LBJ scoort 41, Cleveland ontsnappen met W
De Cavaliers konden Paul George niet afstoppen, maar dat was blijkbaar niet nodig. De forward van Indiana scoorde 43 punten, waarvan 19 tijdens twee OT-sessies, maar het was LeBron James die er nog een schepje bovenop deed om zijn team aan de W te helpen, 135-130. James scoorde 41 punten en liet ook 16 rebounds en 11 assists optekenen, goed voor zijn 11e triple-double dit seizoen en de 53e in z’n carrière. Met een beetje hulp van Kevin Love (20 punten, waaronder een cruciale driepunter met 26 seconden op de klok), Kyrie Irving (23 punten) en J.R. Smith (18 punten, allemaal uit driepunters) slaagde de King erin om te ontsnappen met de W. Cleveland blijft daarmee op een halve wedstrijd steken van de Boston Celtics voor de eerste plaats in de Eastern Conference.
George had ook 9 rebounds en 9 assists. C.J. Miles deed 27 punten in het mandje voor de Pacers, die tevens 19 en 17 ontvingen van respectievelijk Thaddeus Young en Jeff Teague.
Gallinari draagt Nuggets voorbij Heat
De Denver Nuggets zagen op zondagavond hun playoff-kansen verbeteren, terwijl de Miami Heat het deksel op de neus kregen. Forward Danilo Gallinari scoorde 29 punten om de Nugs voorbij de Heat te loodsen, 116-113, en daarmee een streak van 3 L’s op rij te beëindigen. Gallinari ging 11-voor-19 en hielp Denver op twee wedstrijden te komen van Portland voor de achtste postseason-plek in de Western Conference. Nikola Jokic liet 19 punten en 10 rebounds optekenen. Reserves Wilson Chandler en Emmanuel Mudiay scoorden respectievelijk 19 en 17. De Heat kwamen voor het eerst voor in Q4 na een driepunter van Josh Richardson, 94-93, maar wisten hun comeback niet te verzilveren.
Goran Dragic had 22 voor Miami en Richardson eindigde met 17. Na twee uit-overwinningen op Detroit en New York, hebben ze er nu twee thuisnederlagen opzitten. Vanaf woensdag speelt Miami drie wedstrijden weg van huis.
Barnes te sterk in Q4 voor Bucks
De Dallas Mavericks arriveerden op zondag in Milwaukee met vier nederlagen op rij achter de kiezen en liggen al een tijdje uit de playoff-race, maar de Texanen blijven in ieder geval gemotiveerd aan de start komen. Dankzij 31 punten van Harrison Barnes (15 in Q4) wisten de Mavs een 109-105 overwinning uit de brand te slepen. Dallas was sterk in alle opzichten: het team raakte 52,1 procent van z’n schoten, converteerde 14 van 36 driepuntpogingen, en dwong 15 turnovers af, waaruit 19 punten voortvloeiden. Dallas speelde zonder Nowitzki down the strecht: de Duitse forward kampte met een pijnlijke achillespees.
Giannis Antetokounmpo had 31 punten, 14 rebounds, 9 assists, 4 steals en 2 blocks in 39 minuten voor Milwaukee.
Uitslagen
Boston Celtics (50-27) v. New York Knicks (29-48) 110-94
Charlotte Hornets (36-41) v. Oklahoma City Thunder (43-33) 113-101
Memphis Grizzlies (42-35) v. Los Angeles Lakers (22-55) 103-108
Dallas Mavericks (32-44) v. Milwaukee Bucks (40-37) 109-105
Utah Jazz (47-30) v. San Antonio Spurs (59-17) 103-109
Chicago Bulls (38-39) v. New Orleans Pelicans (33-44) 117-110
Philadelphia 76ers (28-49) v. Toronto Raptors (47-30) 105-113
Atlanta Hawks (39-38) v. Brooklyn Nets (18-49) 82-91
Denver Nuggets (36-40) v. Miami Heat (37-40) 116-113
Indiana Pacers (37-40) v. Cleveland Cavaliers (49-27) 130-135
Washington Wizards (46-31) v. Golden State Warriors (63-14) 115-139
Houston Rockets (52-25) v. Phoenix Suns (22-56) 123-116
NBA Update: Cavaliers dumpen Pacers na 2 OT's, Gallinari te sterk voor Heat
MLB Podcast: Just A Bit Outside #3
Episode 3: OPENING DAY!
Het is Opening Week in Major League Baseball en dus is er ook weer een nieuwe aflevering van Just A Bit Outside! Deze week bespreken Justin, Mike, Lionel en Jasper de contractverlengingen van Rougned Odor en Yadier Molina en wordt er stilgestaan bij het nieuws dat de Montreal Expos misschien weer terugkeren in de Major League. Ook bespreken de heren A.J. Pierzynski’s nieuwe baan, Tim Tebow vs Max Scherzer en meer losse nieuwtjes (2:15 – 22:50).
Verder vervolgt de crew de Previews met deze week de National League (22:55 – 55:30) en doen ze voorspellingen voor de Rookie of the Year, Cy Young en MVP Awards in beide leagues (55:32- 1:02:10). De show wordt afgesloten met een nieuwe editie van de Mailbag, waarin de hosts vragen van de luisteraars behandelen (1:02:15 – 1:13:40). Wie is beter: Bryant of Arenado? Wordt Rick Porcello de Dallas Keuchel van 2017? Waar letten de hosts dit seizoen en in week 1 speciaal op?
[soundcloud url=”https://api.soundcloud.com/tracks/315737395″ params=”color=ff5500&auto_play=false&hide_related=false&show_comments=true&show_user=true&show_reposts=false” width=”100%” height=”166″ iframe=”true” /]
LET OP: SoundCloud is deze week overgestapt op een betaalmodel. Om de podcast te kunnen luisteren, moet je mogelijk een gratis account aanmaken. We zoeken naar een oplossing voor dit probleem. Voor meer hierover, check de Producer’s Note aan het begin van de podcast. Dank voor jullie geduld!
Heb je een Mailbag-vraag voor de hosts of wil je om een andere reden met ons in contact komen? Mail de show via justabitpodcast@gmail.com, tweet Justin (@JWKev), Jasper (@JasperrNL) of Mike (@MDijk90), of vind SportAmerika op Twitter (#JABOPod) of Facebook. Houd ook de Mailbag-oproepen op social media in de gaten (#JABOpod).
Aflevering offline meenemen? Klik de downloadknop in de player voor een MP3 of ga naar onze SoundCloudpagina. Deze functie werkt waarschijnlijk niet met een gratis account. We werken aan een oplossing.
Tot volgende week!
Just A Bit Outside is een podcastproject van SportAmerika en wordt geproduceerd door Justin Kevenaar en Jasper Roos.
Muziek: Mark Blasco (PodcastThemes.com).
2017 MLB Preview: klik op je favoriete team
De 2017 MLB Preview. De afgelopen maand bracht SportAmerika elke dag een kijkje in de keuken van een Major League-team. Het nieuwe MLB-seizoen begint vanavond om 19:10 uur Nederlandse tijd met het duel tussen de Tampa Bay Rays en de New York Yankees. Scroll naar de juiste divisie en klik op de link van je favoriete team!
National League WEST
Arizona Diamondbacks
Colorado Rockies
Los Angeles Dodgers
San Francisco Giants
San Diego Padres
National League EAST
New York Mets
Miami Marlins
Washington Nationals
Atlanta Braves
Philadelphia Phillies
National League CENTRAL
Milwaukee Brewers
Cincinnati Reds
Pittsburgh Pirates
St. Louis Cardinals
Chicago Cubs
American League WEST
Los Angeles Angels of Anaheim
Houston Astros
Oakland Athletics
Seattle Mariners
Texas Rangers
American League EAST
Tampa Bay Rays
Toronto Blue Jays
Baltimore Orioles
Boston Red Sox
New York Yankees
American League CENTRAL
Minnesota Twins
Kansas City Royals
Chicago White Sox
Detroit Tigers
Cleveland Indians
30-in-30: Cleveland Indians
Spring Training is begonnen, dus SportAmerika’s 30-in-30 is weer terug. De hele maand maart maken we een pre-season-rondje langs alle Major League-teams. Hoe verliep 2016? Wat is er in 2017 te verwachten? Dertig teams in dertig dagen, met als laatste: Cleveland Indians.
2016: Uit het niets
Het seizoen 2016 begon zonder veel hoop voor Indians-fans. In een AL Central met de regerend World Series-kampioen Kansas City Royals, de altijd competitieve Tigers, de indrukwekkend versterkte White Sox en een in 2015 verrassend goede Minnesota Twins leek de Tribe een moeilijk seizoen tegemoet te gaan. De verwachtingen rondom manager Terry Francona’s crew waren dan ook laag.
Het vroege verlies van ster-outfielder Michael Brantley dempte de toch al minimale feestvreugde nog meer. Toen Brantley’s collega-outfielders Abraham Almonte en Marlon Byrd schorsingen opgelegd kregen wegens dopinggebruik, leek het Indians-seizoen zo goed als voorbij. Het buitenveld steunde nu op 35-jarige back-up Rajai Davis in het linksveld, rookie Tyler Naquin in centerfield en derde honkman (!) Lonnie Chisenhall in rechts. Dat kon toch nooit goed gaan?
Uit het niets bleek het aloude adagium addition by subtraction ook nu voor de Indians te gelden. Het alternatieve outfield presteerde boven alle verwachtingen. De oude Davis stal 43 honken en sloeg 12 homeruns, terwijl Naquin met een .297 slaggemiddelde en 14 homeruns een gooi deed naar Rookie of the Year. Ook Chisenhall speelde het beste jaar uit zijn carrière en hield zich staande op een voor hem nieuwe positie. Was het echter genoeg?
Deadline-upgrades
Halverwege het seizoen voelden de Indians dat er iets te halen viel. De White Sox waren, na een historisch goede start, volledig ingestort, de Twins bakten er weinig van en ook de Royals hadden het moeilijk. De strijd zou tussen de Tigers en Indians gaan. Cleveland ging er vol voor.
Na het wegvallen van catcher Yan Gomes probeerde de Tribe All-Star Jonathan Lucroy naar Cleveland te halen, maar dit mislukte toen Lucroy zijn no-trade-clausule gebruikte. GM Mike Chernoff treurde echter niet lang en kocht superster lefty Andrew Miller van de Yankees. Twee maanden later was de Central voor Cleveland en stonden de play-offs voor de deur.
In de eerste ronde van het post-season walste Cleveland over de favoriete Boston Red Sox heen (3-0). Aansluitend had de Tribe ook geen kind aan de Toronto Blue Jays en was de American League titel voor de Indians.
In een legendarische World Series moesten de Indians uiteindelijk in zeven duels hun meerdere erkennen in de Chicago Cubs (3-4), maar de toon in Cleveland was gezet. Dit kunststukje moest toch voor herhaling vatbaar zijn?
2017: poging twee?
De Indians gingen het off-season in met een duidelijk plan: de verliezen binnen het team minimaliseren en beter worden. Dat eerste lukte prima. Bejaarde outfielders Coco Crisp, Rajai Davis en Marlon Byrd vertrokken, net als eerste honkman Mike Napoli. Waar het vertrek van de eerste drie weinig problemen opleverde voor The Tribe -in Cleveland hebben ze talentvolle outfielders in overvloed-, was het verlies van Napoli vervelender.
General Manager Mike Chernoff bedacht zich echter geen moment en ging op zoek naar een nieuwe slugger. Hij vond deze, begin januari, in Toronto’s power bat Edwin Encarnaction. ‘E5’ was, na vele succesvolle jaren met de Blue Jays, toe aan een nieuwe uitdaging. De eerste honkman/aangewezen slagman tekende voor drie jaar en $60 miljoen bij de Indians.
In de bullpen haalde Chernoff veteraan Boone Logan als tweede lefty naast All-World-reliever Andrew Miller. Geroutineerde outfielder Austin Jackson werd als backup-buitenvelder vastgelegd, maar met een goed Minor League-systeem hebben de Indians geen gebrek aan diepte.
– SportAmerika Prospect Watch: Cleveland Indians
Tijdens Spring Training bleek die diepte maar goed ook, wat Jason Kipnis bleek al snel niet op tijd fit te zijn voor het nieuwe seizoen. Top prospect Yandi Diaz ging als een dolle tekeer tijdens de voorjaarscompetitie en won een plekje op het roster.
Wanneer Jason Kipnis terugkeert van de DL, zal Yandi Diaz waarschijnlijk zijn plek af moeten staan aan Jose Ramirez, die nu Kipnis’ plek warmhoudt. Lonnie Chisenhall opent het seizoen ook op de DL, maar hij keert terug in het rechtsveld wanneer hij weer fit is. Abraham Almonte neemt de honneurs tot die tijd waar. Tyer Naquin keert terug in het midveld, na het vertrek van Rajai Davis.
De Cleveland-aanval loopt echter vooral door Francisco Lindor en Jose Ramirez, die vlak voor de start van het seizoen een contractverlenging tekende. Michael Brantley hoopt na lange blessureperiodes terug te keren in het outfield, waarschijnlijk in links.
Het sterkste punt van de Indians is echter zonder twijfel de starting rotation. Met jaarlijkse Cy Young-award-finalist/-winnaar Corey Kluber en strikeoutmachines Carlos Carrasco en Danny Salazar als één/twee/drie, kan Cleveland steunen op een top-trio. Josh Tomlin en Trevor Bauer hebben ook zo hun kwaliteiten en met Miller en Cody Allen in de bullpen, kunnen de Indians met vertrouwen vooruit kijken naar 2017.
In een divisie waar eigenlijk alleen de Detroit Tigers een serieuze gooi kunnen doen naar de Indians-troon, zou Cleveland zonder al te veel problemen de divisie moeten winnen. In de play-offs zal het lastiger worden, aangezien de Astros en Red Sox op papier heel sterk voor de dag kunnen komen, maar dat is van later zorg. Voor de Tribe. the time is now.
Verwachte eindklassering: 1e (AL Central)
Graphics: Jasper Roos
SportAmerika's MLB Opening Day 2017 Guide
Gisteren mocht je voor het laatst nagenieten van de epische World Series van 2016 en de zeer vermakelijke World Baseball Classic van 2017. Vandaag begint echter het echte werk weer. Er staan opnieuw maar liefst drie duels geprogrammeerd. Daarom presenteert SportAmerika voor het tweede jaar op rij de MLB Opening Day Guide.
Vandaag begint de lange weg naar de Commissioner’s Trophy voor de dertig deelnemende teams. Sommige ploegen zullen na een maand wel weten dat zij de prijs ook dit jaar niet in de prijzenvitrine zullen mogen bij zetten. Bij anderen zal de hoop gedurende het seizoen alleen maar sterker aanwakkeren.
Guess what tomorrow is?#OpeningDay! pic.twitter.com/5CUDuIT3BC
— MLB GIFS (@MLBGIFs) 1 april 2017
De eerste dag van het nieuwe honkbaljaar bestaat sinds vorig seizoen uit meerdere duels verspreid over de gehele dag. Op deze eerste werkdag van de mondiale honkbalelite zien we maar liefst zes teams in actie die in de eenentwintigste eeuw de World Series al eens haalden. Vijf daarvan mochten zich zelfs kronen tot kampioen. Drie daarvan deden dat sinds 2011 en één daarvan is de huidige kampioen. Op de volgende pagina’s lees je wat je kunt verwachten.
Foto: Flickr/The Commons
30-in-30: Chicago Cubs
Spring Training is begonnen, dus SportAmerika’s 30-in-30 is weer terug. De hele maand maart maken we een pre-season-rondje langs alle Major League-teams. Hoe verliep 2016? Wat is er in 2017 te verwachten? Dertig teams in dertig dagen, met vandaag: de World Series-kampioenen, Chicago Cubs.
Years in the making
Over weinig teams werd het afgelopen seizoen zoveel geschreven als over de Chicago Cubs. Na 108 jaar completeerde het team van manager Joe Maddon het vijfjarenplan van President of Baseball Operations Theo Epstein. De Cubbies versloegen in zeven zinderende duels de Cleveland Indians en waren eindelijk weer World Series-kampioen.
De transformatie van lovable losers tot onoverwinnelijke honkbalgigant kostte jaren. ‘Messias’ Epstein, GM Jed Hoyer en assistent GM Jason McLeod werkten jaren aan de wederopbouw van één van MLB’s meest geschiedrijke verenigingen. De boel werd volledig afgebroken en opnieuw, steen voor steen, speler voor speler weer in elkaar gezet. Anthony Rizzo, Jake Arrieta, Kyle Hendricks en Addison Russell werden (goedkoop) gekocht. Kris Bryant en Kyle Schwarber werden gedraft en in de hele organisatie gingen coaching staffs op de schop.
– ESPN: How Theo Epstein transformed the Cubs roster
Met Joe Maddon aan het roer en een team vol sterren (zoveel dat ze niet eens allemaal op de graphic hierboven opgenomen konden worden), werden de playoffs in 2015 gehaald, maar niet overleefd. Het moest dus in 2016 gaan gebeuren.
Dominantie
Het werd een grandioos jaar voor de Cubs. Waar in de sportmedia een strijd losbarstte over welk gespreksonderwerp meer air time verdiende (de Cubs of Tim Tebow?), was Chicago’s honkbalteam duidelijk succesvoller op het veld dan de voormalig sterquarterback van de Florida Gators.
Aangevoerd door de ontketende Kris Bryant en Anthony Rizzo, wist de club een dramatisch seizoen van miljoenenaankoop (en überflop) Jason Heyward te boven te komen. Na 162 wedstrijden stond de teller op maar liefst 103 gewonnen duels; een .640 winstpercentage.
Maar liefst 180 dagen stonden de Cubs bovenaan. Hun losing streaks werden nooit langer dan 5 wedstrijden. De winning streaks haalden hier en daar zelfs 11. Alleen de Braves (3-3), Rockies (2-4), Mets (2-5) en White Sox (2-2) wisten de babybeertjes van een winning record te weerhouden.
Ook de NL Central had niets in te brengen tegen de Cubbies. De Reds gingen met 15 verloren duels in 19 pogingen keer op keer onderuit. Ook de Brewers (8-11), Pirates (4-14) en Cardinals (9-10) bleven kansloos. De NL Central verdiende maar één winnaar.
In de playoffs ontdeed Chicago zich eerst in vier wedstrijden (3-1) van de Giants. Vervolgens werden de Dodgers in zes duels (4-2) terug naar Los Angeles gestuurd. Na een bloedstollende serie tegen de Cleveland Indians, trokken de Cubs in de beslissende zevende wedstrijd aan het langste eind. Ben Zobrist werd uitgeroepen tot MVP van de World Series en de Cubs namen de trofee mee naar huis.
2017: repeat?
Dankzij de gedegen wederopbouw die Epstein, Hoyer en McLeod de laatste jaren hebben uitgevoerd, staat er een nu een organisatie die nog jaren vooruit kan. De club verloor weliswaar Dexter Fowler, Aroldis Chapman, Jason Hammel en Jorge Soler, maar haalde daar Wade Davis, Koji Uehara, Brett Anderson en Jon Jay voor terug. Dankzij het overvolle Minor League-systeem, kunnen de Cubs zelfs ook nog gewoon uit hun eigen jeugd putten via Albert Almora.
De rest van de kampioensline-up is grotendeels in tact gebleven. Dat betekent dat sterren als Ben Zobrist, Kris Bryant, Anthony Rizzo en Jason Heyward opnieuw bijgestaan zullen worden door een imposante cast van jonkies. Kyle Schwarber, Willson Contreras en Addisson Russell zijn hard op weg naar sterrendom. De Chicagoans bezitten dus een collectie van potentiële All-Stars.
Of Maddon zijn line-ups creatief blijft vormgeven, is nog even de vraag. Het is echter zomaar mogelijk dat de pitcher komend seizoen met regelmaat achtste in de line-up slaat.
In een minimaal verbeterde NL Central, zullen de Cubs normaal gesproken geen enkele moeite hebben de play-offs opnieuw te bereiken. Hoewel de tegenstand vanuit de American League -in de vorm van Cleveland, Houston en Boston- wel versterkt is, lijken de Cubs opnieuw favoriet voor de titel.
– SportAmerika Prospect Watch: Chicago Cubs
Met het genie Joe Maddon aan het roer een een Minor League-systeem dat ieder probleem waar de Cubs tegenaan kunnen lopen op kan vangen, zal het slechts een kwestie van W-vlaggen tellen worden.
Verwachte eindklassering: 1e (NL Central)
Graphics: Jasper Roos
NFL Draft 2017 Preview – Tight Ends
Op 27 april zal in Philadelphia de NFL Draft worden gehouden, en in aanloop naar de draft van 2017 zetten wij de komende tijd de grootste talenten per positie op een rijtje. Deze keer de veelzijdige atleten van de aanval: de tight ends.
1. O.J. HOWARD – ALABAMA
De tight end class van dit jaar staat bol van het talent, dus veel teams zullen dit jaar hun slag proberen te slaan om toch een speler voor deze belangrijke, maar ondergewaardeerde positie te draften. Voor teams die verlegen zitten om een tight end is O.J. Howard van de University of Alabama de absolute hoofdprijs.
Howard is vooral een receiver, met een goede versnelling, lange armen en grote handen. De reikwijdte van Howard is dus bijzonder groot en dat maakt het bijzonder lastig voor de verdediger om hem af te stoppen of van de bal af te houden. Als een blocker heeft Howard nog een lange weg te gaan, want daar schiet hij vaak nog tekort. Howard beschikt over de fysiek en ruwe skills om een topper te worden op de tight end positie, maar heeft nog de nodige bijscholing en massa nodig om dat potentieel waar te maken.
2. DAVID NJOKU – MIAMI
David Njoku startte slechts negen wedstrijden voor de Miami Hurricanes, maar kwam ondanks dat al snel op de radar van de diverse NFL-scouts te staan. Omgevormd van wide receiver naar tight end is hij een gevaar in de red zone. In zijn laatste seizoen voor de Canes noteerde hij acht touchdowns.
Net als O.J. Howard is Njoku bijzonder atletisch. Als receiver heeft hij de snelheid om langs zijn verdedigers te komen of ze op het verkeerde been te zetten. Dankzij zijn achtergrond als hoogspringer tijdens high school en veel balgevoel kan Njoku het luchtgevecht van iedereen winnen. Wat tegen Njoku pleit, is dat hij slechts negen wedstrijden startte en dus weinig ervaring heeft met de positie. Daarnaast is zijn run blocking niet op het niveau wat een team graag ziet van een tight end.
3. EVAN ENGRAM – MISSISSIPPI
Evan Engram mist de lengte en de massa van een echte tight end, maar maakt dat meer dan goed met zijn snelheid. Dat liet de Engram al zien op de NFL Combine. Hij noteerde 4.42 op de 40-yard dash, de snelste tijd van alle tight ends en redelijk hoog als je het naast de tijden van de wide receivers legt.
Engram werd veel gebruikt als optie bij Ole Miss, waardoor hij vooral in zijn laatste seizoen erg productief was. Hij is op het hele veld inzetbaar, of het nou gaat om korte patronen of lange routes. Engram heeft soms moeite met catches in coverage en liet de afgelopen seizoenen bij Mississippi vaak een balletje vallen. Ook als blocker is hij niet echt betrouwbaar. Hij zal dan ook voornamelijk voor teams interessant zijn vanwege zijn snelheid.
4. GERALD EVERETT – SOUTH ALABAMA
Gerald Everett is het bewijs dat ook kleine universiteiten goede spelers kunnen afleveren. Everett speelde slechts één jaar football in high school, terwijl hij wel een starter was bij het basketbalteam. Hij werkte bij het Hutchinson Community College aan zijn footballs kills en werd opgepikt door Alabama-Birmingham. Hij speelde daar maar één seizoen, omdat de football afdeling werd opgeheven en stroomde door naar South Alabama.
Everett beschikt over de nodige acceleratie, zowel bij het starten als na het maken van breaks. Maakt ideaal gebruik van zijn armlengte, heeft een grote reikwijdte en laat zich niet makkelijk door verdedigers naar de grond brengen. Everett wordt beschouwd als een goede, agressieve blocker. Zijn routes zijn echter slordig en hij weet ze niet goed te verkopen aan zijn tegenstanders, wat het voor de verdediger makkelijker maakt om tussen Everett en de bal te komen. Maar Everett heeft een hoog plafond, zeker ook omdat hij een beter blocker is dan de drie eerder benoemde tight ends. Zo kan Everett nog wel eens een leuke verrassing gaan worden in de NFL.
5. BUCKY HODGES – VIRGINIA TECH
Temuchin ‘Bucky’ Hodges werd omgeschoold van quarterback naar tight end en speelde drie seizoenen voor de Virginia Tech Hokies. Op de NFL Combine behaalde hij een uitstekende overall score, ook door zijn prestaties op het ver- en hoogspringen. Dat geeft al weg dat Hodges een echte atleet is, die over veel snelheid beschikt, met een perfect frame voor de positie. Met zijn verleden als quarterback heeft Hodges ook een goede kennis van de coverage van de tegenstander en weet daar prima op in te spelen.
Het vraagteken bij Hodges is echter de ervaring op de positie. Hoewel hij in bijna alle wedstrijden speelde voor de Hokies, heeft hij ‘slechts’ drie jaar ervaring, wat ervoor zorgt dat Hodges het nodige nog moet leren over de positie. Daarnaast zijn route running en blocken niet de sterkste punten.
NFL Season in Review – #3 Pittsburgh Steelers
Met het dodelijke trio van Ben Roethlisberger, Antonio Browns en Le’Veon Bell, bleken de Pittsburgh Steelers de enige reële bedreiging voor de New England Patriots in de AFC. Maar toen het erop aan kwam bleken de Steelers verdedigend nog niet in staat om op het niveau van de Patriots te spelen, terwijl er ook vragen ontstonden over de toekomst van hun ervaren spelverdeler in Big Ben.
Wat ging er goed?
Met zeven opeenvolgende overwinningen op rij richting de play-offs, waren de Steelers vooral effectief richting het einde van het seizoen. Naast het feit dat het natuurlijk de daverende offense was die de ploeg vaak een handje hielp, was het met name de defensie die richting het einde van het seizoen op stond. Vanwege het gebrek aan ervaring was dit aan het begin van het jaar nog het probleemkindje van Pittsburgh, maar richting het einde van het jaar behoorde de defensie ineens tot één van de beste in de NFL.
Wat ging er fout?
De Steelers kwamen uiteindelijk nét tekort, en voor een franchise zo groot als die van de Steelers, kan dat gezien worden als een teleurstelling. Ondanks dat Roethlisberger geen slecht seizoen draaide, werd in de play-offs wel duidelijk dat hij misschien niet meer op het niveau zit van mannen als Brady, Rodgers en dit jaar ook Matt Ryan. Tegen de Patriots moest Ben het vanwege het ontbreken van Le’Veon Bell veel zelf doen, en dat bleek tegenover Brady een brug te ver te zijn.
MVP
Ondanks dat hij de eerste wedstrijden van het seizoen mistte, en vervolgens ook in de play-off wedstrijd tegen de Patriots er niet was, bleek juist daaruit hoe essentieel Le’Veon Bell voor de Steelers is. In een tijdperk waarin runningbacks vaak voor het minste of geringste (ouderdom, blessures) aan de kant worden geschoven, is Bell één van de weinige runningbacks in de NFL die echt als een onmisbaar deel van een offense gezien kan worden. Want ondanks dat hij de nodige wedstrijden mistte was hij qua rushing yards vijfde in de hele NFL, en tweede achter Ezekiel Elliot in rushing yards per wedstrijd.
Rookie of the Year
In het geval van de Steelers zou deze award eigenlijk in tweeën of in drieën verdeeld moeten worden. Waar de jonge Steelers-defensie aan het begin van het jaar nog de nodige problemen had, stonden rookies als Artie Burns en Sean Davis in de tweede helft van het seizoen op als betrouwbare starters voor de secondary. Voor een team dat vorig jaar nog tot de slechtste teams in de NFL behoorde qua pass defense, was het spel van de rookies richting het einde zeer bemoedigend. Ook defensive tackle Javon Hargrave verdient daarbij een benoeming, want ook hij hield zich prima staande in de frontlinie van de defensie.
Verrassing van het jaar
Wanneer je 38 bent, hoor je eigenlijk niet meer de meest gevaarlijke pass rusher van je team te zijn. Maar de onnavolgbare James Harrison heeft lak aan de wetten der football die stellen dat je op die leeftijd niet meer mee kan als verdediger. Met vijf sacks was hij de meest efficiënte verdediger van zijn team in dit opzicht, en net als met de jonkies het geval was, viel zijn spel pas echt op in de weken dat de Steelers er zeven op rij wonnen.
Teleurstelling van het jaar
Het grootste gemis voor de Steelers was eigenlijk het gebrek aan wapens buiten Le’Veon Bell en Antonio Brown om. Vanwege de schorsing van Martavis Bryant kregen vele receivers de kans om hun plek naast Brown te veroveren. Maar een echte vervanger bleek er niet in de selectie te zitten. Sammie Coates liet teveel ballen vallen, Eli Rogers was enkel geschikt voor een rol als slot receiver, en Markus Wheaton en Cobi Hamilton konden zich ook nooit echt onderscheiden. De hunkering naar de comeback van Bryant is voor aankomend seizoen dan ook groot.
Offseason takenlijst
De focus van de Steelers zal grotendeels nog steeds liggen op het versterken van de defense. James Harrison wordt 39, en daar Bud Dupree nog geen complete pass rusher is gebleken, is hulp hier nog steeds nodig. En ondanks de opkomende prestaties van Davis, Burns en Hargrave, kunnen zo ook plekken als inside linebacker wel extra versterking gebruiken (de ervaren Lawrence Timmons vertrekt immers na vele jaren). Aanvallend wordt het afwachten of Martavis Bryant inderdaad terugkeert, maar dan nog kan een extra receiver geen kwaad, daar de rest vorig jaar tekort kwam om van waarde te zijn naast Antonio Brown.
Terugkeer MLB in Montréal een stap dichterbij
De kans dat Montréal op termijn weer een MLB-stad wordt is gisteren flink toegenomen. Volgens verschillende media hebben de drijvende krachten achter het plan om de Canadese stad weer tophonkbal te geven een plan dat aan alle MLB-voorwaarden voldoet gepresenteerd.
Meer dan financiën alleen
Het is voor honkballiefhebbers in en om Montréal al jaren de grote droom om weer een franchise in de stad te krijgen. Sinds het vertrek van de Expos naar Washington, waar het team onder de naam Washington Nationals opereert, is men daarom bezig met een comebackplan. Nu lijken alle voorwaarden waaraan voldaan moet worden ingevuld te zijn.
Het gaat daarbij niet alleen om het op orde hebben van een financiële huishouding. Ook is er steun van zowel de lokale als de regionale overheid. Daarnaast is er een plek gevonden voor het nieuwe stadion en liggen er maar liefst vijf ontwerpen klaar voor dat stadion en het omliggende complex. Daarbij bestaat zelfs de mogelijkheid dat verschillende plannen worden samengevoegd.
Expansion, ja of nee?
MLB commissioner Rob Manfred heeft in 2016 al meerdere malen aangegeven dat hij de league graag naar 32 teams ziet groeien. Hier zitten namelijk verschillende voordelen aan zoals het aanbieden van werkgelegenheid, maar ook voor het opstellen van het speelschema. Vier divisies van vier teams in zowel de American League als de National League is makkelijker te plannen dan drie van vijf.
Manfred gaf echter ook aan dat eerst een aantal andere problemen uit de weg geruimd moesten worden. Allereerst moest er een nieuwe CBA komen. Die is er sinds december. Daarnaast moesten de problemen rond de stadions van de twee zwakke broeders in de MLB, Oakland Athletics en Tampa Bay Rays worden opgelost.
Oakland lijkt nu wat voordeel te hebben van het feit dat NFL-team Raiders naar Las Vegas verhuist. De Athletics hebben aangegeven graag in Oakland te blijven, mits er een goede locatie wordt aangeboden. Voor Tampa ligt dat anders, in de afgelopen maanden zijn twee mogelijke verhuisplekken afgewezen waardoor het steeds moeilijker wordt een geschikt onderkomen te vinden. Er bestaat dus ook een mogelijkheid dat Montréal de nieuwe thuisbasis van de Rays wordt.
Terughoudend
Binnen de MLB is men wel enigszins terughoudend ten opzichte van Montréal. Het team kon in zijn laatste jaren (tot 2004), maar met moeite 10.000 fans per wedstrijd naar het stadion lokken. In 2004 haalden de Expos die grens zelfs helemaal niet. Dit was een belangrijke reden om naar Washington te verhuizen.
Bovendien zijn er veel meer steden geïnteresseerd in de komst van een MLB-team. Daarbij gaan andere belangen, zoals de omvang van de mediamarkt, de fanbase en de wens om te internationaliseren ook een rol spelen. Dat neemt niet weg dat Montréal als één van de eerste steden een solide plan kan presenteren.
Foto: Wikimedia Commons
30-in-30: Los Angeles Dodgers
Spring Training is begonnen, dus SportAmerika’s 30-in-30 is weer terug. De hele maand maart maken we een pre-season-rondje langs alle Major League-teams. Hoe verliep 2016? Wat is er in 2017 te verwachten? Dertig teams, in dertig dagen, met vandaag: Los Angeles Dodgers.
Slechts twee overwinningen tegen de Chicago Cubs in de NLCS waren de Los Angeles Dodgers verwijderd van de World Series. Net als in 2016 beschikken The Boys in Blue ook in 2017 over één van de meest talentvolle rosters. Leuk zo’n NL West-divisie titel (vier keer op rij), maar LA snakt al sinds 1988 naar de hoofdprijs!
Ook nu zijn de Dodgers weer dé favoriet om bovenaan te eindigen in de divisie. Of je nu kijkt naar PECOTA, FanGraphs, Davenport of hoe heet dat bedrijf in Parks and Recreation ook alweer? Taak aan de mannen van manager Dave Roberts om de postseason hump te overwinnen. De ingrediënten zijn in huis:
Clayton Kershaw
Het gehele seizoen een fitte Clayton Kershaw bijvoorbeeld. Een rugblessure hield de drievoudig NL Cy Young en eenvoudig NL MVP afgelopen seizoen zo’n twee maanden aan de kant. Al was dat eigenlijk niet te zien aan zijn statistieken. Hij sloot het reguliere seizoen af met een 1.69 ERA en 1.80 FIP in 21 wedstrijden. Alleen Hall of Famers Pedro Martinez (1999) en Randy Johnson (1995) lukten het om Kershaw’s FIP in 140 innings of meer te evenaren. That’s it. En beide heren kwamen niet in de buurt van Kershaw’s krankzinnige 15.64 strikeout-to-walk ratio.
Nog belangrijker is dat de 29-jarige lefty sinds kort postseason hero op zijn cv kan bijschrijven. Bedoel je de Clayton Kershaw die choked in de play-offs? Jazeker!
Naast Kershaw hebben de Dodgers een starting rotation waar zij zich niet voor hoeven te schamen. Met Kenta Maeda, Rich Hill, Brandon McCarty en Hyun-jin Ryu kun je stellen dat LA een diepere rotatie heeft dan de Chicago Cubs.
De vraag is of Maeda het in 2017 langer volhoudt, hoe Ryu terugkeert op de heuvel na twee seizoenen vol met blessureleed en houden de blaren het op Hill’s vingers? De 37-jarige curveball-specialist heeft een aparte manier om van zijn blaren af te komen.
Toptalent Julio Urias start het seizoen in de Minors. Hij eindigde 2016 goed door in zijn laatste acht starts een 1.34 ERA te noteren met 33 strikeouts in 33 2/3 innings. De Mexicaanse tiener zien wij dit seizoen zeker terug op het hoogste niveau.
Corey Seager
Wat goed is komt snel. Corey Seager was één van de belangrijkste redenen waarom de Dodgers het vorig jaar schopten tot de NLCS. De 22-jarige shortstop werd verkozen tot All-Star, won de NL Rookie of the Year Award en eindigde hij derde in de MVP-verkiezing. Van alle shortstops stond hij bovenaan in WAR, wRC+, slaggemiddelde, slugging percentage, doubles en tweede in homeruns en derde in on-base percentage.
Corey Seager’s career is trending up at a blistering pace. What could possibly come next? https://t.co/WbtcCK1fbH
— The Ringer (@ringer) 23 maart 2017
Het tweede seizoen Seager in combinatie met een ervaren lineup? Kijk maar uit National League! Justin Turner, en zijn rossige kapsel, is terug op het derde honk voor vier jaar en 64 miljoen dollar. Logan Forsythe (ex-Tampa Bay Rays) vult het gat op het tweede honk op en de Dodgers gaan in verdedigend opzicht profiteren van een volledig seizoen met Yasmani Grandal achter de plaat. De Cubaanse catcher is, naast Jason Castro van de Minnesota Twins, één van de beste pitch framers in de league.
Een puntje van zorg is de achteruitgang van eerste honkman Adrian Gonzalez. Mocht het snel bergafwaarts gaan met zijn statistieken, dan staat zijn vervanger al klaar in de Minors. De 21-jarige Cody Bellinger is het grootste talent van de Dodgers.
– SportAmerika Prospect Watch: Los Angeles Dodgers
Kenley Jansen
Het nieuwe managen van de bullpen is de trend. Niet bang zijn om je closer eerder te brengen als de wedstrijd daarom vraagt. Zach Britton huilt stilletjes in een hoek van de kamer. Dave Roberts gelooft in statistieken en een andere aanpak. Het is dan ook niet gek dat zijn Dodgers, de Cleveland Indians en de Cubs in 2016 ver eindigden in de play-offs. Teams die anders kijken naar hun bullpen.
Sergio Romo is gekomen van de rivaal uit de Bay Area om de rol als set-up man achter Kenley Jansen te spelen. Want het is duidelijk dat Jansen de ace is van de bullpen. De 29-jarige Nederlander domineerde afgelopen seizoen met een 1.83 ERA, 0.67 WHIP en 104 strikeouts in 68 2/3 innings. Jansen werd uitgeroepen tot de beste reliever in de National League en is de Dodgers’ all-time saves leader.
In de play-offs krikte Jansen zijn niveau omhoog door meerder innings per wedstrijd te gooien. De Cubs hebben de World Series gewonnen, maar zij hadden totaal geen vat op Jansen en zijn cut-fastball: 6.2 IP, 0 R, 1 H, 0 BB, 10 K. Het leverde Jansen in het off-season een contractverlenging van vijf jaar op ter waarde van 80 miljoen dollar.
De tijd is nu
Ondanks de vele blessures waren de Dodgers vorig jaar dichtbij de World Series. Wat is er mogelijk als de selectie fit blijft? De Chicago Cubs hebben de beste World Series odds in Las Vegas, maar bij FanGraphs denken zij daar anders over. De Dodgers hebben met 15,6 procent meer kans op de World Series dan de Cubs (14,9 procent). De eerste titel voor de Dodgers in 29 jaar? Het zou zomaar kunnen.
Graphics: Jasper Roos
