De Cleveland Indians zouden een goed seizoen tegemoet gaan. Daar was iedereen het in maart 2016 wel over eens. Dat ze het zouden schoppen tot een World Series over zeven wedstrijden met een run differential van 0 tegen de gedoodverfde titelkandidaat had echter niemand verwacht. Hoe konden de Indians zo ver reiken?
Wie nog eens kijkt naar de verschillende glazen bollen in honkballand ziet dat een goed seizoen in Cleveland overal in de lijn der verwachtingen lag. Bij SportAmerika dachten we dat Cleveland dit jaar roster nummer 11 in de MLB had. Fangraphs schatte de ploeg in als de op zeven na beste. MLB.com gaf de Indians op Opening Day 67 procent kans op een plekje in het postseason. Baseball Prospectus had er pas echt echt vertrouwen in. Zij meenden dat de Indians 93 wedstrijden konden pakken in het reguliere seizoen.
Hoewel de Indians dus al tot de betere honkballers van het land gerekend werden, wist de ploeg uit Ohio toch nog te verbazen. Het is daarom des te interessanter om te bekijken wat nu echt het verschil maakte voor de ploeg van manager Terry Francona. Hoe kon een ploeg van ALDS-niveau het schoppen tot de zevende en beslissende wedstrijd van de World Series?
Signings
De problemen die Cleveland kende na het 2015 seizoen lagen bij de honken, niet bij de sterke armen. Daarom werden startende pitchers nagenoeg met rust gelaten. In plaats daarvan ging men op zoek naar betaalbare spelers die een upgrade op de honken konden zijn. Het liefst zouden ze ook nog het soort ervaring meebrengen die de Indians niet in huis hadden, postseason-ervaring.
Wie kijkt naar de sterren van het postseason ziet eerst en vooral een aantal mannen die al langer in de organisatie rondlopen. Francisco Lindor, Corey Kluber, Roberto Perez en Cody Allen maakten allen de laatste stap naar het hoogste podium. Opvallend is dat de ‘hometown heroes’ een flinke omweg hebben moeten maken om zelfs maar in de Majors terecht te komen. Zo werd Corey Kluber in 2004 simpelweg overgeslagen in de draft en werd Perez in 2006 gedraft door de Dodgers om in 2008 opnieuw gekozen te moeten worden door de Indians. Slechts Francisco Lindor werd vanaf het allereerste moment een status van toekomstige ster aangemeten.
De ontbrekende stukken komen echter allen dus uit slim transferbeleid. Drie belangrijke sleutelmomenten in het honkbaljaar 2016 zijn dan ook het binnenhalen van Mike Napoli op 5 januari, het tekenen van Andrew Miller op 31 juli en het kopen van Coco Crisp op 31 augustus. Zo is Napoli (na catcher Perez) al het gehele postseason betrokken bij de meeste verdedigende acties van de Indians. Miller op zijn beurt trekt dag in dag uit de opgebouwde voorsprong over de streep en doet dat al vanaf de dag dat hij binnenkwam. Met Crisp kreeg het roster het laatste beetje stabiliteit dat belangrijk zou blijken in het postseason. Crisp is verantwoordelijk voor twee essentiële plays in de play-offs.
Regular Season
Dan het spel zelf. Het lijkt al een eeuwigheid geleden, maar Cleveland begon het seizoen met een nederlaag tegen Boston Red Sox. Het duurde dan ook veertien wedstrijden voordat de ploeg eindelijk eens echt op gang kwam. Opvallend is dat in de series waarin de Indians hun eerste winstreak neerzetten, tegen Detroit Tigers, ook voor het eerst in een formatie wordt gespeeld die nagenoeg gelijk is aan die waarmee in het postseason is gespeeld. Na deze reeks blijft het in de maand april wisselend qua succes. Dat de maand eindigt in .500 is wat dat betreft veelzeggend.
Met de eerste contouren van een winnende formatie in het veld beginnen de Indians steeds meer te winnen. Twaalf keer in achttien dagen in de eerste drie weken van mei bijvoorbeeld. Leider in de AL Central is op dat moment echter nog de Chicago White Sox. In de onderlinge confrontaties die tussen 21 en 24 mei op het programma staan winnen de Indians drie van de vier duels. De Indians nemen de leiding in de divisie over en staan die nimmer meer af.
Sterker nog, de maand juni 2016 wordt de allerbeste regular season-maand in de geschiedenis van de club. Met veertien zeges op rij en een 11-0 record in thuiswedstrijden geven de Indians een duidelijk visitekaartje af. De Indians maken indruk en iedereen gaat mee in de stroom opwaarts. Danny Salazar wordt pitcher van de maand en Tyler Naquin is de beste rookie in de AL in juni.
De individuele prijzen blijven richting Cleveland gaan en Salazar en Lindor (en na blessuremeldingen ook Josh Tomlin) worden All-Star. De Indians geven hun leidende positie in de divisie niet meer weg en eindigen het seizoen met 94 wins. Eén meer dan zelfs de meest zonnige voorspelling van Baseball Prospectus voorzag.
