Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 3 het team waar op allerlei vlakken nieuwe gezichten te zien zijn: de Washington Commanders.
Het is inmiddels meer dan zeven seizoenen geleden dat de Washington Commanders een seizoen met een winnend record wisten af te sluiten. Toch is de negativiteit van de afgelopen jaren enigszins verdwenen uit de hoofdstad met het vertrek van de vorige eigenaar Dan Snyder. De verwachtingen zullen dit jaar niet hoog zijn, maar alle nieuwe gezichten bij de Commanders wekken nieuwsgierigheid.
OFFSEASON
Washington begint het 2024 seizoen met een nieuwe head coach (Dan Quinn) en een nieuwe general manager (Adam Peters). Daarnaast is Kliff Kingsbury weer terug in de NFL. Na zijn vertrek bij de Cardinals in 2022 is hij dit jaar de offensive coordinator van de Commanders.
Op spelersgebied werden er een aantal bekende namen toegevoegd. Linebacker Bobby Wagner kwam van de Seahawks. Tight end Zach Ertz speelde het meest recent een maand voor de Lions en versterkt de Commanders dit jaar. Frankie Luvu kwam over van de Carolina Panthers, net als Jeremy Chinn. Ook running back Austin Ekeler werd toegevoegd aan de selectie.
De opvallendste namen die vertrokken zijn quarterbacks Sam Howell (naar de Seahawks) en Jacoby Brissett (naar de Patriots). Ook wide receiver Curtis Samuel keert niet terug, hij gaat zijn kunsten vertonen bij de Buffalo Bills.
NFL DRAFT
De Commanders beschikten over de tweede pick en waren op zoek naar een quarterback, dus daar draaide het in aanloop naar de draft allemaal om. Dat Caleb Williams als eerste gekozen zou worden, was duidelijk. Dat liet Drake Maye en Jayden Daniels als voornaamste kandidaten over. Washington koos uiteindelijk voor Heisman-winnaar Daniels. De LSU-alumnus moet de Commanders offense van een nieuw elan voorzien.
In totaal kozen de Commanders negen nieuwe spelers uit in de draft. In de tweede ronde stond Jer’Zhan ‘Johnny‘ Newton nog op het bord, één van de betere defensive tackles in de draft. Dat hij gehaald kon worden, kan zomaar eens eens een steal blijken te zijn. Van de overige gekozen spelers is Luke McCaffrey de opvallendste naam. De wide receiver is het broertje van OPOY Christian McCaffrey.
Bo Schalbroeck/BoGraphix
OFFENSE
De offense heeft zoals gezegd met Daniels een nieuwe leider. De beste speler in de offense is wide receiver Terry McLaurin. ‘Scary Terry‘ speelde de afgelopen seizoenen prima statistieken (vier seizoenen op rij meer dan 1000 yards) bij elkaar, zeker als je het niveau van zijn quarterbacks bekijkt. McLaurin zal hopen dat met Daniels er eindelijk een quarterback van kaliber ballen naar hem gooit. WR2 is derdejaars Jahan Dotson, terwijl er voor Luke McCaffrey een kans lonkt als slot receiver.
De Commanders hadden afgelopen seizoen een totaal van 359 rushing attemps, met afstand het laagste aantal in de NFL. Dat zal dit jaar anders zijn. Naast Daniels, die goed met zijn benen is, keert Brian Robinson terug als running back. Ook Ekeler zal zijn fair share krijgen, maar hij vertoonde het afgelopen jaar bij de Chargers al regelmatig tekenen van slijtage.
In het afgelopen jaar werd Sam Howell maar liefst 65 keer gesackt, iets wat hoe dan ook beter moet. Met het aantrekken van Nick Allegretti en Tyler Biadasz werd de interior offensive line flink versterkt, terwijl rookie Brandon Coleman mogelijk de nieuwe left tackle wordt voor Daniels.
DEFENSE
Met het aantrekken van Dan Quinn als HC maar ook Joe Whitt Jr. als defensive coordinator van divisierivaal Dallas Cowboys lijkt Washington in te zetten op een stevige defensieve renovatie. Die renovatie begon eigenlijk al gedurende het afgelopen seizoen, toen zowel Montez Sweat als Chase Young getrade werden. Met het aantrekken van onder anderen Wagner, Luvu en Chin, plus het draften van Newton, gaat de defense een heel ander gezicht krijgen.
Spelers die er nog wel zijn, zijn Jonathan Allen en Daron Payne. Beide DL hebben al een Pro Bowl op hun naam staan en zullen de defensie op sleeptouw moeten nemen. Met Newton hier ook nog bij, is de depth van de DL in elk geval goed voor elkaar op het eerste gezicht.
CONCLUSIE
Na jaren van middelmatigheid lijkt er weer iets van structuur te bespeuren bij de Commanders. Het zal dit jaar vermoedelijk niet direct leiden tot geweldige resultaten, mede ook vanwege de altijd sterke NFC East concurrentie. Maar met Quinn en Daniels moet er in elk geval gebouwd gaan worden aan een goede basis voor de komende jaren.
Voorspelling: 6-11
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 2 het team dat na 24 seizoenen afscheid nam van Bill Belichick: de New England Patriots.
11 januari 2024. Dat is de dag die voor altijd in het geheugen van Patriotsfans gegrift zal staan als de dag dat Bill Belichick na 24 jaar de deur van het Gillette Stadium achter zich dicht trok. Het was natuurlijk geen totale verrassing, nadat de Patriots er hun slechtste seizoen in het Belichick-tijdperk op hadden zitten. De Pats konden slechts vier overwinningen bij elkaar schrapen en bleven achter met een derde losing record op vier jaar tijd.
Toch zal het een bijzonder vreemd gezicht zijn om niet langer Bill Belichick de touwtjes in handen te zien nemen in Foxborough. Robert Kraft maakte schoon schip en stelde voormalig Patriot Jerod Mayo aan als nieuwe head coach. Vanuit het scoutingsapparaat werd dan weer Eliot Wolf naar voren geschoven als nieuwe General Manager. Beide heren wacht de gigantische taak van de New England Patriots opnieuw naar de absolute top van de NFL te brengen.
FREE AGENCY
In tegenstelling tot wat misschien verwacht kon worden, stond de free agency periode in New England niet in het teken van het aantrekken van nieuwe, grote namen. De belangrijkste transacties waren enkele contractverlengingen van gevestigde waarden. Kendrick Bourne, Hunter Henry, Michael Onwenu, Anfernee Jennings en Jabrill Peppers kregen allen een nieuw driejarig contract. Safety Kyle Dugger kreeg zelfs een vierjarige verbintenis voor de neus geschoven.
Wat dan met de nieuwe gezichten? Op quarterback krijgen we alleszins met 100% zekerheid een nieuwe naam. Mac Jones moest plaats ruimen en in zijn plek kwam oude bekende Jacoby Brissett over van de Washington Commanders. Daarnaast kwamen er met receiver K.J. Osborn en running back Antonio Gibson twee mannen die een bal kunnen vangen, maar die allerminst supersterren genoemd kunnen worden. Chukwuma Okorafor, vorig jaar nog naar de bank verwezen bij de Pittsburgh Steelers, moet de vertrokken Trenton Brown komen vervangen.
NFL DRAFT
Door het belabberde seizoen in 2023 konden de New England Patriots als derde kiezen in de 2024 NFL Draft. Dat ze met die derde keuze voor een quarterback gingen, was voor niemand een verrassing. Die quarterback werd uiteindelijk Drake Maye uit North Carolina. Maye geldt als een toptalent, maar tegelijk ook een ruwe diamant. Hij zal nog niet meteen starten in Foxborough, maar het plafond schijnt hoog te zijn en hij doet menig Patriots-fans dromen van een nieuwe periode van succes.
In de tweede ronde wilden de Patriots meteen een wapen halen voor hun nieuwbakken quarterback. Wide receiver Ja’Lynn Polk uit Washington werd gekozen om het receiver-korps te versterken. Ook de keuzes in de derde en vierde ronde waren allemaal in het offensieve compartiment. In de derde ronde viel het oog van de Patriots op offensive tackle Caedan Wallace uit Penn State. De twee keuzes van de vierde ronde waren voor Texas A&M guard Layden Robinson en UCF-receiver Javon Baker.
De enige defensieve speler die in de Draft naar de Patriots ging, was cornerback Marcellas Dial uit South Carolina. Hij werd in de zesde ronde gekozen. Nog in de zesde ronde ging ook Tennessee quarterback Joe Milton naar de Patriots en met hun laatste pick in de zevende ronde koos New England voor tight end Jaheim Bell uit Florida State.
Bo Schalbroeck/BoGraphix
OFFENSE
Offensief hoorden de New England Patriots vorig seizoen tot de slechtste teams in de league. Samen met de Carolina Panthers scoorden ze de minste punten per game. Een zwalpende Mac Jones werd regelmatig halverwege wedstrijden vervangen door een weinig overtuigende Bailey Zappe. Die laatste mocht het seizoen afmaken als starter, maar kon nooit overtuigen. Dit seizoen zullen we sowieso een verandering zien under center. Drake Maye werd als derde in de Draft gekozen en tijdens Free Agency kwam Jacoby Brissett terug naar zijn oude nest. Wellicht zal die laatste het seizoen in de basis starten.
Verder oogt de aanval weinig indrukwekkend. Het is misschien wel de zwakste skill position groep in de hele NFL. De op papier beste wide receiver is Kendrick Bourne, maar het is afwachten hoe hij terugkeert uit blessure. Verder rekenen de Patriots op rookie Ja’Lynn Polk en Demario Douglas om de ballen te vangen. Of kent Jalen Reagor een onverwachte rennaissance van zijn carrière? Uit het backfield hopen de Patriots dat Rhamondre Stevenson opnieuw zijn beste vorm vindt. Antonio Gibson moet de change of pace running back worden die vanuit het backfield als extra receiver kan ingezet worden.
De O-line ten slotte oogt, op center David Andrews na, weinig indrukwekkend. Mogelijks kunnen Cole Strange en Mike Onwenu een stap voorwaarts zetten in hun carrière, maar qua bescherming ziet het er toch allemaal wat magertjes uit. Het lijkt er met andere woorden sterk op dat het offensief, net als vorig jaar, pijn zal doen aan de ogen van menig Patriots fan.
DEFENSE
De defensie presteerde in 2023 wel meer dan degelijk. Ook daar kunnen vraagtekens bij geplaatst worden voor 2024. Bill Belichick is namelijk niet meer in het gebouw om de verdediging te overzien. Ook Jerod Mayo zal in de eerste plaats aandacht schenken aan de verdediging, maar hij kan nog niet de adelbrieven van een Belichick voorleggen. Wat alvast in Mayos voordeel speelt, is dat de meeste sterkhouders van vorig seizoen terugkeren.
Zo hebben in de secondary Jabrill Peppers en Kyle Dugger beiden een nieuw contract ondertekend. Ook keer de eerste ronde pick van vorig seizoen, cornerback Christian Gonzalez, terug uit blessure. Hij speelde erg goed in zijn eerste paar wedstrijden en zal erop gebrand zijn om die goeie lijn dit seizoen door te trekken. Ook de front 7 is grotendeels ongewijzigd, al valt het wel af te wachten of we Matthew Judon nog in een Patriots shirt zullen zien dit seizoen. Hij traint voorlopig niet mee in Training Camp tot hij een nieuwe deal krijgt. En of die er komt, is maar zeer de vraag. Tot slot is het uitkijken of Jahlani Tavai zijn opmars van eind vorig seizoen kan voortzetten.
CONCLUSIE
Ondanks het vele geld op de bankrekening voelt dit seizoen meer dan ooit aan als een transitiejaar voor de Patriots. Offensief oogt het bijzonder mager en ook defensief is het afwachten of Jerod Mayo hetzelfde rendement kan halen als Bill Belichick. Er is ook wel hoop in New England, omdat Drake Maye het potentieel heeft om een ster te worden. Maar dan mag hij nog niet te vroeg voor de leeuwen gegooid worden. En al zeker niet met deze supporting cast. Laat hem dus nog maar een jaartje rijpen, terwijl Jacoby Brissett tracht te redden wat er te redden valt.
Voorspelling: 4-13
FANZONE
In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Patriots is dat Robbert Roodzand:
“Het wordt een lang jaar voor de Patriots, vrees ik. Noch de divisie, noch het schedule zitten mee. De overwinningen zullen weer voornamelijk via de defense moeten komen. En ondanks dat ik best wel vertrouwen heb in Mayo, denk ik ook dat Belichick zijn defense van vorig jaar een beetje onder de radar vloog door de matige resultaten en de offense. Ik weet niet of Mayo in jaar 1 direct hetzelfde niveau kan halen.
Alle vertrouwen in Drake Maye voor de komende jaren, maar komend seizoen nog niet helaas. Ik vrees dat de Patriots 4-13 gaan. Maar hoe dan ook heb ik heel veel zin in het nieuwe seizoen!”
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 1 het team dat al sinds 2017 op een winning record wacht: de Carolina Panthers.
Vorig seizoen heerste er nog aardig wat optimisme in Charlotte, North Carolina. Met een nieuwe head coach Frank Reich én een nieuwe quarterback Bryce Young, moest eindelijk de weg naar de top terug worden ingezet. Het werd echter één grote deceptie. Zonder noemenswaardige wapens rondom hem kon Bryce Young de hoge verwachtingen niet inlossen. De rookie ging samen met zijn team ten onder en de Panthers eindigden hun campagne met amper twee overwinningen. Eigenaar David Tepper mocht opnieuw naar de tekentafel.
FREE AGENCY
Het moge duidelijk zijn dat na een seizoen waarin er slechts twee keer gewonnen kon worden, er bijzonder veel werk op de plank lag bij de Panthers. Ten eerste moest er opnieuw een nieuwe head coach gezocht worden. Frank Reich werd namelijk al na 11 games ontslagen in 2023. De keuze viel op Dave Canales, voormalig offensive coordinator van de Tampa Bay Buccaneers. Er werd met Dan Morgan overigens ook een nieuwe General Manager aangesteld.
De spelerskern had ook een flinke kwaliteitsinjectie nodig. Die is er vooral in het offensieve compartiment gekomen. Young had geen receivers en geen bescherming vorig seizoen, zo luidde de analyse intern. En dus ging daar alle aandacht naartoe. Met Damien Lewis en Robert Hunt werden twee nieuwe guards voor een flinke som aangetrokken. De Panthers haalden met Diontae Johnson ook een potentiële WR1 voor Bryce Young. Johnson kwam over van de Pittsburgh Steelers in een trade voor cornerback Donte Jackson.
Jackson was niet de enige verdediger die de Panthers kwijt raakten. Linebackers Brian Burns en Frankie Luvu zochten ook andere oorden op. Hun talent -en vooral hun potentieel- zal gemist worden, al haalden de Panthers met Jadeveon Clowney wel een voormalige number 1 overall pick in huis om de leegte op te vullen.
