Het is eindelijk tijd voor de Super Bowl. Nog één keer alles invullen en mogelijk veel punten scoren voor het algemeen klassement of Mr./Mrs. Clutch.
Op maandagochtend 00:30 wordt er gestart en gaan de Patriots en de Rams uitmaken wie dit jaar de Super Bowl wint.
Hopelijk wordt het een mooie wedstrijd met misschien wel net zo’n einde als de vorige keer dat ze elkaar troffen in de Super Bowl. Er zijn weer veel punten te verdienen. Na het optellen van alle rondes van dit seizoen en de seizoensvoorspellingen weten we die de winnaar is het algemeen klassement. Veel succes!
Tip is om de pool via desktop/laptop in te vullen, de antwoorden van je inzending worden automatisch naar je gemaild. Advies is om Chrome of Firefox te gebruiken bij het invullen. Check altijd of je inzending verstuurd is! Heb je geen bevestigingsmail dan zijn de antwoorden niet geregistreerd!
Verder graag altijd met dezelfde naam en hetzelfde e-mailadres de pool insturen. Verkeerd invullen levert onnodig veel meer werk op. De naam in de scorelijst is de naam die bekend is bij ons.
Veel plezier met het invullen en het kijken! LET OP!!! DEADLINE Zondag 3 februari 23:59.
Check de uitleg in ons (ongewijzigde) rule book: FOOTBALL POOL RULE BOOK
HARDEN WEER GOED VOOR 30+ PUNTEN James Harden heeft weer van zich laten gelden in de NBA. In de wedstrijd tegen de Toronto Raptors van Kawhi Leonard zorgde hij voor de winst: 119-121. Halverwege het tweede kwart stonden de Rockets met 22 punten voor. Aan het eind van het vierde kwart werd het toch nog spannend. De laatste play van de wedstrijd verdedigde Harden Kawhi Leonard. Hij zorgde ervoor dat Leonard niet tot scoren kwam. Hierdoor wonnen de Rockets voor het eerst in 2019 twee wedstrijden achter elkaar. Harden, 35 punten en 7 assists, heeft nu voor de 22e keer meer dan 30 punten gescoord. Je bent erg goed bezig als je 35 punten scoort en dit je maand gemiddelde omlaag brengt. Om nog meer in de bizarre statistieken te noemen voor Harden: Met 35 punten tegen de Raptors is het ook de 22e keer dat hij beide teams leidde in de wedstrijd. Ook heeft hij nu 298 punten gescoord en 85 field goals gemaakt die unassisted zijn.
Het was niet alleen maar James Harden die de winst veilig stelde. Elke starter van de Rockets scoorde in de dubbele punten. Kennet Faried was, als startende center, goed voor 21 punten en 14 rebounds.
Bij de Raptors was Kawhi weer belangrijk met 32 punten en 7 rebounds. Kyle Lowry viel tegen met maar 9 punten uit 2-9 van het veld. Hij was wel goed voor 11 assists. Verder had Pascal Siakam een goede wedstrijd met 22 punten en 12 rebounds.
DONCIC BLIJFT IMPONEREN
Rookie Luka Doncic blijft zijn verwachtte rookie of the year seizoen waar maken. Tegen de Detroit Pistons was hij weer de go-to man. Hij scoorde maar liefst 32 punten, pakte 8 rebounds en gaf 8 assists. Zijn gemiddelden halverwege het seizoen zijn nu 20,2 punten, 6,8 rebounds en 5,3 assists.
De Pistons leidden na het eerste kwart met vijf punten, maar in het tweede kwart werd orde op zaken gesteld door de Mavs. De voorsprong gaven ze niet meer weg en wonnen zo de wedstrijd: 101-106. Blake Griffin was goed voor 35 punten en 7 rebounds. Hij schoot 50% van het veld en 33% driepunters. Andre Drummond had ook een goede wedstrijd met 23 punten en 12 rebounds. Het was net niet genoeg voor de winst. De Pistons staan nu 10e in het oosten, met maar 2 wedstrijden achter de nummer 8. Alles is dus nog mogelijk.
OVERIGE UITSLAGEN: Charlotte Hornets – Milwaukee Bucks 99 – 108
Washington Wizards – Orlando Magic 95 – 91
New York Knicks – Brooklyn Nets 99 – 109
Miami Heat – Cleveland Cavaliers 100 – 94
Los Angeles Clippers – Chicago Bulls 106 – 101
Sacramento Kings – Memphis Grizzlies 99 – 96
Phoenix Suns – Denver Nuggets 95 – 132
Minnesota Timberwolves – Utah Jazz 102 – 106
Afgelopen nacht werden de 2019 All-Star Starters bekendgemaakt. De fans, spelers en media mochten gaan beslissen wie komende maand de vijf starters zouden worden in Charlotte. Twee guards en drie forwards werden gekozen, waarbij er weinig tot geen verrassingen waren te noteren.
WESTERN CONFERENCE
PG: Stephen Curry | SG: James Harden | SF: Paul George | PF: Kevin Durant | C: LeBron James
FRONTCOURT
De grote afwezige is natuurlijk Anthony Davis. De power forward eindigde in de voting gelijk met Paul George. Omdat Davis bij de fans vijfde werd en Paul George vierde, is Paul George de starter. Dit heeft natuurlijk allemaal te maken met de ploeg van Anthony Davis. Weinig marktwaarde en weinig neutrale fans die naar wedstrijden kijken van de Pelicans. Tevens is er tegen LeBron James, Kevin Durant en Paul George qua fans geen beginnen aan.
LeBron James eindigde bij de forwards overal bovenaan, met Durant, George en Davis daarachter. Luka Doncic wist bij de fans de tweede plek te bemachtigen. Helaas voor de rookie eindigde hij bij de spelers en bij de media respectievelijk achtste en zesde.
GUARDS
Bij de guards domineerden Stephen Curry en James Harden. Beide supersterren eindigden in de top drie bij zowel de fans, de spelers als de media. Russell Westbrook, Damian Lillard, Klay Thompson en DeMar DeRozan deden het aardig, maar zagen toch iemand anders derde worden op basis van de stemmen van de fans. Derrick Rose eindigde namelijk tweede bij de fans. Helaas werd de herboren point guard vierde en zesde bij de spelers en media-rankings, waardoor hij niet met Harden en Curry kon concurreren. Toch lijkt een plek bij de reserves niet uitgesloten voor Derrick Rose.