Dat ene moment
De vorm die de Indians in het reguliere seizoen bij vlagen laten zien wordt in het postseason opnieuw gehaald. De Indians winnen zes wedstrijden op rij in ALDS en ALCS. In veertien play-off-duels lijden ze uiteindelijk maar vijf nederlagen, waarvan vier in de World Series. Een finalereeks die in gescoorde runs na zeven duels zelfs compleet in evenwicht was. Eigenlijk zakt niemand door het ijs. Is er dan ook nog één specifieke situatie in het Indians-seizoen aan te wijzen waaraan zij hun tweede plaats te danken hebben?
Die is er. Gedurende wedstrijd 3 van de ALCS tegen Toronto Blue Jays is er één moment waarop de Indians de controle heel even kwijt zijn. Het staat 4-2 in de zevende inning in het voordeel van de Indians. Het is de slagbeurt van de Toronto Blue Jays met lopers op de honken en Josh Donaldson aan slag. Een rake klap en alles is anders.
De rake klap kwam er, maar één van de meest atletische prestaties uit de loopbaan van Coco Crisp voorkomt het ergste. Een dag later zouden de Indians Game 4 verliezen. Een nederlaag die door de vangbal van Crisp uiteindelijk nauwelijks schade betekent voor de latere AL-kampioen. De Indians stomen door en komen in de World Series op 3-1, slechts één overwinning verwijderd van de World Series. Het sprookje was bijna compleet.
MLB Analyse: de sleutelmomenten in het Indians-seizoen
NBA Update: DeRozan scoort terug 30+, Knicks dumpen Bulls
DeRozan blijft shinen
En dat is dan drie op rij voor de Raptors. Het team uit Canada kon opnieuw terugvallen op guard DeMar DeRozan, die de wedstrijd bezegelde met twee vrije worpen op 24.3 seconden van het einde. In het vierde kwart kwam Miami nog tot op drie punten, maar dat was dus buiten Toronto gerekend, dat zich in de final stretch heer en meester toonde. DeRozan scoorde voorde vijfde opeenvolgende keer meer dan 30 punten. Het is de eerste keer dat het gebeurd sinds een zekere Michael Jordan het klaarspeelde in 1986. Kleine kanttekening: DeRozan zou pas drie jaar later worden geboren. Het is met andere woorden een record dat al even overeind staat.
De Raps begonnen eerder slordig aan de wedstrijd. Miami stond zelfs 12 punten los toen bankspelers Patrick Pattterson en Terrence Ross zich met de zaak gingen bemoeien. Ross miste in het openingskwart geen enkele attempt en ratelde al snel 7 punten af. Met vier minuten te gaan in het derde kwart stonden de Raptors 16 punten voor. Een 10-0 run van Miami maakt het nog even spannend, maar een 7-0 antwoord van DeRozan & Co. in het vierde kwart bezegelde in feite de contest.
DeRozan eindigde met 34 punten (14-voor-26) in 37 minuten PT. Terrence Ross deed op 21 minuten tijd 20 punten het mandje.
Rose, Noah dumpen Chicago
Eindelijk spacing en ball movement in New York! De Knicks, die in het jonge seizoen offensief vierkant draaiden, gingen gisteravond aan het rollen tegen de Chicago Bulls. De ex-ploeg van nieuwkomers Derrick Rose en Joakim Noah werd vakkundig begraven door Kristaps Porzingis (27 punten) en zijn medestarters, die allemaal in dubbele cijfers scoorden. De Knickerbockers openden het vierde kwart met een 10-0 run en keken nooit meer achterom. Met amper vijf (!) turnovers en 32 gemaakte field goals op 46 attempts was het team van Jeff Hornacek, althans voor een avond, het schoolvoorbeeld van execution.
Rose deed 15 punten en 11 assists in het mandje, Noah leverde 16 punten en 9 rebounds af.
Booker goes OFF!
De Pelicans blijven winloos in het jonge seizoen. Het leek nochtans even dat de Pels een eerste W uit de brand zouden slepen — tot Devin Booker met een knappe buzzer-beater OT inluidde. De Suns zouden uiteindelijk 112-111 winnen, met Booker (38 punten) en T.J. Warren (18 punten) als voornaamste aandrijvers. In overtime ging het back-and-forth. Guard E’Twaun Moore van de Pelicans maakt nog 2 vrije worpen met 8.6 seconden op de klok, maar een dunk van Warren (assist by veteraan P.J. Tucker) resulteerde in een dunk die de wedstrijd bezegelde. Moore miste nog een jump shot in de laatste seconde.
Business as usual voor Damian
Waar zouden de Blazers zijn zonder point guard Damian Lillard? De alumn van Weber State, die er al een indrukwekkende seizoensstart heeft opzitten, lijkt van geen ophouden te weten. Op vrijdagavond toonde hij zijn bloedvorm door 42 punten te droppen tegen de Mavericks, goed voor een 105-95 overwinning en een 3-3 record.
Voor de Mavs was het al de vijfde nederlaag op rij, de slechtste seizoensstart in de geschiedenis van de franchise. Portland stond 16 punten los in het derde kwart, maar een 14-1 bestorming van Dallas maakte de wedstrijd plots interessant: 79-76. Lillard ging in het vierde kwart in superheldenmodus en ratelde 15 punten af. Hij ging 12-voor-18 (waaronder 5-voor-6) van driepuntland. Ook Mason Plumlee (19 punten, zijn beste outing als Blazer) en Al-Farouq Aminu (12 punten, 10 rebounds) droegen hun steentje bij.