NFL DRAFT
Ook al waren de Panthers met voorsprong het slechtste team in de NFL vorig seizoen, toch hadden ze niet de eerste keuze in de draft. Die pick hadden ze namelijk vorig jaar al naar Chicago gestuurd in ruil voor de eerste selectie in 2023. Toch wilden ze bij Carolina de eerste ronde niet zomaar laten schieten en dus ruilden ze nog naar omhoog om met de 32ste keuze wide receiver Xavier Legette uit South Carolina te kiezen. Op dat moment waren de beste wide receivers al van het bord, maar desalniettemin zal Legette voor deze povere wide receiver groep een upgrade betekenen.
In de tweede ronde ging de keuze ook naar een offensieve versterking. De 46ste pick ging naar running back Jonathon Brooks uit Texas. Die keuze was eerder verrassend, omdat de running backs in deze draft niet geacht werden om voor de derde ronde van het bord te gaan. Met hun overige vijf keuzes keken de Panthers vooral naar de verdediging. Trevin Wallace uit Kentucky (3e ronde) en Michael Barrett uit Michigan (7e ronde) zijn twee nieuwe linebackers. Cornerback Chau Smith-Wade uit Washington State ging in de 5e ronde van het bord en defensive tackle Jaden Crumedy uit Mississippi State zette in de zesde ronde het Panthers petje op. In de vierde ronde werd tight end J’Tavion Sanders uit Texas gekoppeld aan zijn studiegenoot Brooks.
Bo Schalbroeck/BoGraphix
OFFENSE
Het eerste seizoen van Bryce Young was een stevige teleurstelling. Young moet het nieuwe gezicht van de franchise worden, maar hij gaf de fans vorig seizoen weinig redenen om te geloven dat dat ook werkelijk zal gebeuren. Toch zullen de Panthers hun investering niet zomaar opgeven. Dit seizoen moet Young met meer wapens en meer bescherming stappen vooruit kunnen zetten. Laat ons bij de bescherming beginnen. Zoals hierboven al aangegeven zal Young kunnen opereren van een gloednieuw duo aan guards. Damien Lewis zal op links staan, Robert Hunt op rechts. Op left tackle staat er met Ikem Ekwonu overigens nog een voormalige eerste ronde pick in de O-line.
De groep ballenvangers heeft ook een upgrade gekregen, al was dat niet erg moeilijk na het debacle van vorig seizoen. Adam Thielen deed vorig seizoen zijn stinkende best, maar een WR1 is hij niet meer. Die rol kan dit seizoen misschien door Diontae Johnson vervuld worden. Hij liet bij de Steelers af en toe een enorm potentieel zien, maar kan hij het zoals in 2021 nog eens een volledig jaar volhouden? Hij geeft Young alvast eindelijk iemand die afstand kan creëren tussen zichzelf en zijn verdedigers. De voornaamste running back wordt wellicht Chuba Hubbard. Miles Sanders zakte vorig seizoen steeds verder weg en wordt dit seizoen misschien al voorbijgestreefd door rookie Jonathon Brooks. De rookie herstelt nog wel van een gescheurd knieligament, dus de Panthers zullen met hem initieel nog geduld hebben.
DEFENSE
De defensie lijkt er tegenover 2023 op achteruit te zijn gegaan. Brian Burns, Frankie Luvu en Donte Jackson vervang je niet zomaar. De defensive line is wel grotendeels hetzelfde gebleven, al was dat vorig seizoen ook al niet de sterkste linie. De pass rush zal dit seizoen van nieuwkomers Jadeveon Clowney en D.J. Wonnum moeten komen. Clowney had een sterk seizoen bij de Baltimore Ravens en evenaarde zijn persoonlijk record van 9,5 sacks. Wonnum had acht stuks bij de Minnesota Vikings in 2023.
In de secondary zal het dit seizoen meer dan ooit de Jaycee Horn-shown moeten worden. Hij verloor in het offseason Donte Jackson naast zich en zal nu vooral op Dane Jackson moeten rekenen. Met Jordan Fuller werd nog een ervaren safety aangetrokken, maar zijn beste seizoen dateert ook alweer van 2021. Het wordt met andere woorden afwachten of deze verzwakte defensie hun offense voldoende kansen zal kunnen geven.
CONCLUSIE
Met de beschikbare middelen hebben de Panthers hun best gedaan om hun tweedejaars quarterback Bryce Young meer kansen op succes te geven. De O-line is versterkt en Young zal met betere receivers kunnen werken. Tegelijk lijkt de defense dan weer verzwakt en in de breedte is het nog steeds zoeken naar kwaliteit in dit team. Dave Canales mag z’n borst nat maken voor wat ongetwijfeld een lang en uitdagend seizoen wordt. Het is voor hem te hopen dat David Tepper in het tussenseizoen zijn geduld terug gevonden heeft.
Voorspelling: 4-13
FANZONE
In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Panthers kroop voormalige SportAmerika-redacteur Ton de Vries nog eens in zijn pen:
“Goed geleide franchises leiden hun guards op, matig geleide franchises betalen voor ze. Exemplarisch voor de Panthers wat mij betreft. Diep in de buidel tasten om Young nu wel een echte kans te geven. Het O-line probleem had goedkoper opgelost kunnen worden door Ekwonu naar guard te schuiven en een center te betalen, dan wel te draften. Reachen voor een running back is nooit een goed idee en Brian Burns liep door mismanagement bijna gratis de deur uit. Afgelopen seizoen waren de 7 uur-wedstrijden (want prime time zit er volledig niet in voor dit team) afzien geblazen. En ik vrees dat ook komend seizoen de ogen meermaals gepijnigd zullen worden.
Is er dan niks positiefs te zeggen? In ieder geval wordt het een jaar dat Young serieus geëvalueerd kan worden. Daarnaast is het Carolina-accent van Xavier Legette nu al legendarisch. Maar behalve dat kijk ik vooral uit naar een verkoop van de franchise aan een owner die zich niet wekelijks belachelijk maakt.”
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
De eerste week na de All-Star Game was er één met twee gezichten. Waar Joshua Palacios voor het eerst dit seizoen terugkeert in deze rubriek, daar zagen we Ozzie Albies helaas weer wegvallen met een polsblessure. Xander Bogaerts en Jurickson Profar hebben een bijzondere donderdag achter de rug. Zij maakten van dichtbij namelijk een stukje MLB-historie mee. Wat dat was en hoe het hen en de overige Team Kingdom-spelers verging, lees je in deze Dutch Watch.
Voor Ozzie Albies en de Atlanta Braves duurde de break na de ASG net iets langer dan gepland. De weergoden spraken vorige week vrijdag een woordje mee, waardoor de Braves pas een dag later konden aantreden tegen de St. Louis Cardinals. Albies kende een koude start na de break. De infielder was 0-for-4 in dat eerste duel, maar was ondanks dat wel beslissend. Bij een 2-2 stand in de noodzakelijke tiende inning sloeg Albies de bal het outfield in. Het was weliswaar een out, maar wel een productieve aangezien Adam Duvall vanaf het derde honk de winnende run over de thuisplaat kon lopen.
— Bally Sports: Braves (@BravesOnBally) July 20, 2024
Enkele uren later, in deel twee van de doubleheader, was Albies opnieuw succesvol. Zijn eerste at-bat werd een RBI-single waaruit Jarred Kelenic kon scoren. Dit was voor Ozzie Albies zijn 46e RBI van ’t seizoen, maar de tweedehonkman kon op dat moment nog niet weten dat dit ook zijn voorlopig laatste binnengeslagen run is. Na zijn 2 RBIs op zaterdag volgde een 2-for-4 in de series finale op zondag. Die hits leverden helaas geen runs op. Runs die de Braves goed konden gebruiken, want na de winst in deel 1 van de doubleheader volgden twee nederlagen. Het meest pijn deed echter de opgelopen blessure van Ozzie Albies. Onze landgenoot raakte geblesseerd in de slotfase van de laatste wedstrijd (2-6) en bleek na onderzoek een breuk in zijn pols te hebben.
Ozzie Albies sustained a fracture in his left wrist while attempting to field a throw at second base. He is expected to be sidelined for eight weeks. Read more injury analysis across MLB in our injury roundup. #BravesCountry
De verwachting is dat Ozzie Albies twee maanden uit de roulatie is. Hij is na Ronald Acuna en Michael Harris de volgende veldspeler van de Braves die er lang uit ligt. Daarnaast kreeg de club slecht nieuws over startend werper Max Fried, die met een blessure aan zijn onderarm ook wat wedstrijden moet missen. Ook op dat vlak zit ’t Atlanta tegen, want Spencer Strider zal dit seizoen ook niet meer in actie komen.
Xander Bogaerts maakte in de laatste serie voor de ASG zijn rentree voor de San Diego Padres. In twee wedstrijden tegen de Braves noteerde de tweedehonkman 4 hits in 8 AB’s. Manager Mike Shildt was daar nog een beetje voorzichtig met de viervoudig All-Star door hem één wedstrijdje rust te gunnen in dat drieluik. Direct na de break was dat niet het geval tegen de Cleveland Guardians. De serie tegen de koploper in de AL Central kende een beroerde start voor Bogaerts (0-for-4) en de Padres met een 0-7 nederlaag, maar beiden pakten de draad na die openingswedstrijd goed op.
De tweede ontmoeting ging namelijk met dezelfde cijfers naar de bezoekende Padres. Xander Bogaerts was niet op een run of RBI te betrappen, maar met 2-for-5 aan slag kon hij toch tevreden zijn. San Diego zou op zondag 21 juli deze serie winnend afsluiten. De Friars hadden aan slechts 2 runs genoeg dit keer om dat laatste duel met 2-1 te pakken. Met 2-for-4 deed het slaggemiddelde van Xander Bogaerts opnieuw goede zaken, maar op het scoreformulier kwam de naam van de infielder opnieuw niet voor.
HISTORIE!!!
In april en mei had Bogaerts het bij tijd en wijle moeilijk aan slag. De pitchers van de Nationals dachten met weemoed terug aan die momenten, want de infielder bleek in Washington een ontzettend lastige klant. De Padres tankten duidelijk vertrouwen met hun overwinningen in Cleveland en trakteerden de Nats op een sweep. Xander Bogaerts speelde elk van de drie wedstrijden, was aan slag geweldig getuige zijn 7-for-11 en scoorde ook nog eens 4 runs. Eén van die runs scoorde hij in de historische derde wedstrijd van deze serie. Na een 4-0 op dinsdag en een 12-3 (Bogaerts een 4-hit game en 2 runs) op woensdag volgde donderdag de spreekwoordelijke kers op de taart.
Op die dag kreeg Joe Musgrove namelijk gezelschap in het rijtje werpers dat namens de Padres een no-hitter gooide. Dylan Cease bleek deze dag niet te raken door de slagmensen van Washington. De 28-jarige starter had 114 pitches nodig voor zijn meesterwerk en stond slechts drie keer vier wijd toe. Cease is na Musgrove in 2021 dus de tweede Padre met een no-hitter, maar dit seizoen is hij ook de tweede met een dergelijk kunststukje. Ronal Blanco van de Astros was al op 1 april de eerste die geen enkele hit tegen kreeg.
Voor de Boston Red Sox kwam de All-Star break niet erg gelegen. De traditieclub uit Beantown had de sokken er aardig in de laatste tijd en kreeg niet de gelegenheid om weer even lekker terug in het ritme te komen. Boston hervatte vorig weekend de competitie namelijk tegen de oude liefde van Kenley Jansen. Daar in Dodger Stadium, op de voor de closer bekend terrein, liep de terugkeer uit op een teleurstelling. LA had de eerste wedstrijd in deze serie van drie al met 4-1 gewonnen toen Jansen aan het einde van de tweede zijn gang naar de heuvel maakte.
De voormalig Dodger deed dit met een 4-3 voorsprong op zak. Die was hij echter al heel snel kwijt, want de vijfde pitch van Jansen werd door Enrique Hernandez weggemept voor een homerun. Het was de eerste die Jansen dit jaar te verwerken kreeg en eentje die veel pijn deed. Hij kreeg in die inning ook nog een double van Chris Taylor te verwerken, maar hield de schade verder beperkt tot 1 run. Die kostte Boston overigens wel de overwinning en Jansen een blown save. In de elfde inning, bij een 6-6 stand, was het Will Smith die met een RBI-single een einde aan deze wedstrijd maakte. Weer speelde Hernandez een belangrijke rol, want hij was het die de winnende run over de thuisplaat liep.
NOG EEN DREUN
In de laatste wedstrijd van de serie werd Jansen door Alex Cora opnieuw aan het werk gezet. Dit keer al in de achtste inning en met een 3-6 achterstand op het scorebord. Met een groundout en een strikeout begon Jansen voortvarend aan zijn optreden. Echter ging het mis voor de international nadat Gavin Lux was doorgekomen met een single. Jansen had daarna de grootst mogelijke moeite om die derde nul op het bord te brengen. Voor hij daar in slaagde, scoorden de Dodgers eerst nog 3 runs. Daarvan kwamen er 2 op het conto van Jason Heyward, die Jansen voor de tweede dag op rij raakte met een homerun.
Dat zijn outings in LA niet goed waren voor het ERA zal niemand verbazen. Voor de ASG stond dat op 2.16 en op het moment dat de Red Sox LA verlieten gaf het ERA van Jansen 3.06 aan. Op bezoek bij de Colorado Rockies kwam er deze week geen verandering in. In geen van de drie duels kwam Kenley Jansen in actie. Hij zag vanuit de bullpen dat de BoSox duidelijk nog hun ritme moeten vinden na de break. Slechts één keer stapten de Red Sox als winnaar van het veld in Coors Field en met name de 7-20 nederlaag van afgelopen woensdag zal nog even nadreunen in Beantown.
Vorig seizoen speelde Joshua Palacios 91 wedstrijden voor de Pittsburgh Pirates, maar dit seizoen moest hij ’t doen met optredens in de minor leagues. Tot eerder deze maand. De oudste van de broertjes Palacios deed ’t met onder meer een .311 slaggemiddelde naar behoren op AAA-niveau en mocht vlak voor de ASG proberen dit door te trekken in de majors. Dit ging hem aanvankelijk opvallend goed af. In de ruime zeges op de Mets (8-2) en Brewers (12-2) was hij twee dagen op rij succesvol met een 2-run homerun.
Na de break is de vijver met RBIs behoorlijk opgedroogd. Joshua Palacios heeft inmiddels 16 wedstrijden en 54 plate appearances in de benen. Toeval of niet, maar met de international in de line-up zijn de Bucs naar een record boven de .500 gekropen. Dat ze deze week hun series tegen respectievelijk Philadelphia en St. Louis winnend afsloten, draagt daar ook aan bij. Zowel tegen de Phillies als de Cardinals wonnen Palacios en de zijnen twee van de drie wedstrijden. Josh Palacios was 3-for-19 in die series en zag zijn slaggemiddelde dalen van .286 net voor de ASG naar .234 een week daarna.
De Pirates konden na die serie tegen St. Louis deze week een 52-50 record overleggen. Dat ziet er veel beter uit dan de 40-44 waarmee ze deze maand begonnen. In de strijd om de wildcards zitten ze momenteel op het vinkentouw. De Braves, Mets en Padres hebben nog altijd goede papieren, maar de Diamondbacks, Cardinals en Pirates zitten hen inmiddels op de hielen.
