De New England Patriots hebben voor de zesde keer in de clubhistorie de Super Bowl gewonnen. In Atlanta waren de Patriots veel te sterk voor de Los Angeles Rams: 13-3. Tom Brady en Bill Belichick heroverden de Lombardi Trophy na een finale waarin opvallend weinig werd gescoord. Door de zege scharen de Patriots zich bij de Pittsburgh Steelers als recordkampioen in de NFL.
GOFF BEZWIJKT ONDER DRUK
Kan een pas 24-jarige derdejaars quarterback tegen de druk in de grootste wedstrijd van het jaar? Die vraag werd al snel met nee beantwoord in Atlanta. Jared Goff kon eenvoudigweg niet omgaan met de druk van de defensie van de New England Patriots. Vanaf de eerste drive kwam de Rams-offense niet op gang. Onzuivere passes van Goff werden afgewisseld met momenten waarin hij te veel tijd nam om na te denken. Fataal in de low score game zoals die zich ontwikkelde. De jonge quarterback kwam niet door op third down en hield op beslissende momenten de bal te lang vast.
De Rams-defense hield de Patriots echter ook lange tijd van scoren, waardoor Goff nog een paar kansen kreeg om de wedstrijd alsnog naar zich toe te trekken. Die kansen waren niet aan hem besteed. Hij miste Brandin Cooks voor een go ahead touchdown en verzuimde in het vierde kwart ook de gelijkmakende drive af te ronden. Stephon Gilmore beëindigde de droom van Goff en de Rams.
Ondanks alle invloed van de verdedigers ging de MVP-award naar een aanvallende speler. Er was namelijk één man in het Mercedes-Benz Stadium die zich niet liet tegenhouden door welke verdediger dan ook: Julian Edelman. Hij bleek, zoals altijd als er prijzen verdiend kunnen worden, ongrijpbaar. Liefst tien keer ontving hij de bal van Tom Brady voor receiving 141 yards. Zijn beloning kwam niet in de vorm van een touchdown, wel werd Edelman uitgeroepen tot MVP van Super Bowl 53.
.@edelman11 finds all sorts of open space. And Tom Brady takes advantage.
Die award had ook verdeeld mogen worden over over de gehele defensie van New England of de offensive linemen van de Patriots, die Brady het grootste gedeelte van de wedstrijd buiten bereik van de gevreesde pass rush van de Rams hielden. De G.O.A.T. zelf liet zien dat hij binnen deze ploeg en met de coaching van Bill Belichick er gerust nog een paar jaar aan vast kan plakken. Het doel alleen recordhouder te worden in de NFL met zeven titels gloort, ondanks de leeftijd van Belichick en Brady, aan de horizon.
Op Super Bowl Sunday was niet alleen de Super Bowl, maar er werd ook gebasketbald in de NBA! In deze recap verslag van de drie wedstrijden.
ZONDAG 3 FEBRUARI
IRVING GOUD WAARD VOOR CELTICS
In het gevecht tussen twee van de beste point-guards in de NBA heeft Kyrie Irving heeft maar weer eens laten zien waarom hij dé man in Boston is. Met zijn verdedigende actie op Russell Westbrook in de laatste seconden van de wedstrijd verzekerde hij de winst tegen de Oklahoma City Thunder: 129-134. Hij was goed voor 30 punten en 11 assists. Het was niet alleen Irving die zijn best deed. Iedere speler die speeltijd kreeg scoorde dubbele punten op Gordon Hayward na, hij had er slechts 3.
Bij de Thunder waren het de gebruikelijke namen: Paul George en Russell Westbrook. George, goed voor 37 punten, schoot 10-12 van de vrije worp-lijn. Westbrook pakte zijn 6e triple double achter elkaar: 22-12-16.
CLIPPERS ONDERUIT IN CANADA
De Los Angeles Clippers hebben in de uitwedstrijd tegen de Toronto Raptors verloren. De nummer 8 uit het westen dolf het onderspit tegen de nummer 2 uit het oosten: 103-121. De wedstrijd ging gelijk op, maar tijdens het tweede kwart werd de voorsprong door Toronto gepakt. Met halftime stond het 51-65. Deze voorsprong kwam niet meer in gevaar. Hiermee hebben de Raptors zeven van hun laatste tien wedstrijden gewonnen. De Clippers hebben van hun laatste tien wedstrijden er vier gewonnen.
Bij de Raptors sprong er niet echt één iemand uit maar waren er meerdere spelers die hun steentje bijdroegen. Zo had Kawhi Leonard 18 punten en 5 rebounds. Serge Ibaka was goed voor een double-double: 16 punten en 12 rebounds. Paskal Siakam en CJ Miles waren beiden goed voor 12 punten en Delon Wright had er 14.
Bij de Clippers was rookie Shai Gilgeous-Alexander goed voor 19 punten, hiermee leidde hij de Clippers in punten, maar samen met Lou Williams(18 punten) en Tobias Harris(13 punten) was het duidelijk niet genoeg.
De Clippers staan zoals gezegd op de achtste plaats in het westen, wat genoeg is voor de playoffs. Maar met nog ongeveer 30 wedstrijden te spelen staan er nog 3 andere teams te popelen om ook aan de postseason mee te mogen doen. De nummer 12, de Dallas Mavericks, staan maar 4 wedstrijden achter de Clippers. GRIZZLIES WINNEN IN NEW YORK
De Memphis Grizzlies hebben gewonnen tegen de New York Knicks. Na 48 minuten was de stand 96-84. Het verschil voor de Grizzlies werd vooral in het derde kwart gemaakt. Ze scoorden 32 punten tegenover de 21 van de Knicks. De oude garde, Mike Conley en Marc Gasol, was zoals vaker erg belangrijk. Ze waren samen goed voor 49 punten, 17 rebounds en 12 assists.
De Knicks begonnen met nieuwe spelers DeAndre Jordan en Dennis Smith Jr. in de basis. Jordan was in ruim 29 minuten goed voor 12 punten en 12 rebounds. Smith Jr. had 8 punten en deelde 6 assists uit. Kevin Knox was topscoorder aan kant van de Knicks met 17 punten. De Knicks hebben door het verlies slechts 10 keer gewonnen en maar liefst 42 keer verloren. Na de trade van afgelopen week kunnen ze 2 max players tekenen in de zomer, waardoor ze nu ook vol in de tank mode gaan om zo de nr. 1 pick te bemachtigen.
Het is een herhaling van de Super Bowl in 2002: Rams versus Patriots. Met aan de ene kant nog steeds Tom Brady – die toen 26 jaar oud was – en Bill Belichick die in dat jaar het begin van een dynasty bewerkstelligde. Bij de Rams viel juist een dynasty uit elkaar en in deze zeventien jaar is er dan ook een hoop veranderd. De ploeg speelt allereerst niet meer in St. Louis, maar in Los Angeles, terwijl Mike Martz, Kurt Warner en Marshall Faulk na vele teleurstellende jaren zijn vervangen door een nieuw iconisch trio: Sean McVay, Jared Goff en Todd Gurley. Rest alleen de hamvraag: kunnen de Rams zeventien jaar later met dit trio wel winnen van New England en daarmee het einde inluidden van de Patriots-dynasty die destijds werd geboren…?
VADERTJE TIJD BLIJFT OP ZIJN HONGER
Negentien jaar geleden stak ene Thomas Edward Patrick Brady zijn neus aan het NFL-venster. Gekozen als 199ste in de NFL Draft van 2000, leek er geen grote toekomst weggelegd voor de knaap uit San Mateo, California. Een dik jaar later mocht hij evenwel overnemen van Drew Bledsoe en Brady, noch de Patriots, zouden ooit nog omkijken. Acht Super Bowl-deelnames, vijf ringen, vier Super Bowl MVP’s en ontelbare records later staat Tom Brady opnieuw in de belangrijkste football game van het jaar, de Super Bowl. En dat op 41-jarige leeftijd. Vadertje tijd staat erbij en kijkt ernaar.
