Home Blog Pagina 562

Shohei Ohtani: de Japanse sensatie

0


Het is een offseason om van te smullen in de MLB. Zo zijn er power-bats als Giancarlo Stanton en J.D. Martinez die een karrevracht aan homeruns toe kunnen voegen aan teams die 2017 zoekende waren naar offensieve slagkracht. Eric Hosmer en Carlos Santana zijn gerenommeerde namen die zonder twijfel eenvoudig een nieuwe club zullen vinden. Dan zijn er nog spelers als Mike Moustakas en Lorenzo Cain, die twee jaar geleden nog goed waren voor een World Series-ring.
MLB-fans zoeken in de donkere dagen tussen Game 7 en Spring Training smachtend naar iets om hun honkbalhonger te stillen. Die honger werd gestild toen vorige week een brief vanuit Japan op de mat bij de 30 clubs. “Why should I play for you?”.

COMING TO AMERICA, STARRING SHOHEI OHTANI

De naam Shohei Ohtani zong al tijden rond in de collectieve honkbalwereld, maar het two-way wonder van de Hokkaido Nippon Ham Fighters zal komende lente definitief de overstap maken naar de Amerikaanse profcompetitie. Door sommigen is hij al aangeduid als ‘de beste honkballer ter wereld’. Hij  staat op de verlanglijst van zo’n beetje elke franchise. Reden genoeg voor Ohtani’s agent Nez Balelo om alle teams aan te schrijven en op te dragen om, in zowel Engels als Japans, een reactie aan te leveren die de Japanner moet overhalen om voor hen te spelen.

DE JAPANSE BABE RUTH

Het is bijna een absurde situatie te noemen, maar Ohtani is dan ook — in positieve zin — een absurde speler. Zo heeft de 23-jarige al vijf jaar profevervaring in Nippon Professional Baseball, niet in de laatste plaats omdat hij over het uitzonderlijke talent beschikt zowel een goede slagman áls een uitstekend pitcher te zijn. Deze unieke combinatie doet Amerikanen denken aan de tijden van Babe Ruth. Het is dan ook niet verwonderlijk dat veel clubs voor hem in de rij staan. Vraag is alleen, is hij écht zo goed?
Volgens de meest recente ontwikkelingen maken nog zeven clubs een kans om Ohtani aan te trekken. In willekeurige volgorde zijn dit de Mariners, Padres, Dodgers, Angels, Giants, Rangers en Cubs. Volgens de Vegas Odds maken de Texas Rangers (die wellicht een rotation van 6 pitchers zullen introduceren) en de Los Angeles Dodgers de meeste kans om Ohtani in te lijven.

Ohtani, de eerste two-way-player van de moderne tijd? (Jiji Press/AFP/Getty Images)

Vlak daarachter zitten de Seattle Mariners, dat met Ichiro Suzuki glashard bewijs heeft dat het een Japanse speler een heldenstatus aan kan meten. Volgens velen heeft Ohtani een streepje voor bij teams uit de American League. Immers, met de DH-rule zou hij als starting pitcher ingezet kunnen worden, om op vrije dagen als DH in de line-up te staan. Iets dat hij bij Hokkaido eveneens deed.
Ohtani behaalde in zijn vijfjarige NPB-carrière een slashline van .286/.358/.500. Zijn batting average stijgt al drie jaar op rij, met gemiddeldes van boven de .300 in de afgelopen twee seizoenen. Met dit totaal zou hij in de MLB alleen AL MVP Jose Altuve voor zich hoeven dulden. Qua slugging zou hij van alle MLB-spelers uit 2017 in de categorie Kris Bryant belanden, die op een 19e plek eindigde in deze categorie. Qua OPS loopt Ohtani zelfs één-op-één met de seizoenprestatie van Justin Turner. Nee, de Japanner is offensief niet gemiddeld te noemen.

TWO-WAY WONDER

Voor de pitching moeten we niet naar het afgelopen seizoen kijken. Vanwege een enkeloperatie miste hij een groot deel van het begin van het seizoen. Het supertalent blonk vervolgens vooral uit als veldspeler, met in totaal slechts 65 (van de 143) wedstrijden. Hij maakte uiteindelijk nog vijf starts, met een degelijk ERA van 3.20. Het zijn echter de drie seizoenen ervoor — met ERA’s van 2.61, 2.24 en een waanzinnig 1.86 in 67 starts — waarin hij opvalt.
Bovendien pitchte hij maar liefst twaalf complete games in die periode. In september van vorig jaar gooide hij terloops nog een fastball van 101.9 mph. Gewoon, omdat het kan. Daarmee verbrak hij het record van ene Shohei Ohtani, die al eerder dat seizoen de 101 aantikte. Neem in ogenschouw dat de hierboven genoemde slaggemiddeldes in dezelfde periode werden geboekt en je valt haast van je stoel van verbazing.
Feit is dat het komende seizoen in de Major Leagues er een uitzonderlijke verschijning bij zal krijgen. Vorige week zijn de eigenaren van de clubs akkoord gaan met de toetreding van de Japanner tot de markt waar hij een posting fee van twintig miljoen dollar zal opbrengen. Daarmee zal een periode aanbreken van verhitte onderhandelingen, die volgens de MLB slechts 21 dagen mag duren. De Kerstdagen zullen daarom dan ook extra plezierig worden voor één van de dertig fanschares.

(Top photo: Atsushi Tomura/Getty Images)

Season in Review 2017: Seattle Mariners

0

Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 14: Seattle Mariners.

