Home Blog Pagina 353

SportAmerika NBA Mock Draft 2020: de laatste tien picks

Lars Leeftink
-
0

We gaan verder met de SportAmerika NBA Mock Draft 2020. In dit artikel komen de laatste picks, pick 21 t/m 30, aan de beurt.

#21 | PHILADELPHIA 76ERS – DESMOND BANE

SG | 22 jaar | 1,96 M | 100 KG | TCU | Senior

De 76ers gaan met een nieuwe trainer (Doc Rivers) in deze draft op zoek naar spelers die mee kunnen gaan helpen om het ultieme doel te bereiken: NBA-kampioen worden. Want dat is en blijft ook komend seizoen de doelstelling. De 76ers zouden met deze pick twee kanten op kunnen gaan: een extra frontcourt rotatiespeler erbij (Vernon Cary, Aleksej Pokusevski, Jaden McDaniels, Isaiah Stewart) of ze kunnen op zoek gaan naar dat wat je eigenlijk al sinds het vertrek van JJ Redick (en eigenlijk daarvoor ook al) telkens missen: shooting (Desmond Bane, Isaiah Joe, Sam Merrill, Mason Jones).

Daar waar zeker spelers als Iaiah Stewart en Jaden McDaniels veel talent, upside en body hebben, gaan wij toch voor het aanpakken van de shooting. En daar zijn best wat gegadigden voor. Tyrell Terry of Nesmith zouden de ideale 76ers pick zijn, maar die zijn in het vorige artikel beide al gekozen. Als we dan verder kijken naar elite shooters in deze draft, komen we uit bij Desmond Bane, Isaiah Joe en Sam Merrill. Bane heeft er vier jaar bij TCU opzitten en schoot 38%, 46%, 43% en 44% van achter de driepuntlijn. Een mix van ervaring en shooting, terwijl hij ook een bovengemiddelde verdediger is. Daarom gaan wij voor hem.

#22 | DENVER NUGGETS – ROBERT WOODARD II

SG/SF | 21 jaar | 2,00 M | 104 KG | Mississippi State | Sophomore

De Denver Nuggets zitten, als deze mock draft volledig uit gaat komen, in een lastig pakket. Het team wil nu winnen en heeft daar eigenlijk wat meer schutters voor nodig om Jamal Murray en Nikola Jokic mee te omringen. Probleem is: de beste schutters zijn nu zo’n beetje gekozen. De meest logische keuze zou Robert Woodard II zijn. Maar: Cole Anthony, volgens velen een top-15 talent, is nog beschikbaar. Met de historie van de Nuggets (zie Michael Porter Jr en Bol Bol) zijn ze wel bereid een gok te wagen en een risico te nemen.

Toch gaan wij voor Woodard, simpelweg omdat hij een beter fit is gezien het huidige roster. Met Jamal Murray hebben de Nuggets al een type Anthony in huis, terwijl op SG/SF er amper schutters rondlopen. Robert Woodard II kan dit goed invullen (50% FG, 43% 3PT) en heeft tevens al flink wat ervaring, Met het mogelijke vertrek van Jerami Grant (spelersoptie) en Torrey Craig (restricted free agent) en de non-shooters die er verder in de selectie rondlopen (Will Barton, Michael Porter Jr en Gary Harris) lijkt dit de meest logische keuze.

#23 | UTAH JAZZ – COLE ANTHONY

PG/SG | 19 jaar | 1,91 M | 86 KG | North Carolina | Freshman

De Utah Jazz lijken op zoek te zijn naar twee dingen: een extra rotatiespeler op PF/C (Jaden McDaniels, Isaiah Stewart, Aleksej Pokusevski) of een scorende guard met veel upside (Cole Anthony, Nico Mannion, The Maledon) die Donovan Mitchell kan ondersteunen in het scoren van punten.

Wij kiezen hier voor Cole Anthony, omdat de combinatie van de need op PG/SG qua scorend vermogen (iemand die wat anders doet dan starter Mike Conley) en het talent en de upside die Anthony heeft bijna niet over te slaan is. Cole Anthony is geen spelmaker en gaat dat waarschijnlijk ook nooit worden. Je kunt het wat dat betreft een beetje vergelijken maken met de meer NBA-ready maar minder upside-hebbende Coby White (Chicago Bulls). Die rol als extra scoring-optie zou hij in Utah achter Mike Conley prima kunnen vervullen. Daarnaast bestaat er een mogelijkheid dat hij met de aanwezigheid van Conley wellicht een betere playmaker kan worden. Hij moet echter eerst wat consistenter worden (38% FG en 35% 3PT) en wat minder afhankelijk zijn van volume om op NBA-niveau een rol te kunnen spelen.

#24 | NEW ORLEANS PELICANS – JADEN MCDANIELS

PF | 20 jaar | 2,06 M | 90 KG | Washington | Freshman

De Bucks hebben amper (zeg maar gerust geen) plekken op hun roster en lijken dus vooraf drie opties te hebben. Ze kunnen de pick traden, ze kunnen gaan voor een draft en stash-speler (Aleksej Pokusevski, Leandro Bolmaro, Theo Maledon) of voor een ruwe diamant die over een jaar of twee een grotere rol kan gaan hebben (Jaden McDaniels, Isaiah Stewart). We weten inmiddels dat de Bucks deze pick getrade hebben (onderdeel van de Jrue Holiday trade) en de Pelicans hier nu een speler mogen gaan kiezen.

Wij gaan hier voor Jaden McDaniels. Dit is om twee redenen. Ten eerste heeft McDaniels de potentie om een steal te worden a la Bol Bol en Michael Porter Jr. Hij is nog een enorm ruwe diamant die van alles al een beetje kan, maar overal nog stukken beter in kan en moet worden. Daarnaast hebben de Pelicans op dit moment niet zoveel PF en centers. Alleen Zion Williamson en Jaxson Hayes zijn wat dat betreft beschikbaar. Twee vliegen in een klap, zullen we maar zeggen. Na de Nesmith pick (pick 13) halen de Pelicans volgens ons hier dus een ruwe diamant in huis.

#25 | OKLAHOMA CITY THUNDER – ZEKE NNAJI

PF | 19 jaar | 2,11 M | 108 KG | Arizona | Freshman

De OKC Thunder hebben met deze pick enorm veel gaten te vullen. Op PF/C staan alleen Steven Adams en Isaiah Roby op het roster (Isaiah Stewart, Vernon Carey, Zeke Nnaji, Paul Reed), terwijl er ook in het backcourt wel wat ruimte voor een spelmaker (Nico Mannion, Cassius Winston) of schutter is (Sam Merrill, Isaiah Joe en Elijah Hughes).

Voor ons lijkt de value op dit moment in de draft het meeste te liggen bij een forward om Steven Adams (voorlopig) mee te complimenteren. Isaiah Stewart is een optie, maar lijkt qua speelstijl iets te veel op Steven Adams. Vernon Carey brengt iets anders (veel scorend vermogen), maar wij gaan voor Zeke Nnaji. Een van de weinige forwards/center die naast goed in de post ook al een goede midrange en zelfs driepunter heeft (30% 3PT). Dat laatste kan zeker nog beter, maar hij is dan ook nog maar 19 en behoorlijk ruw. Zijn defense kan (op zijn rebounding na) nog wat stappen maken, maar daarom is de combinatie met Steven Adams op het oog ook een ideale. Dit is een speler waar de Thunder de komende jaren veel plezier aan gaan beleven.

#26 | BOSTON CELTICS – SAM MERRILL

SG | 24 jaar | 1,96 M | 92 KG | Utah State | Senior

De Celtics willen winnen, en willen dat nu. Met Jaden Smith hebben wij hun met de 14de pick een extra rotatiespeler op PF/C gegeven. Wat de Celtics ook goed kunnen gebruiken, is een pure schutter. Met deze pick kijken we dan ook vooral naar spelers die goed zijn in het profiteren van anderen en al consistent zijn als het aankomt op scorend vermogen. Met Sam Merrill, Isaiah Joe en Elijah Hughes zijn er dan een paar opties.

Wij gaan voor Sam Merrill, simpelweg omdat hij de meest ervaren is van de drie. Hij is een senior en heeft vier jaar bij Utah State laten zien dat hij een hele goede schutter is. Hij schoot tijdens die vier jaar 46% van het veld en 41% van achter de driepuntlijn. En zo iemand kunnen de celtics goed gebruiken. Met playmakers als Kemba Walker, Jayson Tatum, Gordon Hayward en Jaylen Brown om hem heen zou hij moeten kunnen excelleren.

#27 | NEW YORK KNICKS – PAUL REED

PF | 21 jaar | 2,06 M | 99 KG | DePaul | Junior

Met Tyrese Haliburton hebben de Knicks (in onze mock draft) hopelijk hun point guard van de toekomst gedraft. Nu is het zaak om de rest van het roster te gaan versterken. Ondanks dat een point guard of shooting guard zeker niet uitgesloten is, lijkt een power forward of center om Mitchell Robinson mee te complimenteren de meest logische keuze. De beste opties: Vernon Carey Jr en Paul Reed.

Paul Reed is bij deze onze keuze. Beide spelers kunnen enorm goed scoren. Vernon Carey Jr is erg verfijnd in de paint en heeft tevens kwaliteiten in de midrange en 3pt game. Toch is Paul Reed een al wat completere speler. Vooral verdedigend gezien is hij al een stuk verder dan Carey. Reed noteerde afgelopen seizoen 2.6 BPG en 1.9 SPG voor DePaul. Daarnaast scoorde hij er op effectieve wijze op los. Zeker rondom de basket (55% 2PT) is hij extreem effectief, terwijl zijn 3PT (31%) nog wat consistenter moet worden. Het duo Paul Reed (PF) Mitchell Robinson (C), gecombineerd met Tyrese Haliburton (PG), RJ Barrett (SG) en Kevin Knox (SF) zou de Knicks een fantastisch toekomstperspectief geven.

#28 | OKLAHOMA CITY THUNDER – NICO MANNION

PG | 19 jaar | 1,90 M | 86 KG | Arizona | Freshman

Deze pick was eigenlijk van de regerend kampioen, de Los Angeles Lakers. Omdat (voordat deze mock draft online stond) hun trade voor Dennis Schroder (waar naast deze pick ook Danny Green bij betrokken was) al afgerond was, konden we deze trade nog meenemen. De vraag is nu: wie en wat draften de Thunder? Met de pick van hiervoor kozen we voor een extra optie op PF/C (Zeke Nnaji). Er lijken een paar opties mogelijk: een playmaker vanaf de bank die de rol van Schroder over kan nemen (Nico Mannion, Tre Jones, Cassius Winston), een SG/SF met scorend vermogen (Elijah Hughes, Isaiah Joe, Lamar Stevens) of nog een extra rotatie-optie op PF/C (Tyler Bey, Xavier Tillman, Vernon Carey Jr, Daniel Oturu). Wij gaan voor Nico Mannion.

Mannion heeft nog veel te leren, maar zijn upside is enorm. Zijn dribble techniek en capaciteiten als spelbepaler staan buiten kijf. Scorend vermogen is bij hem ook zeker aanwezig, ook al zal hij vooral wat consistenter moeten worden. Zijn college efficiëntie zal wat dat betreft meer naar NBA efficiëntie moeten gaan. Maar: op het oog zou hij vanaf de bank (achter Shay Gilgeous-Alexander) de rol van spelmaker prima kunnen invullen.

#29 | TORONTO RAPTORS – ISAIAH STEWART

PF/C | 19 jaar | 2,06 M | 113 KG | Washington | Freshman

De uittredend kampioen van de NBA, de Toronto Raptors, hebben op het oog twee grote needs. Er zou een extra point guard/balbehandelaar gedraft kunnen worden. In dat geval zouden Cassius Winston, Tre Jones en Malachi Flynn de meest logische keuzes zijn. Toch gaan wij voor een extra rotatiespeler op PF/C. Op dit moment is er na Pascal Siakam geen enkele speler op die positie beschikbaar (Chris Boucher is restricted free agent). Als Paul Reed op deze plek nog beschikbaar is, zou hij de meest logische optie zijn vanwege zijn uitstekende defense en scorend vermogen.

