gedacht hebben over het thuisvoordeel dat de Texans hadden. Even, want met het eerste balcontact zette Knile Davis direct het volledige stadion op mute. Een kick-off return van 106 yards voor een touchdown. Direct vanaf het eerste moment lieten de Chiefs blijken dat ze maar voor één ding gekomen waren en niemand ze van dat doel af ging houden.

De touwtjes stevig in handen
Headcoach Andy Reid van de KC Chiefs had zijn huiswerk goed gedaan. Op dezelfde manier waarop de Chiefs 10 wedstrijden op rij wonnen, om als eerste team met een 1-5 start alsnog naar de play-offs te gaan, namen ze ook tegen de Texans gestaag afstand. Geen enkel moment hebben ze zich bedreigd hoeven voelen. Zowel aan de aanvallende als de verdedigende kant van de bal was er een overduidelijk plan dat meedogenloos uitgevoerd werd door de football-machine die Reid van de Chiefs gemaakt heeft. De Texans hadden twee mannen die het verschil konden maken: DeAndre Hopkins en J.J. Watt. Beide zijn volledig onschadelijk gemaakt. De playcalling van de Chiefs was formidabel. Met goede audibles, screen passes en een sterk staaltje option offense zorgde Reid er voor dat Watt geen moment in de buurt kon komen van de quarterback.
Aan de andere kant van de bal was het de wide receiver Hopkins die afgestopt moest worden. Dit kon wel aan rookie cornerback Marcus Peters overgelaten worden. Af en toe lukte het de Texans om Hopkins vrij te krijgen en hem voor een aantal yards te laten gaan. Maar die enkele keer dat Hopkins vrij was en Hoyer een degelijk bal wierp woog niet op tegen het overwicht van de Chiefs. Alfred Blue, running back van de Texans, wist af en toe nog een mooie powerrun ten toon te stellen maar het was simpelweg niet goed genoeg.
De dramatische avond van Hoyer
Toonbeeld voor de onmacht van de Texans was quarterback Brian Hoyer die misschien wel zijn slechtste pot football ooit op de mat legde. In de eerste helft alleen al gooide hij drie interceptions en noteerde hij één fumble. Het zei dan ook genoeg over het vertrouwen in de onzekere QB dat de eerste mogelijkheid tot scoren gegund werd aan J.J. Watt, die in een Wildcat formatie achter Vince Wilfork de bal de endzone in moest worstelen. Ook J.J. Watt is maar een mens en kon het verschil niet maken.


Toen Hoyer met nog 20 seconden voor de rust een knietje pakte om het veld af te mogen was de onvrede onder de supporters goed hoorbaar. Het boe-geroep zou de hele avond blijven klinken.


Blessure Watt, alle hoop verloren
Bij de Texans hingen de kopjes al op het moment dat de tweede helft van start ging. Het was dankzij het gebrek aan scores van de Chiefs dat de wedstrijd nog niet gespeeld was. Halverwege het derde kwart vervloog ook het laatste greintje hoop voor de Texans toen Watt geblesseerd af moest druipen. In de eerste twee plays met Watt aan de zijlijn pakten de Chiefs direct 30 yards. Een voorbode voor het definitieve einde van de droom in Houston. Hoyer leek het inmiddels ook al opgegeven te hebben en zorgde hier en daar nog voor een turnover waardoor Alex Smith zijn team op het gemak en onbedreigd naar een 30-0 overwinning kon leiden.
Next up, Patriots
Dankzij de overwinning mogen de Chiefs het volgende week opnemen tegen Tom Brady en de New England Patriots. Een team die het wél afstraft als je uit vier turnovers geen enkele touchdown op het bord weet te zetten. De offense van Kansas City zal dan ook een stapje bij moeten doen. Waarschijnlijk moeten ze het doen zonder Jeremy Maclin, die in dezelfde play als Watt neer ging met een blessure aan zijn rechter knie. Tijdens de wedstrijd is hij huilend langs de zijlijn gesignaleerd. Een slecht teken voor Andy Reid, die steeds meer ging bouwen op de verrassende wide receiver. Vandaag zal een MRI uit moeten wijzen hoe ernstig de blessure is.
Met of zonder Maclin. De Chiefs zullen klaar moeten zijn voor de Patriots. Hun eerste échte test in de play-offs.
Foto: Getty Images/archief