Uitslagen
Atlanta Hawks (3-2) v. Washington Wizards (1-3) 92-95
Miami Heat (2-3) v. Toronto Raptors (4-1) 87-96
Charlotte Hornets (4-1) v. Brooklyn Nets (2-4) 99-95
New York Knicks (2-3) v. Chicago bulls 117-104 (3-2)
LA Clippers (4-1) v. Memphis Grizzlies (3-3) 99-88
Phoenix Suns (2-4) v. New Orleans Pelicans (0-6) 112-111
Portland Trail Blazers (3-3) v. Dallas Mavericks (0-5) 105-95
San Antonio Spurs (5-1) v. Utah Jazz (3-3) 100-86
Golden State Warriors (4-2) v. LA Lakers (3-3) 97-117
UFC Update: Rockhold vs Souza afgelast
Het is weer tijd voor de wekelijkse UFC Update. Er is weer heel veel te beschrijven, want er was weer een hoop nieuws uit de UFC. Zo verloor UFC Fight Night Melbourne zijn main event, kreeg UFC 207 er een heerlijk gevecht bij en was er natuurlijk nieuws omtrent UFC 205. Ook namen we de drie belangrijkste gevechten van UFC Fight Night Mexico onder de loep, dat vannacht op het programma staat.
UFC Fight Night Melbourne verliest main event
Melbourne zal helaas niet kunnen genieten van Rockhold vs Jacare 2. Luke Rockhold is op de training geblesseerd geraakt en kan zijn opwachting niet maken. Met de blessure konden de kaarten in de middleweight divisie weleens geschud zijn. Rockhold zal nu zeker niet als eerste tegen kampioen Michael Bisping uit kunnen komen om revanche te nemen. Het is vrijwel zeker dat de winnaar van Chris Weidman vs Yoel Romero op UFC 205 zeer grote gevolgen zal hebben voor de winnaar. Die zal uitkomen tegen Bisping. Of tovert de UFC weer een trucje uit de mouw? Het zou zomaar kunnen dat Michael Bisping op UFC 206 zijn titel tegen Jacare moet verdedigen. Immers is de Engelsman vrij om te vechten, en Jacare was al lang en breed in fight camp. De manager van Jacara heeft de UFC al benadert met het verzoek om een gevecht tegen de regerend kampioen. Landgenoot Gegard Mousasi zal ook met grote interesse naar het afvallen van Rockhold hebben gekeken. Mousasi komt op 19 November in actie tegen Uriah Hall, en bij een overwinning zal de naam van de Nederlander ook in het rijtje van gegadigden worden toegevoegd. De UFC heeft inmiddels bekend gemaakt dat Robert Whittaker vs Derek Brunson het nieuwe main event van UFC Melbourne is geworden. Luke Rockhold blijft met de gebakken peren achter.
Michael Bisping heeft inmiddels gezegd dat hij niet tegen Jacare gaat vechten op UFC 206, zijn oog is nog niet voldoende hersteld van de enorme beuken die hij van Dan Henderson op UFC 204 kreeg. Opmerkelijk, want Bisping wilde wel graag tegen GSP of Nick Diaz vechten. Hij verklaart:
“Now I know what everyone at home is going to say: ‘Didn’t you call out GSP a couple weeks ago?'” Bisping said. “Yes, I did, but really, think about this, that was a massive payday, roughly $3-4 million I would have earned from that fight. Against Jacare, I’m going to get around about a quarter.”
Kort samengevat: een gevecht tegen GSP of Diaz zal hem potentieel een hoop geld opleveren, genoeg om zijn verwondingen te negeren en toch de kooi in te stappen. Tegen Jacare zal volgens hem die grote payday niet komen. En dus beroept hij zich op zijn blessures.
Khabib door UFC als truc gebruikt
Abdulmanap Nurmagomedov, vader van Khabib en tevens ook coach, is niet te spreken over de gang van zaken in aanloop naar UFC 205. Daar komt zijn zoon uit tegen Michael Johnson, maar had pa Nurmagomedov zijn zoon liever tegen Eddie Alvarez gezien. In plaats daarvan zal superster Conor McGregor de kans krijgen om titelhouder in twee verschillende divisies te worden. Zijn gage zal wel een stuk lager liggen dan de oorspronkelijke eis. Althans, volgens Nurmagomedov. Die claimt nu dat Khabib door de UFC werd gebruikt om het gage van de Ier lager te krijgen.
“By sending a contract to Khabib, the UFC has reduced the overall cost of UFC 205 by $4 million dollars. According to rumors, McGregor wanted to fight for six or seven million, and Alvarez for one million. At this point, Habib was sent two contracts and he signed them. Alvarez with McGregor then calmed down because nobody wanted to fight Khabib. As a result, Alvarez will earn $500,000 and McGregor around $3.5 million. There are some bonuses, but the fact is that they have halved the fees. That’s for sure.”
Het blijft natuurlijk zeer opmerkelijk hoe de UFC omspringt met de ongeslagen Rus. Op Khabib’s instagram staat inderdaad een foto met de twee contracten. En er was natuurlijk ook nog de tweet van Dana White, waarin de president claimde dat de Rus inderdaad een titelshot zou gaan krijgen. Eens te meer is duidelijk geworden dat het woord van White niet al te veel waard is. Als het bovenstaande verhaal klopt, zal dat alleen maar nog meer de deksel op de neus van alle vechters drukken. De UFC doet en laat wat het wil, ongeacht wat dat voor de vechters betekent en of het eerlijk is of niet.