OVERHAULIN’

Wanneer je denkt aan de Seattle Mariners van de laatste paar jaar, denk je aan Jerry Dipoto. De grootste gunslinger GM in de business op dit moment zit geen minuut stil. Dipoto rijgt de ene na de andere trade of roster move aan elkaar. Tussen het seizoen 2016 en 2017 ging hij ook weer helemaal los. Maar liefst 14 spelers (!) mochten hun spullen pakken. Dipoto haalde er elf nieuwe gezichten voor terug.
— SPORTAMERIKA 30-IN-30 PREVIEW 2017: SEATTLE MARINERS
Die nieuwe gezichten zouden, in combinatie met wat rookies en reeds aanwezige veteranen een gooi moeten doen naar de voorspelde hegemonie van de Astros. Helaas kwamen de M’s opnieuw (ruimschoots) tekort. Een pitching staff met een ERA van 4.46 kon de kar niet trekken en de offense produceerde slechts 750 runs; goed voor een middelmatige 15e plaats in de Majors. Resultaat: de Mariners speelden sub-.500 baseball en eindigden het seizoen 78-84.


WAT GING GOED IN 2017?


ROOKIE BREAKOUTS

De Mariners moesten noodgedwongen een beroep doen op een enorme hoeveelheid rookies. Maar liefst 22 spelers zonder eerdere langdurige Major League-ervaring kwamen dit seizoen het veld op voor de M’s. Sommige van hen presteerden boven alle verwachting (Haniger, Gamel, Heredia, Pazos, Zych); andere waren praktisch onbruikbaar (de overige 17).
In een seizoen waarin bijna een derde van alle slagbeurten (31,4%) ingevuld werd door spelers onder de 26 jaar, mag het duidelijk zijn dat de verjongingsbeweging in gang is gezet in Seattle.

Mitch Haniger had een wilde start aan zijn Mariners-carrière (Joe Camporeale/USA TODAY Sports)

BREAKOUTS, PART I: MITCH HANIGER

Om te focussen op wat goed ging: Mitch Haniger sloeg in de maand april de pannen van het dak (.342/.447/.608, 1.054 OPS, vier homeruns, 16 RBI’s in 21 wedstrijden). Op 25 april raakte hij echter geblesseerd en zagen de Mariners hem pas op 11 juni terugkeren. Van 11 juni tot 29 juli sloeg Haniger vervolgens .203/.303/.316 met drie homeruns en acht RBI’s in 37 wedstrijden, wat eigenlijk het Mariners-seizoen (‘up and down’) goed weergeeft.
Na weer een blessure van enige weken eindigde Haniger zijn seizoen weer sterk, dus de Mariners kunnen met vertrouwen zijn 2018 tegemoet zien.

BREAKOUTS, PART II: BEN GAMEL

Ook collega-outfielder Ben Gamel kwam uitstekend voor de dag in 2017. De 25-jarige outfielder was witheet gedurende het merendeel van het seizoen en zag zijn slaggemiddelde half-juni boven de .350 uitkomen. Als ideale top of the order-hitter scoorde Gamel 68 runs en sloeg hij 11 homeruns. Had hij niet die ijskoude laatste anderhalve maand van het seizoen gehad, had zijn triple-slash van .275/.318/.402 er ook indrukwekkender uitgezien.
De rookie kwam echter vooral uitzonderlijk voor de dag met zijn defense.

Met Guillermo Heredia werden de Mariners het derde team sinds 1913 met drie rookies in het outfield die allemaal meer dan 80 wedstrijden startten. Alleen de Royals (1969 – Lou Piniella, Pat Kelly, Bob Oliver) en Philadelphia Athletics (1954 – Vic Power, Bill Renna, Bill Wilson) deden hen dit voor.

USUAL SUSPECTS

Natuurlijk waren het niet alleen de rookies die goed werk verrichtten voor de M’s. Ook veteranen Nelson Cruz (.288, 119 RBI’s, 39 homeruns) en Robinson Cano (.280, 97 RBI’s, 23 homeruns) deden wat van hen werd verwacht. Koppel daar de doorbraak van Mike Zunino (.250, 25 HR’s) en het terug-op-niveau komen van Jean Segura (.300, 30 doubles, 11 homeruns, 22 steals) aan vast en er is voldoende om de grote contracten te rechtvaardigen (hoewel ‘King’ Felix Hernandez opnieuw behoorlijk tegenviel en wederom niet fit wist te blijven).
De vraag blijft alleen: kan Dipoto een goed team om zijn sterren heen bouwen?


WAT GING FOUT IN 2017?


RUSSISCH ROULETTE

Een GM als Dipoto hebben is voor fans best leuk. Hij stopt nooit met het zoeken naar upgrades voor zijn team, maar daarmee is het verloop binnen het team ook echt enorm. Na hun Opening Day roster te hebben vastgesteld, maakten de Mariners een ongelooflijke 219 transacties op hun 40-man roster, oftewel één move elke 19 uur en 56 minuten. In totaal maakten 61 spelers dit seizoen hun opwachting in Seattle, waarvan er aan het eind van het jaar alweer 13 vertrokken waren naar andere clubs.

Jerry Dipoto, man van 1001 trades (Elaine Thompson / Associated Press)

Het lijkt er niet op dat deze roulettestrategie een een goede uitwerking heeft op het team. Spelers weten niet waar ze aan toe zijn; iedereen kan op elk moment overbodig verklaard worden en hun tas in moeten pakken. Waar ‘cohesie’ steeds meer als sleutelwoord wordt gezien — en in een tijdperk waarin vriendenteams waarvan de kern al langer bij elkaar is het succesvolst lijken — is het misschien tijd dat Dipoto wat meer samenhang in zjin selecties creëert.


WAT BRENGT 2018?


TRADES, TRADES, OHTANI?

Geen ice, ice, baby voor de M’s, maar trades, trades, Ohtani? De Mariners zijn nog volop in de race voor de Japanse superster Shohei Ohtani. Voorafgaand aan de M’s jacht op Ohtani zorgde Dipoto voor zoveel mogelijk ammunitie. De eerste MLB-trade in het off-season kwam (hoe kan het ook anders) uit de koker van de Mariners-GM. Seattle verhandelde Thyago Vieira aan de Chicago White Sox, in ruil voor bonus pool money dat aan Ohtani gespendeerd kan worden.
De Braziliaanse Vieira was wel een integraal onderdeel van de Mariners-prospectlijst; dat kan ook niet anders als je 104 mph gooit. Seattle achtte het geld echter belangrijker dan de speler, dus je kan zeggen dat de M’s all-in zijn voor de Japanner.

JAGEN OP DE ASTROS

Verder wordt het voor Seattle een kwestie van jagen op de Astros. De Angels presteerden in 2017 verrassend goed, de Rangers vielen tegen en de Athletics valt weinig van te verwachten. De Mariners zullen in 2018 dus vol aan de bak moeten. Misschien moet de ploeg zich maar eens focussen op de Wild Card.

(Top photo: Ted S. Warren / Associated Press)

NFL Rookie Watch: Alvin Kamara nieuwe nummer één

0


Zeven weken geleden konden we niet om Kareem Hunt heen als beste rookie van 2017. Na week 13 is hij zijn leidende positie echter kwijt aan de nieuwe sensatie: Alvin Kamara. Het moet gek lopen als de multifunctionele running back van de New Orleans Saints niet met de titel offensive rookie of the year aan de haal gaat. Voor defensive rookie of the year is de strijd nog open. Meerdere cornerbacks maken nog een goede kans, maar ook Myles Garrett is in opkomst.

KAMARA LEIDT TALENTVOLLE GROEP RUNNING BACKS

Alvin Kamara stond in het begin van het seizoen nog in de schaduw van Kareem Hunt en Leonard Fournette. Daar is nu absoluut geen sprake meer van. Sinds de focus in New Orleans meer op de running game is komen te liggen en Adrian Peterson het pand heeft verlaten, heeft Kamara zich ontwikkelt tot een niet te stoppen running back. Dat hij vaak niet bij de eerste tackle neergaat en over tegenstanders heen kan springen was al bekend. Afgelopen weekend voegde hij nog een nieuwe truc toe aan zijn arsenaal.


De opmars van Kamara blijkt ook uit de cijfers. Datzelfde van gezegd worden van de terugval van Kareem Hunt en Leonard Fournette. Voor de volledigheid hebben we ook de impactvolle Christian McCaffrey en Joe Mixon toegevoegd aan het lijstje.
Eerste 6 duels
Kareem Hunt: 885 yds, 6 TD
Leonard Fournette: 732 yds, 7 TD
Christian McCaffrey: 397 yds, 2TD
Joe Mixon: 333 yds, 1 TD
Alvin Kamara: 317 yds, 2 TD
Tweede 6 duels
Alvin Kamara: 796 yds, 9 TD
Joe Mixon: 451 yds, 3 TD
Kareem Hunt: 412 yds, 0 TD
Christian McCaffrey: 388 yds, 4 TD
Leonard Fournette*: 285 yds, 1 TD
*Fournette miste twee duels door een blessure

CLEVELAND WACHT NOG OP DOORBRAAK ROOKIES

Liefst drie keuzes hadden de Cleveland Browns in de eerste ronde van de draft van 2017. Daar kwam DeShone Kizer nog bij, vroeg in de tweede ronde. Reden genoeg dus om te denken dat er wat progressie geboekt zou worden bij de Browns dit jaar. Op het scorebord is daar nog niets van te merken. Na het 1-15 record van vorig seizoen, moet Cleveland nu vrezen voor 0-16.

Foto: Bovada sportsbook

Zijn de rookies daar schuldig aan? Deels. Het spel van Kizer, Jabrill Peppers en David Njoku heeft zeker bijgedragen aan de malaise bij de Browns. Kizer (6TD, 15 INT) en Peppers (één van de laagst gerankte safeties in de NFL volgens PFF) hebben het moeilijk. Njoku heeft zich nog niet kunnen ontwikkelen tot een betrouwbare tight end. Dat is de negatieve kant van het verhaal. Aan de andere kant debuteert het drietal ook in een slecht draaiend team. Daarin is Njoku wel de receiver met meeste touchdowns (4) en Kizer de meest effectieve goal line rusher (5 TD). Eerstgenoemde onderscheidde zich bovendien met een aantal spectaculaire catches.
En dan is er nog de onbetwiste #1 pick Myles Garrett. In een team met een winning record zou hij waarschijnlijk de hemel in zijn geprezen, maar er is weinig aandacht voor hem in een verliezend team. Bovendien was hij een tijdje van de radar verdwenen door een blessure in het begin van het seizoen.
Op basis van de grades van Pro Football Focus heeft hij zijn belofte echter al lang waargemaakt. Garrett vindt zichzelf in een rijtje met onder andere Adrian Clayborn, Terrell Suggs, Justin Houston en Jadaveon Clowney. Andy Dalton heeft ook al kennis gemaakt maakt Garrett.

GARRETT CONCURREERT MET CORNERBACKS VOOR DROY

Garrett heeft nog wat goed te maken in de strijd om de titel defensive rookie of the year (droy). Die kroon leek een tijd voorbestemd voor Marshon Lattimore, maar hij moest de laatste weken missen vanwege een blessure. Met twee duels tegen de Atlanta Falcons (lees Julio Jones) aanstaande werkt de cornerback van de Saints hard aan zijn terugkeer. Lattimore kan ook worden aangewezen als één van de oorzaken dat de defensie van New Orleans dit jaar zo sterk is verbeterd.