NBA Recap: Miami laat zich verrassen door Utah

Robert Prins
-
0

GordonHayward
De Miami Heat hebben vannacht een pijnlijke nederlaag geleden tegen de Utah Jazz. De nummer acht van de Western Conference was met 98-83 te sterk. Gordon Hayward was de grote uitblinker bij de club uit Salt Lake City.
Miami begon geweldig aan de wedstrijd. De ploeg van Erik Spoelstra scoorde in het eerste kwart tien punten meer dan de thuisploeg. Utah deed in het tweede kwart wat terug (26-20). Maar het was niet genoeg om met een voorsprong de rust in te gaan (49-45). Na de onderbreking speelden de Jazz heel sterk. Mede dankzij sterspeler Gordon Hayward maakte de ploeg acht punten meer dan Miami. Ook in het laatste kwart was Utah beter, waardoor men uiteindelijk ruim won: 98-83.

Hayward, die goed was voor achttien punten in het derde kwart, noteerde een nieuw season-high met 34 punten. De forward raakte veertien van zijn 22 schoten. Toch waren er ook wat minpunten te noemen. Hij raakte namelijk maar vier van zijn tien vrije worpen en had acht (!) turnovers. Naast de overwinning was er nog meer goed nieuws voor de Jazz. Rudy Gobert keerde na lang blessureleed terug bij de nummer acht van de Western Conference. De center was goed voor negen punten, vijf rebounds en vier blocks.
Chris Bosh speelde een goede wedstrijd aan de kant van Miami. De power forward werd topscorer met 24 punten. Ook Gerald Green viel positief op. Hij scoorde zestien punten. Dwyane Wade viel daarentegen er tegen. De shooting guard raakte slechts drie van zijn zeventien pogingen en eindigde de wedstrijd met maar acht punten.
Warriors blijven maar winnen
De Golden State Warriors wonnen ook vannacht weer hun wedstrijd. De ploeg was in Sacramento met 128-116 te sterk voor de Kings. Zoals gebruikelijk waren Stephen Curry en Draymond Green de grote uitblinkers. Curry noteerde 38 punten, elf assists en acht driepunters. Green, die op dit moment genoeg stemmen heeft voor een plek in het All-Star team, zette 25 punten, negen rebounds en vier assists op het scorebord.


Bij de Kings werd DeMarcus Cousins de topscorer. Hij had 33 punten en tien rebounds. Ook Rudy Gay had met 25 punten en negen boards een goed optreden.

Horford leidt Hawks langs Chicago
De nummer twee in de Eastern Conference, de Chicago Bulls, verloor vannacht weer eens. De Bulls gingen bij de Atlanta Hawks met 120-105 onderuit. Een dramatisch eerste en laatste kwart waren de reden voor de nederlaag. Alle starters bij Chicago noteerden meer dan tien punten. Nikola Mirotic en Jimmy Butler hadden de beste cijfers. Mirotic had 24 punten en tien rebounds. Butler werd met 27 punten en acht rebounds topscorer.
Al Horford was de beste man van het veld. De center van Atlanta raakte zestien van zijn 21 schoten en was goed voor 33 punten, tien rebounds en zes assists. Ook Paul Millsap leverde met achttien punten, acht rebounds en zes (!) blocks een goede bijdrage aan de zege.
Boxscore
Charlotte Hornets @ Los Angeles Clippers: 83-97
Chicago Bulls @ Atlanta Hawks: 105-120
Washington Wizards @ Orlando Magic: 105-99
Brooklyn Nets @ Detroit Pistons: 89-103
Toronto Raptors @ Philadelphia 76ers: 108-95
Miami Heat @ Utah Jazz: 83-98
Golden State Warriors @ Sacramento Kings: 128-116
Foto: Twitter

The Gr8 Alex Ovechkin scoort sensationele OT winner

Ed Versteeve
-
0

PicsArt_01-02-09.39.25
NHL Play of the Day. Elke dag lezen jullie alle actie in onze recaps, maar wij zetten graag één speler, één team of briljante actie in onze spotlights. De play of the day van vandaag is:
Alex Ovechkin; simply sensational!
Er staat vooralsnog geen maat op Washington Capitals dit seizoen. De Caps hebben liefst 16 punten voorsprong op New York Rangers en 9 verliespunten minder dan welk team ook in de NHL. Ovechkin koppelt zijn scoringsdrift dit seizoen aan échte teamplay. En daarmee lijkt Washington een grote kanshebber op de Stanley Cup te worden.
Vannacht liet Ovechkin zien waarom hij op dit moment (één van) de beste speler(s) in de league is. Zijn 499e treffer was van grote schoonheid en hij besliste daarmee eigenhandig het duel tegen New York Rangers. Gewoon kijken. En genieten. Dat is ons advies voor deze Play of the Day.
Take a bow for the Gr8 Ovechkin!