AKA Coach Javier Mendez was ook zeker niet in zijn nopjes met de handelswijze van de UFC:
By all rights, people want to see Conor fight. No problem. But don’t give a guy a contract if you’re not intending to give him a fight.
“I was disappointed. Not disappointed that (Conor) got the title shot, just disappointed that Khabib was used as a pawn, in my opinion. Why give a guy a contract to fight and actually not give him the fight?”
Einde in zicht voor Rousey?
Het gevecht van Rousey tegen Amanda Nunes heeft nog niet eens plaatsgevonden of ‘Rowdy‘ praat al openlijk over stoppen. Op de talkshow Ellen verklaarde Rousey:
“I’m wrapping it up. This is definitely one of my last fights. So everyone better watch. The show isn’t going to be around forever.”
De verklaring is opmerkelijk, maar is eigenlijk niet verrassend. De legendarische vechtster is al een tijdje actief in de filmwereld en zou de echte klappen willen verruilen voor nep klappen, die overigens beter betaald worden. Ook zou zij al tijden denken aan het stichten van een familie met UFC heavyweight Travis Browne. Mocht Rousey als winnaar uit de partij tegen Nunes komen, is er waarschijnlijk geen beter moment om de handschoenen aan de wilgen te hangen. Jaren domineren in de bantamweight divisie, de titel verliezen tegen Holly Holm, en de belt een jaar later terugveroveren. Dan is de cirkel voor Rousey weer rond.
Nieuwe aangekondigde gevechten
Er springt gelijk een gevecht goed in het oog in dit stuk van de update. De UFC heeft voor UFC 207 zo langzamerhand een geweldige line-up bij elkaar gesprokkeld. Er komt namelijk nog een gevecht in de bantamweight divisie erbij, naast de twee titelgevechten in de mannen-en vrouwen bantamweight divisies. TJ Dillashaw zal uit gaan komen tegen John Lineker. Dillashaw zal zich over de teleurstelling van het mislopen van een titelgevecht heen moeten zetten, want ‘Hands of Stone’ Lineker is een zeer gevaarlijke klant. De winnaar van deze partij zal naar alle waarschijnlijkheid uitkomen tegen de winnaar van Cruz vs Garbrandt. Al is Dillashaw zeer duidelijk van mening dat hij nu al tegen Cruz zou moeten vechten, waar wel wat voor te zeggen valt. De ster van Garbrandt is echter rijzende, en de trash talk van ‘No Love‘ aan het adres van Cruz heeft zeker zijn vruchten afgeworpen.
NHL Draftwatch: Comtois zakt weg
In NHL Draftwatch wordt wekelijks gekeken naar de verrichtingen van prospects die in aanmerking voor de aankomende NHL Draft. Welke clubs mogen volgend jaar als eerste kiezen en wie zijn de meest interessante spelers om in de gaten te houden? Vandaag kijken we naar de grootste talenten uit de Québec Major Junior Hockey League.
De QMJHL wordt de laatste jaren niet zeer uitgebreid vertegenwoordigd in de eerste ronde van de NHL Draft. Sterker nog, de draft in 2013 was de laatste editie waarin meerdere spelers uit de Q in de Top 10 gekozen werden. Toen ging Nathan MacKinnon first overall naar Colorado en Jonathan Drouin als derde naar Tampa Bay. In 2017 zouden er wellicht ook weer meerdere spelers uit de QMJHL in de Top 10 hun naam kunnen horen. Desondanks zal het weer een zwakke NHL Draft voor de beste juniorencompetitie van Québec worden.
Maxime Comtois
Voor het begin van het seizoen leek Comtois de slam dunk qua talenten uit de QMJHL. De aanvaller van de Victoriaville Tigers wordt geroemd om zijn fysieke spel en om zijn aanvallend instinct. Ook is hij voor een speler van zijn lengte erg snel. Daarom zal hij naar alle waarschijnlijkheid weinig moeite hebben met het aanpassen aan de speelstijl van de NHL. Het probleem is alleen dat Comtois dit seizoen erg matig is begonnen, met slechts vijf goals en zes assists in 18 wedstrijden. Op het ijs probeert hij nog te veel te doen en daar houden scouts niet van. Sommige mock drafts zien hem hierdoor zelfs uit de Top 10 vallen!
Comtois zal dus terug naar de basics moeten om zijn spel weer op de rails te kunnen krijgen. Talent heeft hij echter nog altijd, dus als hij uit de top 10 valt, kan hij weleens dé steal van 2017 worden.
Nico Hischier
Door het tegenvallende spel van Comtois, zou Hischier hem weleens voorbij kunnen streven. De Zwitser is echt uit de startblokken geschoten. Na zeventien wedstrijden met Halifax heeft Hischier al negen goals en twaalf assists achter zijn naam staan. De centre annex winger is zeer snel en behendig. Ook weet hij de puck daar te krijgen waar hij hem hebben wilt. Dit doet hij door een strakke pass te geven of door alle verdedigers die in de weg staan te passeren. Hischier doet vele scouts denken aan Nikolaj Ehlers, die van 2013 tot 2015 voor Halifax speelde. Ehlers ging in 2014 als negende overall naar Winnipeg, maar Hischier zou weleens eerder dan dat zijn naam kunnen horen aankomende zomer.