EASTERN CONFERENCE
PG: Kyrie Irving | SG: Kemba Walker | SF: Kawhi Leonard | PF: Giannis Antetokounmpo | C: Joel Embiid
FRONTCOURT
Ook in de Eastern Conference weinig verrassingen. Bij de forwards was het van tevoren wel duidelijk wie de starters zouden zijn. Kawhi Leonard, Giannis Antetokounmpo en Joel Embiid domineerden in alle categorieën. Zowel bij de fans, als bij de spelers en de media eindigden de drie supersterren in de top drie. Opvallend genoeg werden Leonard, Antetokounmpo en Embiid bij de media allemaal eerste. Aangezien Antetokounmpo bij de spelers en de fans eerste werd, had hij uiteindelijk ook gemiddeld de beste score. Jayson Tatum, Jimmy Butler en Blake Griffin waren the best of the rest, op gepaste achterstand van de top drie. De meest opvallende naam in dit lijstje is Vince Carter. De shooting guard kreeg weinig stemmen van de spelers (12de), maar bij de fans en de media eindigde hij zevende. Ook de naam van Pascal Siakam (8ste, 10de en 4de) valt op. Vooral de media, waar hij vierde werd, gaven hem veel stemmen.
GUARDS
Bij de guards was Kyrie Irving ook nagenoeg zeker van zijn plek. Dit bleek ook wel bij de stemmen, waar hij overal eerste eindigde. Daarachter was het dus Kemba Walker die bij de spelers en de media onder meer Dwayne Wade, Ben Simmons, Victor Oladipo, Kyle Lowry en Bradley Beal achter zich liet. In elke categorie wist Walker in de top drie te komen, waardoor hij gemiddelde ruim tweede werd en in de stad van zijn club (Charlotte Hornets) als starter op het veld zal mogen verschijnen. Dwayne Wade eindigde tweede bij de fans, maar moest het met een zesde plaats doen bij zowel de spelers als de media. Mede dankzij de stemmen van de fans wist hij derde te worden.a
CONCLUSIE
De reserves zullen binnenkort ook bekend gemaakt worden, waarna op 7 februari de NBA All-Star Draft plaats zal vinden. Dit jaar mogen LeBron James (Western Conference) en Giannis Antetokounmpo (Eastern Conference) hun team samen gaan stellen. Voor het eerste zal deze NBA All-Star Draft op televisie live te zien zijn, in tegenstelling tot vorig seizoen.
De winnaar van deze week is Lonneke Jacobs met 2.285 punten. Zeer knap omdat eigenlijk maar één vraag fout beantwoord is. Dit levert negentien plaatsen winst op in het klassement. Gefeliciteerd!
Bart Kohlen staat nog steeds eerste, maar Eric Stok is genaderd tot op 40 punten. Super spannend, want ook tijdens de Super Bowl zijn nog veel punten te verdienen. Aankomende week is de pro-bowl en is het dus eventjes een weekje rust.
WEEK 21 Super Bowl
De vragenlijst komt begin volgende week online.
Weekscore uitgesplitst per onderdeel
De tussenstand
De Oklahoma City Thunder hebben vannacht tegen de Portland Trail Blazers hun 29e zege van het seizoen geboekt. De ploeg van coach Billy Donovan versloeg de Blazers met 113-124.
Oklahoma had de gehele wedstrijd onder controle. Slechts 23 seconden had Portland de leiding in de wedstrijd. Bij Oklahoma blonken zoals gewoonlijk Paul George en Russell Westbrook uit. George speelde een fenomenale wedstrijd met 34 punten, acht rebounds, vier assists en vijf steals. De small forward was zowel aanvallend en verdedigend van belang voor de Thunder. Russell Westbrook noteerde andermaal een triple-double: 29 punten, tien rebounds en 14 assists.
Ondanks dat Portland de hele wedstrijd niet echt aanspraak maakte op de zege, speelde hun Big Three zeker geen slechte wedstrijd. Jusuf Nurkic scoorde 22 punten en pakte 15 rebounds. CJ McCollum en Damian Lillard scoorde respectievelijk 31 en 34 punten.
SMITH JR. KEERT TERUG BIJ MAVERICKS
Dennis Smith Jr. heeft na zes wedstrijden afwezigheid zijn rentree gemaakt voor de Dallas Mavericks in de thuiswedstrijd tegen de Los Angeles Clippers. In het American Airlines Center wonnen de Mavericks voor het eerst in vijf wedstrijden: 98-106. Smith Jr. was meteen belangrijk voor de Mavs met 17 punten, acht rebounds en vier assists. DSJ ontbrak bij de Mavericks omdat hij, volgens meerdere bronnen, niet blij was met zijn nieuwe rol dit seizoen. De komst van Luka Doncic heeft veel veranderd voor de jonge point guard en hij was daar niet tevreden mee. De geruchten dat Smith Jr. op zoek was naar een trade werden steeds sterker, maar desondanks keerde hij terug in de line-up van de Mavs.
Zoals aangegeven was Smith direct belangrijk. In een spannende wedstrijd tegen de Clippers wonnen de Mavericks uiteindelijk verrassend. De Clippers hadden in de eerst helft vaak de voorsprong, maar de Mavericks namen in de tweede helft het heft in handen en wonnen uiteindelijk. Naast de 17 punten van Smith Jr., speelden DeAndre Jordan en Harrison Barnes ook een sterke wedstrijd. Jordan scoorde 13 punten en pakte 16 rebounds, Barnes scoorde 20 punten.
Door deze nederlaag zakken de Clippers nu naar de achtste plek in het Westen, met slechts 1 nederlaag minder dan de Los Angeles Lakers. De Dallas Mavericks vinden zichzelf terug op de 13e plaats.
Tussen alle powerhouses in de NHL duikt een verrassende naam op. De New York Islanders waren toch dat zinkende schip na het vertrek van Tavares? Nou, niet helemaal. Johnny Gaudreau neemt de Calgary Flames weer bij de hand. Dit keer krijgt Johnny Hockey echter wat hulp, waardoor de Flames een gevaarlijke klant in het westen zijn. Ook is er aandacht voor Daniel Sprong, trades en vergeten we de goals niet.
ISLES ZETTEN WERELD OP Z’N KOP
In vrijwel alle voorbeschouwingen vonden we de New York Islanders terug in de kelder van de Eastern Conference. Barry Trotz was weliswaar de nieuwe coach, maar zonder John Tavares kon hij toch ook geen wonderen verrichten. De Islanders varen echter wonderbaarlijk wel bij het vertrek van de man die toch jarenlang het gezicht van de franchise was. Trotz legde de nadruk op de defensie en dat legt de ploeg geen windeieren. Vergeleken met vorig jaar kregen de Isles ruim 40 treffers minder tegen in de eerste 45 wedstrijden van het jaar. Die opmerkelijke statistiek leidt ertoe dat de Islanders op dat gebied letterlijk van worst to first zijn gegaan. En dan spreken ze ook nog een heel aardig woordje mee in de Metropolitan Division ook!