Tot morgen!

NHL Recaps: Ovechkin leidt Caps op sensationele wijze langs Rangers

Ed Versteeve
-
0

Tien. Dat is het aantal wedstrijden dat wij als liefhebbers konden kijken in de NHL. Het programma begon al om 19:00 NL tijd met de kraker Washington vs New York Rangers. Maar ook topaffiches als Boston vs Ottawa, Pittsburgh vs Montreal, Minnesota vs Dallas en St. Louis va Los Angeles kwamen langs. Ed Versteeve blikt terug.
New York Rangers – Washington Capitals
IMG_20160110_064420
New York Rangers leek op weg de Metropolitan topper tegen Washington te winnen. Maar Alex Ovechkin besliste het duel in OT op sensationele wijze. De Caps wonnen met 4-3.
Washington nam de leiding na een kinderlijke turnover van Dan Girardi. Ovechkin maakt er dankbaar gebruik van. Na 40 minuten stond er 2-0 Capitals op het bord en leek niets een nieuwe zege in de weg te staan. New York zorgde echter voor een sensatie door de achterstand om te buigen naar een 3-2 voorsprong. Zes seconden voor tijd scoorde Backstrom de 3-3.
OT was 90 seconden onderweg toen New York de winnende leek te maken. Nate Schmidt voorkwam op spectaculaire wijze een goal van Derek Stepan. Ovechkin pikte de puck op en versloeg in zijn eentje de drie Blueshirts en doelman Lundqvist. Career goal nummer 499 van the Gr8 waarmee de Caps een voorsprong van liefst 16 punten namen op de Rangers.

San Jose Sharks – Toronto Maple Leafs
IMG_20160110_064219
Tornto Maple Leafs liep vannacht tegen een oorwassing van de bovenste plank aan. San Jose Sharks maakte gehakt van de Leafs en stapten met een 7-0 overwinning van het ijs af. Het is de grootste zege dit seizoen in de NHL die op de borden is gezet.
Toronto is de laatste weken aardig bezig, maar kon dat niveau gisteren geen moment waarmaken. Mede door het uitstekende spel van de thuisploeg die zich wilde revancheren voor de 2-1 nederlaag tegen de Detroit afgelopen donderdag. Alles viel op zijn plek in de Shark Tank. Vier treffers in de eerste periode en drie treffers in P3 zorgden voor de zevenklapper in San Jose. Hertl was goed voor twee goals en een assist.

Ottawa Senators – Boston Bruins
IMG_20160110_063936
Brad Marchand keerde terug bij Boston Bruins na drie duels schorsing, maar kon niet voorkomen dat zijn team onderuit ging. Ottawa Senators won in eigen huis met 2-1 na overtime.
Zibanejad had de Sens op voorsprong gezet, voordat Pastrnak de Bruins vroeg in het tweede deel de stand gelijk trok. De Senators waren de beter, maar beslisten het duel in de toegevoegde tijd. Nadat Boston de paal had geraakt via Eriksson, knalde Mark Stone 30 seconden voor tijd de beslissing achter Tuukka Rask. Loon naar werken voor Ottawa, die hun goede spel van de laatste tijd eindelijk beloond zag worden met een zege.

Montreal Canadiens – Pittsburgh Penguins
IMG_20160110_064016
Na de nederlagen van beide teams uit New York kon Pittsburgh goede zaken doen. Dan moest het wel zien af te rekenen met Montreal Canadiens in het Bell Center. De Habs vechten echter om de koppositie in Atlantic met Florida, Detroit en Boston.
Pittsburgh kon vertrouwen op iedereen buiten hun top six vandaag. Hornqvist, Rust en Fehr zorgden voor de treffers aan Pens zijde. P.K. Subban zorgde voor de gelijkmaker namens Montreal, maar konden niet voorkomen dat Pittsburgh een zeer nuttige zege boekte. Montreal verloor voor de 9e maal in 12 wedstrijden en zijn zoekende naar de vorm van begin dit seizoen.

Dallas Stars – Minnesota Wild
IMG_20160110_063854
Dallad Stars lijkt de onaantastbaarheid te hebben verloren. Waar Washington Capitals bruut korte metten blijft maken met opponenten, zien we Dallas Stars steeds vaker puntverlies lijden. Vannacht kwam Central Division rivaal Minnesota Wild op bezoek en ook zij wisten de Stars een nederlaag toe te brengen; het werd 2-1.
Carter en Vanek hadden de bezoekers in de tweede periode op een 2-0 voorsprong gezet, toen Jamie Benn via de powerplay de 2-1 achter Dubnyk legde. Dallas gaf nog ruim drie minuten vol gas, maar het mocht niet meer baten. De 4e nederlaag voor Dallas in de laatste vijf duels. De voorsprong in Central op nummer twee is nog maar vier punten.

Los Angeles Kings – St. Louis Blues
IMG_20160110_064303
Tien punten voorsprong heeft LA Kings op Arizona Coyotes in Pacific. De nummer drie overall nam het vannacht op tegen St. Louis Blues, de nummer vier overall die een heftige strijd voert in Central om het post-season te halen. De Blues bewezen zich een prima diensg door, na shootouts, met 2-1 te winnen.
Beide teams waren aan elkaar gewaagd, maar het duel ontbrandde in het tweede deel. Anze Kopitar zette de Kings als eerste op het bord, de Blues antwoordden via Pietrangelo. Goalies Elliot en Quick stonden hun mannetje tot en met OT. Shootouts brachten de beslissing. Daar waren liefst zeven rondes voor nodig, waarin Troy Brouwer het bonuspunt voor St. Louis veilig stelde.

Arizona Coyotes – Nashville Predators
IMG_20160110_063750
Nashville Predators paktw slechts drie punten in hun laatste vijf duels. Het ging op bezoek bij Arizona Coyotes die liefst negen punten bijschreven in hun laatste vijf pogingen. Vannacht volgde een nieuwe zege voor de Yotes; met maar liefst 4-0 werden de Preds aan de kant gezet.
Arizona speelde prima en dat betaalde zich uit door treffers van Vermette, Duclair en Rieder (2x). Rookie goalie Louis Domingue keerde alle 26 schoten en noteerde zijn tweede shutout. Terwijl Arizona opklom naar plek twee in Pacific, zakte Nashville naar plek zes in Central, achter Colorado Avalanche die nu de tweede wildcard in handen heeft. Werk aan de winkel in Tennesee de komende weken!

Philadelphia Flyers – New York Islanders
IMG_20160110_064450
Metropolitan Division Rivalry in Philadelphia; de Flyers ontvingen New York Islanders in een poging om aan te haken in de strijd voor een post-season plek. En dat lukte wonderwel. Philadelphia stuurde New York met een ruime 4-0 nederlaag het Wells Fargo Center uit.
De Islanders speelden zwak, maar wist de schade in periode één te beperken. Gescoord werd er in het tweede deel door Raffl en Medvedev. Philadelphia pakte door in de slotperiode door treffers van Read en Couturier. Steve Mason stopte alle 20 SOG van New York, waarvan de helft in de laatste periode kwam. Door de zege van de Flyers is de achterstand op beide teams uit New York nog maar twee verliespunten. Back in business!

Vancouver Canucks – Tampa Bay Lightning
IMG_20160110_064344
Tampa Bay Lightning kwam voor de tweede keer in twee avonden in actie. Na de 3-2 zege Edmonton, trad het vannacht aan in en tegen Vancouver. Van vermoeidheid was geen sprake; de Bolts wonnen ook dit duel met 3-2, al was er dit keer overtime voor nodig.
De eerste vijf SOG kwamen van Tampa Bay en dat leverde een vroege voorsprong op via Killorn. De Canucks kwamen langszij via een PPG van Baertschi. Die stand bleef lang overeind. Gescoord werd er in de laatste tien minuten door Filppula en Horvat. In overtime besliste Nikita Kucherov de wedstrijd een minuut voor tijd namens de Bolts. De Canucks staan nu nog op plek drie in Pacific, maar op verliespunten inmiddels zesde. Werk aan de winkel in Vancouver!

