Home Blog Pagina 352

Monstercontract voor Gordon Hayward, VanVleet blijft bij Raptors

Lars Leeftink
-
0
Monstercontract voor Gordon Hayward, VanVleet blijft bij Raptors

Na al een heerlijke eerste Free Agency dag in de NBA, stelt de tweede zeker niet teleur. Het eerste mega contract is een feit en bij een hoop teams ziet de depth chart er al helemaal anders uit. Onder andere bij de kampioenen van de 2020, de Los Angeles Lakers, hebben ze niet stil gezeten. Dat en meer in de recap van dag 2.

TRADES EN SIGNINGS

CHARLOTTE HORNETS GEVEN GORDON HAYWARD $120 MILJOEN

We beginnen bij de Charlotte Hornets van eigenaar Michael Jordan. Daar werd namelijk het eerste mega contract uitgedeeld. Gordon Hayward krijgt van de Hornets een contract van vier jaar voor maar liefst 120 miljoen dollar. Het nieuws werd met veel verontwaardiging ontvangen, aangezien Gordon Hayward sinds zijn ernstige blessure niet echt (meer) als een elite speler wordt gezien. De small forward is tevens al 30 jaar. Een grote gok dus van Michael Jordan en de Hornets.

VANVLEET, ANTHONY EN MILLSAP VERLENGEN, IBAKA EN CROWDER VINDEN TEAM

De point guard van de kampioen van 2019, Fred VanVleet, keert terug bij de Toronto Raptors. Fred VanVleet had al aangegeven op zoek te gaan naar een flink contract. Wie naar de nummers kijkt, zal zien dat hij daarin geslaagd is. De Drake look-a-like krijgt 85 miljoen dollar, verspreid over 4 jaar.

De Toronto Raptors raken echter wel veteraan Serge Ibaka kwijt. De power forward verhuist naar Los Angeles om Kawhi Leonard en Paul George te gaan versterken bij de Clippers. Ibaka krijgt 19 miljoen voor een contract van twee jaar. De in Congo geboren Spanjaard heeft een player option voor het tweede seizoen.

Verder keert ook Paul Millsap voor nog een jaar terug bij de Denver Nuggets, waar hij inmiddels al sinds 2017 zit. Voor zijn rol in het team krijgt hij 11 miljoen dollar.

Jae Crowder, die afgelopen seizoen met Miami Heat nog de NBA Finals behaalde in de Disney Bubble, heeft ook een nieuwe ploeg gevonden. Hij vertrekt naar de Phoenix Suns. In het warme Arizona zijn ze bezig met het samenstellen van een aardige ploeg die er steeds beter uit begint te zien. Chris Paul werd via een trade al aangetrokken, waardoor er nu al veel meer ervaring in de ploeg van de Suns zit. Phoenix miste ontzettend zuur de playoffs in de bubbel nadat ze alle acht seeding games hadden gewonnen. Het missen van de playoffs willen ze natuurlijk niet nog een keer meemaken. Crowder krijgt 30 miljoen voor een contract van drie jaar.

Tot slot de NBA scoring champion van 2013, Carmelo Anthony. Hij keer voor nog een jaar terug bij de Trail Blazers. De 10-voudig All-Star heeft eindelijk z’n plek gevonden na een teleurstellende periode in Oklahoma en Houston. Carmelo Anthony heeft het duidelijk naar zijn zin en verlengt voor slechts 2,6 miljoen dollar.

HEAT, CELTICS EN BUCKS VERSTERKEN ZICH IN JACHT OP TITEL

Drie teams in de Eastern Conference hebben zich tijdens dag twee van free agency flink versterkt. Beginnend met de verliezend finalist van vorig seizoen, de Miami Heat. Avery Bradley ging van tevoren al niet mee met de Lakers naar de Disney World Bubble. De shooting guard had daar zijn redenen voor, maar verlengt vervolgens toch niet bij de Lakers. Bradley gaat zelfs naar de ploeg waar de Lakers vorig seizoen van wonnen in de NBA Finals. Voor twee jaar en 11,6 miljoen teken hij bij Miami Heat. Daarnaat komt ook Maurice Harkless naar Miami. Harkless werd in februari van de Clippers naar de Knicks getrade. De small forward kwam daar maar in 12 duels in actie voordat het seizoen werd stopgezet. Harkless tekent nu voor een jaar bij Miami voor 3,6 miljoen.

De Bucks, de grootste concurrent van de Heat in de conference, hebben veel opgegeven in de trade voor Jrue Holiday. Om het een beetje goed te maken hebben ze PG DJ Augustin voor drie jaar, 21 miljoen vastgelegd. De point guard was de afgelopen vier jaar actief bij Orlando Magic. PF Bobby Portis is de volgende forward die de New York Knicks verlaat. Hij tekent bij de Bucks voor maar een jaar en 3,6 miljoen.

Bij de Celtics zitten ze ook niet stil sinds het vertrek van Gordon Hayward. Tristan Thompson, die in 2016 een ring won met de Cavaliers, tekent voor twee jaar en 19 miljoen dollar. Jeff Teague keerde als een soort verloren zoon terug bij de Hawks voor maar 25 duels in het afgelopen seizoen. De point guard vertrekt echter alweer en teken bij de Celtics voor een jaar en 2,6 miljoen.

DE LOS ANGELES LAKERS ZITTEN NIET STIL

De Los Angeles Lakers zijn hun starting point guard kwijtgeraakt. Rajon Rondo vertrekt namelijk naar de Atlanta Hawks voor 2 jaar en 15 miljoen. De point guard hielp de Lakers met het winnen van de 17de Championship, waarmee ze gelijk kwamen te staan met de Celtics. Dit terwijl Rondo zelf deel uitmaakte van de 17de Championship van de Celtics. Avery Bradley vertrok al naar de Heat en Dwight Howard naar de 76ers. Dennis Schröder, Wesley Matthews en Montrezl Harrell waren eerdee al aangetrokken. Terwijl ze nog jagen op Bogdan Bogdanovic van de Kings en Marc Gasol van de Raptors, heeft Kentavious Caldwell-Pope verlengt voor drie jaar en 40 miljoen.

OVERIGE DEALS EN TRADES

Trades: SF Darrius Miller en PG George Hill – Thunder (onderdeel van trade voor Steven Adams)

Deals: PG Michael Carter-Williams – Magic (2 jaar, $6 mil), SF Denzel Valentine – Bulls (1 jaar, $4.6 mil), PG Kris Dunn – Hawks (2 jaar, $10 mil), PG De’ Anthony Melton – Grizzlies (4 jaar, $35 mil), PG Raul Neto – Wizards (1 jaar, $2.6 mil), PG JJ Barea – Mavericks (1 jaar, $2.6 mil), PG Gary Clark – Magic (2 jaar, $4.1 mil), PF Jeff Green – Nets (1 jaar, $2.6 mil), SF John Konchar – Grizzlies (4 jaar, $9 mil), PG Elfrid Payton – Knicks (1 jaar, $5 mil), PG Jevon Carter – Suns (3 jaar, $11.5 mil), C Nerlens Noel – Knicks (1 jaar, $5 mil), PG Brad Wanamaker – Warriors (1 jaar, $2.3 mil), SG Wesley Iwundu – Mavericks (2 jaar, $2.6 mil).

Photo: Maddie Meyer/Getty Images

Thunder en Pistons enorm actief, Montrezl Harrell naar de Lakers

Lars Leeftink
-
0
Thunder en Pistons enorm actief, Montrezl Harrell naar de Lakers

Het was zoals altijd een druk begin van Free Agency. De Pistons en Thunder waren extreem actief, terwijl Montrezl Harrell en Danilo Gallinari hun nieuwe team vonden. Net zoals heel veel andere spelers. Dat en meer in de recap van dag 1.

SIGNINGS EN TRADES

THUNDER IN FULL REBUILD MODE

We beginnen met de Thunder. Als er namelijk nog twijfel was over of de Thunder met een rebuild bezig zijn, dan is het antwoord afgelopen nacht wel definitief gegeven. Na Chris Paul en Dennis Schroder eerder deze week is ook center Steven Adams getrade. Hij vertrekt naar de Pelicans als onderdeel van de Jrue Holiday trade. De Thunder krijgen er, u raadt het al, picks voor terug.

Verder hebben de Thunder ook getrade voor de aflopende contracten van Trevor Ariza en Justin Jackson. Dit was onderdeel van een drie-team trade met de Mavericks (krijgen PF James Johnson) en de Pistons (krijgen PG Delon Wright). En ook hier, je verwacht het niet, krijgen de Thunder weer picks. De grootste namen zijn nu getrade, er zijn veel aflopende contracten verzameld (waardoor ze volgend jaar in Free Agency veel kunnen uitgeven) en de Thunder hebben nu de komende jaren bizar veel picks. De rebuild kan beginnen. Sterker nog, hij is begonnen.

PISTONS EXTREEM ACTIEF

We noemden net al even de Detroit Pistons, die na de Thunder het actiefste team tot nu toe zijn geweest. Eerder werden onder meer C Tony Bradley en SG Musa al aangetrokken, maar afgelopen nacht ging de ploeg uit Detroit helemaal los. Center’s Mason Plumlee (3 jaar, $25 mil) en Jahlil Okafor (2 jaar, $2.6) werden relatief goedkoop vastgelegd, terwijl ook SF Josh Jackson (2 jaar, $?) werd aangetrokken. De grote vis was echter PF Jerami Grant (3 jaar, $60 mil).

Daarnaast werden de eerder via trade-aangetrokken c Dwayne Dedmon en SG/SF Rodney McGruder gewaived om geld te besparen. Hun aflopende contracten zullen gestreched worden over een bepaalde tijd. Aangezien Plumlee, Bradley, Okafor (en eerder via de draft al Isaiah Stewart) al aangetrokken waren, kon center Christian Wood via een sign-and-trade vetrekken naar de Rockets (3 jaar, $41 mil). De Pistons krijgen daar naar alle waarschijnlijkheid een paar picks voor terug.