Antoine Morand
Over spelers die het seizoen goed begonnen zijn gesproken, Antoine Morand heeft na zestien wedstrijden zes goals en twaalf assists. Morand, centre voor Acadie-Bathurst, is echter een stuk kleiner. Hij is 1 meter 75 en weegt 77 kilo, maar in de NHL van vandaag is dit geen probleem. Hij is een prima spelmaker, die ook zelf kan scoren. Morand zal in tegenstelling tot Hischier en Comtois niet in de Top 10 gekozen worden, maar een plek in de eerste ronde zit er zeker in.
Jocktan Chainey
Dan is er ook nog een verdediger die het verdient om besproken worden. Jocktan Chainey is de hoogst aangeschreven blueliner uit de QMJHL voor deze draft. Chainey is het seizoen niet zo vlammend als Morand en teamgenoot Hischier begonnen, maar desondanks is hij een zeer solide speler. Hij is een verdediger die je het ijs op stuurt als je een voorsprong moet verdedigen. Offensief gezien kan hij echter ook zijn steentje bijdragen. Verwacht wordt dat Chainey vroeg in de tweede ronde gekozen zal worden.
Foto: TVA Sports
TNF Recap: Falcons nemen voorschot op divisiewinst
De Atlanta Falcons hebben tijdens Thursday Night Football een flinke stap gezet richting divisiewinst in de NFC South. In Tampa nam de Falcons revanche op de Buccaneers: 43-28. Atlanta leidt de NFC South met een 6-3 record en houdt Tampa Bay op afstand (3-5). Ook naar de Carolina Panthers (2-5) en de New Orleans Saints (3-4) heeft de ploeg van Dan Quinn een flinke buffer.
Punter Atlanta heeft een rustige avond
De Buccaneers brachten de Falcons in week 1 nog een nederlaag toe (31-24), maar konden dat kunststukje in eigen huis niet herhalen. Devonta Freeman, Terron Ward en Taylor Gabriel slaagden er nu wel in om gaten te vinden in de rushing defense van de Bucs en dat bood voldoende ondersteuning aan Matt Ryan om de defensie van Tampa Bay uit elkaar te spelen. Ryan speelt voorlopig een MVP-waardig seizoen en passeerde Peyton Manning als recordhouder voor het aantal completions na negen seizoenen NFL. Wat nog meer opvalt is zijn progressie ten opzichte van vorig jaar.
Matt Ryan in 2016 has 21 Pass TD in 9 games.
Matt Ryan in 2015 had 21 Pass TD in all 16 games. pic.twitter.com/AVFdkmX2AW— NFL on ESPN (@ESPNNFL) 4 november 2016
De quarterback maakte optimaal gebruik van alle opties in zijn offense en leidde zijn team naar vijf touchdowns en drie field goals. Naast de usual suspects Julio Jones (111 yards, 1 TD) en Freeman (105 total yards) zocht Ryan vaak naar Mohamed Sanu (74 yards) en Taylor Gabriel (76 total yards, 1 TD). De scores kwamen op naam van Austin Hooper, Patrick DiMarco en Levine Toilolo.
.@AtlantaFalcons answer right back!
Matty Ice finds @LevineToilolo for the 32-yard TD. #ATLvsTB #TNF https://t.co/7Mmh3IeDP7
— NFL (@NFL) 4 november 2016
Een fumble van Ryan zorgde er voor dat niet alle drives van Atlanta succesvol waren, maar Matt Bosher hoefde niet één keer in actie te komen om te punten.
Mike Evans eenzaam in de top in Tampa
Waar Julio Jones af en toe nog wordt overgeslagen omdat er ook andere playmakers zijn, moet Mike Evans het voor de Buccaneers helemaal zelf doen. De wide receiver (150 yards, 2 TD’s) kreeg pas in garbage time wat ondersteuning dankzij touchdowns van de andere receivers Adam Humphries en TE Cameron Brate. Tot die tijd was het Evans voor en Evans na bij Tampa Bay. De wideout staat op eenzame hoogte in Tampa.
Again Mike Evans is a beast #SiegetheDay https://t.co/8DDdbgcdcu
— Lodewijk (@lodewijkschuls) 4 november 2016
Problemen stapelen zich op voor Dirk Koetter
Met alleen Evans redden de Buccaneers het dit seizoen niet. Dat weet ook Dirk Koetter die met steeds meer tegenslagen moet omgaan. Na het uitvallen van Doug Martin, Charles Sims en Jacquizz Rodgers verliet ook Antone Smith gisteren hinkend het veld. De head coach is daarmee toe aan zijn vijfde (Peyton Barber) en zesde (Mike James) running back van het seizoen. Zonder noemenswaardige running game (Barber was de leading rusher met 31 yards) is Tampa Bay kansloos voor de play-offs.
Daar komt nog bij dat Jameis Winston een kniekwetsuur opliep in het laatste kwart met een Cam Newton-achtige poging voor een two point conversion. De quarterback gaf zelf aan dat het allemaal wel meeviel, maar echt lekker zag het er niet uit. Winston kon de wedstrijd ook niet uitspelen, Mike Glennon nam zijn taken aan het einde van het vierde kwart over.