Het leek er dit seizoen nochtans lang op alsof de tijd eindelijk de Patriots had ingehaald. Er werd wel voldoende gewonnen, maar echt overtuigend was het niet. Tom Brady zelf was zelden indrukwekkend en de vragen over zijn houdbaarheidsdatum staken meer dan eens de kop op. Toch zijn de Patriots favoriet voor Super Bowl LIII. De Patriots hebben een gedaanteverandering ondergaan sinds de jaarwisseling. Zowel in de Divisional Round als de AFC Championship game zagen we de New England Patriots zoals we ze kennen: koel, methodisch, berekend en op de afspraak wanneer het moet. De LA Chargers werden met de grond gelijk gemaakt in de Divisional Round en op bezoek bij de Kansas City Chiefs bleek eens te meer dat Tom Brady ijswater door zijn aderen heeft stromen in plaats van bloed. De Patriots zijn weer net op tijd goed. Iedereen die niet in New England woont, weet intussen alweer hoe laat het is.
JEUGDIG ENTHOUSIASME
Laat ons evenwel niet pretenderen dat de LA Rams kansloos zijn vanavond. De Rams lieten het beste record van het afgelopen seizoen optekenen (13-3, gedeeld met de New Orleans Saints) en gelden als een offensieve stormram (pun intended). Enkel de Kansas City Chiefs lieten in totaal betere offensieve statistieken optekenen. De Rams zitten tjokvol offensief talent met quarterback Jared Goff, running backs Todd Gurley en C.J. Anderson en receivers Brandin Cooks en Robert Woods. Bovendien worden ze aangevoerd door een jonge coach met lef, de sensationele Sean McVay.
De Rams hebben een heel gevarieerde aanval en kunnen hun tegenstander op allerlei manieren pijn doen. Tegen de Patriots vermoeden we dat er vooral naar de running game zal gegrepen worden. C.J. Anderson en met name Todd Gurley moeten sterk genoeg zijn om de middelmatige run-defense van de Patriots uit te buiten. Zeker Gurley, nog altijd maar 24 jaar oud, zal onder de loep liggen. Hij was quasi-onzichtbaar in de NFC Championship game en zal maar wat graag bewijzen dat hij ook op het allerhoogste niveau, met de ogen van de hele wereld op hem gericht, de ster kan zijn.
DUEL DER COACHES
Niet alleen op het veld zullen er zware duels worden uitgevochten, ook langs de zijlijn zal het er stevig aan toe gaan. Het is het duel waar iedereen stiekem naar uitkijkt. De ervaring versus de jeugd. De meester versus de leerling. Bill Belichick versus Sean McVay. Belichick is exact dubbel zo oud dan McVay, maar niemand die gelooft dat er van onderschatting enige sprake is. Belichick heeft veel respect voor McVay en voor wat de jonge coach op zo’n korte tijd al verwezenlijkt heeft. De 66-jarige Belichick zal zijn plannetje tot in het kleinste detail hebben uitgewerkt, zoals dat ook al tegen de Chargers en de Chiefs het geval was. Wij durven vermoeden dat drie namen daarin centraal zullen staan: Tom Brady, Rob Gronkowski en Julian Edelman.
McVay van zijn kant gelijkt in vele opzichten op Belichick. Hij is intelligent, heeft lef en tovert geregeld een wit konijn uit zijn hoed. We verwachten vanavond niets anders. Wat wellicht niet verrassend zal zijn, is dat hij zijn elite pass rush op Tom Brady zal afsturen. De geschiedenis toont aan dat wanneer Brady aangevallen wordt, hij de meeste fouten maakt. Brady is kwetsbaar wanneer zijn pocket instort en dat is exact waar de Rams op uit zijn. De offensive line van de Patriots weet dus wat het te doen staat: het driekoppige monster van de LA Rams afstoppen. Dat driekoppige monster bestaat uit de veteraan Ndamukong Suh, Dante Fowler en natuurlijk Aaron Donald, de 2018 Defensive Player of the Year. Deze O-line versus D-line match-up wordt misschien wel de belangrijkste van de hele Super Bowl.
VOORSPELLING
Deze Super Bowl kan alle kanten uit. Beide teams hebben voldoende wapens om de wedstrijd te beslissen. Ook op vlak van coaching ligt het, in tegenstelling tot de leeftijden, erg kort bij elkaar. Waar moet het dan op aankomen in Atlanta? Wij trekken dan toch maar de kaart van de ervaring. Bill Belichick en Tom Brady staan hier al voor de negende keer. Ze weten beiden wat ze kunnen verwachten en ze weten perfect wat er nodig is om te winnen. Voor McVay, Goff, Gurley en Donald is dit alles nieuw.
Een overrompeling van één van beide teams wordt het naar alle waarschijnlijkheid niet. Zowel de Patriots als de Rams zullen voldoende kansen krijgen om punten op het bord te krijgen en het momentum verandert wellicht meer dan eens van kamp. Uiteindelijk zal Tom Brady echter net voldoende uit de klauwen van Donald en co kunnen blijven. Met de hulp van veteranen Gronkowksi en Edelman zal hij nog een laatste kunststukje opvoeren en zijn zesde ring in ontvangst nemen. De wereld zal zuchten, terwijl de geit, op de top van de berg, luider mekkert dan ooit.
Zion Williamson is nu al zo’n beetje uitgeroepen tot de eerste pick in de 2019 NBA Draft. Elk team dat onderin de NBA bivakkeert wordt nu al met Zion the Lion in verband gebracht. Niet gek, gezien zijn start in het college basketball. De Duke Blue Devil heeft zo’n beetje alles al gedaan wat je op een veld kan doen. Een profielschets van de toekomstige NBA-ster.
ACHTERGROND
Zion Williamson werd op 6 juli 2000 geboren in Salisbury, North Carolina. Voordat hij überhaupt een basketbal aanraakte, speelde hij eerst voetbal en American football. Toen hij vijf werd, besloot hij basketbal te gaan spelen. Hij begon zich tijdens de middelbare school te ontwikkelen als een point guard. Nadat hij opgegroeid was, moest hij zijn high school-keuze gaan maken. De nu 18-jarige power forward besloot vervolgens naar Spartanburg Day High School te gaan.
HIGH SCHOOL
Daar groeide hij, letterlijk en figuurlijk, uit tot een five star recruit met betrekking tot de 2018 class. Tijdens zijn freshman-seizoen groeide hij van 1.75 naar 1.91. Deze ontwikkeling zou zich in de jaren daarna voortzetten, vooral in de breedte. Willamson werd steeds sterker en begon steeds meer te wegen. Daarna begon hij er ook achter te komen dat hij aardig hoog kon springen en dat hij daardoor goed kon dunken. De ontwikkeling van het lichaam van Zion Williamson ging zo snel, dat hij al snel een power forward werd met de balbehandeling van een point guard. Dit is iets wat we ook in college terugzien.
Hij wist Spartanburg Day High School – een kleine high school – drie keer achter elkaar state champion te maken. Hij kreeg zelfs een onderscheiding tijdens zijn senior-seizoen (South Carolina Mr. Basketball). Ook wist hij tweede te worden in de Mr. Basketball USA-verkiezing. Williamson kreeg tijdens zijn high school-periode vooral aandacht vanwege zijn dunks. Hij zou uiteindelijk als McDonald’s All-American-speler high school verlaten en naar college gaan.
COLLEGE
Net zoals J.T. Barrett en Cam Reddish koos Zion Williamson voor de Duke Blue Devils. Tot nu toe stelt de power forward niet teleur. Daar waar de Blue Devils 19-2 zijn en zoals verwacht bovenin meedoen, steelt Williamson samen met Barrett wekelijks de show. 22.3 PPG, 9.0 RPG, 2.3 APG, 2.1 SPG en 2.0 BPG. Dit zijn de gemiddelde statistieken van Zion Williamson tot nu toe dit seizoen als freshman. Daarnaast schiet hij 69% van het veld en 29% van de driepuntlijn.
Dat laatste is wel belangrijk om te vermelden en is tevens angstaanjagend voor de toekomst. Samen met zijn free throw percentage (67%) was het bereik van zijn schot zijn grootste ontwikkelingspunt. De 27% die hij op dit moment schiet van de driepuntlijn lijkt niet fantastisch, maar toch zal Williamson niet ontevreden zijn. Het is namelijk het eerste seizoen dat hij echt actief driepunters schiet. Zijn situatie is een beetje vergelijkbaar met die van Giannis Antetokounmpo: Als hij zijn driepunter weet te vinden, is er niemand meer die hem kan stoppen.