Columbus Blue Jackets – Carolina Hurricanes
IMG_20160110_064035
Zachtjes rammelt Carolina aan de poorten van de playoff strijd in Metro. Vannacht werd het volume van het rammelen aan de poort kracht bijgezet, door een 4-3 zege na OT bij Columbus Blue Jackets.
Carolina pakte een 3-0 voorsprong door Nestrasil, Versteeg en Liles. Een SHG van Atkinson bracht de hoop in de harten van Columbus terug. En de comeback kwam er ook; Wennberg en Anderson zorgden voor een 3-3 stand halverwege P3. Verder lieten de Canes het niet komen. In OT zorgde Jordan Staal voor de 4-3 overwinning van Carolina, die daarmee op twee punten kwamen van Pittsburgh. De Jackets zwemmeb nog steeds onderaan in Metro; de achterstand op de Hurricanes bedraagt inmiddels negen punten.

Foto’s Twitter: @NHL

Column: De 'Ewing Theory', toegepast!

Sam Planting
-
0

New York Knicks v Chicago Bulls
Love him or hate him, Bill Simmons, Amerika’s bekendste sportschrijver, heeft een creatieve basketballgeest. Zoveel is zeker. Het feit dat er zoiets als de Ewing Theory bestaat in het vakjargon der NBA, is aan hem te danken. Vandaag ga ik de door mijn idool bedachte basketballtheorie proberen te onderwerpen aan een grondige test. Bij een drietal NBA-sterren – te weten: Derrick Rose, Damian Lillard en Blake Griffin – zal ik kijken of de Ewing Theory van kracht is, en zo ja, wáárom dit het geval is.
Allereerst, wat is de Ewing Theory? Wel, deze is vrij simpel: er is sprake van de Ewing Theory wanneer een ploeg op de één of andere manier beter gaat presteren in de afwezigheid van een sterspeler. De theorie heeft Bill Simmons vernoemd naar Patrick Ewing, omdat een vriend van Simmons met het idee op de proppen kwam dat zowel het college-team (Georgetown Hoyas) als het NBA-team (New York Knicks) waar Ewing de sterspeler van was, beter leken te presteren zonder Ewing…

…en hoe raar dit ook klinkt, dat één van de meest spectaculaire NBA-spelers uit de jaren ’90 en meest gedecoreerde New York Knick aller tijden wellicht een negatief effect had op het spel van zijn ploegen, de theorie is blijven hangen in en rond de NBA. Zo heeft de meest succesvolle basketballgokker van Amerika, whizzkid Haralabos Voulgaris, de supercomputer waarop hij wedstrijden (klaarblijkelijk bijzonder correct) simuleert liefkozend ‘Ewing’ genoemd.
Na uitgebreid onderzoek ben ik op drie sterspelers beland, die vanwege opvallende teamresultaten in hun afwezigheid geschikt lijken voor het toepassen van de Ewing-theorie. De keuze is op dit drietal (Rose, Lillard en Griffin) gevallen omdat elke casus iets anders demonstreert. Zonder de bevindingen rondom de uiteindelijke waarde van Damian Lillard en Blake Griffin voor hun respectievelijke teams (Trail Blazers en Clippers) te verklappen, lijkt het mij verstandig om eerst naar de speler te kijken waarbij de Ewing Theory voor de volle honderd procent opgaat:


Derrick Rose (Chicago Bulls)
Record Chicago met Rose: 18-12
Record Chicago zonder Rose: 4-1
Het is niet eens zozeer het feit dat de Bulls in het vijftal wedstrijden tijdens zijn afwezigheid uitstekend presteerden – drie van de vier overwinningen waren op play-offconcurrenten Toronto, Indiana en New York; de nederlaag was een nipte, op bezoek bij het almachtige Golden State – waaruit blijkt hoe onbelangrijk of zelfs remmend de aanwezigheid van voormalig MVP (2011) en hometown hero Derrick Rose momenteel is voor Chicago.