De Tampa Bay Rays zullen met een ijzersterke tweede seizoenshelft op de proppen moeten komen willen ze alsnog een wildcard bemachtigen. Die seizoenshelft begon voor Richie Palacios niet ver van zijn ouderlijk huis. Geboren in Brooklyn hervatte hij ’t seizoen met een serie van drie uitwedstrijden in The Bronx. Tegen de New York Yankees dus. Een stadion dat hem eerder dit jaar al gunstig gezind was en ook nu voelde de Oranje-international zich er als een vis in het water.
Dat was nog niet het geval op vrijdag 19 juli. Palacios kwam in die wedstrijd één keer door met een single, maar zijn overige 3 AB’s eindigden in een strikeout. Onderweg pakte hij overigens nog wel zijn vijftiende gestolen honk mee. En defensief zijn zevende error. De overige Rays verging het niet veel beter, waardoor de Yankees vrij eenvoudig met 6-1 wonnen. Tampa Bay nam een dag later al revanche met een 9-1 zege. Een overwinning die Palacios vanuit de dug-out bekeek. Voor hem geen speeltijd dit keer.
Dat was wel het geval op zondag. Palacios stond als leadoff hitter in de line-up en bewees al in de eerste at-bat van de wedstrijd zijn waarde. Met zijn vijfde homerun van het jaar – en zijn tweede in Yankee Stadium III – zorgde Richie Palacios voor een pikstart. Achteraf was het zijn enige hit in 4 at-bats, maar wel een heel belangrijke. De Rays boekten in deze derde van vier wedstrijden namelijk een 6-4 overwinning. Een pijnlijk afscheid bleef Palacios bespaard. Vanaf de zijlijn zag hij zijn Rays afgelopen maandag ruim verliezen: 1-9.
TOUGH OUT
Tijd om daar lang bij stil te staan, kreeg Tampa Bay niet. Vrijwel direct na die nederlaag pakten ze het vliegtuig naar Toronto voor een drieluik tegen de Blue Jays. Daar spoelden de Rays dinsdag de nare smaak van een dag eerder weg met een 4-2 overwinning. Richie Palacios bleek aan slag een lastige klant met 1-for-3 en 2 walks. In de vijfde inning resulteerde zo’n vrijgeleide tot een run nadat Brandon Lowe de bal in de tribunes sloeg voor een 2-run homerun.
The right-handed slugger joins the squad from the Rays in exchange for minor leaguers RHP Brody Hopkins, OF Aidan Smith and a player to be named later.
Het was niet de laatste run die Palacios scoorde in deze serie. Woensdag was hij 0-for-3 aan slag, maar werd een vier wijd opnieuw afgestraft. Desondanks verloren de Rays dat duel met 3-6. Vele malen beter verging het de ploeg in de series finale. De bezoekers gaven de arme Blue Jays met 13-0 klop en 2 van die runs kwamen op het conto van Richie Palacios. De eerste scoorde hij na een single in de derde inning. Na zijn vierde vrije doorgang in deze serie was het in de zevende inning opnieuw raak. Een sac fly van Randy Arozarena stelde Palacios in staat te scoren vanaf het derde honk. Voor de outfielder overigens één van zijn laatste wapenfeiten voor de Rays, want Arozarena vervolgt het seizoen in Seattle bij de Mariners.
Jurickson Profar mocht op 16 juli (Amerikaanse tijd) starten in zijn eerste All-Star Game, hij kwam twee keer aan slag, noteerde één hit en scoorde dankzij een 3-run homerun van Shohei Ohtani een run in de derde inning. Dat de American League de Midsummer Classic later met 5-3 naar zich toe zou trekken, mocht de pret niet drukken. Profar kreeg daar in Arlington de beloning voor zijn meer dan voortreffelijke eerste seizoenshelf. Het was nu aan hem om die lijn door te trekken in de laatste maanden van het seizoen. Alleen al uit zijn slaggemiddelde blijkt hoe moeilijk dat is. Waar dit op 19 juni nog op .323 stond, daar was er een maand later bij de hervatting nog .305 van over.
Na de break kwam Profar ook nog eens moeizaam op gang. Hij was 0-for-4 in de eerste wedstrijd tegen Cleveland. Die ook nog eens met 0-7 verloren ging. San Diego herpakte zich daarna sterk en versloeg de Guardians in de tweede wedstrijd met ruime cijfers: 7-0. Profar was echter opnieuw 0-for-4 met een HBP. Voor het eerst sinds 27 april dook zijn slaggemiddelde daardoor onder de grens van .300. Dit werd echter alweer hersteld in de series finale. San Diego versloeg de Guardians afgelopen zondag met 2-1 en hoewel hij niet productief was, kwam de 2-for-4 aan slag Profar bijzonder goed uit.
In Washington ging Profar namelijk verder op die ingeslagen weg. Hij was afgelopen dinsdag 1-for-5 in de eerste wedstrijd tegen de Nationals en zette in de vijfde inning zijn krabbel onder z’n vijftiende homerun dit seizoen. Dat duel ging met 4-0 naar de Friars, die een dag later hun spierballen flink lieten rollen. Profar was geen uitzondering, want voor de tweede dag op rij knalde de international een bal het stadion uit. Met Luis Arraez op de honken leverde het San Diego 2 runs op en namen ze op dat moment een 4-3 voorsprong. Daar bleef ’t zeker niet bij, want na negen innings stond er 12-3 op het bord.
Hoewel Profar donderdag zijn bescheiden hitting streak naar vier wedstrijden tilde, moest hij het op de grote dag voor Dylan Cease doen met een tweehonkslag. Zijn zeventiende double van dit seizoen noteerde Profar al in de tweede inning. De 3-0 zege was voor de Padres de vijfde overwinning op rij, maar het verschil met koploper LA in de NL West is nog steeds groot (7.5 gewonnen wedstrijden). Wat betreft de wildcards doen de Friars de laatste tijd wel uitstekende zaken.
Vlak voor de ASG had Ceddanne Rafaela het even lastig. We zijn het namelijk niet meer gewend dat de Red Sox-rookie 0-for-7 noteert in twee wedstrijden. Het werd hem door de competitieplanner ook niet eenvoudig gemaakt de draad weer op te pakken. Boston begon na de break in LA en Rafaela mocht zich gaan meten met één van de sterkste teams in Major League Baseball. Hij opende dit drieluik 1-for-3 aan slag en met een 1-4 nederlaag. Hoewel de resultaten voor de Red Sox daarna uitbleven, ging het met Rafaela crescendo.
Met 2-for-4, een walk en een run die hij scoorde in de vijfde inning liet Rafaela zien mee te kunnen met het geweld uit LA. Boston was ook lang op weg om de Dodgers die zaterdag te verslaan, maar in de slotfase gingen ze alsnog de bietenbrug op. In de series finale noteerde Rafaela zijn eerste RBI van de tweede seizoenshelft. Dit gebeurde in de zesde inning bij een 2-6 achterstand. Hij zou in de negende inning ook zelf de thuisplaat nog passeren, maar de sweep van de Dodgers bracht hij daarmee niet in gevaar. Met 5-for-11 in het slagperk kon Ceddanne Rafaela enigszins tevreden terugkijken op deze lastige serie. Helaas gingen alle wedstrijden wel naar de thuisspelende LA Dodgers.
De eerste road trip na de All-Star Game zullen ze in Boston snel willen vergeten. Op hoogte in Denver ging het Rafaela en consorten namelijk ook bepaald niet voor de wind. Afgelopen maandag leek de rookie (1-for-5) in de twaalfde inning de winnende run namens de bezoekers te scoren, maar Colorado antwoordde met 2 runs in diezelfde inning en won met 9-8. Ceddanne Rafaela scoorde woensdag opnieuw een run en was met 2-for-4 helemaal niet slecht bezig. Helaas kan dat niet worden gezegd van zijn ploeggenoten. Colorado walste met 20-7 over de Red Sox heen en bezorgde hen de vijfde nederlaag in de laatste zes wedstrijden.
Met het seizoen 2023-2024 in de boeken en de nieuwe jaargang als klein stipje aan de horizon dompelen we ons bij SportAmerika weer eens onder in de rijke historie van de National Hockey League. In deze That Year In Hockey gaan we ruim 30 jaar terug in de tijd. Naar het jaar waarin Mario Lemieux de wereld verbaasde, de Stanley Cup een jubileum vierde en de Montreal Canadiens als laatste Canadese franchise beslag op die geweldige trofee legden. We nemen je mee terug naar het seizoen 1992-1993.
WERELDNIEUWS DAT JAAR
Denken we in Nederland aan 1992 dan gaan de gedachten al snel terug naar die rampzalige zondagavond 4 oktober. Het was de avond van de Bijlmerramp, waar helaas 43 levens te betreuren waren. Eerder dat jaar stortte een F 16 neer in Hengelo. Hoewel de straaljager middenin een woonwijk te pletter sloeg, was hier veel schade maar vielen er geen slachtoffers. Helaas was dit wel het geval in het Portugese Faro, waar op 21 december 1992 een vliegtuig van Martinair crashte.
Op het podium der wereldleiders moest George Bush zijn plek aan Bill Clinton afstaan. De democraat werd in januari 1993 beëdigd als 42e president van de Verenigde Staten. Bush kon op dat moment nog niet weten dat zoonlief George W. jaren later tot president verkozen werd. Een maand na die inauguratie pleegden terroristen met een autobom een aanslag op het World Trade Center in New York.
Op 19 april 1993 haalde een ranch in Texas het wereldnieuws. De Branch Davidians van sekteleider David Koresh lag al enige tijd onder vuur. Onder meer de FBI wist dat er zich in die ranch dingen afspeelden die het daglicht niet konden verdragen. De dienst had echter nooit kunnen vermoeden dat er een oorlogsgebied ontstond waarbij veel mensen – onder meer Koresh – de dood vonden.
SPORT
Op het gebied van sport was de Europese titel van Denemarken in de zomer van 1992 spraakmakend. Of het goud van het enige échte Dream Team tijdens de Spelen in Barcelona. In Amsterdam viel er in het voorjaar van ’92 een UEFA Cup te vieren. Ajax versloeg Torino en mocht zo ook de laatste, nog ontbrekende Europese prijs aan de prijzenkast toevoegen. Helaas werd ook de sportwereld in deze jaren hard geraakt door een vliegramp. Op 27 april 1993 stortte een vliegtuig met het Zambiaans voetbalelftal neer in Gabon. Kalusha Bwalya, toenmalig PSV’er, ontsnapte aan die vreselijke ramp omdat hij op dat moment nog in Nederland was.
NHL-SEIZOEN 1992-1993
Het NHL-seizoen 1992-1993 begon met de Pittsburgh Penguins als back-to-back titelverdediger. Met Super Mario Lemieux als grote aanjager ging de ploeg uit Steel City voor de hattrick, maar deze franchise – en Lemieux in het bijzonder – kreeg het behoorlijk voor de kiezen in 1992-1993. Zo werd bij de toen 28-jarige Lemieux de Ziekte van Hodgkin ontdekt. Gelukkig waren de artsen er razendsnel bij en herstelde de Penguins-superster enorm snel van die vreselijke ziekte.
Mario Lemieux miste twee maanden (zo’n 20 wedstrijden) maar besloot het reguliere seizoen desondanks nog met 160 punten en werd zo topscorer van de League. Hij lag op koers om na Wayne Gretzky de eerste speler te worden met minimaal 200 punten in een seizoen. Door die vreselijke tegenslag gebeurde dit niet. Dat Lemieux, met alles wat hij door moest maken, alsnog de meeste punten verzamelde, geeft nog maar eens de grootsheid van deze speler aan.
Hoewel Lemieux van buitencategorie was, liepen er op het roster van de Penguins destijds veel meer grote namen. Kevin Stevens (111), Rick Tocchet (109) en Ron Francis (100) sloopten elk de 100 punten-grens, terwijl bij de pas 20-jarige Jaromir Jagr de teller bleef steken op 94 punten. Toekomstig Hall of Famer Tom Barasso won als goalie 43 wedstrijden voor de club en noteerde een 3.01 GAA. Tegenwoordig niets bijzonders, maar juist in dat seizoen was dat speciaal.
Dit was namelijk het seizoen waarin gemiddeld 7.25 keer per wedstrijd gescoord werd. Zeker voor die tijd een gigantisch aantal. Alleen de Maple Leafs en Blackhawks wisten hun gemiddeld aantal tegengoals dat seizoen onder de 3 te houden. De Penguins hadden dus een weergaloos team en heel vreemd was het dan ook niet dat zijn met afstand (119 punten) de beste waren tijdens het reguliere seizoen.
HISTORISCH BESLUIT BOLTS
Om verschillende redenen haalden de Penguins dus de headlines dat seizoen, maar op geheel eigen wijze deed de Tampa Bay Lightning dit ook. Net als de Ottawa Senators – deze versie althans – waren de Bolts als nieuwe franchise toegevoegd aan de NHL, die nu uit 24 teams bestond. Phil Esposito was destijds de eerste GM aldaar en van hem kwam het plan om Manon Rheaume één periode te laten spelen in een oefenwedstrijd tegen de St. Louis Blues.
De toen 20-jarige goalie – een belangrijk onderdeel van Team Canada dat in 1992 wereldkampioen geworden was – werd daarmee de eerste vrouw die op ’t hoogste niveau in de Amerikaanse profsport voor een mannenteam speelde. Het werd geen sprookje met een happy end. Rheaume sloeg bepaald geen slecht figuur, maar kreeg wel 2 goals tegen op 9 SOG. Esposito kreeg echter wat hij zo graag wilde: aandacht voor de piepjonge Lightning.
Het moge inmiddels duidelijk zijn dat we over verhaallijnen niets te klagen hadden in 1992-1993. Toch vond één van de meest opmerkelijke verhalen van die jaargang zijn oorsprong een jaar eerder. Om precies te zijn rond de draft van dat jaar, 1991 dus. De fans vergaapten zich nog altijd aan grootmeesters als Wayne Gretzky en Mario Lemieux, maar de volgende in dat rijtje stond volgens de kenners alweer klaar.
Eric Lindros was groot, ontzettend sterk en in 1990-1991 bij de Oshawa Generals in de OHL ook nog eens onwaarschijnlijk productief. Niet voor niets werd hij destijds al The Next One gedoopt. The Great One was immers al vergeven. In 57 wedstrijden scoorde de Canadese tiener 71 goals en verzamelde hij niet minder dan 149 punten. Voor de Quebec Nordiques een zekerheidje als first-overall in de draft! Alleen had Lindros zelf heel andere plannen…
LINDROS HAALT ZIJN NEUS OP
Begin jaren negentig waren de Nordiques ronduit slecht en al voor de draft gaf Lindros te kennen dat hij niet naar Quebec wenste te komen. Het management bleek niet onder de indruk. Lindros werd inderdaad gedraft door de Nordiques, maar zou geen seconde spelen voor deze franchise. Wat ze in Quebec echter niet konden weten, was dat het draften van Lindros jaren later – na de verhuizing naar Denver – zou leiden tot het winnen van de Stanley Cup. Middels een enorme trade belandde Lindros in Philadelphia, waar hij negen jaar voor de Flyers zou spelen.