LEHNER SLAAT TERUG
Het verhaal van de New York Islanders is misschien wel vooral het verhaal van Robin Lehner. De goalie heeft een matig seizoen in Buffalo achter de rug waarin hij gemiddeld ruim drie keer per wedstrijd moest vissen. Hoewel de Islanders vorig seizoen zelf ook de ene na de andere puck in het eigen doel zagen vliegen, durfde de organisatie het toch aan met Lehner. Met een save percentage van .931 en een GAA van 2.02(beste in de league) kunnen we niet anders zeggen dan dat de goalie het vertrouwen terugbetaalt. We zouden Thomas Greiss tekort doen als we de credits alleen aan Lehner zouden geven. De bijna 33-jarige Duitser revancheert zich ook voor vorig seizoen. In 2017-2018 kreeg Greiss in dienst van de Isles gemiddeld 3.82 goals per wedstrijd tegen. Die cijfers hebben een duikvlucht genomen, want met 2.50 doet de in Fussen geboren goalie gewoon prima mee.
Als coach legt Trotz dus de nadruk op de defensie. Dat deed hij in Nashville, dat deed hij in Washington en dat doet hij opnieuw in New York. Waren de goalies van de Islanders vorig jaar nog levende schietschijven, dit jaar worden ze veel beter beschermd door hun verdedigers. De Isles horen bij de beste teams in de NHL als het gaat om schoten tegen. Daarvan zagen we donderdag weer een mooi voorbeeld. Tegen de New Jersey Devils hoefde Robin Lehner slechts 17 keer op te treden. Alleen Andy Greene wist een eretreffer langs Lehner te krijgen. In het eerste kwartier van de eerste periode bezegelden de Islanders al het lot van de Devils door drie keer te scoren en uiteindelijk met 4-1 te winnen.
TROTS OP ZIJN ISLANDERS
Barry Trotz keerde vrijdag voor het eerst na het winnen van de Stanley Cup terug in Washington. Wie in september had gezegd dat beide teams op deze avond zouden strijden om de koppositie in de Metropolitan Division was waarschijnlijk afgevoerd en opgesloten. De Islanders hadden slechts 24 uur eerder de Devils op de pijnbank gelegd, maar dat deerde de ploeg geen moment. Defensief was het opnieuw prima in orde. Alex Ovechkin en de zijnen moesten het doen met 19 schoten op goal. Thomas Greiss had op elk schot een passend antwoord. In de derde periode beslisten Josh Bailey en Cal Clutterbuck de wedstrijd in het voordeel van de bezoekers. Dankzij de 2-0 zege mochten de Islanders genieten van de koppositie in de divisie. Toch niet slecht voor een team dat de by far beste speler in de zomer zag vertrekken.
Ook voor Daniel Sprong en de Anaheim Ducks was er zondag geen doorkomen aan. Backup Chad Johnson moest al in de eerste periode twee keer de puck uit het net halen. Beide keren kwam de puck van de stick van Cal Clutterbuck. Leo Komarov moest dit seizoen voor ervaring zorgen bij de Islanders, maar tegen de Ducks zorgde hij ook voor de beslissende 3-0. De Isles wonnen hun vijfde wedstrijd op rij en voor de derde opeenvolgende keer slaagde de tegenstander er niet in tot ten minste 20 shots on goal te komen.
HAVE A BREAK
Dinsdag speelden de Islanders hun laatste wedstrijd van januari. De All-Star Game is in aantocht en daarna hebben de Isles nog een paar dagen vrij. In Chicago kon de koploper in de Metropolitan Division dus helemaal los gaan op de Blackhawks. De fans zagen echter een wedstrijd die niet past bij de Islanders van de laatste weken. Robin Lehner zag 40 schoten op zich afkomen en moest twee keer capituleren. De goalie hield zijn team wel in de wedstrijd, maar ging in de shootout alsnog door de knieën. Jonathan Toews en Patrick Kane bezorgden de Islanders hun eerste nederlaag in zes wedstrijden, maar desondanks beginnen ze wel als verrassende koploper aan hun welverdiende break. Daarna heeft de stuntploeg van Trotz nog 33 wedstrijden om zich te plaatsen voor de play-offs. New York beschikt nog wel over Mathew Barzal (14G, 31A), maar zonder echte superster zou dit toch een regelrechte sensatie zijn.
FLAMES GAAN ALS DE BRANDWEER
De Pacific Division heette de zwakste divisie in de NHL te zijn en in de eerste maanden van het seizoen leek het daar ook verdacht veel op. We weten inmiddels dat de Vegas Golden Knights en de San Jose Sharks in gang geschoten zijn en tot de beste teams in de league behoren als we kijken naar het puntenaantal. Daarmee komen ze een divisierivaal gezelschap houden die al het hele seizoen prima presteert. Vorig seizoen konden de Calgary Flames hun belofte niet inlossen. Dit seizoen presteren Johnny Gaudreau en consorten wel uitstekend. Aanvallend behoort Calgary tot de beste teams in de league en defensief gaat het naar behoren. Alleen starter Mike Smith laat het nog wel eens afweten. Zijn save percentage van .888 is niet om over op te scheppen. Backup David Rittich pakt de handschoen echter uitstekend op.
JOHNNY BE GOOD
Johnny Gaudreau is het fundament onder het succes van de Flames. Daarmee vertellen we niets nieuws, want dat is de kleine Amerikaan eigenlijk al jaren. Gaudreau was vorig seizoen al verreweg de meest productieve speler. Toch zal het waarschijnlijk niet lang meer duren tot hij zijn puntenaantal van 2017-2018 (24G, 60A) evenaart. De winger staat al op 73 punten, maar kan nu op veel meer steun rekenen. Sean Monahan en Matthew Tkachuk sloten de vorige jaargang af met respectievelijk 64 en 49 punten.
Net als vorig seizoen staan de twee ook nu weer achter Gaudreau op de topscorerslijst. Tkachuk staat al op 57 punten, Monahan heeft al 61 punten achter zijn naam en dan is er nog Elias Lindholm. De 24-jarige center uit Zweden kwam deze zomer, net als coach Bill Peters, over van de Carolina Hurricanes en bewijst een echte versterking te zijn. Lindholm is bezig aan zijn beste seizoen ooit en noteerde al 21 goals en 37 assists.
Al dit aanvallende geweld zorgt ervoor dat we de Flames terugvinden op de tweede plaats als het gaat om het aantal gescoorde doelpunten (190). Alleen de Tampa Bay Lightning (196) doet het beter. Om de cijfers toch nog even te vergelijken met die van vorig seizoen, toen eindigde Calgary op de 26e plaats wat betreft het aantal doelpunten voor.