Aangezien hij in onze mock draft al gekozen is, is Isaiah Stewart op het oog een no-brainer. Fysiek extreem sterk, goede rebounder (zeker in potentie) en verdedigend gezien nu al een speler om rekening mee te houden (2.1 BPG). Zijn atletisch vermogen helpt hem ook onder de basket, waar hij veel punten scoort en behoorlijk effectief met zijn kansen omgaat (59% 2PT). Hij is geen verfijnde speler, maar met Siakam (die dat wel is) al aanwezig is dit aanvallend gezien ook niet per se nodig. Daarnaast zal hij zijn driepunter moeten verbeteren (25%), maar ook dit zal niet de reden zijn dat de Raptors hem zullen draften. Een combi Siakam/Stewart kunnen de Raptors de komende jaren mee vooruit.

#30 | BOSTON CELTICS – ALEKSEJ POKUSEVSKI

PF/C | 18 jaar | 2,11 M | 102 KG | Olympiacos | Freshman

De Celtics sluiten de eerset ronde (en deze mock draft) af met hun derde pick. Eerder hebben wij ze al Jalen Smith (PF/C rotatiespeler) en Sam Merrill (extra shooter om de sterren mee te omringen) gegeven. Als ze alledrie de picks houden, is de kans groot dat een van die picks vergeven gaat worden aan een draft en stash speler. Dit betekent: draften, nog een jaar (of twee) in Europa laten spelen en dan naar de NBA halen. Volgens ons gaat dat met deze pick gebeuren. Het gaat tussen Theo Maledon (PG), Leandro Bolmaro (SG) en Aleksej Pokusevski (PF/C). Wij gaan voor de laatste optie.

Pokusevski speelt momenteel bij Olympiacos en is de jongste speler in deze NBA draft (18 jaar, in december pas 19). Als de Celtics hem draften zal hij de komende twee jaar waarschijnlijk nog wat ervaring op doen bij Olympiacos, dat onder meer in de EuroLeague speelt. Daarnaast zal hij zijn lichaam wat volwassener kunnen laten worden (hij is nu nog erg jong) en kan hij zijn al aanwezige kwaliteiten verder ontwikkelen. De Celtics hebben moment met hun huidige roster (plus de twee rookies die eerder gedraft zijn) weinig plek meer, dus is dit de ideale remedie. Vooral aanvallend gezien gaan de Celtics veel plezier bleven aan deze jonge Serviër. Goeie schutter, goeie balbehandelaar en effectief rondom de basket. Een scorer in wording.

Photo: Gerry Broome/Associated Press

Kirk Cousins wint eindelijk tijdens MNF

Chris Van Dijk
-
0

Na negen nederlagen op rij heeft Kirk Cousins eindelijk een wedstrijd op maandagavond gewonnen. De Chicago Bears waren voor de quarterback het ideale recept om eindelijk van de hatelijke nul af te komen. Niet dat Cousins uitblonk, maar de aanval van Chicago liet nog minder zien in het met 19-13 door de Vikings gewonnen duel.

Voor de Chicago Bears was het de vierde nederlaag op rij. Voorafgaand aan het duel had hoofdcoach Matt Nagy al laten weten niet meer de playcalling te doen. Deze taak ging naar Bill Lazor. Veel maakte het allemaal niet uit voor de Bears. Het spel bleef hetzelfde en de aanval opnieuw onder de maat.

De thuisploeg kreeg echter genoeg kansen. Zo dwong de verdediging tijdens de eerste drive van de Vikings een fumble af, maar dit werd direct teniet gedaan door de Bears. Een pass van Nick Foles vloog door de handen van receiver Anthony Miller en kon door de verdediging van de Vikings worden gevangen voor een interceptie.

Veilige field goal

Tijdens de tweede drive lieten de Bears zowaar wat potentie zien. De drive duurde veertien plays en Foles wist zijn ploeg zeventig yards over het veld te krijgen. Chicago kwam tot first and goal vanaf de 7-yardlijn, maar opnieuw stokte de aanval. Na twee incomplete passes en een run van twee yards besloten de Bears voor de veilige field goal te gaan in plaats van te proberen toch nog een touchdown te scoren. De aanval van de Bears zou in de rest van de wedstrijd niet meer zo dichtbij de endzone komen.

Op het moment van de fieldgoal keken de Bears al tegen een 7-0 achterstand aan. De Vikings profiteerden namelijk wel van de afgedwongen turnover; en hoe. Cousins vond Adam Thielen in de endzone, die de bal met één hand wist te vangen voor de eerste score van de wedstrijd.

De touchdown was lange tijd het enige echte wapenfeit van de Vikings. Cousins had tot maandag al zijn duels tijdens MNF verloren en het zag er opnieuw niet goed uit voor de Vikings. De ploeg wist de aanval van de Bears namelijk wel onschadelijk te maken, maar er werd niet van geprofiteerd. Sterker nog, de verdediging van de Bears had de bovenhand in het duel en onderschepte in de eerste helft nog een pass van Cousins.

Cordarrelle Patterson

De Bears kwamen hierdoor via een tweede field goal tot op 7-6 bij rust en scoorden direct na de pauze een touchdown. Die kwam alleen niet vanuit de aanval. De aftrap van de Vikings werd namelijk door Cordarrelle Patterson teruggelopen voor een touchdown. Het was al de achtste touchdown voor de specialist; een evenaring van het NFL-record.

De Vikings keken hierdoor ineens tegen een 13-7 achterstand aan. De bezoekers werden in de tweede helft in het zadel geholpen door de Bears. Niet alleen omdat de thuisploeg in de laatste 29 minuten en 45 seconden geen punt meer wist te maken, maar omdat de bij de aftrap nog uitblinkende special teams later hopeloos in de fout ging. Dwayne Harris, pas twee weken bij de ploeg als punt returner, ving een bal niet goed op de rand van zijn eigen redzone, waardoor de Vikings plotseling de bal kregen.

De verdediging van de Bears hield Cousins vervolgens wel uit de endzone, maar de drie punten van de Vikings leken het kantelpunt in de wedstrijd te zijn. Later in het derde kwart schoot Dan Bailey namelijk nog een field goal tussen de palen, waardoor beide ploegen met een gelijke stand van 13-13 het laatste kwart in gingen.

Opnieuw Adam Thielen

Er wist in het slot van de wedstrijd nog maar één ploeg te scoren en niet verrassend was dit het team uit Minneapolis. Opnieuw was het Adam Thielen die de bal in de endzone wist te vangen.

De Bears kregen in de slotminuten nog verschillende kansen, maar kwamen niet meer dichtbij een score. Quarterback Nick Foles moest het veld ook nog verlaten met een blessure, wat de situatie er in Chicago niet makkelijker op maakt. Het kon in ieder geval niet voorkomen dat de Bears voor de vierde week op rij verloren. De Green Bay Packers zijn met zeven overwinningen in ieder geval zo goed als zeker van de divisietitel. De Bears moeten inmiddels vrezen dat komende week de Lions en de Vikings in de divisie langszij komen en ze zo in enkele weken tijd van de eerste naar de laatste plek in de NFC North duikelen.

Coverfoto: Charles Rex Arbogast/AP

Lees hier en hier de recaps van de zondagwedstrijden.

Chris Paul getrade naar de Suns, James Harden wil weg

Lars Leeftink
-
0

Het NBA offseason is amper begonnen of er is al bizar veel nieuws te melden. Chris Paul wordt getrade naar de Phoenix Suns, Dennis Schroder gaat naar de Lakers en James Harden wil weg. En wat gaat er met Russell Westbrook gebeuren?

OKC ACTIEF: CHRIS PAUL EN DENNIS SCHRODER GETRADE

Het moment waarop trades mochten in de NBA was nog niet aangebroken of de rebuilding OKC Thunder sloegen meteen toe. Ten eerste Chris Paul (2 jaar, $42 mil per seizoen), die samen met Abdel Nader ($1,7 mil teamoptie) getrade werd naar de Phoenix Suns. In ruil voor Paul krijgen de Suns Ricky Rubio (1 jaar, $15,5 mil), Ty Jerome (3 jaar, $2.7 mil per seizoen), Jalen Leqcue, Kelly Oubre Jr (1 jaar, $15.7 mil) en een 2022 first round pick.

Daarnaast wordt Dennis Schroder (1 jaar, $15.5 mil) getrade naar de Los Angeles Lakers voor Danny Green (1 jaar, $15.5 mil) en de 28ste pick in de 2020 NBA Draft.

Voor wat betreft de Lakers en Suns: zij maken moves om de playoffs te halen en mee te doen om een titel. De Lakers zien onder meer Rajon Rondo, Kentavious Caldwell-Pope, Danny Green en mogelijk Avery Bradley vertrekken en dus is Dennis Schroder op point guard een welkome versterking.

De Suns halen met Chris Paul een ervaren point guard binnen die naast Devin Booker de spelbepaler kan gaan zijn. Het vertrek van Kellly Oubre Jr zorgt ervoor dat jonge spelers als Mikal Bridges en Cameron Johnson nu volop de kans krijgen op small en mogelijk power forward.

THUNDER IN REBUILD MODE

De Thunder traden twee van hun drie belangrijkste backcourt-spelers en raken zo veel geld kwijt. Paul had nog een contract voor twee jaar, terwijl Schroder voor $15.5 miljoen in de boeken stond. Danny Green, Kelly Oubre Jr en Ricky Rubio hebben allemaal een aflopend contract. Zij zouden nog een keer getrade kunnen worden, of de Thunder kunnen hun contract gewoon uit laten lopen. Hoe dan ook: er is in 2021 ineens veel financiele ruimte voor een big splash in free agency.

Daarnaast verzamelen de Thunder twee first round picks: een in de draft van dit jaar (28ste pick) en een in de 2022 NBA Draft. Geld besparen en picks verzamelen. De rebuild van OKC is in gang gezet.

JAMES HARDEN WIL WEG: 76ERS OF NETS?

De Rockets raakten hun GM (Daryl Morey) eerder dit jaar kwijt, en nu lijkt ook James Harden te willen vertrekken. En dat terwijl de Rockets liever Russell Westbrook zouden traden. Het traden van beide spelers zou in ieder geval het begin zijn van een rebuild in Houston.

James Harden schijnt zijn ogen gericht te hebben op een trade naar de Philadelphia 76ers of Brooklyn Nets. Beide teams zullen dan wel flink moeten rekenen om het contract van James Harden (3 jaar, $44 miljoen per jaar) te matchen. De 76ers zullen waarschijnlijk Ben Simmons (5 jaar, $35 miljoen gemiddeld) al bij de deal moeten betrekken. Niet alleen financieel gezien, maar ook vanwege die positie die Simmons speelt. Vervolgens zou het toevoegen van Josh Richardson (2 jaar, $10 mil per seizoen) al genoeg zijn om het contract van Harden financieel te kunnen matchen. Overigens zou Al Horford ook een gegadigde kunnen zijn.

De Nets zullen het wat lastiger krijgen om het contract van Harden te matchen. Spencer Dinwiddie ($11.4 mil) lijkt gezien de positie van Harden een no-brainer, me Caris LeVert ($3 jaar, $17 mil per seizoen), Taurean Prince (2 jaar, $12.5 mil per seizoen) als andere gegadigde om toegevoegd te worden aan een eventuele trade. Twee van de drie lijken in ieder geval nodig te zijn om Harden binnen te hengelen.

KNICKS WILLEN WESTBROOK?

Ook dan zullen de Knicks flink moeten rekenen om in de buurt te komen van het salaris van Westbrook (3 jaar, $44 mil per seizoen). De Knicks hebben namelijk niemand die momenteel meer verdient dan $8 miljoen, waardoor de Knicks ongeveer drie, vier of vijf spelers aan een eventuele deal zullen moeten toevoegen om een trade financieel mogelijk te maken. Frank Ntilikina en Elfrid Payton (1 jaar, $8 en $6 miljoen respectievelijk) zouden sowieso logische gegadigden zijn vanwege hun positie. Het pad naar een eventuele deal lijkt echter nog lang en onzeker.