De laatste spelers die we met deze explosiviteit en kracht zagen spelen, waren Dominique Wilkins en Charles Barkley. Williamson is – als dit al mogelijk is – misschien nog wel krachtiger dan Wilkins en Barkley. Zijn combinatie van kracht, lenigheid en explosiviteit is nog nooit eerder vertoond op een basketbalveld. Daar komt dan zijn balbehandeling nog eens bij. Een unieke samenstelling.
Zijn beste wedstrijd dit seizoen was tegen Syracuse. In de OT-nederlaag wist hij 35 punten, 10 rebounds, 4 blocks, een assist en een steal te noteren. Toch zijn er ook bij Zion Williamson duidelijk sterke en zwakke punten aan te wijzen.
GROOTSTE KWALITEITEN
De grootste kwaliteit van Zion Williamson is, zonder enige twijfel, zijn explosiviteit. Als je Zion Williamson in een moment wil samenvatten, is het moment van hieronder wel geschikt. Tegen Virginia liet hij binnen vijf seconden zijn, kracht, balbehandeling en explosiviteit zien.
Zion Williamson kan zijn explosiviteit ook combineren met soepele lay-ups die je normaal van guards ziet. De forwards die hem moeten verdedigen hebben meestal geen antwoord op zijn snelle, explosieve en fysieke spel. Fysiek sterke forwards worden verslagen dankzij zijn snelheid en behendigheid. Minder sterke en snellere forwards verslaat hij gewoon simpelweg door zijn fysieke kracht te gebruiken. Daarom zal Zion Williamson, tegen welke tegenstander dan ook, in de pick & roll extreem effectief zijn. Als daar dan nog een consistent jumpshot bijkomt, wordt het lastig om Williamson überhaupt tegen te houden.
Toch is er nog iets wat Zion Williamson zo speciaal maakt. Zoals al eerder opgemerkt was hij op de middelbare school een point guard. Dit is ook bij Duke nog steeds te merken aan zijn balbehandeling. Soms verliest hij nog de controle over de bal omdat hij – zoals elke jonge speler – nog wel eens te enthousiast is. Dit is natuurlijk allemaal onderdeel van het leerproces. In de meeste gevallen loopt het af zoals hieronder.
VERBETERPUNTEN
Ook voor Zion Willamson geldt dat er nog punten zijn waar hij kan verbeteren. Zijn grootste probleem op dit moment, is zijn driepunter. Hij schiet momenteel 28% van de driepuntlijn, wat acceptabel is als je voor het eerste echt driepunters aan het schieten bent. Toch zijn al deze driepunters meestal wijd open, wat het normaal gesproken makkelijker zou moeten maken. In de meeste gevallen resulteert het echter in schoten zoals hieronder.
Verdedigers forceren hem om driepunters te schieten, en meestal laat hij zich nog verleiden om deze driepunters ook daadwerkelijk te nemen. Zijn tegenstanders lopen letterlijk weg als Williamson in de buurt van de driepuntlijn komt. Het belangrijkste voor zijn tegenstander is dat hij een aanval van Williamson naar de basket kan tegenhouden. Zoals we bij zijn sterke punten hebben gezien lukt dit niet altijd, maar op deze manier maak je het hem een stuk moeilijker om bij de basket te komen en daag je Williamson uit om een schot te nemen dat hij – en Duke in het algemeen – liever niet neemt. Het resultaat is meestal niet best.
Net zoals bij de Greek Freak in de NBA zal hij een consistent driepuntschot moeten gaan ontwikkelen. Maar zoals Antetokounmpo het ook nog steeds lukt om naar de basket te komen, zal ook Williamson hier in blijven slagen. Zelfs als de verdediging zich, zoals hierboven, zich aanpast aan de kwaliteiten van Williamson. De vraag is wanneer hij een consistent jumpshot kan ontwikkelen waar straks NBA-teams rekening mee moeten houden. Aan de voorbeelden hieronder is te zien dat de potentie er is, maar vooral zijn houding nog wat verbetering nodig heeft.
(Top & Cover Photo: Gerry Broome/ The Associated Press)
Kyrie Irving en de Boston Celtics hebben in de uitwedstrijd tegen de New York Knicks een eenvoudige zege geboekt. In een wedstrijd die vooral in het teken stond van de toekomst van Irving wonnen de Celtics ruim: 113-99.
De New York Knicks waren de afgelopen dagen volop in het nieuws rondom de trade van Kristaps Porzingis, waar de Knicks vooral veel cap space aan hebben over gehouden. Met die cap space willen de Knicks grote spelers als Kevin Durant, Kawhi Leonard en vooral Kyrie Irving naar Madison Square Garden halen. Doordat de fans van de Knicks vooral probeerden om Irving over te halen om naar de Knicks te komen, leek de wedstrijd meer een bijzaak. Al met al bleek dit ook het geval te zijn.
De wedstrijd zelf was namelijk niet heel enerverend. Boston had wat moeite om in het begin van de wedstrijd in het juiste ritme te komen, maar na het tweede kwart kwam de zege van de Celtics niet meer in gevaar. Irving had uiteindelijk 23 punten, tien rebounds en zes assists. Daarnaast speelde Marcus Morris ook een goede wedstrijd met 18 punten en vijf rebounds. Bij de Knicks was Damyean Dotson de uitblinker. De guard scoorde 22 punten in slechts 16 schotpogingen.
WESTBROOK EN GEORGE BLIJVEN IMPONEREN
Er is momenteel geen enkel woord te bedenken dat aansluit bij de prestaties van Russell Westbrook en Paul George. Op bezoek bij de Miami Heat was Westbrook goed voor zijn vijfde triple-double op rij en schoot George tien driepunters raak. De Thunder wonnen dankzij hun supersterren ruim: 118-102.
De Thunder had bijna de gehele wedstrijd onder controle. Westbrook had bij rust pas vijf punten, maar met negen rebounds en 12 assists was de point guard eenvoudig op weg naar zijn triple-double. Het derde kwart was dan ook logischerwijs het moment dat Westbrook zijn triple-double binnenhaalde. Paul George was de hele wedstrijd uitstekend bezig. Hij verdeelde zijn punten per kwart netjes: 16 in het openingskwart, 10, 4 en 13 in de drie andere periodes. Tevens schoot George tien driepunters raak. Dit is zowel voor de All-Star small forward als voor een speler van de Thunder een nieuw record.
Westbrook eindigde uiteindelijk met 14 punten, 12 rebounds en 14 assists. George scoorde 43 punten, pakte zeven rebounds en gaf vijf assists. Voor Oklahoma is dit nu de zevende overwinning op rij en staan ze met 33 zeges op de derde plek in het Westen. Het seizoen voor de Miami Heat is iets lastiger. Met 24 overwinningen uit vijftig wedstrijden staan ze op de achtste plaats in het Oosten.
OVERIGE UITSLAGEN
Memphis Grizzlies – Charlotte Hornets: 92-100
Atlanta Hawks – Utah Jazz: 112-128
Houston Rockets – Denver Nuggets: 122-136
De avond van 31 januari 2019 leek rustig te verlopen. Rond acht uur s’avonds werd ineens bekent dat Kristaps Porzingis zijn contract bij de Knicks niet zou verlengen en dat hij het liefst getrade zou willen worden. Dit zou hij bekendgemaakt hebben tijdens een gesprek met de directie. Amper een halfuur later was Kristaps Porzingis ineens een speler van de Dallas Mavericks.
DE TRADE
De Porzingis-trade bestaat uit meerdere spelers. De Mavericks krijgen Kristaps Porzingis (1 jaar – $5,7 mil), Tim Hardaway Jr (2 jaar – $17.5 mil per seizoen met spelersoptie), Courtney Lee (2 jaar – $12.5 mil per seizoen) en Trey Burke (1 jaar – $1.8 mil). In ruil daarvoor krijgen de Knicks Dennis Smith Jr (2 jaar – $4 mil per seizoen met teamoptie), Wesley Matthews (1 jaar – $18.6 mil), DeAndre Jordan (1 jaar – $23 mil) en een toekomstige first round pick.
Sources: New York and Dallas have agreed in principle on a trade sending package around Kristaps Porzingis for Dennis Smith Jr. Wes Matthews, other contracts, and picks going to New York, and Tim Hardaway Jr., Trey Burke among players going to Dallas. Sides finishing final terms.
De Knicks slaan financieel gezien hun grootste slag. Naast het feit dat ze een ontevreden sterspeler kwijtraken, gaat de ploeg uit New York er financieel dit seizoen $10 miljoen op vooruit. De aflopende contracten van Wesley Matthews, Trey Burke en DeAndre Jordan zorgen ervoor dat de Knicks komende zomer nog meer te spenderen hebben. Dit geld wordt dan gereserveerd voor spelers als Kevin Durant, Anthony Davis en Kyrie Irving.
De Mavericks krijgen $10 miljoen salaris erbij, wat voor het verkrijgen van een speler als Kristaps Porzingis vrij weinig is. Met Tim Hardaway Jr en Courtney Lee krijgen ze spelers die nog twee jaar vastliggen. Porzingis zelf is na dit seizoen een restricted free agent. Dit betekent dat de Dallas Mavericks deze zomer alle aanbiedingen die Porzingis krijgt kan matchen. De Mavericks lijken hun spelers van de toekomst te hebben gevonden met Luka Doncic en Kristaps Porzingis.
Mogelijke line-up Knicks: PG Dennis Smith Jr | SG: Wesley Matthews | SF: Kevin Knox | PF: Noah Vonley | C: DeAndre Jordan
Mogelijke line-up Mavericks: PF: Luka Doncic | SG: Tim Hardaway Jr | SF: Harrison Barnes | PF: Dwight Powell | C: Kristaps Porzingis (rond maart/april weer fit)
Vandaag zou Jack Roosevelt Robinson honderd kaarsjes hebben mogen uitblazen. Helaas ontviel de honkballer die in 1947 de zogenaamde color barrier of color line doorbrak ons alweer meer dan 45 jaar geleden. Toch is dit een mooie gelegenheid om terug te kijken op hoe Robinson die 60 jaar oude gentleman’s agreement wist te doorbreken. (Hulton Archive/Getty Images)
Na dit artikel nog meer te weten komen over Jackie Robinson? Luister dan de eerste aflevering van onze nieuwe honkbalpodcast ‘This Day In Baseball History’, waarin Jasper Roos en Sander Grasman elke twee weken een ander stukje honkbalgeschiedenis onder de loep leggen. Aflevering 1 gaat (uiteraard) over Jackie Robinson.
DE TIJDSGEEST
In de jaren ’80 van de negentiende eeuw was er — onder druk van spelers en teameigenaren — besloten om zwarte spelers te weren uit het professionele honkbal. Het werd niet in de regels opgenomen, maar er was sprake van een gentleman’s agreement, een herenakkoord. Na zestig jaar leek Amerika echter rijp om die color line of color barrier te doorbreken. Het feit dat de zwarte Amerikanen wel mochten sneuvelen in de Tweede Wereldoorlog, maar niet mochten uitkomen in ’s lands populairste sport, werd steeds lastiger uit te leggen.
COMMISSIONER LANDIS
Echter, makkelijk ging het niet, want er was nog een zekere commissionerKenesaw Mountain Landis. Landis, vernoemd naar de slag in de Civil War waarin zijn vader gewond raakte, was een ferm voorvechter geweest van de rassenscheiding. Volgens de flamboyante investeerder en teameigenaar Bill Veeck zou hij zelfs eigenhandig een eerdere doorbraak hebben voorkomen.
Veeck zou in 1942 namelijk het plan hebben opgevat om de Philadelphia Phillies te kopen en het hele team te vullen met sterren uit de Negro League. De verkoop zou al helemaal rond zijn geweest, toen Landis er eigenhandig een stokje voor stak. Met Landis’ dood in 1944 en de aanstelling van Happy Chandler als zijn opvolger, leek ook de bond klaar voor verandering. Commissioner Landis zij aan zij met Babe Ruth en Bob Meusel in 1922 (National Baseball Hall of Fame Library)
POLITIEKE DRUK
Niet alleen mensen in het belangrijkste honkbalorgaan wilden hervormingen. Ook vanuit de politiek kwam er druk om te veranderen. Onder druk van plaatselijk politicus Isadore Muchnick organiseerden de Boston Red Sox een try out voor drie zwarte spelers: Jackie Robinson, Sam Jethroe en Marvin Williams.
Er bestaat echter weinig twijfel over dat deze try out slechts een farce was. In werkelijkheid hadden de drie geen enkele kans om een plekje in de ploeg te veroveren. Terwijl de spelers bezig waren hun kunsten te tonen, zouden er zelfs racistische beledigingen zijn geuit door bestuursleden van de club. Jackie Robinson verliet ontgoocheld het stadion.
BRANCH RICKEY
Robinson zal dus ook zijn twijfels gehad hebben toen een paar jaar later opnieuw een uitnodiging kwam van een van de teams uit de majors. Branch Rickey, eigenaar van de Brooklyn Dodgers, vertelde iedereen dat hij geïnteresseerd was in het oprichten van een eigen Negro League team: de Brown Dodgers. Dit was echter slechts een rookgordijn om ongestoord op zoek te kunnen gaan naar de meest geschikte speler om als eerste zwarte speler de color line te doorbreken. Branch Rickey en Jackie Robinson bij het ondertekenen van het contract. (NYDN)
Rickey liet scouts de wedstrijden van Negro League-teams bezoeken. Behalve de sportieve kwaliteiten liet hij ook de achtergrond en de persoonlijkheid van de spelers onderzoeken. Hij wist dat degene die hij zou uitkiezen het flink voor de kiezen zou krijgen. Niet alleen zocht hij een geweldige honkballer, hij wilde ook dat die speler zich niet zou laten provoceren. Onder andere dankzij journalist Wendell Smith kwam hij uit bij Robinson.
JACKIE ROBINSON
Jackie Robinson kwam op 31 januari 1919 ter wereld in Cairo, Georgia. Nadat zijn vader een jaar na de geboorte van Jackie het gezin verliet, trok moeder Mallie, naar Pasadena, Californië. Zij hoopte daar een betere toekomst voor het jonge gezin te vinden. De familie Robinson kwam terecht in een betrekkelijk welvarende buurt, maar had het zelf niet breed.
Daardoor waren Jackie en zijn broers en zus buitenbeentjes. Uiteindelijk werd de jonge Jackie zelfs lid van een bende, maar het was zijn oudere broer Mack, die op de Olympische Spelen van 1936 het zilver won achter Jesse Owens, die hem aanmoedigde zich op sport te richten. En niet zonder succes. Robinson kwam in vier verschillende sporten uit voor UCLA. (UCLA Athletics)
UCLA
Na glansrijke prestaties op zijn high school in Pasadena was Robinson de eerste student ooit die in vier sporten uitkwam voor UCLA. Dat was opvallend, want in die vormden scholarships voor zwarte studenten nog een uitzondering. Hij stopte echter al na twee jaar met zijn opleiding, omdat hij niet verwachtte dat in die tijd een opleiding een zwarte jongeman verder kon helpen.
Misschien speelde het lot van zijn broer Mack daar wel een rol bij. Mack was na zijn zilveren medaille op de Olympische Spelen in Berlijn, bij thuiskomst in Amerika weer als tweederangs burger behandeld. Als zwarte jongeman kon hij maar moeilijk werk vinden en moest tenslotte genoegen nemen met een baantje als straatveger.
JOE LOUIS EN DE OFFICIERSOPLEIDING
Robinson koos voor het leger als carrière en meldde zich aan voor de officiersopleiding. Hoewel de opleiding officieel geen onderscheid maakte in huidskleur werden er slechts weinig zwarten aanmelders toegelaten. Hiertegen kwam de legendarische bokser Joe Louis in het geweer en na langdurige vertraging werd Jackie Robinson samen met andere zwarte sollicitanten alsnog toegelaten. Louis en Robinson zouden de rest van hun leven bevriend blijven. Robinson en Joe Louis hebben voor de foto van materiaal gewisseld. (Getty Images)
COURT MARTIAL
Zijn verblijf in het leger zou echter geen succes worden. In 1944 moest hij voor een militaire rechtbank verschijnen, omdat hij voorin een bus was gaan zitten. Elf jaar voordat Rosa Parks met een zelfde actie het wereldnieuws haalde, stond Robinson dus al op de rassenbarricade. Al was op papier iedereen gelijk in het Amerikaanse leger, toch werd de actie van Robinson niet getolereerd.
Het werd uitgelegd als het negeren van een bevel en daarvoor moest hij terechtstaan. Het was niet de eerste of enige keer dat hij gedurende zijn dienstjaren gestreden had voor gelijkheid voor zwarte soldaten.
VERTREK UIT HET LEGER
Nadat hij was vrijgesproken van alle aanklachten, waaronder openbare dronkenschap — dit terwijl Jackie niet dronk –, werd hij overgeplaatst naar een basis in Kentucky waar hij als sportcoach aan de slag ging. Robinson was na zijn court martial gedesillusioneerd geraakt in het leger. Na eervol ontslag kwam Jackie terecht bij de Kansas City Monarchs in de Negro League. Een collega-soldaat, en speler van de Monarchs, had hem aangeraden na zijn vertrek uit het leger contact met hen op te nemen. Robinson als Kansas City Monarch (Sporting News via Getty Images)
NEGRO LEAGUE
Het ongeorganiseerde karakter van de Negro Leagues irriteerde Robinson. Hij was het meer gestructureerde leven als speler in de universiteitscompetitie gewend. Hij stoorde zich eraan dat het elke keer weer een probleem was om eten en onderdak te vinden. Zeker in het zuiden waren zwarte mensen niet welkom in veel etablissementen. Naar verluidt zou hij zijn ongenoegen meer dan eens geuit hebben en dat maakte hem niet bepaald populair bij de andere spelers. Uiteindelijk speelde hij slechts één seizoen in de Negro Leagues voordat Rickey hem contracteerde.
ONVREDE IN DE KLEEDKAMER
Niet iedereen was blij met de komst van Robinson naar de Dodgers. Er gingen geruchten dat zelfs sommige van zijn teamgenoten zouden weigeren met hem te spelen. Toen dit manager Leo Durocher ter oren kwam, zou hij echter korte metten hebben gemaakt met op handen zijnde werkweigering: “I do not care if the guy is yellow or black, or if he has stripes like a fuckin’ zebra. I’m the manager of this team, and I say he plays.”
Ploeggenoot Pee Wee Reese gaf in The Boys of Summer, het boek dat Roger Kahn schreef over de Dodgers in het begin van de jaren ’50, aan wat zijn probleem was met het toelaten van zwarte spelers: “Hoe kon ik het thuis uitleggen als ik mijn plek zou kwijtraken aan een zwarte speler?”
RACISME VAN TEGENSTANDERS
Robinson kreeg in zijn eerste seizoen in de Major League flink wat fysieke en verbale aanvallen te verduren. Berucht is een actie van Enos Slaughter waarbij Jackie een snee van een kleine 20 centimeter opliep. Zou je de actie van Slaughter nog als fanatiek veldspel kunnen verdedigen, wat Phillies’ manager Ben Chapman in de eerste weken van het seizoen deed, valt op geen enkele manier goed te praten. Hij bleef Robinson vanuit de dugout racistisch beledigen en het zal al Robinsons zelfbedwang gekost hebben om niet van zich af te bijten. Robinson zou met tegenzin geposeerd hebben voor deze foto met Ben Chapman, de man die hem weken daarvoor nog ernstig beledigd had. (Associated Press)
STAKING
Al in zijn eerste seizoen kwam er een complot aan het licht dat tegenstanders zouden dreigen met een staking als zij gedwongen werden te moeten spelen tegen een zwarte speler. De staking was het initiatief van enkele spelers van de St. Louis Cardinals, maar nog voordat zij deze konden uitvoeren publiceerde journalist Stanley Woodward over de op handen zijnde plannen en National League voorzitter Ford Frick en commissioner Happy Chandler dreigden met harde sancties mocht er ook maar één speler willen gaan staken. Zelfs als de halve competitie het werk zou neerleggen, dan zouden ze allemaal geschorst worden. Chandler was bereid de competitie stil te leggen, misschien zelfs jarenlang, om maar niet aan de racistische eisen gehoor te geven.
SATCHEL PAIGE EN JOSH GIBSON
De tegenwerkingen uit de Major League zijn niet onbekend, maar ook lang niet alle spelers in de Negro League waren even gelukkig met Jackie Robinsons uitverkiezing om de eerste zwarte speler te worden. Robinson was niet de beste speler in de Negro League, zou Larry Doby later toegeven. Die eer zou veel eerder te beurt vallen aan spelers als pitcher Satchel Paige en catcher Josh Gibson, die dan ook zwaar ontdaan zouden zijn geweest toen zij ten faveure van Robinson werden gepasseerd. Satchel Paige en Josh Gibson, voordat zij het tegen elkaar op zouden nemen in Kansas City. (Mark Rucker/Transcendental Graphics)
JOSH GIBSON
Gibson werd gezien als de superieure slagman en werd door zijn tijdgenoten zelfs de ‘zwarte Ruth’ genoemd, al waren er genoeg fans die liever spraken van Ruth als de ‘witte Gibson’. Volgens sommigen zou Gibson zo’n 800 homeruns hebben geslagen gedurende zijn carrière, maar officiële statistieken werden niet bijgehouden. Bovendien werd de competitie van de Negro League kort gehouden, zodat de teams buiten het seizoen om met het zogeheten ‘barnstormen’ geld konden verdienen.
Uit een onderzoek naar de box scores in de kranten van die tijd zou zijn gebleken dat de catcher niet tot dat recordaantal homeruns zou zijn gekomen, maar wel dat hij slechts 15 slagbeurten nodig had per homerun. Dat was bijvoorbeeld minder dan The Sultan of Swat in zijn carrière nodig had gehad. Het was vooral zijn wispelturige karakter dat Gibson in de weg zat. Hij zou ooit opgenomen zijn geweest in een psychiatrisch ziekenhuis en er gingen verhalen de ronde dat hij zou lijden aan een drank- en drugsverslaving. Gibson overleed op 35-jarige leeftijd, nog voor Robinson zijn eerste wedstrijd voor de Dodgers zou spelen.
SATCHEL PAIGE
Major League-spelers als Dizzy Dean, Joe DiMaggio en Bob Feller noemden Paige de beste werper die zij ooit zagen. Rickey zou getwijfeld hebben aan Paige vanwege zijn leeftijd. De werper zou uiteindelijk een jaar na Robinson, op 42-jarige leeftijd, debuteren in de Major League. Daarmee is hij nog altijd de oudste rookie. Dat zijn prestaties daar niet onder leden, mag wel blijken uit zijn statistieken: 6-1 record, waarvan twee shutouts, met een ERA van 2.48.
STEUN VOOR ROBINSON
Toch was er ook steun voor Robinson. De media hadden al eerder zijn kant gekozen, maar ook collega-honkballers lieten zien achter hem te staan. Hank Greenberg, die als jood meermaals slachtoffer van antisemitisme was geweest, moedigde Jackie aan om zijn agressoren het hoofd te bieden. En dan was er de al eerder genoemde teamgenoot Reese. Jackie Robinson met teamgenoten John Jorgensen, Pee Wee Reese en Ed Stanky voor zijn eerste wedstrijd in de Major League. (Associated Press)
Over het moment van handeling wordt druk gespeculeerd (was het in 1947 of misschien toch een jaar later?), maar Reese maakte een belangrijk statement, toen hij vlak voor een wedstrijd, terwijl het publiek weer racistische teksten naar het hoofd van Robinson smeet, een arm om de schouder van zijn ploeggenoot sloeg en daarmee de hele wereld liet zien hoe hij erover dacht.
#42
In de film 42 zegt Reese er de volgende zin achteraan: ‘Maybe tomorrow we’ll all wear 42 so nobody could tell us apart.’ Of hij dit echt gezegd heeft, is de vraag, maar Pee Wee’s woorden zouden jaren later profetisch blijken te zijn. Tegenwoordig is het nummer 42 dan wel retired in de hele MLB – al mocht de onlangs unaniem tot de Hall of Fame verkozen Mariano Rivera bij hoge uitzondering wel met het nummer spelen, tijdens Jackie Robinson Day spelen alle spelers met het nummer 42 en zo komt elk jaar de voorspelling van Pee Wee uit. Een beeld van het moment dat Pee Wee zijn arm om Robinson slaat staat voor het MCU Park waar het minor league-team de Brooklyn Cyclones hun wedstrijden spelen.
LARRY DOBY
Elf weken nadat Robinson de eerste zwarte speler in de National League was geworden, maakte inmiddels Cleveland Indians-eigenaar Bill Veeck Larry Doby de eerste zwarte speler in de American League. Ook Doby onderging veel racisme, maar hij en Robinson vonden steun bij elkaar. Gedurende de volgende jaren volgden er steeds meer zwarte spelers. Ook in zijn eigen team was hij niet lang meer de enige. Roy Campanella werd in 1948 naar Brooklyn gehaald, een jaar later gevolgd door Don Newcombe. Roy Campanella, Larry Doby, Don Newcombe en Jackie Robinson poseren gezamenlijk rond de All Star Game van 1949. (Associated Press)
ROOKIE OF THE YEAR
Het begin van Robinsons Major League-carrière was niet geweldig. Hij moest wennen aan spelen op het eerste honk en ook aan slag kende hij weinig succes. Er was zelfs even sprake om hem nog wat te laten wennen in de minors, maar toen begon het ineens te lopen. Hij eindigde zijn eerste seizoen met een slaggemiddelde van .297, sloeg 12 homeruns – met Reese het meest van de Dodgers – , en leidde de league met 29 gestolen honken. Vooral zijn agressieve honklopen maakte indruk en vele pitchers werden er nerveus van. Hij dankte er ook een vergelijking met Ty Cobb aan.
ALL STAR EN MVP IN ’49
Twee jaar later, in 1949, werd Jackie Robinson de eerste zwarte speler die werd uitverkozen tot All Star. Hij werd dat jaar ook uitgeroepen tot MVP van de National League. In totaal speelde Robinson tien jaar in de Majors. Daarin werd hij uitgeroepen tot MVP, Rookie of the Year en kwam hij zesmaal uit in de All Star Game. Met de Dodgers won hij in 1955 de World Series, nadat hij de voorgaande seizoenen met hen de World Series nog verloren had van hun stadsgenoten: de Giants en de Yankees. In 1962 was hij de eerste zwarte spelers die tot de Hall of Fame in Cooperstown werd toegelaten. Now batting, number 42: Jackie Robinson. (Hulton Archive/Getty Images)
EEN EERSTE ZWARTE MANAGER
Na zijn carrière raakte Jackie steeds meer gefrustreerd over het feit dat er geen enkele zwarte manager werd aangesteld. 25 jaar na zijn doorbraak van de color line als speler, uitte hij zijn woede dat er nog altijd geen zwarte manager een kans had gekregen. ‘Ik zou een stuk gelukkiger zijn als ik nu […] een zwarte manager zou zien staan.’
Robinson was in veel de eerste geweest, maar de eerste zwarte manager zou hij nooit worden. Het zou tot na zijn dood duren voordat er een zwarte manager actief was in de Major League. In 1974 stelde de Cleveland Indians Frank Robinson aan als hun nieuwe manager.
ZWAKKE GEZONDHEID
Er werd bij Robinson diabetes geconstateerd, een ziekte waaraan ook zijn broer leed. In die tijd kon de ziekte wel vertraagd, maar niet genezen worden, waardoor Robinson zijn hele leven lang last zou blijven houden van zijn gezondheid. Op 24 oktober 1972 overleed hij aan een hartstilstand. Hij was 53 jaar oud.
Er gebeurde deze week niet veel in de NHL. Er was natuurlijk de All-Star Game in San Jose, maar een aantal teams geniet van hun verplichte vrije week waardoor er verder ook maar weinig wedstrijden waren. Het geeft ons wel de gelegenheid om eens wat dieper in te gaan op de Anaheim Ducks van Daniel Sprong.
DUCKS AAN ZIJDEN DRAADJE
Het was een rustig weekje voor Daniel Sprong en de Anaheim Ducks. Eerst was er de All-Star break en daarna begon voor Anaheim hun verplichte vrije week. Komende zaterdag hervatten de Ducks hun seizoen met een thuiswedstrijd tegen de Winnipeg Jets. Die vrije periode kwam de club niet slecht uit. De laatste wedstrijd voor de ASG verliep rampzalig, maar dat paste wel in het beeld van de laatste maand. Slechts twee van de laatste 16 wedstrijden werden gewonnen, maar ondanks deze belabberde resultaten heeft Anaheim een ticket voor de play-offs nog altijd voor het grijpen.
SPRONG TEGEN DE STROOM IN
Daniel Sprong speelt inmiddels ruim een maand in Anaheim en we kunnen concluderen dat de trade hem goed heeft gedaan. De Amsterdammer is een vaste waarde in de line-up van Randy Carlyle en behoort doorgaans tot de top-six forwards. Sprong staat gemiddeld 14.32 minuten per wedstrijd op het ijs. Daar kwam hij in dienst van de Pittsburgh Penguins niet eens in de buurt. Hoewel de Ducks de laatste tijd de ene na de andere wedstrijd verliezen, mag Sprong over zijn eigen prestaties best tevreden zijn. In de laatste wedstrijd voor de break scoorde hij zijn achtste goal van het seizoen.
Tegen de St. Louis Blues was het vorige week al na zes minuten raak. Het was een treffer waar duidelijk de handtekening van onze landgenoot onder stond. In de junioren en de AHL liet hij met de regelmaat van de klok zien over een bijzonder goed schot te beschikken en dat doet hij ook in Orange County. Daniel Sprong zag een gaatje en met dodelijke precisie ging de puck langs Blues-goalie Jordan Binnington. Daarmee was de Nederlander ook meteen goed voor de helft van het aantal schoten namens de Ducks in de eerste periode. Slechts twee keer kwam de puck in de buurt van Binnington. In de volgende periodes zou dit overigens niet veel beter worden, waardoor er op de 5-1 nederlaag niets af te dingen viel. In 60 minuten kwamen de Ducks tot 13 shots on goal. Twee daarvan kwamen van de stick van Daniel Sprong.
GIBSON MVP
Dat de Ducks veel wedstrijden verliezen, is niet zo raar. Veel verrassender is het eigenlijk dat de ploeg al 21 keer aan de goede kant van de score zat. Anaheim heeft een chronisch gebrek aan scorend vermogen en scoort gemiddeld slechts 2,3 keer per wedstrijd. Slechts vijf Ducks hebben meer goals dan de acht van Daniel Sprong en dat terwijl de Nederlander nog maar 22 duels (van de 51) voor deze organisatie speelde. Jakob Silfverberg is met 12 treffers topschutter. Bij divisierivaal San Jose zou Silfverberg met dat aantal bijvoorbeeld nog zes spelers voor zich moeten dulden.
De Ducks hebben aan één man te danken dat ze nog altijd niet kansloos zijn in de race om de play-offs. Van alle goalies in de NHL zag John Gibson verreweg de meeste schoten (1361) op zich afkomen. De nog altijd pas 25-jarige sluitpost speelde na Marc-André Fleury (45) ook de meeste wedstrijden (43). Fleury kreeg overigens 1245 schoten te verwerken en staat daarmee op respectabele afstand tweede achter Gibson.
Met een save percentage van .919 behoort Gibson tot de beste tien goalies in de league. Als we kijken naar de top 10 dan komt geen enkele goalie ook maar in de buurt van zijn aantal wedstrijden, wat zijn prestatie nog knapper maakt. Carlyle loopt het risico roofbouw te plegen op het lichaam van z’n sluitpost, maar de coach weet ook maar al te goed dat hij zijn starter eigenlijk geen moment kan missen. Backup Ryan Miller ligt er al een maand uit en Chad Johnson kan niet tippen aan de cijfers van Gibson.
LEGE ZIEKENBOEG
In Anaheim doen ze waarschijnlijk een moord voor een lege ziekenboeg. Vorig jaar zat het al niet mee en ook dit seizoen zitten er veel spelers in de lappenmand. Aanvaller Ondrej Kase zien we, vanwege een schouderblessure, dit seizoen waarschijnlijk niet terug. Sterkhouder Corey Perry kampt met een knieblessure en keert voorlopig ook niet terug. Dat geldt ook voor Ryan Kesler. Zou Carlyle over deze spelers kunnen beschikken, dan ziet de wereld er voor Anaheim waarschijnlijk heel anders uit. De realiteit is echter anders.
Carlyle vestigt zijn hoop op een uitmuntende Gibson en heeft meer scorend vermogen nodig om aanspraak te kunnen maken op het postseason. De Ducks moeten daarvoor gokken op een wildcard en daarin hebben ze een achterstand van één punt op Dallas en Colorado. Die twee teams hebben echter wel meer wedstrijden gespeeld. In de Pacific Division lijken Calgary, San Jose en Las Vegas al gevlogen.
PLAYS OF THE WEEK
Veel competitie was er deze week niet, maar tijdens de ASG lieten de spelers hun talenten zien. Vrijdag was er de Skills Competition en zaterdag volgde de All Star Game, al is dat de laatste jaren een 3-on-3 toernooi tussen de divisies.
DAVID PASTRNAK (ACCURACY SHOOTING)
Accuracy MONSTER! David Pastrnak with an incredible job, hitting all the targets in 11.309 seconds to take home the crown!#NHLBruinspic.twitter.com/Qko6dbDLnj
De scherpschutter van de Boston Bruins maakte zijn reputatie vrijdag helemaal waar in de Skills Competition. Pastrnak had slechts 11,3 seconden nodig om alle targets te raken. Kris Letang maakte het nog even spannend, maar de speler van de Pittsburgh Penguins deed er ruim een seconde langer over. Drew Doughty eindigde als derde.
HENRIK LUNDQVIST (SAVE STREAK)
Jeff Skinner FINALLY ends Henrik Lundqvist’s incredible save streak at 12, crowning @HLundqvist30 as the winner of the competition! WHAT A MOVE by Skinner here though, eh?#NYR#Sabrespic.twitter.com/Ym1SNtAicn
Andrei Vasilevskiy dacht heel stiekem al aan de overwinning, maar op het allerlaatste moment ging het nog mis voor de goalie van de Tampa Bay Lightning. Henrik Lundqvist was de laatste sluitpost die in actie kwam tijdens de Save Streak en 12 tegenstanders liepen zich stuk op deze Zweedse muur. Uiteindelijk was het Jeff Skinner die een einde maakte aan de serie van King Henrik. Titelverdediger Marc-André Fleury zette vorig jaar een reeks van 14 saves neer, maar kwam in San Jose niet verder dan zes.
Voor het derde jaar op rij kroonde Connor McDavid zich tot de snelste schaatser. De superster van de Edmonton Oilers had slechts 13,378 seconden nodig voor één rondje. McDavid was daarmee net een fractie sneller dan Jack Eichel en Mathew Barzal die respectievelijk tweede en derde werden. Opvallend was de deelname van Kendall Coyne-Schofield. De speelster van het Amerikaanse vrouwenteam hield zich met 14,346 ontzettend knap staande tussen al dit geweld uit de NHL. Zo hield ze Clayton Keller nog onder zich in deze wedstrijd.
Het was natuurlijk genieten geblazen met al dat talent op het ijs. Aan verdedigen werd dit weekend in San Jose niet gedaan en de aanvallers mochten zich lekker uitleven. Eén van de mooiste goals van de ASG kwam op naam van Steven Stamkos. De Lightning-captain stuurde na een pass van John Tavares goalie Henrik Lundqvist op schitterende wijze het bos in. De beauty hielp de Atlantic niet verder, want ze verloren van de Metropolitan Division.
De Philadelpha Flyers zijn opeens hot. James Van Riemsdyk is hot. Maar bovenal lijkt zeven het geluksgetal in Philly. De Flyers probeerden het al met zes goalies, maar geen van allen konden bekoren. Brian Elliott niet. Calvin Pickard niet. En Michal Neuvirth al helemaal niet. Op 18 december gooiden ze in Philadelphia de pas 20-jarige Carter Hart maar eens voor de leeuwen. We zijn nu ruim een maand verder en de jongeling heeft al 13 wedstrijden achter zijn naam staan. Zeven daarvan werden gewonnen en Hart is nu, net als de Flyers, bezig aan een 4-game winning streak. Zijn save percentage van .922 is prima, met het GAA van 2.53 is ook niet veel mis en als JVR blijft scoren, kunnen de Flyers zomaar uit de kelder klimmen. Van Riemsdyk is goed voor zeven goals in z’n laatste zes wedstrijden.
NIEUWS
DALLAS EN NASHVILLE OPENEN HET NIEUWE JAAR
De traditionele Winter Classic gaat volgend jaar tussen de Dallas Stars en de Nashville Predators. De NHL maakte onlangs al bekend dat de Winter Classic op 1 januari 2020 gehouden zal worden in Dallas en deze week kwam er ook een tegenstander uit de hoge hoed. De Nashville Predators staan op de volgende nieuwjaarsdag in de Cotton Bowl tegenover de Stars. Voor beide clubs is het de eerste keer dat ze een wedstrijd in de openlucht spelen. Het stadion werd in het verleden gebruikt door de Dallas Stars, maar in Nederland kennen we het stadion ook van het WK voetbal in 1994. Oranje speelde hier de verloren kwartfinale tegen Brazilië.
METROPOLITAN WINT ASG, CROSBY MVP
Ook zonder Alex Ovechkin bleek de Metropolitan Division over het beste roster te beschikken. Sidney Crosby nam zijn divisie bij de hand en was aan het einde van de avond een auto rijker. De ster van Pittsburgh scoorde vier goals en gaf vier assists in de twee wedstrijdjes die hij speelde en werd verkozen tot MVP. Nadat de Metropolitan eerst afrekende met de Atlantic Division (7-4) moest in de finale de Central Division (10-5) eraan geloven. Diezelfde Central Division liet in hun eerste wedstrijd John Gibson en de Pacific Division alle hoeken van het ijs zien: 10-4. De Ducks-goalie had niet zijn dag en kreeg in de tien minuten die hij speelde maar liefst zeven goals om de oren.
Auston Matthews kan wel een potje breken in San Jose na zijn optreden tijdens het All-Star weekend. De superster van de Toronto Maple Leafs eerde ploeggenoot Patrick Marleau door tijdens de Accurate Shooting Competition het shirt van de voormalig Shark te dragen. De fans in San Jose konden dit gebaar wel waarderen en dat gold ook voor Erik Karlsson, Joe Pavelski en Brent Burns. Zij signeerden het tricot, dat wordt geveild voor een goed doel. John Tavares was heel wat minder populair dit weekend. De speler van de Maple Leafs legde deze zomer een aanbod van de Sharks naast zich neer en tekende voor Toronto. De Sharks-fans namen hem dit niet in dank af en lieten hem dit nog even fijntjes weten.
De Toronto Maple Leafs hebben een belangrijke slag geslagen op de trade market. Coach Mike Babcock kan met onmiddellijke ingang namelijk beschikken over Jake Muzzin. De 29-jarige Canadees, opgegroeid in de provincie Ontario, komt over van de Los Angeles Kings. De Kings ontvangen onder meer een first-round pick in de draft dit jaar en aanvaller Carl Grundstrom. De defensie zou een zwak punt zijn van de Leafs, maar in Muzzin (4G, 17A) heeft de ploeg er nu een zeer degelijke en betrouwbare blueliner bij. Ook de Dallas Stars hebben hun blauwe lijn versterkt. Jamie Oleksiak (4G, 7A) keert terug in Texas nadat hij vorig seizoen voor een fourth-round pick naar Pittsburgh werd verscheept. Voor diezelfde pick komt Oleksiak nu weer terug naar Dallas. Met de trade deadline (25 februari) op komst, zullen dit zeker niet de laatst trades zijn geweest.
PANARIN ZET COLUMBUS VOOR HET BLOK
Jarmo Kekalainen zit met de handen in het haar. Figuurlijk dan. Onlangs bespraken we al de situatie bij de Columbus Blue Jackets en deze week werd er weer een hoofdstuk aan toegevoegd. Artemi Panarin heeft de club laten weten dat hij tijdens het seizoen niet meer wil praten over een contractverlenging. Pas na het seizoen staat de deur open voor Kekalainen. De general manager loopt dan echter wel een groot risico. De kans is aanwezig dat de partijen niet nader tot elkaar komen, waardoor Panarin (en Bobrovsky) per 1 juli free agent is. Het lijkt dan ook aannemelijk dat Kekalainen de komende maand de markt op gaat met zijn sterren om zo toch nog wat wisselgeld te ontvangen. De Blue Jackets stevenen regelrecht af op de play-offs, maar zonder de twee Russen wordt het toch lastiger om ver te komen.
AUSTIN WATSON OPNIEUW IN DE PROBLEMEN
Voor de tweede keer dit seizoen wordt Austin Watson door de NHL geschorst. De aanvaller van de Nashville Predators begon deze jaargang met een schorsing van 18 wedstrijden vanwege mishandeling en dit keer is alcohol de boosdoener. De 27-jarige Watson (7G, 6A) zal nu moeten afkicken en blijft geschorst tot het moment dat de begeleiding groen licht geeft. Tot dat moment zal Watson ook geen salaris ontvangen. De aanvaller van de Predators gaf onlangs op Instagram aan dat hij al sinds zijn 18e worstelt met depressies en bovenmatig alcoholgebruik. In dat zelfde bericht gaf hij aan tegenwoordig nuchter te zijn en gezonder te leven.
De Oklahoma City Thunder hebben op bezoek bij de Orlando Magic hun zesde wedstrijd op rij gewonnen. In Orlando waren het andermaal Paul George en Russell Westbrook die de Thunder naar de zege leidden. Het werd uiteindelijk 126-117.
Paul George is fenomenaal begonnen aan 2019. In de 13 wedstrijden die de Thunder speelden sinds de jaarwisseling, scoort George gemiddeld 29 punten per wedstrijd! Tegen de Magic deed PG het beter dan zijn gemiddelde. Hij scoorde 36 punten. Daarnaast pakte hij zes rebounds, gaf hij vier assists en had hij drie steals. Russell Westbrook had andermaal een triple-double. De point guard was goed voor 23 punten, 14 rebounds en 14 assists.
Voor Orlando speelde Nikola Vucevic opnieuw een goede wedstrijd. De Montenegrijn scoorde 27 punten en pakte 11 rebounds. Voor Orlando is dit de 31e nederlaag van het seizoen en staan ze nu vijf overwinningen achter een play-offplaats. Oklahoma doet het een stuk beter met 32 overwinning. Zij staan nu op de derde plek in het Westen. Echter staan ze maar 6 overwinningen voor op de negende plaats.
OKAFOR BEZORGT PELICANS VERRASSENDE ZEGE
De New Orleans Pelicans hebben zeer verrassend de uitwedstrijd tegen de Houston Rockets gewonnen. De Pelicans bevinden zich in zwaar weer met het tradeverzoek van sterspeler Anthony Davis. Daarnaast kampt de ploeg van coach Alvin Gentry met veel blessures. Van de zes beste spelers van de Pelicans was alleen Jrue Holiday fit genoeg om te spelen. Desondanks wisten de Pelicans een krappe zege te boeken: 121-116
Logischerwijs hadden de Houston Rockets lange tijd de leiding in de wedstrijd. James Harden scoorde er rustig op los en zou uiteindelijk eindigen met 37 punten. Daarnaast scoorde Kenneth Faried en Eric Gordon respectievelijk 19 en 17 punten. Echter was dit niet genoeg voor de zege.
Bij de gehavende Pelicans, was het Jahlil Okafor die het team op de schouders nam. De center die dit seizoen nog niet op heel veel speeltijd kon rekenen scoorde 27 punten, pakte 12 rebounds en blockte twee schoten. Daarnaast was Jrue Holiday goed voor 19 punten, zes rebounds, acht assists en zes(!) blocks. Vooral de 6 geblockte schoten waren speciaal voor de guard.
Mede door de vele blessures lukt het de Pelicans niet om dit seizoen mee te doen in de strijd voor een play-off-plaats. Met 23 overwinningen staan ze op de 13e plaats in het Westen, waar de Houston Rockets de vijfde plaats bezetten.
OVERIGE UITSLAGEN
Chicago Bulls – Brooklyn Nets: 117-122
Milwaukee Bucks – Detroit Pistons: 115-105
Washington Wizards – Cleveland Cavaliers: 113-116
Phoenix Suns – San Antonio Spurs: 124-126 (buzzer-beater Rudy Gay)
Philadelphia 76ers – Los Angeles Lakers: 121-105
De Golden State Warriors (36-14) zijn in bloedvorm. Afgelopen nacht wist de ploeg uit Californië hun 11de zege op rij te boeken. In Indiana werden de Pacers van begin tot eind gedomineerd door de regerend kampioen: 132 – 100. DeMarcus Cousins (22 PTS, 6 REB, 4 AST) speelde zijn beste wedstrijd in het shirt van de Warriors, maar het was Stephen Curry die de show weer eens wist te stelen. De All-Star Starter scoorde tegen de Pacers 26 punten met 6 rebounds, 3 assists en 6 driepunters. De 6 driepunters zorgden ervoor dat hij weer een paar records op zijn naam kon zetten. Curry is de eerste speler in de geschiedenis van de NBA die na 40 duels meer dan 200 driepunters heeft weten te maken. Tevens is de point guard de eerste speler in de NBA-history die zeven seizoenen op rij meer dan 200 driepunters weet raak te schieten.
De Pacers, die het de rest van het seizoen zonder sterspeler Victor Oladipo moeten doen, hebben nu twee nederlagen op rij geleden. Met een 32-17 record doen de Pacers nog steeds mee om de eerste vijf plekken. De kans is echter vrij groot dat de Pacers zonder hun All-Star wat weg zullen zakken in de Eastern Conference.
GRIZZLIES KUNNEN COMEBACK NUGGETS NIET VOORKOMEN
Het spannendste duel van afgelopen nacht was een duel dat eigenlijk niet spannend had moeten worden. De Grizzlies domineerden in eigen huis de 34-15 Denver Nuggets. Met nog acht minuten te gaan hadden de Grizzlies een voorsprong van meer dan 15 punten. Zelfs dit bleek niet genoeg te zijn. Dankzij een fantastische slotfase wisten de Nuggets uiteindelijk met 95-92 de zege uit het vuur te slepen. Dit heeft het vooral te danken aan Memphis guard/forward Kyle Anderson.
Anderson kreeg namelijk tijdens de laatste 15 seconden van de wedstrijd drie mogelijkheden om Memphis naar de zege te schieten. Anderson wist twee jumpshots te missen, waarna hij de bal vervolgens achter de basket kreeg en een extreem lastig jumpshot wist raak te schieten. Het probleem was alleen dat Anderson met zijn hak op de lijn stond, waardoor de basket niet telde. Ondanks de prestaties van sterspelers – en tevens trade-kandidaten – Mike Conley (23 PTS, 4 REB, 11 AST) en Marc Gasol (28 PTS, 9 REB, 3 AST) verloren de Grizzlies hun 31ste wedstrijd van het seizoen (20-31).
Bij de Nuggets waren Nikola Jokic en Will Barton de uitblinkers. Jokic scoorde 24 punten met vijf rebounds, vier assists en drie steals. Barton noteerde 20 punten en 5 rebounds. De Nuggets zijn nu helemaal fit en lijken een serieuze poging te gaan doen om de eerste seed in de Western Conference te veroveren.
OVERIGE UITSLAGEN
New York Knicks – Charlotte Hornets: 92 – 101
Brooklyn Nets – Boston Celtics: 104 – 112
Atlanta Hawks – LA Clippers: 123 – 118
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