FRUSTRATIE
De Flames hebben het scorend vermogen ook wel nodig om hun wedstrijden te winnen. Zeker als Mike Smith tussen de palen staat. De inmiddels 36-jarige goalie krijgt gemiddeld ruim 3 goals tegen per wedstrijd. David Rittich was de beoogde backup, maar de Tsjech heeft inmiddels meer starts achter zijn naam dan Smith. De cijfers van de 26-jarige sluitpost spreken voor zich. Met Rittich onder de lat verloren de Flames dit seizoen nog maar vier keer en hoeft de ploeg gemiddeld slechts 2.47 goals per duel te incasseren. Met een save percentage van .918 kun je ook best thuiskomen.
Het moet voor de concurrentie knap frustrerend zijn. De Vegas Golden Knights en de San Jose Sharks hebben recentelijk allebei een 7-game winning streak achter de rug, maar in de divisie schoten ze daar nauwelijks iets mee op. De Calgary Flames blijven ook maar winnen en als ze niet winnen, pakken ze vaak toch nog een puntje door er een OT uit te slepen. Vlak voor kerst verloren de Flames drie wedstrijden op rij, maar daarna pakten ze de draad op door 10 van de volgende 13 duels te winnen. Zo deden ze hun fans dit weekend een groot plezier door de Battle of Alberta te winnen. Met z’n 29e van het seizoen opende Gaudreau de score. Het was de 11e wedstrijd op rij dat Johnny Hockey minimaal één punt noteerde. Hij hielp zijn ploeg daarmee aan een 5-2 zege op de Oilers.
WEER RITTICH
De Flames wisten dat ze dinsdag hun borst nat konden maken. Tegenstander Carolina won 8 van hun laatste 11 wedstrijden en kijken niet op een doelpoging meer of minder. De Hurricanes namen het doel van Rittich, die weer mocht starten, veelvuldig onder vuur, maar de Flames braken niet. Rittich pakte 33 van de 35 schoten en zag zijn arbeid in OT beloond worden door Mikael Backlund. Met zijn 12e van het seizoen schoot de Zweedse center zijn ploeg naar een 3-2 overwinning. De Flames hebben in de stand van de Pacific Division een gat van zes punten naar de San Jose Sharks, die ook nog een wedstrijd meer hebben gespeeld. De twee teams komen elkaar dit seizoen nog twee keer tegen.
GOALS OF THE WEEK
Er viel ook deze week weer genoeg te kiezen wat goals betreft. Zo maken we kennis met een sneltrein uit Tsjechië en een bekende goalgetter heeft eindelijk zijn eerste hattrick te pakken.
Sean Couturier is bezig aan zijn achtste seizoen in de NHL en over het algemeen weet de center van de Philadelphia Flyers de weg naar de goal aardig te vinden. Toch ontbrak er nog iets op het cv van Couturier. De 26-Amerikaan had nog nooit een hattrick gescoord in het reguliere seizoen. Daar kwam vorige week verandering in. In z’n 543e wedstrijd was daar tegen de Boston Bruins eindelijk zijn hattrick. De Flyers wonnen hun tweede wedstrijd op rij door in Boston met 4-3 te winnen.
De Tampa Bay Lightning verloren voor het laatst een thuiswedstrijd op 27 november, toen de Ducks met twee punten uit de Amalie Arena vertrokken. Daarna volgde een serie van negen thuisduels die stuk voor stuk werden gewonnen. Donderdag maakten de Toronto Maple Leafs een einde aan die knappe reeks. Met z’n 19e van het seizoen nam Mitch Marner in de tweede periode de gamewinner voor zijn rekening. De Leafs wonnen met 4-2, maar hadden daarna nog altijd 14 punten minder dan de oppermachtige Lightning in de stand van de Atlantic Division.
De Pittsburgh Penguins zullen met gemengde gevoelens terugkijken op hun road trip in het westen. De Ducks en de Coyotes werden dan wel verslagen, maar tegen de Kings, de Sharks en de Golden Knights ging Pittsburgh vrij kansloos onderuit. In Sin City was Jonathan Marchessault zaterdag de grote man. De center staat toch al wat jaren bekend als een echte doelpuntenmaker, maar er stond toch nog maar één hattrick achter zijn naam. In 2017 scoorde hij namens de Panthers drie keer tegen de Chicago Blackhawks. Tegen de Penguins mocht Marchessault eindelijk weer eens wat hoofddeksels in ontvangst nemen. Met drie goals had hij een belangrijk aandeel in de 7-3 zege.
FILIP CHYTIL vs BOSTON BRUINS
Filip Chytil with a gorgeous coast-to-coast goal, in which Charlie McAvoy and Chytil collide into Tuukka Rask, knocking Rask out of the hockey game.#NYRpic.twitter.com/ZVW1lhyMQO
Donderdag maakten de Blackhawks kennis met de kracht en snelheid van Filip Chytil. Zaterdag was het de beurt aan de Boston Bruins. De pas 19-jarige Tsjech van de New York Rangers is bezig aan een prima periode met 5 punten in de laatste 6 wedstrijden. Tegen de Bruins zette hij aan in z’n eigen defensive zone, liet wat verdedigers achter en klopte ook nog eens Tuukka Rask, die helaas de wedstrijd wel met een hersenschudding moest verlaten. De Rangers wonnen in Boston met 3-2 en dat betekende voor Henrik Lundqvist z’n 446e zege in de NHL. Slechts vijf goalies in de geschiedenis wonnen meer wedstrijden voor hun club dan King Henrik.
Vanzelf gaat het al een tijdje niet meer bij de Colorado Avalanche, maar daar was tegen de Los Angeles Kings helemaal niets van te merken. De hekkensluiter in de Pacific Division werd helemaal op een hoop gespeeld door de ontketende Avalanche. Coach Jared Bednar kreeg zelfs de kans om een aangeslagen Mikko Rantanen in de derde periode wat rust te gunnen. De 22-jarige Fin had zijn werk toen al gedaan. In de tweede periode scoorden de Avs maar liefst zes goals en daarvan nam Rantanen er twee voor zijn rekening. Het was de negende keer in de historie van deze franchise dat er zes keer gescoord werd in één periode. Bij een 7-0 achterstand mocht Ilya Kovalchuk in de derde periode de eindstand op 7-1 bepalen.
NIEUWS
DUCKS VEREN OP
Aan alles komt een einde, dus ook aan de 12-game losing streak van de Anaheim Ducks. Daniel Sprong maakte vorige week donderdag van dichtbij mee hoe zijn Ducks met 3-0 wonnen bij de Minnesota Wild. Met 37 saves was goalie John Gibbons de belangrijkste man bij Anaheim. Sprong speelde bijna 13 minuten en loste één schot op goal. Het gezegde van dat schaap en die dam kennen ze in Californië ook, want twee dagen na de zege op Minnesota werden ook de Devils verslagen. Sprong pakte al in de eerste periode zijn moment door de gelijkmaker binnen te tikken. Het was z’n zevende goal van het seizoen. Aan de bescheiden winning streak kwam zondag tegen de Islanders alweer een einde. Sprong speelde ruim 10 minuten, maar kon geen potten breken.
De Anaheim Ducks blijven actief op de trade market. Deze week nam de club van Daniel Sprong verdediger Michael Del Zotto over van de Vancouver Canucks. Del Zotto is 28 jaar, maar is al bezig aan zijn 10e seizoen in de NHL. De één jaar oudere Luke Schenn verruilde Anaheim voor Vancouver. Ook aanvaller Pontus Aberg (11G, 8A) werd van de hand gedaan. De 25-jarige Zweed gaat het nu proberen bij de Minnesota Wild en de Ducks ontvingen Justin Kloos als wisselgeld. Kloos speelde zijn wedstrijden vooral in de AHL. Daarnaast kreeg Sprong ook nog gezelschap van voormalig ploeggenoot Derek Grant. De center speelde vorig seizoen ook al voor de Ducks en was toen goed voor 12 goals en 12 assists. In ruil voor Grant verkast Jospeh Blandisi naar Pittsburgh.
…EN NOG MEER TRADES
De Minnesota Wild namen afscheid van Nino Niederreiter. De 26-jarige Zwitser was bezig aan zijn zesde seizoen in Minnesota en met 110 goals en 228 punten in 434 wedstrijden was hij toch best productief. De winger werd echter betrokken in een trade met de Carolina Hurricanes. In ruil voor Niederreiter kwam Victor Rask naar Minnesota. De Wild had behoefte aan een center die jonger was dan Niederreiter en tevens in het bezit was van een gunstiger contract. De 25-jarige Zweed voldoet aan die criteria, maar zijn cijfers kunnen niet tippen aan die van de Zwitser. In 339 wedstrijden voor Carolina tekende Rask voor 63 goals en 163 punten. Niederreiter hoefde overigens niet lang op zijn eerste treffers voor Carolina te wachten. In z’n tweede wedstrijd voor zijn nieuwe club was het al twee keer raak.
Misschien waren de Washington Capitals wel precies het medicijn dat de Chicago Blackhawks nodig hadden. De ‘Hawks hadden zeven van de laatste acht wedstrijden verloren en bezig aan een 5-game losing streak toen ze zondag de titelverdediger ontvingen. Met vier nederlagen op rij zaten ook de Capitals in de hoek waar de klappen vallen. Jonathan Toews en Patrick Kane zorgden er hoogstpersoonlijk voor dat Ovechkin en de zijnen daar nog even bleven. De twee sterren van de Blackhawks waren elk goed voor vijf punten en Jonathan Toews tekende voor zijn zevende hattrick in de NHL. Na deze wedstrijd, die Washington met 8-5 verloor, besloten de Capitals de koppen maar eens bij elkaar te steken voor een groepsgesprek.De losing streak werd daar niet mee gestopt, want dinsdag gingen de Caps na een krankzinnig duel met 7-6 onderuit tegen de Sharks.
AANGESLAGEN SHARKS
Tot voor kort waren de Sharks een team dat nauwelijks blessureleed kende. Dat veranderde rond de jaarwisseling. Justin Braun was even uit de roulatie, maar toch snel weer terug. Dat geldt niet voor zijn maatje Marc-Eduard Vlasic. Eén van de beste shutdown defencemen in de NHL kampt met een polsblessure en keert pas in februari terug. Afgelopen week kwam er nog een tegenvaller bij. Erik Karlsson was bezig aan een imponerende serie, maar moet ook even toekijken. De Zweedse ster wordt geplaagd door een lower-body injury en miste de laatste drie wedstrijden voor de ASG. Zonder Karlsson kregen de Sharks in die wedstrijden maar liefst 18 goals tegen en werd alleen met 7-6 gewonnen van de Washington Capitals. .
OILERS ZETTEN OOK CHIARELLI OP DE KEIEN
Na Todd McLellan sneuvelt ook Peter Chiarelli in Edmonton. De general manager kreeg zijn ontslag nadat de Oilers dinsdag hun 24e nederlaag van het seizoen leden. In eigen huis ging Edmonton met 3-2 onderuit tegen de Detroit Red Wings. De fans lieten al na de tweede periode hun ongenoegen blijken en na afloop kondigde de organisatie dus maatregelen aan. Als een verrassing komt het ontslag niet. Er werden vraagtekens gezet bij wat beslissingen van Chiarelli. De GM liet onder meer Taylor Hall vertrekken en bood de tegenvallende Milan Lucic een lang en duur contract aan. Ondanks de aanwezigheid van Connor McDavid zat er geen enkele progressie in de prestaties van de club. Twee jaar geleden stond de ploeg nog bijna in de Conference-finale, maar daarna ging het rap bergafwaarts. In de Western Conference doen alleen de Kings, de Blues en de Blackhawks het dit jaar slechter.
De Baseball Writers Association of America (BBWAA) heeft afgelopen nacht vier nieuwe Hall of Famers aangewezen. Na het wekenlange binnendruppelen en bijhouden van stembiljetten (monnikenwerk van het team van @NotMrTibbs op Twitter) konden Mariano Rivera, Edgar Martinez, Mike Mussina en Roy Halladay (†) zich officieel bij baseball’s beste ooit voegen.
RIVERA UNANIEM
Het grootste nieuws van de avond kwam met de mededeling dat Mariano ‘Mo’ Rivera de eerste speler in de geschiedenis van het honkbal is die unaniem verkozen is tot Hall of Famer. 425 van de 428 verstuurde stemformulieren hadden de legendarische closer aangevinkt; drie stemmers (onder wie ESPN’s Jeff Passan) onthielden zich van stemming.
Het feit dat een reliever unaniem de Hall ingestemd wordt, maar spelers als Griffey Jr., Maddux, Nolan Ryan, Cal Ripken Jr., Ted Williams en Willie Mays dit niet voor elkaar kregen, zorgt in de Amerikaanse honkbalwereld nog wel voor stevige discussies. Enige hypocrisie of east-coast-bias kan de writers die jarenlang riepen ‘nooit iemand unaniem de Hall in te stemmen’ dan ook ontzegd worden.
Los daarvan is Rivera’s uitverkiezing, als all-time leading save-getter, meer dan terecht. Als gezicht van zijn positie vertrekt de ooit als non-prospect bij de Yankees naar binnen gewandelde Panamees naar Cooperstown, New York, waar hij als laatste speler ooit met rugnummer 42 zal worden vereeuwigd.
Minder baanbrekend, maar net zo terecht als Rivera, hebben ook aangewezen slagman Edgar Martinez en werper Mike Mussina (eindelijk) hun plekje in de eeuwige honkbalkerk verdiend. Martinez zette in zijn laatste jaar op de ballot voldoende stemmen om in een positief resultaat, waardoor hij de eerste full-time DH wordt die de Hall ingestemd is. Zijn verkiezing maakt ruim baan voor David Ortiz, die de volgende aangewezen slagman zou moeten worden die een plakkaat in de Hall krijgt.
Het is eigenlijk een farce dat Martinez 10 jaar heeft moeten wachten op uitverkiezing. Hij is één van slechts 10 spelers in MLB history met 300 homeruns of meer, 500 tweehonkslagen of meer, meer dan 1.000 vrije lopen, een slaggemiddelde van tenminste .300 en een on-base percentage van tenminste .400.
Turns out that Edgar Martinez just absolutely dominated the three pitchers in his HOF class.
Ook Mike Mussina bereikte eindelijk de verdiende drempel. De werper, nooit een superster, stond bekend als één van de meeste consistente werpers uit zijn tijd; een tijd die overigens werd gedomineerd door dopers, waar Mussina zich ver van hield. Zijn 82.9 bWAR plaatst Mussina hoger op de all-time pitcherslijst dan bijvoorbeeld Nolan Ryan en Tom Glavine, beiden lid van de Hall of Fame. Mussina heeft aangegeven nog even te willen nadenken over de pet waarmee hij de Hall ingaat: Baltimore Orioles of New York Yankees.
HALLADAY POSTUUM
Roy Halladay’s verkiezing stond ook van tevoren al redelijk vast. De in 2017 bij een vliegtuigongeluk omgekomen werper werd pas de zesde speler in de geschiedenis die postuum de Hall of Fame is ingestemd. Christy Mathewson, Willie Keeler, Herb Pennock, Harry Heilman en Rabbit Maranville gingen ‘Doc’ voor, terwijl Lou Gehrig en Roberto Clemente na hun dood dankzij speciaal uitgeschreven verkiezingen in de Hall werden toegelaten. Zij vallen in een aparte categorie.
Over Halladay’s carrière is veel te zeggen, maar één ding is duidelijk: de grote werper heeft terecht een plek in Cooperstown verdiend.
Na jaren van gestage stijging, lijkt dit jaar vroegtijdig het doek te zijn gevallen voor de bekendste producten van de steroïdegeneratie: Roger Clemens en Barry Bonds. Beide gevallen sterren blijven dit jaar hangen op 59.5% (Clemens) en 59.1% (Bonds), een stijging van slechts 3%. Met nog slechts drie jaar resterend op hun ballot, zal een dergelijke jaarlijkse stijging het tweetal ruimschoots onder de benodigde 75% houden.
Ook hier begint toch enige hypocrisie richting het BBWAA-schrijverskorps de kop op te steken. Van de 232 openbaar gemaakte stembiljetten stemde 71,1% voor Clemens en 70,6% voor Bonds. Van de 193 schrijvers wiens biljetten, door hun eigen keuze, privé zijn gebleven, stemde dus slechts 45,6 percent voor Clemens en 45,1% voor Bonds.
Stevig verdienen met het jarenlang verslag doen van de buitenaardse prestaties van de spelers, ze naar de top van Olympus schrijven ter meerdere eer en glorie van de sport en je eigen werk als sportjournalist, maar als puntje bij paaltje komt, doen alsof de hele steroïdegeneratie nooit bestaan heeft… Ok.
2020 BELANGRIJK VOOR WALKER, McGRIFF NAAR TODAY’S ERA COMMITTEE
Met de verkiezing van 2019 in de boeken, begint het kijken naar 2020 en (voor Fred McGriff) zelfs naar 2021. De eerstehonkman haalde dit jaar opnieuw de 75% niet en moet nu hopen op een verkiezing via de achterdeur van de Today’s Game Era Committee, die in 2021 opnieuw bij elkaar komt.
Wat betreft 2020 is de lijst — in tegenstelling tot de laatste jaren — redelijk minimaal. Er zijn dus mogelijkheden voor terugkerende spelers om een grote sprong te maken. Voor niemand zal die sprong belangrijker zijn dan voor Larry Walker, die volgend jaar zijn laatste jaar op de ballot ingaat.
In navolging van Rivera, zal Yankees-teamgenoot Derek Jeter in 2020 naar alle waarschijnlijkheid ook unaniem de Hall of Fame worden ingestemd. Het gat achter Jeter is echter groot, want echte sterren komen er niet bij. Dit betekent dat er kansen liggen voor bijvoorbeeld Larry Walker, die dit jaar al een enorme sprong maakte (van 34,1% naar 54,6%). Vergeleken met Edgar Martinez, die dit jaar 51% van de ‘nee-stemmers’ uit 2018 omzette in ‘ja-stemmers’, hoeft Walker slechts 45% van die groep van gedachten te laten veranderen.
Dit kan overigens nog best lastig blijken, omdat ook Walker enorm te lijden heeft onder de privéstemmers. Het verschil tussen de openbare biljetten en de geheime biljetten is gigantisch. De outfielder verscheen op maar liefst 66% van de bekende lijsten, terwijl hij uiteindelijk dus op slechts 54,6% van het totaal uitkwam. Het lijkt dat de journalisten die hun biljet geheim houden inmiddels weten dat ze een enorme lading kritiek te verstouwen zouden hebben voor het weglaten van Walker.
ANDRUW
Ook voor Curaçaoënaar Andruw Jones zou het uitblijven van een nieuwe lading sterren gunstig kunnen werken. Hij sloot dit jaar de rij met 7,5%, maar zijn verkiezingscampagne begint al vrij kort in zijn stembiljetcarrière ‘Raines/Martinez/Walker’-achtige volgers te krijgen.
Andere sprongen zijn te verwachten voor Scott Rolen, Omar Vizquel en Todd Helton. De stagnatie rond spelers als Gary Sheffield en Manny Ramirez blijft gekoppeld aan het aantal stemmers dat bereid is steroïdegebruikers te vergeven voor hun zonden. Curt Schilling loopt keer op keer tegen de ‘personality-clausule’ aan. De werper gooide Hall of Fame-waardige statistieken bij elkaar, maar zijn aanhoudende racistische tirades in de media weerhouden hem ervan voorlopig de cut te halen.
TOTAALPLAATJE
De totale lijst met resultaten staat hieronder. De spelers onder de streep behaalden niet de benodigde 5% van de stemmen om volgend jaar terug te keren op de stembiljetten.
Mariano Rivera – 425 (100%) – HALL OF FAME
Roy Halladay – 363 (85.4%) – HALL OF FAME
Edgar Martinez – 363 (85.4%) – HALL OF FAME
Mike Mussina – 326 (76.7%) – HALL OF FAME
Curt Schilling– 259 (60.9%)
Roger Clemens – 253 (59.5%)
Barry Bonds– 251 (59.1%)
Larry Walker – 232 (54.6%)
Omar Vizquel – 182 (42.8%)
Fred McGriff – 169 (39.8%) – LAATSTE JAAR; IN 2020 NIET VERKIESBAAR
Manny Ramirez – 97 (22.8%)
Jeff Kent – 77 (18.1%)
Scott Rolen –73 (17.2%)
Billy Wagner – 71 (16.7%)
Todd Helton – 70 (16.5%)
Gary Sheffield – 58 (13.6%)
Andy Pettitte – 42 (9.9%)
Sammy Sosa – 36 (8.5%)
Andruw Jones – 32 (7.5%)
————————————
Michael Young – 9 (2.1%)
Lance Berkman – 5 (1.2%)
Miguel Tejada –5 (1.2%)
Roy Oswalt – 4 (0.9%)
Placido Polanco –2 (0.5%)
Rick Ankiel, Jason Bay, Freddy Garcia, Jon Garland, Travis Hafner, Ted Lilly, Derek Lowe, Darren Oliver, Juan Pierre, Vernon Wells en Kevin Youkilis ontvingen geen enkele stem (0%).
Het NBA All-Star Weekend staat weer voor de deur. In de nacht van 17 naar 18 februari nemen de beste spelers van de beste basketbal-competitie ter wereld het tegen elkaar op. Vorig jaar zagen we een nieuw systeem. De twee spelers met de meeste stemmen mochten hun teamgenoten voor de wedstrijd één voor één kiezen. Het was een spannende wedstrijd tussen Team LeBron en Team Stephen. Het team van The King wist mede dankzij een defensieve play met 145 – 148 te winnen. Over een paar dagen wordt bekend gemaakt wie dit jaar de All-Stars zijn en wie de teams mogen kiezen. Daarom hebben we bij de NBA redactie van SportAmerika gestemd op wie onze All-Stars zijn. We kozen volgens het NBA Vote systeem: vijf spelers uit elke conference, drie frontcourt spelers en twee guards per conference. Deze worden dan aangevuld met reserves om de selecties van 12 compleet te maken. Onze All-Star teams bestaan voor het gemak uit East en een West, zoals het oude systeem.
DE SELECTIES
TEAM WEST
Starters: PG: Stephen Curry | SG: James Harden | SF: Luka Doncic | PF: LeBron James | C: Anthony Davis
Reserves: PGRussell Westbrook | PG Damian Lillard | PG De’Aaron Fox | SG DeMar DeRozan | SF Paul George | SF Kevin Durant | C Nikola Jokic
TEAM EAST
Starters: PG: Kemba Walker | SG: Kyrie Irving | SF: Kawhi Leonard | PF: Giannis Antetokounmpo | C: Joel Embiid
Reserves: PGBen Simmons | PG D’Angelo Russell | PG Kyle Lowry | SG Bradley Beal | SG Victor Oladipo | SG Jimmy Butler | PF Blake Griffin
HET STEMPROCES
Giannis Antetokounmpo en LeBron James hebben voorlopig de meeste fan votes gekregen voor de echte All-Star Game. Het lijkt er op dat dit zo zal blijven en dat deze twee spelers mogen gaan kiezen uit de geselecteerde spelers. Vorig jaar werd het kiezen van de All-Stars niet uitgezonden. Dit jaar werd belooft dat het kiezen van de spelers wel te zien zal zijn. In de nacht van 7 naar 8 februari om 01.00 uur Nederlandse tijd is de Draft Show.
Bij de NBA redactie van SportAmerika kregen vier verschillende spelers evenveel stemmen. Davis, Antetokounmpo, Embiid en Leonard werden door alle redacteurs gekozen. LeBron James en Kemba Walker kregen vier stemmen, daar waar Stephen Curry er drie kreeg. Vervolgens hadden Doncic, Westbrook, Harden en Irving twee stemmen. De overige spelers kregen één stem. Bij het team van de Eastern Conference waren er drie spelers te weinig. Butler, Griffin en Lowry zijn na overleg toegevoegd aan de spelerslijst.
Verschillende spelers werden nog besproken door de groep, maar vielen toch buiten de selectie. Onder meer Kyle Kuzma, Andre Drummond, Nikola Vucevic, Hassan Whiteside,Dwyane Wade, Steven Adams en Myles Turner wisten net niet het SportAmerika All-Star team te halen.
De New England Patriots hebben de AFC Championship Game gewonnen en komen op zondag 3 februari uit in hun derde Super Bowl op rij. Het is voor quarterback Tom Brady de negende keer dat hij de seizoensfinale in de NFL mag spelen. Het is tevens de vierde keer in de laatste vijf jaar dat het team van hoofdtrainer Bill Belichick de Super Bowl bereikt. De Patriots waren in Kansas City na verlenging met 31-37 te sterk voor de Chiefs.
SOLIDE OPENINGSDRIVE ZETTE DE TOON
In een orkaan van geluid begonnen de Patriots met balbezit aan de wedstrijd. De openingsdrive vertoonde sterke gelijkenissen met hoe New England in de Divisional Round begon tegen de Los Angeles Chargers. Brady en de zijnen scoorden een indrukwekkende serie van first downs met overwegende korte plays. Dat leidde tot de langste drive die de Pats ooit onder Belichick hebben gemaakt, maar ook tot de openingsscore. Het was running back Sony Michel die van 1 yard afstand de eerste zes punten op het scorebord zette.
Ook aan de andere kant van de bal lieten de Patriots zien uitstekend te zijn voorbereid op de confrontatie van de twee grootmachten in de AFC. MVP-in-wording Patrick Mahomes II werd direct onder druk gezet, wat leidde tot ‘3 & outs’ in de eerste paar Chiefs-drives. De Patriots gingen ondertussen onverstoorbaar verder en leken op weg naar een tweede touchdown in het eerste kwart. Kansas City werd echter gered toen Brady vanaf de 1 yardlijn koos voor een passing play, die in de endzone werd onderschept door linebacker Reggie Ragland.
De interception leverde de Chiefs de bal op, maar de ‘momentumshift’ bleef uit. Nadat Mahomes een open kans op een touchdown net miste en vervolgens door de New England-verdediging sacked werd, waardoor een field goal onmogelijk bleek, werd duidelijk dat de Chiefs voor rust niet meer zouden gaan scoren. De Patriots deden dat wel. Met nog 33 seconden op de klok vond Brady Philip Dorsett in de endzone voor een 0-14 voorsprong bij rust.
Na rust ontstond er een ander beeld. De thuisploeg begon eindelijk tekenen van leven te vertonen in het aanvalsspel. In net iets meer dan twee minuten slaagde Mahomes er in zijn team naar de overkant te dirigeren, waar een touchdown pass op tight end Travis Kelce voor de eerste KC-punten van de avond zorgden. New England breidde de voorsprong daarna uit dankzij een field goal van Stephen Gostowski, maar kort voor het einde van het derde kwart kwamen de Chiefs weer dichterbij. Een korte pass van Mahomes op Damien Williams zorgde voor een nieuwe touchdown en een 14-17 tussenstand, nog wel in het voordeel van de bezoekers.