Ook concurrent White is misschien even uit beeld, na de hit van Rob Gronkowski. De tight end toonde zijn respect voor de rookie op een wat aparte manier met een cheap shot. Daarmee kwam er einde aan een mooi duel tussen de twee getuige deze catch van Gronk/bijna interceptie van White.


Buiten Lattimore en White hebben ook Adoree’Jackson, Gareon Conley, Marlon Humphrey, Chidobe Awuzie, Ahkello Witherspoon, Rasul Douglas en Desmond King (#151 van de draft) hun potentie getoond. De titel DROY zal echter aan hun neus voorbij gaan. Waarschijnlijk zullen Lattimore, White en Garrett gaan strijden om de prijs.

SEIZOEN VOORBIJ VOOR MR. IRRELEVANT, TOM BRADY-PICK IN ACTIE

Tenslotte kijken we nog even weer naar de laatste draft pick en de #199 uit de draft. Voor de laatst gekozen speler (#253) is het seizoen uitgedraaid op een sof. Chad Kelly werd op 6 november op IR geplaatst met een polsblessure. Het hele seizoen toekijken hoe Brock Osweiler, Trevor Siemian en Paxton Lynch het doen, is ook niet echt een pleister op de wonden voor Kelly. De quarterback heeft nog een lange weg te gaan om zijn oom Jim te evenaren
Voor de speler die 17 jaar na Tom Brady ook werd gekozen als 199ste verloopt het jaar iets voorspoediger. Chase Roullier kreeg een kans als center als vervanger van Spencer Long. Na vijf weken met een niet al te beste PFF-beoordeling werd Roullier aan de kant geschoven voor de tussentijds aangetrokken veteraan Tony Bergstrom.

(Cover photo: Stacy Revere/Getty Images(

MNF: Zorgen om Shazier na verhitte rivalenstrijd AFC North

0


Dat de wedstrijd tussen de Cincinnati Bengals en de Pittsburgh Steelers geen vriendschappelijk potje zou worden, stond vooraf al vast. De rivaliteit die de laatste jaren heftige vormen aannam, was ook tijdens Monday Night Football weer zichtbaar. Een franchise record aan penalty yards voor de Bengals en ook de Steelers lieten zich niet onbetuigd. De winst ging naar de bezoekers uit Pittsburgh (20-23), maar die overwinning had een zwart randje. We kijken in vier downs terug naar MNF.

FIRST DOWN: ZORGEN OM SHAZIER

Het zwarte randje kwam er door een ernstige blessure bij Ryan Shazier. De linebacker tackelde met zijn hoofd vooruit en bleef bijna roerloos liggen na de botsing met Josh Malone. Meteen was de ernst van de blessure zichtbaar. Shazier kon zijn benen niet meer bewegen en werd van het veld afgedragen.


Het is afwachten hoe snel hij herstelt. Ook een aantal van zijn teamgenoten waren ontdaan, maar er moesten nog gewoon vier kwarten Football gespeeld worden.

SECOND DOWN: BENGALS LATEN ZEGE EN SEIZOEN UIT DE HANDEN GLIPPEN

Het is moeilijk te zeggen of de blessure bij Shazier invloed had op de prestaties van de Steelers, maar het waren de Bengals die de wedstrijd in handen namen. Na de derde touchdown van A.J. Green leek de winst zelfs al binnen, maar die play werd teruggefloten vanwege het vasthouden van T.J. Watt die onderweg was naar Andy Dalton. Pittsburgh bleef zo een kleine kans houden op een terugkeer. William Jackson III hielp de divisierivaal daarbij nog mee door Le’Veon Bell vrije doortocht te verlenen.


Een zelden vertoonde misser in de NFL van de tweede jaars-cornerback. Hij miste zijn eerste jaar door een zware blessure en maakt dit seizoen blijkbaar nog zijn rookie mistakes. Het was een hele dure fout van Jackson, waardoor de Steelers net genoeg hoop kregen op een goede afloop. Die kwam er ook na een walk-off field goal van Chris Boswell. De Bengals gaan door de nederlaag naar 5-7 en missen de aansluiting in de AFC. Pittsburgh leidt de divisie met 10-2.

THIRD DOWN: PENALTIES, PENALTIES, PENALTIES

De zelfdestructie van de Bengals was niet alleen toe te schrijven aan Jackson. De thuisploeg slaagde er namelijk ook in om de Steelers 173 yards cadeau te doen via penalties. Zelfs voor Cincinnati is dat een franchise record. De Bengals sprokkelden de yards bij elkaar in liefst 13 overtredingen. Vier keer kreeg Pittsburgh de first down cadeau. De gasten lieten zich ook niet onbetuigd.

FOURTH DOWN: JUJU KAN NIET MEER STUK

JuJu Smith-Schuster was één van ‘daders’ in Cinci. De wide receiver nam revanche in naam van Antonio Brown, de Steelers-franchise én waarschijnlijk een groot deel van de NFL-fans wereldwijd met deze hit.


JuJu werd door de scheidsrechters bestraft met een penalty. Het zal JuJu een boete én mogelijk een schorsing opleveren. Mocht er een crowdfundingsactie worden gestart dan zal Smith-Schuster de boete echter snel weer terugverdiend hebben.

(Cover Photo: Peter Diana/Post-Gazette)

Season in Review 2017: Miami Marlins

0

Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 13: Miami Marlins.

VLEES NOCH VIS

De Miami Marlins is een rare organisatie. De club won, sinds de oprichting in 1993, tweemaal de World Series, maar won nooit de divisie. In de 25 seizoenen dat de Marlins bestaan, finishte de club slechts zes keer ‘boven .500’; voor het laatst in 2009. Play-off baseball? Dat hebben de fans in Miami al 15 jaar niet meer gezien.
Toch heerst er voortdurend een (niet altijd terecht) gevoel van positiviteit om de organisatie. Elk seizoen weer is er het idee — ook in de media — dat de spelers iets gaan presteren. Dat, of er wordt een high profile manager aangesteld die de club naar het land van melk en honing moet voeren. Het resultaat is echter vrijwel altijd ‘net niet’, wat vaak leidt tot een leegverkoop, maar ja.. die zie je in Miami ook na een kampioensseizoen.

2017: IDEM DITO

Ook 2017 was weer een jaar waarin de zaken eigenlijk verliepen zoals in Miami gewoon: matig honkbal, een finish onder .500 en geen plek in de play-offs. Op papier eindigden de Marlins echter wel gewoon op plek twee in de divisie  (77-85), dus er zou toch hoop moeten zijn voor de toekomst? Zolang Jeffrey Loria de baas is, lijken de Marlins nooit meer een kans te maken.
Oh wacht…


WAT GING GOED IN 2017?


GIANCARLOOO

Beginnen bij het begin: de superster. Denk je de laatste jaren aan de Marlins, dan denk je aan Giancarlo Stanton. De 28-jarige slugger loste in zijn achtste seizoen in de Majors eindelijk de belofte in die hem al jaren toegeschreven werd. Hij profiteerde ten volste van de homerun revolution in de Major League en eindigde het seizoen met een ongelooflijke 59 homeruns en 132 RBI’s. Met dat aantal big flies werd Stanton pas de vijfde speler die dat plateau haalde, na Babe Ruth, Roger Maris, Barry Bonds, Mark McGwire en Sammy Sosa.

Stanton’s Homerun Plot (hittrackeronline.com)

Het merendeel van die homeruns waren ook nog een appointment television. Geen enkele van Stanton’s homeruns was onder de 350 ft. en het absolute merendeel was 400 ft. of verder.
Kortom, als Marlins-fans een reden nodig hadden om naar Marlins Park te komen om hun team te bekijken, dan was het wel het fenomeen Giancarlo Stanton. De rechtsvelder vertegenwoordigde ook zijn team in de All-Star Game en de Homerun Derby, beide ook gehouden in Marlins Park, Miami. Stanton wist de Derby niet te winnen; dat deed rookie Aaron Judge. In de All-Star Game ging Stanton 0-uit-3 met twee strikeouts, maar in de tweede helft van het seizoen sloeg hij buitenaards goed en zette hij een spotlight op een franchise die uitgegroeid was tot het lachertje van MLB.
 

OFFENSIEF STERKER DAN GEDACHT

Door de dramatisch bezochte thuiswedstrijden en (Stanton uitgezonderd) weinig flashy spelers, zou je bijna vergeten dat de Marlins stiekem een heel aardig honkbalteam bij elkaar hadden verzameld. J.T. Realmuto behoorde tot de top op catchergebied (achter alleen Gary Sanchez en Buster Posey in Wins Above Replacement). Marcell Ozuna sloeg 37 homeruns en won een Gold Glove Award voor zijn defense. Christian Yelich‘ power kwam weer wat terug (.807 OPS). Dee Gordon voerde de NL aan met 60 gestolen honken. De Marlins bivakkeerden eigenlijk het hele seizoen in de top 5 op aanvallend gebied.
Vergeet ook niet: deze spelers zijn nog jong (Realmuto en Ozuna zijn 26, Yelich is 25 en Stanton is 28). Gordon is de veteraan; de tweede honkman wordt vroeg in het volgende seizoen 30.
Over veteranen gesproken, vergeet ook laatbloeier Justin Bour niet. Laatbloeier? Hij is een maand jonger dan Gordon! Kortom, op offensief gebied hebben deze Marlins de toekomst.
Oh ja, en er was nog, heel willekeurig, dit.

 
Niets ten nadele van Edinson Volquez, maarja.. een kapotte klok staat — zeg maar — ook twee keer per dag goed.

JETER EN SHERMAN 

Dan was daar nog wat off-the-field-nieuws. Waar divisierivalen Atlanta Braves veel onrust in hun front office hadden, maakten de Marlins een positieve verandering door. Eigenaar (en devil incarnate) Jeffrey Loria werd door president Trump genomineerd voor een overheidspositie, dus de Marlins moesten in de uitverkoop. Na een sage die bijna een heel seizoen duurde, werd de club uit Florida verkocht aan een investeringsgroep die werd geleid door Bruce Sherman en Derek Jeter.
Jeter haalde, als nieuwe President of Baseball Operations, direct de bezem door de organisatie. Aan de lopende band verdwenen front-office-medewerkers uit het regime-Loria. Jeter was er duidelijk niet op uit om vrienden te maken, dus het gerucht dat de Marlins hun payroll wilden verlagen naar $90 miljoen, kwam niet als een verrassing. Dit betekent wel dat er zo’n $50 miljoen aan contracten weggesneden moet worden.
Het lijkt er dan ook op dat Jeter en de zijnen de club willen afbreken en helemaal opnieuw willen beginnen. Er moet opnieuw een vertrouwensband met de fans worden opgebouwd, na jaren van wanbeleid en kaalplukkerij door Loria.

Jeter kocht de Marlins en dat was goed voor de organisatie (sun-sentinel.com)


WAT GING FOUT IN 2017?


PITCHING

In het kader van ‘de kop dekt de lading’: de pitching van Miami bracht wat problemen. Het verlies van Jose Fernandez dreunde dit seizoen extra hard na. Met uitzondering van Jose Urena had geen enkele starting pitcher een ERA onder 4.19 (Edinson Volquez). Het was verder een aaneenschakeling van problemen in de starting rotation. Adam Conley gooide meer dan 100 innings met een ERA van 6.14. Tom Koehler had voor zijn trade naar Toronto een ERA van 7.92. Alleen Dan Straily was een prima rotation-vuller (4+ ERA).
Dan was daar nog de bullpen. De enige lichtpuntjes daarin waren David Phelps (nu Mariners) en A.J. Ramos (nu New York Mets). Beide werpers werden op de trade deadline verkocht voor prospects en de rest was een bij elkaar geraapt zooitje puinhoop. De pitching staff behoorde tot de slechtste in de Majors: 26e (uit 30 teams) in ERA, 30e in quality starts, 27e in strikeouts en 28e in walks. Het feit dat er nog werpers uit deze staf verkocht konden worden, mag een wonder heten.

MINOR LEAGUE

De trades brachten, als dan toch iets positiefs genoemd mag worden, prospects naar Miami die de club enorm nodig had. Het Minor League-systeem in Florida is in ronduit bedroevende staat, zeker na de verkoop van Luis Castillo aan de Reds, voor de eerder genoemde Dan Straily. Castillo blonk uit in zijn eerste seizoen, de Marlins hadden geen prospect meer over. Ook voormalig top prospect Tyler Kolek is weggevallen na Tommy John. Enige hoop hebben voor de nabije toekomst is dan ook te optimistisch.


WAT BRENGT 2018?


ONRUST

Het ligt in de lijn der verwachting dat de Marlins een onrustig jaar tegemoet gaan. Mocht Jeter zijn plannen om $50 miljoen aan salarissen te lozen doorzetten, blijft er in Miami een weinig interessant product op het veld over. Martin Prado, Dee Gordon en Giancarlo Stanton liggen naar verluidt op het hakblok; wat betreft Stanton gaan er geruchten over de Giants en Cardinals.

 
Met een sterke, jonge offense hebben de Marlins in elk geval één probleem opgelost. De pitching zal echter in heel rap tempo moeten worden opgeknapt en dat is lastiger dan het lijkt. Combineer deze situatie met de wederopbouw van binnenuit en de Marlins zullen echt oogkleppen op moeten doen om niet bij voorbaat al afgeleid te zijn. Dit wordt een interessante winter in Miami. Het gaat echter nog wel een tijdje duren voor de hand van messias Jeter echt zichtbaar gaat worden.

(Top photo: Jasen Vinlove/USA TODAY Sports)

Diego Valeri verkozen tot MVP van de MLS

0


Maandagavond 4 december is officieel bekend gemaakt dat Diego Valeri de Landon Donovan MLS MVP Award van 2017 in de wacht heeft gesleept. Met een overweldigende 50,7% van de stemmen heeft de Argentijn van de Portland Timbers zichzelf voor de eerste maal in zijn carrière gekroond tot beste speler van de MLS.

CLUBHELD

De 31-jarige middenvelder genoot zijn opleiding bij de club Lanús uit Buenos Aires. Hij speelde 10 jaar en 220 competitiewedstrijden voor zijn jeugdliefde. Een periode die tweemaal werd onderbroken door korte leenperiodes aan respectievelijk Porto en Alméria. Met Lanús won Valeri in 2007 het kampioenschap van Argentinië.

OVERSTAP NAAR AMERIKA

In 2013 maakte de aanvallende middenvelder de overstap naar Portland Timbers. Daarmee was een gelukkig huwelijk geboren. In zijn eerst jaar werd de Argentijn namelijk verkozen tot Newcomer of the Year. Het sportieve hoogtepunt kwam echter in 2015. Dat jaar wonnen de Timbers immers de MLS Cup. Valeri scoorde in de finale tegen Columbus Crew zelfs het openingsdoelpunt.

Diego Valeri, MLS MVP (Troy Wayrynen)

Het afgelopen seizoen was bijzonder succesvol voor Valeri. De aanvallende middenvelder wist in totaal 21 keer het net te vinden. Daarnaast bereidde hij ook nog negen treffers voor. Valeri was vooral bijzonder op schot richting het einde van het seizoen. Tussen 30 juli en 25 september lukte het hem zelfs om maar liefst negen wedstrijden op rij doel te treffen. De voormalig Argentijns international was dus cruciaal voor zijn Portland Timbers, die de eerste plaats in de Western Conference wisten te bemachtigen.

TOP 5

Op gepaste afstand werd de Spanjaard David Villa tweede, gevolgd door de Hongaarse topscorer van het afgelopen seizoen, Nemanja Nikolic. De voormalig winnaar Sebastian Giovinco eindigde ditmaal als vierde. De top 5 wordt gecompleteerd door de winnaar van de Newcomer of the Year Award, Miguel Almiron van Atlanta United.

(Top Photo: Jaime Valdez-USA TODAY Sports)

Uitslag SportAmerika Football Pool 2017/2018 week 13

0


De winnaar van de dertiende speelronde van de Football Pool is Robbert Stiekema met 730 punten. Max Hermans volgt hem op de voet met 710 punten.
In het tussenklassement is er eigenlijk alleen een verschuiving net na de top waar Jens Demuynck (6420 punten) nog steeds eerste staat en Bartholomeus Hoefnagels (5975 punten) volgt.
Met nog vier reguliere speelrondes en de vier play-off-rondes kan er echter nog van alles gebeuren. Veel deelnemers hebben toch het geheugensteuntje nodig van de mail. We zoeken nog iemand die dit voor ons wil verzorgen.
Als je geïnteresseerd bent in meehelpen, laat dit dan weten in een reactie op dit bericht!
Vergeet niet de pool van week 14 in te vullen:
SportAmerika Football Pool 2017/2018 Week 14
De deadline is om 23:59 op donderdag 7 december.