Onder meer Peter Forsberg, Mike Ricci en twee first-round picks werden in de trade betrokken en daarmee legden de Nordiques uiteindelijk de basis voor de Cup-winst in 1996. Al deden ze dat als Colorado Avalanche. De Rangers wilden in ’92 ook ver gaan voor Lindros, maar waren in ’94 blij dat die trade nooit doorgang vond. Een aantal spelers die ze naar Quebec wilden verschepen, hadden namelijk een belangrijk aandeel in de winst van de Stanley Cup dat jaar. En Lindros zelf? Hij won nooit de Stanley Cup, maar werd in 2016 wel opgenomen in de Hall of Fame. De Canadees had een prachtige carrière, maar die had zonder blessures nog veel mooier kunnen zijn.
LIGHTNING STRIKES
Het seizoen 1992-1993 zelf begon met een klapper. De Tampa Bay Lightning debuteerde dat jaar in de League en hun eerste wedstrijd werd direct een spektakelstuk. In de toenmalige Expo Hall werden de Chicago Blackhawks met 7-4 over de knie gelegd. In dat geheel schilderde Chris Kontos zijn eigen meesterwerk. De toen 28-jarige winger had wel wat ervaring in de NHL, maar bij de Rangers, Penguins of Kings was hij nooit onomstreden.
Die franchises keken ongetwijfeld hun ogen uit toen Kontos in de allereerste wedstrijd van de Bolts ooit maar liefst vier keer scoorde. Kontos ontpopte zich tot een goalgetter dat jaar en vond maar liefst 27 keer de weg naar de goal. Daarmee verdubbelde hij in één klap zijn productie uit zijn voorgaande zeven seizoenen. Dit was overigens ook zijn laatste jaar in de NHL. Kontos verdween naar onder meer Zweden en de IHL en sloot eind jaren negentig zijn loopbaan af in Duitsland.
Het was één van de zeldzame hoogtepunten voor de debuterende Lightning. De nieuwe franchise eindigde in ’t eerste seizoen stijf onderaan in de toenmalige Norris Division, maar deed het altijd nog beter dan de eveneens debuterende Senators. Waar Tampa Bay onderweg nog 53 punten binnenharkte, daar moest Ottawa het doen met slechts 24 punten. Het werd een keiharde kennismaking met de realiteit in de Canadese hoofdstad. Er werd dat jaar namelijk maar tien keer gewonnen. De al even belabberde San Jose Sharks – destijds ook nog een vrij nieuwe franchise – deed het al niet veel beter met elf overwinningen.
FINNISH FLASH
Nee, dan verging het de Quebec Nordiques toch veel beter dat jaar. Mede dankzij aanstormende talenten als Mats Sundin, Joe Sakic, Owen Nolan en Mike Ricci haalden zij na jaren weer eens de play-offs. Of Vancouver, dat de piepjonge Pavel Bure in de armen gesloten had. En wat dacht je van de Buffalo Sabres? Met een ongekend aantal van 76 goals liet Alexander Mogilny de fans daar dromen van schitterende successen…die tot op de dag van vandaag helaas uitgebleven zijn…
Dat getal 76 dook veel verder naar het westen ook nog eens op dat seizoen. In Winnipeg flitste daar in die dagen een jonge Fin over het ijs genaamd Teemu Selanne. Of The Finnish Flash, voor intimi. Net als Mogilny zette de 22-jarige winger het duizelingwekkende aantal van 76 goals op het bord. Voor Selanne was het zijn eerste jaar in de NHL en het zal niemand verbazen dat de jonge Fin er uiteindelijk met de Calder Trophy voor Rookie of the Year vandoor ging. Niet alleen brak Selanne met zijn scoringsdrang het doelpuntenrecord voor rookies van Mike Bossy (53), maar zijn puntentotaal van 132 was eveneens een record voor nieuwelingen.
Wayne Gretzky drukte als eerstejaars eens zijn stempel met 137 punten. De grootste aller tijden had echter al een verleden in de toenmalige WHA waardoor hij niet als rookie werd gezien. Hoewel Selanne nooit meer in de buurt van 76 goals kwam, was ’t wel een begin van een meer dan voortreffelijke loopbaan. Hij won één keer de Stanley Cup (in 2007 met Anaheim), is viervoudig All-Star en werd in 2017 opgenomen in de Hall of Fame. In 2014 zette Selanne na 1451 wedstrijden een punt achter zijn imposante loopbaan, waarin hij 684 goals scoorde en 1457 punten verzamelde.
VERRASSINGEN
Mede dankzij de vele goals van hun Finse rookie plaatsten de Jets zich dat seizoen voor de play-offs. Winnipeg beet echter al in de eerste ronde de tanden stuk op Pavel Bure en de Vancouver Canucks. Als enige in de toenmalige Smythe Division tikten de Canucks de grens van 100 punten aan, maar hadden de pech dat ze een fitte Wayne Gretzky troffen in de tweede ronde. De LA Kings konden tijdens het reguliere seizoen vanwege blessureleed maar 45 wedstrijden genieten van The Great One, maar in het postseason was Gretzky van de partij. Alleen al in die tweede ronde tegen de Canucks nam de Canadees met 13 punten in zes wedstrijden de Kings aan de hand.
Vancouver won de Smythe Division, Pittsburgh pakte de meeste punten in de NHL en dus ook de Patrick Division en de Chicago Blackhawks herpakten zich van de valse start in Tampa Bay door maanden later alsnog beslag te leggen op de Norris Division. De verliezend Stanley Cup-finalist van 1992 deed het met 106 nét iets beter dan de Detroit Red Wings.
…EN MEER VERRASSINGEN
Dat die franchise een mooie toekomst tegemoet ging, was duidelijk maar Steve Yzerman en consorten moesten nu de Blackhawks nog even voor laten gaan. Het postseason werd voor diezelfde Hawks bepaald geen succes. Al in de eerste ronde ging men onderuit en dat nog wel met een sweep tegen de St. Louis Blues. Een team dat 21 punten minder pakte tijdens het reguliere seizoen.
De Adams Division was dat jaar voor het laatst het strijdtoneel van de twee gezworen vijanden uit Boston en Montreal. Namens de Bruins kende Adam Oates in 1992-1993 zijn beste seizoen ooit. De centre had al wel eens een jaargang met 102 en zelfs 115 punten gekend, maar die vielen volledig in het niet bij de 142 punten die hij in 1992-1993 noteerde. Het winnen van de divisie zou voor Boston het enige hoogtepunt zijn. Net als de Blackhawks vonden ook de Bruins hun Waterloo al in de eerste ronde van het postseason. En net als de Hawks werden zij met een sweep om de oren geslagen. Met 6 goals was Alexander Mogilny de grote man bij de Sabres, die Boston in vier wedstrijden klop gaven.
HABS LATEN VAN ZICH HOREN
Voor Mogilny en de Sabres eindigde het avontuur in de tweede ronde. Het waren de door de wol geverfde Montreal Canadiens die daar Buffalo een draai om de oren gaven en zich al na vier duels plaatsten voor de Conference Finals. Montreal dus, een team met sterren als Vincent Damphouse, Kirk Muller, Denis Savard, Guy Carbonneau en die überfanatieke goalie luisterend naar de naam Patrick Roy. Die Canadiens hadden niet ’t meest indrukwekkende reguliere seizoen achter de rug, maar zouden in het postseason transformeren tot een bijna niet te kloppen geheel. Dit merkten de buren uit Quebec al in de eerste ronde en de Sabres maakten ook hardhandig kennis met de Canadese dadendrang.
Een jaar eerder liep die dadendrang spaak in de tweede ronde. Uitgerekend tegen de zo gehate Boston Bruins kregen de trotse Habs een sweep te verwerken en in Montreal wisten ze dat het anders moest. Jacques Demers werd aangesteld als nieuwe head coach, Damphousse werd opgepikt in Edmonton en Brian Bellows kwam over van de Minnesota North Stars.
Het gaf de Canadiens de broodnodige stootkracht. Broodnodig, want aanvallend hield het in 1991-1992 bepaald niet over. De wijzigingen misten hun uitwerking niet. Montreal won 13 van de eerste 15 wedstrijden, maar liepen aan het einde van kalenderjaar 1992 tegen een flinke dip aan, die ze ook eigenlijk nooit helemaal te boven kwamen. Dit temperde de verwachtingen en bezorgde de Canadiens uiteindelijk een derde plek in hun Adams Division.
OVERUREN
Hoewel doelpunten altijd welkom zijn, zelfs noodzakelijk om wedstrijden te winnen, maakten de Habs zich in die jaren nooit veel zorgen. Zij hadden immers een goalie die hen dag in dag uit een kans gaf om wedstrijden te winnen. Tegen zijn eigen persoonlijkheid in zorgde Patrick Roy voor rust. De toekomstig Hall of Famer gaf de Canadiens het vertrouwen dat een paar doelpuntjes al voldoende waren voor de winst. Al ging die vlieger in dit megaproductieve seizoen lang niet altijd op. Zo kon Roy bijvoorbeeld niet voorkomen dat de Canadiens vijf van hun laatste zeven wedstrijden verloren en daarom in de play-offs gekoppeld werden aan de buren uit Quebec.
Na een valse start, waarin ze de eerste twee duels in de serie verloren, leek er iets te ontstaan in Montreal. Twee van hun vier zeges op de Nordiques boekten de Habs in OT. Buffalo werd vervolgens in vier wedstrijden weggezet. Drie keer gebeurde dit na verlenging. Tegen de volgende tegenstander was het al niet veel anders. Die volgende tegenstander was een verrassende. Niet het sterrenensemble uit Pittsburgh haalde namelijk de Division Final, maar de minder hoog aangeslagen NY Islanders.
NOG MEER OVERUREN
Op Long Island hadden ze geen beroerd seizoen gehad, maar hielden ze wel 32 punten minder aan hun reguliere seizoen over dan Mario Lemieux en consorten. In die bewuste best-of-7 zei dat echter niets. Pittburgh maakte in de noodzakelijke Game 7 een 3-1 achterstand ongedaan, maar ging in OT alsnog onderuit dankzij de tweede treffer van David Violek. Een voormalig 208th overall pick in de draft van 1984.
Die Isles waren voor Montreal dus de laatste horde voor de Stanley Cup Final. Na een duidelijke 4-1 overwinning in Game 1 stonden respectievelijk Stephane Lebeau (2OT) en Guy Carbonneau op als overtime-hero voor de Canadiens. Daarmee leken ze de Islanders mentaal te breken. Na vijf wedstrijden was deze serie klaar en stonden de Canadiens voor het eerst dat decennium in de Stanley Cup Final. In ’89 moesten ze de titel aan de Calgary Flames laten, maar nu moest de Cup weer eens naar huis. Er waren immers al zes seizoenen voorbij gegaan na de laatste Cup-winst in 1986. Iets wat in die tijd voor Canadiens-begrippen al heel, heel lang was.
KINGS ZOEKEN SUCCES
Lemieux troffen ze niet, maar de Habs ontkwamen er niet aan de grootste aller tijden tegen te komen. Met 10 punten in de eerste ronde tegen Calgary, 13 in de tweede tegen Vancouver en nog eens 10 in de uitputtende 7-game serie tegen Toronto hoefde niemand te twijfelen aan de vorm of fitheid van Wayne Gretzky. Na de zeer spraakmakende trade vanuit Edmonton was het The Great One nog niet gelukt zijn nieuwe werkgever naar de heilige graal te leiden. Nu hij de 30 inmiddels gepasseerd was, begon de tijd toch wat te dringen. Deze finale tegen de meest succesvolle franchise in de geschiedenis moest voor Gretzky en de Kings dan ook de kers op de taart worden.
Gretzky miste de nodige duels in het reguliere seizoen en mede daardoor eindigden de Kings op een derde plaats in de Smythe met 88 punten. Dit gaf de Canadiens het thuisvoordeel in de Stanley Cup Final, maar dat waren ze al na 60 minuten kwijt. Twee goals van Luc Robitaille, één van Jari Kurri en een empty-netter van Gretzky bewezen dat de Kings geen last hadden van die lange serie tegen de Maple Leafs. Toen LA ook nog eens met een 2-1 voorsprong aan de laatste twee minuten van Game 2 begon, zetten ze in Californië al voorzichtig de champagne koud. Echter ging het in die bewuste slotfase gruwelijk mis voor de Kings en aanjager Marty McSorley in het bijzonder.
GUTSY CALL!
Wat was het geval? Teams en spelers hielden elkaar, maar ook de sticks in die tijd al goed in de gaten. Velen wisten van elkaar dan ook dat ze met illegale sticks speelden. Vaak had het blad dan een grotere curve dan was toegestaan. Sticks werden wel gecontroleerd, maar de meeste spelers hadden voor die controle wel een legale stick bij de hand. Dit was niet het geval bij McSorley in Game 2 van de Stanley Cup Final in ’93. Bij een 1-2 achterstand en een dreigende 0-2 achterstand in de serie nam Canadiens-coach Jacques Demers de gok om – met nog 2 minuten op de klok – de stick van McSorley te laten controleren. Voor de arbitrage was het al vlot duidelijk en Montreal kreeg een powerplay.
Het was een gok met verregaande gevolgen. In het geval van de Canadiens louter positieve gevolgen. Met zijn tweede van de avond trok Eric Desjardins met een late PPG de stand gelijk. Het verzet van de Kings leek daarmee gebroken, want diezelfde Desjardins completeerde zijn hattrick al in de eerste minuut van de verlenging. Niet alleen was het zeldzaam dat een blueliner drie keer scoorde in één wedstrijd, maar het was ook zeker bijzonder dat de Habs nu al voor de achtste keer in deze play-offs na een OT aan het langste eind trokken.
Het vervolg van die finale was op z’n zachtst gezegd ook opmerkelijk. In Los Angeles namen de Habs in Game 3 én Game 4 een ruime voorsprong. Echter verspeelden ze deze ook net zo snel weer. Maar goed, dan is er altijd nog de OT. En in beide gevallen was daar ook John LeClair. De jonge winger had tot dan toe nog niet heel veel indruk gemaakt in het postseason, maar kroonde zich tot twee keer toe tot OT-hero van de Canadiens. En zette de ploeg en passant dus op een 3-1 voorsprong in deze best-of-7. Dit was teveel voor de Kings. Eenmaal terug in Montreal maakten de Canadiens het al in Game 5 af met een 4-1 overwinning.
HOE HET VERDER GING…
Voor de 24e keer in de clubhistorie legden de Montreal Canadiens beslag op de titel in de NHL. Wat niemand op dat moment voor mogelijk hield, is dat dit tot op heden ook de laatste keer was. Sterker nog, het was zelfs de laatste keer dat een Canadese franchise zich de beste van allemaal mocht noemen. Na 1993 stond er zeven keer een club uit Canada in de finale, maar tot winst kwam het niet meer. Met de Oilers dit jaar natuurlijk als meest recente geval. Al meer dan 30 jaar geen Stanley Cup doet pijn in een land dat leeft voor deze sport.
De combinatie Gretzky en de Kings bleek ook geen garantie voor het allergrootste succes. Op het ijs althans. In Los Angeles moesten ze tot ver na de eeuwwisseling wachten op hun eerste Cup. Gretzky was toen al lang en breed met pensioen. De komst van The Great One leidde echter wel tot meer interesse voor de sport in Californië, waardoor franchises als Anaheim en San Jose ook de nodige fans konden binden.