Die voorsprong bleef echter niet lang meer staan. Nadat een pass van Brady op Julian Edelman werd onderschept, scoorde Kansas City razendsnel opnieuw. Weer was het Williams die een pass van Mahomes ontving, in wat bleek de ontbranding van een doldwaas – maar fantastisch – vierde kwart van de wedstrijd.
HISTORISCH VIERDE KWART
Dat vierde kwart bood ook de nodige ophef. In de eerste drive na de touchdown die de Chiefs op voorsprong had gebracht, werden de Patriots geholpen door een roughing the passer-call van de scheidsrechters, waar eigenlijk niets aan de hand was. De drive bleef in leven en eindigde in een touchdown run voor Sony Michel: 21-24 Patriots. Een drive later was het de beurt aan de Patriots om te klagen, toen cornerback J.C. Jackson werd bestraft met pass interference, waar eveneens weinig aan de hand leek, zeker in vergelijking met andere, soortgelijke situaties, waarbij de arbiters niet ingrepen. Hoe dan ook: Mahomes bracht zijn team eens temeer naar de endzone van New Engeland en opnieuw was het Damien Williams die de pass van zijn quarterback binnenliep.
Met de 28-24 tussenstand op het bord was het weer de beurt aan Brady, die een van zijn trademark ‘2 minute drives’ tevoorschijn mocht halen om de Patriots een kans te geven op de zege. Met enkele zuivere passes slaagde de spelverdeler daarin, al had hij daar de hulp van een defensieve blunder voor nodig. Toen de Chiefs er namelijk in slaagden een pass van Brady te onderscheppen, bleek verdediger Dee Ford buitenspel te hebben gestaan. Zo verdween de turnover uit de boeken en kreeg Brady de kans de drive af te maken. Een pass op Rob Gronkowski bracht de Patriots naar de red zone, waar Rex Burkhead uiteindelijk de in potentie beslissende touchdown binnenliep: 28-31.
De koek was echter nog steeds niet op. Mahomes kreeg 32 seconden en een time-out om zijn team in field goal range te krijgen, om kicker Harrison Butker in staat te stellen een gelijkspel uit het vuur te slepen. Ongeveer twintig tellen en twee prachtige passes later, slaagde dat plan en trapte Butker inderdaad de 31-31 tussen de balen.
Toen New England bij aanvang van de verlenging de toss won, trokken veel NFL-kijkers al hun conclusies. Beide verdedigingen waren immers aardig afgemat, wat gedemonstreerd werd door de vier opeenvolgende touchdown drives in het vierde kwart. In een verlenging waarin een touchdown meteen het einde van de wedstrijd betekent, maakt dat de kans groot dat het team dat begint met de bal ook de wedstrijd wint. En zo geschiedde. Brady had er driemaal een pass voor meer dan tien yards op 3rd down voor nodig, maar uiteindelijk bracht de ‘GOAT’ zijn team wederom naar de red zone van Kansas City. Daar maakte Burkhead met een 2 yard-run voor een touchdown een einde aan de hoop van de duizenden schorgeschreeuwde fans in Arrowhead Stadium, terwijl de Patriots zich kunnen opmaken voor hun vierde Super Bowl in vijf jaar tijd.
De NFC Championship game heeft gebracht wat we ervan gehoopt hadden: spanning en een hele flinke dosis drama. In een close game die zelfs tot in overtime ging, hebben de Los Angeles Rams aan het langste eind getrokken. Sean McVay en zijn Rams mogen zich opmaken voor een trip naar Atlanta voor Super Bowl LIII.
Dat ging zoals verwacht niet zonder slag of stoot voor de Rams. Al vroeg kwam de uitploeg in de problemen in een ongelooflijk luide Mercedes-Benz Superdome. Goff gooide een interceptie en de Rams werden vroeg geconfronteerd met een achterstand van tien punten na een touchdown-pass van Drew Brees naar tight end Garrett Griffin. De Rams konden toch de spanning terug in de wedstrijd brengen door vlak voor rust zelf de endzone te bereiken. Jared Goff gooide een schitterende pass naar Brandin Cooks, wat Todd Gurley de kans gaf om de bal in de endzone te buffelen in de daaropvolgende play.
De tweede helft gaf meer vuurwerk dan de eerste. De eerste drive van de Saints, steunend op het dynamic duoAlvin Kamara en Mark Ingram, leverde een touchdown-pass op van Brees naar manusje van alles Taysom Hill.
De Rams gaven niet op en antwoordden met hun eigen uitstekende drive. Tyler Higbee was het target van Goff in de endzone en zo bleven de Rams in de wedstrijd. In het vierde kwart sloeg het team van McVay er eindelijk in om de score helemaal gelijk te trekken. De Rams geraakten tot aan de 1-yard lijn, maar in tegenstelling tot wat iedereen dacht, bracht McVay zijn field goal-unit erin om een risicoloze field goal te trappen.
De spanning was tot dan toe hoog, maar het beloofde drama moest nog komen. De Saints wilden de klus klaren met een ultieme drive en slaagden daar bijna in. Brees gooide een beauty van 43 yards naar veteraan Ted Ginn en bracht de Saints in de redzone. Daar ging het echter gruwelijk mis. Een overduidelijke pass interference op Tommylee Lewis werd niet gegeven, waardoor de Saints tevreden moesten zijn met een field goal. Sean Payton en de Saints voelden zich bestolen en het momentum ging weer richting LA.
In de laatste drive van de reguliere speeltijd konden de Rams het veld niet meer oversteken, maar ze geraakten wel ver genoeg om een field goal te trappen. Greg ‘the leg’ Zuerlein miste niet vanop 48 yards en zo kregen we op de koop toe nog wat overtime voorgeschoteld.
Alles wat mis kon gaan voor de Saints in overtime ging effectief mis en een zure nederlaag stond op dat moment in de sterren geschreven. Drew Brees gooide een interceptie naar John Johnson en gaf zo de Rams de kans om de wedstrijd met een field goal te winnen.
De Rams kregen het niet cadeau van de Saints-defensie en ze geraakten tot op de middellijn. Een 57-yard field goal-poging kwam eraan. Greg the Leg mocht opnieuw aanleggen en miste niet, waardoor de Rams voor het eerst op de avond de voorsprong in handen hadden. Het stadion verstomde en de Rams bestormden het veld om de winst te vieren.
Controverse of niet, de Rams plaatsen zich voor het eerst sinds 2001 voor de Super Bowl. Een zonder meer uitzonderlijke prestatie van Sean McVay en de zijnen. De Saints van hun kant blijven een jaar na de Minneapolis Miracle opnieuw achter met een gigantische kater.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