COVINGTON NAAR DE TRAIL BLAZERS

Het startsein van een rebuild is in ieder geval (deels) al gegeven. Robert Covington (2 jaar, $12.1) werd afgelopen nacht getrade naar de Trail Blazers in ruil voor het aflopende contract van positiegenoot Trevor Ariza ($12.8 mil), pick 16 in de 2020 NBA Draft en een 2021 protected first round pick. Twee picks erbij en een tweejarig contract traden voor een aflopend contract dus. Nu rest dus nog de vraag: wat gaat er met James Harden en Russell Westbrook gebeuren.

BUCKS GAAN ALL-IN: HOLIDAY EN BOGDANOVIC NAAR MILWAUKEE

Het verhaal is inmiddels bekend: Giannis Antetokoumpo kan volgend jaar free agent worden en gratis de deur uitlopen. De Bucks lijken de Griek echter te willen overtuigen toch in Milwaukee te blijven. Afgelopen nacht hebben de Bucks namelijk getrade voor PG Jrue Holiday (2 jaar, $26.1 per jaar) en SG Bogdan Bogdanovic (3 jaar, ongeveer $15 mil per jaar). Twee spelers die flink wat geld opeisen (vooral voor 2021-22 en daarna) en waar flink wat voor opgegeven wordt.

Voor Jrue Holday worden Eric Bledsoe (3 jaar, $18 mil per jaar), George Hill (2 jaar, $9.6 mil) en drie first round picks (waaronder pick 24 in deze draft) opgegeven. Daarnaast zijn er ook nog twee pick swaps. Dat Bledsoe en Hill slachtoffer zijn van de komst van Holiday en Bogdanovic is niet zo heel gek. De Pelicans krijgen met drie first round picks echter wel flink wat terug voor Holiday. Vraag is nu wel: wat gaat er met Lonzo Ball gebeuren nu Bledsoe en Hill daar rondlopen?

Voor Bogdanovic gaven de Bucks wat minder op: Donte DiVincenzo (2 jaar, $4 mil) en de aflopende contracten van D.J. Wilson (1 jaar, $4.5 mil) en Ersan Ilyasova (1 jaar, $7 mil). Het vertrek van DiVincenzo is ook logisch gezien de komst Bogdanovic. De Kings krijgen twee aflopende contracten een mogelijk building block (DiVincenzo) terug voor Bogdanovic, waarvan het bestuur duidelijk niet genoeg overtuigt was. Kortom: actie genoeg na de eerste dag van het NBA offseason

Photo: David Sherman/NBAE via Getty Images

Cardinals verschalken Bills, Patriots verrassen Ravens

Luuk Dokter
-
0

Met een paar seconden op de klok leek de overwinning in de tas voor de Buffalo Bills. Dat was buiten een once in a lifetime Cardinals miracle play van Kyler Murray en, voornamelijk, DeAndre Hopkins gerekend. Daardoor miste Buffalo de derde NFC West-scalp na eerdere overwinningen op de Rams en Seahawks. In week 13 komt de herkansing tegen de 49ers. In Foxborough wisten de New England Patriots verrassend te winnen van de Baltimore Ravens. Onder slechte weeromstandigheden wonnen de Patriots het over de grond tegen wat doorgaans een levensgevaarlijke rushing offense zou moeten zijn.

Cardinals verslaan Bills in dying seconds met onnavolgbare play | 32-30

Het geldt misschien wel als het beste duel van het seizoen tot nu toe. Twee top offenses tegenover elkaar in een zeer gelijke match-up. Met ongeveer vijf seconden op de klok hadden de Bills de leiding in handen. De Cardinals bevonden zich halverwege hun eigen helft en er leek geen wolkje aan de lucht voor Buffalo. Een Hail Mary van Kyler Murray landde echter perfect in de endzone. De bovenmenselijke kwaliteiten van DeAndre Hopkins lieten hem enkele centimeters hoger uitkomen dan drie Bills verdedigers: touchdown en tranen in Buffalo. Geruime tijd had het team uit Upstate New York de touwtjes in handen. Het zoveelste dramatische derde kwart – de Bills hebben daar een point differential van minus 46 – bracht Arizona echter terug. De zoveelste (bijna) game winning drive van Josh ‘Captain Clutch’ Allen was ook een feit, maar Nuk wist het dit keer wel af te straffen: 32-30 en de tijd was op.

Een duel vol uitzonderlijkheden

Kyler Murray speelde een sterk duel (22/32, 245 yards, TD, INT), maar datzelfde gold voor Josh Allen (32/49, 284 yards, 2 TD, 2 INT). De Arizona rushing offense had een topdag, tegenover een Bills passing offense die er wederom degelijk uitzag. Het waren echter de rariteiten die dit duel nog meer sjeu gaven. Isaiah McKenzie opende de score met een touchdown pass op Josh Allen, Larry Fitzgerald liet voor het eerst in twee jaar weer eens een bal vallen, Allen leek bij één van zijn INTs ineens weer op een rookie, Cole Beasley speelde wederom de sterren van de hemel en tenslotte die Hail Mary. Het was een ontmoeting die niet had misstaan in februari, maar gelukkig voor de Bills – en helaas voor de Cardinals – was het nog maar november. Niettemin kunnen beide teams trots zijn op deze vertoning; beide teams bevestigden dat ze for real zijn. Voor Buffalo zijn de druiven zuur, maar dit duel wees maar weer eens uit dat er ook voor hen nog veel in het vat zit.

Arizona geeft gas in het derde kwart

Aan de kant van Arizona klopte alles en tot aan de rust was dit ook het geval voor Buffalo. De Cardinals kwamen niet verder dan field goals en Kyler Murray werd in bedwang gehouden. Tegelijkertijd had ook Josh Allen het lastig, maar toch ging Buffalo met een 16-9 voorsprong de rust in. Overigens waren ook beide kickers in vorm. Zowel rookie Tyler Bass (54, 55 en 58 yards) als Zane Gonzalez (23, 42 en 21 yards) maakten er drie.

Het zo gevreesde derde kwart begon voor de Bills verrassend goed. De voorsprong werd uitgebreid naar 23-9. Echter, zoals gebruikelijk zakte het team als een kaartenhuis in elkaar. De defense wist de Cardinals niet meer te stoppen, de offense scoorde niet meer en punter Corey Bojorquez wist de bal op een gegeven moment slechts 12 yards ver te punten. De sterke rushing offense, de inventieve defensive play-calling en de passes van Murray vielen eindelijk op hun plek. Arizona “won” het derde kwart overtuigend met 17-7 en de stand was 23-26 in het voordeel van de Cardinals.

Captain Clutch staat op, maar Murray en Hopkins doen het onmogelijke

Het vierde kwart kabbelde rustig door tot Josh ‘Captain Clutch’ Allen wederom een ogenschijnlijke game winning drive in elkaar knutselde. Met ruim dertig seconden te gaan vond hij Stefon Diggs in de endzone: 30-26. Het was illustratief voor het duel en voor de toegevoegde waarde van een elite wide receiver als Diggs. Zoals de Cardinals profiteren van de buitenaardse Hopkins, profiteren de Bills van de voormalig Viking. Velen zullen de overwinning van de Bills al geteld hebben, maar Murray en Hopkins hadden andere plannen. Met minder dan tien seconden te gaan, rende de kleine quarterback over links de pocket uit, ontweek een Bills verdediger en slingerde de bal op één been 55 yards door de lucht. Hopkins was drie verdedigers te snel af en bracht Arizona de overwinning.

Het doet pijn in Buffalo, maar de tegenvallende defense en het gebrek aan een rushing offense brak hen op. De Cardinals waren in staat om door de lucht en over de grond tikken uit te delen en zetten Allen geregeld onder druk. Overall lijkt Buffalo nog steeds iets verder dan de Cardinals – enkele verdedigende starters ontbraken immers door COVID -, maar met deze legendarische overwinning laat Arizona zien dat ze bij de top van de NFC horen.

Patriots verrassen de Ravens in gietende regen | 23-17

Tegen alle verwachtingen in hebben de New England Patriots een overwinning uit de brand – of eerder, uit de gietende regen – gesleept tegen de Baltimore Ravens. De Patriots wisten precies wat ze moesten doen om enerzijds de Ravens offensief aan banden te leggen en ze anderzijds defensief pijn te doen. De grondtroepen van Bill Belichick leverden een uitstekende prestatie met in totaal 173 rushing yards. Aan de andere kant van de bal slaagden de Patriots erin om de beste rushing offense van de NFL tegen te houden en tot slechts115 rushing yards te beperken.

Damien Harris geeft Ravens problemen

De exponent van de Patriots running game tijdens de Sunday Night Football was Damien Harris. De tweedejaars running back kreeg 22 keer de bal en zette daar 121 yards tegenover. De Ravens-defensie had met name in de eerste helft geen antwoord op Harris, die maar liefst zeven first downs binnenhaalde. Enkel de kers op de taart in de vorm van een touchdown ontbrak.

De running back die de touchdowns voor zijn rekening nam bij de Patriots was andermaal Rex Burkhead. Zijn eerste touchdown kwam na een passje van quarterback Cam Newton, maar het was de tweede touchdown, eveneens in het tweede kwart, die over de tongen ging. Wide receiver Jakobi Meyers kreeg de bal toegegooid en waande zich zelf even quarterback met een schitterende bal naar Rex Burkhead in de eindzone. De Ravens waren verrast en keken tegen een achterstand aan bij de rust.

Patriots controleren tweede helft

Meteen na de rust sloegen de Patriots de beslissende kloof. Cam Newton liep de bal zelf in de eindzone en scoorde daarmee de 67ste rushing touchdown van zijn carrière. Het was voor Cam meteen ook de tweede game op rij waarin hij foutloos bleef. Niet onbelangrijk als hij een verlengd verblijf in Foxborough beoogt.

Na deze score slaagden de Ravens er niet meer in een vuist te maken. Ze konden nog wel een touchdown scoren via Willy Snead, maar daarna ging het slot erop bij de Patriots. De hemelsluizen openden zich nog één laatste keer en de Ravens dropen af zonder zege. Met de overwinning van de Steelers eerder op de avond bedraagt het verschil in de AFC North nu al drie games. Het zal voor de Ravens alsmaar moeilijker worden om de divisie voor een derde keer oprij te winnen.

Overige duels

Er was weinig spektakel in de overige duels op zondagavond. De Miami Dolphins denderden voort onder rookie Tua Tagovailoa en boekten hun vijfde zege op rij tegen de Chargers. De Saints ontdeden zich van de uittredende NFC kampioen San Francisco en de Pittsburgh Steelers hadden geen moeite met divisierivaal Cincinnati. De Seahawks ten slotte gingen voor de tweede week op rij ten onder, ditmaal tegen de uitstekend verdedigende LA Rams.

Los Angeles Chargers @ Miami Dolphins | 21-29

De ontmoeting tussen twee talentvolle rookie quarterbacks had twee wendingen. Beide keren door een turnover. De eerste kwam bij een 14-0 voorsprong van Miami. Een slechte snap was Tua te machtig en leidde tot 14-7 in plaats van 21-0. Immers, de Dolphins waren goed op weg naar de LA endzone. De tweede wending was een interceptie van Justin Herbert door Xavien Howard. Daarmee werd de voorsprong van Miami weer naar twee scores uitgebreid. Miami was uiteindelijk beter aan alle kanten van de bal en schreef terecht de vijfde overwinning op rij op haar naam. De Bills hebben een serieuze concurrent in de AFC East.