HARRELL NAAR DE LAKERS, GALLINARI NAAR DE HAWKS

Daar waar de Pistons en de Thunder qua teams in de schijnwerpers stonden, waren het qua spelers SF Danilo Gallinari (Hawks: 3 jaar, $61.5 mil) en Montrezl Harrell (Lakers: 2 jaar, $18 mil) die de show wisten te stelen. Gallinari gaat naar de Hawks, waar hij als SF een line-up met Trae Young, Kevin Huerter, John Collins en Clint Capela/Onyeka Okongwu komt versterken. Wat minder goed nieuws voor Cam Reddish en DeAndre Hunter.

De grootste verrassing van de dag was toch wel Montrezl Harrell. Iedereen had verwacht dat hij flink ging cashen dit offseason, maar in plaats daarvan gaat hij liever nog een jaar (of twee jaar) proberen met de grote rivaal de Clippers, de Lakers, een kampioenschap te winnen. Daarnaast kan hij daar veel minuten gaan maken, met verder Dennis Schroder, Wesley Matthews, LeBron James en Anthony Davis ook in de starting line-up. De Lakers hebben hoe dan ook weer een uitstekende starting five op de been gekregen.

SPELERS SIGNEN NIEUWE DEAL MET VOORMALIG TEAM

Er waren op de eerste dag ook veel spelers die terugkeren naar hun team van vorig jaar en er qua salaris flink op vooruit zijn gegaan. Zo keert SG Rodney Hood terug naar de Trail Blazers ($2 jaar, $21 mil), gaat PG/SG Malik Beasley met een flink verbetert contract weer onderdeel zijn van het backcourt van de Timberwolves (4 jaar, $60 mil) en zal SG Jordan Clarkson ook de komende vier jaar zijn minuten blijven maken bij de Jazz (4 jaar, $52 mil).

Verder hielden ook SG/SF Davis Bertans (Wizards: 5 jaar, $80 mil), SG Joe Harris (Nets: 4 jaar, $75 mil), SF Marcus Morris (Clippers: 4 jaar, $64 mil), SG Justin Holiday (Pacers: 3 jaar, $18 mil) en C Jakob Poetl (Spurs: 3 jaar, $27 mil) een nieuw en flink verbetert contract over aan de eerste dag van free agency.

OVERIGE DEALS

PG Facundo Campazzo – Nuggets (2 jaar, $?), PG Goran Dragic – Heat (2 jaar – $37.4 mil), C Meyers Leonard – Heat (2 jaar, $18 mil), SG Wesley Matthews – Lakers (1 jaar, $3.6 mil), PF/C Drew Eubanks – Spurs (3 jaar, $7.8), SG/SF Dwayne Bacon – Magic (2 jaar, $?), PF/C Derrick Favors – Jazz (3 jaar, $27 mil), C Dwight Howard – 76ers (1 jaar, $2.6 mil), SG Garrett Temple – Bulls (1 jaar, $5 mil), SG Alec Burks – Knicks (1 jaar, $6 mil), PF Derrick Jones – Trail Blazers (2 jaar, $19 mil), C Robin Lopez – Wizards (1 jaar, $?), SG Pat Connaughton – Bucks (2 jaar, $8.3 mil), PF JaMychal Green – Nuggets (2 jaar, $15 mil), PF Udonis Haslem – Heat (1 jaar, $2.6 mil), PF Patrick Patterson – Rockets (1 jaar, $2.6 mil), PF Anthony Gill – Wizards (2 jaar, $?) en SF James Ennis – Magic (1 jaar, $?).

OVERIG NIEUWS

WALL WIL OOK WEG, FOX KRIJGT MAX EXTENSION VAN DE KINGS

Nadat eerder James Harden en Russell Westbrook al aangaven weg te willen bij hun huidige club (Houston Rockets) is er na afgelopen nacht nog een ster die ontevreden is en wil vertrekken. John Wall schijnt aan de Washington Wizards gevraagd te hebben of hij getrade mag worden naar een team dat wel uitzicht heeft op de playoffs. Zijn contract, 3 jaar $44 mil per seizoen, en zijn terugkeer van een blessure maakt de situatie net zoals bij Harden en Westbrook een stuk ingewikkelder. Hoe dan ook: er zijn drie supersterren op de markt voor teams die nog een tweede of derde star aan hun team willen toevoegen. Daar zullen ze echter wel flink voor moeten betalen.

Wie er nu ook flink betaald gaat worden als een echte sterspeler is De’Aaron Fox. De point guard van de Kings heeft afgelopen nacht overeenstemming bereikt over een max contract extension. Deze verlenging is ter waarde van $163 miljoen dat kan oplopen tot $195.6 miljoen. Hierdoor hebben de Kings nu flinke contracten uitgedeeld aan zowel Buddy Hield als De’Aaron Fox.

Photo: Kevin C. Cox/Getty Images

100 jaar Stan ‘The Man&’ Musial

Sander Grasman
-
0
100 jaar Stan ‘The Man&’ Musial

Stan Musial verkreeg nooit de mythische status van zijn tijdgenoten Joe DiMaggio en Ted Williams, maar toch doen zijn prestaties nauwelijks onder voor die van zijn twee collega’s. De man die drie World Series en MVP Awards won en met talloze records achter zijn naam afscheid nam, zou vandaag 100 jaar oud zijn geworden. Hij overleed echter in 2013 op 92-jarige leeftijd.

MUSIAL, DE PITCHER

Stanley Frank Musial, of Stanislaw Franciszek Musial zoals hij eigenlijk ter wereld kwam, groeide op als zoon van Slavische immigranten in een klein voorstadje van Pittsburgh: Donora, Pennsylvania. Al op 15-jarige leeftijd sloot Stan zich aan bij een plaatselijke semi pro-ploeg, de Donora Zincs, waar hij teamgenoot werd van Buddy Griffey, vader van Ken Sr. en Jr en dus pater familias van honkbal-royalty. Lang zouden de twee geen teamgenoten blijven, want binnen twee jaar zou Musial worden gescout door de St. Louis Cardinals. Als pitcher… De man die later de boeken in zou gaan als een van de beste slagmannen aller tijden verdiende zijn eerste honkbalcontract op basis van zijn getalenteerde werparm.

DICKIE KERR

Stan en zijn highschool sweetheart Lil maakten gezamenlijk de overstap van Pennsylvania naar Missouri. Daar werden zij opgenomen in het gezin van minor league-coach Dickie Kerr. Er zou een levenslange band tussen de kleine manager en zijn jonge pupil ontstaan. Het was ook Kerr, die – toen Musials honkballoopbaan ten einde leek door een gekwetste schouder – hem ervan overtuigde om zijn carrière voort te zetten als slagman. Door spelersgebrek had hij Musial daar al een paar keer moeten opstellen en hij was onder de indruk geweest van diens talent.

Daarvoor moest hij wel langs de vreemde slagbeweging van de jongeling kijken. Musial had namelijk de neiging voor het slaan zijn lichaam bijzonder ver naar binnen te draaien. Daardoor moest hij over zijn schouder naar de pitcher kijken, als een jongetje dat verstoppertje speelt en vanachter een muurtje zijn vriendjes in de gaten houdt. Een bijkomend gevolg was dat hij een flinke draai met zijn lichaam moest maken, wat resulteerde in een swing die je meestal alleen bij tekenfilmfiguren ziet die een enorme homerun slaan. Afwijkende batting stance of niet, Musial boekte er ongelooflijk veel succes mee.

DEBUUT

De nieuwbakken slagman maakte al snel promotie binnen de organisatie. Het feit dat hij zich nu puur op het slaan kon richten en niet meer de heuvel op hoefde, zorgde er alleen maar voor dat hij nog sneller vooruitging. Op elk nieuw niveau toonde hij zich al in korte tijd de beste. Een oproep voor de hoofdmacht in St Louis kon dus niet lang uitblijven. Die volgde dan ook op 17 september 1941. Die dag wonnen de Cards beide duels van een doubleheader tegen de Boston Braves. Ook op dit nieuwe toneel bleek Musial al snel tot de beste te behoren. Hij groeide binnen een bijzonder korte tijdsspanne uit tot één van de beste spelers van zijn generatie. In zijn eerste drie volledige seizoenen in de Major League bereikten de Cardinals de World Series, waarvan er twee gewonnen werden, en hijzelf werd in zijn tweede seizoen uitgeroepen tot MVP.

Stan Musial in militaire dienst. (Associated Press)

MILITAIRE DIENST

Na die succesvolle eerste jaren onderbrak hij in 1945 zijn carrière om in dienst te gaan bij de Amerikaanse marine. Een jaar later nam hij alweer afscheid van het leger met eervol ontslag. Net op tijd om zich met de Cardinals voor te kunnen bereiden op het seizoen, keerde hij in het voorjaar van 1946 terug in het honkbal. Na de Tweede Wereldoorlog heerste er euforie in de Verenigde Staten. Niet alleen had men in Europa de Nazi’s verslagen, het land had bovendien definitief haar naam gevestigd als wereldmacht. In tegenstelling tot de situatie na de Eerste Wereldoorlog, toen mensen weinig geld hadden en bovendien geteisterd werden door de Spaanse griep, was er nu geld te over.

GOLDEN AGE OF BASEBALL

En dat geld moest natuurlijk rollen. In grote getale trokken de supporters naar het honkbalstadion. Er brak een Golden Age in de sport aan. Daarnaast veranderde het debuut van Jackie Robinson natuurlijk alles. Plots kon er een blik aan talentvolle spelers worden opengetrokken. Waar men zich lang wijs had gemaakt dat zwarte spelers verre van hetzelfde niveau konden bereiken als hun witte collega’s, bleek dat al snel een kwaadaardige illusie. Spelers als Robinson, Roy Campanella, Willie Mays en vele andere die tot die tijd veroordeeld waren tot de Negro Leagues, tilden het niveau naar ongekende hoogte.

Walk him on four pitches and pick him off first.

Brooklyn-pitcher Preacher Roe over zijn tactiek tegenover Stan Musial.

Dat had ook gevolgen voor de carrière van Stan Musial. Hoewel zijn prestaties absoluut niet hadden geleden onder zijn jaar afwezigheid, zou hij zijn laatste titel in ontvangst hebben genomen. De Cardinals kwamen die jaren niet verder dan ereplaatsen in hun divisie. Stan zelf won in 1946 en ’48 nog de MVP Award, maar moest in het vervolg genoegen nemen met meerdere tweede plekken. De spelers die hem daarin voorbleven: Robinson, reliever Jim Konstanty, Campanella en Hank Aaron. Maar liefst veertien keer eindigde Musial in de top 10 van de jaarlijkse MVP-verkiezing. Dat aantal valt echter nog in het niet bij zijn 24 optredens in de All Star Game.