Ook op avonden waarop hij wel speelt, zijn de Bulls aanwijsbaar beter af zonder D-Rose. De NetRating (score-plus-minus/100x balbezit) is maar liefst 7.5 punten (!!!) beter bij de Bulls-zonder-Rose dit seizoen. Dit komt niet zozeer doordat de aanval beter loopt (OffRating met Rose = 103; zonder = 105), maar doordat Chicago zonder Rose op het veld verandert van middelmatig verdedigend team (104 DefRating) naar topdefensie (98.5 D-Rate).

Langzaamaan rijst de vraag of het ooit nog goedkomt met de door blessures geteisterde carrière van Rose. Het is een veeg teken dat de Bulls aanzienlijk beter functioneren met NBA-randfiguren als Kirk Hinrich, E’Twaun Moore en Aaron Brooks in zijn plaats. Om nog maar te zwijgen over de kwaliteitskloof die er is ontstaan tussen het huidige spel van Rose en dat van Chicago’s andere superster, Jimmy Butler.

Bij de situatie tussen Rose en de Bulls gaat de Ewing-theorie volledig op: Chicago is beter af zonder de duurbetaalde spelverdeler. Het valt alleen te betwijfelen of de Bulls in de komende zomer een ander NBA-team (iemand? Brooklyn?) zover weten te krijgen Rose en zijn megacontract (21,3 miljoen dollar voor het seizoen 2016-2017) op zich te willen nemen.


Damian Lillard (Portland Trail Blazers)
Record Portland met Lillard: 11-21
Record Portland zonder Lillard: 4-3
Bij het tweede voorbeeld wordt het al ietwat meer tricky om de Ewing-theorie te bevestigen. De “oogtest”, dat wat de doorgewinterde NBA-kijker zelf observeert, schept een beeld waar de Portland Trail Blazers momenteel compleet afhankelijk zijn van Damian Lillard, hun absolute sterspeler. Videogame Dame is ook nog eens één van de meest vermakelijke spelers in de huidige NBA:

Maar wat deze zéér dope ass mix van hoogtepunten niet laat zien is dat Lillard ook z’n zwakheden heeft. Verdedigend is een team met Lillard als spelverdeler bijzonder kwetsbaar. Wat Lillard de Trail Blazers brengt qua vuurkracht op aanvallend gebied (OffRating met Lillard = 107.5; zonder = 101.5), wordt grotendeels tenietgedaan door de verzwakking die in defensief opzicht optreed (DefRating zonder Lillard = 104.5; met = 109.5). Uiteindelijk zijn de Trail Blazers per 100x balbezit maar één punt beter af met Lilard op het veld dan zonder.
De goede reeks resultaten die Portland, 4-3 zonder Lillard, in december neerzette heeft twee verklaringen. Allereerst gingen de Trail Blazers ‘groot’ spelen: de vrijgekomen speeltijd werd niet aan een andere guard toebedeeld, maar aan een extra big man – Al-Farouq Aminu, doorgaans spelend als stretch four, schoof op naar een vleugelpositie en Ed Davis en Noah Vonleh kregen meer minuten onder de basket.
C.J. McCollum is verklaring nummer twee. De topkandidaat voor MIP explodeerde in de periode zonder Lillard naast ‘m op het veld, met gemiddeldes van 26 punten en 6.5 assists.

Het is de aanwezigheid van diezelfde McCollum in Portland waardoor ik alsnog neig naar een bevestigend antwoord op de vraag of Lillard en de Trail Blazers een gevalletje Ewing-theorie zijn. Want waar Lillard logischerwijs matige Ratings neerzet – het merendeel van de huidige Portland-selectie uh.. zuigt – weet McCollum indrukwekkende cijfers te noteren. In de 35.5 minuten per wedstrijd die Portland afwerkt mét McCollum is het maar liefst 8.5 punten per 100x balbezit beter dan zonder.
Dit komt doordat McCollum evenals Lillard zijn ploeg kan voorzien van ongeloofwaardige goede shotmaking vanaf de dribbel, maar daarnaast een baldistributeur en verdediger van doorsnee NBA-kwaliteit is. En dat, hoe hard het ook moge klinken over een All-Star als Lillard, is McCollums beter betaalde ploeggenoot (124 mln. dollar voor de komende vijf seizoenen) op dit moment niet. Lillard is uitsluitend een scorer. Van exceptionele kwaliteit, dat wel.
Suggereren dat Portland het beste af is door Lillard te laten verkassen, ga ik zeker niet doen. Ik ben niet gek. Althans, als het op basketball aankomt. De Trail Blazers doen er alleen wel verstandig aan andere manieren te vinden waarop zij zowel Lillard als McCollum het beste kunnen gebruiken. Hierbij zal Portland absoluut geholpen worden door de aanwezigheid van coach Terry Stotts, één van de tactische meesterbreinen in het moderne basketball.