Evans had op dat moment het veld ook al even verlaten na de harde hit van Keanu Neal bij zijn one-hander. De komende week zal duidelijk worden hoe zwaar de hersenschudding van de sterspeler van de Bucs is. Het seizoen van Tampa lijkt over, waar het jaar van Atlanta eigenlijk nu pas begint.
Foto: Getty Images (archief)
NBA Recap: Durant deelt tik uit aan Westbrook en de Thunder
Afgelopen nacht was het smullen voor de NBA-liefhebbers. Na een helse off-season voor de fans van Oklahoma City Thunder, toen voormalig MVP Kevin Durant Oakland verkoos boven een langer verblijf in Oklahoma, was het uitkijken naar de eerste match-up tussen KD en de Thunder. Voor de Warriors tegen de Thunder werden er nog vier andere wedstrijden gespeeld, waaronder de Boston Celtics tegen de Cleveland Cavaliers.
OKC komt te kort in Oakland
Voor de wedstrijd werd er door velen vooruit gekeken naar deze wedstrijd. De heren van Buckets waren het er mee eens dat het een zware wedstrijd werd voor OKC, maar dat er zeker kansen lagen voor de Thunder als Steve Adams goed gebruikt zou worden. In het eerste kwart was dat ook zeker het geval. In aanvallend opzicht scoorde Adams negen punten, van zijn totale elf punten, in het eerste kwart en daarnaast hadden de Golden State Warriors moeite om de basket te vinden door het energieke spel van de Thunder. In de laatste twee minuten, toen Westbrook en Adams het veld inruilden voor de bank, kwamen de Warriors terug van een tien punten achterstand en had OKC nog maar een voordeel van één punt.
Met de ‘second unit’ van OKC op het veld aan het begin van het tweede kwart kregen de Warriors meer ruimte om het vertrouwde snelle aanvallende spel te spelen. Net voor halftime kwamen ze daardoor op een drieëntwintig punten voorsprong en die voorsprong gaven ze ook niet meer uit handen in de gehele wedstrijd. De wedstrijd eindigde in 96-122 in het voordeel van Golden State. Kevin Durant was de gevierde man bij het team uit Oakland. Tegen zijn oude team scoorde hij 39 punten en pakte zeven rebounds. Van de 39 punten scoorde hij er 29 in de eerste helft van de wedstrijd.
Hoewel zijn scoreformulier goed kijkt was het verder vooral uitdelen en incasseren in de wedstrijd voor KD. Tijdens de wedstrijd zag je echter hem wel duidelijk genieten na elk punt, rebound en block waar hij verantwoordelijk voor was en toen hij werd geblockt door Westbrook kon er zelfs nog een glimlach vanaf.
Het gemene vuur tussen Russell en Kevin waar iedereen op hoopte was er niet echt. Enes Kanter was in dat geval een goede vervanger om tegen het zere been van Durant aan te schoppen. Na een dramatisch slechte tweede kwart van OKC zoekt Kanter van de bank contact met Durant, maar na de wedstrijd is het een dubbele overwinning voor KD op Kanter.
KD just teed off on Enes Kanter: "What did he play, 3 minutes? I'm sure he's going to put something on Twitter tonight."
— Kevin Jones (@Mr_KevinJones) 4 november 2016
Op de sociale media bleef het stil aan de zijde van de Turkse center, maar menig die hard fan van de Thunder kon de trash talk van Kanter aan het adres van de forward wel waarderen.
Cavs borduurt verder op ongeslagen reeks
Voor de clash in het Westen was er nog een clash in het Oosten. De Boston Celtics namen het op tegen huidig kampioen Cleveland Cavaliers. Hoewel de eindstand wellicht anders doet vermoeden, 122-126, waren de Cavaliers voor het grote gedeelte van de wedstrijd heer en meester in de Quicken Loans Arena. Door de overwinning op de Celtics zijn de Cavaliers als enige team in de NBA nog ongeslagen. Met 30 punten, twaalf assist en zeven rebounds stak LeBron James met kop en schouders boven de rest uit. In aanvallend opzicht bleven Kyrie Irving en Kevin Love niet ver achter King James. Irving, die de laatste weken met beduidend meer zelfvertrouwen speelt, maakte er in het derde kwart een show van met een geweldige assist op de vliegende LeBron.
Aan de kant van de Boston Celtics werd er uitgekeken naar het basisdebuut van Jaylen Brown. De derde pick van afgelopen draft stond vijfendertig minuten op de vloer en tekende voor negentien punten, vijf rebounds, twee assists en drie steals. Zeer goede stats voor een rookie tegen het sterrenteam uit Cleveland. De small-forward speelde onbevangen tegen LeBron James en wist hem een aantal keren te slim af te zijn.
Griekse avond in Milwaukee
Aan het begin van het seizoen werden de Indiana Pacers geloofd om het snelle aanvallende spel wat ze op de vloer leggen. In de nog vroege start van het seizoen is de ploeg onder leiding van Nate McMillan wel al drie keer onderuit gegaan. In eigen stadion hebben ze geen moeite om de overwinning binnen te slepen, maar on the road lijkt het te lastig voor de Pacers. Tegen de Milwaukee Bucks waren ze niet opgewassen tegen de twee startende forwards. Zowel Giannis Antetokounmpo en Jabari Parker zorgde voor 27 punten. De eerstgenoemde plakte daar ook nog negen assists en zeven rebounds aan vast. Met een 107-125 overwinning nestelen de Bucks zich op de zesde plaats in de Easten Conference.
Uitslagen
Sacramento Kings (2-4) @ Orlando Magic (2-3) 94-102
Indiana Pacers (2-3) @ Milwaukee Bucks (3-2) 107-125
Denver Nuggets (2-2) @ Minnesota Timberwolves (1-3) 102-99
Boston Celtics (3-2 @ Cleveland Cavaliers (5-0) 122-128
Oklahoma City Thunder (4-1) @ Golden State Warriors (4-1) 96-122
VIDEO: Rookie Joey Bosa beleeft veelbelovende start in San Diego
Het duurde even voordat we hem aan het werk konden zien gaan, maar Joey Bosa, die als derde werd gekozen in de NFL Draft door de San Diego Chargers, is sinds kort fit genoeg om mee te doen, en laat zich direct gelden in de defensie van de Chargers. Na vier wedstrijden staat de teller van de 21-jarige defensive end namelijk al op vier sacks!
Maar wat maakt Joey Bosa zo goed? Deze week licht Sam Alzahawi in een extra segment van Touchdown Live toe wat de piepjonge verdediger zo gevaarlijk maakt, en waarom in zijn ogen deze sterke start van Bosa niet gebaseerd is op goed geluk.
Wil je dit soort video’s direct zien wanneer ze online komen? Abonneer je dan op het YouTube-kanaal van SportAmerika!
David Ross, de andere manier om 'farewell' te zeggen
2016 was het jaar van het grote afscheid in de MLB. Een onaangekondigd, maar zeker niet onverwacht, afscheid van Alex Rodriguez. Een aangekondigd, maar beter dan verwacht, afscheid van David ‘Big Papi’ Ortiz. Een afscheid van een stokoud record van Pete Rose, al kon hij er maar moelijk mee leven dat Ichiro Suzuki nu meer hits verzameld heeft dan hij. Een afscheid van een piepjonge sterpitcher in wording. Een afscheid van 108 jaar titeldroogte aan de noordkant van Chicago. En, tot slot, een fascinerend afscheid van David Ross.
De laatste jaren is afscheid nemen een dankbaar onderwerp geworden in de honkbalsport. Langzaam maar zeker verwordt het laatste jaar van een superster tot het reisverslag van een rondreizend circus waarbij de teamprestatie simpelweg naar de achtergrond verdrongen wordt. Elke stap die de ster in kwestie in of om een honkbalstadion zet wordt in historisch perspectief gezet. Een farewell tour is de enige manier om recht te doen aan zijn nalatenschap. Vele cadeau’s worden uitgedeeld. De World Series-trofee zit er nimmer bij.
David Ross kreeg geen farewell tour. David Ross was nimmer een ster. Toen hij hij zijn intrede deed in de MLB in 2002 was hij al 25 jaar oud. Ouder dan zeven van de teamgenoten waarmee hij afgelopen nacht de World Series-titel vierde op dit moment zijn. Hij debuteerde bij de Los Angeles Dodgers, die hem al in 1995 hadden gedraft. Om dat feit in perspectief te zetten, zijn huidige concurrent Wilson Contreras was toen twee jaar oud, ploeggenoot Addison Russell was pas vijf maanden op aarde.
Ross paste in zijn jaren in de Big League eigenlijk nooit ergens bij. Hij tourde langs clubs en nam er genoegen met een klein salaris en een rol als tweede man. Soms zelfs als derde man. Het maakte hem niet uit. Hij genoot. En als sterpitchers als Bronson Arroyo of Jon Lester wat extra aandacht wilden? Dan stak hij graag een handje bij.
In Chicago kwam Ross bekend te staan als opa. Een gezellige oude man die komt kijken hoe zijn kleinkinderen het doen en koffie in het clubhuis drinkt na afloop. Iemand die vrolijk vertelt over vroeger en over alles wat toen beter was dan nu. Iemand die je niet te serieus meer moet nemen. Zijn farewell tour werd nog voor hij zijn naderende afscheid aankondigde door de jonge hongerige honden van de Cubs dan ook al direct omgedoopt in een #yearlongretirementparty. Grandpa Rossy stopte niet met honkballen, hij ging met pensioen.
David Ross beleefde zijn laatste jaar als honkbalprof zoals hij de andere veertien had gedaan, zonder poespas. Waar generatiegenoten Ortiz, Rodriguez en Suzuki de spotlights meer dan eens naar zich toe trokken beleefde hij in stilte zijn beste seizoen. In de play-offs was Ross bij 61 verdedigende acties betrokken. Slechts tien spelers vertegenwoordigden meer verdedigende waarde in het postseason van 2016. Van de toptien stond niemand minder dan 75 innings in het veld. David Ross speelde er 47.
Toch zal de catcher Ross vooral om zijn aanvallende dadendrang worden herinnerd. Als laatste daad zette hij er letterlijk een streep onder. En de eeuwige tweede man vertrok met de eerste prijs.
Look what the boys got me for my retirement pic.twitter.com/wtnE2WrWYV
— David Ross (@D_Ross3) November 3, 2016
Foto: Flickr The Commons
Eagles laten Josh Huff gaan
Josh Huff is niet langer een Eagle. Nadat hij dinsdag door de politie werd gearresteerd op gronde van wapenbezit, het bezit van softdrugs en te snel rijden maakten de Eagles vandaag bekend niet met hem verder te willen.
Vuurwapen
Huff vindt zelf dat hij weinig verkeerd heeft gedaan. Wat betreft het bezit van een vuurwapen vroeg hij zich hardop af welke professionele sporter geen wapen heeft: ‘Ik heb een vrouw en een zoon die ik moet beschermen. Het is mijn primaire taak om hen en mijzelf te allen tijde te beschermen.’
Eagles announce they have released WR Josh Huff. pic.twitter.com/MR4U6GFbHx
— NFL on ESPN (@ESPNNFL) 3 november 2016
Oregon
Huff werd door de Eagles gedraft in 2014. Als Oregon alumnus had toenmalig Eagles coach Chip Kelly een speciaal plekje op het roster voor hem over. Los van af en toe een explosieve play wist Huff nooit echt te imponeren.
Ironisch is dat Chip Kelly in zijn tijd als Eagles coach Jackson en McCoy van de hand deed omdat zij ‘een bepaalde persoonlijkheid’ zouden hebben. Dat nu uitgerekend de protegé van Kelly degene is die voor de bijl gaat, terwijl de andere heren voorbeeldige sportmannen zijn in Washington en Buffalo, is extra bitter voor Eagles-fans.
Foto: Getty Images (archief)
Cubs winnen voor het eerst sinds 108 jaar de World Series
Ja, het is écht waar! De Chicago Cubs hebben voor het eerst sinds 108 jaar de World Series gewonnen. In de beslissende en één van de meest spannende Game 7 aller tijden klopten de Cubs de Clevelend Indians met 8-7 na extra innings.
Tot ongeveer halverwege de avond had het duel twee gezichten. De Cubs startten explosief. Op de vierde pitch van Corey Kluber sloeg Dexter Fowler een solo homerun. Fowler was in zijn carrière 1-uit-13 gegaan tegen Kluber. De tweede slagman, Kyle Schwarber, sloeg zichzelf ook direct naar het eerste honk maar kwam niet verder. De storm ging daarna liggen en heel langzaam verschoof het momentum.
Indians komen terug. maar drukken niet door
In de derde inning werd het dan ook gelijk. Na een tweehonkslag van Coco Crisp deed Roberto Perez precies datgene wat van hem werd verwacht, een messcherpe stootslag om Crisp op drie te brengen. Vervolgens sloeg Carlos Santana de loper binnen met een RBI single. De Indians drongen aan maar scoorden niet meer. Vervolgens kantelde de wedstrijd opnieuw.
In de vierde inning voerden de Cubs de druk opnieuw op en dat resulteerde direct in een nieuwe voorsprong. Kris Bryant werd stap voor stap naar de thuisplaat gebracht om de stand naar 2-1 te tillen. Een RBI double van Wilson Contreras, pas zijn tweede rake klap in de World Series, bracht ook Ben Zobrist binnen vanaf het tweede honk.
Vanaf dat moment namen de Cubs het heft steviger in handen. Aan het begin van de vijfde inning sloeg Javier Baez een solo-homerun om er 4-1 van te maken. Dat was direct het eindsignaal voor Corey Kluber. Hij werd vervangen door Andrew Miller. Die in tegenstelling tot veel eerdere beurten nu eens niet een voorsprong te verdedigen kreeg. Erg succesvol was de entree van Miller niet. Kris Bryant maakte er 5-1 van op een tweehonkslag van Anthony Rizzo.
En nog een keer
De Cubs vervingen het duo Hendricks/Contreras door Jon Lester en David Ross. Daarmee bleek het momentum juist weer terug te keren naar de Indians. Een slechte aangooi van Ross bracht lopers op twee en drie met Francisco Lindor aan slag. Een rake klap was echter niet nodig, een wilde worp bracht twee man over de thuisplaat. Omdat Lindor met drie slag de derde uit van de inning vormde kregen de Cubs weer even tijd om zich te herpakken.
Die tijd hadden ze echter nauwelijks nodig. David Ross, die zijn laatste duel als honkbalprof speelde, maakte direct zijn fout goed door een solo homerun te slaan en de stand naar 6-3 te tillen. De Cubs leken daarna rustig naar het einde te kunnen uitbollen. Vooral toen in de achtste inning Aroldis Chapman werd gebracht.
Zoals eerder al bij alle andere pitchers gebeurde deze avond werd er echter direct gescoord. Michael Guyer sloeg een double en Jose Ramirez maakte er 6-4 van. De volgende aan slag was Rajai Davis. Zijn klap was goed voor een two-run homerun en zo was alles weer gelijk.
In de negende inning kwam Jason Heyward in scoringspositie. Dexter Fowler (3-uit-4 tot dat moment) raakte de bal ook goed, maar hij viel net niet diep genoeg. De Indians konden ook geen vuist maken waardoor de wedstrijd naar extra innings ging.
Op dat moment brak het noodweer los en werd de wedstrijd gestaakt. In de tiende inning werd het duel hervat en kwam Ben Zobrist voor de Cubs door in de clutch met een RBI-double. Een honkslag van Miguel Montero bracht de score op 8-6. Rajai Davis, wie anders, bracht de spanning terug, maar Mike Montgomery maakte de laatste out.
Foto: Twitter/ESPN