Patrick Roy werd in 1993 verkozen tot MVP in de play-offs, maar zou niet lang meer voor de Canadiens spelen. We begonnen de beschrijving van deze jaargang al met Eric Lindros en zijn keuze om niet voor de Nordiques te willen spelen. Het was de franchise waar Roy een paar jaar later wel terecht zou komen. Quebec was ingeruild voor Denver in Colorado en wat daar zestien jaar lang niet lukte, lukte – mede dankzij de komst van Roy – al in het eerste jaar van de Avalanche.
Een paar dagen later dan gebruikelijk, maar dat heeft dan weer alles te maken met de All-Star Game van komende woensdag. In deze Dutch Watch bespreken we de drie laatste series voor deze break en daarin lieten onze landgenoten aardig van zich horen. Zo bevestigde Jurickson Profar zijn status als All-Star, was Ceddane Rafaela een doorn in het oog van de Yankees en kon Kenley Jansen weer wat saves aan zijn totaal toevoegen. Daarnaast keerde Xander Bogaerts afgelopen weekend terug in de line-up van de Padres.
Het weekend van 5 juli was een belangrijke voor de Atlanta Braves. Niet alleen was ’t de laatste serie tijdens hun homestand, maar het was vooral een treffen met de Philadelphia Phillies. De koploper in de NL East. Ozzie Albies en de zijnen begonnen met een achterstand van 9 gewonnen wedstrijden aan het drieluik en zagen dit na de eerste ontmoeting oplopen naar 10 wedstrijden. Met 3-for-4 aan slag was Albies één van de lichtpuntjes in de line-up. In de vierde en achtste inning kwam onze landgenoot door met een single, maar in de zesde inning nam hij de bal diep voor zijn eerste homerun sinds 21 juni. Het mocht echter niet baten, want de Phillies gingen er met een 8-6 zege vandoor.
Albies had de smaak blijkbaar aardig te pakken, want in de tweede wedstrijd tegen de Phillies ging de bal opnieuw de tribunes in. Met Jarred Kelenic aan boord, betrof het dit keer een 2-run homerun in de vijfde inning. Diezelfde Kelenic kon in de eerste inning de thuisplaat ook al passeren na een RBI-single van zijn tweedehonkman. De Braves boekten een knappe 5-1 overwinning en Albies was goed voor 3 RBIs. Helaas lukte het hem niet om in al de drie wedstrijden tegen Philly een homerun te slaan. In de series finale op 7 juli was Albies 0-for-3 met een walk, maar veel belangrijker was de 6-0 overwinning. Het was pas de derde keer dit seizoen – de eerste keer sinds 28 mei – dat de Phillies geen enkele run noteerden.
MET GOED GEVOEL DE BREAK IN
In de woestijn van Arizona wisten de Braves hun goede gevoel aanvankelijk vast te houden. Een sac fly van Albies (0-for-4) hielp de bezoekers aan een belangrijke run in de eerste wedstrijd. Mede dankzij die RBI van hun infielder won Atlanta dat duel na elf innings met 5-4. Vorige week dinsdag was Albies 1-for-5 in het tweede treffen, dat met 6-2 naar de Braves ging. In de derde van vier wedstrijden scoorde de tweedehonkman een run in de derde inning nadat hij met vier wijd de honken bereikte. Voor de Braves mocht die run niet baten, want de Diamondbacks maakten met 5-7 een einde aan hun winning streak. Afgelopen donderdag zorgde een solo homerun van Eugenio Suarez voor de enige run in Game 4. Albies was 0-for-4 en zag zijn slaggemiddelde zo dalen naar .254.
Ozzie Albies kan met een lekker gevoel aan zijn vrije dagen beginnen. De laatste serie voor de break verliep voor zowel de Braves als Albies goed, want in San Diego werden de Padres twee van de drie wedstrijden verslagen. Met 4 hits, 3 doubles en één run liet de infielder veelvuldig van zich horen in het slagperk. Die ene run scoorde hij zondag in de series finale. Nadat Albies de inning opende met een single, was een RBI-single van Matt Olson even later genoeg om de stand op dat moment gelijk te trekken. Na een 6-1 zege op vrijdag, een 0-4 nederlaag op zaterdag trokken de Braves nu met 6-3 aan het langste eind en kropen een heel klein beetje (8.5 games behind) naar de Phillies in de NL East.
Met enig gevoel voor dramatiek zou je kunnen stellen dat de cirkel voor Xander Bogaerts afgelopen vrijdag rond was. Op 20 mei raakte de infielder geblesseerd aan zijn schouder in het duel met de Atlanta Braves en tegen diezelfde tegenstander maakte Bogaerts een kleine twee maanden later zijn rentree. Hoewel de Friars de wedstrijd met 1-6 aan Atlanta moesten laten, kon Bogaerts tevreden zijn met zijn 2-for-4 aan slag. Manager Mike Shildt toonde daarna aan voorzichtig te zijn met de Oranje-international. Bogaerts bleef de tweede ontmoeting namelijk aan de kant.
In de laatste wedstrijd voor de korte pauze tekende Xander Bogaerts voor zijn eerste RBI sinds 19 mei. Met het eerste en het derde honk bezet kwam de infielder al vroeg in de wedstrijd door met een RBI-single. Het was de Padres echter niet gegeven deze voorsprong vast te houden. Met opnieuw 2-for-4 aan slag deed het slaggemiddelde van Bogaerts weliswaar goede zaken, maar de wedstrijd ging met 6-3 naar de Braves.
Het gaat de laatste tijd goed met de Boston Red Sox. En zeker ook met Kenley Jansen. Zeker, de achterstand in de AL East is nog altijd groot, maar in het weekend van 5 juli kregen ze de kans om wat in te lopen op de Yankees. Jansen en de Red Sox gingen op bezoek bij de grote rivaal en deelden daar een paar flinke dreunen uit. Voor de eerste, op vrijdag 5 juli, hadden ze weliswaar tien innings nodig, maar dat leverde Kenley Jansen wel zijn zeventiende save op.
Ceddanne Rafaela had Boston in de eerste helft van de tiende inning middels een 2-run homerun op een 5-3 voorsprong gezet. Aan Jansen de eer om die ook daadwerkelijk over de streep te trekken, maar eenvoudig werd het niet. Ben Rice begin de inning op het tweede honk en met Juan Soto, Aaron Judge en Alex Verdugo aan slag werd ’t geen sinecure. Zeker niet toen Soto met een single Rice naar drie bracht met 0 uit op ’t bord. Jansen had daarna echter slechts 7 pitches nodig om aan die drie noodzakelijke outs te komen. Judge en Verdugo waren na één pitch gezien en Oswaldo Cabrera bracht de bal wel in het spel, maar werd de laatste uit.
Met 14-4 ging het tweede duel naar de Yankees, maar Boston zou die zondag de serie winnen. Met een 3-0 voorsprong in de negende had Jansen nu wat meer ruimte voor eventuele fouten, maar die had de closer niet nodig. Wederom trof hij Soto en Judge, maar opnieuw wisten de supersterren van NY de Oranje-international niet in verlegenheid te brengen. Soto kon gaan zitten na een lineout en Jansen klaarde de klus in stijl door Judge op een strikeout te trakteren. De 3-0 overwinning was een feit en daarmee ook de achttiende save voor Jansen.
VRIJAF
Na dat optreden nam Jansen weer enige tijd plaats in de wachtkamer. Tegen de Oakland A’s was zijn inbreng niet nodig en die kant leek het ook tegen de Kansas City Royals op te gaan. Boston verloor de eerste wedstrijd ruim (1-6) en won de tweede met grote cijfers (5-0). In de laatste wedstrijd voor de ASG had Alex Cora zijn closer uit Willemstad nog nodig. Met een 5-3 voorsprong ging Jansen aan de slag. De eerste nul had hij vlot te pakken, maar daarna volgden een single en een walk. Door een RBI-single van Freddy Fermin kreeg Jansen zijn eerste run sinds 12 juni te verwerken. Die klap maakte het nog wel even spannend, maar Jansen en de Red Sox bleven overeind en sleepten die 5-4 over de streep.
Met winst in tien van de laatste dertien wedstrijden begint Boston aan een welverdiende break. De ploeg staan inmiddels stevig op de derde plaats in de AL East, heeft een wildcard voor het grijpen en is de Yankees zelfs tot op een paar wedstrijden genaderd.
Ook voor Richie Palacios en de Tampa Bay Rays is de All-Star break aangebroken. Met series tegen achtereenvolgens de Royals, Yankees en Guardians maakte de competitieplanner van Major League Baseball het hen niet eenvoudig. Dat bleek ook wel tijdens de laatste reeks uitwedstrijden. In Kansas City slaagden de Rays er tussen 5 juli en 7 juli niet in ook maar één wedstrijd te winnen. Richie Palacios was een tough out (0-for-1 met 3 walks) in de eerste wedstrijd, maar was uiteindelijk 0-for-5 over de gehele serie, waarin hij in het tweede duel als invaller alleen de laatste wedstrijden speelde.
Eenmaal terug in Florida veranderde er niet veel aan de situatie voor Palacios. De Rays kregen vorige week bezoek van de New York Yankees en wisten de serie van drie knap te winnen. Alleen het tweede duel, gespeeld op 10 juli, ging met 1-2 verloren. Helaas voor Richie Palacios was dat nu net de enige keer dat hij zijn opwachting maakte. Geposteerd op het tweede honk was de Oranje-international 1-for-3 met een single in de zesde inning en een HBP in de tweede. Tot resultaten leidde dit echter niet.
PRIMEUR
In de laatste serie voor de break was er meer speeltijd voor Richie Palacios. Op vrijdag 12 juli was hij de tweedehonkman van de Rays toen de ploeg met 3-0 won van de Cleveland Guardians. Met 0-for-3 en een walk bleef zijn bijdrage aanvallend gezien echter beperkt. Een dag later gingen de Rays met 2-4 onderuit tegen Cleveland. Beide runs werden echter door Palacios over de thuisplaat gelopen. Na vier wijd kon hij de score in de derde inning openen na een RBI-double van Yandy Diaz. Met zijn eerste triple van dit seizoen legde Palacios zelf de basis voor de tweede run. Deze volgde na een fout van Cleveland in de vijfde inning, maar helaas voor Richie Palacios bleef de beloning in de vorm van een overwinning uit.
De series finale werd met 2-0 door Tampa Bay gewonnen, maar Palacios kreeg daarin geen speeltijd. Nu de All-Star break daar is, staan de Rays vijfde en laatste in hun divisie. Met een achterstand van 5.5 gewonnen wedstrijden in de wildcard-race zijn de Rays echter nog altijd niet kansloos voor een plek in het postseason.
Voordat Jurickson Profar zich kon gaan opmaken voor z’n eerste ASG nam hij het met de Padres nog op tegen drie sterke tegenstanders. In de laatste week voor de break brachten achtereenvolgens de Diamondbacks, Mariners en Braves een bezoek aan Petco Park in San Diego. In het weekend na Independance Day greep Profar de kans alvast aan om te onderstrepen dat zijn selectie voor de Midsummer Classic niet op toeval gebaseerd was. Hij kwam in het drieluik tegen Arizona drie keer door met een hit, maar twee van die hits gingen als souvenir met een fan mee naar huis.
Met 0-for-3 en een walk leek Profar op 5 juli niet overdreven goed aan de serie tegen de regerend kampioen van de National League te beginnen. Dit veranderde echter in één klap – letterlijk – in de negende inning. Zijn solo homerun (zijn honderdste in MLB) hielp de Padres langszij en een 2-run homerun van Manny Machado maakte nog in diezelfde inning een einde aan dit duel: 10-8. In de met 5-7 verloren tweede wedstrijd was een RBI-double in de zevende inning het belangrijkste wapenfeit van onze landgenoot. Arizona trok op zondag 7 juli ook de series finale naar zich toe en deed dit met klinkende cijfers. De Padres gingen hard met 1-9 onderuit. Die ene run kwam al in de eerste inning op het conto van Jurickson Profar. Hij sloeg zijn veertiende homerun van dit seizoen, maar meer dan een doekje voor het bloeden bleek dit achteraf niet te zijn.
Met twee nederlagen in de eerste drie wedstrijden kende de homestand van San Diego ondanks de verschroeiende hitte een koude start. Tegen de Seattle Mariners werd ’t er vorige week al niet beter op. De bezoekers wonnen beide wedstrijden en gunden de Padres in die twee duels slechts 3 runs. Jurickson Profar was 1-for-8 over deze korte serie. De All-Star noteerde zijn enige hit in de zesde inning van de tweede ontmoeting.
LOSSEN
Langzaam maar zeker moet Jurickson Profar lossen uit de kopgroep wat betreft het slaggemiddelde in de majors. Het drieluik tegen de Braves deed hem ook geen goed. Alleen in de laatste wedstrijd kwam de outfielder door met 2 hits in 5 AB’s. Het bracht hem op 2-for-13 over de gehele serie en 3-for-21 in de laatste vijf wedstrijden. San Diego rekende zaterdag (4-0 winst) weliswaar af met een 5-game losing streak, maar de Padres zullen bepaald niet tevreden zijn over hun homestand. Zij wonnen slechts twee van de laatste acht wedstrijden, maar hebben slechts 1 gewonnen wedstrijd minder dan de teams voor hen in de wildcard-race.
Geen All-Star Game voor Ceddanne Rafaela, maar in zijn geval hadden we deze zin misschien moeten beginnen met het woordje “nog”. De Red Sox-rookie maakt een stormachtige ontwikkeling door. De tijden waarin Rafaela alleen defensief van waarde was, liggen al ver achter ons. Regelmatig laat hij z’n knuppel spreken en niet zelden bonjourt de jongeman uit Willemstad een homerun de tribunes in. Daar kunnen de New York Yankees inmiddels ook over meepraten. In het drieluik tegen de aartsrivaal raakte Rafaela slechts twee keer de bal goed, maar beide keren was de pijn voelbaar in The Bronx.
Rafaela kwam er aan slag nog niet aan te pas op vrijdag 5 juli. Hij was 0-for-3 in z’n eerste AB’s, maar zijn laatste – in de tiende inning – maakte alles anders. David Hamilton was de automatische honkloper op twee toen Ceddanne Rafaela zijn tiende homerun van het jaar sloeg. En Boston daarmee aan de 5-3 zege hielp. Het tweede treffen ging met 14-4 ruimschoots naar de thuisploeg, maar in de derde was daar opnieuw Ceddanne Rafaela. Zijn solo homerun in de achtste inning zette Boston op een 2-0 voorsprong. Dit was tevens zijn vijftigste RBI van dit seizoen. Alleen Rafael Devers sloeg namens de Red Sox meer runs (55) over de thuisplaat. De drievoudig All-Star en tweevoudig Silver Slugger-winnaar tekende in deze serie voor zijn duizendste hit in de majors.
DE KNOP OM
Na het succesvolle bezoek aan The Bronx was het voor de Red Sox even schakelen. Rafaela en consorten keerden terug naar Boston voor een serie tegen laagvlieger Oakland en met name op 9 juli viel er genoeg te juichen voor de fans. Zij zagen hun Red Sox met 12-9 winnen en middels een RBI-triple in de tweede inning voegde Rafaela nog maar weer eens een RBI aan zijn totaal (51) toe. Die driehonkslag was ook alweer zijn vierde van dit jaar. Dat aantal valt echter in het niet bij de 10 van teamgenoot Jarren Duran, die niet voor niets naar de ASG mag.
Ceddanne Rafaela was 2-for-5 in die eerste ontmoeting en gaf dit een vervolg met een 2-for-4 met een double (zijn vijftiende) en een run in de tweede. Die ging echter wel met 2-5 naar de A’s. De series finale werd echter een prooi voor de thuisploeg. Boston verzamelde zowel een zevenklapper als een shutout (7-0) maar zag Rafaela (0-for-3) geen aanvallende bijdrage leveren. Dit lukte de rookie echter wel in de eerste wedstrijd tegen de Royals. De Red Sox leden afgelopen vrijdag een 1-6 nederlaag, maar het was Ceddanne Rafaela die met een RBI-double in de tweede inning achteraf de eer redde.
Rafaela was 2-for-3 in die eerste ontmoeting en helaas voor de jongeling bleef het daar ook bij in deze serie. Met 0-for-7 verliepen de twee laatste wedstrijden voor de break voor hem niet overdreven succesvol, maar de twee overwinningen maakten veel goed. De Red Sox stapten in 24 van hun laatste 37 wedstrijden als winnaar van het veld en zijn in de American League aan een flinke opmars bezig. De overwinningen van afgelopen weekend waren daarin belangrijk, want laat Kansas City nu één van de concurrenten voor een wildcard zijn.
Cover photo: Meg McLaughlin/The San Diego Union-Tribune
Voor het eerst in zijn loopbaan mag Jurickson Profar zich opmaken voor de All-Star Game, later deze maand gespeeld in Texas. De international van San Diego zette die uitnodiging deze week nog wat luister bij met wat goede prestaties voor de Padres. Die prestaties leverden onder meer Kenley Jansen en Ceddanne Rafaela ook voor de Boston Red Sox. Hoe het hen en de overige Team Kingdom-spelers deze week verging in Major League Baseball lees je vanzelfsprekend weer in deze Dutch Watch.
Vrijdag 28 juni was een dag waar veel Braves-spelers toch wel naar uitkeken. Op die dag begon voor hen namelijk een lange homestand nadat ze zojuist citytrips langs New York, St. Louis en Chicago hadden afgerond. Voor Ozzie Albies en de zijnen was dit mogelijk een kans om wat dichter naar de Phillies te kruipen. De ploeg uit Philadelphia is voorlopig ongenaakbaar in de NL East, de divisie die Atlanta de laatste zes jaar won. Met een 6-1 overwinning op de Pittsburgh Pirates begon het weekend alvast goed voor de Braves.
Ozzie Albies liet zich ook zien tijdens die eerste ontmoeting. Met 2-for-5, een double en een run had de tweedehonkman een aandeel in die zege. Het was ondertussen al even geleden dat Albies een run binnen had geslagen. Zijn laatste RBI dateerde van 23 juni en dat zou deze serie zo blijven. Zowel in de met 2-1 gewonnen tweede wedstrijd als de met 2-4 verloren derde kwam de infielder door met een single, maar in geen van de gevallen leidde dat tot een run of RBI. Met 4-for-12 in deze serie tilde onze landgenoot zijn slaggemiddelde wel wat op. Na het duel van zondag kwam dat namelijk uit op .254.
Jarred Kelenic led off the bottom of the first inning with a single. Ozzie Albies doubled off the wall in right, and Kelenic scored on a heads-up play after stopping at third.
Met zijn 1-for-4 in het eerste treffen met de San Francisco Giants veranderde niets aan dat slaggemiddelde. Met een RBI-single in de achtste inning hielp Albies de Braves aan één van hun 3 runs, maar tegenover de 5 van San Francisco was dit onvoldoende. In de tweede wedstrijd bleken 3 runs wel genoeg. Met opnieuw 1-for-4 tilde Albies zijn hitting streak naar zes wedstrijden, maar het was hem toch vooral om de 3-1 zege te doen.
Helaas voor Albies en de Braves ging de winst in deze serie naar de bezoekende Giants. Ondanks de 2-for-4, een double en een run van Ozzie Albies trok San Francisco donderdag op de Amerikaanse feestdag aan het langste eind: 4-2. Voor de Braves een vervelende aanloop richting de belangrijke serie tegen de koploper in de NL East: Philadelphia Phillies.
Met acht overwinningen in hun laatste tien wedstrijden hadden de Boston Red Sox de schwung er aardig in. Vorig weekend hoopten ze dit in eigen huis vast te houden tegen de San Diego Padres, die dit seizoen nogal moeite hebben met het winnen van wedstrijden op vreemde bodem. Helaas voor de BoSox voelden de Friars zich op Fenway Park blijkbaar als een vis in het water. De Padres scoorden niet minder dan 20 runs verdeeld over de eerste twee wedstrijden en gunden de thuisploeg slechts 3 runs. Na een pijnlijke 2-9 op vrijdag 28 juni volgde een dag later een nog grotere afstraffing: 1-11.
HOUDINI
Een vernederende sweep wist Boston echter te voorkomen. De Red Sox zetten Kenley Jansen afgelopen zondag in de negende inning af met een 4-1 voorsprong op zak en gezien de vorm van de closer moest dat geen probleem opleveren. Door de resultaten in de vorige wedstrijden verscheen Jansen ook nog eens uitgerust op de heuvel. Slechts 10 pitches had de international nodig om de drie laatste en beslissende nullen binnen te hengelen. Donovan Solano ging zitten na een flyball, Jackson Merrill werd weggezet met een strikeout en bij Ha-Seong Kim had Jansen weer even de hulp van zijn defensie nodig. Met 16 saves achter zijn naam sloot Jansen daarmee de maand juni af. Op 11 juni stond dat aantal nog op 9 saves.
Tegen de Miami Marlins bleef dat aantal steken op 16. In dit geval was dat goed nieuws voor de Red Sox, want met respectievelijk 8-3 en 7-2 werden de eerste twee wedstrijden eenvoudig gewonnen. Donderdag 4 juli stribbelde de thuisploeg veel meer tegen. Bij een stand van 2-2 moest Kenley Jansen zijn team naar extra innings loodsen, maar leek Jesus Sanchez na diens double en een single van Xavier Edwards de winnende run te scoren. De arbitrage besliste echter anders, Jansen kwam na slechts 10 pitches ongeschonden uit de strijd en zag Boston na twaalf innings als winnaar van het veld stappen: 6-5.
De Tampa Bay Rays staan vierde in de AL East, maar hebben desondanks nog altijd kans op een wildcard in die American League. Afgelopen weekend konden ze zichzelf nog wat beter in het zadel helpen met goede resultaten tegen de Washington Nationals. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan, want voor eigen publiek hebben de Rays het vooralsnog lastig. Ze verloren vaker dan ze wonnen, maar zouden tegen Washington met die trend breken. Helaas gebeurde dit veelal zonder Richie Palacios, die alleen in de tweede wedstrijd in actie kwam. En uitgerekend die werd door Tampa Bay ruim verloren.
Palacios had vorige week vrijdag vanaf de zijkant gezien hoe de Rays met 3-1 de Nats versloegen. Als tweedehonkman mocht de Oranje-international zijn opwachting maken in het tweede duel, maar een succes werd dit niet. Palacios was 0-for-2 aan slag met een walk in de vijfde inning. Zijn twee officiële at-bats eindigden elk in een strikeout. Mét Palacios werd met 1-8 verloren door de Rays. Een dag later – opnieuw zonder Richie Palacios – herpakte Tampa Bay zich door de ploeg uit de hoofdstad met 5-0 te verslaan.
SLAGVAARDIG
Op bezoek bij de Kansas City Royals haalde Palacios afgelopen dinsdag zijn gram. De Rays boekten daar een 5-1 overwinning en hadden dat mede te danken aan hun bijzonder slagvaardige Oranje-international. Palacios was 3-for-5 aan slag, tekende voor een RBI-double in de zesde inning en had op dat moment al een run gescoord in de tweede inning. Helaas leverde hem dit geen plek in de starting line-up op voor het tweede duel. Dit ging – met Palacios (0-for-1) als invaller – met 4-2 naar de Royals.
Voor de series finale kwam Rays-manager Kevin Cash terug op zijn keuze en plaatste Palacios vanaf de start op het tweede honk. Als leadoff hitter dwong hij een walk af in de eerste inning, die even later leidde tot de eerste run van de wedstrijd. Met een RBI-single in de tweede inning leverde Richie Palacios opnieuw zijn bijdrage aan de uiteindelijke 10-8 overwinning. Dankzij z’n 4-for-8 in Kansas City zit het slaggemiddelde van Richie Palacios voor het eerst sinds 10 juni weer aan de goede kant van 250.
Jurickson Profar behoort nog altijd tot de beste slagmensen in Major League Baseball. Vorig weekend begon hij met een 10-game hitting streak aan de serie tegen de Boston Red Sox. Bij Profar was het gevoel goed, maar bij zijn teamgenoten zal het niet veel minder geweest zijn. San Diego trok naar Beantown in de wetenschap dat ze zeven van hun laatste acht potjes winnen afgesloten hadden en nu werd het tijd om ook in uitwedstrijden constanter te presteren. Daarvan wonnen ze er maar één van de laatste tien.
Zo productief Profar was in de voorgaande serie tegen Washington (7 RBIs in drie duels), zo productief was hij in Boston zeker niet. Wel trok hij zijn hitting streak nog even door. In de eerste, met 9-2 gewonnen, wedstrijd was Profar 1-for-3 met een run. Hij liet dit volgen door een 1-for-4 en wederom een run in de met 11-1 gewonnen tweede ontmoeting. Met zijn 1-for-4 in de series finale tilde Jurickson Profar zijn hitting streak naar 13 wedstrijden. Helaas voor de Padres kwam ’t niet tot een sweep. Boston trok dat laatste duel met 4-1 naar zich toe.
PROFAR GOES YARD!
Het zou voor Jurickson Profar een hele mooie week worden. Misschien had hij er zelfs wel niet meer op gerekend dat zo’n uitnodiging nog zou komen. Jurickson Profar mag zich over een paar weken namelijk melden bij de All-Star Game in Arlington, Texas. Onze landgenoot is bezig aan zijn elfde seizoen in de majors en nooit eerder viel hem een dergelijke eer te beurt. Profar is geselecteerd als één van de starters in het outfield van de American League. Echter begon deze week niet zo geweldig voor Profar en de Friars. In Arlington werden ze op dinsdag met 0-7 weggeblazen door de Texas Rangers waarbij Profar 0-for-3 aan slag was.
De bezoekers herpakten zich echter razendsnel. Met 2-for-4, een walk en een run had Jurickson Profar woensdag al een aandeel in de 6-4 overwinning van San Diego. Het waren ook de Padres die deze serie winnen afsloten. Op Independence Day werd de wereldkampioen met 3-1 verslagen, was Profar 2-for-3 en goed voor 2 runs. In de zesde inning, met een 1-0 voorsprong op het bord, deed de toekomst All-Star het helemaal zelf. Hij nam een pitch van Max Scherzer diep voor een solo homerun en leverde dus een belangrijke bijdrage aan de overwinning. Mede dankzij de 4-for-7 in die twee laatste wedstrijden begon Profar (.317) met het beste slaggemiddelde van de NL aan dit weekend. Shohei Ohtani van de Dodgers volgt met .316.
Tussen 12 juni en 18 juni stond er geen enkele maat op Ceddanne Rafaela. Zijn slaggemiddelde ging van .210 op 11 juni naar .251 op de achttiende dag van die maand. Bepaald geen slechte prestatie van de rookie uit Willemstad. Na die knappe reeks kwam de klad er echter in. Zijn average dook in een week tijd naar .238 en op RBIs konden we Rafaela helaas al helemaal niet betrappen. Vorig weekend – thuis tegen de Padres – hoopte de rappe infielder op beterschap. Die leek er op vrijdag 28 juni ook inderdaad te komen. De Red Sox verloren weliswaar met 2-9, maar de knuppel van Rafaela gaf weer eens een teken van leven.
Zijn eerste AB leverde niets op, maar daarna sloeg de motor van Rafaela aan. Met twee singles en een double was de kortestop van dienst 3-for-4 in het slagperk. Het resulteerde dan wel niet in runs, maar voor het zelfvertrouwen was het wel weer eens lekker. Het was niet voor het eerst dit seizoen dat Ceddanne Rafaela een multi-hit game noteerde. Sterker nog, het was bij hem vaak alles of niets. Deze serie tegen San Diego was meer van het laatste. Na zijn 3 hits in het eerste treffen was Rafaela 0-for-6 in de twee volgende duels. Alleen de laatste werd door Boston (4-1) gewonnen.
ALS HET REGENT, GIET HET
Acht wedstrijden stond Ceddanne Rafaela droog op het gebied van RBIs toen hij dinsdag in Miami begon aan de serie tegen de Marlins. Hij bewees dit seizoen al zo vaak dat het dan wachten is op het moment dat de sluizen weer opengaan en helaas voor Miami kwam dat moment dinsdag. Bij een 2-0 voorsprong in de vierde inning en twee man aan boord timmerde Rafaela zijn negende homerun van het jaar weg. De Marlins wisten zich van deze klap niet te herstellen en moesten de zege aan Boston laten: 8-3.
Het kunstje van 3 RBIs herhaalde de rookie in het tweede treffen. Eerst tekende hij in de zesde inning voor zijn derde triple van het jaar, maar zijn dreun in de negende was net wat belangrijker. Bij een 4-1 voorsprong en alle honken bezet, was de double van Rafaela goed voor 3 runs en de beslissing in de wedstrijd. Miami deed nog wel iets terug in de gelijkmakende negende, maar Boston was wederom te sterk: 7-2. Geen RBIs voor Ceddanne Rafaela (1-for-4) in de series finale, maar wel een belangrijke run. Hij scoorde in de twaalfde inning namelijk de zesde run namens de Red Sox en dat bleek achteraf de winnende: 6-5. Boston won daarmee de vierde wedstrijd op rij. Met een 47-39 record heeft het daarmee de derde plaats in de AL East even stevig vast.
Dag drie en vier van Free Agency 2024 in de NBA zijn, zoals altijd, een stuk minder druk dan de eerste twee dagen. Toch waren er een paar grote spelers die een knoop hebben doorgehakt over hun toekomst, zoals LeBron James en Donovan Mitchell. Een overzicht van alle moves tijdens de derde en vierde dag van Free Agency.
SPELERS DIE VAN TEAM VERANDEREN
WARRIORS LEGGEN KYLE ANDERSON VAN DE TIMBERWOLVES VAST
Weinig indrukwekkende namen besloten tijdens de afgelopen dagen van team te veranderen. F Kyle Anderson was eigenlijk de grootste naam. Hij gaat van de Timberwolves naar de Golden State Warriors, waar hij voor 3 jaar en 27 miljoen zal gaan tekenen. Er zijn geruchten over een mogelijke trade van F Andrew Wiggins, waardoor de komst van ‘Slo Mo’ geen overbodige luxe is.
Free agent F Kyle Anderson is planning to sign a three-year, $27 million deal with the Golden State Warriors, sources tell ESPN. He’ll land with Warriors on a sign-and-trade with Minnesota. pic.twitter.com/Yen9kINCPv
LEBRON JAMES GAAT NOG TWEE JAAR DOOR BIJ DE LAKERS
Zeker nu zoon Bronny James gedraft is door de Lakers kan elk seizoen zijn laatste zijn, maar F LeBron James is voorlopig nog niet van plan te stoppen. De legende heeft voor 2 jaar en 104 miljoen dollar bijgetekend. Zijn hoop om samen te spelen met zijn zoon, iets wat hij graag wilde doen voordat hij met pensioen gaat als speler, is dankzij dit contract de komende twee jaar mogelijk.
Free agent LeBron James has agreed to a two-year, $104 million maximum deal to return to the Los Angeles Lakers, sources tell ESPN. Deal includes player option and no trade clause. pic.twitter.com/gAEOmvfAzZ
Naast al deze moves vonden er ook nog twee belangrijke contractverlengingen plaats. SG Donovan Mitchell besloot, ondanks veel geruchten over een mogelijke overstap naar de Knicks, toch bij te tekenen bij de Cavaliers. De guard tekent bij voor 3 jaar en 150 miljoen dollar.
BREAKING: Cleveland Cavaliers All-Star guard Donovan Mitchell has agreed on a three-year, $150.3 million maximum contract extension that includes a player option for the 2027-2028 season, sources tell ESPN. pic.twitter.com/Vu6QXGyK57
Verder hebben de Magic besloten om, ondanks alle problemen die hij met blessures heeft gehad, F Jonathan Isaac toch een contractverlenging te geven voor 5 jaar en 84 miljoen dollar. Orlando hoopt dat Isaac fit kan blijven de komende jaren en onderdeel gaat zijn van het jonge team dat afgelopen seizoen voor het eerst in jaren de playoffs haalde.
Het waren drukke dagen voor scouts, general managers en zaakwaarnemers want een paar dagen na de draft stond free agency alweer voor de deur. Op 1 juli om 18.00 uur Nederlandse tijd barstte die storm in volle hevigheid los en bij SportAmerika proberen we wat orde in die (historisch dure) chaos te scheppen. Per divisie belichten we de belangrijkste signings en geven we aan wat die spelers voor de teams (kunnen) betekenen.
INLEIDENDE BESCHIETINGEN
Afgelopen weekend tijdens de draft hielden de meeste franchises hun kaarten tegen de borst. Met name op vrijdag, de dag van de eerste ronde, gebeurde er niet overdreven veel in het universum der NHL. Hoe anders was het de tweede dag. De trade van goalie Logan Thompson naar Washington liet al een geroesemoes door de zaal gaan, maar ook de trades van Chris Tanev van Dallas naar Toronto en van Kevin Hayes naar de Penguins konden op wat aandacht rekenen. Washington deed overigens ook zaken met Calgary en haalde Andrew Mangiapane naar de Amerikaanse hoofdstad. Het was, met alle respect, klein bier bij wat de Utah Hockey Club en Tampa Bay Lightning uitspookten.
This has been a productive free agency!
5 hours in Signings: 127 Contract Years: 306 Cap Hit Sum: $304M Total Contract Dollars: $1.1B pic.twitter.com/nC5pfsW0WD
In Salt Lake City waren ze bij de presentatie heel duidelijk. De Utah HC zou geen veldvulling worden in het eerste seizoen en met de komst van twee uitstekende blueliners onderstreepten ze hun eigen ambities. John Marino kwam over van New Jersey en Mikhail Sergachev werd opgepikt bij de Tampa Bay Lightning. De Bolts lieten ook Tanner Jeanot gaan. De voormalig Predator gaat zijn geluk beproeven in LA. Na het vertrek van Thompson hadden de Knights behoefte aan een goalie en die werd in de persoon van Akira Schmidt gevonden bij de Devils. Met de Zwitser trok ook Alexander Holtz die kant op in ruil voor aanvaller Paul Cotter.
ATLANTIC DIVISION
Florida Panthers begint in oktober als titelhouder aan het seizoen, maar doet dit wel in een iets andere samenstelling. De Cats zagen weliswaar een paar spelers (voor dure contracten) vertrekken, maar Bill Zito slaagde er wel in Sam Reinhart (8 jaar/$8.6 mln.) en Dmitry Kulikov (4/$1.1 mln.) langer te binden. Hun buren uit Tampa Bay lukte het niet clubicoon Steven Stamkos binnen het salarishuis te passen. De tweevoudig Cup-winnaar vertrok naar Nashville.
STAMKOS-LOZE BOLTS
De Lightning echter hopen in Jake Guentzel een capabele vervanger te hebben. Voor $ 9 miljoen per jaar moet de voormalig Penguin de komende zeven jaar de Bolts van goals gaan voorzien. Hoewel Jon Cooper nog altijd over een dijk van een roster beschikt, weet de coach ook dat elk seizoen de kaasschaaf er even overheen gaat.
Met Stamkos wordt er nu een dikke plak afgehaald en andere sterkhouders van de voormalige succesploeg worden er ook niet jonger op. Daarbij is het natuurlijk de vraag hoe de ploeg reageert op het vertrek van de captain. Mogelijk dat een langer verblijf van Victor Hedman (4 jaar/$ 8 mln.) die pijn wat kan verzachten. Daarnaast werd de door Philadelphia uitgekochte Cam Atkinson voor één jaar vastgelegd in Tampa Bay.
LOCKED IN. 🔒
We have signed forward Jake Guentzel to a seven-year contract worth an AAV of $9 million.
Met dat bijltje moesten de Bruins vorig jaar al hakken toen ze afscheid namen van Patrice Bergeron. Bijna geruisloos nam Bard Marchand die honneurs waar en de veelbesproken Marchand zag zijn Bruins behoorlijk actief zijn op de eerste dag van free agency. In Nikita Zadorov (6/$ 5 mln.) werd een sterke blueliner aangeschaft, terwijl de aanval versterkt werd met Elias Lindholm (4/$ 7.7 mln.). Noodzakelijke versterkingen om de deur naar succes nog even open te houden, maar net als in Tampa Bay komt die deur meer en meer op een kiertje te staan.
LEAFS RENOVEREN BLAUWE LIJN
Bij de Toronto Maple Leafs snakken ze al vanaf 1967 naar succes en weten ze ook dat er in principe wel een mooie basis ligt. Nog altijd is niet duidelijk wat er precies met Mitch Marner staat te gebeuren. De aanvaller begint straks aan zijn laatste jaar en met een salaris van bijna $ 11 miljoen hopen de Leafs hem ergens te slijten. De positie onder de lat is al jaren een zorgenkindje. Dit probeerde Brad Treliving op 1 juli te tackelen door Joseph Woll te verlengen, Matt Murray terug te halen en Cup-winnaar Anthony Stolarz te binden. Het lijkt er hier een beetje op dat de general manager kiest voor kwantiteit in plaats van kwaliteit daar ook bijvoorbeeld een Scott Wedgewood beschikbaar was.
🖊️ We've signed defenceman Chris Tanev to a six-year contract
Defensief lagen de Leafs ook al tijden onder vuur, maar het moet gezegd dat ’t management dit wel goed heeft aangepakt. Chris Tanev is een goede versterking, al kun je wel je vraagtekens zetten bij een 6-jarig contract voor een nu al 34-jarige blueliner. Oliver Ekman-Larsson en Jani Hakanpaa kennen het klappen van de zweep inmiddels ook wel. In het ijshockeygekke Toronto komt hun ervaring goed van pas en zijn ze degelijke versterkingen voor de blauwe lijn.
RED WINGS RICHTEN BLIK OP GOALIES
Steve Yzerman leek grote plannen te hebben toen hij verdediger Jake Wallman eind juni voor een appel en een ei naar San Jose liet gaat, maar helaas voor de Red Wings bleek het meer blaffen dan bijten. Ja, Patrick Kane werd langer vastgelegd, maar waarschijnlijk hadden de fans hun later hoger gelegd dan Eric Gustafsson, Jack Campbell en Cam Talbot. Laatstgenoemde strijkt neer bij alweer zijn achtste franchise sinds hij in 2018-2019 de Oilers verliet.
Buffalo, Montreal en Ottawa hielden zich behoorlijk gedeisd in de eerste dagen van juli. Het grootste nieuws bij de Canadiens was dat Juraj Slafkovsky zijn contract met acht jaar verlengde voor $ 7.6 miljoen per jaar. Jason Zucker, Sam Lafferty en Nicolas Aube-Kubel moeten het jonge grut in Buffalo over de volgende horde richting de play-offs helpen, terwijl Michael Amadio en David Perron bij de Senators tekenden. Daar hadden ze echter voor free agency hun slag al geslagen met de komst van Linus Ullmark. Bij de Sabres kochten ze het contract van Jeff Skinner nog af om ruimte te maken voor de aanstormende talenten in de organisatie. Om de spoeling onder de lat wat minder dun te maken, voegden de Sabres op dag 2 van free agency James Reimer toe.
UPDATE: Na de publicatie van het artikel schrok Yzerman opeens wakker en hengelde de GM Vladimir Tarasenko voor twee seizoenen ($ 4.75 mln. AAV) binnen. Robby Fabbri daarentegen vertrok naar Anaheim in ruil voor goaltender Gage Alexander.
METROPOLITAN DIVISION
Vorig jaar het domein van de New York Rangers en Carolina Hurricanes, maar beide powerhouses stonden aan het einde van de rit wel (weer) met lege handen. Zowel de Rangers als Canes wisten dus ook dat het anders moet in 2024-2025. Voor beide franchises gemakkelijker gezegd dan gedaan. Bij de Hurricanes liepen veel contracten af, terwijl die bij de Rangers juist (te?) lang doorlopen. Op de burelen van Madison Square Garden gebeurde dan ook niet veel. Het contract van Barclay Goodrow werd vorige week gedumpt en de hoop was er dat Jacob Trouba ook zou vertrekken. Dat laatste gebeurde echter niet.
TULSKY DIRECT AAN DE BAK
Op de eerste dag van free agency plukten de Rangers Sam Carrick van de markt en werd in ruil voor draft picks Reilly Smith bij Pittsburgh weggehaald. Waar de kern van die ploeg grotendeels intact bleef, daar was er in Raleigh veel meer reuring. Jake Guentzel, Teuvo Teravainen, Brett Pesce en Brady Skjej trokken stuk voor stuk de deur van de PNC Arena achter zich dicht, dus was het voor de nieuwe GM direct alle hens aan dek.
Eric Tulsky deed op dag 1 zaken door de gewilde Sean Walker naar Carolina te halen. Shayne Gostisbehere volgde in diens slipstream. Met Eric Robinson, Tyson Jost en William Carrier werden aanvallende versterkingen uit de vijver gevist. Jaccob Slavin en Jordan Martinook kregen een contractverlenging, maar je kunt er bijna niet omheen dat deze Canes wel een jasje hebben uitgedaan. Er is nog ruimte ($ 14 miljoen) om iets te doen, maar vanzelfsprekend zijn de meeste grote namen al wel onder dak.
OVI KRIJGT HULP!
Afgelopen seizoen bereikten vanuit deze divisie ook de Islanders en Capitals de play-offs. Op Long Island is het ook balanceren op het dunne cap-koord. Anthony Duclair zal daar één van de weinige nieuwe gezichten zijn. Daar tegenover staan trouwens ook weinig vertrokken spelers. Bij de Capitals daarentegen was het een stuk drukker. Mangiapane en Thompson waren tijdens het draft-weekend al aangetrokken en op 1 juli sloegen de Capitals toe door aanvallers Taylor Raddysh en Brandon Duhaime en verdediger Matt Roy te contracteren. Interessanter was echter nog de trade met Ottawa. Jakob Chychrun verlaat de Canadese hoofdstad voor de Amerikaanse en zag Nick Jensen (en een draft pick in 2026) de omgekeerde weg bewandelen.
In Washington mikken ze op het doelpuntenrecord van Alex Ovechkin, maar met aanwinsten als Pierre-Luc Dubois, Logan Thompson, Andrew Mangiapane en Brandon Duhaime zetten ze een run in de play-offs ook nog niet uit het hoofd. Bij de Devils doen ze dat zeker ook niet. In New Jersey hebben ze een enorm teleurstellend seizoen achter de rug en losten ze met goalie Jacob Markstrom het grootste vraagstuk al op.
Defensief moest er echter nog wel wat gebeuren na het vertrek van John Marino en Brandon Smith. Met de komst van Brenden Dillon en Brett Pesce lijken de Devils er echter niet op achteruit gegaan. Zeker niet als je bedenkt dat Dougie Hamilton weer terug zal keren van een blessure. Wie ook terugkeert, is Tomas Tatar. De Tsjech speelde al 158 wedstrijden voor de Devils en tekende nu voor één jaar ($ 1.8 mln.).
HOPEN OP MICHKOV
Dat er bij de Philadelphia Flyers niet veel gebeurde, was vooraf al aangekondigd. Garnett Hathaway en Erik Johnson kregen daar een contract, maar de komst van Matvei Michkov was toch wel het belangrijkste. Het Russische toptalent verliet de KHL en tekende zijn entry-level contract van drie jaar bij de Flyers. Vorig seizoen presteerde de ploeg boven verwachting, maar GM Daniel Briere had in een eerder stadium al aangegeven vooral met zijn gedachten bij een rebuild te zijn. Met de komst van Michkov is daar een belangrijke stap in gezet.
In Philly gebeurde er niet veel, maar in Columbus zo mogelijk nog minder. Sean Monahan is daar echter wel een verrassende versterking. De voormalig speler van Calgary en Montreal zette daar zijn krabbel onder een vijfjarig contract en komt z’n oude maatje Johnny Gaudreau dus weer tegen. Op dergelijke contracten konden we Kyle Dubas en de Penguins niet betrappen.
Met nog altijd supersterren als Sidney Crosby, Evgeni Malkin, Kris Letang en Erik Karlsson op het roster durft niemand het beruchte R(ebuild)-woord te laten vallen, maar heel voorzichtig moeten de fans zich opmaken voor een verblijf in de marge. Naast Kevin Hayes zijn Blake Lizotte, Sebastian Aho (de defensieve versie) en Matt Grzelcyk daar nieuwe gezichten, maar of zij deze trotse franchise terug naar de play-offs loodsen is zeer twijfelachtig.
CENTRAL DIVISION
Zonder de andere franchises tekort te doen, was het afgelopen maandag toch vooral te doen in deze divisie. Dan hebben we ’t nog niet zozeer over Utah, dat zich versterkte met Cup-winnaar Kevin Stenlund (F), Kevin Connauton (D) van de Kings en Ian Cole (D) van de Canucks. Stuk voor stuk spelers die de club kunnen helpen een volgende stap te zetten. Misschien wel richting de play-offs.
We hebben ook niet direct de Minnesota Wild voor ogen, dat zich versterkte met Yakov Trenin. De sterke aanvaller speelde de laatste maanden voor Colorado. In Denver hielden ze Jonathan Drouin aan boord, strikten ze Calvin DeHaan en zijn ze vooral in afwachting van de terugkeer van Gabriel Landeskog. De Avalanche zagen hoe Brendan Smith de gelederen in Dallas gaat versterken, terwijl Winnipeg zich wat afzijdig hield in de eerste uren. Alleen goalie Eric Comrie tekende op dat moment een contract bij de Jets.
HAWKS HARKEN ERVARINGBINNEN
Dat de Jets een nieuwe goalie nodig hadden, was te danken aan de Chicago Blackhawks. Zij legden namelijk Laurent Brossoit vast, de voormalig backup van Connor Hellebuyck. Dit was bepaald niet de enige deal die ze sloten in The Windy City. We mogen de Blackhawks gerust één van de winnaars van deze periode noemen. Niet alleen versterkten ze de positie onder de lat, maar ook de overige linies werden van vers – en vooral beter – bloed voorzien. Dat kwam nog eens bovenop de draft, waar de Hawks zich ook al van hun beste kant lieten zien.
— Chicago Blackhawks (@NHLBlackhawks) July 1, 2024
Vorig seizoen probeerde Kyle Davidson oogappel Connor Bedard te omringen met wat door de wol geverfde mentoren. Een soortgelijk draaiboek haalde de GM ook nu uit de kast. De 36-jarige Alec Martinez mag samen met T.J. Brodie als leermeester van de ongekend talentvolle blauwe lijn gaan fungeren. De aanval ging met Pat Maroon, Tyler Bertuzzi en Teuvo Teravainen ook flink op de schop. Bertuzzi en Teravainen zullen langer blijven, waar de overige spelers vooral voor de broodnodige ervaring moeten zorgen bij een franchise in de steigers. Kwalitatief zal het nog niet genoeg zijn voor een flinke stap voorwaarts, maar in de ontwikkeling van al die talenten komen deze krachten wel degelijk van pas.
PREDATORS PAKKEN UIT
De ontwikkelingen in Chicago vallen echter in het niet bij de verrassingen die Barry Trotz in petto had voor de Predators-fans. Goalie Juuse Saros stond lang op de lijst voor een trade, maar in plaats daarvan zette de Fin zijn handtekening onder een 8-jarig contract voor ruim $ 7.7 miljoen per jaar. Daar bleef het echter niet bij. Bij lange na niet zelfs.
Het eerste half uur van free agency moet voor de Predators-getrouwen gevoeld hebben alsof het een week lang jarig waren. Binnen een paar minuten maakte de franchise de komst van Steven Stamkos, Jonathan Marchessault én Brady Skjej wereldkundig. Hier en daar werd een tijdje geleden gesproken over een rebuild of reset, maar van die plannen wil Trotz dus niets weten.
If you didn't know before, you know now that Smashville is the place to be 🤩
Al deze kleppers tekenden meerjarige contracten. Stamkos mag de komende 4 jaar steeds $ 8 mln. bijschrijven, Marchessault tekende voor vijf seizoenen ($ 5.5 mln. AAV) en Skjej gaat in totaal $ 49 miljoen verdienen verspreid over zeven seizoenen Nashville. Alleen deze drie spelers kosten de Predators dus al ruim $ 20 miljoen per jaar, maar Trotz geeft hiermee wel aan all-in te gaan. Hij wil met de Predators weer een rol van betekenis spelen in de Western Conference en legde en passant ook Scott Wedgewood nog vast als backup voor Saros.
RUST KEERT WEDER
Natuurlijk kon de rest van de divisie niet mee met dit geweld. Niemand ontkent dat er in Dallas al een uitstekend roster stond, maar Wedgewood vervangen door een Casey DeSmith of bijvoorbeeld een Ilya Lyubushkin of Matt Dumba toevoegen ten faveure van een Ryan Suter of Jani Hakanpaa zorgt toch voor gefronste wenkbrauwen. In Minnesota en St. Louis gebeurde al helemaal niet veel noemenswaardigs. De Blues legden Kasperi Kapanen langer vast en wisten Radek Faksa los te peuteren bij Dallas, terwijl de Wild weliswaar Yakov Trenin verleidden, maar wel weer ten koste van een lang (4 jaar) contract.
PACIFIC DIVISION
In deze divisie vinden we de verliezend finalist van de Stanley Cup. Het lukte de Edmonton Oilers net niet om een comeback van epische proporties af te ronden en moeten in 2024-2025 net als andere teams vanaf 0 beginnen. Coach Kris Knoblauch begint – zoals het nu lijkt – wel met grotendeels hetzelfde roster aan een nieuwe jacht op de titel. Veel deden de Oilers niet in de eerste dagen van juli, maar ze roerden zich wel degelijk. Viktor Arvidsson verliet LA voor een tweejarig contract in Edmonton. Daarnaast voegden ze een tweede Skinner toe. Stuart hadden ze al en Jeff streek na zijn buy-out in Buffalo neer in Oil Country. De toch al niet misselijke aanval lijkt daarmee nog weer wat sterker.
Edmonton had in de play-offs de handen vol aan Vancouver. De Canucks zagen Zadorov en Lindholm vertrekken, maar deden goede zaken tijdens free agency. Danton Heinen en met name Jake DeBrusk voegen iets toe aan de aanval. Heinen tekende voor twee seizoenen. DeBrusk verbond zich voor zeven jaar en een slordige $ 5.5 miljoen AAV aan de Canucks. In Kiefer Sherwood haalden ze eveneens een interessante forward binnen. Als speler van de Predators maakte Sherwood indruk tegen Vancouver en dat hebben ze op kantoor daar blijkbaar onthouden. Met Vincent Desharnais en Derrek Forbort voorzien de Canucks hun blauwe lijn van nieuw elan.
RUSTIGE KNIGHTS
Rond trade deadlines en dergelijke is het bij de Vegas Golden Knights over het algemeen nooit saai. Toch gebeurde er dit jaar niet overdreven veel in Sin City op de dag dat de vijver met free agents geopend werd. Natuurlijk is de situatie van de salary cap bekend en dat was ook de reden dat ze Jonathan Marchessault moesten laten gaan. Een echte vervanger werd daarvoor niet gevonden. Of het moet Zach Ashton-Reese of Victor Olofsson eventueel zijn.
Beide aanvallers werden aangetrokken, maar mogen toch niet in de schaduw van Marchessault staan. Mogelijk dat Pavel Dorfeyev dit wel in zich heeft. De 23-jarige Rus verlengde zijn verblijf in Vegas met twee seizoenen. Het verlies van Thompson moet worden opgevangen door Ilya Samsonov. De voormalig Leaf tekende voor één jaar. Overigens zitten ze daar nog altijd (ver) boven de salary cap…
REURING IN DE BAY
Eén van de spelers die vanwege dat overvolle salarishuis moest vertrekken, is Chandler Stephenson. De centre kon veel aanbiedingen tegemoet zien, maar streek neer bij een divisierivaal van de Golden Knights. Voor ruim $ 6.2 miljoen per jaar speelt Stephenson de komende zeven seizoenen in het mooie tricot van de Kraken. Seattle bleef actief, want ook Brandon Montour werd verleid door deze jonge franchise. De man die vorige week de Cup nog won met Florida tekende eveneens voor zeven seizoenen. Hij mag jaarlijks ruim $ 7 miljoen bijschrijven op z’n rekening.
Toffoli is coming to San Jose! 🦈
The #SJSharks sign forward Tyler Toffoli to a four-year deal.
Van de drie franchises uit Californië waren de San Jose Sharks verrassend genoeg ’t meest daadkrachtig. Na een prima draft-weekend trok general manager Mike Grier de lijn door in free agency. Nee, we hoeven van de Sharks nog geen wonderen te verwachten in 2024-2025 maar dat ze spelers als Tyler Toffoli en Alex Wennberg binnen hengelden, maakt duidelijk dat de weg omhoog is ingezet. Toffoli tekende voor vier seizoenen en pakt $ 6 miljoen per jaar. Wennberg tekende voor twee jaar en een $ 5 miljoen AAV. Met deze riante salarissen zorgt Grier er tevens voor dat de cap floor van ruim $ 60 miljoen dit seizoen overschreden wordt.
KINGS OP TWEESPRONG?
De rivaal uit LA dreigt in een impasse te komen. Rob Blake wist weliswaar de teleurstellende PL Dubois nog te traden voor goalie Darcy Kuemper, maar de franchise die een paar jaar geleden zo geroemd werd, zit na drie eliminaties op rij door de Oilers vast als een huis. Met de komst van free agents Warren Foegele en Joel Edmundson hopen ze daar verandering in te brengen. Eerder hadden ze natuurlijk Tanner Jeanot ook al in huis gehaald, maar dit gebeurde via een trade. General manager Blake heeft echter nog wel de nodige ruimte ( $ 9 miljoen) om de komende tijd nog iets te doen.
De fans van de Ducks vroegen zich waarschijnlijk af of de club maandag 1 juli afgesloten was van het internet. Waar de concurrentie in actie kwam, daar was het in Anaheim een kabbelend beekje waarin niets gebeurde. Natuurlijk zou het zomaar kunnen dat Pat Verbeek met een blockbuster als Mitch Marner of Martin Necas op de proppen komt een dezer dagen. Voorlopig staat deze franchise echter stil en zeker in een dynamische wereld als de NHL betekent dit achteruitgang. Op de tweede dag van free agency gaf de franchise een teken van leven! In ruil voor een fourth-round pick in 2026 weekten de Ducks veteraan Brian Dumoulin los bij Seattle.
AANVALLERS VOOR FLAMES
Tot slot is het ook nog altijd niet duidelijk in welke richting de Calgary Flames het zoeken. Met Mangiapane en Markstrom vertrokken ook nu weer wat sterkhouders, maar onder de lat hopen ze dit op te vangen met Dan Vladar en Dustin Wolf. Ryan Lomberg moest afscheid namen van de Stanley Cup in de hoop bij de Flames een nieuwe kans op die heilige graal te krijgen. Die hoop zal er ook zijn bij Anthony Mantha. De 29-jarige winger kwam de laatste maanden uit voor Vegas en blijft met een eenjarig contract in Calgary de Pacific Division trouw.
De tweede dag van NBA Free Agency 2024 zag wederom een paar grote namen een nieuw team vinden of terugkeren naar hun team van afgelopen seizoen. Tevens waren er een paar contractverlengingen. Alles wat er gebeurde tijdens de tweede dag van Free Agency 2024.
SPELERS DIE VAN TEAM VERANDEREN
KLAY THOMPSON LAAT WARRIORS ACHTER ZICH VOOR MAVERICKS
Golden State Warriors-legende SG Klay Thompson heeft besloten te vertrekken bij het team waar hij meerdere kampioenschappen won en door werd gedraft. De shooting guard gaat vanaf komend seizoen spelen met Luka Doncic en Kyrie Irving bij de Mavericks. Thompson tekent daar een contract voor 3 jaar en $50 miljoen en zal het team voorzien van meer off-the-ball shooting.
BREAKING: Free agent Klay Thompson plans to join the Dallas Mavericks on a three-year, $50M deal with a player option, sources tell ESPN. Thompson ends his historic Warriors run as part of a multi-team sign-and-trade that’ll also send Josh Green to Charlotte. pic.twitter.com/4GJ5hR3H5o
HARTENSTEIN NAAR DE THUNDER, HARRIS KEERT TERUG NAAR PISTONS
Twee andere grote free agents besloten van team te veranderen. C Isaiah Hartenstein, die afgelopen seizoen bij de Knicks zijn beste seizoen uit zijn carrière speelde, heeft besloten New York te verlaten en naar de Oklahoma City Thunder te gaan. Daar tekent de center, die waarschijnlijk naast Chet Holmgren in de basis gaat starten, een contract voor 3 jaar en 87 miljoen dollar. Hartenstein gaat daar dus bijna 30 miljoen dollar in een jaar verdienen, iets wat de Knicks niet konden matchen.
ESPN Sources: Free agent C Isaiah Hartenstein has agreed on a three-year, $87 million deal with the Oklahoma City Thunder. Hartenstein leave the Knicks for the top West seed eager to add his size, skill and physicality. pic.twitter.com/gbOpAw1Gsx
Na een lange periode bij de 76ers keert F Tobias Harris terug naar het team waar hij naam maakte: de Detroit Pistons. Daar gaat hij een jong team voorzien van wat meer ervaring, terwijl hij mogelijk ook nog een trade piece kan worden zoals Bojan Bogdanovic dat het afgelopen seizoen voor hun was. Harris tekent voor 2 jaar en $52 miljoen.
Free agent Tobias Harris lands with the Detroit Pistons on a two-year, $52 million deal, sources tell ESPN. An ideal fit on the floor and in the locker room for a young, developing roster. pic.twitter.com/gXgExmIroN
G De’Anthony Melton – Warriors (1 jaar, 12.8 miljoen)
F Nicholas Batum – Clippers (2 jaar, 9,6 miljoen)
C Mo Bamba – Clippers (1 jaar, 2,6 miljoen)
G Delon Wright – Bucks (1 jaar, 3 miljoen)
SPELERS DIE BIJ HUN TEAM BLIJVEN
Er waren echter ook spelers die besloten bij hun team van afgelopen seizoen(en) te blijven. Tyrese Maxey was hier de grootste naam. De guard, die zowel als point guard als shooting guard speelt, tekende een nieuw contract bij de 76ers voor vijf jaar en 204 miljoen dollar. De afgelopen twee seizoenen heeft Maxey zich, sinds het vertrek van James Harden, ontwikkeld tot een All-Star in Philadelphia, waar hij vanaf dit seizoen hulp krijgt van Paul George.
ESPN Sources: Philadelphia 76ers All-Star guard Tyrese Maxey has agreed in principle on a five-year, $204 million maximum contract extension. pic.twitter.com/rBT8Tpkvg8
Naast dat de Thunder Hartenstein binnen konden halen, besloten ze ook twee spelers die het afgelopen seizoen al bij hun speelden, terug te halen. F Aaron Wiggins tekende een contract voor vijf jaar en 47 miljoen dollar, terwijl SG Isaiah Joe voor vier jaar en 48 miljoen dollar tekende. Wiggins en Joe waren twee belangrijke rotatiespelers voor de Thunder die nog jong zijn en op deze manier nog jaren onderdeel van het team gaan zijn.
Free agent sharpshooter Isaiah Joe has agreed to a new four-year, $48 million deal to return to the Oklahoma City Thunder, sources tell @TheAthletic@Stadium. Joe joined OKC after being waived by the 76ers in 2022, and now earns a long-term contract. pic.twitter.com/zxpE7H5JgY
Tot slot besloot de regerend kampioen, de Boston Celtics, om twee van hun steunpilaren een contractverlenging te geven. G Derrick White verlengde bij de Celtics voor 4 jaar en 125.9 miljoen en zal ook de komende jaren onderdeel blijven van een backcourt met onder meer Jrue Holiday, die al een contractverlenging tekende tijdens het seizoen. Sterspeler Jayson Tatum heeft ook een contractverlenging te pakken, nadat mede-sterpeler Jaylen Brown dit vorig jaar al voor elkaar kreeg. Tatum tekent een contractverlenging bij de Celtics voor 5 jaar en 314 miljoen dollar. Het is de grootste deal in de historie van de NBA.
Boston Celtics All-NBA star Jayson Tatum is finalizing a five-year, $314 million super maximum contract extension through the 2029-30 season, sources tell @TheAthletic@Stadium. This is now the largest deal in NBA history. pic.twitter.com/FCAZLTmkhi
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