SPEELRONDE 13


De tussenstand na speelronde 13:

SportAmerika Football Pool 2017/2018 week 14

0


Het is alweer tijd voor speelronde 14. Nog vier weken te gaan in het reguliere seizoen. Deze ronde zijn er 16 wedstrijden, dus vul snel de pool in!
De week start bij ons op vrijdagochtend met Thursday Night Football: In the NFC south Saints  @ Falcons (02:25 uur). Misschien wel de laatste kans voor de Falcons om de play-offs te halen. Al zijn ze wel afhankelijk van de Panthers en de Seahawks. Maar die hebben ook geen makkelijk wedstrijd tegen respectivelijk de Vikings en de Jaguars.
Als afsluiter op MNF: Patriots @ Dolphins, waar de thuisploeg moet winnen om hun kansen op een play-off spot levend te houden, al is die nog kleiner dan die van de Falcons. Misschien helpt het dat Gronkowski er deze wedstrijd niet bij is.
Hopelijk wordt het weer een mooi weekend.
De deadline is volgens traditie op donderdagavond 30 November 23:59. Vanaf dat moment kan je de lijst nog invullen, maar zullen de gespeelde wedstrijden bij invullen niet meer meegenomen worden.

RULEBOOK

FOOTBALL POOL RULE BOOK
Voorspelling week 14
DEADLINE donderdag 7 december 23:59

UFC 218: Holloway weet titel te verdedigen

0


Noot: Omdat we het UFC-gevecht van Alistair Overeem afzonderlijk bespreken is in dit artikel geen uitgebreide aandacht voor de Nederlander. Het artikel over Overeem is te vinden via deze link.

UFC 218: MAX HOLLOWAY WEET ZIJN TITEL TE VERDEDIGEN

Zaterdag 2 december stond UFC 218 in Detroit op het programma. Het main-event was een directe rematch van het laatste titelgevecht in de vedergewichtklasse. Echter waren deze keer de rollen omgedraaid; Max Holloway mocht het in eigen land als titelverdediger opnemen tegen de Braziliaanse ex-kampioen Jose Aldo.
Net als in het eerste gevecht tussen beide atleten begon Aldo goed. Zijn lowkicks waren deze keer prominenter aanwezig en dit bracht in het begin enigszins problemen voor ‘Blessed’ met zich mee. Zowel Holloway als Aldo hadden goede stootcombinaties waarmee ze beide schade konden aanrichten.
Echter was het net als in de vorige wedstrijd dat de cardio en punchvolume van de regerend kampioen van een sublieme kwaliteit waren. Tijdens de tweede ronde zag je Aldo al meer uit zijn neus ademen, iets wat kan duiden op vermoeidheid. Daar stond tegenover dat Holloway nog fris in de octagon rond liep.

KOPIE

Uiteindelijk bleek deze wedstrijd een kopie van het eerste gevecht wat op  UFC 212 in het voordeel van Holloway werd beslist. In de derde ronde gaf de vechter uit Hawaii nog extra gas, dit terwijl Aldo juist steeds vermoeider werd. Na een stotencombinatie van de kampioen ging de uitdager voor de takedown. Deze mislukte echter, zodat Holloway het over kon nemen en het uiteindelijk op de grond afmaakte via geplaatste stoten.
Een tweede TKO-overwinning in ronde drie op Aldo was een feit. Hiermee heeft Holloway zijn laatste 12 gevechten gewonnen en zal hij rustig afwachten wie zijn volgende tegenstander gaat worden. Zal hij nog een rematch krijgen tegen Conor McGregor, de laatste man die van Holloway wist te winnen? Wat Aldo gaat doen is nog onduidelijk, maar wat zeker is; hij heeft niets meer te bewijzen binnen de UFC.

UFC vedergewichtkampioen Max Holloway weet een stoot te landen op uitdager Jose Aldo (Raj Mehta/USA TODAY Sports)

CEJUDO VOLGT HET PERFECTE GAMEPLAN

In de vlieggewichtdivisie van de UFC stonden twee hooggerankte vechters tegenover elkaar. Olympisch worstelaar Henri Cejudo (#2) mocht het opnemen tegen Sergio Pettis (#4), de vechter met vooral een taekwondoachtergrond. Dit was een typisch geval van stylematchup die in het voordeel van de worstelaar viel.
Vanaf het begin was het al duidelijk wat het plan van Cejudo was. Waar in zijn laatste partij zijn boxing de doorslag gaf, was het nu de takedowns die de boventoon voerde. Pettis kon daar niets tegenover stellen. In elke ronde was er wel een takedown voor de ex-Olympisch kampioen worstelen. Na drie rondes was het dan ook niet verwonderlijk dat alle juryleden voor Cejudo kozen als unanieme overwinnaar.
Voor Pettis betekende dit een einde aan een reeks van vier gewonnen gevechten. Ondertussen kan Cejudo afwachten of de superfight tussen vlieggewichtkampioen Demetrious Johnson en bantamgewichtkampioen T.J. Dillashaw gaat plaatsvinden. Is dit niet het geval, dan zal Cejudo met liefde tegen een van beide vechters in de octagon willen stappen.

PEOPLE’S MAIN EVENT

Het gevecht tussen de lichtgewichten Justin Gaethje en ex-UFC lichgewichtkampioen Eddie Alvarez was er op voorhand één waar veel mensen naar uitkeken. De twee vechters stelden niet teleur tijdens dit people’s main event.
Gaethje begon het gevecht als favoriet, maar het was Alvarez die als eerste toesloeg. Via licht voetenwerk wist ‘The Underground King’ het lichaam van Gaethje goed te bewerken. Gaethje stond statischer in de octagon, maar hij kon een aantal keren zeer goed doorkomen met harde kicks op de benen van Alvarez. Beide strategieën waren er op toegesplitst om elkaar zoveel mogelijk toe te takelen, mocht het toch tot een jurybeslissing komen. Toch leek het dat Alvarez meer succes had, ook omdat Alvarez vanuit betere angles vocht.

DERDE EN BESLISSENDE RONDE

Het gevecht bleef over en weer gaan, totdat de derde ronde was aangevangen. Alvarez ging, ondanks zijn inmiddels tot pulp vertrapte benen en een opgezwollen gezicht, vol door op Gaehtje. Een knie op het hoofd van Gaethje stuurde hem naar het canvas en Alvarez bracht zijn handen al als overwinnaar omhoog. Uiteindelijk werd het gevecht ook stopgezet en de upset was een feit. Dit gevecht was een waar slugfest, iets waar de fans op gehoopt hadden.
Het is dan niet meer dan terecht dat ze beide een bonus kregen voor ‘Fight of the night.’  Met dit resultaat is de ongeslagen status van Gaehtje binnen het MMA verleden tijd. Maar beide vechters hebben de harten gestolen met deze brawlingmatch.

TORRES VS WATERSON

De maincard van de avond begon met een gevecht in de vrouwen strawweightdivisie. Tecia Torres wist tegen Michelle Waterson goed het tempo en de afstand in het gevecht te bepalen. Dit resulteerde al gauw in een zwelling op het gezicht van Waterson, nadat ‘The tiny tornado’ een aantal keren goed door de dekking heen ging. Het enige wat ‘The karate hottie’ daar tegenover kon stellen was een perfect uitgevoerde heupworp.
Tegen het einde van het gevecht werd duidelijk dat Waterson niet bij machte was om voor een ommekeer te zorgen. Het was dan ook logisch dat alle drie de juryleden Torres aanwezen als winnaar van het gevecht. Torres zal nu azen op een rubbermatch tegen kersvers UFC strawweightkampioen Rose Namajunas. Voor Waterson rest er niets anders dan hard trainen en met een nieuw plan te komen.  

Top photo: UFC.com

UFC 218: Overeem op brute wijze onderuit

0

OVEREEM OP BRUTE WIJZE ONDERUIT IN DE UFC

Alistair Overeem zal met weinig plezier terugkijken op zijn optreden van afgelopen zaterdag. In het co-mainevent van UFC 218 werd Overeem knock-out geslagen door het grote Kameroense zwaargewichttalent Francis Ngannou.
Van tevoren waren de bookies het er al over eens: Ngannou was de favoriet in de matchup tegen de Nederlandse veteraan, ondanks dat Overeem hoger op de UFC ranking stond. Ngannou maakt sinds zijn intrede tot de UFC een bliksemstart door. Al zijn gevechten werden, vaak op overtuigende wijze, gewonnen.

STRATEGIE ONTMANTELD

Waar Overeem normaal gesproken de grotere en zwaardere vechter is, was dat in deze tweestrijd wel anders. Niet alleen was Ngannou zwaarder, ook zijn reach was langer dan die van Overeem. Hierdoor zou Overeem een andere strategie moeten toepassen in vergelijking tot zijn laatste gevechten. Toen het co-mainevent in Detroit begon, werd het plan van Overeem al snel duidelijk.
Vanaf het startschot sprintte de Nederlander naar voren om richting de clinch te gaan, normaal gesproken één van de sterkere onderdelen van het zwaargewicht. Ngannou was daar echter niet van onder de indruk. Het lukte Overeem niet om een voordelige positie te verkrijgen en het gevecht werd al snel weer voortgezet in het midden van de octagon.
Vanaf dat moment ging het bergafwaarts voor The Demolition Man. In een uitwisseling van haymakers was het uiteindelijk de Kameroener die verwoestend met zijn linkervuist uithaalde, met als gevolg dat Overeem direct gevloerd werd. Het gevecht werd dan ook logischerwijs stopgezet in de eerste ronde, met een KO-overwinning voor Ngannou. Zo werd duidelijk dat de hype rond The Predator tot nu toe meer dan terecht blijkt te zijn.

Overeem ligt na een verwoestende knock-out tegen het canvas. Tegenstander Ngannou viert de overwinning (Esther Lin, MMA Fighting)

HOE NU VERDER

Voor Francis Ngannou is al bekend wat de volgende stap is. Dana White heeft bevestigd dat het volgende gevecht een titelgevecht is met zwaargewichtkampioen Stipe Miocic. Aangezien Ngannou blessurevrij uit de strijd is gekomen, is de verwachting dat dit in de zeer nabije toekomst zal plaatsvinden.
Alistair Overeem heeft inmiddels via een reactie op Twitter laten weten dat alles goed met hem gaat:


Deze tweet lijkt te impliceren dat Alistair Overeem nog niet klaar in de UFC is. Alhoewel een titelgevecht er niet in zit, lijkt Overeem niet na deze nederlaag te willen stoppen. Alistair is echter niet meer de jongste vechter, zeker niet als je het aantal gevechten achter zijn naam ziet staan. Dus nu rest de vraag: gaat Overeem een gatekeeper worden of zal hij toch nog een laatste wederopstanding in petto hebben?

(Top photo: UFC.com)