Blake Griffin (Los Angeles Clippers)
Record LAC met Griffin: 17-13
Record LAC zonder Griffin: 7-0
De huidige zegereeks van de Clippers tijdens de absentie van de geblesseerde Griffin vormt de aanleiding voor het maken van dit artikel. Bij vele NBA-media is de afgelopen weken de term ‘Ewing Theory’ gevallen met betrekking tot de Clippers en Blake Griffin.
En dan nu de vraag: is er überhaupt sprake van de Ewing-theorie bij de huidige Clippers-zonder-Griffin?
Kortgezegd: no fucking way.
De verslagen tegenstanders in de afgelopen zeven Clipper-duels? Philadelphia, Portland, New Orléans, Washington, Utah en Charlotte (2x). Dit zestal teams heeft tezamen nog geen 38% van hun wedstrijden gewonnen dit seizoen. Het gemiddelde record van deze ploegen: 13-22. Iets zegt mij dat de aanwezigheid van Blake Griffin niets, maar dan ook echt niets aan de favorietenrol voor Los Angeles in deze duels zou hebben veranderd.
Ook al was hij niet aanwezig tijdens deze zeven dikke overwinningen om zijn ratings te spekken, alsnog bedraagt Griffins aanwezigheid op het veld een netto verbetering van ruim drie punten per 100x balbezit ten opzichte van een vijftal Clippers zonder hem.

De Ewing-theorie van stal halen om de plotse verbetering in het spel van de Clippers te verklaren is een schoolvoorbeeld van luie analyse. Een simpele blik op de speeltijdverdeling in Griffins aanwezigheid verklaart namelijk al boekdelen. De Clippers zijn zonder hun getalenteerde big man uit noodzaak gaan doen waar zovele intelligente basketballfans in LA al jaren om schreeuwen: moderniseren.
Ein-de-lijk hanteert coach Doc Rivers wat small ball-varianten qua line-ups. Spelverdeler Chris Paul en center DeAndre Jordan worden hierbij omringd door drie vleugelspelers die driepunters kunnen raakschieten, zoals Paul Pierce, J.J. Redick, Wesley Johnson, Luc Richard Mbah-a-Moute en Austin Rivers.
Nu is het voor de Clipper-fans te hopen dat Doc Rivers eenzelfde soort vijftal het veld durft op te sturen met Blake Griffin als enige inside-optie. Want als small ball voor LA al werkt met Jordan onder de basket, stel je dan eens voor hoe verwoestend de Clippers kunnen zijn met een big die wél dreigend is in de low post, z’n vrije worpen tegen een normaal gemiddelde raakschiet en beseft dat verdedigen voornamelijk bestaat uit mandekking verlenen en niet uit SportCenter-waardige mega-blocks najagen.
Bij de Clippers is geen sprake van de Ewing Theory, maar van een coach die stilletjes aan in de 21ste eeuw aangekomen is.
Foto: Getty Images/archief

Connor McDavid keert in februari terug na blessureleed

Ed Versteeve
-
0

IMG_20160109_204321
Connor McDavid is op de weg terug om weer aan te sluiten bij Edmonton Oilers. De no. 1 draft van dit seizoen viel op 4 november in het duel met Philadelphia Flyers uit met een sleutelbeen breuk.

McDavid heeft de training sinds nieuwjaarsdag hervat, maar heeft nog wel wat werk te verzetten voor hij weer wedstrijdfit is. Het eerst mogelijke duel van zijn terugkeer is op 2 februari thuis tegen Columbus Blue Jackets.
McDavid kwam pas 13 wedstrijden in actie dit seizoen, scoorde vijf treffers en leverde zeven assists af. Hij was in de maand oktober ‘Rookie of the month’. Edmonton Oilers staat op dit moment laatste in de Pacific Division en weet slechts twee ploegen onder zich van alle NHL ploegen.

1...791792793...802Pagina 792 van 802

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU