Donderdag is het Thanksgiving. Normaal hebben we dan drie wedstrijden op donderdag, maar door de coronabesmettingen bij de Ravens moeten we het met twee duels doen. Toch is er nog genoeg om dankbaar voor te zijn, zo laten onze redacteuren weten. En we kijken ook even naar de NFC East, de blessure van Joe Burrow en de wedstrijden van komende week.
Coverfoto: Getty Images / SB Nation illustration
Voor het weekend maakte de Baseball Writers Association of America de nieuwe Hall of Fame stemlijst voor komend jaar bekend. Opvallend weinig nieuwe namen maken hun opwachting op de ‘ballot’, wat mogelijk kansen biedt aan notoire discussiegevallen die de afgelopen jaren door transgressies op en naast het veld buiten de Hall of Fame werden gehouden. Hieronder een kort overzicht van de namen waar dit jaar op gestemd mag worden, met daarachter het aantal jaar dat deze speler op de stemlijst staat en het vorig jaar behaalde percentage stemmen.
Let op: een speler mag maar 10 jaar op de lijst staan voor hij er af valt. Een speler moet minstens 5% van de stemmen halen om het volgende jaar weer terug te keren op de lijst. Komt een speler op 75% van de stembiljetten voor, wordt hij toegelaten tot de Hall of Fame. Noot bij terminologie: in dit artikel gebruiken we Baseball Reference’s WAR (Wins Above Replacement). 60 WAR is meestal de grens waar de meeste Hall of Famers minimaal op uitkomen. Ook refereren we aan Bill James‘ Hall of Fame Monitor, een score die de HoF-kans van een speler aangeeft. 100 is de grens: onder de 100 is de kans minder groot, boven de 100 groter.
Deze stats zijn natuurlijk niet zaligmakend, maar bieden een handige leidraad bij het bespreken van de waarde van spelers in historische context.
BARRY BONDS, OF (9e keer, 60.7%)
Het verhaal van Barry Bonds is bekend: steroïdengebruik heeft zijn Hall of Fame-kans aanzienlijk doen afnemen. Ook zijn lage populariteit bij de media doet hem geen goed. Op Bill James’ Hall of Fame Monitor (BJM) scoort Bonds een ongelooflijke 340 en hij staat op een ridicule 162.8 WAR. De zaak vóór Bonds: hij was al een Hall of Famer voordat hij aan de steroïden ging. De zaak tegen Bonds: hij heeft, net als vele anderen, steroïden gebruikt.
ROGER CLEMENS, SP (9e keer, 61%)
Er is blijkbaar één stemmer die wél vindt dat Roger Clemens (Bill James’ score: 332) in de Hall hoort, maar Bonds niet. Anyhow, Clemens en Bonds lopen al jaren gelijk op. De voors en tegens van de werper en de slugger zijn hetzelfde: dopingbeschuldigingen hebben de carrières van twee Hall-waardige spelers bezoedeld. WAR: 139.2.
TODD HELTON, 1B (3e keer, 29.2%)
De eerstehonkman van de Colorado Rockies staat dit jaar voor de derde keer op de lijst en de verwachting is dat hij zal profiteren van de weinige nieuwe kanshebbers op de lijst. Het argument voor Todd Helton: Bill James Score van 175 en de counting stats zijn er. De zaak tegen Helton: Coors Field, wat ook Larry Walker tot op het laatst aan toe parten speelde. WAR: 61.8.
ANDRUW JONES, OF (4e keer, 19.4%)
Wat voor Helton geldt, geldt misschien wel dubbel voor Andruw Jones. Ook voor de Curaçaose outfielder ligt een behoorlijke jump in het verschiet. Nu Larry Walker, na jaren van campagnes, de Hall dit jaar eindelijk bereikte, lijkt Andruw de volgende kandidaat voor een dergelijke online campagne te worden. Argument voor: beste defensieve center fielder van zijn generatie, getuige de 14 Gold Gloves. Argument tegen: de powerstats worden gedrukt door slechte laatste jaren in de league en zijn Bill James-score blijft hangen op 109 (wat nog steeds Hall of Fame-kaliber is, maar wat in het niet valt bij de eerste heren op deze lijst). WAR: 62.7.
JEFF KENT, 2B (8e keer, 27.5%)
En dat is nummer drie uit het rijtje verwachte boosts. Jeff Kent is één van de — zo niet de — beste aanvallende tweedehonkman uit de geschiedenis van de sport. Twee dingen werken hem echter tegen: dopingbeschuldigingen en het feit dat hij een waanzinnige eikel was, zowel op als naast het veld. 123 op de Bill James Monitor, dus ja… Qua WAR blijft Kent onder de fictieve en arbitraire grens van 60 met 55.4, voor wat het waard is.
ANDY PETTITTE, SP (3e keer, 11.3%)
Ook Andy Pettitte scoort hoog op de Index (128), maar hij bleef vorig jaar steken op 11.3%. Het ontbreekt de lefty dan ook aan eye-popping stats over zijn hele carrière, maar een sterk postseason track record met goede Yankees-teams lijkt in zijn voordeel te werken. Argument voor: je moet Pettitte’s carrière extreem in de tijdsgeest van zijn periode in de league zien. Er staat nog een andere werper op deze lijst voor wie hetzelfde geldt. De stats zijn in het honkbal van nú niet meer indrukwekkend, maar plaats ze in context en het verhaal is ineens anders. Pettitte zit precies op de WAR-grens (60.2).
MANNY RAMIREZ, OF (5e keer, 28.2%)
Ook voor Manny Ramirez geldt hetzelfde al de overige dopers, met in zijn nadeel dat hij meer dan eens is gepakt en ook zijn carrière iets te lang heeft doorgezet, zodat zijn stats niet meer de glans van weleer hebben. Manny is echter ook één van die spelers die al op Hall of Fame-koers lagen voordat hij naar verluidt aan de doping ging, dus daar is misschien wat voor hem te winnen. Hij scoort 226 op de BJM en 69.3 WAR.
SCOTT ROLEN, 3B (4e keer, 35.3%)
In dezelfde categorie als Larry Walker en Andruw Jones blijft Scott Rolen een speler die zijn fanatieke groepje HoF-supporters heeft. Rolen in zijn gloriedagen was een Hall of Famer en de 70.1 WAR die hij verzamelde zou hem in principe ‘under consideration’ moeten plaatsen bij veel stemmers. Wie weet profiteert ook hij dit jaar.
CURT SCHILLING, SP (9e jaar, 70.0%)
Schilling is de meest besproken kandidaat van dit jaar. Hij zit namelijk tegen uitverkiezing aan, op basis van zijn prestaties op het veld. BJM: 171. WAR: 79.5. Zijn off-the-field gedrag van de laatste 10 jaar werkt echter tegen hem. Curt Schilling is simpelweg een vreselijk mens, die een karikatuur van zichzelf aan het worden is. Hij gaat haatzaaiend, anti-moslim, white supremist door het leven. De zaak tegen Schilling is dan ook duidelijk. Waar het conservatieve Amerikaanse honkbal weinig moeite had met de openlijk pro-Trump Mariano Rivera, gaat Schilling’s persoonlijkheid mijlen voorbij politieke voorkeur. De speech wordt tenenkrommend…
GARY SHEFFIELD, OF (7e jaar, 30.5%)
Ook aan ‘Shef’ kleeft een dopingverleden. Ook hij lag op Hall of Fame-koers voor hij aan de steroïden ging. Het is feitelijk hetzelfde verhaal als voor de andere dopers geldt: met een BJM van 165 en WAR van 60.5 kun je vrij eenvoudig een argument bouwen dat Gary Sheffield in de Hall of Fame hoort. De tijd begint echter enorm te dringen.
SAMMY SOSA, OF (9e jaar, 13.9%)
De enige afwijkende doper in het geheel is waarschijnlijk Slammin’ Sammy Sosa, wiens carrière pas in een stroomversnelling kwam toen hij zich volledig toelegde op een strak steroïdenregime. Voor zijn dopinggebruik was Sosa een goede, maar weinig indrukwekkende speler. Erna groeide hij uit tot een monsterhitter, die vele werpers nachtmerries bezorgde. Om die reden lijkt Sosa definitief naast de boot te gaan vallen, ondanks een BJM van 202 en 58.6 WAR.
OMAR VIZQUEL, SS (4e jaar, 52.6%)
Als één van de beste defensieve kortestops uit de geschiedenis van de sport is het simpel te zien waarom Omar Vizquel nu al op de helft van de stemmen zit. Toch blijft zijn Hall of Fame-zoektocht een lastige kwestie. Vizquel kon namelijk echt niet slaan, getuige een 82 OPS+ (100 is gemiddeld). Ondanks kasten vol Gold Gloves blijft hij daarom steken op een magere 45.6 WAR. De herinnering aan Vizquel’s waanzinnige defensieve spel levert hem stemmen op, maar iedereen die zicht verdiept in de statistieken ziet: dit is misschien een brug te ver.
BILLY WAGNER, RP (6e jaar, 31.7%)
Billy Wagner was één van de meest dominante relievers uit zijn periode. In een tijdperk waar 100 mph fastballs redelijk uniek waren, was Wagner een ongelooflijke machine om naar te kijken. Toch blijft de Hall voor alleen de allergrootste relievers aller tijden bereikbaar. Wagner lijkt te stagneren, maar wie weet levert de kleine ballot hem dit jaar een spurt op.
MARK BUEHRLE, SP
Over Mark Buehrle is het laatste nog niet gezegd. Hoewel hij als naam mogelijk weinig Hall of Fame-gevoelens losmaakt bij de huidige generatie honkbalkijkers, heeft hij sowieso zijn eerste stem al binnen. Daarbij is hij enorm vergelijkbaar met Andy Pettitte, aan wie kansen toebedeeld worden, en zelfs met reeds verkozen Hall of Famers. Geen prijzen als Cy Young Awards om mee te pronken, maar Buehrle is één van slechts zeven werpers in de geschiedenis met zowel een perfect game als een no-hitter, een multiple Gold Glove-winnaar, één van vier werpers met 14 seizoenen van 200 of meer innings (de andere drie zijn Hall of Famers): over Buehrle’s Hall of Fame-kansen kan eindeloos gefilosofeerd worden. Gaat hij het halen? Met 59.1 WAR zit hij op de grens, dus tenminste 5% lijkt haalbaar. Later meer op SportAmerika over het fascinerende kandidaatschap van de lefty.
A.J. BURNETT, SP
Een power pitcher voordat iedereen een power pitcher was. A.J. Burnett was een genot om naar te kijken wanneer hij fit was en gooide een no-hitter in 2001, maar uiteindelijk brandde hij te snel op. Burnett is in principe een ‘one and done’ op de ballot.
MICHAEL CUDDYER, OF
‘Cuddy’ speelde jaren voor de Twins en Mets en bouwde een verdienstelijke MLB-carrière op. 17.7 WAR is echter bij lange na niet genoeg om ook maar in de buurt te komen van de 5%. Michael Cuddyer zal na dit jaar van de ballot verdwijnen.
DAN HAREN, SP
De potentie spatte van Dan Haren af, maar zijn lichaam liet hem te vaak in de steek. Hij kwam niet eens boven de 1000 strikeouts in zijn carrière. Ook voor hem is het einde verhaal na één ronde op het stembiljet. 35.1 WAR.
LATROY HAWKINS, RP
Qua lengte een fraaie carrière, maar relievers moeten uitgesproken goed zijn om zelfs een kleine kans te hebben. Latroy Hawkins en zijn 17.8 WAR en verder okay-carrière zijn niet goed genoeg.
TIM HUDSON, SP
De kans is groot dat Tim Hudson een paar jaar op de ballot overleeft, want ook hij was in zijn gloriedagen een indrukwekkende speler. Met 57.9 WAR zit hij in de buurt van Buehrle en Pettitte, dus het is zeer goed mogelijk dat we Hudson volgend jaar weer terugzien. Of hij de Hall ooit haalt, dat is een tweede.
TORII HUNTER, OF
Een begenadigd outfielder met een leuke verzameling Gold Gloves maken van Torii Hunter een speler die het ongetwijfeld een aantal jaar vol gaat houden op de ballot. 50.7 WAR gaat echter niet voldoende zijn om hem de Hall in te krijgen, zeker niet zolang Andruw nog op de lijst staat.
ARAMIS RAMIREZ, 3B
Pirates- en Cubsfans zullen met plezier terugdenken aan de hoogtijdagen van Aramis Ramirez, maar ook hij zal ver onder de marge vallen en waarschijnlijk na één jaar weer van de stemlijst verdwijnen. 32.4 WAR is, voor een speler op de power corner, niet genoeg.
NICK SWISHER, OF
21.4 WAR. Need I say more? Nick Swisher is een one and done.
SHANE VICTORINO, OF
‘The Flying Hawaiian’ had een cult-following in Boston en Philadelphia en bouwde een leuke carrière voor zichzelf op. 31.1 WAR gaat echter niet genoeg zijn en Shane Victorino zal na één jaar weer van de lijst vallen.
BARRY ZITO, SP
Oakland-periode Barry Zito was een absoluut genot om naar te kijken. Weergaloze curveball, pin-point controle en een slimme werper. Toch ontsteeg hij nooit het niveau van zijn eerste paar seizoenen. Meer dan genoeg geld verdiend, maar geen WAR om over naar huis te schrijven (31.9). Wel een kandidaat om dit jaar de 5% te halen.
Coverfoto: archief
Dag vier en vijf van free agency verliepen een stuk rustiger dan de voorgaande dagen. Desondanks waren er toch weer een paar opvallende deals. Zo vertrekt SG Bogdan Bogdanovic naar de Hawks, tekent DeMarcus Cousin bij de Rockets tekent. Ondertussen kregen Bam Adebayo en Brandon Ingram hun extension.
We beginnen met het grootste contract dat de afgelopen twee dagen is uitgedeeld. SG Bogdan Bogdanovic zou in eerste instantie via een sign-and-trade naar de Bucks gaan, maar die deal ketste af omdat Bogdanovic zelf zijn goedkeuring niet gaf. Vervolgens besloot hij een offer sheet voor 4 jaar ter waarde van $72 miljoen te tekenen bij de Atlanta Hawks. De Kings hadden 48 uur om dit contract te matchen of Bogdanovic te laten gaan. Dat tweede is afgelopen nacht gebeurt en was uiteindelijk een no-brainer nadat na SG Buddy Hield ook PG DeAaron Fox een flinke contractverlening had gekregen.
De Hawks zijn flink bezig de afgelopen twee weken. Naast het draften van center Okongwu hebben de Hawks ook PG Khris Dunn, Rajon Rondo, SG Tony Snell, en SF Danilo Gallinari en Solomon Hill vastgelegd. De line-up bestaat nu, zo lijkt het, uit PG Trae Young, SG Bogdan Bogdanovic/Tony Snell, SF Danilo Gallinari, PF John Collins en C Clint Capela. Met een ijzersterke en diepe (maar jonge) bank lijken de Hawks een poging te gaan wagen om dit jaar de playoffs te halen. Met de Bucks, Celtics, Raptors, Nets, 76ers en Heat lijken er echter al zes locks te zijn voor de 2021 playoffs. De Hawks lijken dan ook vooral te moeten gaan strijden met de Magic, Hornets en Wizards om die laatste twee plekken.
DeMarcus Cousins krijgt nog een kans om te laten zien dat hij ondanks al zijn blessures nog steeds van waarde kan zijn in de NBA. De Houston Rockets zijn dit keer het team dat hem een eenjarig contract voor het minimum heeft aangeboden. Hij zal samen met Christian Wood de center-positie gaan invullen. De onzekerheid rondom de toekomst van de Rockets is echter nog steeds groot. Het roster van nu is een kanshebber om de playoffs te halen, maar PG’s James Harden en Russell Westbrook lijken nog steeds weg te willen. Hun contracten maken een trade echter erg lastig, zo niet onmogelijk.
De Suns zijn de afgelopen twee weken ook flink bezig geweest. Chris Paul en Jae Crowder komend komend seizoen de basis versterken en de Suns lijken hiermee duidelijk te willen maken dat ze er, net zoals de Hawks, komend seizoen vol voor willen gaan. Een PF ontbrak echter nog, maar dat gat is gevuld met een oude bekende. PF Dario Saric heeft namelijk een driejarig contract getekend ter waarde van $27 miljoen om in Phoenix te blijven. Zo lijkt de basisopstelling (PG Chris Paul, SG Devin Booker, SF Jae Crowder, PF Dario Saric en C DeAndre Ayton) ready te zijn.
SF Solomon Hill – Hawks (1 jaar, $?), SG Damian Dotson – Cavaliers (2 jaar, $4 mil), PF Markieff Morris – LA Lakers (1 jaar, $2 mil), SG Langston Galloway – Suns (1 jaar, $2.4 mil), C Alex Len – Raptors (1 jaar, $2.3), PG Matthew Dellavedova – Cavaliers (1 jaar, $2.6 mil) , C Wenyen Gabriel – Pelicans (1 jaar, $2 mil), SG Sindarius Thornwell – Pelicans (1 jaar, $2 mil), PF Bol Bol – Nuggets (2 jaar, $4.2), PG Frank Jackson – Thunder (1 jaar, $?), SG Wayne Ellington – Pistons (1 jaar, $2.6).
Net zoals de voorgaande dagen hebben we ook de afgelopen twee dagen weer een paar contract extensions gezien. Na DeAaron Fox, Jayson Tatum en Donovan Mitchell hebben nu ook C Bam Adebayo en SF Brandon Ingram hun contractverlenging en payday terecht te pakken. Hun contracten zijn echter wel wat minder groot dan die van Fox, Tatum en Mitchell.
Bam Adebayo tekent voor vijf jaar bij in Miami ter waarde van $163 miljoen, terwijl Brandon Ingram nog vijf jaar langer bij de Pelicans blijft voor $158 miljoen. Bam Adebayo speelde een belangrijke rol voor de Heat tijdens hun NBA Finals run van afgelopen seizoen. Ze hadden nog kunnen wachten met een contractverlenging, maar besloten het nu maar meteen af te handelen. Brandon Ingram is natuurlijk samen met Lonzo Ball en Zion Williamson de toekomst van de Pelicans. Zeker gezien zijn prestaties van afgelopen seizoen en de stappen die Ingram heeft gezet is het niet gek dat de Pelicans hem graag willen behouden.
Tot slot nog een andere contractverlenging. C Steven Adams, die eerder dit offseason getrade werd naar de Pelicans van Brandon Ingram, heeft voor twee jaar en $35 miljoen bijgetekend in New Orleans. De Pelicans willen voorlopig dus verder met de ervaren center als mentor van C Jaxson Hayes.
Photo: Rich Pedroncelli/Associated Press
Met twee offenses die uitblinken in wisselvalligheid was het vooral een clash tussen twee uitstekende defenses. Uiteindelijk was de defense van de Rams de bovenliggende partij; evenals hun offense. Jared Goff speelde bij vlagen sterk en dat was voldoende tegen een Tom Brady die wederom een paar lelijke intercepties liet optekenen: 27-24 Rams.
Aanvallend was het voornamelijk het wide receiver duo Cooper Kupp – Robert Woods dat voor de highlights zorgde bij LA. Het was echter de defense die Tampa Bay op de knieën kreeg. Onder leiding van Aaron Donald en Jalen Ramsey werd het de offense van Brady zo moeilijk gemaakt dat 27 punten voldoende waren voor de winst. Het is exemplarisch voor de identiteit van de Rams in 2020: een dominante defense die geen top-10 offense nodig heeft om wedstrijden te winnen. Immers, Tampa Bay kwam niet verder dan 251 aanvallende yards. Het indrukwekkende wide receiver trio – Mike Evans, Chris Godwin, Antonio Brown – werd zelfs op 159 yards gehouden. Uiteindelijk was het een interceptie van rookie Jordan Fuller in de laatste drive van de Buccaneers die het verschil maakte. Hiermee verbeteren de Rams hun record naar 7-3 en staan ze een half duel voor op de Bucs (7-4).
Het is iedere week maar de vraag welke Buccaneers offense we te zien krijgen. De ene week zijn ze briljant en de andere week is het gewoonweg slecht. Tegen de Rams was dat laatste het geval. Op maandagavond was Tom Brady dikwijls gefrustreerd en, zo leek het, af en toe zelfs de weg kwijt. Desondanks was hij wel in staat om drie touchdowns te laten noteren. De Rams defense heerste, maar door de beperkte offensieve output bleef Tampa Bay continue in de wedstrijd. Brady kreeg meerdere kansen, maar wist ze zelden om te zetten in een score. De Rams konden echter maar geen afstand nemen. Daarom kon TB12 met een achterstand van drie punten en ruim tweeënhalve minuut op de klok driven voor de winst. Het leek het ideale recept voor een Brady clutch drive die we al zo vaak hebben gezien. Het eindigde echter in een verbazingwekkende interceptie die het lot van de Bucs bezegelde.
Jared Goff stond tegenover de derde defense in de league. In de eerste helft leek hij daar geen moment last van te hebben. Zijn eerste drive was imposant: 80 yards (waarvan 72 passing) in 13 plays met een perfecte touchdown pass op Robert Woods als afsluiter. In deze openingsdrive wist de Rams offense een kleine acht minuten van de klok af te snoepen. Tampa Bay nam de leiding over, maar de laatste twee scoring drives van de eerste helft waren voor LA. In de eerste wist Goff rookie Van Jefferson te vinden voor een 7-yard touchdown. De tweede was een net uitgevoerde two-minute drill die leidde tot een field goal: 17-14 Rams bij rust. Een succesvolle eerste helft voor Goff (21/25, 212 yards, 2 TD) en de zijnen.
In de tweede helft hield de uitmuntende Rams defense stand, maar de offense kon niet van de kansen profiteren. Goff begon de tweede helft met een interceptie. Defensive lineman Jason Pierre-Paul stond op de juiste plek en ving zijn tweede interceptie in twee duels. In het vierde kwart gooide Goff nog een interceptie. Ondertussen was de stand gelijkgetrokken op 24-24 en wist de Rams quarterback nog drie punten te versieren in zijn laatste drive. Overigens waren het de enige punten in zijn laatste vijf drives. Een enorme achteruitgang vergeleken met de eerste helft. Gelukkig voor de offense wist Brady niet te scoren op de laatste drive. De defense hield wederom stand en beperkte de schade die de laag scorende offense veroorzaakte. Overigens hoefde Goff niet op feliciaties van zijn concullega te rekenen.
Beluister hier de SportAmerika NFL Podcast en lees hier de recaps van de vroege en late games op zondag!
Cover foto: Jason Behnken/AP
Madison Bumgarner die een homerun slaat tegen Clayton Kershaw, een lege dug-out na de eerste homerun van Bartolo Colón, het zijn allemaal mooie voorbeelden van #PitchersWhoRake. Het ingekorte MLB seizoen van 2020 was echter het eerste jaar met een universele designated hitter. Misschien is het wel tijd dat de National League permanent overgaat op een aangewezen slagman, de designated hitter (DH).
De eerste geluiden voor een designated hitter lieten zich in 1892 al horen. Het duurde evengoed tot 1973 voordat de eigenaren van clubs in de American League heil zagen in de regel en met een meerderheid van acht voor en vier tegen instemde met de invoering van een designated hitter. De National League die steeds meer supporters naar de American League zag vertrekken, hield in 1980 een stemming over de regels.
Deze stemming liep echter uit tot een groot debacle. De Philadelphia Phillies onthielden zich van stemming, omdat ze niet wisten wat eigenaar Ruly Carpenter wilde stemmen. Dit na de bekendmaking dat het minstens tot het seizoen 1982 ging duren, voordat de regel in uitvoering kwam. Carpenter was op een vistrip gegaan en daardoor onbereikbaar voor de Phillies. De Pirates die hoe dan ook hetzelfde zouden stemmen als de Phillies volgden het voorbeeld en onthielden zich ook van stemming. Hierdoor eindigde de stemming, zes voor, vier tegen en twee absenties. Sinds deze dag in 1980 is er nooit meer een stemming geweest voor een designated hitter in de National League.
Het coronavirus trof ook MLB in 2020 en door de eerste coronagolf werd Opening Day uitgesteld tot 23 juli. Hierdoor was het onmogelijk voor de MLB om het reguliere seizoen van 162 wedstrijden te spelen. De oplossing voor het probleem was een seizoen met 60 wedstrijden en verschillende veranderingen in de regels; dit om vermoeidheid en kans op blessures bij spelers te verminderen. Zo kwam in de National League, 47 jaar na de invoering in de American League, een designated hitter. Dit zou de kans op blessures bij pitchers verkleinen.
Blessures zouden echter niet de enige reden moeten zijn dat de National League ook overgaat op een designated hitter. Strikeouttotalen blijven groeien en het Batting Average on Balls In Play (BABIP) blijft dalen. Dit betekent simpelweg dat de bal steeds minder in het veld te vinden is. Kijkend naar de hoeveelheid strikeouts per competitie spant de National League sinds het seizoen 1993 de kroon.
Alhoewel het aantal strikeouts in de National League elk jaar hoger ligt, is het percentage veldspelers dat een strikeout om de oren krijgt in beide competities ongeveer gelijk op 21,5%. Het verschil zit hem in de pitchers die slaan. Met pitchers erbij gerekend, ligt het percentage strikeouts van de National League op 22,6%. Het verschil van 1,1% lijkt weinig, maar het komt neer op 1071 strikeouts. Tevens is het vaak voor het eerst in jaren dat een pitcher weer aan slag moet komen. In bijna alle high school, college en minor league wedstrijden is het gebruik van een designated hitter genormaliseerd.
De strikeouts stijgen, het BABIP daalt, het ziet er niet heel rooskleurig uit voor het honkbal. Toch is er licht aan het eind van de tunnel. In 2019 werden maar liefst dertien homerunrecords uit de boeken geslagen. Deze stijgende lijn in homeruns is sinds 2015 ingezet en waarom zou MLB deze stijgende lijn niet een duwtje in de rug geven? Het geeft de kans aan teams om al hun sterspelers op te stellen, pitchers meer rust en veiligheid te bieden en oudere sterspelers kunnen langer doorgaan. Ook hoeven pitchers niet meer uit de wedstrijd gehaald te worden wanneer het 0-0 staat en het de 7e inning is. Het maakt het spel weer leuker en spannender voor de fans. Het wordt misschien wel tijd dat de oeroude regelgeving van de MLB op de schop gaat. Het invoeren van een designated hitter in beide competities zou een goede start zijn.
Coverfoto:Thearon W. Henderson
Eerst was het D’Wan Mathis, daarna heel lang Stetson Bennett en sinds afgelopen weekend JT Daniels. De USC transfer QB had moeite om fit te worden, maar kon afgelopen weekend vs Mississippi State dan eindelijk als starter zijn langverwachte debuut maken. En hoe: 28-38, 401 yards en 4 touchdowns. Georgia heeft de playoffs na twee nederlagen al uit zijn hoofd gezet, maar kan de komende anderhalf jaar met een gerust hart gaan slapen. Na een goeie defense heeft Georgia nu ook een prima offense, onder leiding van JT Daniels.
Als dit seizoen één ding al bewezen heeft, is dat je een QB nooit op één wedstrijd moet analyseren. Vraag dit maar aan Mississippi State, afgelopen weekend de tegenstander van JT Daniels. Daar begon KJ Costello fantastisch vs LSU en zag hij eruit als een Heisman-kandidaat. We weten allemaal waar hij nu zit: op de bank.
Toch is de situatie van JT Daniels niet te vergelijken. Georgia heeft onder leiding van D’Wan Mathis (openingsduel en een deel van duel vs Florida) en Stetson Bennett vooral aanvallend gezien totaal geen indruk gemaakt. Het liep allemaal vrij stroef en er waren behoorlijk veel slordigheden, turnovers en interceptions zoals hieronder. Mede hierdoor kwam de defense meer onder druk en stonden ze vaker op het veld, wat leidt tot vermoeidheid.
Hoe anders was dit afgelopen weekend onder leiding van JT Daniels. Bij USC hadden we al uitgebreid kunnen zien hoe goed en getalenteerd Daniels is, maar hij besloot mensen die het vergeten waren er nog even vrolijk aan te herinneren. Het begon al met zijn eerste drive, waarin hij ster-receiver George Pickens twee keer vindt. Een keer met zijn allereerste pass, en een keer met een touchdown-pass on the move. Beide momenten (hieronder) lieten meteen zien waarom Daniels van de drie Georgia QB’s met afstand het meeste talent heeft.
Vervolgens begon Daniels echt in ritme te komen. Beginnend met deze heerlijke pass (zie hieronder) naar de receiver die nu al baby Odell Beckham Jr genoemd wordt: Jermaine Burton. Daniels stapt goed naar voren in de pocket, geeft de bal kracht en touch mee en weet hem precies op de plek te gooien waar de goeie coverage van Mississippi State geen enkele kans heeft. Een elite throw.
Het was niet de eerste en zeker niet de laatste keer dat Daniels Burton wist te vinden. Burton ving acht ballen voor 197 yards en twee touchdowns, waaronder deze floater van Daniels hieronder. Deze bal moet zo geplaatst worden dat de linebacker (#40, rondom de ref) niet bij de bal kan en Burton zijn atletisch vermogen kan gebruiken om de bal te vangen. Deze skill heeft Heisman-kandidaat Kyle Trask zich ook als geen ander eigen gemaakt.
De tweede TD-pass naar Burton was een combinatie van de juiste timing en kracht qua pass en de fantastische stop-and-go route van Burton. De verdediger kan na die stop-and-go Burton niet bijhouden, valt en heeft vervolgens dankzij de accurate pass van Daniels geen schijn van kans.
Tot slot nog even deze bal, zijn beste TD-pass van de vier die hij vs Mississippi State gooide. Kearis Jackson, onder leiding van Stetson Bennett de NR1 WR van Georgia, verslaat zijn tegenstander en Daniels maakt hier optimaal gebruik van.
Zo kende JT Daniels dus een uitstekend debuut voor de Bulldogs. Georgia gaat dit seizoen met al twee nederlagen op zak niet veel verder komend dan een NY6 bowl game, maar volgend jaar gaan de Bulldogs met hun recruiting class, de altijd goeie defense en het talent dat de offense ook volgend jaar zal hebben zeker weer meedoen om de playoffs. Voor dit seizoen wachten nog 2-6 South Carolina (week 13) en 0-7 Vanderbilt (week 14). Ideale wedstrijden dus voor Daniels om zich nog meer te bewijzen als de definitieve starting QB van de Bulldogs.
Photo: Dale Zanine-USA TODAY Sports
De enige nederlaag die de Chiefs tot gisteravond geleden hadden was tegen de Raiders. Vandaar ook dat er extra spanning op dit duel stond in Las Vegas. Daar kwam nog eens bij dat de Raiders bij een overwinning over de Chiefs ineens meedoen om de divisietitel. Patrick Mahomes bleek uiteindelijk een maatje te groot voor de Raiders in een kwalitatief hoogstaand duel. In Indianapolis hielden de Colts en de Green Bay Packers elkaar gedurende een hele wedstrijd in evenwicht. Er was uiteindelijk overtime nodig om een winnaar te kennen. De Colts profiteerden van het foutje te veel bij de Packers en hielden de “W” thuis.
Het moge duidelijk zien dat de Chiefs gebrand waren op revanche na de nederlaag tegen de Raiders eerder dit seizoen. Maar vanaf het begin van de wedstrijd werd duidelijk dat de thuisploeg daar totaal geen boodschap aan had. De ploeg uit Las Vegas verkeert al weken in uitstekende vorm en schoot ook nu weer uit de startblokken. Derek Carr had slechts zes plays nodig om de benodigde 75 yards te overbruggen. Een uitstekende start voor de Raiders in het lege Allegiant Stadium.
Patrick Mahomes begon stoïcijns aan zijn eerste drive, die ook zou eindigen in een touchdown van Tyreek Hill. Aanvallend vuurwerk vanaf het begin bij zowel de Chiefs als de Raiders, en die lijn zou zich voortzetten. Kort nadat Derek Carr weer aan de bak mocht voor zijn tweede drive was het alweer raak. De herboren Nelson Agholor ving alweer de volgende touchdown en zette de Raiders weer op voorsprong. Als een soort ping-pong wedstrijd ging het heen en weer. Mahomes trok de stand namelijk meteen weer gelijk, al had hij wel wat geluk met een pass-interference-call tegen Damon Arnette. Pas de vijfde drive in de wedstrijd leidde niet tot een touchdown. Dit keer “slechts” een field goal voor de Raiders. Een zeer vermakelijke eerste helft werd besloten met een zeldzame interception van Mahomes, gevangen door Trayvon Mullen.
Lang konden de Raiders in de tweede helft niet genieten van de 17-14 voorsprong. De Chiefs offense wist een lange drive succesvol af te sluiten met een rushing touchdown voor Clyde Edwards-Hillaire. En zo bleef de wedstrijd maar heen en weer gaan. Carr (23/31, 275 yards, 3 TD’s, 1 INT), die weer een uitstekende wedstrijd speelde, vond in de opvolgende drive zijn favoriete target Darren Waller. Op dat moment namen de Raiders weer een 24-21 voorsprong.
De Superbowl-MVP en zijn Chiefs werden tot het uiterste gedreven in deze wedstrijd. En toch lukte het hem weer om de endzone te vinden na een moeizame drive. Carr was weer aan zet met slechts zes minuten nog te spelen. De Raiders deden eigenlijk bijna alles goed. Pass interference van cornerback Bashaud Breeland bracht de thuisploeg op een yard van de endzone. Het was oudgediende Jason Witten die de bal ving in de endzone vervolgens. De enige fout die de Raiders maakten was dat ze net te veel tijd over lieten op de klok. Mahomes maakte dankbaar gebruik van de kleine twee minuten die over waren. Slechts 90 seconden had hij nodig om de wedstrijd alsnog over de streep te trekken. Travis Kelce was de gevierde man bij de Chiefs met de winnende touchdown.
Door deze overwinning lijkt de AFC West beslist in het voordeel van de Chiefs. Toch mogen de Raiders hopen op een plekje in de play-offs via de wild-card. Met het vertoonde spel de laatste weken zou de ploeg van Jon Gruden daar zeker niet misstaan.
De Indianapolis Colts en de Green Bay Packers hebben ons getrakteerd op een spektakelwedstrijd afgelopen nacht in het Lucas Oil Stadium in Indianapolis. Beide teams hielden elkaar vier kwarten lang in evenwicht en er was uiteindelijk overtime nodig om een winnaar te vinden. Dat werden de Colts, die erin sloegen om net een foutje minder te maken dan de Packers.
Het eerste kwart begon meteen spectaculair. De zenuwen leken goed gespannen te staan, want beide teams gaven de bal weg in hun eerste drive. Rodgers liet een snap vallen, terwijl bij de Colts Mo Alie-Cox een gevangen bal verspeelde. Daarna waren het vooral de Packers die zich offensief meer dan potent toonden. Rodgers opende zijn rekening met een touchdown-pass naar zijn tight end Robert Tonyan, maar ging later wel nog eens zeldzaam in de fout, toen hij geïntercepteerd werd door de alomtegenwoordige Rock Ya-Sin.
De Packers zouden nog drie touchdowns scoren in de eerste helft. Aaron Jones buffelde zich een baan doorheen de defensive line van de Colts om een rushing touchdown te scoren, terwijl ook Davante Adams en Jamaal Williams mochten juichen op aangeven van Aaron Rodgers. De Colts zetten daar zelf twee touchdowns –en een interceptie van Rivers- tegenover, via rookie Michael Pittman Jr. en Trey Burton. Het leek er bij de rust sterk op dat de Packers de Colts toch zouden overklassen deze wedstrijd.
Dat beeld veranderde helemaal na de koffie. De Colts waren zowel offensief als defensief tot leven gekomen en enkel de laatste drive van de Colts in de tweede helft leverde geen score op. Defensief konden ze de Packers helemaal lam leggen. Aaron Rodgers en co lukten slechts één score gedurende de gehele tweede helft; een field goal van Mason Crosby. De Colts domineerden aan beide zijden van de bal en knibbelden progressief de voorsprong van de Packers weg. Op het einde van de wedstrijd forceerden de Colts dé ideale kans om de overwinning binnen te halen door de Packers bij 4th and 1 af te stoppen op 1 yard van de eindzone.
Wat volgde was echter een penalty-festijn, waarbij Indianapolis zichzelf voortdurend in de eigen voet schoot, voornamelijk vanwege holding penalties. De Colts kwamen in field goal range, maar verwijderden zichzelf opnieuw uit het bereik van de doelpalen met enkele nieuwe overtredingen. Dit gaf Aaron Rodgers nog een ultieme kans om op z’n minst een field goal en overtime te forceren. Rodgers wierp een fenomenale bal naar Marquez Valdes-Scantling, waarna hij ook nog eens tweemaal zijn favoriete receiver Davante Adams bereikte om de field goal-poging te forceren. Mason Crosby miste niet en zo mochten we nog tien minuten langer genieten van deze razend spannende wedstrijd.
De Packers wonnen de toss en kregen als eerste de bal. De sterren stonden gunstig voor Green Bay om alsnog de zege uit de brand te slepen. Toch ging het nog gruwelijk mis voor het team van Matt LaFleur. Rodgers gooide de bal naar Valdes-Scantling, die hem ook ving, maar zich vervolgens de bal ontfutseld zag worden. De Colts wierpen zich als wildemannen op de bal en veroverden het balbezit! Rivers sloeg erin om kort genoeg te komen voor de field goal-poging en de rookie-met-bril Rodrigo Blankenship faalde niet. De Colts hielden de hard bevochten zege thuis!
De nederlaag was een zware klap voor de Packers, die op de koop toe de first seed in de NFC overgenomen zagen worden door de Saints. De Colts hielden met de zege wel de eerste plaats in de AFC South vast.
Gemengde gevoelens over de QB-rookies. Joe Burrow ging met een zware blessure van het veld. Tua Tagovailoa werd op de bank gezet ten faveure van Ryan Fitzpatrick. De enige die wel weer een hoog niveau haalde was Justin Herbert. Eindelijk wonnen de Chargers weer eens, zij het met moeite van de Jets.
Een gevoelige nederlaag voor de Dolphins in hun strijd om een play-off plek. Het begon nog geweldig voor de bezoekers door de zesde interception van het seizoen van Xavien Howard. Na een prima start zakten Tua Tagovailoa (11/20, 83 yards, 1 TD) en de Dolphins ver weg. Drew Lock, die geen touchdowns gooide, kon toch terugkijken op een prima optreden. Melvin Gordon was de gevierde man bij de Broncos met twee rushing touchdowns. Een dure nederlaag voor de Dolphins. Voor de Broncos iets van eerherstel na een aantal moeizame weken.
Het spectaculaire optreden van Adam Thielen (123 yards, 2 TD’s) was dit keer niet genoeg voor de Vikings om te winnen. De Dallas Cowboys leken dood en begraven maar doen door deze overwinning ineens weer mee in de NFC East. Zowel Ezekiel Elliott als Dalvin Cook renden voor meer dan 100 yards in deze wedstrijd. De running game kwam bij de Cowboys eindelijk weer eens uit de verf. Andy Dalton (22/32, 203 yards, 3 TD’s, 1 INT), terug na een concussion, liet zien dat hij spelletje nog niet is verleerd. De Vikings hadden vier duels op rij gewonnen en leken weer even te kunnen dromen van een play-off plekje. Dat lijkt met deze nederlaag toch echt niet meer te gaan lukken.
De LA Chargers hebben zich niet laten verrassen door de winloze New York Jets. Rookie quarterback Justin Herbert was opnieuw de ster bij de Chargers met 366 passing yards en drie touchdowns. Zijn favoriete target was opnieuw Keenan Allen, die een record vestigde door als eerste Charger in de geschiedenis die maar liefst zestien ballen ving in een enkele wedstrijd. Hij werd in één klap ook de (gedeeld) snelste speler die tot 600 recepties kwam in minder dan 100 wedstrijden. Dit was zijn 96ste wedstrijd en daarmee deelt hij het record met Antonio Brown.
Weinigen zullen zich de uitkomst van deze wedstrijd herinneren, ook al was dit de eerste zege van Alex Smith (17/25, 166 yards, 1 TD, 1 INT) sinds zijn onwaarschijnlijke comeback. De verhaallijn van deze game werd geschreven door de quarterback van de Bengals, rookie Joe Burrow. Burrow viel in het derde kwart uit met een afschuwelijke beenblessure. Meteen was het duidelijk dat het om een ernstige blessure ging. Na de wedstrijd liet Burrow zelf weten dat zijn seizoen erop zit. Een enorme klap voor de nummer 1 pick uit de afgelopen draft en de hoop in bange dagen van de Cincinnati Bengals. De Bengals moeten nu voort met back-up Ryan Finley, die er niet meteen zelfzeker uit zag in de portie van de wedstrijd die hij voor zijn rekening moest nemen. Hij gooide slechts 30 yards en een interceptie.
Cover foto: Mark J. Rebilas/USA TODAY Sports
Dag drie van free agency 2020 zorgde wederom voor veel spektakel. De Bucks en Raptors sloegen toe, Marc Gasol vertrok naar de Lakers en Austin Rivers tekende een driejarig contract in New York. Ondertussen kregen Jayson Tatum en Donovan Mitchell een contractverlenging van $195 miljoen.
We starten in LA. De Los Angeles Lakers blijven zich namelijk roeren op de transfermarkt. Dit keer werd Marc Gasol aangetrokken door Rob Pelinka, die niet stil is blijven zitten na het aantrekken van Dennis Schröder, Montrezl Harrel en Wesley Matthews. Gasol tekent voor twee jaar bij de kampioen voor 5,2 miljoen dollar. Om ruimte te maken voor hem werd JaVale McGee naar de Cleveland Cavaliers gestuurd. Voor hem kwamen Alfonzo McKinnie en Jordan Bell terug. Zij zullen waarschijnlijk gewaived worden om zo de benodigde financiële (en roster) ruimte te maken.
Ook de ploeg uit de andere grote stad, New York, was actief. Austin Rivers is namelijk op weg naar de New York Knicks. De free-agent komt vanuit Houston naar het oosten. Hij tekent voor 3 jaar en gaat in die drie jaar 10 miljoen dollar verdienen. Hij gaat in het systeem van Tom Thibodeau zijn best doen om in de basisopstelling te komen. Een gevecht om de guard plekken is in ieder geval losgebarsten tussen R.J. Barret, Frank Ntilikina, Dennis Smith Jr. en Elfrid Payton.
We blijven in het oosten. De Milwaukee Bucks zijn zich na het debacle van vorig seizoen snel aan het richten op andere versterkingen. Echt grote namen zijn er echter niet meer over. De focus in Milwaukee lag echter op het versterken van de bank. Bryn Forbes is aangetrokken, terwijl ook Torrey Craig naar Milwaukee zal komen. Ze speelden vorig seizoen respectievelijk voor de Spurs en Nuggets. De Nuggets waardeerden Craig, maar hadden geen plek meer in de rotatie. Daardoor was een transfervrij vertrek de enige optie.
Niet alleen de Bucks zijn zich goed aan het versterken. Ook de Raptors roeren zich in free-agency. Het duurde even voordat de uittredent kampioen echt actief werd, maar na het vertrek van Marc Gasol en eerde al Serge Ibaka was de nood op PF en C ineens groot. Voor die plek is Aaron Baynes nu aangetrokken als vervanger voor Gasol. Hij komt voor twee jaar het team versterken, waarvan het tweede jaar een team optie is. De deal is in totaal 14,3 miljoen dollar waard. De Raptors hebben meteen daarna een concurrente voor Baynes gecontracteerd. Oude bekende Chris Boucher speelt namelijk ook de komende twee jaar (13,5 miljoen dollar) in Toronto. Later in de nacht werd ook DeAndre Bembry nog aangetrokken. Zijn deal is ook voor een duur van twee jaar ($4 miljoen)
SF JaKarr Sampson – Pacers (1 jaar, $2.6), PF Harry Giles – Trail Blazers (1 jaar, $2 mil), SF Kent Bazemore – Warriors (1 jaar, $2.6 mil), SF Johntay Porter – Grizzlies (3 jaar, $6 mil), C Damien Jones – Suns (2 jaar, $4 mil), C Isaiah Hartenstein – Nuggets (2 jaar, $5.2 mil), C Willy Cauley-Stein – Mavericks (2 jaar, $8.2 mil), SG Sterling Brown – Rockets (1 jaar, $?), PF Bismack Biyombo – Hornets (1 jaar, $2.6 mil), SG Etwaun Moore – Suns – (1 jaar, $2.4 mil), C Willy Hernangomez – Pelicans (1 jaar, $2.6 mil), SF Juancho Hernangomez – Timberwolves (3 jaar, $21 mil) en SF Jae’Sean Tate – Rockets (3 jaar, $9 mi).
Trades:
SG Zhaire Smith Pistons (C Tony Bradley naar 76ers), gaan hem waiven en stretchen
PF TJ Leaf – Thunder (PG Jalen Lecque naar de Pacers)
PF Omari Spellman en SF Jacob Evans – Knicks (Ed Davis naar de Timberwolves)
SF Kenrich Williams, SF Josh Gray en PF Zylan Cheatham – Thunder (onderdeel van de Jrue Holiday trade)
In hun eerste contract na hun rookie deal hebben Donovan Mitchell en Jayson Tatum allebei hun maximale potentie in een prachtig contract weten om te zetten. De Utah Jazz en Boston Celtics tasten diep in de buidel om het tweetal te behouden. Er was niet echt een vraag of de deals er zouden komen, eerder wanneer. Mitchell was zo blij dat hij maar met shorts en al in zijn zwembad sprong.
Tatum, All-Star afgelopen jaar, was vorig jaar goed voor gemiddeld 23,4 punten 7 rebounds en 3 assists per wedstrijd. Daarmee was hij goed genoeg voor All-NBA third team. Hij en de Celtics werden in de NBA bubbel uitgeschakeld door de Miami Heat in zes wedstrijden. Mitchell, ook een All-Star aflopen jaar, was goed voor 24 punten 4,4 rebounds en 4,3 assists. De Jazz werd in de bubbel in zeven wedstrijden uitgeschakeld door de Denver Nuggets.
De Baltimore Ravens leken op weg naar een revanche voor de dikke nederlaag in de afgelopen play-offs tegen de Tennessee Titans. De bezoekers kwamen echter sterk terug. In het vierde kwart en de verlenging was Derrick Henry niet meer te stoppen voor de Ravens, waardoor de Titans er toch nog met de zege vandoor gingen. In New Orleans waren alle ogen gericht op quarterback Taysom Hill. Hij kreeg verrassend de voorkeur boven Jameis Winston als vervanger van Drew Brees. Het was niet altijd even goed, maar wel efficient. Over twee weken mogen de Falcons in eigen huis revanche nemen op de Saints.
De belangen waren groot bij het duel tussen de Ravens en Titans. Beide teams hadden bij de aftrap hetzelfde record: 6-3. De bezoekers zijn met de Indianapolis Colts in een strijd verwikkeld om de leiding in de AFC South. De Ravens werden aan het begin van het seizoen gezien als de gedoodverfde winnaar van de AFC North, maar balanceren ineens op de rand van de play-offs. Een zege zou beide ploegen goed doen in de strijd om de wildcards.
De eerste helft was Baltimore duidelijk de betere ploeg. De verdediging had zich goed ingesteld op Derrick Henry en de running back kwam er nauwelijks aan te pas. Dat betekende dat Ryan Tannehill de aanval moest dragen. Tijdens zijn eerste drive deed hij dit nog en kwamen de bezoekers via een snelle touchdown op een 7-0 voorsprong.
Daarna waren het de Ravens die het heft in handen namen. Het enige dat je de thuisploeg mocht verwijten, is dat het verschil niet groter werd. Het lukte quarterback Lamar Jackson niet echt om grote plays neer te zetten of de aanval in een goed ritme te krijgen. De eerste twee drives leverden dan ook niet meer dan field goals op, waarbij de aanval ook een keer werd geholpen door de verdediging. Rookie Patrick Queen zorgde voor de druk op Tannehill, die de bal vervolgens in de handen van Tyus Bowser gooide. Na twee field goal drives scoorden de Ravens daarna wel de touchdown en waren ze ook succesvol in de two point conversie. Een field goal van de Titans bepaalde de ruststand op 14-10.
In de tweede helft leken de Ravens die goede lijn door te trekken. Jackson is bijna onverslaanbaar als hij bij rust een voorsprong heeft en bij zijn eerste kans bouwde hij de voorsprong nog wat verder uit. Een goede drive werd bekroond door een schitterende pass naar Mark Andrews, die de stand op 21-10 bracht.
De Titans gaven niet op, maar bleven moeite houden met de defensie van de Ravens. Twee field goals brachten de ploeg dichterbij, maar halverwege het vierde kwart keken de bezoekers nog steeds tegen een achterstand aan. De verdedigers van de Ravens kregen steeds meer moeite om Henry te stoppen en tussendoor gooide Tannehill nog wat extra yards bij elkaar. Toch leek Baltimore op 3rd&10 in de redzone een belangrijke stop te maken toen de bal naar A.J. Brown werd gegooid. Alleen bleek het voor de Ravens onmogelijk om een tackle te maken. Brown liep als een bulldozer de endzone in, waarna Tannehill met de two point conversie zijn ploeg een voorsprong van drie punten gaf.
Er was echter nog genoeg tijd voor Jackson en de Ravens. Onder meer een pass naar Dez Bryant, die voor het eerst in drie jaar weer een NFL-pass ving, gaf de drive gestalte. Jackson kwam tot de 10-yard lijn van de Titans, maar kon geen touchdown scoren. De Ravens moesten genoegen nemen met een fieldgoal en een verlenging.
In de verlenging kregen de Ravens als eerste de bal, maar de verdediging van de Titans hield stand, waardoor de bezoekers hun kans kregen. Een field goal zou voldoende zijn voor de overwinning, maar daar nam Tennessee geen genoegen mee. A.J. Brown vroeg Derrick Henry aan het begin van de drive om te scoren, zodat ze naar huis konden gaan en de runningback deed precies waar zijn ploeggenoot om vroeg. Zijn eerste twee runs waren goed voor slechts 4 yards, maar zijn derde poging was voor 29 yards, een touchdown en de overwinning.
Door de overwinning blijven de Titans in de AFC North op gelijke hoogte staan met de Colts, die zondag de Packers versloegen. Volgende week staan de twee ploegen opnieuw tegenover elkaar. Voor de Titans een cruciaal duel, omdat ze bij een nederlaag niet alleen een duel achter komen te staan, maar ze dan ook de tie-breaker verliezen. Daardoor wordt de achterstand nagenoeg onoverbrugbaar.
In Baltimore hebben ze op het moment heel iets anders aan hun hoofd dan de divisietitel. De derde nederlaag in vier wedstrijden zorgt ervoor dat de Ravens op dit moment buiten de play-offs in de AFC vallen. De ploeg werd aan het begin van het seizoen nog gezien als de belangrijkste uitdager van de Chiefs om het kampioenschap, maar strijdt nu voor een wild card. Volgende week wacht een bezoek bij het nog altijd ongeslagen Pittsburgh. Het enige voordeel voor de Ravens is dat het programma op het einde wat eenvoudiger wordt, met onder meer nog wedstrijden tegen de Cowboys, Jaguars, Giants en Bengals.
De rivaliteit is groot en voorafgaand aan het duel leken de Falcons onverwacht licht favoriet. Dat kwam voornamelijk door de afwezigheid van Saints quarterback Drew Brees. Velen dachten dat Jameis Winston het stokje zou overnemen. Het werd echter Taysom Hill. Het manusje van alles die ook als tight end en running back uit de voeten kan. Hij wordt veelal gezien als een joker, een gimmick, dus de verwachtingen waren niet hoog. Zijn statistieken als passer waren dan ook niet van hoog niveau, maar genoeg voor een back-up. Hij toonde zijn meerwaarde door vaak en succesvol te rennen: in tien pogingen was hij goed voor 51 yards en twee touchdowns.
Het duurde wel een hele helft voordat de offensieve Saints machine op gang kwam. Bij rust stond het namelijk 10-9 in het voordeel van de Falcons en kon het duel nog alle kanten op. In het derde en vierde kwart bouwde New Orleans haar voorsprong echter gestaag uit. Dat was niet alleen te danken aan de offense die tot bloei kwam, maar voornamelijk aan de zeer sterke defense. Todd Gurley kwam net iets verder dan 25 rushing yards, Calvin Ridley bleef steken op 90 receiving yards en Julio Jones speelde met minder dan 40 receiving yards eigenlijk geen rol. De onvolkomenheden van Hill als passer werden daardoor gemaskeerd door zijn uitstekende defense en mannen als Michael Thomas, Emmanuel Sanders en het running back duo Latavius Murray en Alvin Kamara. Zowel aan defensieve als offensieve zijde was het een echte team win voor de Saints.
De defense was essentieel in de overwinning van New Orleans. Matt Ryan werd maar liefst acht keer gesackt en de Saints secondary gaf de receivers van Atlanta nauwelijks ruimte. Cameron Jordan wist Ryan drie keer op de grond te krijgen en ook Trey Hendrickson (twee) en David Onyemata (twee) deelden mee in de sack-vreugde. Het verschil werd vooral gemaakt bij aanvang van de tweede helft. De Saints leidden met slechts één punt en het leek of de defense het derde kwart aangrepen om een statement te maken. De eerste drie drives van de Falcons in de tweede helft leidden tot three-and-outs. De balans? Vier negatieve yards. Daarna kwamen de Falcons er niet meer aan te pas.
Voor Atlanta valt er weinig te beginnen tegen een defense als die van de Saints wanneer de star wide receiver last heeft van pijntjes. Julio Jones zat dikwijls langs de kant met een hardnekkige hamstring blessure. Hij speelde slechts 21 snaps waarvan vijf in de tweede helft. Naast een sterke defense had quarterback Matt Ryan dus ook te maken met een missende superster. Ryan moest daardoor continue op zoek naar Ridley die vakkundig werd gedekt door de Saints. Het bleek een recept voor een onthutsend slechte tweede helft. De Falcons blijven een beter team dan hun record (3-7) doet vermoeden, maar een team als New Orleans is een paar maten te groot. De Saints boeken een belangrijke overwinning in de strijd om de NFC South.
Alex Smith won voor het eerst sinds zijn rentree weer een wedstrijd. De zege werd echter volledig overschaduwd door de knieblessure van Joe Burrow. De Bengals quarterback scheurde zijn ACL en komt dit seizoen niet meer in actie. Sommige ploegen zouden willen dat ze dit seizoen niet meer in actie hoeven te komen. Zoals de Eagles en de Lions, die beide tegen beschamende nederlagen aanliepen. Verder wonnen de Colts verrassend van de Packers en hadden de Steelers aan het tweede en vierde kwart genoeg om de Jaguars eenvoudig te verslaan.
Van een wederopstanding van Carson Wentz was zondag geen sprake. Met twee intercepties, waaronder een pick-six, en een sack voor een safety was hij hoofdverantwoordelijk voor de nederlaag van de Browns. De ploeg heeft de bal al negentien keer verloren dit seizoen. Dat Wentz maar vijf keer gesackt werd, kwam vooral door de afwezigheid van Myles Garrett, want anders had dit zomaar het dubbele kunnen zijn. Toch zijn er nog positieve punten voor de Eagles. Zo verloor de ploeg ondanks de dramatische wedstrijd van Wentz maar met vijf punten verschil en zijn ze ook na deze week de trotse lijstaanvoerder van de NFC East.
Teddy Bridgewater kon door een blessure niet spelen, waardoor XFL-ster PJ Walker de quarterback van de Panthers was. Het was dus niet verrassend dat er een ploeg in dit duel niet tot scoren kwam. Alleen was het niet Carolina, maar Detroit dat op nul punten bleef steken. Walker had maar één touchdown en twee intercepties, maar tegen de teleurstellende Lions was het meer dan voldoende. In Detroit is er eigenlijk nog maar één vraag: wachten de Lions met het ontslag van Matt Patricia tot na het seizoen, of geven ze het al eerder op?
De laatste weken leek het erop alsof de Patriots met hernieuwde energie een verrassende push wilden maken richting een wildcard ticket. Aan die dromen kwam echter een abrupt einde tegen de Houston (lees: Watson) Texans. Met 28 uit 37 passes naar negen verschillende receivers voor 344 yards en twee touchdowns was Deshaun Watson van een ander niveau. Geen enkele andere speler geeft op deze wijze de doorslag bij een NFL-team. Met David Johnson op de tribune wist hij zelfs het hoogste aantal rushing yards op het bord te zetten voor Houston. Voor de Texans betekent de uitslag een lagere draft pick en voor de Patriots het definitieve einde van de hoop op een post-season.
Ook na tien duels blijven de Pittsburgh Steelers zonder nederlaag. In zowel de eerste als de tweede helft kwam het team moeilijk op gang, maar de zeer beperkte Jacksonville Jaguars waren geen partij voor Big Ben en de zijnen. De defense was wederom uitmuntend en Ben Roethlisberger (32/46, 267 yards, 2 TD, INT) was, als in eerdere duels, erg efficient. De Jaguars wisten alleen in hun eerste drive te scoren. De elf die daarna volgende leidden tot intercepties (vier), turnover on downs (één) of een punt (zes). De mislukte onside kick vroeg in het duel was exemplarisch voor het verdere optreden van Jacksonville.
Lees hier de 4-on-4 van vorige week en klik hier om te zien of de NFL-redactie hun upset picks goed had.
Cover foto: Chris Graythen/Getty Images
We moesten er even op wachten, maar afgelopen weekend maakte receiver/alleskunner Rondale Moore eindelijk zijn seizoensdebuut voor Purdue. De Boilermakers verloren ondanks een fantastische wedstrijd van Moore (15 catches, 116 yards) met 31-34 van Minnesota. Moore liet echter wel zien waarom hij zo maar eens de kleinere versie van Brandon Aiyuk in de 2021 NFL Draft kan zijn en waarom hij bij twee NFL-teams nu al perfect zou passen. Dames en heren: Rondale Moore in de schijnwerpers.
We vallen maar meteen met de deur in huis door te stellen dat de Los Angeles Rams en de San Fransisco 49ers een ideale scheme fit zouden zijn voor Rondale Moore. Voor de Rams geldt dit iets meer dan voor de 49ers, aangezien zij met Brandon Aiyuk de afgelopen draft al een zelfde type hebben gedraft die die rol tot zich neemt. De Rams en 49ers-fans die de plays hieronder zien zullen waarschijnlijk wel meteen begrijpen waarom hij een ideale match zou zijn.
Spelers als Deebo Samuel, Brandon Aiyuk (49ers), Robert Woods en Cooper Kupp (Rams) krijgen dit soort plays ook wekelijks voor de kiezen. Het grote verschil met die vier is dat Rondale Moore nog beter is in yards after de catch of yards after contact. Zijn mix van atletisch vermogen, lichaamsbeheersing en snelheid zijn een nagenoeg onmogelijke match voor elke verdediging. En op deze manier zal hij, ook in de NFL, het best tot zijn recht komen. Het defies: geef de man de bal en hij doet er iets productiefs mee.
Vanuit deze motions is het naast rennen ook mogelijk om de bal te tossen en te gooien naar Moore. Ook in dit soort situaties is Rondale Moore nagenoeg niet te stoppen. En dit is precies waarom dit soort plays steeds meer te zien zijn en waarom spelers en coaches zich er steeds meer in thuis voelen.
Want wie denkt dat hij gelimiteerd is tot dit soort plays, komt bedrogen uit. Zoals in de twee plays hierboven te zien is, start hij altijd in de slot of aan de zijkant. Beide posities kan hij namelijk ook prima invullen. Zijn hands zijn van het receiver-niveau dat NFL-teams zoeken. In de slot lijkt hij echter het meest effectief. Daar kan hij namelijk gebruik maken van zijn preciese route running. Wanneer de bal dan vervolgens in zijn handen is, doet Moore de rest.
Wie denkt dat press coverage een goed idee is om zo zijn snelheid uit te schakelen, heeft het goed mis. Ja, zijn snelheid kan hij dan niet benutten. Maar Moore is een veel te goede route runner en daarnaast veel te wendbaar om press coverage een succesvolle strategie te noemen. Tenzij je Jalen Ramsey heet.
Maar hij heeft ook de kwaliteit om de bal met een verdediger in de buurt te vangen. Dit zorgt er voor dat hij, ondanks zijn geringe lengte, ook aan de zijkant een wapen is om rekening mee te houden. Het is niet de plek waar hij het meest effectief is, maar hij kan het wel degelijk.
Kortom: voor teams die in de eerste ronde op zoek zijn naar een wapen dat op meerdere manieren effectief gebruikt kan worden is Rondale Moore een natte droom. De kans is groot dat Moore, zeker als hij zo blijft spelen, tot de eerste 20 picks van de 2021 NFL Draft zal behoren. Teams als de Jets, Redskins, Chargers en Patriots zullen met arendsogen kijken naar de rest van het seizoen van Rondale Moore.
Photo: Michael Conroy/Associated Press
SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.
©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign
