Kaarten voor UFC Fight 115 in Ahoy Rotterdam zijn vanaf vrijdag 21 juli verkrijgbaar. Het event, dat op 2 sepetember zal plaatsvinden, zal het tweede UFC-evenement in de Rotterdamse evenementenhal zijn. Een gevecht tussen Stefan Struve en Alexander Volkov staat als headliner geprogrammeerd.
De kaarten zijn verkrijgbaar via de website van de UFC. Ook zijn kaarten te krijgen via Ahoy en Ticketmaster. Vorig jaar kwam de organisatie in mei voor het eerst naar Nederland. Destijds was het evenement een flink succes en werden de kaarten allemaal verkocht. Ook toen stond Stefan Struve geprogrammeerd. Hij won van Bigfoot Silva.
Line-up
Een verschil met de het eerste bezoek aan Nederland is wel dat vooralsnog minder grote namen en vooral minder landgenoten geprogrammeerd staan. Bij het eerste bezoek kwamen bijvoorbeeld ook Alistair Overeem en Germaine de Randamie in actie. Beide vechters klommen wonnen hun gevechten en klommen snel op richting een titelgevecht. Die kans lijkt nu uiterst klein. Al gaf Alistair Overeem zelf na zijn winst op Fabricio Werdum van twee weken geleden aan graag te willen komen. Er zijn echter wel wat obstakels om dit te verzorgen.
Alistair Overeem told Dutch FOX Sports he could fight in Rotterdam, but there are a lot of hurdles. Primarily the birth of his daughter.
De onder Afghaanse vlag uitkomende Siyar Bahadurzada zal wel zijn opwachting maken in Rotterdam. Bahadurzada is een Afghaans-Nederlandse vechter die op dit moment 2-2 staat in de UFC. Hij kwam in 1999 op zijn vijftiende naar Nederland. De fijne kneepsjes van het MMA-vak leerde hij van toptrainer Martijn de Jong. Zijn tegenstander zal de in de UFC debuterende Abu Azaitar worden. Azaitar is al sinds 2009 als MMA-prof actief.
De line-up zoals hij er voorlopig uitziet is hier te vinden. De weeek voorafgaand aan UFC in Ahoy staat in het teken van het duel tussen voormalig bokswereldkampioen Floyd Mayweather en UFC-dubbelkampioen Conor McGregor.
Hij lijkt niet alleen op Jacob DeGrom van de New York Mets, ook als werper toont Mike Clevinger van de Cleveland Indians flinke gelijkenissen met DeGrom. Sinds een aantal maanden is Clevinger een interessante man om bij de Indians te volgen. Velen zullen Clevinger nog onvoldoende kennen. Daarom is het interessant om hem eens wat nader te bestuderen en te beschrijven.
Mike Clevinger doet het vooralsnog fantastisch dit seizoen en dit hebben de San Francisco Giants vannacht ook ervaren. Hij heeft weliswaar niet gewonnen, maar hij gooide zes volledige innings zonder een verdiend punt tegen. In deze wedstrijd deed Clevinger waar hij bekend om staat. Dat betekent dat er veel strikeouts te noteren vielen. Hij zette zeven slagmensen van de Giants aan de kant door middel van drie slag.
Clevenger voor Pestano
Hoe komen de Indians eigenlijk aan Mike Clevinger? Op 7 augustus 2014 ruilden de Los Angeles Angels de werper voor Vinnie Pestano van de Indians. Als men deze ruil nu zou moeten beoordelen, dan is het goed voor te stellen dat de Indians het meest tevreden zijn. Te meer omdat Vinnie Pestano sindsdien maar 21.1 totaal innings voor de Angels heeft gegooid.
Op 18 mei 2016 maakte Clevinger zijn MLB-debuut voor de Indians. Hierna heeft de pitcher zowel in de Minors (AAA) als de Majors starts gehad. Aan het begin van dit seizoen was er voor Clevinger nog geen plek in de rotatie van de Indians. Op 7 mei maakte hij echter alsnog zijn eerste start van 2017, tegen de Kansas City Royals. Op dit moment heeft Clevinger twaalf starts gemaakt en staat er een record van 5-3 met een ERA van 2.73. Ook wanneer gekeken wordt naar zijn 3.89 FIP (Fielding Independent Pitching) kan geconcludeerd worden dat hij het goed doet.
Stats
Ook een aantal andere statistieken van Clevinger vallen dit seizoen bijzonder op, Al heeft hij niet voldoende innings gegooid om zich te kwalificeren voor de verschillende pitchingcategorieën. Dat is echter te verklaren.
Van alle startende werpers die minimaal 60 innings dit seizoen hebben gegooid, is alleen Max Scherzer moeilijker te raken. De tegenstanders van Mike Clevinger hebben een .181 slaggemiddelde. Hierna volgen grote namen als Dallas Keuchel (.182), Alex Wood (.183), Chris Sale (.193), Clayton Kershaw (.198), Corey Kluber (.199). Natuurlijk moet Clevinger nog veel meer in de MLB laten zien, maar in de twaalf starts die hij dit seizoen heeft gemaakt, is zijn arsenaal door de tegenstanders bijna niet te raken en dit verklaart ook enigszins zijn succes tot nu toe.
Clevinger’s 27,5 K% is ook hoog. Hiermee staat hij net buiten de Top 15 van hoogste K% in de MLB voor startende werpers met minimaal 60 innings in 2017. Het volgende lijstje statistieken laat ook zien dat Clevinger met een geweldige serie bezig is.
Mike Clevinger’s last six games: 1.36 ERA, 26.9 K%, .161/.277/.259 opponents’ slash line.
Als de Cleveland Indians de play-offs halen dit seizoen, en het lijkt erop dat het gaat lukken, dan zouden veel clubs flinke moeite kunnen hebben met de rotatie van de Indians. De kans is groot dat de Indians in de play-offs Kluber, Carrasco en Clevinger starten in de eerste drie wedstrijden. Voor de late innings heeft manager Terry Francona immers ook twee geweldige opties met Andrew Miller en Cody Allen. Tegen deze werpers in een korte serie in de play-offs lijkt het lastig voor een tegenstander om veel punten scoren.
(Mark Cunningham/Getty Images)
Afgelopen nacht zetten vier Major League-organisaties de trade-zomer echt in gang. Na de Cubs/White Sox-deal van afgelopen donderdag, was het nu de beurt aan de Tigers, Diamondbacks, Yankees en wederom de White Sox om zich aan wat ruilwerk te wagen. Outfielder en sluggerJ.D. Martinez vertrekt van Detroit naar Arizona. De Yankees superchargen hun bullpen met David Robertson en breakout-reliever Tommy Kahnle. New York versterkt zich ook met New Jersey-nativeTodd Frazier.
J.D. Martinez, nieuwste Diamondback
De eerste deal van de nacht werd gesloten tussen de Arizona Diamondbacks en de Detroit Tigers. In hun jacht op een NL Wild Card heeft Arizona de toch al indrukwekkende aanval voorzien van voormalig All-Star power hitter J.D. Martinez. De outfielder is een rental (hij heeft nog een contract voor de rest van 2017), wat de overnamekosten iets gedrukt heeft.
Arizona stuurt infielders Dawel Lugo, Sergio Alcantara en Jose King naar Detroit. De Tigers lijken er op aan te sturen om Martinez komend off-season als Free Agent terug te halen, maar voor nu zijn ze bij Arizona blij met hun versterking, aldus GM Mike Hazen.
.@Dbacks GM Mike Hazen on J.D. Martinez: “We felt like it was a good fit for us given where we currently stand.” pic.twitter.com/FWNA0dQpu0
Martinez slaat dit seizoen .305/.388/.630 met 16 homeruns en 39 RBI’s in 57 wedstrijden. Na een blessuregevuld begin aan het seizoen, draait de 29-jarige Floridiaan weer als vanouds. Met Martinez versterken de Diamondbacks hun outfield en is de club favoriet om de NL Wild Card te winnen.
Martinez sluit woensdag aan bij zijn nieuwe team en zal Yasmany Tomas‘ plek in het linksveld overnemen.
Prospects naar Detroit
Aan de andere kant van de deal lijken de Tigers erg tevreden met de prijs die door Arizona betaald is voor hun slugger. Infielder Dawel Lugo was een top-5-prospect in de Diamondbacks-systeem (nr. 4) en zal minstens net zo hoog in de lege Tigers-Minor Leagues komen te staan. Over Lugo schreven we in de off-season in de Prospect Watch:
Voormalig korte stop met een kanon van een arm. Sloeg afgelopen seizoen 17 homeruns, 23 tweehonkslagen en 7 driehonkslagen (.311 slaggemiddelde) in AA.
De 22-jarige Lugo speelde ook dit seizoen in Double-A en sloeg tot de trade .282 met 7 homeruns en 43 RBI’s in 341 slagbeurten. Dawel Lugo (Phrake Photography – Freek Bouw (c))
Sergio Alcantara (21) wordt gezien als de nummer 15 prospect voor de Diamondbacks. Voor de Tigers zal hij richting top 10 kruipen. Jose King is een 18-jarige high upside, high risk-prospect die niet op de prospectlijsten voorkomt. King en Alcantara zijn beide korte stops.
Bronx Bombers bouwen baseball’s beste bullpen
David Robertson, terug naar New York (Jonathan Daniel/Getty Images)
Het succes van en de aandacht voor de geweldige Yankees-bullpens van weleer met Andrew Miller, Dellin Betances en Aroldis Chapman moet nog vers in New Yorkse achterhoofden hebben gezeten. De Bronx Bombers versterkten zich vanmorgen vroeg met relievers David Robertson en Tommy Kahnle en derde honkman Todd Frazier van de Chicago White Sox.
De omgekeerde weg wordt bewandeld door reliever Tyler Clippard, startende werper Ian Clarkin en outfielders Tito Polo en Blake Rutherford.
Robertson, Kahnle
Met de deal hebben de Yankees opnieuw één van de beste bullpens in de Major Leagues gebouwd. Met Betances en Chapman al paraat, worden nu voormalig Yankee-closer (en Mariano Rivera-protégé) David Robertson en vlammenwerper Tommy Kahnle (spreek uit: Cane-Lee [EN]) aan de reservewerpersstaff toegevoegd.
De 32-jarige Robertson maakt een uitstekend seizoen door. Na een matig 2016 met de Sox, gooide hij dit jaar een 2.70 ERA met 47 strikeouts in 33.1 innings bij elkaar. D-Rob’s ERA+ stond ten tijde van de trade op een indrukwekkende 158 (1oo is gemiddeld) en zijn WHIP staat voor de tweede keer in zijn carrière onder de 1.00 (0.96). De closer was echter overbodig in Chicago, dat te weinig wedstrijden wint om zijn salaris van $12 miljoen in 2017 en $13 miljoen in 2018 te kunnen verdedigen.
David Robertson said he was surprised to be going back to NY. On way out he said: pic.twitter.com/2A2izDkQ59
Tommy Kahnle was de bullpenrevelatie van dit seizoen. Zijn explosieve 100+ mph fastball en 90 mph (!) change-up maakten in Spring Training furore bij de White Sox. De 27-jarige reliever trok die lijn in het reguliere seizoen door. Na 36 innings staat zijn ERA op 2.50 en heeft hij maar liefst 60 strikeouts op laten tekenen.
Ook Kahnle is bekend met de Yankees-organisatie. Hij werd in 2010 gedraft door de club uit de Bronx, maar de Rockies selecteerden hem in 2014 in de Rule 5 Draft. De White Sox haalden hem uit Colorado en maakten hem een lights-out reliever. Kahnle komt uit de staat New York. Tommy Kahnle (Twitter)
Frazier, Clippard
In het pitchinggeweld zouden bijna de twee andere grote namen in de deal vergeten worden. New Jersey-native Todd Frazier verruilt zijn White Sox uniform voor zijn favoriete jeugdteam. Tyler Clippard is door de Yankees op het vliegtuig naar Chicago gezet. Chicago neemt het volledige contract van Clippard over en hoeft als zodanig geen geld bij te betalen voor het contract van Robertson.
Frazier, op maandagavond last-minute verwijderd uit de starting line-up, sloeg dit jaar .207 met een .328 OBP, 16 homeruns en 44 RBI’s voor de White Sox. Gezien de problemen die Yankees op de cornerposities hebben (Frazier kan ook op één uit de voeten), vult hij een gat in de lineup voor New York. Tyler Clippard (Adam Hunger-USA TODAY Sports)
Tyler Clippard (32) stelde dit jaar teleur voor de Bombers. Zijn 4.95 ERA en benedengemiddelde ERA+ van 93 lijken het verval van de voormalig All-Star aan te tonen. De strikeouts zijn er echter nog wel (42 in 36.1 innings), maar voor de rest moet Clippard hopen op een wonder. Hij is voor de White Sox bullpenvulling om het seizoen door te komen. Clippard verdient dit jaar $4.150 miljoen en is na dit seizoen Free Agent.
Prospects
De prijs in de deal voor de White Sox is outfielder Blake Rutherford. De 20-jarige outfielder werd vorig jaar in de eerste ronde door de Yankees gedraft. In onze 2016 Draft Preview, schreven we over hem:
De linkshandige powerhitter rent en slaat bovengemiddeld hard. Met een hoge swingsnelheid en snelle handen heeft Rutherford scouts enthousiast weten te maken, maar ook zijn werkhouding en ethiek hebben hoge ogen weten te gooien (om over zijn prima honkbalnaam maar te zwijgen).
Rutherford was één van de Yankees top prospects, uit een systeem dat toch al rijk is aan talent. De linkshandige outfielder is nr. 30 op MLB.com’s Prospect Top 100 (40e bij Fangraphs, 45e bij Baseball America, 49e bij Baseball Prospectus). Blake Rutherford (MiLB.com)
Met het toevoegen van Rutherford aan hun Minor League-systeem, beschikken de White Sox nu over tien prospects in de top 68 van MLB.com’s Top 100, Zes spelers staan in de top 30. Een jaar geleden hadden de White Sox één speler in de Top 100.
Can Rick Hahn win executive of the year on a last place team? Because he should.
Werper Ian Clarkin is een 22-jarige lefty en voormalig top pitching-prospect van New York. De Yankees selecteerden hem één keuze na Aaron Judge, die dit jaar furore maakte in de Majors. De werper kende echter veel blessureproblemen, waardoor de Yankees hem nu naar de White Sox sturen. Ten tijde van de trade had Clarkin een 2.72 ERA in Single-A (Adv.), met 58 strikeouts in 75 innings.
Derde prospect in de deal, Tito Polo, sloeg voor Double-A Trenton .382 met 7 steals in 55 slagbeurten. Daarvoor sloeg hij .289 met 20 steals in 235 slagbeurten voor Single-A (Adv.) Tampa Yankees.
Yoan Moncada
Met het vertrek van Frazier hebben de White Sox nu ruimte om MLB’s top prospect Yoan Moncada op te roepen naar de Majors. GM Rick Hahn bevestigde dat de Cubaan onderweg is naar de Majors. Hij zal woensdag voor het eerst een White Sox-uniform (rugnummer 10) aantrekken.
Voorafgaand aan het seizoen gaf niemand eigenlijk om de kansen van de Tampa Bay Rays. In een divisie met de sterke New York Yankees, Boston Red Sox, Toronto Blue Jays en Baltimore Orioles, zou het kleine-marktteam uit Florida niet mee kunnen doen. Halverwege het seizoen staat de zaak echter op zijn kop. Per 18 juli staan de Rays op een trotse tweede plaats in de AL East en voert club met een 50-44 record (.532 winstpercentage) de WildCard-race ruimschoots aan. Voor een club met de op drie na laagste payroll (ca. $89.5 miljoen) is dit ronduit verrassend te noemen. Waar komt dit team nu ineens weer vandaan?
Wederopstandingen
Aanvallend gezien staan drie doorbraken (of wederdoorbraken) aan de bakermat van een succesvol Rays-team. Corey Dickerson leek in een neerwaartse spiraal te zitten, maar daar sloeg de 28-jarige All-Star zich behoorlijk uit. Met een .311 slaggemiddelde en .894 OPS (17 homeruns, 42 RBI’s) is Dickerson aan een onverwachte wederopstanding bezig. Corey Dickerson (Will Vragovich / Tampa Bay Times)
Een tweede comeback kid in Tampa’s gelederen, is Logan Morrison. De eerste honkman profiteert ten volste van de fly ball revolution en voert de Tampa-aanval met 26 homeruns aan. Morrison’s slaggemiddelde van .258 lijkt te lijden onder een beetje pech (.264 BABIP), dus er bestaat een kans dat hij nog beter uitkomt dan hij in de eerste helft al liet zien. Comeback Player of the Year?
De Rays staan bekend als een sneaky-slimme organisatie, waar de Front Office uitgekookt inkoopt. Morrison en Dickerson zijn de eerste twee voorbeelden daarvan, maar er is meer.
Doorbraken
Naast Dickerson’s en Morrison’s comebacks, is voormalig no. 1 overall draftpick Tim Beckham bezig aan een eerste succesvolle campagne op het hoogste niveau. De infielder heeft inmiddels 11 homeruns geslagen. Zolang zijn slaggemiddelde in het hoogste kwadrant van de .200 blijft hangen, is hij nuttig. Zijn .379 BABIP (Batting Average on Balls In Play) is volkomen onhoudbaar. Zijn 32.2 strikeoutpercentage is niet om over naar huis te schrijven, maar vooruit…
Ook Steven Souza Jr. verdient een eervolle vermelding. Na buitengewoon wisselvallige seizoenen, draait de outfielder dit jaar eindelijk een solide campagne. De 106 strikeouts laten nog zien dat hij ook wel eens mis zit, maar hij hoeft slechts LoMo voor zich te dulden op homerunvlak. Voor hem geldt echter ook: een .343 BABIP moet haast wel wat dalen. Mallex Smith, catalysator van de Tampa Bay-aanval (Brian Blanco/Getty Images)
Als laatste is off-season-aankoop Mallex Smith een catalysator bovenaan de slaglijst. Zijn .301 slaggemiddelde en 12 steals geven de Rays een boost op aanvallend vlak die ze sinds Carl Crawford en Desmond Jennings niet meer gehad hebben. Een .377 BABIP is niet houdbaar, maar voor nu: enjoy the ride.
Op pitchingvlak is Jacob Faria de gevierde man. Waar vóór het seizoen vooral Blake Snell als potentiële doorbreker werd gezien, is het de minder bekende Faria die met een 2.00 ERA (41 strikeouts, 11 walks, 45 innings) de jongere generatie in de pitching staff representeert.
Business as usual
Daarnaast doen veteranen Chris Archer, Alex Cobb, Matt Andriese en Alex Colome hun werk op pitchingvlak en draagt Evan Longoria de toorts voor de oudere generatie in de aanval. Evan Longoria (Twitter)
Is dit houdbaar?
De grote vraag blijft of de Rays de strijd in de sterke AL East kunnen volhouden. De Toronto Blue Jays komen eraan en de Yankees en Red Sox zijn sterk. Daarnaast voeren de Rays de Majors aan in aanvallende strikeouts. Desondanks draait de offense als een tierelier. De ploeg staat derde in homeruns, eerste in triples, tweede in slugging, derde in OPS, tiende in doubles en zevende in OBP en AVG. Op defensief vlak voeren de Rays de Majors aan in Defensive Runs Saved.
Het Pythagorean record van de Rays ligt precies rond het daadwerkelijke record, dus de ploeg presteert solide. Met de blessure-comeback van catcher Wilson Ramos en het mogelijke oproepen van Futures Game MVP minor league-pitcher Brent Honeywell in het vooruitzicht, zou Tampa Bay zomaar de WildCard in kunnen sneaken. Het is in elk geval, tegen alle verwachtingen in, een leuk team om de laatste maanden te volgen.
Trevor Story (R) (Flickr | The Commons)
Het zijn goede tijden om een jonge honkbalprof te zijn. De sportsites staan dagelijks vol verhalen over Cody Bellinger en Aaron Judge. Een half jaar geleden was Gary Sanchez de held en in 2015 sprak iedereen over de komst van Kris Bryant. Bedenk daarbij ook dat Mike Trout, Bryce Harper en Manny Machado nog onder de 26 jaar zijn. Eén jonge hond die volop in de schijnwerpers stond is echter alweer naar de achtergrond verdwenen. Wat is er aan de hand met Trevor Story?
Goed, een debuut met een three-run homerun als eerste hit en een tweede homerun in dezelfde debuutwedstrijd was misschien wel een erg hoge lat om overheen te blijven springen. Dat na vier homeruns op rij in zijn eerste drie wedstrijden en zijn eerste vier hits ooit ook een keer de bal niet over de hekken zou vliegen, was wel duidelijk. Het verval van Story is echter wel erg groot. De afgelopen dagen staken zelfs geruchten over een eventuele periode bij Triple-A Albuquerque de kop op.
Alleen een piepend wiel…
Dat Story dit jaar nauwelijks in de media verschijnt, is goed te begrijpen. Hij is geen piepend wiel en krijgt dus ook geen olie. Sterker nog, Story is geen schim van wat hij in de eerste helft van 2016 was. Wie de cijfers van 2016 ongeveer doormidden hakt, komt op zijn prestaties van 2017. Bovendien raakte hij in mei ook nog eens geblesseerd. Was in het verleden één op de vier fly balls een homerun, viel hij -sinds hij terugkwam van de disabled list- terug tot een karige 12,5%; één op de acht dus.
Zijn slaggemiddelde ging van .272 in 2016 naar .224 in 2017. Zijn on-base+slugging percentage zakte van .909 naar .694. Bijna veertig procent van de keren dat hij aan slag komt, krijgt hij drie keer slag om de oren. Als Story al in het nieuws zou moeten komen, dan is het omdat er in recente tijden weinig spelers zo’n constant verval hebben laten zien.
Des te opvallender is het dat het de jonge korte stop juist overkomt op het moment dat zijn Colorado Rockies één van de beste eerste seizoenshelften uit de bestaansgeschiedenis doormaakten. Dat gebeurde echter door Story vaker níet op te stellen dan wél. Zo werd hij op 16 juni, 19 juni, 25 juni, 5 juli, 9 juli en 14 juli op de bank gehouden. Dat hij in het duel van zondag tegen de New York Mets eindelijk weer eens mocht beginnen en direct in de eerste inning een two run double mocht noteren, kwam dan ook geen moment te vroeg.
Hoe nu verder?
Nu de geruchten over een adempauze in Albuquerque zo nu en dan de kop opsteken en nota bene Pat Valaika regelmatig boven hem wordt verkozen (inderdaad, de man die juist de concurrentiestrijd van hem verloor in 2016), is het de vraag hoe het nu verder moet met de lieveling van de pre-ASG-periode van 2016. Een mogelijk aantrekken van Zack Cozart van de Cincinnati Reds wordt namelijk ook steeds vaker geopperd.
Vooralsnog houdt de jonge korte stop het zelf bij de gebruikelijke groeistuipen die elke speler doormaakt. “Ik heb een rough patch meegemaakt, maar dat overkomt elke speler. Ik voel nog steeds het vertrouwen. Dit jaar is het leuker om bij de Rockies te zitten dan vorig jaar.” Story probeert ook zo veel mogelijk terug te grijpen op wat hij als talent leerde toen hij net kwam kijken. “Ik probeer de training zo veel als mogelijk op een wedstrijd te laten lijken. Dat heb ik van Troy Tulowitzki geleerd. Daardoor wordt het niet perse makkelijker, maar voel je je wel meer op je gemak in wedstrijden.”
Episode 19: Quintana is een Cub, Judge is een beest, de Nats-bullpen is de hel, Mailbag en meer!!
Met Justin afwezig, neemt Jasper de plek op de presentatorstoel weer in. Samen met een iets zieke Lionel Stute, een fitte Mike van Dijk en nieuwkomer Jurian Ubachs neemt hij de rustige afgelopen week in de MLB door.
Rustig, toch? All-Star Break enzo? Gebeurt nooit zoveel toch? Nou ja, wel dus… Het eerste stuk van de show staat volledig in het teken van een diepgaande analyse van de Jose Quintana–trade (07:10) Op de redactie zorgde deze deal vanuit het perspectief van de Cubs voor discussie, dus buigen de vier heren zich maar eens uitgebreid over alle ins and outs van de eerste Cubs – White Sox deal sinds 2006. Geloof ons, na deze 25 minuten weet je alles wat er is te weten over de aankoop. We horen ook van Cubs GM Jed Hoyer en White Sox GM Rick Hahn.
Er was verder niet veel nieuws, de afgelopen week, maar de mannen staan stil bij de All-Star Game (29:25) en de HR Derby (33:28), Colby Rasmus die het voor gezien lijkt te houden (37:20), Bartolo Colon’s big, sexy comeback (41:35), trade rumors (44:05) en de dramatische Nationals-bullpen (52:10).
Verder spelen de heren Buy or Sell met de Blue Jays en Orioles (59:30) en introduceert de show een nieuw segment: Fill in the Blanks (1:08:05). De vaste afsluiting, de mailbag, is ook weer terug (1:23:00). Heb je een Mailbag-vraag voor de hosts of wil je om een andere reden met ons in contact komen? Mail de show via justabitpodcast@gmail.com of vind SportAmerika op Twitter en Facebook. Volg je de show via iTunes? Laat dan een recensie achter!
Gunnar Nelson/Flickr The Commons
De vechtsportwereld was deze week vooral in de ban van de nogal surrealistische World Tour die Conor McGregor en Dana White deden. Samen met Floyd Mayweather, zijn vertegenwoordigers en de vertegenwoordigers van Showtime deden zij promotie voor het opkomende supergevecht tussen de twee. Daardoor zou men bijna vergeten dat er ook gewoon nog een echt UFC-event op het programma staat deze week. In Glasgow, Schotland vindt namelijk UFC Fight Night 113 plaats.
De line-up voor het evenement in Schotland lijkt op het eerste oog niet direct de meest sterke van dit jaar. Dat zou echter wel betekenen dat de topvechters op deze fight card enigszins tekort gedaan zouden worden. Bovendien staat er best wel wat op het spel. Een aantal vechters heeft immers nood aan een overwinning. Wordt er niet gewonnen, dan zou dat weleens het eindstation in de UFC kunnen betekenen.
Gunnar Nelson of Santiago Ponzinibbio?
De meest interessante naam op de card in Glasgow is zonder twijfel die van Gunnar Nelson. De IJslandse ster is mateloos populair in Schotland. Voor hem zal het duel tegen zijn Argentijnse opponent Santiago Ponzinibbio dan ook als een thuiswedstrijd voelen. Dat is ook nodig, want Nelson heeft nood aan een goed resultaat.
Als Nelson immers nog iets wil in de weltergewichtklasse, dan zal hij snel weer op moeten klimmen in de ranken. Nelson is immers al een tijdje op zoek naar toppers, maar krijgt vooralsnog vechters van een minder kaliber voorgeschoteld sinds zijn nederlaag tegen Demian Meia op UFC 194. Dat is echter inmiddels alweer anderhalf jaar geleden. Bovendien leverde hij twee topgevechten af sinds die nederlaag, wat hem op veel lof kwam te staan.
Dat Nelson al enige tijd uitspreekt dat hij graag topgevechten wil brengt ook enig gevaar met zich mee. Santiago Ponzinibbio is immers geen gemakkelijke tegenstander. Hoewel de odds in het voordeel van Nelson zijn is het wel zo dat de juist de Argentijn over opvallende knock-out power beschikt. De laatste nederlaag van Ponzinibbio is bovendien nagenoeg net zo lang geleden als die van Nelson, maar de Argentijn won sindsdien wel tweemaal zoveel partijen.
De sleutel
Dit gevecht is eigenlijk om uitsluitend één reden interessant. Gunnar Nelson was lange tijd een lieveling onder de grapplingliefhebbers onder de UFC-fans. Zijn achtergrond in Braziliaans Jiu-Jitsu was hier debet aan. Wanneer de IJslandse sensatie een octagon in stapte, dan kon men ervan uitgaan dat er een submission op het menu stond. Twaalf van zijn zestien zeges als MMA-prof waren het gevolg van wurggrepen en andere afklemmende methodes.
Zijn twee meest recente overwinningen zijn hier misschien wel de beste voorbeelden van. Zowel tegen Albert Tumenov, in Rotterdam, als tegen Alan Jouban kon hij al snel de tegenstander laten aftikken door zijn onovertroffen kracht op de grond tentoon te spreiden.
Zijn tegenstander uit Argentinië is juist eerder een striker. Van zijn 24 overwinningen kwamen er slechts zeven via submission. De laatste keer is alweer vijf jaar geleden. Dit betekent dus dat één van beide zijn stijl zal moeten doordrukken en de ander daarin mee zal moeten gaan.
Opvallend genoeg lijkt Santiago Ponzinibbio daardoor een klein voordeel te hebben. De Zuid-Amerikaan die op zijn dertiende begon met kickboksen komt al een leven lang grapplers tegen die hem van zijn stootkracht af willen houden. In zijn profcarrière waren er slechts drie in staat dat ook daadwerkelijk te doen. Geen enkele keer moest hij daarbij aftikken. Bovendien is hij inmiddels zelf ook bedreven in Braziliaans Jiu-Jitsu.
De conclusie die daaruit volgt is dat de bijna eensluitende mening van alle volgers dat Gunnar Nelson de topfavoriet is misschien weleens iets te voorbarig kan zijn. Hoewel Nelson de grotere naam is en zonder twijfel het publiek achter zich zal hebben, is een verrassing op deze avond niet uitgesloten. Als Nelson de kans krijgt het gevecht zijn kant op te trekken, dan zal hij ook direct door moeten trekken om niet in problemen te raken.
Het zijn de donkere dagen van elk honkbalseizoen: de ‘vrije’ dagen na de All-Star Break. Fans weten niet waar ze het moeten zoeken. Afkickverschijnselen, hallucinaties. Dromen over Mike Trout. Nachtmerries over de eerste helft van het Cubsseizoen…
Het enige dat de fans op de been houdt, is de hoop over de tweede seizoenshelft. Tenzij je in de NL East zit of een White Sox-/Padres-fan bent, is er nog hoop. Zelfs Tampa Bay doet nog mee in de AL East. De Tigers staan laatste in de AL Central, maar vinden zichzelf slechts een handvol wedstrijden achter de Twins voor de tweede Wildcard. De tweede helft van het MLB-seizoen 2017 heeft voldoende interessante dingen om te volgen.
In deze komkommerdagen grijpen vier medewerkers van SportAmerika hun kans om vooruit te blikken op de komende paar maanden. Welke teams moeten we in de gaten houden? Welke spelers kunnen het verschil maken? Wie of wat verdient extra aandacht? Storylines to watch, met achter elkaar Justin Kevenaar, Lionel Stute, Mike van Dijk en Jasper Roos.
Gisteren maakten de Cubs de eerste grote move van het seizoen, door voormalig All-Star leftyJose Quintana over te nemen van de White Sox. Dat de White Sox met (onder andere) Eloy Jimenez en Dylan Cease hun Minor League-systeem nog verder hebben versterkt, is iedereen het over eens. De Cubs-kant van de trade zorgde op de SportAmerika MLB-redactie echter nogal voor verdeling. Wat halen de Cubs uit deze move?
SportAmerika-redacteuren Jurian Ubachs en Jasper Roos bekijken de deal van twee verschillende kanten.
Jurian: Op het eerste gezicht is er weinig mis met deze trade. Een team zonder perspectieven doet zijn beste werper weg en krijgt een wagonlading aan talent voor hem terug. Het andere team, dat nog wel kansen heeft, koopt een kwaliteitsimpuls: meer textbook worden mid-season trades niet. Jasper: Inderdaad. Vergeet niet dat dit er eigenlijk al maanden aan zat te komen. Het is nu toevallig een mid-season trade, maar Quintana’s dagen bij de White Sox waren hoe dan ook geteld. Zonde om een talent als hij bij een rebuildende organisatie te houden. Het was een kwestie van wie het meeste over had voor zijn diensten. Of dat nou de Brewers, Braves, Yankees, Cubs of Rockies zouden worden, dat maakte niet uit. (Twitter) Jurian: Ja, klopt. Maar ondanks die text-book ontvouwing, vind ik het nogal een investering die de Cubs doen, voor een speler die uiteindelijk maar beperkt impact zal hebben. Laat helder zijn dat ik Quintana’s kwaliteiten absoluut niet in twijfel wil trekken. Ik denk alleen niet dat hij momenteel het wondermiddel is dat de Chicago Cubs nodig hebben. Jasper: Wondermiddel niet, maar kijk naar die Cubs-rotation. Quintana wordt ineens de beste werper van het stel en dat is met een on-Quintana-achtig begin aan het seizoen. Lester, Arrieta en Lackey gooien echt benedenmaats en Hendricks is lang geblesseerd. Ze hebben in de minors geen big league ready pitching en die vier of vijf die nu elke vijf dagen aan de beurt zijn, daar red je het volgens mij niet mee. Jurian: Ja, Quintana is in één klap de beste startende werper van de Cubs. Natuurlijk, hij zal de Cubs allicht meer kans geven de play-offs te bereiken. Maar genoeg is het denk ik niet. Stats zijn belangrijk, maar er is ook zoiets als ‘flow’. Noem het momentum. Juist dat ontbreekt al het hele seizoen in Chicago. (Jonathan Daniel/Getty Images)
Op papier hebben Theo Epstein en de zijnen een dijk van een selectie, maar op de diamond komt het er onvoldoende uit. Daar gaat een Quintana niets aan veranderen. Willen de Cubs het gat naar de Brewers – of de wildcards, wat een nog groter gat is – alsnog overbruggen, dan moet vooral ook de spelers die er al waren hun niveau gaan halen. Jasper: Zeker, momentum is enorm belangrijk in een lang seizoen als de MLB. Maar in dezelfde strekking denk ik dat een boost geven aan je team ook wel een functie kan hebben. Vertrouwen uitstralen en kweken. Theo zei onlangs dat hij wel vertrouwen in zijn ploeg heeft, maar dat ze verkrampt leken te spelen. Het toevoegen van een All-Star en top-10 Cy Young Award-finalist kan dat goede Cubs-team dat er nog is tóch het gevoel geven dat er nog in ze wordt geloofd. Jurian: Daar zit nu net het probleem van deze trade. Mijn punt: als die bestaande core van de Cubs gaat draaien, hebben ze hoe dan ook al een sterk team. Als dat niet gebeurt, verandert een Quintana daar ook niets aan. Hij is goed, maar niet van het kaliber Kershaw, Scherzer of Sale. Dat zijn jongens die in hun eentje een hele franchise op gang kunnen trekken. Kan Quintana dat ook? Ik denk het niet. De Cubs zijn en blijven afhankelijk van hun haperende aanval en wisselvallige pitchers, daar verandert Quintana niets aan. En dan had je je talenten beter binnenboord kunnen houden… (Twitter) Jasper: Ik denk ook niet dat dit een kwestie is van een hele franchise aanzwengelen. De Red Sox kochten Sale toch ook niet omdat ze uit het slop getrokken moesten worden? Ze haalden Sale, omdat hij de best beschikbare werper was en ze hun team konden verbeteren. Theo Epstein heeft ingezien dat er iets moest gebeuren met deze Cubs. Natuurlijk maakt één Quintana geen World Series-winnaar. Theo maakt vast nog een move of twee. Maar die rotation was zó slecht en daar zat zo weinig toekomstmuziek in, daar moest als eerste iets gebeuren. Q was de beste beschikbare werper op dit moment en hij heeft een teamvriendelijk en langdurig contract. Dan betaal je de hoofdprijs. Jurian: Ik zie voor de Cubs onder aan de streep maar één echt pluspunt in deze trade. Áls het Postseason bereikt wordt, dan is er met Quintana wel ineens veel meer depth. Wanneer elke wedstrijd goud waard is, is starting pitching dubbel zo belangrijk. Pas dan zou deze trade zich in theorie terug kunnen betalen, maar of het daarmee allemaal de moeite waard is? In mijn ogen niet. Jasper: Ik zie er wel meer pluspunten in. Quintana heeft nog een contract voor drie jaar en kost vrijwel niets. De Cubs raken Arrieta kwijt en hebben in Quintana een minstens net zo goede vervanger, voor een fractie van de kosten. Die prospects die ze naar de White Sox hebben gestuurd, zijn nog zeker twee jaar verwijderd van de Majors. Die zouden de Cubs in 2017 en 2018 niet aan een World Series titel hebben geholpen. Ze moeten nú winnen, voor ze hun super-core kwijtraken. Quintana is wat dat betreft de beste optie om het team een betere kans te geven. Win-win trade.
(Flickr The Commons)
Geen arena op aarde waar meer beroemd bloed heeft gevloeid dan Madison Square Garden in New York. Op zaterdag 14 juli zal Glory Kickboxing er terugkeren om met Glory 43: New York voor de tweede maal een event te organiseren. In 138 jaar hebben vele grote duels in allerlei combat sports Madison Square Garden als decor gehad. Hoe een evenementenhal een Hall of Fame werd.
De geschiedenis van Madison Square Garden (hierna: MSG) en vechtsport begint als vanzelf bij het conventionele boksen. Tegenwoordig vinden de grote gevechten in Amerika hun onderkomen de T-Mobile Arena, de opvolger van de MGM Grant Garden Arena in Las Vegas, in Barclays Centre in Brooklyn en anders buiten de landsgrenzen in een groot stadion in bijvoorbeeld Londen, Sheffield of Brisbane. Ooit was er echter geen ontkomen aan MSG als de grootste namen het tegen elkaar gingen opnemen.
Tot de jaren tachtig van de twintigste eeuw was Las Vegas niet meer dan een woestijn als het op boksen aankwam. Barclays Center was nog geeneens een overdenking. De MSG was echter al in in 1883 voor het eerst gebruikt als vechtsportarena. Elke tak heeft er sindsdien weleens zijn huis gehad, van boksen en kickboksen tot MMA tot sumoworstelen en WWE-gevechten. Al in het najaar van 1952 werd daardoor een programma op de Amerikaanse televisie gebracht dat de naam Famous fights from Madison Square Garden droeg. Veel van de famous fights moesten toen echter nog plaats gaan vinden.
Robinson, Ali, Holyfield
Nog maar een week geleden kwamen in een artikel van SportAmerika over trilogieën niet geheel toevallig twee van de grootste gevechten uit de geschiedenis van MSG al voorbij. Noem de beste boksers uit de geschiedenis en de kans is groot dat ze er hebben gestaan. Hoewel vooral heavyweight bouts sterke aantrekkingskracht op het New Yorkse publiek hebben, zijn ook andere sterren er in hun topjaren aan het werk gezet.
Misschien niet het allerbekendste gevecht, maar waarschijnlijk wel die waarmee de superfight-hype ooit begon vond er bijvoorbeeld plaats. Al in 1943 vocht de oude meester Henry Armstrong er tegen de opkomende superster Sugar Ray Robinson. Armstrong had in die tijd al een miljoen dollar bij elkaar gebokst, een astronomisch bedrag in de oorlogsjaren. Zijn beste tijd lag al ver achter hem toen hij terugkeerde in de ring. Hij verloor zijn laatste titelgevecht op dezelfde dag en dezelfde fight card waarop Robinson zijn debuut maakte. 45 gevechten later zouden de twee tegenover elkaar staan in het gevecht der generaties. Frazier vs Ali poster/Flickr The Commons
Wel bekend bij iedereen zijn de gevechten tussen Muhammad Ali en Joe Frazier. Zowel de eerste als de tweede ontmoeting uit het drieluik vonden plaats op het canvas van MSG. Hoewel het derde deel, in Manila, waarschijnlijk voor altijd het grootste boksgevecht allertijden zal blijven, is er eigenlijk verder geen enkel duel dat aan de eerste ontmoeting tussen de twee grootheden kan tippen.
Ook in de modernere tijden is The Garden nog altijd regelmatig het decor van gevechten in de boksport. Het laatste echt grote gevecht dat wereldwijd werd bekeken was het title unification-gevecht tussen Lennox Lewis en Evander Holyfield in 1999. Al mag ook Bernard Hopkins versus Felix Trinidad uit 2001 niet vergeten worden. Hoewel de huidige CEO van MSG Joel Fisher zijn geld liever op andere events zet vinden er nog altijd regelmatig gevechten plaats. Recentelijk nam Terence Crawford het nog op in een titelgevecht tegen Felix Diaz.
Hoewel MMA lang binnen de staatsgrenzen van New York werd geweerd heeft de MSG inmiddels ook in deze tak van sport een centrale plek ingenomen. De MSG is inmiddels al gastheer geweest van evenementen van verschillende organisaties. Zo vond bijvoorbeeld één van de titelgevechten van Justin Gaethje in de World Series of Fighting er plaats. Op die avond, 31 december 2016, stonden nog drie titels op het spel.
Ook was de MSG het decor voor UFC 205. Daar versloeg Conor McGregor Eddie Alvarez om op die manier de eerste UFC-vechter te worden die tegelijkertijd titels in twee verschillende gewichtsklasses in bezit kreeg. Het evenement bracht 17,7 miljoen dollar op aan kaartverkoop aan de 20.427 belangstellenden. Ook dat was destijds een record en is dat nog altijd voor een MMA-event binnen de USA.
Zoals gezegd zijn ook vele andere organisaties inmiddels in The Garden te gast geweest. Recentelijk was BellatorMMA er nog te gast met een avond waarop drie titels op het spel stonden en twee gordels dan ook van eigenaar wisselden. Ook de UFC zal in november terugkeren in de MSG.
Hulk Hogan versus The Iron Sheik
Ook Hulk Hogan is onderdeel van de geschiedenis van Madison Square Garden. Los van de mening of WWE tot combat sports gerekend moet worden was Hogan vs The Iron Sheik in 1984 met afstand het grootste gevecht dat er te bedenken was. De sluimerende oorlog tussen Amerika en Iran begon pas net op te laaien en op deze manier kon die strijd in de MSG worden uitgevochten.
Hoewel de echte gekte pas later zou losbarsten, wordt dit duel gezien als het begin van Hulkamania. Voor velen is deze avond voor altijd de aftrap van het glorietijdperk van de WWE. Mede ook omdat het boksen meer verspreid raakte. Zoals in de jaren vijftig in het boksen het geval was, werd tussen juli 2006 en augustus 2009 een programma op de Amerikaanse televisie grbacht dat WWE Madison Square Garden Classics heette.
Sumo, judo en andere knokpartijen
Minder in de belangstelling, maar daardoor niet minder belangrijk, waren de andere evenmenten in de zaal. Zo was de hal in 1985 al het domein van de grote mannen uit het sumoworstelen. 14.000 mensen zagen hoe de grote kampioen uit die sport, Chiyonofuji, zijn naam aan de erelijst van MSG toevoegde door het driedaagse toernooi te winnen.
Ook het allereerste wereldkampioenschap judo voor vrouwen was in de New Yorkse venue te zien. Verder zijn er met grote regelmaat Muay Thai-events. Ook in de amateurtakken van de vele sporten die in dit artikel voorbijkwamen speelt MSG een voorname rol. Denk alleen al aan de New Yorkse tak van Golden Gloves, misschien wel het meest prestigieuze amateurboksevenement dat ooit heeft bestaan.
Glory 12: Nasty knock-out
Ook Glory Kickboxing zelf staat al in de geschiedenisboeken van de MSG. In 2013 werd hier Glory 12 georganiseerd. Hoofdmaaltijd van de avond was het lichtgewichttoernooi. De finale was een clash tussen Robin van Roosmalen en Andy Ristie. Gewonnen door die laatste. Ook was er het grootste onderlinge Glory-gevecht tussen Amerikanen te zien: Wayne Barrett versus Joe Schilling. Bovendien was MSG het decor van één van de beroemdste knock-outs in de organisatie.
Glory keert er nu terug met een fight card die het best te omschrijven is als een tussendoortje om de zomervakantie te overbruggen. Dit is eigenlijk steeds vaker het geval wanneer MSG wordt aangedaan. Voor grote gevechten wijkt men bij voorkeur uit naar Las Vegas waar bijvoorbeeld de komende maanden Mayweather versus McGregor, Alvarez versus Golovkin en waarschijnlijk ook Joshua versus Klitsjko II op het programma zullen staan. Glory zet in MSG alleen een interim titelgevecht op de card, maar plaatst bijvoorbeeld een maand later in Sears Centre in Chicago maar liefst twee echte title bouts.
Hoewel er honderden geruchten over UFC 217 rond gaan, van Nurmagomedov versus McGregor tot GSP versus Bisping tot elk willekeurig Robert Whittaker gevecht is ook hierover nog weinig met zekerheid te zeggen. Toch zal de magie van Madison Square Garden nooit echt uitgewerkt zijn. Wie weet is na vanavond debutant Elvis Gashi (107-3 record als amateur) wel de volgende grote combat sports superster.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