San Francisco 49ers @ New Orleans Saints | 13-27

De Saints hadden weinig moeite met de door blessures gehavende 49ers. Er was echter reden tot zorg voor de mannen uit New Orleans. In het tweede kwart kreeg quarterback Drew Brees een stevige hit te verduren. Hij maakte de eerste helft af, maar back-up Jameis Winston begon de tweede helft. Winston staat bekend om zijn sterke arm, maar was alleen succesvol op korte passjes. Hij probeerde twee passes van meer dan 11 yards, maar beiden vonden hun doel niet. Sean Payton wisselde Winston regelmatig voor Taysom Hill; ook met wisselend succes. Gelukkig was er met Alvin Kamara genoeg aanvallende vuurkracht. Als de blessure van Brees voortduurt, ziet het er echter somber uit voor de Saints.

Cincinnati Bengals @ Pittsburgh Steelers | 10-36

De Pittsburgh Steelers hebben makkelijk de maat genomen van de Cincinnati Bengals. Quarterback Ben Roethlisberger leek geen last te hebben van het gebrek aan training wegens het COVID-risico en wierp voor 333 yards en vier touchdowns. Wide receiver Chase Claypool was opnieuw goed voor twee stuks. De Steelers-defensie stond pal en beperkte Joe Burrow tot tien punten, terwijl ze ook twee fumbles forceerden. De Steelers blijven dus ook na negen wedstrijden nog steeds ongeslagen.

Seattle Seahawks @ Los Angeles Rams | 23-16

De NFC West is nog een stukje interessanter geworden. De LA Rams hebben namelijk de Seattle Seahawks verslaan en komen daarmee naast de Seahawks (en de Cardinals) aan de leiding. De Rams legden een defensieve topprestatie op de mat en hielden de beste aanval van de NFL een hele wedstrijd in bedwang. Jalen Ramsey stak DK Metcalf in zijn achterzak en bovendien dwongen de Rams Russell Wilson tot driemaal toe in de fout met twee intercepties en een fumble. Jared Goff (27/37, 302 yards) bleef wel foutloos en dirigeerde zijn team naar een verdiende zege.

Lees hier de recaps van de vroege duels op zondag!

Cover foto: Christian Petersen/Getty Images

Kyle Trask niet te stoppen, Miami ontsnapt aan nederlaag

Lars Leeftink
-
0
Kyle Trask niet te stoppen, Miami ontsnapt aan nederlaag

Tijdens week 11 van het CFB-seizoen was Florida QB Kyle Trask niet te stoppen en kwamen Miami en North Carolina goed weg. Michigan en Penn State trokken hun dramatische vorm door en USC ontsnapte voor het tweede weekend op rij. Dat en meer in de recap van week 11.

ACC

MIAMI ONTSNAPT VS VIRGINIA TECH AAN TWEEDE NEDERLAAG

We beginnen deze recap met de Miami Hurricanes, die stilletjes aan bezig zijn aan een prima seizoen. Met alleen een nederlaag tegen Clemson en een uitblinkende D’Eriq King loopt het seizoen tot nu toe uitstekend. Afgelopen weekend ging het tegen Virginia Tech niet van harte, maar de zege werd toch binnengesleept: 25-24.

Virginia Tech, dat aan het begin veel spelers miste en even ranked was, vormde voor Miami samen met North Carolina nog de grootste horde op weg naar een mogelijke ACC Championship Game. D’Eriq King speelde wederom prima (24-38, 255 yds en een TD), maar was niet zo goed als voorgaande wedstrijden. Aangezien zijn clone bij de Hookies, Hendon Hooker (19-29, 202 yds, 59 rushing yards en een TD), met zijn team zeker geen slechte indruk maakte, werd het geen gemakkelijke avond. De lateral in de slotfase van Virginia Tech kwam echter nooit in de buurt van de endzone.

Miami is, ondanks deze zege, nu gezakt naar de 13de plaats in de AP Poll en wacht volgende week een ontmoeting met Georgia Tech. Virginia Tech gaat dan op bezoek bij Pittsburgh.

NORTH CAROLINA WIT SHOOTOUT VS WAKE FORST

De andere grote concurrent van Clemson en Notre Dame, North Carolina, had het ook enorm lastig. Ondanks een fantastische prestatie van QB Sam Howell wonnen de Tar Heels extreem moeizaam van Wake Forest. Er was zelfs een comeback voor nodig: 53-59.

Zoals aan de uitslag te zien is: het was een shootout. Sam Howell (32-45, 550 yds en 6 TD’s) had samen met Kyle Trask de performance van de week en bracht met zijn explosieve offense in de slotfase North Carolina terug van een 45-31 achterstand. Wake Forest scoorde, onder leiding van QB Sam Hartman (29-45, 429 yds en 4 TD’s) nog een late touchdown, maar met 50 seconden te gaan werd de onside kick recovered door de Tar Heels. Andere uitblinkers deze wedstrijd: Wake Forest RB Christian Beal-Smith (120 yds) WR’s Donovan Greene (170 yards en 2 TD’s), Jaquarii Robinson (167 yds en 2 TD’s), North Carolina RB Javonte Williams (101 yds en een TD) en WR’s Dazz Newsome (189 yds en 2 TD’s) en Dyami Brown (163 yds en 2 TD’s).

North Carolina is de nummer 26 van het land (net buiten de AP Top 25 dus) en zou met een zege op Notre Dame in week 13 een grote stap kunnen zetten in zowel die rankings als richting de ACC Championship Game. Aankomend weekend is er echter eerst een bye. Wake forest wacht komend weekend een ontmoeting met Duke.

OVERIGE UITSLAGEN

Louisville – Virginia (17-31), Notre Dame – Boston College (45-31), Florida State – NC State (22-38)

BIG 12

UITSLAGEN

TCU – West Virginia (6-24), Baylor – Texas Tech (23-24)

BIG TEN

WISCONSIN ZORGT VOOR VERVOLG DRAMATISCH SEIZOEN MICHIGAN

Dat Michigan niet zo goed aan het seizoen is begonnen, is een understatement. Maar de manier waarop wordt steeds pijnlijker. Na de prima zege op Minnesota tijdens het openingsweekend laten tegenstanders niks heel van de Wolverines. Eerst was daar al Michigan State waarvan werd verloren, waarna Indiana vervolgens geen enkele moeite had met Michigan. Afgelopen weekend was het de beurt aan Wisconsin om dik van Michigan te winnen: 49-11.

Bij Wisconsin, dat al meerdere weken had gemist vanwege besmettingen, was QB Graham Mertz wederom effectief (12-22, 127 yds en 2 TD’s). Het was echter vooral de running game die Michigan pijn deed. Wisconsin had meer dan 300 (341) rushing yards en de Wolverines hadden geen idee hoe ze het moesten stoppen. De komende weken wordt het programma van de Wolverines niet makkelijker. Met Rutgers begint het nog wel aardig, maar daarna: Penn State, Maryland en Ohio State. Oftewel: lastig zat.

Wisconsin is nu 2-0 en staat tiende in de AP Poll. De Badgers, samen met Indiana in de Big Ten de grootste uitdager van Ohio State, speelt komend weekend tegen 3-0 (en #19) Northwestern. De eerste echt uitdaging van dit seizoen dus.

OVERIGE UITSLAGEN

Iowa – Minnesota (35-7), Indiana – Michigan State (24-0), Penn State – Nebraska (23-30), Illinois – Rutgers (23-20), Northwestern – Purdue (27-20)

PAC-12

USC KOMT TWEEDE WEEKEND OP RIJ GOED WEG

In de PAC-12 was het wederom USC dat alle ogen op zich gericht had. Terwijl concurrent Oregon eenvoudig won, was er voor de Trojans weer een comeback nodig om te winnen. Arizona werd niet op zo dramatische wijze verslagen als Arizona State, maar toch: 34-30.

USC stond 27-30 achter dankzij een late touchdown van Arizona, dat onder leiding van QB Grant Gunnell (24-36, 286 yds en 3 TD’s) een prima wedstrijd speelde. USC scoorde met 43 seconden te gaan echter zelf ook een touchdown, waardoor het alsnog met 34-30 voor stond. Arizona had vervolgens te weinig tijd om nog te kunnen reageren. USC QB Kedon Slovis (30-34, 325 yds en een TD) kwam wederom pas laat (maar op tijd) op gang. WR Amon-Ra St. Brown was met 7 catches voor 113 yards de uitblinker.

USC wacht komend weekend een ontmoeting met Utah (dat dit seizoen nog niet gespeeld heeft vanwege besmettingen), terwijl Arizona op bezoek gaat bij 1-0 Washington.

OVERIGE UITSLAGEN

Colorado – Stanford (35-32), Oregon – Washington State (43-29), Oregon State – Washington (21-27)

SEC

KYLE TRASK MAAKT GEHAKT VAN ARKANSAS

Tot slot misschien wel de performance van het afgelopen weekend. Florida leek op papier een lastig weekend tegemoet te gaan vs Arkansas, dat dit seizoen verrassend goed presteert. Niks bleek echter minder waar. Dankzij een fantastische Kyle Trask won Florida met speels gemak: 35-63.

De offense van de Gators, met Kyle Trask als aanvoerder, maakt eigenlijk het hele seizoen al indruk. Zelfs zonder TE Kyle Pitts (concussion) was Florida niet te stoppen. Kyle Trask gooide 23-29 voor 356 yards en 6 TD’s, waarvan vijf touchdowns in de eerste helft. De beste connectie afgelopen weekend was met WR Trevon Grimes (109 yds en 2 TD’s). Kyle Trask lijkt zich met deze prestatie nu aan kop van de Heisman race te hebben gezet.

Florida zal het komend weekend gaan opnemen vs Vanderbilt, dat 0-6 is en dus geen groot probleem zou moeten vormen. Arkansas krijgt komend weekend LSU op bezoek.

OVERIGE UITSLAGEN

Vanderbilt – Kentucky (35-38), South Carolina – Ole Miss (42-59)

Photo: Gainesville Sun-USA TODAY NETWORK

Bucs laten Panthers kansloos, Giants verslaan Eagles

Chris Van Dijk
-
0

Na de oorwassing van vorige week tegen de Saints hadden de Bucs wat goed te maken. Op bezoek in Charlotte bleken de Panthers de ideale tegenstander voor Tom Brady. In de tweede helft werd er geen spaan heel gelaten van de thuisploeg. In de NFC East ligt alles nog wijd open. De New York Giants pakten hun laatste kans om nog mee te doen in de strijd om de divisietitel. In eigen huis werd divisieleider Philadelphia verslagen. Washington liet de kans liggen om dichterbij te komen; zij verloren in de laatste seconde van de Lions.

Bucs in tweede helft gemakkelijk langs Panthers | 46-23

Er zullen toch wat fans in Tampa Bay zenuwachtig zijn geworden toen Shaq Thompson vroeg in de wedstrijde de bal uit de handen sloeg van Ronald Jones. Colin Thompson verzilverde de actie van zijn naamgenoot en zette daarmee de Panthers vroeg op een 7-0 voorsprong. Dit keer liet Tom Brady zich echter niet van de wijs brengen. Het verhaal van deze wedstrijd tekende zich al af tijdens zijn eerste drive. Drie keer waren de Bucs succesvol op third down. Vooral door gebruik te maken van hun uitstekende wide receivers werd de score snel gelijk getrokken. Met name Chris Godwin en Mike Evans hadden geen enkele moeite om de cornberbacks van de Panthers van zich af te schudden.

Toch liet de thuisploeg zich in de eerste helft niet onbetuigd. Dat hadden ze te danken, zoals al het hele jaar, aan hun uitstekende offense. DJ Moore scoorde na twee prachtige plays voor de Panthers. Het wide receiver talent dat op het veld stond in het Bank of America stadium was ongekend. Het grote voordeel voor de receivers van de Bucs was dat ze nauwelijks een strobreed in de weg werd gelegd. Evans trok vlak voor rust de stand gelijk met een knappe catch, diep in de endzone, waardoor de teams met een 17-17 stand de kleedkamer opzochten.

98-yard touchdown Ronald Jones

In het derde kwart ging het helemaal mis voor de thuisploeg. De Panthers, die gezien de matige selectie veel lof kregen voor hun prestaties dit seizoen, stortten plots volledig in. Het startschot van een ongekend sterke periode van de Bucs werd gegeven door Ronald Jones. Met een waanzinnige 98-yard tochdown scheurde hij de defensie van de Panthers aan stukken. Opvallend genoeg had Leonard Fournette eerder dit seizoen met exact dezelfde play ook al succes tegen Carolina.

Alsof dat nog niet genoeg was gooide Teddy Bridgewater, tot dan toe nagenoeg foutloos, een interception waardoor de Bucs direct de bal terugkregen. Tom Brady toonde zich een meester in deze wedstrijd op third down. Maar liefst 10 van de 16 pogingen op third down werden succesvol afgesloten. Dit tegenover slechts één uit negen voor de Panthers. Cameron Brate lukt het zelfs op 3rd-and-19. Even later mislukte de laatste strohalm van de Panthers: een fake punt werd doorzien door de Bucs defense.

Achtervolging is ingezet

Heel even stribbelde de thuisploeg nog tegen. Trenton Cannon scoorde net geen touchdown met zijn kick-off return, maar zijn goede actie werd wel omgezet in een score door Bridgewater zelf. Ondanks dat werd het nooit echt meer spannend. De bezoekers liepen ruim uit in de slotfase terwijl het thuispubliek Bridgewater nog geblesseerd uit zag vallen.

De teller stopte pas op 46 voor de Bucs offense en dat moet lekker voelen voor de ploeg van Bruce Arians. Na de kansloze nederlaag tegen de Saints kan nu de achtervolging worden ingezet op de ploeg uit New Orleans. De strijd in de NFC South is nog niet gestreden. Zelfs als de divisietitel niet gewonnen wordt, lijken de Bucs een goede kans te maken op een wild-card.

Giants houden zicht op play-offs na zege op Eagles | 27-17

De New York Giants hadden, ondanks het 2-7 record, voorafgaand aan het duel met de Eagles nog een kleine kans om de play-offs te halen. Een overwinning op de Eagles was dan wel cruciaal. Drie weken geleden waren de Eagles in Philly nog met 22-21 te sterk en met een overwinning zouden de Eagles meer dan twee wedstrijden voor komen te staan.

In de eerste wedstrijd was Daniel Jones goed voor meer dan negentig rushing yards. Ondanks de bye-week van vorige week is het de verdediging van de Eagles niet gelukt om een beter strijdplan voor de quarterback van de Giants te bedenken. De Giants kregen de bal en eindigden de eerste drive met een 34-yard run van de spelverdeler voor de eerste touchdown van de wedstrijd.

De Eagles kwamen terug met een field goal, maar het was niet genoeg om de Giants onder druk te zetten. Jones nam zijn ploeg op sleeptouw met opnieuw een lange drive. Dit keer wisten de Eagles de thuisploeg te stoppen op 3rd down, maar de Giants gingen er voor en Wayne Gallman sprong de endzone in voor de tweede touchdown van de middag.

De 14-3 tussenstand bleef tot aan de rust op het scorebord staan en na rust leek Philadelphia de benodigde aanpassingen aan de aanval te hebben gemaakt. De ploeg had weer de beschikking over onder meer Miles Sanders en Alshon Jeffery; al ving laatstgenoemde geen enkele bal op slechts één target.

Boston Scott touchdown

De terugkeer van wat aanvallende wapens had geen duidelijke positieve invloed op Carson Wentz. De quarterback gooide weliswaar geen interceptie, waar hij vooral in het begin van het seizoen nog wel een handje van had, maar gooide slechts voor iets meer dan 200 yards en geen touchdowns. Belangrijker: de Eagles wisten niet één van de negen third downs te verzilveren. Dat de Eagles nog terugkwamen in het duel was de volledige verdienste van Boston Scott. Hij had een 56-yard touchdown run, waarbij hij ternauwernood binnen de lijnen van het veld bleef.

Doug Pedersen ging voor de two point conversie om het verschil terug te brengen naar drie punten. Een achterstand die maar kort op het bord stond, want in de volgende drive scoorden de Giants opnieuw een touchdown. Wentz bracht zijn ploeg nog eenmaal in de buurt van de endzone, waarna Corey Clement de Eagles de tweede touchdown van de middag bezorgde. De Eagles gingen opnieuw voor de two point conversie, maar kozen dit keer voor een pass play. Tekenend voor de wedstrijd was dat die in een sack eindigde en geen enkele kans van slagen had.

Turnover on downs

De gemiste conversie leek alle energie uit de aanval van de Eagles te halen. De verdediging van Philadelphia hield de Giants nog wel in bedwang (slechts een fieldgoal voor New York) en gaf Wentz nog drie drives om gelijk te maken, maar de Eagles kwamen niet verder dan twee punts en een turnover on downs. De Giants schoten daarna de tweede field goal binnen om zo het duel definitief te beslissen.

Ondanks de nederlaag blijven de Eagles de leider in de divisie met een record van 3-5-1. De Giants staan nu op de tweede plaats met evenveel overwinningen. De Eagles hebben echter een wedstrijd minder gespeeld en de tie tegen de Bengals, waardoor Philadelphia de koploper blijft.

Overige duels

Alex Smith leek Washington een mooie comeback overwinning te bezorgen. Na een 24-3 achterstand bracht hij het Football Team tot op 27-27 met zestienden seconden op de klok. Het was net genoeg tijd voor de Lions om een complete afgang te voorkomen en met een field goal te ontsnappen. Verder wonnen de Packers nipt van de Jaguars, legden de Browns en Texans het saaiste duel van het seizoen op de mat en was Drew Lock ver onder de maat in de verliespartij tegen de Raiders.

Washington Football Team @ Detroit Lions | 27-30

De Detroit Lions leken op weg naar een gemakkelijke zege. Hoewel de aandacht uitging naar Alex Smith, die voor het eerst sinds zijn blessure weer mocht starten, liep de ploeg van coach Matt Patricia uit naar een 24-3 voorsprong. De Lions zouden de Lions echter niet zijn als ze die voorsprong uit handen zouden geven. Bij 24-24 kwam het Football Team op gelijke hoogte, waarna beide teams nog een field goal zouden maken. De gelijkmaker van Washington kwam met nog zestien tellen op de klok en men leek daarmee een verlenging af te dwingen. Dat was echter buiten Matt Prater gerekend. De kicker was foutloos van 59 yards en bezorgde de Lions zo de eerste thuiszege van het jaar. Of het ook genoeg is voor Patricia om zijn baan te houden, moet nog blijken.

Jacksonville Jaguars @ Green Bay Packers | 20-24

Het werd nagelbijten voor de fans van de Packers. Wat een eenvoudige overwinning had moeten worden, bleek uiteindelijk een veel lastiger horde dan verwacht. Een gedreven Jaguars team beet dapper van zich af in Lambeau Field, waar de wind een belangrijke factor speelde. Door een 91-yard punt return van Keelan Cole bleven de Jaguars lange tijd aan de leiding in deze wedstrijd. Uiteindelijk was het toch Davante Adams die zijn ploeg op een 24-20 voorsprong wist te zetten. In de resterende tijd kreeg Jake Luton nog genoeg kans om iets aan die achterstand te doen, maar op het moment dat het echt moest, stond de Packers defense er weer. De thuisploeg kroop door het oog van de naald, maar blijft daarmee wel fier aan kop in de NFC North.

Houston Texans @ Cleveland Browns | 7-10

De start van de wedstrijd werd een half uur uitgesteld vanwege het slechte weer, maar het leek wel of ze tegen de spelers hadden gezegd dat de wedstrijd twee uur later zou beginnen. De eerste helft van het duel was niet om aan te zien, met slechts één field goal van de Browns. Nadat de Texans in de tweede helft een field goal misten om op gelijke hoogte te komen, sloegen de Browns toe via een touchdown. De tegenzet van Houston kwam te laat, want Cleveland gaf de bal niet meer terug. Dit kwam ook omdat Nick Chubb zijn fantasy-eigenaren een hartaanval bezorgde. Na een run van 59 yards stapte hij op de 1-yard lijn vrijwillig het veld uit om te voorkomen dat de Texans nog een keer de bal zouden krijgen.

Denver Broncos @ Las Vegas Raiders | 12-37

Een wedstrijd om snel te vergeten voor Drew Lock. Drie interceptions van hem maakten het bijna onmogelijk voor de Broncos om deze wedstrijd te winnen. Derek Carr kon zwaar leunen op zijn running backs in deze wedstrijd. Zowel Josh Jacobs als Devontae Booker noteerde twee rushing touchdowns. Toch was Jeff Heath, die twee keer de pass van Lock onderschepte, de gevierde man bij de thuisploeg. Door deze overwining is het verschil tussen beide ploegen in de AFC West gemaakt. De Raiders, die uiteraard de Chiefs nog voor zich moeten dulden, hebben voorlopig uitizicht op de play-offs via een wild-card. Op basis van hun spel in de laatste weken zouden ze daar zeker niet misstaan.

Cover foto: Jonathan M. Alexander/Charlotte Observer

SportAmerika NBA Mock Draft 2020: pick 11 t/m 20

Lars Leeftink
-
0

We gaan verder met de SportAmerika NBA Mock Draft 2020. In dit artikel komen pick 11 t/m 20 aan bod. Wanneer gaat Patrick Williams gekozen worden en hoe ver zakt Cole Anthony?

#11 | SAN ANTONIO SPURS – DEVIN VASSELL

SG | 20 jaar | 2,01 M | 91 KG | Florida State | Sophomore

De Spurs waren afgelopen seizoen voor het eerst sinds jaren niet betrokken bij de playoffs. De Spurs kennende zijn ze echter niet van plan om een lange rebuild in te gaan. De Spurs zouden met deze pick, mochten ze niet terugtraden, twee keuze kunnen maken. Of ze kiezen voor een speler die goed in hun systeem en speelstijl past en meteen een toegevoegde waarde kan zijn (Devin Vassell) of ze kiezen voor een jong talent met veel upside (Patrick Williams).

Wij gaan, ook omdat dit bij de stijl van de Spurs past, voor Devin Vassell. Vassell is nu al een effectieve schutter vanaf elke plek op het veld (49% FG, 42% 3PT, 74% FT) en is tevens een goede balbehandelaar en welwillend passer van de bal. Vooral de laatste twee dingen passen prima in het plaatje van het systeem van de Spurs. Daarnaast brengt hij met zijn shooting iets wat de andere spelers op zijn positie (DeMar DeRozan, Dejounte Murray, Derrick White, Lonnie Walker IV) niet per se zo goed onder de knie hebben. Een extra bonus zijn de verdedigende kwaliteiten die hij al bezig. Het merendeel van de Mock Drafts zijn het er dan ook wel over eens dat hij de meest ideale fit is in San Antonio.

#12 | SACRAMENTO KINGS – PATRICK WILLIAMS

SF/PF | 19 jaar | 2,01 M | 98 KG | Florida State | Freshman

Als de Sacramento Kings met de 12de pick de kans krijgen om Patrick Williams te draften, zal er niemand in de organisatie zijn die zal aarzelen. De kans lijkt steeds aannemelijker dat Williams na de eerste tien picks wel van het bord is, maar in onze no-trade mock draft is hij nog beschikbaar.

Op dit moment zitten de Kings goed in hun backcourt en hebben ze ook meer optie op (vooral) power forward. Een back-up SF achter Harrison Barnes is er echter niet, en met de upside van Patrick Williams is hij dus dubbel zo interessant. Hij is nu al extreem dominant rondom de basket en is daarnaast verdedigend gezien ook al ver in zijn ontwikkeling. Hij zal wat consistenter moeten worden als het aankomt op midrange en driepunt jumpshots, maar in verloop van tijd kan dit alleen maar beter worden. Een grotere no-brainer in deze mock draft bestaat er eigenlijk niet. Nogmaals: de kans is klein dat Williams in het echt daadwerkelijk zover zal zakken, maar als het gebeurt zullen de Kings niet lang hoeven na te denken.

#13 | NEW ORLEANS PELICANS – AARON NESMITH

SG/SF | 21 jaar | 1,98 M | 98 KG | Vanderbilt | Sophomore

De Pelicans kunnen met deze pick veel kanten op. Een rotatie-speler op PF/C (Jalen Smith) zou geen overbodige luxe zijn, een back-up PG achter Lonzo Ball (Kira Lewis) is met de mogelijke trade van Jrue Holiday ineens ook een prima optie en een SG/SF met scorend en atletisch vermogen (Aaron Nesmith) is ook geen slecht idee. Wij gaan voor de laatste.

Aaron Nesmith kon tijdens zijn tweede seizoen vanwege een ernstige blessure niet he hele seizoen laten zien wat voor groei hij had doorgemaakt, maar het talent is overduidelijk daar. Zijn atletisch vermogen, gecombineerd met zijn balbehandeling en scorend vermogen (23.0 PPG, 51% FG, 52% 3PT) vanuit elke hoek op het veld zouden in New Orleans een uitstekende toevoeging zijn. Lonzo Ball is een spelbepaler, Brandon Ingram een pure scorer en JJ Redick een pure schutter. Een type Nesmith zou dan een prima aanvulling zijn. Overigens past Kira Lewis als PG/SG ook prima in dit plaatje.

#14 | BOSTON CELTICS – JALEN SMITH

PF/C | 20 jaar | 2,08 M | 100 KG | Maryland | Sophomore

De kans is aannemelijk dat de Celtics deze pick gaan proberen te traden. Maar aangezien we in deze mock draft niet aan trades doen, mogen de Celtics hier een speler selecteren. De ploeg uit Boston is natuurlijk op zoek naar een speler die meteen mee kan draaien en wat kan toevoegen aan een team dat komend seizoen mee moet gaan doen om een NBA-kampioenschap. En die speler lijkt met deze pick beschikbaar te zijn.

Jalen Smith, een PF of C, heeft namelijk twee goede collegejaren bij Maryland achter de rug en is gedurende die tijd op alle vlakken steeds beter en volwassener geworden. Hij is aanvallend gezien nu al erg effectief (15 PPG, 54% FG, 37% 3PT), maar is vooral verdedigend gezien (2.4 BPG) en rondom de basket (10.5 RPG, 3.2 ORPG) al twee jaar op NBA-niveau aan het acteren. Combineer dit met de need in Boston voor een extra rotatie-speler (en misschien wel starter) naast Daniel Theis, Robert Williams en Grant Williams en deze pick lijkt bijna een automatische te zijn. Zie Jalen Smith als de wat aanvallend verder ontwikkelde-versie van Daniel Theis.

#15 | ORLANDO MAGIC – KIRA LEWIS JR

PG/SG | 19 jaar | 1,91 M | 77 KG | Alabama | Sophomore

De Orlando Magic hebben een redelijk soliede (en inmiddels ook bekende) selectie van zeven a acht spelers, maar een back-up balbehandelaar voor Markelle Fultz met (als het even kan) ook nog wat scorend vermogen ontbreekt eigenlijk. Wat dat betreft lijkt Kira Lewis Jr, die tijdens interviews en trainingen indruk heeft gemaakt, een natuurlijke match te zijn.

Kira Lewis Jr kan namelijk scoren vanaf elke plek op het veld (18.5 PPG, 46% FG, 37% 3PT) en is tevens een uitstekende balbehandelaar. Zijn assists nummers zijn tijdens zijn tweede jaar in Alabama enorm gestegen (van 2.9 naar 5.2 APG) en met de kwalitatief goede spelers om hun heen zou hij de rol van de (voorlopig nog) vertrekkende D.J. Augustin op een effectieve (en voor Orlando ook goedkopere) manier over kunnen nemen. Daarnaast is Lewis ook een gevaar in de verdediging (1.8 SPG). Op het oog dus een perfecte fit. Andere opties: RJ Hampton en Theo Maledon. Kijk er daarnaast niet gek van op als ze deze pick (samen met een speler) proberen te traden voor een pick in de top 10 van deze draft.

#16 | PORTLAND TRAIL BLAZERS – SADDIQ BEY

SF | 21 jaar | 2,03 M | 98 KG | Villanova | Sophomore

Ook de Portland Trail Blazers zullen met deze pick op zoek zijn naar een speler die meteen impact kan hebben en mee kan helpen bij het opnieuw behalen van de playoffs. Wat dat betreft zijn en drie logische opties. Een extra rotatiespeler op PF/C (Vernon Carey, Zeke Nnaji of Jaden McDaniels), een extra balbehandelaar vanaf de bank (RJ Hampton of Tyrese Maxey) of een extra small forward (Saddiq Bey). Wij gaan voor de laatste optie.

Saddiq Bey heeft er twee jaar bij Villanova opzitten en heeft daar zeker in het tweede jaar flinke stappen gemaakt. Zijn scorend vermogen en efficiëntie zijn enorm verbeterd (16 PPG, 48% FG, 45% 3PT) en een goede verdediger is Bey altijd al geweest. Een rol als balbehandelaar is niet per se voor hem weggelegd (wanneer nodig kan hij dit wel), maar met C.J. McCollum en vooral Damian Lillard in je team is dit ook niet erg relevant. Al met al een allrounder die achter Trevor Ariza samen met Mario Hezonja en Nassir Little prima de back-up rol op SF en PF kan vervullen.

#17 | MINNESOTA TIMBERWOLVES – TYRESE MAXEY

PG/SG | 20 jaar | 1,91 M | 91 KG | Kentucky | Freshman

Met de eerste pick hebben de Timberwolves hun balbehandelaar en playmaker gevonden. Nu is het zaak om naast D’Angelo Russell en Karl-Anthony Towns wat scorend vermogen toe te voegen. Dit kan op twee manieren. Een PF/C (Vernon Carey Jr) of een SG met PG-kwaliteiten (Tyrese Maxey). Wij gaan voor de laatste optie.

Een extra balbehandelaar in een team dat niet zoveel spelbepalers heeft kan zelfs met de komst van Ball geen kwaad. Met 3.2 APG is Maxey alles behalve een point guard, maar de bal controleren en plays opzetten zodat een speler als Russell zonder de bal zijn ding kan doen behoort zeker tot zijn kwaliteiten. Daarnaast zijn de statistieken bij spelers van Kentucky altijd een beetje vertekenend (in positieve zin), omdat er altijd minimaal vier kwalitatief goede spelers rondlopen. Zijn scorend vermogen op wat voor manier dan ook (vooral naar de basket toe) staat buiten kijf (14 PPG, 49% FG en 29% 3PT).

Hij zal nog wat beter moeten worden in het consistent maken van zijn driepuntschot, maar verder komt Maxey aanvallend gezien al dichtbij het perfecte plaatje. Aangezien hij verdedigend gezien ook meer dan prima is, lijkt Maxey met deze pick een prima pick-up voor een team dat wat extra scorend vermogen prima kan gebruiken.

#18 | DALLAS MAVERICKS – TYRELL TERRY

SG | 20 jaar | 1,91 M | 73 KG | Stanford | Freshman

De Mavericks lijken hun roster voor het merendeel wel ready te hebben. Zeker in het backcourt en frontcourt zijn er al opties te over en lopen er twee supersterren rond. De enige positie die echt versterking nodig heeft, is small forward. Met Justin Jackson en Dorian Finney-Smith zijn daar twee goede verdedigers aanwezig, maar aanvallend gezien produceren zij amper tot niet. Tel daar het vertrek van Michael Kidd-Gilchrist bijop en SF lijkt een logische keuze.

Probleem in deze mock draft is alleen dat de beste opties (Nesmith, Okoro, Bey, Williams) allemaal al gekozen zijn. Een echte small forward vervolgens op deze plek kiezen zou bijna altijd een reach zijn, aangezien de overgebleven spelers op die positie allemaal projected 2nd round picks zijn. En dus kunnen de Mavericks iets heel logisch doen: Luka Doncic en Kristapz Porzingis omringen met veel schutters. Tyrell Terry past perfect in dat plaatje.

Terry speelde bij Stanford veel point guard en kan dus ook als playmaker en balbehandelaar fungeren. Toch liggen zijn kwaliteiten vooral bij het schieten van de bal. Afgelopen seizoen schoot hij 44% van het veld en 41% van de driepuntlijn, maar deze statistieken verbloemen zijn echte cijfers. Terry moest namelijk veel zelf doen en forceren bij Stanford, en zal in Dallas vooral als floor spacer fungeren naast Doncic en Porzingis. Terry is een van de beste schutters in deze draft en zal alleen maar effectiever worden dankzij de aanwezigheid van deze twee All-Stars.

#19 | BROOKLYN NETS – JOSH GREEN

SG | 20 jaar | 1,96 M | 91 KG | Arizona | Freshman

De Nets zitten in een lastige situatie. Met de terugkeer van Kyrie Irving en Kevin Durant gaan de Nets komend seizoen proberen een NBA-kampioenschap te winnen. Mede hierdoor zijn de financiële mogelijkheden geringer geworden. Een rookie die vanaf de bank meteen een belangrijke rol kan spelen in zowel schieten als in defense zou daarom perfect zijn. Josh Green kan in dit geval de goedkopere vervanger gaan zijn van Garrett Temple ($5 miljoen teamoptie).

Green heeft het afgelopen seizoen in Arizona laten zien dat hij de derde viool prima kan spelen en graag profiteert van het spel van anderen. Hij is een uitstekende verdediger met een prima schot vanaf welke plek van het veld dan ook. Hij zal nog wat consistenter moeten worden (43% FG, 36% 3PT), maar zijn basis is als flink. Hij zou voor de Nets de perfecte 3 and D-speler zijn waarmee Temple vervanger kan worden. Daarnaast: Josh Green is dus een miljoen of drie a vier goedkoper, wat altijd mooi meegenomen is.

#20 | MIAMI HEAT – RJ HAMPTON

PG/SG | 20 jaar | 1,93 M | 79 KG | Australie | Freshman

De Miami Heat haalden tot ieders grootste verbazing afgelopen seizoen de NBA Finals en zullen proberen deze lijn komend seizoen door te trekken. Dit is echter de enige pick in de draft die ze hebben en dus ook de enige manier om op goedkope wijze een rotatiespeler aan de selectie toe te voegen. En er zijn nogal wat gaten te vullen. Zo kunnen de Heat een rotatiespeler op PF/C goed gebruiken (Zeke Nnaji, Jaden McDaniels of Isaiah Stewart) en zouden ze ook een extra PG/playmaker goed kunnen gebruiken zodat de bal niet constant in de handen van Tyler Herro of Jimmy Butler belandt (RJ Hampton, Nico Mannion).

Wij kiezen hier voor RJ Hampton, wat op dit moment in onze draft ook de best beschikbare speler is met de meest upside. De Heat krijgen met hem een speler die op een gebied na (shooting) al behoorlijk allround is en tevens ervaring heeft opgedaan in de competitie van Nieuw-Zeeland. Hij is een prima balbehandelaar en spelmaker en is met zijn lengte een mismatch in de post voor elke guard. Dit zal hij echter nog wel wat meer onder de knie moeten krijgen, net zoals zijn schietpercentages (41% FG, 30% 3PT). Al met al lijkt dit echter een prima fit en een speler die de Heat vanaf de bank in ieder geval een extra balbehandelaar oplevert.

Photo: Joshua S. Kelly-USA TODAY Sports

Game of the Week: Bills op bezoek in Arizona

Ton de Vries
-
0

Twee jonge, frisse teams die klaar lijken om de top van de NFL te bestormen. De Buffalo Bills gaan fier aan de leiding in de AFC East en zijn op weg om deze divisie voor het eerst sinds 1995 weer in de wacht te slepen. Een divisietitel voor de Arizona Cardinals is nog ver weg. In de hypercompetitieve NFC West staat alles dicht bij elkaar. Wie van beide teams kan de volgende stap zetten richting de play-offs? Slaan de Bills deze week het gat in hun divisie met de Dolphins? Of zijn het de Cardinals die er met de winst vandoor gaan en daarmee de druk op de Seahawks verder opvoeren?

Offense first in Buffalo

Jarenlang deden de Bills vooral van zich spreken door een uitstekend georganiseerde defense. Daar is dit jaar verandering in gekomen. Het is offense first in Buffalo. Een offense die wordt gedreven door een uitstekende passing game. Josh Allen moet tot nu toe alleen Matt Ryan en Patrick Mahomes voor zich dulden als het gaat om het totaal aantal passing yards. De jonge quarterback heeft een stap gemaakt dit seizoen. Na een wervelend begin van het seizoen zakte hij wat weg, maar vorige week tegen de Seahawks stond hij er weer. Allen gooide drie TD’s en haalde 415 passing yards. Daarmee fileerde hij de zwakke Seahawks secondary. De Bills Maffia zullen weinig te klagen hebben over hun man under center, die na negen weken de zesde QB rating heeft van alle QB’s.

Wel blijven de Bills erg afhankelijk van Allen’s passing game. Over de grond vallen de prestaties wat tegen. Het team haalt gemiddeld slechts 100 rushing yards per game en 3,9 yards per carry. De Cardinals hadden het vorige week uitermate lastig tegen de passing game van Tua Tagovailoa. Daar zou dus een kans moeten liggen voor de Bills om punten te scoren. Dan zal de offensive line echter wel beter voorbereid moeten zijn. Zeven keer werd Allen tegen de grond gewerkt in de wedstrijd tegen de Seahawks. De gevaarlijke pass-rush van de Cardinals zal dan ook een belangrijk onderdeel van de teambespreking vormen in Buffalo.

Mighty Murray

Bij de Cardinals proeven ze nog steeds de bittere smaak van de nederlaag tegen de Dolphins van afgelopen zondag. Het was één van de leukste wedstrijden van het seizoen voor de neutrale kijker maar de Cardinals hebben daar maling aan. Elke wedstrijd is nu belangrijk in de NFC “Wild” West. Ondanks de nederlaag zullen fans met open mond hebben gekeken naar de prestaties van hun QB. Door de lucht was Kyler Murray nagenoeg perfect tegen de Dolphins: 3 TD’s en een 150,5 passer rating. Desondanks is dat niet eens zijn meest veelbesproken kwaliteit.

De running game van Murray is fenomenaal. Inmiddels is hij achtste in rushing yards in de NFL. Voor de goede orde, dat is dus inclusief alle running backs! Geen enkele quarterback komt bij hem in de buurt. Door zijn snelle voetenwerk ontloopt hij ook menig blitz-poging en krijgt hij ondanks zijn vele runs nauwelijks tackles te verduren. De teller staat al op acht rushing TD’s dit seizoen. Het moge duidelijk zijn: de offense van de Cardinals begint en eindigt met Kyler Murray. Voeg daar DeAndre Hopkins en de in bloedvorm verkerende Christian Kirk aan toe, en er staat een levensgevaarlijke offense die het elke defense lastig kan maken.

Defense zwakke punt

Bij beide teams kan de defense worden aangemerkt als het zwakke punt. Zowel de Bills als de Cardinals krijgen veel punten tegen, maar compenseren dat met hun offense. Van de solide defense bij de Bills is dit jaar weinig terug te zien. Opvallend is vooral het aantal toegelaten rushing yards per week. Maar vijf teams doen het minder dan de Bills in die categorie. Ook de passing defense functioneert nog niet naar behoren. Koren op de molen voor iemand als Kyler Murray zou je zeggen.

Murray zal echter ook punten moeten scoren omdat zijn eigen defense ook niet te vertrouwen is. Weliswaar is de passing defense gemiddeld gezien vrij aardig, maar de manier waarop Tua te keer kon gaan, biedt weinig hoop voor Cardinals fans. De secondary zal ook in deze wedstrijd weer zwaar onder vuur komen te liggen. Vooral de run defense van de Cardinals is matig. Het is echter de vraag hoeveel dat uit gaat maken aangezien het leeuwendeel van de Bills’ offense door de lucht zal gaan.

Hopkins vs. Diggs

Dan is het natuurlijk ook nog het duel tussen twee van de beste wide receivers in de NFL. Opvallend genoeg waren het ook juist deze twee spelers die verrassend van team wisselden in het off-season. Het heeft beide spelers geen windeieren gelegd. Naar niemand werd tot nu toe meer gegooid dan naar Stefon Diggs. Het is dan ook niet geheel verrassend dat hij momenteel de meeste receiving yards in de NFL heeft. Ook DeAndre Hopkins staat hoog in deze lijstjes. Teruggerekend naar yards per game, staat Hopkins zelfs boven Diggs. Alleen Davante Adams en DK Metcalf hebben meer yards per game.

Wat vorige week opviel bij de Cardinals was dat Hopkins vooral als bliksemafleider werd gebruikt. Op die manier kon Christian Kirk worden vrijgespeeld, die daar dankbaar gebruikt van maakte. Bij de Bills had John Brown, terug van een blessure, een goede wedstrijd waarin hij bijna 100 receiving yards liet noteren.

Bills licht favoriet

Een uitgesproken topfavoriet in deze wedstrijd is er niet. Deze teams liggen qua niveau dicht bij elkaar. Daarnaast hebben beide teams een quarterback in vorm en nog alles om voor te spelen. Desondanks zijn de bezoekers toch nipt de bovenliggende partij. De prestatiepieken van deze teams zijn weliswaar vergelijkbaar, maar de Cardinals zakken nog wat vaker door de ondergrens. Consistentie is het codewoord in Arizona, daar ontbreekt het aan. Ook valt Kliff Kingsbury hier en daar wat te verwijten in zijn coaching. Deze wedstrijd kan alle kanten op, maar in de basis zijn de Bills net een stapje verder.

Voorspelling: Arizona Cardinals 32 – 36 Buffalo Bills

Lees hier de NFL 4-on-4 van deze week!

Coverfoto: Norm Hall / Getty Images

Willie Stargell en zijn ’79 Pirates Family

Sander Grasman
-
0
Willie Stargell en zijn ’79 Pirates Family

Dit seizoen werden de Pittsburgh Pirates roemloos laatste in de NL Central. Hun slechtste record in de MLB leverde ze wel de eerste keuze in de volgende draft op, maar of dat genoeg zal zijn om weer mee te kunnen doen om het kampioenschap valt te bezien. Hoe anders was het in 1979, toen de organisatie haar laatste World Series-overwinning behaalde. Aan de hand van ‘pops’ Willie Stargell en op het disco-ritme van Sister Sledge, verraste The Family vriend en vijand.

BILL MAZEROSKI EN ROBERTO CLEMENTE

Nadat de Pittsburgh Pirates in 1960 de World Series van de New York Yankees wonnen, dankzij de winnende ‘home run of all home runs’ van Bill Mazeroski, liepen de jaren zestig voor de organisatie uit op een fiasco. Ze bivakkeerden voornamelijk in de kelder van de toen nog divisieloze National League. Het volgende decennium zou echter een stuk succesvoller blijken te zijn. In 1971 won de ploeg, met superster Roberto Clemente nog in haar midden, opnieuw het kampioenschap.

De ervaren manager Danny Murtaugh, bezig aan zijn derde van in totaal vier dienstverbanden bij de club, had een talentvolle selectie weten te formeren om de 36-jarige Portoricaan. Behalve de toekomstige Hall of Famer waren bijna alle spelers onder de 30. De ploeg herbergde aanvallend talent in Al Oliver en drie All Stars: Clemente, catcher Manny Sanguillen en slugger Willie Stargell. Bovendien leken de jonge werpers Steve Blass en Dock Ellis een geweldige toekomst in het verschiet te hebben.

TEGENSLAG OP TEGENSLAG

De nabije toekomst bleek echter niet zo rooskleurig als verwacht en gehoopt. Nauwelijks een jaar na de gewonnen World Series kwam de geliefde superster om het leven bij een vliegtuigongeluk, terwijl hij op weg was steun te bieden aan het door een aardbeving getroffen Nicaragua. Dock Ellis en Steve Blass konden de hoge verwachtingen niet inlossen. Blass kreeg last van de ‘yips’ – door de oudere volgers nog altijd vaak als Steve Blass Syndrome of Desease genoemd – en ook Ellis bleek mentaal niet bestand tegen de druk.

Toen vervolgens manager Murtaugh in 1976 ook nog overleed, moest zijn opvolger Chuck Tanner nagenoeg weer vanaf nul beginnen. Van de kampioenen uit ’71 restte hem eigenlijk alleen nog maar Stargell en ook bij hem leken de jaren te beginnen tellen. Blessureleed en persoonlijke problemen hielden hem meer wedstrijden aan de kant dan dat hij op het veld stond. Toch zou hij de hoeksteen vormen waarop het volgende succes gestoeld zou zijn.

STARGELL

Na een redelijk begin van zijn carrière waren de verwachtingen omtrent Willie Stargell hooggespannen. Twee mindere seizoenen in ‘67 en ‘68 leken echter al snel het einde van zijn honkbalbestaan in te luiden. Stargell was geen al te beste outfielder, worstelde met zijn gewicht en misschien mede daardoor ook met blessures. Dankzij Clemente kwam aan dat alles in 1969 een einde. De Portoricaan adviseerde hem een zwaardere knuppel te gebruiken.

Hall of Famer Willie Stargell overleed in 2001 op 61-jarige leeftijd.

De slugger nam het advies over en plots vielen alle puzzelstukken op hun plaats. Waar de meeste spelers zien dat hun cijfers vanaf hun dertigste omlaag gaan, bloeide Stargell helemaal op. Hij groeide uit tot één van de meest gevreesde power hitters – om pitchers te intimideren stapte Stargell soms niet met een knuppel, maar met een sloophamer de on deck circle in – van de zeventiger jaren. Ook de verhuizing van de organisatie van Forbes Field naar het kleinere Three Rivers Stadium deed zijn statistieken meer dan goed.

VERSNELD VOLWASSEN

Stargell was mentaal gehard door zijn tijd in de minors. Het waren de dagen dat de wetten in de zuidelijke staten nog geen gelijkheid voorschreven. Daar waren de zogenaamde Jim Crow-wetten namelijk nog van kracht. Zo kon het dat Stargell en zijn zwarte collega’s niet in de hotels sliepen bij hun witte teamgenoten, maar bij mensen die bereid waren hen in huis te nemen. Sommige nachten sliepen zij zelfs noodgedwongen in de buitenlucht. Op een dag, terwijl Stargell richting het stadion liep, drukte een man een geweer tegen zijn neus en dreigde hem overhoop te schieten als hij het lef zou hebben die avond te spelen. Stargell stapte toch het veld op en werd naar eigen zeggen van het één op het andere moment volwassen.

VALLEN EN WEER OPKRABBELEN

Halverwege het decennium sloeg het noodlot weer toe. De vrouw van Willie kreeg een hersenbloeding en lag weken in coma. De speler nam haar verzorging op zich en kon zich maar moeilijk concentreren op het honkbal. Tel daarbij nog enkele blessures op en er waren zomaar twee jaar voorbij waarin hij weinig kon bijdragen op het veld. Beide jaren moest de de organisatie toekijken hoe de Philadelphia Phillies met de divisietitel ervandoor gingen. Datzelfde gold ook voor het seizoen van 1978, maar dat jaar liet Stargell weer flitsen van zijn oude vorm zien. Hij werd uitgeroepen tot Comeback Player of the Year, maar een seizoen later zou hij pas echt de kroon op die terugkeer plaatsen. Zijn uitverkiezing tot MVP had hij waarschijnlijk voor een deel te danken aan zijn gehele oeuvre, want op basis van de moderne statistieken mag je er best wat vraagtekens bij zetten, maar hij was een onbetwiste drijfveer achter het succes van de ploeg in 1979.

He didn’t just hit pitchers. He took away their dignity.

Los Angeles Dodgers-manager Don Sutton

HEETHOOFDEN EN DRIFTKIKKERS

Het begin van dat seizoen was nog alles behalve florissant te noemen, maar rond de All Star Game kwam de ploeg op stoom. Op 14 juni werd de grens van de .500 doorbroken en men zou niet meer achterom kijken. Tweedehonkman Tim Foli was een start plug voor de opleving. Het driftkikkertje kwam een jaar eerder nota bene nog uit voor het team waarmee de Pirates tot het eind van het seizoen in een hevige strijd om de divisie verwikkeld zouden blijven, de Montreal Expos. De Canadezen zullen met lede ogen hebben aangezien welke rol hun oud-speler vervulde bij de directe concurrent .

Ook de komst van Mad Dog Bill Madlock en pitcher Dave Roberts pakte goed uit. Madlock was bij de San Francisco Giants op het tweede honk terechtgekomen, maar voelde zich daar niet op zijn plek. Een terugkeer naar de hot corner in Pittsburgh kwam zijn spel ten goede. Scrap Iron Phil Garner stond tussen Madlock en Foli in. Daarmee telde het binnenveld van de Bucs een trio heethoofden, maar gezamenlijk vormden ze wel een infield zo soepel en vloeiend als dure rode wijn.

DAVE PARKER

De grote man, naast nestor Stargell, was echter Dave Parker. Gedurende de mindere jaren van hun grote ster, was Parker opgestaan als zijn waardige opvolger. Wat dat betreft was zijn opkomst te vergelijken met de manier waarop Stargell zelf ooit uit de schaduw van de grote Roberto Clemente was gestapt, op weg naar de World Series-ring in 1971. Parker mocht achteraf met een bWAR van 6,7 zelfs beduidend meer aanspraak maken op de MVP Award dat jaar dan zijn oudere teamgenoot (de bWAR van Stargell bedroeg slechts een schamele 2,5).

WE ARE FAMILY

Naast een geweldige defensieve ploeg en enkele angstaanjagende slagmannen beschikte de ploeg ook over een paar prima werpers. De bekendste naam is die van onze landgenoot Bert Blyleven. De geboren Zeister, die in 2011 werd toegelaten tot de Hall of Fame, was pas 28 jaar oud, maar had er al een heel honkballeven in Minnesota opzitten. Aan zijn zijde bevonden zich nog een paar werpers aan de goede kant van de 30 in John Candelaria (25), Don Robinson (22) en Bruce Kison (29), een van de weinige Pirates die er ook al in ‘71 bij was geweest. De enige oude arm in de rotatie was meteen de zwakke schakel gedurende het reguliere seizoen, Jim Rooker. Die herpakte zich echter in de playoffs door de belangrijke Game 5 in de World Series te winnen.

Er ontstond gedurende het seizoen een speciale band tussen de spelers. Het voelde bijna als een familie. Om die reden werd het eerder genoemde nummer ‘We are family’ van Sister Sledge als een officieus clublied aangenomen. De klanken van deze disco-hit vormden de perfecte soundtrack voor hun jacht op succes. Binnen de groep bestond er geen twijfel meer, na 8 jaar zou de World series-titel weer naar Pittsburgh komen.

BIG RED MACHINE

Om in die World Series terecht te komen moesten de Pirates in de NLCS eerst nog wel even afrekenen met de Big Red Machine. De Cincinnati Reds, die de National League de jaren ervoor met ijzeren hand geregeerd hadden, werden met een sweap aan de kant gezet. De serie was echter een stuk spannender dan het resultaat doet vermoeden. Zowel Game 1 als het tweede duel werd pas in extra innings beslist. In de laatste wedstrijd was het verzet gebroken en konden de Bucs uitlopen naar een eenvoudige 7-1 zege.

De sterke slagploeg van de Cincinnati Reds verwierf de bijnaam ‘Great Eight’. (Sports Illustrated)

REMATCH VAN ’71

In de World Series wachtte dezelfde tegenstander als in die eerder al zo succesvol verlopen Fall Classic van ‘71. De Baltimore Orioles beschikten over uitmuntende slagmannen als een jonge Eddy Murray en MVP-kandidaat Ken Singleton, sterke pitchers in Mike Flanagan en Dennis Martinez, maar vooral de bullpen joeg schrik aan. Closer Don Stanhouse en zijn kompanen Tim Stoddard, Tippy Martinez en Dave Ford hadden meer dan eens hun ploeg aan de overwinning geholpen.

De Birds begonnen ijzersterk aan de serie. Na vier wedstrijden hadden ze een comfortabele 3-1 voorsprong en leken ze op weg hun revanche te krijgen. Het liep helemaal anders. In Game 5 had er nog geen vuiltje aan de lucht geleken. Aanvallend had Baltimore nog niet veel hoeven laten zien en toch stond men na 5 innings met 1-0 voor. Het was de gevreesde bullpen die het op dat moment echter zwaar te verduren kreeg. Tim Foli was met een triple en drie RBI’s de grote man in de resterende slagbeurten, waarin de Pirates nog zeven keer wisten te scoren.

STARGELL DE GROTE MAN

Game 6 was van eenzelfde laken een pak. Weer sloeg Pittsburgh laat in de wedstrijd toe. Ditmaal koos O’s-manager Earl Weaver er juist te laat voor om zijn pitcher Jim Palmer af te lossen. In de zevende en achtste inning was bij hem de tank zowat leeg en liepen Stargell en co uit naar een 4-0 overwinning. Ondertussen kreeg de slagploeg van Baltimore geen grip op startend werper John Candelaria en Kent Tekulve. Voor beide pitchers was het zoete wraak na nederlagen in eerdere wedstrijden.

In de zevende wedstrijd van de serie stuurde Pirates-manager Chuck Tanner werper Grant Jackson de heuvel op. Jackson had 8 jaar eerder nog in de andere dugout gezeten, maar nu trok hij met de Pirates wel aan het langste eind. Weer bleken de werper van Pittsburgh een belangrijke sta-in-de-weg, maar Stargell was de ster van de show. Met twee doubles en een homerun had hij een aanzienlijk aandeel in de zege. Het leverde hem de MVP van de World Series op. Na die van het reguliere seizoen en die van de NLCS al zijn derde MVP Award van het seizoen.

PITTSBURGH DRUG TRIALS

Het zou voorlopig het laatste grote succes van de Pittsburgh Pirates zijn. Ondanks de aanwezigheid van enkele MVP’s als Barry Bonds en Andrew McCutchen slaagde de ploeg er nooit meer in de World Series te bereiken. De kampioenen van ’79 wachten dus al ruim 40 jaar op hun opvolging. Enkele jaren na het kampioenschap kwam er bovendien een licht smetje op deze zege: de Pittsburgh Drug Trials. Er bleek op grote schaal drugs te worden gebruikt in het professionele honkbal en ook enkele Pirates werden beschuldigd. Parker, Stargell, John Milner, Rod Scurry en Yogi Berra’s zoon Dale werden beschuldigd van het gebruiken en/of distribueren van amfetaminetabletten. Een opvallende beschuldigde was de man in het kostuum van Pirate Parrot, Kevin Koch.

Willie Stargell zal een volgend kampioenschap helaas niet meer meemaken. Hij overleed in 2001 op 61-jarige leeftijd. Op dat moment was hij al wel vereeuwigd in Cooperstown. In 1988 mocht hij zich daar bij zijn oude strijdmakker Clemente voegen.

Coverfoto: Diamond Images

MLS Update: Op naar de playoffs!

Robin Leijdekkers
-
0
MLS Update: Op naar de playoffs!

Na een veelbewogen laatste speelronde van het reguliere MLS- seizoen zijn sinds afgelopen dinsdag de deelnemers van de playoffs op een haar na bekend. In het Oosten melden zich voor het eerst 10 teams in de postseason, waarvan de nummer 7 tot en met 10 van de Eastern Conference nog een play-in duel zullen spelen om de Playoffs te bereiken. Zo zullen er zich uiteindelijk 8 teams zich melden in de eerste ronde van de playoffs. Vanuit de Western Conference plaatsten de beste 8 teams zich afgelopen dinsdag direct al, zonder dat daar play-in duels aan te pas zullen komen. De in totaal 16 deelnemers zullen vanaf eind november uit gaan maken wie zich mag kronen als kampioen van de MLS.

Wat zeker is, is dat we nu al terug kunnen kijken op een van de meest bijzondere MLS-seizoenen ooit. De wereldwijde Corona-uitbraak zorgde er al vroeg in het seizoen voor dat de competitie een halt werd toegeroepen. Toen het weer mogelijk was werd het seizoen hervat met het MLS is Back Tournament , dat gespeeld werd in de bubbel van Disney World Florida. Alle uitslagen in dat toernooi telden mee voor het regulier seizoen en uiteindelijk ging Portland Timbers er met de winst vandoor. Door het bijzondere verloop van het seizoen heeft de MLS dus besloten om voor het eerst 18 teams te laten deelnemen aan de postseason.

EASTERN CONFERENCE

In het Oosten deed het Philadelphia Union van de Nederlands-Kaapverdische middenvelder Jamiro Monteiro goede zaken. De ploeg eindigde als eerste en verzekerde zich hiermee van het voordeel van het enkel spelen van thuiswedstrijden in de playoffs. Verder krijgt de ploeg uit Philadelphia het privilege om het in de eerste ronde op te nemen tegen de als laatste geplaatste play-in winnaar. De Canadese ploeg Toronto FC eindige als tweede in het Oosten en zal het zodoende opnemen tegen de andere ploeg die zich zal plaatsen uit de play-in duels. Naast Toronto en Philadelphia plaatsten Columbus Crew (met Nederlanders Vito Wormgoor, Younes Mokhtar en Eloy Room), New York Red Bulls, Orlando City FC en New York City FC zich direct voor de playoffs.

In de play-in duels zullen het New England Revolution(van Nederlander Alexander Büttner) en MLS-debutant Nashville SC het opnemen tegen respectievelijk Montreal Impact en de andere MLS-debutant Inter Miami. De twee laatstgenoemde ploegen lieten in de laatste speelronde van het reguliere seizoen Chicago Fire en DC United achter zich op de ranglijst, om zich vervolgens op het nippertje te plaatsen voor de play-in duels.

BRACKETS PLAY-OFFS EASTERN CONFERENCE

Play-in games

  • No. 7 Nashville CS vs. No. 10 Inter Miami CF (20 november)
  • No. 8 New England Revolution vs. No. 9 Montreal Impact (20 november)

Eerste Ronde

  • No. 1 Philadelphia Union vs. lager geplaatste play-in winnaar (24 november)
  • No. 2 Toronto FC vs. hoger geplaatste play-in winnaar (24 november)
  • No. 3 Columbus Crew SC vs. No. 6 New York City FC (21 november)
  • No. 4 Orlando City SC vs. No. 5 New York City FC (21 november)

WESTERN CONFERENCE

In het Westen verzekerde Sporting Kansas City zich van de toppositie en dus de meest gunstige positie in de playoffs. Voor de laatste speelronde was het overigens al bekend welke 8 ploegen zich zouden plaatsen voor de playoffs. Toch zorgden de uitslagen in de laatste wedstrijden van het reguliere seizoen voor wat onderlinge verschuivingen in de eindklassering. De regerend kampioen, met Kelvin Leerdam in de gelederen, plaatste zich als tweede voor de playoffs. Verder plaatsten (in volgorde van eindklassering in de Western Conference) Portland Timbers, Minnesota United, Colorado Rapids, FC Dallas, Los Angeles FC (met Kenneth Vermeer) en San Jose Earthquakes (met Danny Hoesen) zich voor de playoffs.

BRACKETS PLAY-OFFS WESTERN CONFERENCE

  • No. 1 Sporting Kansas City vs. No. 8 San Jose Earthquakes (22 november)
  • No. 2 Seattle Sounders vs. No. 7 Los Angeles FC (24 november)
  • No. 3 Portland Timbers City vs. No. 6 FC Dallas (22 november)
  • No. 4 Minnesota United vs. No. 5 Colorado Rapids (22 november)

Na 12 december zullen we weten welke club zich zal kronen tot de nieuwe kampioen van dit uitzonderlijke MLS-seizoen.

Coverfoto: Major League Soccer

1...352353354...805Pagina 353 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU