In Game 1 van de NLDS toonden de Los Angeles Dodgers andermaal aan waarom zij de favoriet zijn om namens de National League door te stoten tot de World Series. De Washington Nationals werden met 6-0 aan de kant geschoven. Pitcher Walker Buehler zette vannacht zijn goede reeks in de playoffs voort. De starter kreeg slechts één honkslag tegen en incasseerde geen enkele run. Vrijdagnacht (3:37 Nederlandse tijd) staat het tweede duel gepland.
BUEHLER’S DAY ON
Waar collega Clayton Kershaw vaak zijn topniveau niet haalt in de playoffs, floreert Walker Buehler juist op dit podium. Heel vreemd was het dus niet dat hij het vertrouwen kreeg van manager Dave Roberts. Ook nu betaalde Buehler dat vertrouwen weer volledig terug. Zes innings lang domineerde de righty de toch behoorlijk indrukwekkende slagploeg van de Nationals. Uiteindelijk kreeg hij slechts een single tegen, gooide drie keer vierwijd en achtmaal drieslag en hield de tegenstander puntloos.
PATRICK CORBIN
Waar Buehler met twee strikeouts meteen de toon zette in de eerste inning, maakte Patrick Corbin aanvankelijk een minder zekere indruk. Hoewel ook hij twee K’s noteerde, gaf hij ook vier vrije lopen weg. De schade bleef tot één run beperkt, omdat Corey Seager met de honken vol de derde nul werd door een groundout naar eerstehonkman Howie Kendrick.
Het veldspel van diezelfde Kendrick zou een paar innings later zijn ploeg juist opbreken. Bij een 1-0 stand in de zesde inning liet hij een harde klap van Max Muncy door zijn benen glippen. Terwijl de bal het outfield in rolde, kon Cody Bellinger eenvoudig het tweede punt aantekenen. De schade voor Corbin bleef echter beperkt tot de vier vrijelopen in de eerste inning en de unearned run na de veldfout van Kendrick. Hij eindigde zijn start zelfs met een strikeout meer dan zijn opponent.
NATS BULLPEN IMPLODEERT
Beide starters hielden de slagploeg van de tegenstander dus lange tijd in toom en werden allebei na de zesde inning afgelost. Met de 2-0 stand was de wedstrijd nog volledig open. Daar zou al meteen in de 7e inning verandering in komen. Reliever Tanner Rainey begon nog met een strikeout voor A.J. Pollock, maar gaf vierwijd aan invaller Joc Pederson, waarna deze door naar drie kon op een single van Justin Turner. Met honklopers op de corners en slechts één man uit moest Fernando Rodney de meubelen gaan redden. Het begin was hoopgevend. De ervaren Dominicaan zag hoe Bellinger toekeek, terwijl strike three voorbijvloog.
SUPERMAX
Daarmee waren de Nats echter nog niet uit de problemen. Dat bracht namelijk opnieuw Max Muncy in het slagperk. Muncy was degene geweest die de vierde walk in de eerste inning had afgedwongen en de man die een paar innings later de bal door Kendricks benen had geslagen. Het zou niet de laatste keer zijn geweest dat hij de Nats pijn deed vannacht.
Nadat Turner het tweede honk had gestolen, sloeg Muncy met een rake klap beide honklopers over de thuisplaat. Zijn linedrive vloog over de hoofden van Kendrick en Asdrubal Cabrera het outfield in. De aanworp van rechtsvelder Adam Eaton kwam vervolgens duidelijk te laat om Turner van score te houden.
INVALLERS DOEN HET
Ook de volgende inning kwamen de relievers van de Nationals niet ongeschonden door. De jonge Gavin Lux mocht zijn opwachting maken in zijn eerste playoff game en deed dat met verve. De rookie promoveerde een worp van Hunter Strickland tot homerun. Omdat mede-invaller Pederson, de man die de rally van de vorige inning gestart was, daarop zijn voorbeeld volgde, werd de voorsprong naar 6-0 getild.
Die voorsprong kwam in de 9e inning niet meer in gevaar. Trea Turner kwam nog wel door met een leadoff double, maar daar bleef het bij. Joe Kelly, en dus niet Kenley Jansen, mocht de deur definitief in het slot gooien. De man die vorig jaar zijn huidige teamgenoten nog namens de Red Sox in bedwang had weten houden tijdens de World Series, herhaalde nu dat kunstje in een Dodgers-tenue. De wedstrijd eindigde, nadat Anthony Rendon en Juan Soto allebei met een strikeout naar de kant werden gestuurd.
Het venijn zat weer eens in de staart. Het leek helemaal mis te gaan voor de St. Louis Cardinals in de zesde inning, maar zoals zo vaak dit seizoen sloeg de ploeg van Mike Shildt toe in de late innings. Ook niet voor het eerst dit seizoen zakte de bullpen van de Braves door de hoeven. Zij gaven zes runs op in de laatste twee innings en hebben daarmee het thuisvoordeel in deze serie uit handen gegeven. Vrijdagavond (22.30 uur CET) in Game 2 staat Atlanta tegenover de onvolprezen Jack Flaherty. De jonge starter is de laatste maanden geweldig in vorm. Voor de Braves start voormalig All-Star Mike Foltynewicz.
BRAVES STRIKE FIRST
Dallas Keuchel begon zoals van hem verwacht mocht worden. De routinier werkte een snelle eerste inning af met drie ground ball outs. In onze preview staken we de loftrompet over de defense van deze St. Louis Cardinals, maar uitgerekend die verdediging liet Miles Mikolas in de steek. De starter had het zelf ook niet gemakkelijk en opende de wedstrijd met drie walks, maar een fout van Kolten Wong leidde de 1-0 voor Atlanta in. Het had voor St. Louis erger kunnen aflopen, maar de Braves moesten genoegen nemen met die ene run.
Na twee probleemloze innings kreeg Keuchel het vanaf de derde lastiger. Collega Mikolas kwam door met een double en daarmee hadden de Cardinals voor het eerst in de wedstrijd een speler in scoringspositie. Met een prima dubbelspel hielpen Josh Donaldson en Freddie Freeman hun starter uit de inning. De twee heren trokken in de vierde inning dezelfde double play uit de kast. Donaldson had dit keer iets meer tijd aangezien de bal van de knuppel van Yadier Molina kwam en de catcher niet de snelste is.
BADER TAKES OFF
In de vijfde inning viel het doek voor Dallas Keuchel. Voor de tweede inning op rij zag hij de leadoff hitter de honken bereiken. Een infield single zette Harrison Bader op ’t eerste honk en Mikolas kreeg hem naar het tweede. De outfielder wist vervolgens het derde honk te stelen en tekende voor de 1-1 na een tik van Dexter Fowler. Na een volgende double van Tommy Edman haalde Brian Snitker z’n starter van de heuvel. Reliever Darren O’Day maakte een einde aan de inning door na vier pitches Paul Goldschmidt uit te krijgen.
Van de Braves was aanvallend al even niets vernomen, maar dit veranderde in de zesde inning. Tyler Webb had de bal overgenomen van Mikolas en met één uit raakte hij Josh Donaldson. Een tweehonkslag van Nick Markakis zette Donaldson op ’t derde honk en na de intentional walk voor Adam Duvall stroomden de honken vol. Een tik van Dansby Swanson leek niet moeilijk te verwerken, maar opnieuw ging de verdediging in de fout. Het kostte de Cardinals twee runs en met een 3-1 voorsprong werd Max Fried aan het werk gezet. De beoogde starter voor Game 4 gooide een foutloze zevende inning en met Chris Martin en Mark Melancon nog in de bullpen leek Fried de basis te leggen voor een mooie avond.
WHEELS FALL OFF
Chris Martin begaf zich nog wel naar de heuvel, maar raakte geblesseerd tijdens het opwarmen. Vervanger Luke Jackson zag Goldschmidt met één klap de 3-2 scoren en daarmee leidde Goldy de comeback van de Cardinals in. Jackson herpakte zich door Marcell Ozuna en Molina weg te zetten, maar Paul DeJong en Kolten Wong wisten elk middels een single op de honken te komen. Voor de laatste out deed Snitker een beroep op closer Melancon. Die keuze pakte, om het zachtjes uit te drukken, niet goed uit. Melancon zag Matt Carpenter een RBI-single slaan waarop DeJong kon scoren.
In de negende inning kreeg Melancon nog meer klappen te verduren. Hij kreeg leadoff hitter Randy Arozarena nog wel uit, maar Fowler en Edman zetten met elk een single de closer onder druk. Melancon durfde het vervolgens niet aan met Goldschmidt en gaf de eerstehonkman vier wijd. Ozuna strafte de fouten genadeloos af. Zijn double stelde Fowler en Edman in staat te scoren en even later maakte een 2-run double van Wong het nog erger voor de Braves: 7-3.
Atlanta stond voor de schier onmogelijke taak minimaal vier runs te scoren in de gelijkmakende negende. Ronald Acuna haalde een at-bat eerder nog de woede van zijn manager op de hals met z’n lack of hustle, maar zijn 2-run homerun maakte een beetje goed. Een homerun van Freddie Freeman bracht de achterstand nog terug tot 7-6, maar verder dan dat liet Carlos Martinez het niet komen.
Dat de Dodgers de play-offs zouden halen, was voorafgaand aan het seizoen een gegeven. LA (en Houston) worden al vanaf dag één getipt als uiteindelijke World Series-finalisten, dus toen de Dodgers op Opening Day een MLB-record 8 homeruns sloegen en de volgende maanden gehakt maakten van de NL West verbaasde dat niemand. De tegenstander van de miljoenenploeg uit LA moest uit de Wildcard-wedstrijd komen. De Washington Nationals trokken daarin uiteindelijk aan het langste eind en reizen dus af naar Californië voor een date in Chavez Ravine. Wij kijken vooruit naar de serie in onze NLDS Preview.
VERSCHILLENDE WEGEN
Op papier zou je zeggen dat de Dodgers een behoorlijk niveautje beter zijn dan de Nationals. De Californiërs wonnen maar liefst 106 regular season-wedstrijden, op weg naar een eenvoudige divisietitel waarvoor Dave Roberts’ mannen zich amper leken te hoeven inspannen. Op 13 wedstrijden achterstand eindigden de Nationals op een wildcardplek, maar het leek er lange tijd niet op dat Washington aanspraak zou maken op de playoffs. Het was, opvallend genoeg, een mid-season-serie tegen LA die de hoofdstedelingen uit het slop trok. Na twee van drie duels in Los Angeles te hebben verloren, gingen de Nats 37-20 in de rest van het seizoen, op weg naar een Wildcardplek en een uiteindelijk Division Series-optreden.
Toch moeten we eerlijk zijn: ondanks dat de Nationals in vorm zijn, heeft LA meer factoren in de rug. De club noteerde een duizelingwekkend run differential van +273, wat alleen achter de Mariners (2001, +300) en Astros (2019, +280) op de eeuwige statistiekenlijsten staat. Gecombineerd met het beste ERA in de NL, het hoogste team-OPS (.810) en een National League-record aan homeruns (279), lijken de Dodgers zeker aanvallend een stap of twee verder dan alle concurrentie.
STERRENROTATIONS
De basis waar beide teams op leunen zijn hun pitching rotation. Waar de Dodgers het trio Clayton Kershaw, Hyun-Jin Ryu en Walker Buehler (in willekeurige volgorde) naar de heuvel kunnen sturen, beschikt manager Dave Martinez in Washington over het vervaarlijke drietal Max Scherzer, Stephen Strasburg en Patrick Corbin. Alles komt terug bij deze mannen. Het afgelopen seizoen was de overmacht van beide rotations goed te zien: de Nationals (3.53 ERA) en Dodgers (3.11 ERA) voerden de competitie gezamenlijk aan in die categorie en bevonden zich in de top 10 in alle andere.
Bij de Nationals kwam veel op de schouders van Max Scherzer terecht, maar mede-ace Stephen Strasburg had een eveneens dominant jaar. ‘Stras’ was dit seizoen 6.5 bWAR waard, na een campagne waarin hij 18-6 ging en een 3.32 ERA, 209 innings en een career high 251 strikeouts bij elkaar gooide. De 31-jarige rechtshander bleef ook eindelijk een heel jaar fit en ging voor het eerste sinds 2014 weer de grens van 200 innings over. Scherzer, net 35 geworden, ging 11-7 met 2.92 ERA en 243 K’s in 172.1 innings. Beide werpers zijn in de race voor de NL Cy Young Award, wat dan weer van hun concullega’s aan de andere niet gezegd kan/mag worden.
Toch is daar ook wat reden tot zorgen bij beide clubs. De twee de-facto aces, Max Scherzer en Clayton Kershaw, zijn verre van onaantastbaar in hun postseasongeschiedenis en vooral Kershaw worstelt met een snel afnemende fastballsnelheid (90.4 mph gemiddeld in 2019; het laagste uit zijn carrière). Daarbij heeft LA twee relatieve wildcards achter Kershaw, in Buehler en Ryu. Eerstgenoemde is jong en wisselvallig (ook dit seizoen variërend in prestaties van shutouts tot 5+ runs tegen), terwijl de Koreaan in augustus/september in vier starts een 9.95 ERA noteerde, voordat hij het schip rechtte.
GAME 1 STARTER
Toch stuurt Dave Martinez geen van beide rechtshandige werpers in game 1 naar de heuvel. Die eer valt lefty Patrick Corbin te beurt. Corbin domineert de Dodgers namelijk de laatste twee jaar en is 2-0 met een 0.59 ERA en 39 strikeouts (30.1 innings) over de vijf laatste starts tegen de club. Dat heeft mogelijk alles te maken met het feit dat Corbin linkshandig gooit; de Dodgers slaan 50 OPS-punten minder tegen southpaws dan tegen righties.
Corbin’s seizoensstatistieken (14-7, 3.25 ERA, 238 strikeouts) zijn zeer vergelijkbaar met zijn tegenstander in game 1, Walker Buehler. De voormalig Vanderbilt Commodore ging 14-4, met een 3.26 ERA en 215 strikeouts. Ondanks zijn jonge leeftijd (25) heeft Buehler aangetoond niet af te schrikken voor postseason-actie. Vorig jaar gooide hij zeven lege innings tegen de Red Sox in Game 3 van de World Series.
GAMES 2 EN 3 ONBEKEND
Beide clubs houden hun kaarten verder goed verborgen, want er zijn nog geen starters aangekondigd voor games 2 en 3. Het ligt voor de hand dat Strasburg game 2 krijgt en Scherzer, die meer innings dan Stras gooide in de wildcardgame, een dag opgeschoven wordt, maar dat is voorlopig nog niet bekend. LA houdt met Ryu en Kershaw nog twee lefties achter de hand.
CONCLUSIE
Waar de Nationals dus mogelijk de overhand hebben op het gebied van pitching, is het Dodgers-aanval die iedereen angst in zal boezemen. Aangevoerd door MVP-kandidaat Cody Bellinger zullen ook Justin Turner, Corey Seager, Max Muncy, Joc Pederson en A.J. Pollock hun bijdrage leveren. Aangevuld met jonge honden Gavin Lux en Alex Verdugo heeft Dave Roberts een ongelooflijk arsenaal aan hitters tot zijn beschikking.
Bij Washington ligt het zwaartepunt bij de werpers, maar een lineup met die andere MVP-kandidaat (Anthony Rendon), All-Star Trea Turner en de 20-jarige Wildcardheld Juan Soto op de kaart is ook niet te onderschatten. Met een grote hoeveelheid veteranen op de bank of in het veld (Howie Kendrick, Brian Dozier, Yan Gomes, Gerardo Parra, Asdrubal Cabrera, Ryan Zimmerman en Kurt Suzuki) beschikt de club over meer dan genoeg been there, done that potentieel. De werpers zullen de ploeg lang genoeg in de race moeten houden om de aanval een kans te geven. SportAmerika-voorspelling: Dodgers winnen de serie 3-2.
In deze NLDS neemt de kampioen van de NL East het op tegen de winnaar van de NL Central. De Atlanta Braves (97-65) grepen in juni de macht in de NL East en stonden deze niet meer af. Ze lieten onder meer de sterker geachte Nationals en Phillies achter zich op weg naar prolongatie van hun divisietitel. Atlanta is in deze NLDS de ploeg met het thuisvoordeel. De strijd in de Central was veel spannender. Met de Cubs, de Brewers en de Cardinals was dit een three horse race. Pas op de laatste dag van het reguliere seizoen kwam St. Louis bovendrijven als kampioen in deze divisie.
VERLEDEN EN HEDEN
Deze twee franchises hebben al het nodige meegemaakt in de play-offs. Het zijn ook zeker geen onbekenden van elkaar. De Atlanta Braves en de St. Louis Cardinals hebben nogal een verleden samen. In 1982 kwamen ze elkaar voor het eerst tegen in het postseason. De Cardinals hadden in dat jaar aan drie wedstrijden genoeg om de Braves naar huis te sturen. In 1996 lag het allemaal wat dichter bij elkaar en mede dankzij Andruw Jones, Chipper Jones en John Smoltz waren het toen de Braves die zegevierden.
Voor de roemruchte franchise uit Atlanta bleef het bij dat ene succesje. Zowel in 2000 als in 2012 was St. Louis daarna in het postseason te sterk. Van die WCG in 2012, het eerste jaar dat deze werden gespeeld, krijgen Braves-fans nog altijd jeuk. De winst lag voor het grijpen, maar toen kwam die vermaledijde infield fly…
Er zijn genoeg verschillen tussen de twee teams te ontdekken. Zo was Atlanta al vrij vroeg zeker van de titel in de divisie. Zij konden de laatste anderhalve week freewheelend naar het einde van het seizoen en sterkhouders de broodnodige rust geven. St. Louis daarentegen legde pas op het allerlaatste moment beslag op de titel in de NL Central. Zij waren op de laatste dag te sterk voor de Cubs en nemen dit momentum mee de play-offs in.
Het wordt ook een strijd tussen de aanval van de Braves tegen de bijna perfecte verdediging (fpct ..989) van de Cardinals. Met Ronald Acuna, Ozzie Albies, Freddie Freeman en Josh Donaldson heeft Atlanta vier levensgevaarlijke hitters in de top of the batting order. St. Louis kan daar bijvoorbeeld een Jack Flaherty tegenover zetten. De jonge starter noteert dit seizoen een ERA van 2.75, maar was met name na de ASG fenomenaal (0.91).
PITCHING
Kijken we naar de resultaten dit seizoen, dan mogen de Braves deze NLDS met vertrouwen tegemoet zien. Vier van de zes wedstrijden werden gewonnen door hen gewonnen. Er is echter een maar… Die zes duels werden gespeeld in mei. Ronald Acuna (41 HR, 101 RBIs, 37 SB) was net leadoff hitter gemaakt en alles viel op dat moment goed voor Atlanta. Voor de Cardinals gebeurde dit pas na de ASG. St. Louis noteerde een 47-27 record en had dit niet in de laatste plaats te danken aan de pitchers. Flaherty was van een andere planeet, maar ook Dakota Hudson kreeg zijn ERA van 3.51 naar 3.17. Miles Mikolas, de starter in Game 1 (donderdag 23.02 uur CEST), presteerde ook veel beter. Zijn ERA ging van 4.51 in de eerste seizoenshelft naar 3.71 na de ASG. Adam Wainwright, de vierde starter, had het lastig tegen de Braves getuige zijn ERA van 11.25 tegen deze opponent.
De pitching rotation leek lang de achilleshiel te zijn van de Atlanta Braves. Mike Foltynewicz was vorig jaar nog een All-Star, maar werd na zijn slechte seizoensstart zonder pardon teruggezet. Hij revancheerde (ERA 2.65) zich overigens geweldig na z’n rentree in augustus. Van de tegenvallende Kevin Gausman werd snel afscheid genomen en daarmee legde de organisatie het lot in de handen van Max Fried en Mike Soroka. De twee jonkies deden het voortreffelijk en waren samen goed voor 30 overwinning. In juni werd de rotation nog eens versterkt met Dallas Keuchel. Hij won in 2015 de Cy Young Award en zal Game 1 starten namens de Braves. Julio Teheran, de Opening Day starter, staat niet op het roster van de NLDS. De Cardinals lijken, wat pitching betreft, licht in het voordeel, maar groot is het verschil zeker niet.
BATTING
Hier ligt normaal gesproken de kracht van de Atlanta Braves. Ronald Acuna gaf zijn uitstekende eerste seizoen een vervolg door nog betere cijfers te noteren in 2019. De jonge outfielder kwam tot 41 homers en 37 stolen bases. Freddie Freeman is al jaren een drijvende kracht. De eerstehonkman sloeg maar liefst 121 RBIs en 38 homeruns. De vraag is alleen hoe fit deze twee sterkhouders zijn. Zij misten de laatste week wat wedstrijden vanwege lichte blessures.
In Atlanta werden wat wenkbrauwen gefronst toen GM Alex Anthopoulos met Josh Donaldson op de proppen kwam, maar The Bringer of Rain speelde als in z’n beste dagen. De MVP van 2015 sloot af met 37 homeruns. Zo productief was Ozzie Albies (24 HR, 86 RBIs) niet, maar de infielder noteerde met .295 wel het beste slaggemiddelde. Tussen al dit geweld valt Nick Markakis niet op, maar de routinier is wel enorm belangrijk.
Na 9 jaar in de woestijn van Arizona hoefde Paul Goldschmidt nauwelijks te wennen aan zijn nieuwe omgeving. Statistisch gezien is Goldy één van de weinige spelers van St. Louis die zich aan slag kan meten met de Braves. Alleen al in de maand juli timmerde hij er met 11 homeruns lustig op los. Outfielder Marcell Ozuna was met 29 homeruns en 89 binnengeslagen punten ook behoorlijk productief, maar we zagen dit jaar niet de Ozuna van 2017. In dienst van de Marlins ramde hij de bal 37 keer het park uit en kwam hij tot 124 RBIs. Good oldYadier Molina is natuurlijk niet weg te denken uit deze line-up, maar met 10 homers en 57 RBIs had de catcher aan slag niet z’n beste jaar. Paul DeJong verging het heel wat beter. Alleen Trevor Story sloeg als kortestop meer homeruns (35) dan de 30 van DeJong.
CONCLUSIE
Het belooft een interessante serie te worden tussen een ploeg in vorm (St. Louis) en een team dat sinds mei al op een hoog niveau acteert (Atlanta). De pitching lijkt niet ver uit elkaar te liggen, dus zullen de Braves aan slag het verschil maken. De jonge ploeg van manager Brian Snitker kan in deze NLDS afrekenen met de nodige spoken uit het verleden. In 2001 wonnen ze voor het laatst een serie in de play-offs en dan is er natuurlijk nog die negatieve balans tegen deze Cardinals.
Atlanta bewees dit seizoen al meerdere keren er te staan als de situatie daar om vroeg en ze zullen dat ook nu weer doen. Om toch nog heel even terug te komen op die infield fly uit 2012: de umpire (Sam Holbrook) die destijds die dubieuze beslissing nam, is tijdens deze serie de crew chief. Voorspelling: Braves in vier wedstrijden.
Een wisseling van de wacht bovenaan de SportAmerika Football Pool! Klassementsleiders Jiri Conradi en Luuk Dokter konden de druk niet aan en verloren veel punten in week 4. Een groep van vijf stoomde voorbij en pakte voorlopig aan de leiding. Winnaar van de week was Wouter Boerkamp. Hij was de enige met 11 goede voorspellingen. Opvallend was dat 4 van de 5 koplopers allemaal 10 goede picks hadden in week 4. Deze groep lijkt elkaar goed in de gaten te houden! Eervolle vermelding is er deze week voor Thom Akkerman, Bart Kohlen, Bartholomeus en Rene de Rooij. Allen hadden de totale score van Monday Night Football goed: 30. Top 25
UPSETS ZORGEN VOOR LAGE SCORES IN WEEK 4
Weekwinnaar Wouter Boerkamp won met slechts 11 goede picks. Het laagste aantal voor een weekwinnaar tot nu toe. Week 4 kende een aantal upsets die weinigen aan hadden zien komen. Veel teams wonnen verrassend on the road. De Eagles, Raiders, Panthers en Bucs waren sterker dan de hoger ingeschaalde thuisploeg. Wouter Boerkamp was één van de weinigen die de winst van de Eagles in Green Bay voorspelt had. Door verder geen fouten te maken wist hij zo de winst deze week veilig te stellen. Na een kwart seizoen zijn er nog volop kansen voor de gehele top-25. Het verschil tussen de klassementsleiders en nummer 25 Niek Al is slechts 3 punten.
VORIGE KOPLOPERS LATEN HET LIGGEN
De koplopers van vorige week hadden een off-week. Jiri Conradi had onder andere een bounce back van de Redskins verwacht. Niets was minder waar. Luuk Dokter zakte door het ijs tijdens Monday Night Football door op de Bengals in te zetten. Ondanks een matige week 4 is er nog niks verloren voor beide spelers. Met slechts 1 punt achterstand op de kopgroep gaan we ze zeker terug zien de komende weken. Top 25 – Week 4 picks
WEEK 5 UPSETS
Iedere week geeft de redactie tips over welke upsets je de komende week mag verwachten. Deze week kiest Toon voor de Giants, gaat Ton voor de Bucs en denkt Luuk dat de Browns aan het langste eind trekken tegen de 49ers.
Toon Aerts:New York Giants verslaat Minnesota
De Vikings hebben nog geen uitwedstrijd gewonnen en de druk op Kirk Cousins neemt behoorlijk toe. Defensief zijn de Vikings altijd sterk maar het valt offensief tegen, ondanks de klasse van Dalvin Cook. De pass rush van de Giants zal key zijn deze wedstrijd. De Vikings O-line laat het flink afweten dit seizoen en daar kan New York gebruik van maken. Danny Dimes was niet super sterk tegen de Redskins, maar zelfs in iets mindere vorm hadden de Giants geen kind aan de Redskins. Zonder Saquon Barkley is de offense een stuk gevarieerder. Nieuwe namen staan op. De Giants hebben een unieke mogelijkheid om hun derde wedstrijd op rij te winnen en ik voorspel dat ze dat gaan doen.
Ton de Vries: Tampa Bay verslaat New Orleans
De laatste weken is Jameis Winston lekker bezig. Hij maakt niet meer de rare fouten die we van hem gewend zijn. Tampa pakte al twee zeer knappe uitoverwinningen tegen de Panthers en de Rams. Juist in vijandige stadions spelen de Bucs tot nu toe hun beste spel. De Saints zijn bijna onverslaanbaar in eigen huis maar missen natuurlijk wel Drew Brees. Ik verwacht dat weer veel van de ‘Bruise Brothers’: Mike Evans en Chris Godwin. Het zou de divisie goed doen. Mochten de Bucs winnen ligt het volledig open in de NFC South. Het zou de wedstrijd in Londen tussen de Panthers en de Bucs extra lading geven. Ik voorspel een nipte overwinning voor de Bucs in New Orleans.
Luuk Dokter: Cleveland verslaat San Francisco
Een heerlijk affiche voor Monday Night Football deze week. De Browns vlammen eindelijk. Ik verwacht wederom veel van Nick Chubb. De 49ers verloren nog niet dit seizoen maar heeft ook niet al te veel tegenstand gehad. Dit is een belangrijke test voor Jimmy Garoppolo. Altijd goed tegen de mindere teams maar laat het vaak afweten als het er echt op aan komt. Als de Browns hem genoeg onder druk weten te zetten komen de fouten van Jimmy G vanzelf. De running game wordt bepalend in deze wedstrijd en daar hebben de Browns een voordeel met Chubb. Dit wordt een hele spannende wedstrijd waarin de Browns uiteindelijk aan het langste eind zullen trekken.
Veel succes in week 5 van de SportAmerika Football Pool!
De eerste paar weken gemist, maar wil je toch nog meedoen? Klik dan hier
De Oakland Athletics zijn er niet in geslaagd om het kunststukje van de Nationals te herhalen. Net als de Brewers namen de Tampa Bay Rays een vroege voorsprong, maar zij lieten de tegenstander niet meer terugkomen. Openingsslagman Yandy Diaz was met twee homeruns de grote man aan de kant van de bezoekers. Nu wacht de Rays de zware klus het te moeten opnemen tegen de Houston Astros.
YANDY OPENT HET BAL
Yandy Diaz is een flinke jongen. Eén blik op de imponerende bovenarmen van de Cubaan is genoeg om te weten dat er de nodige power in schuilgaat. Toch komt het er maar mondjesmaat uit bij de 27-jarige eerstehonkman. Eerder dit seizoen dachten de Rays het geheim ontdekt te hebben. Het potentieel dat er bij de Cleveland Indians nooit was uitgekomen, leek te worden aangeboord. Het geheim, zo werd er gezegd, was de pitch sneller aan te vallen. Diaz moest meer een pull hitter worden.
Deze nieuwe swing bracht hem al vroeg in het seizoen succes. Des te opvallender is het dus dat zijn beide homeruns van vannacht naar het opposite field gingen. Oakland A’s-pitcher Sean Manaea was nog nauwelijks warmgedraaid of hij zag zijn 5e worp van de dag tot homerun gepromoveerd worden. Twee innings later zal hij een sterk gevoel van dejà vu gehad hebben, toen de bal op nagenoeg dezelfde plek over het hek verdween.
MANAEA SCHULDBEWUST
Met die tweede homerun in de derde inning bracht Yandy Diaz op 4-0. In de tussenliggende inning had Avisaíl García met een two run homer de zorgen van Manaea vergroot. Daarmee had de pitcher al binnen drie innings evenveel punten en homeruns tegen als in al zijn starts sinds zijn terugkeer bij elkaar. Na afloop nam de Samoaan dan ook de schuld op zich. Hij had het vertrouwen van manager Bob Melvin graag terugbetaald, maar dat zat er vannacht niet in. Het probleem zat hem vooral in zijn changeup. Met die worp wist hij slechts sporadisch de plaat te vinden, waardoor hij vaak achterliep in de count. Dat voordeeltje buitten Yandy en co maximaal uit.
A’S MINDER EFFICIËNT
Intussen kregen de Athletics ook zo hun kansen om iets terug te doen. Al in de gelijkmakende eerste inning stroomden de honken vol. Na een lead off honkslag van Marcus Semien en walks voor zowel Matt Chapman en Mark Canha, kreeg onze landgenoot Jurickson Profar met twee man uit de kans om de vroege voorsprong ongedaan te maken. De klap van Profar eindigde echter betrekkelijk eenvoudig in de handschoen van rechtsvelder García. Diezelfde Garcia zou een inning later die gemiste kans des te pijnlijk afstraffen.
Pas in de derde inning kwam de hatelijke nul van het scorebord. De teller van de Rays stond op dat moment al op 4. Dankzij een veldfout kon openingsslagman Semien het derde honk bereiken. Een vangbal op een verre klap van Ramon Laureano was vervolgens genoeg om de kortestop over de thuisplaat te krijgen. Daar zou het echter bij blijven voor de A’s, die op de negende inning na elke slagbeurt een man op de honken wisten te krijgen.
In de vijfde inning onderstreepte Tommy Pham het verschil in effectiviteit nog maar eens met de vierde homerun van de avond. Juist nadat Yandy Diaz voor het eerst die dag onschadelijk was gemaakt, vloog de bal er alweer uit. Yusmeiro Petit, die na de tweede homerun van Diaz Manaea was komen vervangen, had tot dan toe een uitstekende invalbeurt beleefd, maar kon na deze klap meteen inrukken. In de resterende innings zou er aan de stand niks meer veranderen.
RAY’S BULLPEN BLINKT UIT
De reputatie van de Rays’ bullpen was voor de wedstrijd al bekend, maar werd tijdens dit belangrijke duel wederom bewezen. Na vijf innings kwamen zij Morton aflossen en legden ze de offense van Oakland volledig lam. Diego Castillo hield twee innings lang de deur dicht, voordat hij het stokje doorgaf aan Nick Anderson. Gedurende het seizoen gooide deze reliever al bijna twee K’s per inning, maar nu overtrof hij zichzelf. In 1 1/3 inning stuurde hij vier slagmannen met drieslag naar de kant. Daarmee was het aan closerEmilio Pagán om de wedstrijd uit te gooien. Zoals vaker dit seizoen deed hij dat foutloos.
Charlie Morton in winner-take-all playoff games:
2017 ALCS Game 7 – win
2017 World Series Game 7 – win
2019 AL Wild Card Game – win
He’s the first pitcher in MLB history to earn the win in three winner-take-all playoff games.@RaysBaseball#RaysUp
— Stats By STATS (@StatsBySTATS) 3 oktober 2019
Met zijn W heeft Morton overigens ook een record te pakken. Dit was namelijk al de derde keer in zijn carrière dat hij die opeiste in een winner-takes-all-wedstrijd. Hij zal hopen dat hij tegen zijn oud ploeggenoten uit Houston een kans zal krijgen om zijn record verder aan te scherpen. De ALDS tussen de Rays en de Houston Astros start op vrijdag. In die eerste wedstrijd zal Tyler Glasnow het op moeten nemen tegen Justin Verlander.
Het NBA-seizoen komt weer dichterbij en dus is het tijd voor een 30-in-30. Vanaag kijken we naar de Los Angeles Lakers. Na een teleurstellend seizoen en het vertrek van Magic Johnson hebben de Lakers Anthony Davis weten te bemachtigen. Na nog een paar andere toevoegingen is het doel van de Lakers duidelijk: Championship #17.
OFFSEASON
De Los Angeles Lakers hebben net als de New York Knicks al zes jaar de playoffs niet gehaald. Daarmee staan de Lakers dus op een gedeeld derde plaats voor langste afwezigheid in de playoffs. Voor de ploeg uit Los Angeles doet dat extra pijn, want het is de langste afwezigheid ooit in de postseason in de clubgeschiedenis.
Vorig jaar waren de vele blessures de boosdoener. LeBronJames had nog nooit eerder zoveel wedstrijd in een seizoen gemist. Bij de rest van de ploeg zat het ook niet mee. Uiteindelijk hebben de Lakers de selectie bijna volledig omgegooid. Er zijn negen spelers vertrokken of getrade en er zijn acht spelers bijgekomen via free agency. AnthonyDavis is als enige erbij gekomen via een trade. In de NBA Draft is TalenHorton–Tucker gekozen in de tweede ronde met een pick die oorspronkelijk van Orlando Magic was.
FREE AGENCY
De spelers die er bij zijn gekomen zijn:
Anthony Davis (trade met Pelicans)
DeMarcus Cousins
Danny Green
Avery Bradley
Quinn Cook
Troy Daniels
Jared Dudley
Kostas Antetokounmpo
Dwight Howard
De spelers die niet meer in een Lakers shirt te zien zijn volgend jaar:
Lonzo Ball (Pelicans)
Brandon Ingram (Pelicans)
Josh Hart (Pelicans)
Tyson Chandler (Rockets)
Moritz Wagner (Wizards)
Isaac Bonga (Wizards)
Jemerrio Jones (Wizards)
Mike Muscala (Thunder)
Reggie Bullock (Knicks)
Ball, Ingram en Hart zijn de spelers die werden opgeofferd voor AD. Wagner, Bonga en Jones werden getrade naar de Wizards in de three-team deal met de Pelicans voor Davis om cap-space vrij te maken.
DE SELECTIE
Na alle wijzigingen zijn er vier spelers die wel hebben bijgetekend: Rajon Rondo, Kentavious Caldwell-Pope, Javale McGee en Alex Caruso. De depth chart ziet er dus als volgt uit:
DeMarcus Cousins mist zo goed als zeker het hele seizoen. De center heeft al eerder veel pech gehad met een langdurige blessure. Hij miste de rest van het seizoen bij de Pelicans en het grootste deel van het seizoen bij de Warriors.
Volgens deze depth chart begint AD als center. Het zou ook kunnen dat McGee of Howard op die plek in de basis staat. Anthony Davis is dan de starting power forward en Kuzma neemt dan de rol van de zesde man op zich. Via social media zijn er ook berichten naar buiten gebracht dat LeBron James een aantal wedstrijden als point guard gaat spelen. Dan zijn er meerdere dingen mogelijk zoals Kuzma op small forward, Davis op power forward en Howard of McGee als center. Ook zou de enige verandering dan kunnen zijn dat Bradley op de small forward positie gaat staan als LBJ als point guard begint.
Het is in ieder geval duidelijk dat de Lakers veel opties hebben en dat is misschien ook wel hard nodig. Ze zijn een van de grootste favorieten voor de championship, maar dan moet het dit jaar wel meer meezitten met blessures. Een hoopbelangrijke spelers kan je risicogevallen noemen. LeBron James had er nooit veel problemen mee. Tot vorig jaar. De andere sterspeler, Anthony Davis, heeft een waslijst aan blessures gehad. Spelers als Dwight Howard en Rajon Rondo zijn ook niet meer topfit en Kuzma is er ook regelmatig eruit geweest met verschillende blessures
CONCLUSIE
De Los Angeles Lakers hebben veel opgeofferd voor Anthony Davis, maar via free agency hebben ze veel diepte weten toe te voegen aan de selectie. Het leek er ook een poos op dat KawhiLeonard naar de Lakers zou komen maar hij koos voor de andere club in Los Angeles: de Clippers.
Met een fitte ploeg is dit team een van de grootste favorieten. Vanwege de vele risicogevallen moeten ze toch hopen dat ze dit jaar meer geluk hebben wat betreft blessures. En het moet natuurlijk allemaal meteen goed in elkaar vallen. Voorspelling: 50-32
Na de overwinning van de Nationals van vannacht wordt het allerlaatste ticket voor de Division Series vergeven in de Al Wildcard Game. De Oakland Athletics en Tampa Bay Rays hebben veel met elkaar gemeen. Beide zijn small market teams die al vroeg in het seizoen wisten dat ze zich moesten richten op een wild card. Nu nemen ze het dus tegen elkaar op in een winner-takes-all Wildcard Game. Op woensdag gaan ze in Oaklands Coliseum uitmaken wie het in de ALDS op mag nemen tegen de Houston Astros.
Zowel de A’s als de Rays kunnen terugkijken op een sterk slot van het seizoen. Tot het eind van het reguliere seizoen waren ze met de Cleveland Indians verwikkeld in een strijd om te bepalen wie de odd man out zou worden en dus moesten beide teams tot de laatste dag scherp blijven. Met twee teams die elkaar zo weinig ontlopen, lijkt de vorm en het geluk van de dag de doorslag te zullen geven.
CHARLIE MORTON
Namens de Rays zal Charlie Morton als eerste de heuvel betreden. De oud-Astro toonde zich de ware ace van de selectie, nadat Blake Snell al snel bleek geen schim te zijn van de Cy Young-winnaar van vorig jaar. Na een paar mindere outings, sloot Morton zijn seizoen af met een overtuigende start tegen de New York Yankees. Hij hield een van de meest indrukwekkende slagploegen in de MLB zes innings lang puntloos.
Vorig jaar kende de righty namens de Astros geen gelukkig postseason. Hij kwam slechts 2.1 innings in actie en incasseerde daarin 3 earned runs. In dit allesbeslissende duel zal het beter moeten. Tijdens het reguliere seizoen stond hij tweemaal tegenover de A’s. Uit beide starts kan Morton vertrouwen putten. Op 10 juni hield hij ze in Tampa zeven innings lang puntloos, terwijl hij tien dagen later in Oakland maar één puntje hoefde af te staan.
SEAN MANAEA
Manager Bob Melvin hield lang onder de pet welke werper het tegen Morton zou opnemen. Hij wilde eerst de training van dinsdag afwachten. Wel was al duidelijk dat hij ditmaal voor een pure starter kiezen. Vorig jaar draaide de keuze voor een zogenaamde opener uit op een kansloze nederlaag. Toen waren de Yankees een maatje te groot in de Bronx.
De keuze viel uiteindelijk op de onlangs van een blessure teruggekeerde Sean Manaea. Hoewel Mike Fiers in diens afwezigheid met verve de rol van ace vervuld had – hij gooide dit seizoen zelfs de tweede no-hitter uit zijn carrière -, toonde Manaea na zijn terugkeer onmiddellijk aan waarom hij vorig jaar de onbetwiste nummer 1 was. De Throwin’ Samoan stond in 5 wedstrijden slechts 4 runs toe (1.21 ERA) en lijkt dus klaar voor de playoffs.
LINEUPS
RAYS
Manager Kevin Cash zal tegenover lefty Manaea zoveel mogelijk rechtshandige spelers in zijn slagploeg opnemen. Dat zal waarschijnlijk betekenen dat Jesús Aguilar de voorkeur krijgt boven Ji-Man Choi, al verkeerd de Koreaan in bloedvorm met homeruns in 2 van zijn laatste 3 wedstrijden. Avisaíl García, die het seizoen afsloot met een hitting streak van 9 wedstrijden, lijkt zich verzekerd te hebben van een plekje in het outfield. Yandy Díaz is nog niet fit genoeg om het derde honk te bemannen en waarschijnlijk neem Matt Duffy die veldpositie in.
Austin Meadows wordt verwacht als de aangewezen slagman in de lineup. Hij werd in september uitgeroepen tot AL Player of the Month. In de afgelopen maand sloeg de 24-jarige rookie maar liefst 9 homeruns en hij zal er alles aan doen om die vorm mee te nemen naar de Wildcard Game. Een goede dag voor Meadows zou zo maar het verschil kunnen maken voor de Rays. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij als katalysator voor zijn ploeg fungeert.
ATHLETICS
De A’s wisten dus al een tijdje op wie zij zich mochten voorbereiden. Dat maakt hun taak zeker niet makkelijker. Dit seizoen kenden ze dus nog maar weinig succes tegen de ace van de Rays. En ook het verdere verleden zal niet perse hoopvol stemmen. Zo heeft bijvoorbeeld Khris Davis, toch een belangrijke pion in het de offense van de A’s, zeer wisselende prestaties neergezet tegen Morton. In 25 slagbeurten sloeg hij tweemaal een bal van de righty over de hekken, maar ook zeven keer moest hij met drie slag terug naar de dugout.
Daarmee is Davis overigens niet de speler met het hoogste K% onder zijn teamgenoten. Die eer gaat naar outfielderRamon Laureano. Wie dan weer verrassend goede statistieken kan voorleggen tegen Morton is onze landgenoot Jurickson Profar. De tweedehonkman die dit seizoen lang niet altijd zeker was van een basisplaats, sloeg ook al eens een worp van de pitcher het veld uit en sloeg bovendien in slechts elf at bats ook nog een double. Op basis van het verleden mag er ook wat verwacht worden van eerste honkman Matt Olson. Over zijn carrière bedraagt zijn OPS tegenover Morton maar liefst 1.133.
De Athletics verloren de laatste 8 beslissingswedstrijden die zij speelden. Vijf van die wedstrijden werden afgewerkt in het eigen Coliseum.
Dit seizoen waren de A’s bijzonder sterk in eigen huis. Maar liefst 52 van de 81 thuiswedstrijden leverden winst op.
Vier van de zeven onderlinge duels werden dit seizoen gewonnen door de A’s.
De bullpen van de Rays voert de MLB aan in fWAR (7.6).
De AL Wildcard Game is aankomende nacht (woensdag op donderdag) en begint om 02:09 uur, Nederlandse tijd. Het duel is te bekijken via MLB At Bat ($) of FOX Sports NL, kanaal 6.
Joe Thornton begint aan zijn 22e seizoen in de NHL. De toekomstig Hall of Famer gaat met zijn Sharks opnieuw een gooi doen naar de Cup.(Photo by Don Smith/NHLI via Getty Images)
In de nacht van woensdag 2 oktober op donderdag 3 oktober (Nederlandse tijd) barst in Noord-Amerika de strijd om de Stanley Cup weer los. De St. Louis Blues mochten in juni de heilige graal van het ijshockey in het prijzenkabinet zetten en dertig teams gaan er de komende maanden alles aan doen om de Blues die prijs afhandig te maken. Bij SportAmerika blikken we alvast vooruit op wat een interessant seizoen belooft te worden en vandaag is het de beurt aan de Pacific Division van onze eigen Daniel Sprong.
CALGARY FLAMES (50-25-7, 107 PNT – 1e IN DIVISIE)
Voor het eerst sinds 2006 legden de Calgary Flames beslag op de divisietitel. In Alberta werden ze al een beetje zenuwachtig, want zou het Johnny Gaudreau (36G, 63A), Sean Monahan (34G, 48A), Matthew Tkachuk (34G, 43A) en al die andere Flames lukken de Stanley Cup naar Canada te brengen? Nee, ze wonnen de eerste wedstrijd in de eerste ronde, maar werden daarna weggeblazen door de ontketende Avalanche. Colorado bluste de Flames door Gaudreau van scoren te houden en legde een andere zwakke plek bloot. De inmiddels vertrokken Mike Smith moest in vijf wedstrijden 17 keer vissen en kreeg gemiddeld meer dan 3 goals tegen. In de relatief zwakke Pacific kwamen de Flames nog wel weg met hun keepersprobleem, maar dat werd anders in het postseason. Calgary mag nu bewijzen dat de titel geen toeval was. Dat deze niet te danken was aan de wisselvalligheid van Las Vegas of San Jose.
GOEDE BALANS
General manager Brad Treliving heeft de ene tegenvallende veteraan ingeruild voor een andere. James Neal kwam, op z’n zachtst gezegd, vorig seizoen niet helemaal uit de verf in Calgary en hij werd betrokken in een trade die Milan Lucic bij de Flames deed belanden. De inmiddels 31-jarige Lucic was de laatste twee seizoenen in Edmonton goed voor in totaal 16 goals. In de jaren daarvoor draaide hij z’n hand niet om voor een dergelijk aantal in één seizoen. Voor de Flames is het te hopen dat de voormalig Bruin weer gaat presteren, want ze wensen wel iets terug te zien voor de ruim $ 5 mln. aan salaris die ze moeten aftikken. Om zich heen ziet Lucic veel aanvallend talent. Matthew Tkachuk verlengde onlangs zijn contract en samen met Monahan, Gaudreau en Elias Lindholm mag hij weer voor de goals gaan zorgen.
Een smoelenboek hebben de fans van de Flames niet nodig. In de aanval is alleen Lucic nieuw en defensief zien we dezelfde namen terug. Daar zal de fanbase niet rouwig om zijn. Aangevoerd door captain Mark Giordano beschikt coach Bill Peters over een uitstekende verdediging. Zijn sterke seizoen met onder meer 17 goals en 57 assists leverde Giordano (bijna 36) op z’n oude dag nog de Norris Trophy op. Met Noah Hanifin en Rasmus Andersson hebben de Flames twee jonge blueliners in huis die klaar staan om het stokje van Giordano over te nemen. David Rittich bleek vorig seizoen opeens een capabele starter, maar of de 27-jarige Tsjech die last vanaf de eerste dag kan dragen, is afwachten. In Cam Talbot heeft Calgary in elk geval een betrouwbare backup. Deze Flames hebben alles in zich om het opnieuw ver te schoppen, maar is deze ploeg in de breedte sterk genoeg? VOORSPELLING: 2e IN DE PACIFIC
SAN JOSE SHARKS (46-27-9, 101 PNT – 2e IN DIVISIE)
In San Jose is één van de meest succesvolle franchises van de laatste decennia gebouwd. De Sharks zijn een vaste klant in de play-offs, maar het ontbreekt de club nog aan die ene, oh zo felbegeerde titel. General manager Doug Wilson wilde die laatste stap zetten door Erik Karlsson aan te trekken. Met Brent Burns en Marc-Eduard Vlasic zette hij daarmee een ontzettend sterke verdediging op het ijs. Helaas voor Karlsson en de Sharks kampte de Zweed met fysiek ongemak. Hij speelde slechts 53 wedstrijden en scoorde daarin 3 goals (en gaf 42 assists). Er was een korte periode waarin Karlsson fit en in vorm was en daarin waren de Sharks inderdaad die dominante ploeg die iedereen verwachtte. In de play-offs leek alles eindelijk de kant van San Jose op te vallen. Met hier en daar wat geluk, maar met vooral veel strijdlust reikten ze tot de Conference-finale.
MACHTSOVERNAME
Er is deze zomer nogal wat veranderd in San Jose. Joe Pavelski was jarenlang een van de gezichten van deze franchise, maar de 35-jarige aanvaller zocht zijn heil in Dallas. Ook Joonas Donskoi en Gustav Nyquist gingen een deurtje verder. Wilson besloot het vertrek van Pavelski intern op te vangen. Van young guns als Timo Meier (30G, 36A), Kevin Labanc (17G, 39A) en vooral Tomas Hertl (35G, 39A) wordt nog meer gevraagd. Evander Kane (30G, 26A) loopt al wat jaren mee in de NHL, maar zal wat stabieler hopen te worden. Lean Bergmann is een speler die tijdens training camp vanuit het niets zijn neus aan het venster drukte. De pas 20-jarige Duitser maakte indruk en kan zomaar één van de aangename verrassingen worden dit seizoen. Hij kan het vak leren van de immens populaire Joe Thornton, die nog een jaar aan z’n indrukwekkende loopbaan vastplakt.
Met Erik Karlsson hebben de Sharks nog iemand in huis die het gat kan vullen dat Pavelski achterlaat. De Zweed is ingeburgerd, fit en zal Wilson waar voor zijn geld willen geven. Met $ 11.5 mln. is Karlsson de bestbetaalde verdediger in de league. Naast hem in de kleedkamer zit met Brent Burns nog zo’n puntenmachine en Marc-Eduard Vlasic zal z’n goede spel van de tweede seizoenshelft weer op willen pakken. Brenden Dillon moet het vuile werk voor Karlsson opknappen en daarmee weer de stille kracht worden. Onder de lat hoopt coach Peter DeBoer de Martin Jones van de play-offs te zien. De goalie toonde twee gezichten en met name het reguliere seizoen zag er ronduit slecht uit (sv% .896). Jones wil op zoek naar eerherstel en als dit lukt, dan mag er ook dit seizoen weer het nodige van de Sharks worden verwacht. VOORSPELLING: 3e IN DE PACIFIC
VEGAS GOLDEN KNIGHTS (43-32-7, 93 PNT – 3e IN DIVISIE)
Eigenlijk speelden de Vegas Golden Knights in 2018-2019 twee verschillende seizoenen. Eerst was er de periode zonder verdediger Nate Schmidt, waarin slechts 9 van de 20 wedstrijden gewonnen werden. Toen de schorsing van Schmidt er eenmaal op zat, ging het in gestrekte draf richting de play-offs. Daarin leken de Golden Knights opnieuw een succesverhaal te schrijven. Het keurkorps van Gerard Gallant was op weg om snel met de Sharks af te rekenen, maar die herrezen, maakten een 3-1 achterstand in de serie goed om na een 3-0 achterstand in Game 7 alsnog naar de volgende ronde te gaan. De Knights voelden zich tekort gedaan door de arbitrage, maar ze moeten toch vooral naar zichzelf kijken. In Sin City maakten ze kennis met tegenslag en zinnen op wraak. In combinatie met het nog altijd sterke roster kan dit een levensgevaarlijke combinatie zijn.
NIEUWE KANS VOOR GALLANT
De belangrijkste aanwinst legden de Golden Knights vorig seizoen al vast. Mark Stone (5G, 6A in 18 gms) kwam vlak voor de trade deadline over van de Senators en begint nu aan zijn eerste volledige seizoen in Las Vegas. Als Stone in de kleedkamer om zich heenkijkt, ziet hij weinig nieuwe gezichten. William Karlsson hoopt dit seizoen te bevestigen dat 2017-2018 voor hem geen uitschieter was. Wild Bill scoorde toen 43 keer, maar vorig seizoen stokte de teller al bij 24. Met Max Pacioretty (22G, 18A), Paul Stastny (13G, 28A), Reilly Smith (19G, 34A) en Jonathan Marchessault (25G, 34A) hebben de Knights hun eerste lijnen goed op orde. Interessant wordt het daarna. Krijgt Cody Glass al snel een kans in de NHL. De 20-jarige Canadees was de eerste draft pick van deze franchise en was met name in de WHL de laatste jaren een plaag voor de vijandelijke verdedigers.
Ook defensief kan Gerard Gallant praktisch dezelfde pairings het ijs op sturen. Colin Miller vertrok naar Buffalo en de kans is groot dat de jonge Nic Hague een kans krijgt. De bijna 2 meter lange blueliner is fysiek sterk en is niet bang zijn lichaam te gebruiken. De 37-jarige Deryk Engelland zou een perfecte mentor voor het 20-jarige broekie zijn. Qua productie moet het toch vooral van Nate Schmidt (9G, 21A) en Shea Theodore (12G, 24A) komen. Achter zich zien de blueliners nog altijd de immer betrouwbare Marc-André Fleury. Met .913 was z’n save percentage iets minder indrukwekkend dan in 2018 (.927), maar de bijna 35-jarige Fleury is nog altijd één van de beste goalies in de league. Gerard Gallant heeft van Kelly McCrimmon, die George McPhee opvolgde als GM, een mooie groep in handen gekregen. Nu is ’t aan de coach om daar iets mee te doen. VOORSPELLING: 1e IN DE PACIFIC
ARIZONA COYOTES (39-35-8, 86 PNT – 4e IN DIVISIE)
Wat als…? Dat is misschien een vraag die bij menig Coyotes-fan op de lippen brandde vorig seizoen. Er werd eigenlijk niets verwacht van de ploeg van coach Rick Tocchet, maar heel even mochten ze zelfs nog ruiken aan een wildcard. Wat als iedereen heel gebleven was? Of dan in elk geval potentiële sterkhouders als Jason Demers en Michael Grabner. Het mag duidelijk zijn dat het seizoen van de Coyotes deed denken aan een marathonuitzending van MASH. Antti Raanta wilde zijn goede eerste seizoen (sv% .930) in de woestijn een vervolg geven, maar kwam niet verder dan 12 wedstrijden. Darcy Kuemper nam het stokje moeiteloos over en deed het met een save percentage van .925 prima. Arizona moest het dan ook vooral van de defensie hebben, want aanvallend speelden ze niet veel klaar. Slechts twee teams in de league scoorden minder goals dan de 213 van Arizona. FITHEID DE SLEUTEL
Als de ziekenboeg dit keer leeg blijft, hoeft Arizona zich geen zorgen te maken over het scorend vermogen. Clayton Keller (14G, 33A) kon zijn sensationele eerste jaar weliswaar geen vervolg geven, maar hij heeft er een ploeggenoot bij die het beste in hem naar boven kan halen. Phil Kessel (27G, 55A) gaat de Western Conference onveilig maken en met Keller en Derek Stepan gaat hij een interessante lijn vormen. General manager John Chayka trok in Carl Soderberg nog een ervaren kracht aan. De 33-jarige Zweed heeft met 23 goals en 26 assists één van zijn beste jaren in de NHL achter de rug en kwam deze zomer over van de Avalanche. Dit geldt overigens ook voor de één jaar oudere Brad Richardson. De voormalig King schoot met 19 treffers met scherp. Niet slecht voor een center die op de vierde lijn te bewonderen is.
Chayka besloot de defensie te laten voor wat het was. Geen verkeerde keuze, want de blueliners presteerden goed vorig seizoen. Captain Oliver Ekman-Larsson eindigde met zijn 44 punten als tweede op de topscorerslijst en voor het tweede jaar op rij tekende de Zweed voor 14 goals. Defensive partnerNiklas Hjalmarsson kan alleen maar dromen van dergelijke cijfers, maar hij staat er dan ook vooral zodat zijn landgenoot kan aanvallen. De Coyotes hebben de defensive pairings mooi verdeeld. Elk koppel bestaat uit een jonge speler en een ervaren kracht. Over de goalies zal Chayka ook niets te klagen hebben. De hoop is weliswaar gevestigd op een fitte Raanta, maar backup Darcy Kuemper heeft zich ook al bewezen in de league. Het wordt interessant deze Desert Dogs te volgen. Als alles nu eens meezit, kunnen ze zich zomaar in de top drie van deze divisie nestelen.
VOORSPELLING: 4E IN DE PACIFIC
VANCOUVER CANUCKS (35-36-11, 81 PNT – 5e IN DIVISIE)
In deze toch niet al te sterke divisie zouden de Vancouver Canucks één van de lelijke eendjes worden. Een 20-jarige ventje uit het Zweedse Sundsvall besliste echter anders. Rookie Elias Petersson heeft met 28 goals en 38 assists een meer dan prima eerste jaar achter de rug en wierp zich op als één van de smaakmakers in de NHL. Center Bo Horvath is ook nog maar 24 en verbeterde zich vorig seizoen opnieuw. Na een seizoen met 20 goals en een seizoen met 22 goals volgde er nu één met 27 treffers. Met Brock Boeser (26G, 30A) hebben de Canucks nog een jonge twintiger in de gelederen waar ze nog veel plezier aan kunnen beleven. Veel hulp van wat gearriveerde spelers (of de defensie) kregen de jonkies echter niet. Met z’n drieën waren zijn verantwoordelijk voor bijna 40% van de productie.
HULP VOOR JONGE HONDEN
Jonkies als Boeser, Petersson en Horvath hoeven het niet meer alleen te doen. Jim Benning zag ook wel dat de aanval in de breedte niet goed genoeg was en besloot in te grijpen. Michael Ferland (17G, 23A) en JT Miller (13G, 34A) werden naar het westen van Canada gelokt om de talenten bij te staan. Daarmee zit er in elk geval wat meer balans in deze ploeg. Winger Ferland keert na een jaar Carolina terug naar de Pacific Division. Hij speelde al vier seizoenen voor de Flames. JT Miller was tussen 2015 en 2018 erg trefzeker voor de Rangers. Drie seizoenen op rij zorgde hij voor tenminste 22 goals. De vier aanvalslijnen zijn in de breedte nog niet sterk genoeg om met de beste teams in het westen te kunnen wedijveren, maar Benning heeft in elk geval een goede basis gelegd.
De general manager liet het ook niet na wat ervaring aan de defensie toe te voegen. De 32-jarige Jordie Benn keerde na ruim twee seizoenen Montreal de rug toe en speelt de komende twee jaar voor Vancouver. Goals hoeven we van Benn niet te verwachten (22G in 473 gms), maar hij voegt wel een flinke portie degelijkheid toe aan dit team. Tyler Myers liet Winnipeg achter zich en zocht het nog een stukje westelijker. De 29-jarige Canadees zal waarschijnlijk samen met Alexander Edler het top defensive pair gaan vormen. Myers tekende een contract tot medio 2024. Voor Jacob Markstrom breekt een belangrijk jaar aan. De Zweed begint aan zijn derde jaar als starter en noteerde twee jaar achtereen een save percentage van .912. Daar is op zich niets mis mee, maar om volgend jaar te cashen zal er nog een schepje bovenop moeten. Dat zal ook Benning toejuichen. VOORSPELLING: 5e IN DE PACIFIC
ANAHEIM DUCKS (35-37-10, 80PNT – 6e IN DIVISIE)
Sinds begin december kijken we toch met bovengemiddelde belangstelling naar de verrichtingen van de Anaheim Ducks. Met Daniel Sprong speelt er sindsdien een echte Oranjeklant in Orange County, maar onze landgenoot zal met gemengde gevoelens terugkijken op z’n eerste periode. Sprong begon sterk, raakte even zijn plaats kwijt, maar sloot het seizoen uiteindelijk af met 14 goals en 5 assists. Gemengde gevoelens zullen er niet zijn bij de organisatie. Coach Randy Carlyle werd vanwege tegenvallende, of zeg maar gerust slechte, resultaten aan de dijk gezet en het was aan goalie John Gibson te danken dat Anaheim nog lang mocht dromen van de play-offs. Met 199 goals was het de minst productieve ploeg in de league, dus moest het ook wel van Gibson (sv% . 917) komen. Zelfs hij kon een 12-game losing streak tussen 18 december en 15 januari niet voorkomen. Voor het eerst sinds 2012 miste Anaheim ’t postseason.
NIEUWE GEZICHTEN
Jarenlang maakten de bekende namen de dienst uit. Corey Perry, Ryan Getzlaf en Ryan Kesler waren niet weg te denken uit de line-up. Daar komt verandering in. De Ducks varen niet meer blind op routine, maar geven de jeugd een kans. Het contract van Perry werd verscheurd en Kesler ligt er heel lang uit met een heupblessure. Patrick Eaves, nog zo’n dertiger, zien we (voorlopig) ook niet terug. Getzlaf is the last man standing en captain van een team dat met Nick Ritchie, Ondrej Kase, Sam Steele en Max Jones veel talent herbergt. Vrijwel alle talenten zijn door de Ducks zelf opgeleid en daardoor bekend bij Dallas Eakins, de nieuwe coach. Voor Daniel Sprong kwam er vlak voor de seizoensstart erg slecht nieuws. Onze landgenoot werd op waivers geplaatst. Geen club claimde hem, waardoor hij z’n seizoen begint in de AHL bij de San Diego Gulls.
John Gibson is pas 26, maar begint aan zijn vierde jaar als starter van de Ducks. Vorig seizoen bleef zijn sv% voor het eerst onder de .920 hangen. Dat viel Gibson nauwelijks kwalijk te nemen, want met 1838 shots against hoefde de goalie zich niet te vervelen. Op z’n 39e moet Ryan Miller ook dit seizoen als backup fungeren in Orange County. Hampus Lindholm en Josh Manson zijn defensieve zekerheidjes. Cam Fowler en de jonge Brendan Guhle zijn dit waarschijnlijk ook. Guhle kwam vorig seizoen over van de Sabres, maar de 22-jarige blueliner heeft nog geen volledig seizoen gespeeld. Voor het derde pair heeft Eakins de nodige opties. Hij kan met Chris Wideman en Michael Del Zotto kiezen voor wat ervaring, maar de coach kan ook besluiten een beroep te doen op onervaren spelers als Jani Hakanpaa, Benoit Simon of Jacob Larsson. VOORSPELLING: 7e IN DE PACIFIC
EDMONTON OILERS (35-38-9, 79 PNT – 7e IN DIVISIE)
Nog zo’n franchise die met hoge verwachtingen aan het seizoen begon, maar er al snel achterkwam dat het wel heel erg afhankelijk was van twee topspelers. Connor McDavid (41G, 75A) en Leon Draisaitl (50G, 55A) tikten allebei de grens van 100 punten aan, maar achter dit dynamische duo werd het dusdanig stil dat de Oilers geen enkele rol van betekenis speelden. In zijn tweede jaar haalde Todd McLellan de play-offs met de Oilers en dat leek een voorbode van veel moois. Helaas voor de coach kreeg hij z’n team ook in zijn vierde seizoen niet aan de praat. Na 20 wedstrijden werd al afscheid genomen. De ervaren Ken Hitchcock kon het tij ook niet keren. Ondanks de aanwezigheid van McDavid en Draisaitl liep Edmonton voor de 12e keer in 13 seizoenen de play-offs mis. Dave Tippett moet voor succes zorgen en wordt daar de zesde coach dit decennium.
WEINIG MOGELIJKHEDEN
In Edmonton zullen ze Peter Chiarelli niet snel vergeten. De voormalig general manager werd vorig seizoen ontslagen, maar zijn beslissingen zorgen er nog steeds voor dat Ken Holland aan handen en voeten gebonden is. De GM zette Milan Lucic op het vliegtuig naar Calgary en kreeg daarvoor James Neal terug. Lucic viel erg tegen in Edmonton en ze hopen van ganser harte dat James Neal zijn vorm die hij in Vegas en Nashville had nog ergens terugvindt. In dat geval zou de 32-jarige winger een welkome versterking zijn. De goals hoeven dan niet alleen van McDavid, Draisaitl of Ryan Nugent-Hopkins (28G, 41A) te komen. Markus Granlund was drie jaar geleden vrij trefzeker (19G) voor Vancouver en de Fin mag in Edmonton, zijn derde club in West-Canada, laten zien dat ’t geen toeval was. Holland heeft dus wel wat wijzigingen doorgevoerd, maar de middelen lieten serieus ingrijpen niet toe.
Nee, ook van de defensie moest Edmonton het in 2018-2019 niet hebben. De ploeg kreeg 274 goals om de oren en hield daarmee slechts zes teams achter zich. Cam Talbot (sv% .893) stelde teleur en Mikko Koskinen deed ’t niet veel beter met .906. Schijnbaar liet de Fin genoeg zien om een verbeterd contract te verdienen in de ogen van Chiarelli. Hij tekende in januari een contract dat hem tot 2022 $ 4.5 mln. per jaar oplevert. Koskinen mag met veteraan Mike Smith gaan uitvechten wie dit seizoen de starter wordt. Van de blueliners is Darnell Nurse nog de gevaarlijkste. Met 10 goals en 31 assists deed hij het nog best aardig vorig seizoen. Het contract van de 33-jarige Andrej Sekera werd afgekocht, waardoor een jonge verdediger als Ethan Bear een kans kan krijgen. Over het postseason hoeft men in dit deel van Alberta echter niet te dromen. VOORSPELLING: 6e IN DE PACIFIC
LA KINGS (31-42-9, 71 PNT – 8e IN DIVISIE)
Tja, wat moet je zeggen over een team dat in de league alleen Ottawa achter zich wist te houden? Als één van je beste spelers je backup (Jack Campbell) is en je topscorer (Anze Kopitar) genoegen moet nemen met 22 goals en 60 punten, dan mag een organisatie zich best zorgen maken. Dat deden de Kings dan ook en ze schopten al na 13 wedstrijden John Stevens op straat. Dat dit ook niet de oplossing was, bleek wel uit de cijfers van opvolger Willie Desjardins. De Kings eindigden stijf onderaan in de Pacific en general manager Rob Blake gunde zijn voormalig coach Todd McLellan de eer om deze franchise weer op te bouwen. De oud-speler van Utrecht hoeft zich niet te vervelen. Middelen om iets aan het roster te doen ontbraken deze zomer in LA dus McLellan mag aan de slag met een stel veteranen die vorig seizoen zo teleurstelden.
OPNIEUW EEN MOEILIJK JAAR
De aanval lijkt opnieuw wel een dingetje te worden in LA. Anze Kopitar, Dustin Brown (22G, 29A) en Ilya Kovalchuk (16G, 18A) zijn de meest in het oog springende namen. Van dit drietal is Kopitar met z’n 32 jaar de jongste. Eén van de uitdagingen voor McLellan wordt om Kovalchuk weer aan het scoren te krijgen. Twee jaar geleden kwam hij in de KHL nog tot 31 goals. De Kings waren vorig jaar bereid hem een vet contract te geven, maar de 36-jarige aanvaller kwam niet verder dan 16 treffers. Alex Iafallo zal met Kopitar en Brown waarschijnlijk de eerste lijn vormen, maar de 25-jarige Amerikaan scoorde nooit meer dan 21 goals in een seizoen. Ook Blake Lizotte lijkt niet de zo vurig gewenste goalgetter, maar de pas 21-jarige Amerikaan kwam wel één van de verrassingen in de line-up worden.
Tobias Björnfot heeft alles in zich om in defensief opzicht een sensatie te worden. De Zweed is in april 18 geworden, maar zijn naam duikt al op als mogelijke defensive partner van Drew Doughty. Van Doughty is bekend dat hij wat risico in z’n spel leg en in Björnfot zou de voormalig winnaar van de Norris Trophy een zeer solide en betrouwbare partner hebben. Met Matt Roy en Sean Walker hebben de Kings meer jonge blueliners, maar net als Björnfot moeten ook zij zich nog bewijzen op het hoogste niveau. Dat bewijs hoeft Jonathan Quick (sv% .888) natuurlijk niet meer te leveren, maar de goalie zal er wel alles aan gelegen zijn om zich te revancheren voor een slecht 2018-2019. Quick zal zich ook moeten laten zien, want achter hem klopt Jack Campbell al op de deur. VOORSPELLING: 8e IN DE PACIFIC
Cover Photo: AP
HIER kun je de voorbeschouwing op de Atlantic Division nog eens teruglezen. Op DEZE plek kun je de Metropolitan Division vinden en tot slot is HIER de preview van de Central te zien.
In een absolute thriller van een wildcardwedstrijd hebben de Washington Nationals zich afgelopen nacht geplaatst voor de National League Division Series. Na de hele wedstrijd tegen een achterstand aan te hebben gekeken, was het nota bene de 20-jarige Juan Soto die de ploeg in de late innings, tegen één van de beste relievers in baseball, naar de volgende ronde sloeg.
SCHERZER STROEF
Voorafgaand aan het duel leek de pitching matchup niet eerlijk verdeeld. Milwaukee’s Brandon Woodruff moest het opnemen tegen meervoudig Cy Young Award-winnaar Max Scherzer. Echter, zoals ook in onze preview stond, is Scherzer — goed als hij is — niet de allerbeste post-season-pitcher die er in Amerika rondloopt. Ook vannacht had Mad Max het zwaar met de taaie Brewers.
Al in de eerste inning liep Washington’s horse averij op. Een vrije loop voor rookie Trent Grisham, die al enige tijd geblesseerde MVP Christian Yelich vervangt, werd gevolgd door een first-pitch-fastball-homerun van de knuppel van catcher Yasmani Grandal. De Brew-Crew stond snel op 2-0 en het publiek in D.C. moest even naar adem happen.
In de tweede inning was het opnieuw raak voor Milwaukee, toen eerstehonkman Eric Thames aan kon leggen op het pitchen van Scherzer. Met één wijd lobde de werper een curveball over de plaat en Thames deponeerde de pitch over de hekken in het rechtsveld voor een 3-0 voorsprong voor Milwaukee.
TURNER DOET IETS TERUG
Scherzer concullega op de heuvel, deed het in die eerste innings een stuk beter. Na 2.2 innings had Woodruff nog maar één honkslag tegengekregen, een single van Howie Kendrick, en drie strikeouts langs Nats-hitters gegooid. De werper leek dan ook eenvoudig door de derde inning te komen, maar met twee man uit kon Trea Turner z’n slagbeurt lang genoeg oprekken dat Woodruff een foutje maakte.
Na fastballs van 99, 98 en 98 mph en een tweetal sliders van 89 mph liet de pitcher de vierde high-90’s-heater iets te hoog in de slagzone hangen, waardoor Turner hem over de hekken in het linksveld kon tillen. Met de klap kwam er weer iets van leven in het stadion en leken de Nationals zich te herpakken.
COMEBACK COMPLEET, GRISHAM DE KLOS
Scherzer wist zijn start te rekken tot de zesde inning (5.0 IP, 4 H, 3 ER, 3 BB, 6 K), toen hij vervangen werd door de andere ace in de rotation, Stephen Strasburg. Manager Dave Martinez nam geen enkel risico in de belangrijkste wedstrijd van het jaar tot nu toe en besloot Stras niet te sparen voor een eventuele Division Series-opener tegen de Dodgers. Strasburg hield de boel drie innings potdicht (2 H, 4 K), lang genoeg voor de Nationals om uit het niets de wedstrijd te beslissen.
Aan Milwaukee’s kant werd Woodruff (2 H, 1 ER, 0 BB, 3 K) al na vier innings vervangen voor pinch-hitter Travis Shaw, waarna relievers Brent Suter en Drew Pomeranz de Nationals onder controle hielden. Toen manager Craig Counsell in de tweede helft van de achtste inning Josh Hader inbracht, leek het duel voorbij. Hader, met afstand de meest dominante reliever in baseball, liep echter snel tegen problemen aan.
Pinch-hitter Michael A. Taylor bereikte met één uit het eerste honk na een dubieuze hit by pitch. De worp leek de knop van de knuppel te raken, maar tikte ook een stukje van de pols van Taylor aan. Homeplate umpire Mike Everitt besloot dat de pols als eerste werd geraakt. De Brewers vochten die beslissing aan bij de videoscheidsrechter, maar er was te weinig bewijs om de oorspronkelijke call terug te draaien.
Een strikeout voor Trea Turner leek Hader op weg uit de inning te helpen, maar een honkslag van pinch-hitter Ryan Zimmerman bracht MVP-kandidaat Anthony Rendon aan slag. Rendon kreeg vier wijd, wat de honk vulde voor 20-jarige ster-in-wording Juan Soto. Met een 1-1 count sloeg Soto een single die langs Grisham in het rechtsveld rolde. Drie runs kwamen binnen en de Nationals namen een 4-3 voorsprong.
VERZET GEBROKEN
Die klap kwamen de Brewers uiteindelijk niet meer te boven. Op het werpen van Daniel Hudson bereikte Lorenzo Cain met één uit nog wel het eerste honk in de negende inning. Orlando Arcia en Ben Gamel konden hem echter niet over de plaat krijgen. De Yelich-loze Brewers moesten uiteindelijk het onderspit delven tegen de Nationals, die nu naar Los Angeles afreizen voor een Division Series tegen de Dodgers. Game 1 in die serie staat voor de nacht van donderdag op vrijdag op het programma. Patrick Corbin is inmiddels aangekondigd als starter voor de Nationals. Hij neemt het op tegen Hyun-Jin Ryu, Walker Buehler of Clayton Kershaw.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