STAN THE MAN

Opvallend genoeg heeft Musial zijn bijnaam ‘Stan the Man’ niet te danken aan zijn eigen supporters. Het waren de fans van de Brooklyn Dodgers die hem zo begonnen te noemen. In hun stadion, Ebbetts Field, was hij namelijk vaak op zijn best. In sommige series was hij gewoonweg niet uit te krijgen. Als ze Musial naar het slagperk zagen lopen verzuchtten ze: “Daar komt die man weer.” Dat werd vervolgens Stan the Man. De bijnaam paste bovendien bij zijn toegankelijke karakter. Hij voelde zich nooit te goed voor zijn fans en maakte dan ook altijd tijd voor hen vrij. Dat gaf hem een menselijker imago dan de meer iconische DiMaggio en Ted Williams.

RECORDS & MIJLPALEN

Ondanks dat Musial zichzelf niet perse zag als een home run hitter en hij zich ook nooit tot homerun king kroonde, heeft hij toch enkele homerunrecords op zijn naam staan. Hij was de eerste speler die vijf homeruns op één dag sloeg, tijdens een doubleheader tegen de New York Giants in het eigen Busch Stadium. Daarnaast is hij de speler met de meeste homeruns in een All Star Game. In de 24 edities die hij mee mocht doen, was hij goed voor 6 homeruns. Een daarvan was zelfs goed voor een walk-off. In de 12e inning van de All Star Game van 1955 had hij even daarvoor nog tegen de AL-catcher Yogi Berra gezegd hoe moe hij was. Berra zou geen bal meer in zijn handschoen krijgen die avond, want de eerste worp verdween al over de hekken in het rechtsveld.

Musial kust de knuppel waarmee hij zijn 3.000e hit heeft geslagen. (National Baseball Hall of Fame Library)

THE 3.000 CLUB

Zijn 3.000e honkslag was ook een walk-off. Dit keer verliet de bal niet het veld. Een stand up double was genoeg om in de negende inning een 2-1 achterstand om te buigen in een 3-2 overwinning. Eigenlijk zou Musial die dag niet spelen. Het was de bedoeling om een dag te wachten, zodat hij in eigen stadion de mijlpaal kon bereiken. Dat was ook de reden dat echtgenote Lil bijna niet aanwezig was geweest bij deze heuglijke dag. Ze was met de kinderen een hoed gaan kopen, zodat ze er op haar paasbest uit zou zien bij de historische honkslag. Gelukkig besloten ze die dag alsnog vroeg het winkelen te staken om het einde van de wedstrijd mee te maken. Ze waren net op tijd om Stan zijn pinch hit te zien slaan.

HONKBALPENSIOEN

In 1963 hield Musial het voor gezien. De inmiddels 42-jarige speler had alles bereikt wat een speler kon bereiken en hij nam afscheid met een hele rits aan records, zowel op National League als Major League niveau. Een van de belangrijkste, die van meeste honkslagen in de National League, raakte hij nota bene kwijt aan de rookie tweedehonkman waar hij zijn laatste honkslag langs sloeg. Op 29 september was het namelijk Pete Rose die net tekort kwam om de klap van The Man tegen te houden. Na zijn honkslag werd Musial, onder een mengeling van applaus en fluitconcert (men had na 22 jaar nog geen genoeg van hun held), naar de kant gehaald. Musial beëindigde zijn carrière met een lifetime slaggemiddelde van .331, 475 homeruns, 725 doubles, 1.951 RBI’s, 6.134 total bases en 128.3 bWAR.

SMETTELOZE REPUTATIE

Behalve als geweldige slagman, had Musial ook als mens een uitstekende reputatie. Nooit werd hij bijvoorbeeld uit het veld gestuurd, maar ook buiten het veld was hij van onbesproken gedrag. Waar een deel van zijn collega’s er een losbandige levensstijl op nahield, moest Musial daar weinig van hebben. Hij besloot op een gegeven moment zelfs niet als ambassadeur van een sigarettenmerk op te treden, omdat hij roken onder jongeren niet wilde stimuleren. Bovendien leek Stan ook altijd goedgeluimd te zijn en kon hij met iedereen goed opschieten. Dat alles maakte hem tot de perfecte leider in de Cardinals-kleedkamer.

Musial gaf nog tot op late leeftijd acte de présence tijdens de Hall of Fame-ceremonie. (Milo Stewart, Jr./National Baseball Hall of Fame)

HALL OF FAME

Natuurlijk werd Musial bij de eerste keer dat zijn naam op het ballot verscheen verkozen tot de Hall of Fame. Op 21 januari 1969 bleek hij door 92,3% van de stemmers gekozen te zijn voor een plek in Cooperstown. Hoewel hij de eerste speler was die meer dan 300 stemmen verkreeg (317 van de 340 kiesmannen hadden een stem op hem uitgebracht), blijft het toch opmerkelijk, dat zelfs een speler van Musials statuur niet unaniem verkozen werd. Twee decennia lang, in misschien wel de meeste glorieuze jaren van het honkbal, was Stan ‘The Man’ Musial één van de aller besten geweest. De man had nota bene als eerste spelers als grootvader een homerun in de Major League geslagen.

Coverfoto: Twitter

Seahawks heroveren koppositie in NFC West

Toon Aerts
-
0


Thursday Night Football mocht opnieuw een pittige divisiestrijd uitzenden; ditmaal in de razend spannende NFC West. De Seattle Seahawks ontvingen de Arizona Cardinals, die de wedstrijd begonnen als leider in de divisie. Vier kwarten later zouden de Cardinals die leiderspositie echter kwijt zijn aan hun grote rivaal uit Seattle. De Seahawks verrasten Arizona met een focus op de rungame en beukten zich een weg naar de zege: 21-28

Seattle-defense staat pal

Niet alleen de rungame was een verrassing bij de Seahawks. Ook de verdediging zag er prima uit. De achilleshiel van Seattle sinds de start van het seizoen sloeg er in de eerste helft bijzonder goed in om zowel de grond- als luchtaanval van Kyler Murray en co tegen te houden. Slechts zeven puntjes kregen de Cardinals op het scorebord, via een touchdown van Kenyan Drake. De grote held van vorige week, DeAndre Hopkins, werd zo goed als helemaal uit de wedstrijd gehouden. Hij ving slechts vijf ballen voor een matige 51 yards.

De sterren van de Seahawks lieten zich wel zien. Zowel DK Metcalf, vorige week nog in de achterzak van Jalen Ramsey, ving de eerste touchdown van de wedstrijd als Tyler Lockett deed zijn duit in het zakje met een touchdown. Die kwam er na een prachtige regenboogpass -het wordt stilaan zijn handelsmerk – van Russell Wilson.

Rungame en domme penalties maken het verschil

Na de rust leken de Cardinals wakker geschud. De eerste drive leverde meteen een touchdown op. Ze werden daarbij geholpen door twee zware personal foul penalties van de Seahawks-verdedigers. Kyler Murray profiteerde met een touchdownpass naar tight end Dan Arnold.

De Seahawks reageerden echter meteen en scoorden zelf een touchdown via running back Carlos Hyde. Voor Hyde was het de kers op de taart van een uitstekende game waarin hij in totaal 79 rushing yards liet optekenen. De wedstrijd schakelde een versnelling hoger en de Cardinals hielden het spannend met een nieuwe touchdown. Bij 3rd&goal versloeg Kyler Murray de blitz en vond hij Chase Edmonds moederziel alleen in de eindzone. Het beloofde nog een spannend slot van de wedstrijd te worden.

Arizona schoot zichzelf echter in de voet. Ze kregen een holding penalty tegen in hun eigen eindzone, waardoor de Seahawks twee punten cadeau kregen. Een Seattle field goal later was de kloof zeven punten en daar zou het bij blijven. De Seahawks-defensie stond opnieuw pal en sleepte de overwinning binnen voor head coach Pete Carroll. De zege brengt de Seahawks opnieuw op kop in de NFC West en dat zou wel eens definitief kunnen zijn, gezien het aankomende speelschema.  

Hoe het er intussen aan toe gaat in onze SportAmerika Football Pool lees je hier.

Cover Photo: Elaine Thompson | AP Photo

Football pool: Jeroen Polman wint week 10

Luuk Dokter
-
0

Vorige week hadden we voor het eerst in weken gedeelde koplopers in de SportAmerika Football Pool. In week 10 maakte Vrijsen daar echter korte metten mee en nam hij de koppositie weer over, tenminste op basis van de huidige weergave van CBS. Door een fout wordt op dit moment de score van week 4 tot en met 9 niet meegenomen. Vrijsen wist elf duels goed te voorspellen tegenover acht van de voormalig gedeeld koploper, Tobias Kappelle. Elf duels waren echter niet voldoende om de weekwinst op te eisen. Die ging namelijk naar Jeroen Polman. In een zeer verraderlijke week wist hij maar liefst 12 van de 14 duels goed te voorspellen. Daarmee was hij de enige, dus de MNF-totaalscore was niet nodig als tie-breaker. Tenslotte nog een eervolle vermelding voor de twee deelnemers die de MNF-totaalscore (32) correct voorspelden: Jeroen Berkelaar en Jorn van Zwieten. De verrassingen van deze week kwamen uit Indianapolis, New York en New England.

SportAmerika Football Pool: top 20 na week 10 (door een fout bij CBS zijn week 4 tot en met 9 weggevallen)

Upsets en bepalende duels in de week ranking

In week 10 werden er overwegend hoge scores behaald. Er waren echter wel een paar duels die hierin doorslaggevend waren. Wedstrijden waarin de uitkomst vooraf een dubbeltje op zijn kant leek, werden door de top van het klassement veelal goed voorspeld. Neem bijvoorbeeld de miraculeuze overwinning van de Cardinals door een freak play, de divisiestrijd tussen de Rams en Seahawks, of de vijfde winst op rij van Miami tegen de Chargers. Wedstrijden die vaak fout worden voorspeld, maar weinig impact hadden op de uitslag, waren de upsets van de Giants, Colts en Patriots. Weinigen zagen dit gebeuren, waardoor een foute voorspelling niet leidde tot een lagere notering. In week 11 staat er weer een flink aantal close games op het programma. Neem bijvoorbeeld de NFC West clash tussen de Cardinals in vorm en de Seahawks uit vorm. Daarbij hebben we ook nog de Lions tegen de Panthers en de Saints die het met Jameis Winston moeten opnemen tegen de Atlanta Falcons. Vergeet niet naar beneden te scrollen voor de upsets die de NFL-redactie verwacht.

SportAmerika Football Pool: top 20 van week 10
SportAmerika Football Pool: top 20 van week 10

Week 11 upsets

Chris van Dijk: de Tennessee Titans verslaan de Baltimore Ravens

Het rommelt in Baltimore. Receivers klagen dat ze te weinig ballen krijgen, Jackson is ontevreden over de playcalling. De ploeg maakt veel te veel domme, onnodige overtredingen en zit niet goed in zijn vel. Ook de Titans verloren hun laatste duel, maar hebben wel een paar dagen meer rust gehad en dus ook meer tijd om zich voor te bereiden op dit duel. Dit is net voldoende voor een kleine overwinning.

Vorige week voorspelde Chris de Chargers over de Dolphins fout (29-21). Overall record: 4-5

Luuk Dokter: de Indianapolis Colts verslaan de Green Bay Packers

Met Philip Rivers aan het roer heb je een efficiënte running back nodig. Die stond vorig weekend ineens op in de vorm van Nyheim Hines. Het is natuurlijk geen uitgemaakte zaak dat hem dit tegen Green Bay weer lukt, maar waarom niet? Daarnaast staan de Colts het laagste aantal offensive yards van tegenstanders toe. Met die defense maken ze het Green Bay ook lastig genoeg.

Vorige week voorspelde Luuk de Texans over de Browns fout (10-7). Overall record: 3-6

Ton de Vries: de Atlanta Falcons verslaan de New Orleans Saints

De ploeg uit Atlanta is sterk terug aan het komen na de dramatische seizoensstart. Vaak werd er op bizarre wijze verloren aan het begin van het seizoen, maar toen al waren de statistieken niet bepaald slecht te noemen. De Falcons zullen er op gebrand zijn om hun divisierivaal pijn te doen. Bij de Saints ligt de druk op de schouders van Jameis Winston. Ondanks dat ik denk dat hij het prima gaat doen voorspel ik dat de Falcons een uitstekende wedstrijd gaan spelen en de ploeg van Sean Payton een gevoelige nederlaag toedienen.

Vorige week voorspelde Ton de Panthers over de Buccaneers fout (46-23). Overall record: 3-6

Toon Aerts: de New York Jets verslaan de Los Angeles Chargers

Niemand geeft een stuiver om de Jets – en terecht -, maar nu gaan ze toch hun enige overwinning van het seizoen boeken. Niet omdat ze zozeer beter zijn dan LA, maar wel omdat het rommelt bij de Chargers. De spelers willen van hun coach af, dat was vorige week al duidelijk. Ze gaan hem het finale nekschot geven door een abominabele prestatie op de mat te leggen tegen de clownshow van Adam Gase.

Vorige week voorspelde Toon de Rams over de Seahawks correct (23-16). Overall record: 1-8

Cover foto: Wesley Hitt/Getty Images

Lees hier alle berichten over de SportAmerika Football Pool. Beluister nu de SportAmerika NFL Podcast op je favoriete podcast platform!

Wie zijn de drie beste college basketbal freshmen van 2020?

Lars Leeftink
-
0
Wie zijn de drie beste college basketbal freshmen van 2020?

25 november begint het college basketbal-seizoen, en zoals elk jaar zit het seizoen vol met nieuwe freshmen die meteen een grote rol zullen spelen en meestal ook meteen door zullen gaan naar de NBA Draft. De vraag is: wat zijn op papier de drie beste freshman van dit jaar? Cade Cunningham, Evan Mobley en B.J. Boston komen in dit artikel uitgebreid aan bod.

CADE CUNNINGHAM – OKLAHOMA STATE

PG | 19 jaar | 2,01 M | 100 KG

We beginnen met een point guard. Cade Cunningham gaat komend seizoen zijn minuten maken voor de Oklahoma State Cowboys, die tijdens dit seizoen niet speelgerechtigd zijn voor March Madness vanwege een straf. Desondanks zal Cunningham in de BIG 12 (zeker vanaf januari) genoeg weerstand krijgen om te laten zien wat hij daadwerkelijk in huis heeft. Hij wordt door bijna iedereen gezien als de beste freshman van komende seizoen.

Cade Cunningham speelde zijn high school basketbal bij Montverde, een van de beste en meest succesvolle high schools van de afgelopen jaren. En laten we het meest voor de hand liggende maar meteen uit de weg werken: Cunningham is een atleet.

Nu we dat simpele feit uit de weg hebben, kunnen we verder met de belangrijkere zaken. Ten eerste zijn statistieken bij Montverde na 25 wedstrijden: 13.9 points, 6.4 assists, 4.2 rebounds en 1.4 steals per game. Hij wordt, en terecht, nu al vergeleken met een wat kleinere versie van Ben Simmons. Grote verschil is echter dat hij nu al een wat beter en betrouwbaarder jumpshot heeft om mee te werken. Meer range en technisch beter uitgevoerd.

GOEIE VERDEDIGER EN FACTOR IN DE PAINT

Naast dat hij verdedigend ook het niveau van Ben Simmons kan halen, is hij tevens een mismatch voor alle point guards die hem willen verdedigen. Cunningham bezit namelijk al over een aardige post game, iets wat hij in high school al vaak gebruikte om kleinere tegenstanders kansloos te laten. Dit zal in de NBA (en zeker ook in college) een stuk minder makkelijk gaan, dus zijn techniek zal op dit vlak wel nog wat stappen moeten maken.

En als hij de bal heeft, heeft hij de kwaliteiten om een medespelers te vinden (als PG moet hij zich hier nog wel verder in ontwikkelen) of naar de basket gaan. Kortom: Cunningham gaat in ieder geval komend seizoen, tegen weliswaar wat verder ontwikkelde tegenstanders in een ijzersterke BIG 12 conference, zijn ontwikkeling voortzetten. De vraag is niet of hij in de NBA te zien zal zijn, maar wanneer. Na een of twee jaar?

EVAN MOBLEY – USC

C | 19 jaar | 2,13 M | 95 KG

Gaan we door naar het compleet tegenovergestelde van een point guard, een center. Of ja: soort van een mix tussen een point guard en een center. Evan Mobley speelde in high school de sterren van de hemel voor Rancho Christian en zal in ieder geval komende seizoen actief zijn in de PAC-12. De USC Trojans zullen komende seizoen de beschikking hebben over een enorm getalenteerde center. We beginnen met Mobley in een highlight samen te vatten:

EEN CENTER MET POINT GUARD SKILLS

Ja echt, dit is een center. Met skills van een point guard. We kunnen wel 300 van dit soort momenten laten zien, maar het punt is wel gemaakt. Natuurlijk, het is in high school, maar toch. Voor iemand van 2.13m laat hij onvoorstelbare balbehandeling zien. Soms staat hij zelf achter de driepuntlijn de point guard uit te hangen. Dit is natuurlijk extreem, maar het feit dat hij dit doet en zijn teamgenoten en coaches hem hiermee vertrouwen zegt voldoende.

Hij zal veel mensen bij het zien van deze beelden meteen doen denken aan Bol Bol. En terecht. Hij lijkt alleen de nog wat extremere versie te zijn, die qua lichaam ook nog eens wat volwassener en verder is dat Bol Bol. Zijn kracht zal op een hoger niveau natuurlijk vooral liggen bij het gebruiken van zijn ongelooflijke lange armen om (offensive) rebounds te pakken en mismatches te creëren. Zijn voetenwerk in de paint heeft zeker nog wat werk nodig, maar zit al op een acceptabel niveau.

Daarnaast kan hij ook al enorm goed passen vanuit de post en is hij dus een extreem goeie balbehandelaar voor iemand van 2.13m. Zelfs James Wiseman, een top drie pick van de afgelopen NBA Draft, had in high school geen antwoord op Mobley. Bij het zien van dit soort beelden begrijpt iedereen wel waarom.

Het is dus een highlight machine waiting to happen. Dit zal in de NCAA zo zijn, maar ook in de NBA. De kans is aannemelijk groot dat Mobley nar dit jaar de NBA Draft in zal gaan als een van de beste spelers. Zijn driepuntschot/jumpshot is hetgeen hij nog wat zal moeten ontwikkelen, maar gezien zijn huidige speelstijl heeft hij die ook amper tot nooit nodig. Een elite speler in wording.

B.J BOSTON – KENTUCKY

SG/SF | 18 jaar | 2,00 M | 84 KG

Tot slot: B.J. Boston. Spelend bij het rijk aan talent-zijnde Sierra Canyon (met onder meer de zoon van LeBron James en Dwayne Wade in hetzelfde team) had Boston vorig seizoen 20 PPG. Hij zal zeker nog wat fysieke kracht moeten gaan toevoegen, want qua gewicht is hij absoluut nog niet op NBA-niveau. Toch is dit van de drie spelers in dit artikel de meest pure scorer. Hij kan het op jonge leeftijd eigenlijk al op allerlei manieren zeer effectief. Zo kan hij naar de basket gaan om te scoren, maar ook meer dan prima een midrange jumpshot schieten (zie beide hieronder achter elkaar).

Daarnaast heeft hij ook al een driepunter waar hij meer dan prima op kan vertrouwen. Verdedigers kunnen hem zeker niet vrijlaten, maar hij kan ook al zijn eigen schot creeren of vanuit dribble moves (wat hij ook prima onder de knie heeft) verdedigers op het verkeerde been zetten en zo driepunters raak schieten. Zijn vorm is uitstekend en de snelheid waarmee zijn jumpshot functioneert is bijna onmogelijk voor verdedigers om te contesten.

Zijn kracht is dus scorend vermogen. Als hij verdedigend gezien nog beter kan worden, een paar kilo’s toe kan voegen en misschien zelfs wel een wat betere spelmaker kan worden, dan zal Boston bij Kentucky een uitstekende speler onder een uitstekende coach gaan worden. Hij zal het veld met veel goede spelers moeten delen, maar Boston heeft bij Sierra Canyon al laten zien dat prima te kunnen. Het is nu zaak om naast zijn scoren vermogen de rest van zijn game te ontwikkelen tot NBA-niveau. Want dat hij kan scoren, dat is zeker.

Photo: Gregory Payan/AP

NBA Draft 2020: Anthony Edwards volgt Zion Williamson op als eerste pick

Lars Leeftink
-
0

Anthony Edwards is de opvolger van Zion Williamson. Edwards was afgelopen nacht de eerste pick in de digitale 2020 NBA Draft. Een recap van alle 30 picks in de eerste ronde.

#1 | MINNESOTA TIMBERWOLVES – ANTHONY EDWARDS

SG/SF | 19 jaar | 1,96 M | 102 KG | Georgia | Freshman

De Timberwolves waren tot op het laatste moment bezig met het proberen te traden van de pick, maar besloten uiteindelijk de eerste pick toch te behouden. Met de pick besloten ze Anthony Edwards te draften, die met zijn scorend vermogen D’Angelo Russell en Karl-Anthony Towns moet gaan ondersteunen. Niet per se de speler met de meeste upside (Ball, Wiseman), maar wel de meest zekere pick van de drie en misschien ook wel de beste fit gezien de huidige selectie in Minnesota.

#2 | GOLDEN STATE WARRIORS – JAMES WISEMAN

C | 19 jaar | 2,16 M | 107 KG | Memphis | Freshman

De Warriors hadden vervolgens niet veel tijd nodig om de meest logische pick in deze draft te maken. Ze hadden voor LaMelo Ball kunnen gaan en ze hadden de pick kunnen traden, maar besluiten het meest logische te doen. James Wiseman zal de starting center wordt in een line-up met verder Stephen Curry, een shooting guard, Andrew Wiggins en Draymond Green. Een lob threat en fantastische verdediger is toegevoegd aan de al scary line-up van de Warriors. Klay Thompson zal komend seizoen moeten missen, dus een shooting guard zal nog wel gevonden moeten worden om de line-up af te maken.

#3 | CHARLOTTE HORNETS – LAMELO BALL

PG | 19 jaar | 2,03 M | 82 KG | Illawarra Hawks | Freshman

Vervolgens was het ook voor de Hornets niet zo moeilijk om een keuze te maken. Zij zouden altijd moeten leven met de speler die de Timberwolves en Hornets voor hun over zouden laten. In dit geval was dat point guard LaMelo Ball, die meteen het gezicht van de franchise zal worden. Een pure balbehandelaar en spelmaker die Terry Rozier meteen onder druk zo niet meteen op zal volgen als het aankomt op de starting point guard-plek. Als zijn defense en shooting gaan verbeteren: watch out.

#4 | CHICAGO BULLS – PATRICK WILLIAMS

SF/PF | 19 jaar | 2,01 M | 98 KG | Florida State | Freshman

Vanaf de vierde pick zou het feest gaan beginnen. En het werd meteen een verrassing. In plaats van het meest logische te doen, een point guard draften (Haliburton, Hayes), reachen ze voor het ruwe talent van Patrick Williams. Misschien wel de speler met de meest ontwikkelingsruimte. Iemand die alles al zo’n beetje kan op het veld, maar alles nog wel veel moet gaan ontwikkelen. Hij moet op lange termijn de (goedkopere) opvolger van Otto Porter Jr (1 jaar, $28.5 mil) gaan worden op small forward.

#5 | CLEVELAND CAVALIERS – ISAAC OKORO

SF | 19 jaar | 1,98 M | 98 KG | Auburn | Freshman

De beste permeter defender ging vervolgens naar de Cleveland Cavaliers. Dat de Cavs een small forward zouden draften stond bijna wel vast, maar de namen die vooral genoemd werden waren die van Deni Avdija en Obi Toppin. Isaac Okoro is echter de pick gebleken voor Cleveland. Hij zal verdedigend gezien de Cavaliers meteen beter maken, maar zal aanvallend gezien beter en consistenter moeten worden om op NBA-niveau succesvol te zijn. De focus lag duidelijk meer op defense dan offense, wat begrijpelijk is gezien de aanwezige spelers in Cleveland.

#6 | ATLANTA HAWKS – ONYEKA OKONGWU

SF/PF | 19 jaar | 2,05 M | 107 KG | USC | Freshman

Terwijl de needs op geen enkele plek in Atlanta echt hoog waren, waren Denis Avdija en Obi Toppin vooral de namen die genoemd werden. Het werd uiteindelijk Onyeka Okongwu, de beste rim protector in deze draft en tevens aanvallend al zeer compleet. Licht opvallend, aangezien de Hawks met John Collins, Clint Capela, Bruno Fernando en Dewayne Dedmon al vier PF/C’s hebben. Qua talent en potentie geen onlogische keuze, qua need en fit misschien licht verrassend. Nog steeds een prima pick.

#7 | DETROIT PISTONS – KILLIAN HAYES

PG | 19 jaar | 1,96 M | 88 KG | Ulm | Freshman

De Pistons profiteren vervolgens van het slippen van Kilian Hayes door hem met de zevende pick te draften. Een fantastische pick-and-roll point guard die meteen de starting point guard rol op zich kan nemen. De toekomst op de spelmaker-positie in Detroit is voorlopig geregeld met deze pick. Nu de rest nog. En dat zou gebeuren.

#8 | NEW YORK KNICKS – OBI TOPPIN

SF/PF | 22 jaar | 2,05 M | 100 KG | Dayton | Sophomore

De Knicks leken met Tyrese Haliburton de meest logische pick in deze draft te kunnen gaan maken. Maar: de Knicks zouden de Knicks niet zijn als ze er iets onlogisch van zouden maken. De Knicks kozen namelijk voor Obi Toppin, die met Kevin Knox, Julius Randle, Bobby Portis, Taj Gibson en RJ Barrett al aanwezig meteen flink wat concurrentie zal hebben. Een fantastische scorer, maar op papier niet de meest logische pick die de Knicks konden maken. En Stephen A Smith was, op zijn manier, not amused.

#9 | WASHINGTON WIZARDS – DENI AVDIJA

SF | 19 jaar | 2,05 M | 95 KG | Maccabi Tel Aviv | Freshman

De Wizards selecteerde vervolgens misschien wel de steal van de draft met Deni Avdija. Nog erg jong, maar heeft al ervaring opgedaan in Europa. Playmaker, scorer en goede verdediger. Kan eigenlijk alles al. Het enige wat hij nog nodig heeft, zijn speelminuten. En die gaat hij in Washington krijgen. Hij zal de starting line-up (John Wall, Bradley Beal, Rui Hachiumra en Thomas Bryant) met vooral zijn playmaking alleen maar beter gaan maken.

#10 | PHOENIX SUNS – JALEN SMITH

PF/C | 20 jaar | 2,08 M | 100 KG | Maryland | Sophomore

De Suns zijn in win-now mode sinds de trade voor Chris Paul en hebben spelers nodig die nu meteen iets kunnen toevoegen. Gecombineerd met de de need op PF/C qua rotatiespelers en de pick voor Jalen Smith is een meer dan logische. Veel ervaring in college opgedaan, fantastische rebounder en verdediger en kan aanvallend ook zijn steentje bijdragen (onder meer een prima driepunter). Hij zal achter DeAndre Ayton meteen de back-up kunnen zijn en dit team van defense en energie kunnen voorzien. Lichte reach, maar wel een terechte.

#11 | SAN ANTONIO SPURS – DEVIN VASSELL

SG | 20 jaar | 2,01 M | 91 KG | Florida State | Sophomore

Iedereen had van tevoren in zijn mock draft Devin Vassell naar de San Antonio Spurs gaan. Hij is geboren voor het systeem en speelstijl van de Spurs. Goeie schutter, iemand die niet egoïstisch is en de bal graag past en een uitstekende verdediger. Een 3-and-D guy dus die al behoorlijk ervaren is en op SG en SF in actie kan komen en kan profiteren van spelers als DeMar DeRozan, Dejounte Murray en anderen.

#12 | SACRAMENTO KINGS – TYRESE HALIBURTON

PG | 20 jaar | 1,96 M | 85 KG | Iowa State | Sophomore

De Kings hadden waarschijnlijk gehoopt op een PF of center, maar konden Tyrese Haliburton niet laten liggen. Hij zal met De’Aaron Fox en Buddy Hield samen het backcourt gaan vormen. Haliburton is een walking triple-double met een fantastisch jumpshot (en driepunter), goede balbehandelaar en playmaker en een uitstekende verdediger. Niet per se de meest logische fit en need voor de Kings, maar in dit geval is het talent boven need. Haliburton op deze plek in de draft kiezen is een steal en de Kings profiteren daar optimaal van. Daarnaast had Haliburton alleen al vanwege zijn pak eerder gekozen moeten worden.

#13 | NEW ORLEANS PELICANS – KIRA LEWIS JR

PG/SG | 19 jaar | 1,91 M | 77 KG | Alabama | Sophomore

De Pelicans konden kiezen uit Kira Lewis, Aaron Nesmith en Tyrese Maxey om wat meer scorend vermogen toe te voegen op SG/SF. Alle drie waren prima opties geweest, maar de Pelicans kiezen voor Lewis. Een extra balbehandelaar met scorend vermogen vanaf elke plek op het veld (18.5 PPG, 46% FG, 37% 3PT). Zijn assists zijn tevens de laatste jaren gestegen en zijn interviews schijnen fantastisch te zijn geweest. Op het oog een goeie pick van de Pelicans.

#14 | BOSTON CELTICS – AARON NESMITH

SG/SF | 21 jaar | 1,98 M | 98 KG | Vanderbilt | Sophomore

De Celtics kiezen met deze pick misschien niet hun grootste need (back-up PG of extra PF/C voor in de rotatie), maar kiezen wel een enorm talentvolle speler die kan gaan profiteren van goede spelers om hem heen. Aaron Nesmith scorend vermogen (23.0 PPG, 51% FG, 52% 3PT) gaat Jayson Tatum, Jalen Brown en Kemba Walker alleen maar helpen om beter te worden.

#15 | ORLANDO MAGIC – COLE ANTHONY

PG/SG | 19 jaar | 1,91 M | 86 KG | North Carolina | Freshman

De Orlando Magic hebben met Cole Anthony hun back-up PG achter Markelle Fultz gevonden. Hele goeie scorer die vanaf de bank de Coby White-rol (bij de Bulls) als gegoten zou zitten. Hij zal als schutter een stuk consistenter moeten gaan worden om in de NBA effectief te zijn (in eerste instantie vanaf de bank). Op het eerste oog een goeie fit, mits Anthony zich gaat ontwikkelen tot een consistente schutter en scorer. Oh ja: Spike Lee was ook aanwezig in huize Anthony.

#16 | DETROIT PISTONS – ISAIAH STEWART

PF/C | 19 jaar | 2,06 M | 113 KG | Washington | Freshman

De Detroit Pistons mochten dankzij een trade (pick was eerst van de Blazers, daarna van de Rockets) hier kiezen en konden in hun rebuild wel een extra rotatiespeler op PF/C gebruiken. Zij besluiten dit probleem in de draft op te lossen. Isaiah Stewart is een fantastische rebounder en kan in potentie een fantastische verdediger worden. Daarnaast is hij rondom de basket al een prima scorer. Een speler om verder te ontwikkelen voor Detroit.

#17 | OKLAHOMA CITY THUNDER – ALEKSEJ POKUSEVSKI

PF/C | 18 jaar | 2,11 M | 102 KG | Olympiacos | Freshman

De Timberwolves besloten deze pick te traden naar de Oklahoma City Thunder (samen met de 28ste pick) en Ricky Rubio, waardoor de Thunder mochten kiezen. Zij kiezen voor Aleksej Pokusevski, die waarschijnlijk een draft-and-stash speler zal zijn. Hij zal de komende een a twee jaar bij Olympiacos zijn lichaam en speelstijl volwassener gaan maken en zal dan in de NBA zijn minuten gaan maken. Pure scorer en de jongste speler in de draft.

#18 | DALLAS MAVERICKS – JOSH GREEN

SG | 20 jaar | 1,96 M | 91 KG | Arizona | Freshman

De Mavericks hadden een shooter nodig die Luka Doncic en Kristapz Porzingis op korte en lange termijn kon ondersteunen. Josh Green is een 3-and-D speler die naast een goeie scorer ook een prima balbehandelaar en uitstekende verdediger is. Precies wat de Mavericks met deze pick zoeken. Verwacht meteen een grote rol voor Josh Green in Dallas.

#19 | DETROIT PISTONS – SADDIQ BEY

SF | 21 jaar | 2,03 M | 98 KG | Villanova | Sophomore

De Clippers bemachtigde deze pick door Landry Shamet te traden naar de Nets. De pick was echter onderdeel van een three-team trade, waardoor de Pistons wederom de kans kregen om een keuze te maken. Hun derde pick al van deze draft. Daarvoor moesten ze Luke Kennard opgeven, die naar de Clippers vertrekt om daar Shamet op te volgen. Maar wie kiezen de Pistons na Killian Hayes (PG) en Isaiah Stewart (PF)? Het antwoord is: Saddiq Bey. Een pure scorer en uitstekende shooter die potentie heeft om een goeie 3-and-D speler te worden. Nadat de Pistons dus hun point guard en mogelijk power forward/center van de toekomst draften kiezen ze hier voor hun potentiele small forward van de toekomst.

#20 | MIAMI HEAT – PRECIOUS ACHIUWA

PF | 21 jaar | 2,05 M | 102 KG | Memphis | Freshman

De Miami Heat willen komend seizoen proberen een NBA-kampioenschap te winnen en hebben daarvoor vooral extra rotatiespelers op PF/C nodig. Precious Achiuwa was verrassend genoeg nog beschikbaar met deze pick, dus dit was op het eerste oog een no-brainer. Hele goeie speler met scorend vermogen rondom de basket en een uitstekende rebounder. In potentie ook een goeie verdediger. Hij zal samen met Kelly Olynyk en Bam Adebayo het frontcourt gaan vormen. Zijn kleidingstijl (en vooral hoed) was misschien wel het hoogtepunt van de nacht.

#21 | PHILADELPHIA 76ERS – TYRESE MAXEY

PG/SG | 20 jaar | 1,91 M | 91 KG | Kentucky | Freshman

De Philadelphia 76ers hebben (naast alle trade speculaties rondom James Harden en de trade van Al Horford naar de Thunder) echt shooting nodig. Desmond Bane was een goeie optie geweest, maar met Tyrese Maxey halen ze een pure scorer en shot maker in huis. Maxey is een goeie balbehandelaar die in potentie een soliede shooter (14 PPG, 49% FG en 29% 3PT) kan zijn. Zeker met spelers als Ben Simmons, Tobias Harris en Joel Embiid om hem heen.

#22 DENVER NUGGETS – ZEKE NNAJI

PF | 19 jaar | 2,11 M | 108 KG | Arizona | Freshman

De Nuggets hadden scoren vermogen nodig en hadden tevens flink wat gaten in te vullen op bijna elke positie (behalve PG). Met Zeke Nnaji halen ze rotatiespeler op PF/C en een mogelijke opvolger voor Paul Millsap in huis. Goeie rebounder, potentieel een uitstekende verdediger en een hele goeie post scorer met range t/m de driepuntlijn. Daarnaast ook nog maar 19 en veel ruimte voor verbetering. Een logische pick, aangezien Michael Porter Jr en Nikola Jokic (de starters op PF en C) momenteel de enige PF en C zijn (na vertrek Millsap en Jerami Grant) die onder contract staan bij de Nuggets. Een broodnodige versterking dus.

#23 | MINNESOTA TIMBERWOLVES – LEANDRO BOLMARO

SG | 20 jaar | 2,01 M | 83 KG | Barcelona | Freshman

Ook met hun tweede pick besloten de Knicks hun problemen op point guard te negeren. Met de 23ste pick kozen de Knicks voor draft-and-stash speler Leandro Bolmaro. Hij werd vervolgens echter getrade naar de Timberwolves voor de 25ste en 33ste pick. Daardoor bleek de pick ineens een stuk logischer te zijn. Een goeie SG die in potentie zou kunnen uitgroeien tot point guard. Goeie balbehandelaar, maar zijn shooting en defense zullen nog flink moeten verbeteren de komende jaren. Zal normaal gesproken niet meteen aansluiten bij de Timberwolves in de NBA en zal nog een jaar (of twee) krijgen om zich bij Barcelona in onder de meer de EuroLeague te ontwikkelen. Denk bij hem vooral aan een Manu Ginobili.

#24 | DENVER NUGGETS – RJ HAMPTON

PG/SG | 20 jaar | 1,93 M | 79 KG | Australie | Freshman

Na hun vorige pick, waarmee ze met me Zeke Nnaji een extra rotatiespeler op PF/C haalden, draften de Nuggets hier met RJ Hampton een extra balhandler naast Jamal Murray. Hij zal vanaf de bank de belangrijkste balbehandelaar worden, iets wat de Nuggets op SG momenteel een beetje missen. Veel goeie verdedigers al in huis, maar Hampton zal ervoor zorgen dat Murray de bal wat minder in zijn handen zal hoeven te hebben. Zal vooral qua shooting nog moeten verbetere om geen Ben Simmons te worden. Deze pick werd overigens drie keer getrade (Bucks, Pelicans en uiteindelijk Nuggets). Met de hoed was de familie Hampton echter niet zo blij.

#25 | NEW YORK KNICKS – IMMANUEL QUICKLEY

SG | 21 jaar | 1,90 M | 85 KG | Kentucky | Sophomore

Met de eerder getrade pick besloten de New York Knicks nog steeds geen pure point guard te draften. Immanuel Quickley is meer een shooting guard met scorend vermogen. Prima balbehandelaar en verdediger, maar meer een concurrent voor RJ Barrett en mogelijk een starter op SG. Hij zal wel een wat consistentere shooter moeten woorden op NBA-niveau.

#26 | BOSTON CELTICS – PAYTON PRITCHARD

PG | 24 jaar | 1,88 M | 86 KG | Oregon | Senior

De Celtics selecteerde eerder in de draft al een pure schutter (Nesmith) en selecteren met deze pick Payton Pritchard, een point guard met veel ervaring (Senior) en een uitstekende schutter (46% FG, 42% 3PT). Een leider puur sang, prima verdediger maar vooral een hele goeie playmaker, balbehandelaar en schutter. Twee pure schutters dus erbij voor Boston. Tatum. Walker en Brown zullen blij zijn.

#27 | UTAH JAZZ – UDOKA AZUBUIKE

C | 21 jaar | 2,13 M | 122 KG | Kansas | Senior

Na de trade van center Tony Bradley naar de Detroit Pistons (samen met de 38ste pick in ruil voor future considerations) was de pick voor Udoka Azubuike meer dan logisch. Een hele grote en fysiek sterke speler, uitstekende rebounder en behoorlijk wat ervaring. Niet per se een scorer, maar kan prima profiteren van het spel van zijn teamgenoten. En die zijn er bij de Jazz voldoende. De nieuwe back-up voor Rudy Gobert dus.

#28 | MINNESOTA TIMBERWOLVES – JADEN MCDANIELS

PF | 20 jaar | 2,06 M | 90 KG | Washington | Freshman

De Lakers mochten hier eigenlijk kiezen, maar het waren de Timberwolves die dankzij een eerdere trade hier mochten kiezen. Na Anthony Edwards en Leandro Bolmaro kiezen zie hier voor een mogelijk frontcourt-genoot voor Towns. McDaniels is een enorm talent, maar nog wel een ruwe diamant. Hij kin in principe al bijna alles, maar moet alleen nog flink verbeteren op elk vlak. Lijkt vooral een goeie verdediger en scorer te kunnen worden, met range t/m de driepuntlijn.

#29 | TORONTO RAPTORS – MALACHI FLYNN

PG/SG | 19 jaar | 1,85 M | 83 KG | San Diego State | Senior

De Raptors zijn met dez pick gegaan voor een back-up voor Kyle Lowry. Malachi Flynn is een goeie schutter (44% FG, 38% 3PT), balbehandelaar en daarnaast ook een uitstekende verdediger. Een prima pick-up voor een team dat dit seizoen wil winnen en dus een speler zocht die meteen kan presteren. Flynn zou dit moeten kunnen als back-up PG/SG.

#30 | MEMPHIS GRIZZLIES – DESMOND BANE

SG | 22 jaar | 1,96 M | 100 KG | TCU | Senior

De Celtics hadden al twee picks en twee shooters opgepikt (Nesmith en Pritchard) en besloten deze pick dan ook te traden naar de Grizzlies. De Grlizzlies waren op zoek naar shooting en met Desmond Bane hebben ze dit gevonden. Hij schoot bij TCU de afgelopen jaren 38%, 46%, 43% en 44% van achter de driepuntlijn. Hij kan naast Ja Morant de starting SG gaan worden en de Grizzlies van extra shootint (en soliede defense) voorzien.

Photo: The Star

NFL 4-on-4: Spanning in de NFC Wild Wild West

Ton de Vries
-
0

Het moment van de week was natuurlijk de “Hail Murray” naar DeAndre Hopkins. Wat is echter het effect daarvan op de razend spannende NFC West? Bij de Saints raakte Drew Brees geblesseerd; kan Jameis Winston zijn voormalige ploeg achter zich houden in de NFC South? Iets noordelijker aan de oostkust hebben de Ravens het zwaar. Kunnen zij zich herstellen tegen play-offs angstgegner Tennessee? En welke van de AFC verrassingen komt het verst dit seizoen: De Dolphins of de Raiders? Dit en meer in de NFL 4-on-4 van deze week!

Coverfoto: Ron Chenoy/USA TODAY Sports

That Year in Baseball: 1991

Hans Mulder
-
0
That Year in Baseball: 1991

Een la vol met oude VHS-banden (300 minuten om maar zeker te zijn dat het past) waar je eigenlijk niets meer aan hebt, maar je kunt het toch ook niet over je hart verkrijgen om je allereerste kennismaking met de World Series zomaar weg te mikken. In 1991 leerde ondergetekende als heel jong ventje de grootsheid van de MLB en met name de World Series kennen. De Minnesota Twins wonnen dat jaar, tot verdriet van het kereltje dat de Atlanta Braves in zijn hart gesloten had. Maar hoe zag dat jaar er verder eigenlijk uit? In That Year In Baseball gaan we terug naar 1991.

NIEUWS IN 1991

Het was het jaar waarin de mensheid eigenlijk voor het eerst een “live” oorlog zag door de ogen van CNN. In 1990 viel Saddam Hoessein buurland Koeweit binnen en in januari van 1991 deed Peter Arnett namens de Amerikaanse nieuwszender verslag van de luchtaanvallen op Baghdad. De internationale coalitie maakte korte metten met Irak en een maand later was de Golfoorlog voorbij. Niemand kon op dat moment weten dat het einde van de Golfoorlog bepaald niet het einde was van alle ellende in deze regio.

Op het wereldtoneel gebeurde er nog veel meer in 1991. Boris Jeltsin neemt de macht in Rusland over terwijl het einde van de Sovjet-Unie definitief nadert als de ene na de andere staat zich onafhankelijk verklaart. In Nederland worden in dat jaar 20 schilderijen uit het Van Gogh Museum gestolen en legt actiegroep RaRa een bom bij het woonhuis van staatssecretaris Aad Kosto. Het kabinet-Lubbers III begint aan het tweede volledige jaar. Op sportgebied kroont PSV zich tot kampioen van de Eredivisie door op doelsaldo Ajax achter zich te houden en wint Frans Maassen de Amstel Gold Race.

REDS WILLEN OP HERHALING

Op maandag 8 april begon voor regerend kampioen Cincinnati Reds de jacht op titelprolongatie. Onder manager Lou Piniella wonnen de Reds in 1990 vanuit het relatieve niets de World Series door de A’s in vier wedstrijden te kloppen. Pitcher Jose Rijo was dat jaar één van de sterkhouders en met een ERA van 2.51 en een 15-6 record trok de man uit de Dominicaanse Republiek de goede lijn door in ’91. De Reds openden het seizoen met twee overwinningen op de Houston Astros, die toen nog in de National League speelden.

Al in de eerste week van het seizoen stuitten de Reds op de Atlanta Braves. Met een jonge pitching rotation eindigde die club in 1990 stijf onderaan in de NL West. Tom Glavine, Steve Avery en John Smoltz hadden hun leergeld echter betaald. Zo stond Glavine bijvoorbeeld aan de basis van een eclatante 12-1 zege op de Reds op pas de eerste zondag van het nieuwe seizoen. Toch moesten ze in Atlanta aanvankelijke goed zoeken naar dergelijke prestaties. Met 3 overwinningen in de eerste 9 wedstrijden openden de troepen van Bobby Cox bepaald niet sterk.

De Oakland Athletics vertegenwoordigden de American League sinds 1988 in de World Series, maar wisten deze alleen in 1989 winnend af te sluiten. Tony La Russa wilde dit huzarenstukje in ’91 herhalen en met 1 nederlaag in de eerste 9 duels mocht de seizoensstart er wezen. Die ene nederlaag leden ze tegen de Minnesota Twins van manager Tom Kelly.

Bij de Twins was Jack Morris op zijn oude dag, de pitcher was de 30 al ruimschoots gepasseerd, aan komen waaien vanuit Detroit. De werper dacht waarschijnlijk zijn dagen te slijten in de kelder van de toenmalige AL West en hij zag dit nog eens bevestigd toen de Twins slechts 2 van hun eerste 11 wedstrijden wonnen. De ploeg die in ’90 de laatste plaats in de divisie bezette, trok die slechte lijn in ’91 moeiteloos door.

BIJZONDERE DAG

De dag waarvan je wist dat die ging komen, viel in 1991 op 1 mei. Die dag speelden de Oakland A’s tegen de New York Yankees en noteerde Rickey Henderson zijn 939e stolen base in zijn loopbaan. In 1982 alleen al lukte hem dit 130 keer en hij beende dan ook met flinke passen richting het record van Lou Brock, dat op 938 stond. Op 1 mei 1991 brak de 32-jarige Henderson dit record. De Man of Steal stopte in 2003 pas en scherpte het record wat stolen bases betreft aan tot 1406. Henderson werd in 2009 opgenomen in de Hall of Fame.

Op diezelfde dag werd nog een record gevestigd dat tot op de dag van vandaag staat. Nolan Ryan was al jaren en jaren een begrip in de majors en won in 1969 al de World Seris. In 1991 was de inmiddels 44-jarige Ryan actief voor de Texas Rangers. Ryan, die overigens nooit een Cy Young Award zou winnen, ging op 30 april 1991 naar bed met 6 no-hitters achter zijn naam. Daarmee had hij het record al in handen.

Een dag later, tegen de Toronto Blue Jays, voegde de krasse veertiger er een zevende aan toe. Een perfect game ontbreekt echter op het indrukwekkende palmares van Ryan. Dit kreeg hij in 27 seizoenen niet voor elkaar. Nolan Ryan stopte in ’93 met een gemiddeld ERA van 3.19. In 1999 trad de veteraan toe tot de Hall of Fame.

Wat Ryan in 27 jaar niet lukte, dat lukte Dennis Martinez in 1991 wel. Eind juli was ploeggenoot Mark Gardner bijna goed voor een no-hitter. Pas in de tiende inning tegen de LA Dodgers liep dit spaak voor de werper. Twee dagen later laat Martinez zien hoe het wél moet. De werper uit Nicaragua gooit tegen diezelfde Dodgers een perfect game, op dat moment de dertiende in de historie van MLB.

WORST TO FIRST (1)

Een aantal records uit 1991 overleven het nog altijd, zo ook het record van 13 ontslagen managers. De helft van de teams zette dat seizoen de manager op straat. Nick Leyva van de Phillies was al op 23 april de eerste. Jim Essian, die op zijn beurt al Don Zimmer verving, is in oktober de dertiende en laatste manager die de zak krijgt. Voor aanvang van het seizoen had ook Tom Kelly wellicht een ontslagbrief verwacht. Na een teleurstellend 1990 presteerde Kelly in 1991 echter boven verwachting.

Zijn Twins begonnen ronduit slecht aan het seizoen, maar vanaf eind april begon het te lopen in de Twin Cities. Na een zege op de Tigers noteerden ze op 12 mei voor het eerst een winning record en begonnen ze hun achterstand in de divisie goed te maken. Aanvallend kwam het gevaar van eerstehonkman Kent Hrbek, outfielder Kirby Puckett en aangewezen slagman Chili Davis. Daarnaast noteerde de pas 22-jarige Chuck Knoblauch op Puckett (195) na de meeste hits: 159.

Het ging zelfs zo goed met de Twins, dat ze eind september voor een primeur zorgden. Door een nederlaag van de White Sox tegen Seattle zijn de Twins in de AL West niet meer te achterhalen. Nooit eerder presteerde een team het om in één seizoen van de laatste naar de eerste plaats in de divisie te gaan.

WORST TO FIRST (2)

De unieke prestatie van de Twins bleef niet lang uniek; ongeveer een week om precies te zijn. Aan de hand van een jonge Tom Glavine (2.55 ERA), die de eerste werper dat seizoen was met 20 overwinningen, en onder meer Ron Gant (105 RBIs) en David Justice (87 RBIs) kregen de Braves in de laatste weken van het seizoen de NL West in de schoot geworpen. Waar concurrent LA Dodgers een voorsprong van twee wedstrijden te grabbel gooide, daar zette Atlanta met een 8-game winning streak een uitstekende (en succesvolle) eindsprint in. Daarmee stootten de Bravos de Reds van de troon, die dit keer niet eens de play-offs haalden en als vijfde eindigden in de divisie.

Voor het eerst sinds ’82 mochten de Braves naar het postseason, maar dit gebeurde wel zonder sterkhouder Otis Nixon. De rappe outfielder (72 gestolen honken) liep in september tegen de dopinglamp en kon de rest van het seizoen vergeten. De Pittsburgh Pirates mochten voor het tweede jaar op rij naar de NLCS en met onder andere een jonge Barry Bonds in de gelederen gaven zij zichzelf een goede kans tegen de gehavende Braves. Het werd een ongelooflijk spannende serie, maar in Games 6 en 7 waren de Braves-pitchers subliem. Ze stonden geen run toe en leidden hun team naar de World Series.

De Twins hadden het in hun ALCS heel wat eenvoudiger. Jack Morris won daarin twee wedstrijden voor Minnesota en legde daarmee een stevige basis onder het succes tegen de Toronto Blue Jays. De Canadezen hadden in de jaren ervoor al vaker op de deur geklopt in de AL East, maar hun tijd zou nog komen. Dit was het jaar van de Twins, die aan vijf wedstrijden genoeg hadden om zich te plaatsen voor hun tweede World Series in vijf jaar tijd. In 1987 trokken ze tegen de Cardinals in zeven wedstrijden aan het langste eind.

NAILBITER

In Atlanta hadden ze al geen nagels meer over na de NLCS, maar dat het nog spannender kon bewezen de Twins en de Braves in de World Series. Toen de MLB in 2003 het 100-jarig jubileum vierde, werd deze World Series door ESPN zelfs bestempeld als de mooiste ooit. Daar had de zender een goede reden voor. In de eigen Metrodome wonnen de Twins Game 1 met 5-2, maar een dergelijk verschil zou er daarna nauwelijks meer komen. Alleen Game 5 in Atlanta werd een blowout. De Braves wonnen die wedstrijd met 14-5.

In vijf van de zeven wedstrijden was het verschil tussen de twee teams slechts één run. Drie wedstrijden werden pas in extra innings beslist en telkens trok de thuisploeg aan het langste eind. Dankzij die ruime 14-5 trokken de Braves met een 3-2 voorsprong in de serie naar Minneapolis, maar juist daar was het voor tegenstanders ongelooflijk moeilijk winnen. Dit onderstreepten de Twins nog maar eens in Game 6, die na 11 innings met 4-3 gewonnen werd.

In de allesbeslissende Game 7 deed Bobby Cox een beroep op de jonge John Smoltz, terwijl Jack Morris namens Minnesota de bal kreeg. Voor de veteraan was het al zijn derde start in deze World Series, maar Morris bewaarde het beste voor het laatst. De routinier was simpelweg niet te raken door Atlanta. Hij pitchte een complete game, die ook nog eens over 10 innings ging. Dit overigens tot afgrijzen van zijn manager, die Morris meerdere keren uit de wedstrijd wilde halen.

SLOT

De beloning voor Morris bleef niet uit. Outfielder Dan Gladden bereikte in de tiende inning van Game 7 de honken. Voor Tom Kelly en de Twins stond daarna een onverwachte held op. Gene Larkin had voornamelijk de bank warm gehouden, maar Kelly deed op een belangrijk moment een beroep op zijn utility man. Diens RBI maakte een einde aan de wedstrijd én de World Series. Morris werd verkozen tot MVP en bewees daarmee aan zijn manager dat de beste wissels soms de wissels zijn die je juist niet maakt.

Na 1987 waren de Twins dus opnieuw het beste team ter wereld. Zeven spelers maakten beide titels mee. Onder hen eerstehonkman Kent Hrbek en outfielder Kirby Puckett. Laatstgenoemde speelde zijn gehele carrière, van 1984 tot en met 1995, voor de Minnesota Twins. In 1996 moest Puckett stoppen vanwege een oogblessure. Er stonden op dat moment 2304 hits achter zijn naam en ook nog eens 1085 RBIs. Zijn slaggemiddelde van .318 bewees dat Puckett een geweldige slagman was. In 2001 werd de goedlachse Puckett opgenomen in de Hall of Fame. Op 6 maart 2006 kwam er veel te vroeg een einde aan diens leven. Een hersenbloeding werd hem, ruim een week voor zijn 46e verjaardag, fataal.

Van de Minnesota Twins werd in de 20e eeuw niet veel meer vernomen na deze titel. Pas in 2002 meldde de club zich weer eens in de play-offs. Voor de Atlanta Braves lag dat iets anders. Tussen 1991 en 2005 wonnen de Braves maar liefst 14 keer de NL East, maar alleen in 1995 leidde dit tot het allerhoogste. In 1992, 1996 en 1999 bereikte Atlanta weliswaar de World Series, maar telkens gingen de troepen van Bobby Cox onderuit.

Cover photo: Marc Duncan/AP Photo

Kim Ng nieuwe GM Marlins, Epstein vertrekt bij Cubs

Jasper Roos
-
0
Kim Ng nieuwe GM Marlins, Epstein vertrekt bij Cubs

Het was een bewogen week in het Amerikaanse honkbal wat betreft verschillende Front Offices. Terwijl de Angels low-key Perry Minasian aanstelden als nieuwe General Manager en de Phillies naar verluidt in zes weken nog niemand op gesprek hadden gehad voor hun GM-vacature, waren het vooral de Marlins en Cubs die de headlines domineerden. Eerder deze week schreef Miami geschiedenis door de eerste eerste vrouwelijke GM in de geschiedenis van het Amerikaanse honkbal, zelfs in de geschiedenis van de vier grote Amerikaanse sporten, aan te stellen in de persoon van Kim Ng. Gisteren kondigde kampioenenmaker en succesarchitect Theo Epstein zijn vertrek bij de Chicago Cubs aan.

EINDELIJK NG

Het aanstellen van Kim Ng bij de Miami Marlins kwam onverwacht, maar was — zoals men in Amerika zegt — long overdue. Meer dan 30 jaar nadat ze als Front Office-stagiaire bij de Chicago White Sox haar eerste ervaring opdeed, na een succesvolle periode als jongste assistent-GM in MLB (bij de New York Yankees) en na sollicitaties bij de Los Angeles Dodgers, Seattle Mariners, San Diego Padres, Anaheim Angels en San Francisco Giants die nergens toe leidden, is het nu eindelijk ‘Ng Time’ in MLB.

Al in 2003 schreef Sports Illustrated over Ng: “Write it down: Kim Ng may become baseball’s first female GM”. Dat het uiteindelijk nog 17 jaar duurde voordat ze daadwerkelijk dat niveau bereikte, is een smet op het toch al besmeurde diversiteitsblazoen van de Amerikaanse honkbalkoepel.

VERTEKEND BEELD

Wat ongetwijfeld niet heeft geholpen, is de weergave van vrouwen in hoge functies in films en series. Iedere honkballiefhebber kent Rachel Phelps, de Indians-eigenaresse uit de film Major League (uit 1989, het eerste jaar dat Ng bij de White Sox aan de slag ging) die er alles aan doet om de club kapot te maken.

In Brockmire, de FX-televisieserie over de ondergang en wederopstanding van fictieve honkbalcommentator Jim Brockmire, zien we voor het eerst een ietwat positiever beeld van een vrouw in de rol van Front Office-hoofd. Actrice Amanda Peet, in haar rol als Jules James, speelt een vrouwelijke eigenaresse van een Minor League-team. James lijkt, als enige, te snappen hoe ze een club succesvol moet maken. In latere seizoenen buigt haar verhaallijn een beetje en hoewel ze steeds hoger op de corporate ladder komt, begint ze ook steeds vreemder gedrag te vertonen, vaak aangestuurd door emotie.

TERECHTE AANSTELLING

Aan Ng is het nu om te laten zien dat al deze vooroordelen allang overboord hadden gemogen. Na haar decennia aan ervaring en werk in de Commissioner’s Office is Ng eigenlijk simpelweg overgekwalificeerd voor de functie waarin Marlins-eigenaar Derek Jeter haar nu aangesteld heeft. Ng is trouwens de tweede vrouw in de Marlins ‘Front Office Top 3’; Caroline O’Conner is de COO van de club.

EPSTEIN VERTREKT BIJ CUBS

Het tweede belangwekkende Front Office-nieuws kwam uit Chicago. Gisteren maakte succesverhaal Theo Epstein bekend zijn functie als President of Baseball Operations bij de Cubs neer te leggen. Zijn rechterhand Jed Hoyer, de huidige GM en executive Vice-President van de club, neemt Epstein’s plek over.

Het afscheid van Epstein komt als een verrassing, aangezien hij direct na het seizoen nog meldde zijn contract uit te dienen. De overeenkomst tussen club en official liep nog tot eind 2021. Dat zou zijn tiende jaar in dienst van de Cubs zijn geweest. Epstein was daarvoor al langdurig werkzaam bij de Boston Red Sox. Zowel voor de Bostonians als de Chicagoans gaat de executive nu de geschiedenisboeken in als vloekdoorbreker. Onder zijn supervisie behaalden de Red Sox in 2004 hun eerste titel in 84 jaar; bij de Cubs doorbrak Epstein een kampioensdroogte van meer dan een eeuw door de club in 2016 aan de titel te helpen.

VOOR DE TOEKOMST

Epstein zei gisteren dat het besluit om een jaar eerder op te stappen voortkwam uit de doorgesijpelde plannen van de eigenaars. Het lijkt erop dat er verregaande rosteraanpassingen gedaan zullen worden door de club. Epstein: “Er komen significante beslissingen aan die een langetermijnimpact zullen hebben op de club. Dit soort beslissingen moeten niet genomen worden door iemand die nog maar één jaar te gaan heeft, maar door iemand die voor langere tijd aan de club verbonden blijft. Jed is die persoon.”

Welke beslissingen Epstein precies op doelt, is nu nog onduidelijk. Wel weten we dat er over meerdere dikbetaalde spelers een ’tender/non-tender’-beslissing moet worden genomen. Het gaat hierbij om sterren Kris Bryant en Kyle Schwarber, plus bekende namen als Albert Almora en Jose Martinez. Epstein’s opstappen lijkt een indicatie dat hij vermoed dat Cubs-fans het deze winter zwaar voor de kiezen zullen krijgen. Het afscheid moeten nemen van Bryant en/of Schwarber is een mogelijkheid.

Epstein zelf gaf aan geen interesse te hebben in een directe nieuwe functie binnen het honkbal. Hij neemt tenminste één jaar vrij, waarna hij zich mogelijk meer op de beleidskant van de samenleving gaat richten. Een carrière in de politiek sluit hij voorlopig uit.

Coverfoto: archief

1...351352353...805Pagina 352 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU