Zondagavond laat stonden de GOAT en zijn eventuele opvolger in Florida tegenover elkaar. Mahomes en de Chiefs liepen snel uit tegen de Buccaneers van Brady; de voorsprong was lange tijd 17 punten. In het vierde kwart kwam Tampa Bay echter terug tot op drie punten. Mede door twee intercepties van Brady in de tweede helft kwamen de Bucs net tekort: 27-24.
Het eerste kwart was een masterclass van Patrick Mahomes en Tyreek Hill. In no-time stonden ze op een 17-0 voorsprong die ze uiteindelijk niet meer weg zouden geven. De Bucs kwamen nog wel terug, maar het was niet voldoende. In het eerste kwart was Hill goed voor 203 receiving yards en twee touchdowns op slechts zeven gevangen passes. Tampa Bay kon weinig tegen de snelheid en wendbaarheid van Hill. Toen ze het eenmaal hadden uitgevogeld, wist Mahomes er ook raad mee. Hill kwam nog steeds in het spel voor, maar hij wist ook zijn andere receivers vakkundig te bereiken. Uiteindelijk eindigde de Super Bowl MVP met 37 gevangen passes uit 49 pogingen, 462 yards, drie touchdowns en één fumble. Het was een mooie symboliek dat Hill verantwoordelijk was voor de catch die Mahomes de first down bracht waarmee de klok tot nul gebracht werd.
Chiefs houden moeite met het afmaken van tegenstanders
Na het fantastische eerste kwart leken de Buccaneers zich te moeten opmaken voor een absolute slachtpartij. Zo ver kwam het echter niet, want de Chiefs hadden last van een probleem dat hen al langer parten speelt. Het lukt ze namelijk niet om een tegenstander compleet weg te zetten. Nadat ze in het derde kwart wederom een voorsprong van 17 punten bewerkstelligden, zakte het aanvallend in. De Chiefs moesten driemaal punten en lieten Tampa Bay daarmee terug in het duel. Echter, als het er op aan komt, staat Kansas City er. Toen Brady slechts nog één score hoefde te overbruggen, zorgde Mahomes ervoor dat hij de bal niet meer in handen kreeg.
De Bucs offense begon slecht aan het duel. Brady miste zijn receivers dikwijls en Mike Evans had moeite met het vangen van ballen. Laat in de wedstrijd wisten ze echter terug te komen; ook al werd het bemoeilijkt door twee intercepties van Tom Brady. Evans herpakte zich echter en wist ver in de tweede helft twee touchdown passes te vangen. Als hij het duel sterker was begonnen, had het wedstrijdverloop er ongetwijfeld anders uit gezien. Zoals we dit seizoen vaker hebben gezien, zijn het de wisselvalligheid en slechte starten van de Bucs offense die hen parten spelen. Volgende week hebben ze hun bye week en daarna speelt Tampa Bay nog tegen vier teams met negatieve records; andere koek dan de Chiefs.
Overige duels
In de NFC West deed de Rams offense haar defense wederom te kort. Goff kon weinig met de geboden kansen. De ontmoeting tussen de Saints en Broncos in Denver was een vreemde gewaarwording door de mannen under center. Taysom Hill speelde slechts één duel en WR Kendall Hinton werd van de practice squad gehaald om als QB voor Denver te spelen. In Green Bay was het duel vrij eenzijdig; de Bears wisten pas een vuist te maken in garbage time.
San Francisco 49ers @ Los Angeles Rams | 23-20
Voor het eerst in weken stond er weer een offense die enigszins deed denken aan de Super Bowl offense van San Francisco. Vooral het optreden van Raheem Mostert moet coach Kyle Shanahan goed hebben gedaan. Hij verloor weliswaar één fumble, maar was ook goed voor 43 rushing yards en één touchdown. Bij de Los Angeles Rams speelde de defense als gewoonlijk een puike partij. Helaas wist Jared Goff er, ook als gewoonlijk, geen gebruik van te maken. Volgende week moeten de 49ers deze lijn doortrekken tegen de Bills. Dat kan echter niet in eigen huis. Santa Clara county verbood eerder deze week alle pro en college sporten voor de aankomende drie weken.
New Orleans Saints @ Denver Broncos | 31-3
Het had een fantastisch verhaal kunnen zijn. Een practice squad wide receiver die als quarterback moest aantreden in de NFL. Het sprookje van Kendall Hinton (1/9, 13 yards, 2 INT) kwam echter niet uit. Het was namelijk het Zwitsers zakmes onder de NFL-spelers, Taysom Hill, die aan het langste eind trok. Dat kwam echter niet alleen door Hill (9/16, 78, INT, 2 rushing TD). De tweede running back, Latavius Murray, zette namelijk ook twee touchdowns op het bord. Alvin Kamara kwam voor zijn doen weinig in het spel voor met 54 yards uit 11 carries.
Chicago Bears @ Green Bay Packers | 25-41
Het was de terugkeer van Mitch Trubisky, maar uiteindelijk ging het om Aaron Rodgers en zijn Packers offense. Na drie kwarten stond Green Bay met 41-10 voor. Rodgers (21/29, 211, 4 TD) hoefde zich nauwelijks in te spannen om tot deze voorsprong te komen. Concullega Trubisky (26/46, 242, 3 TD, 2 INT) had het zwaarder, maar speelde geen slecht duel gezien de rollercoaster die zijn carrière is. In het vierde kwart wist hij nog twee garbage time touchdowns te scoren.
Onze Game of the Weektussen de Titans en de Coltszou een spannende worden. Van spanning was echter weinig sprake. De Titans kregen hun revanche en hadden dat vooral te danken aan een onstuitbare Derrick Henry. De Bills maakten het tegen de Los Angeles Chargers nog onnodig spannend, maar uiteindelijk maakten Justin Herbert en co te veel fouten om het echt spannend te maken in Buffalo: 27-17.
Titans verslaan de Colts en grijpen de macht in de AFC South | 45-26
Waarschijnlijk had de coaching staff van de Titans goed gekeken naar de beelden van het treffen tussen beide teams van twee weken geleden. Ryan Tannehill werd toen weliswaar aan banden gelegd, maar Derrick Henry bleek niet zo makkelijk af te stoppen. De sloopkogel van Tennessee werd direct ingezet en niet zonder succes. Binnen een paar minuten scoorde hij zijn eerste touchdown. Het werd meteen duidelijk dat het een zware middag zou gaan worden voor de Colts.
Desondanks bleef de thuisploeg in de eerste helft lang op de been, mede mogelijk gemaakt door een prima functionerende passing game. Door touchdowns van Trey Burton en Jacoby Brissett waren ook de eerste twee drives van de Colts succesvol. Het was echter A.J. Brown die de show wist te stelen met een 69-yard touchdown.
De gelijkmakende touchdown van Brissett was voor Henry het startschot om eens echt gas te gaan geven. In de slotfase van de eerste helft was hij simpelweg niet te stoppen voor de Colts defense. De running back uit Florida reeg de lange runs aaneen en nog voor de teams de kleedkamers op zochten had hij al drie touchdowns op zak. Mede door die touchdowns was de werdstrijd bij de rust eigenlijk al gespeeld: 35-14. Wederom een beslissende wedstrijd waarin Henry opstaat en zijn team aan de hand neemt. De frustratie zat hoog bij de Colts, getuige de ejection van linebacker Matthew Adams nadat hij een Titans speler een paar beuken had uitgedeeld.
De Titans speelden de tweede helft zeer professioneel uit. Waar menigeen een spannende wedstrijd had verwacht, bleken de Titans uiteindelijk veel te sterk voor de thuisploeg. Een zeer belangrijke overwinning, waardoor de Titans de leiding overnemen in de AFC South. De kans is groot dat beide teams in de play-offs actief zullen zijn, maar de divisietitel kan cruciaal blijken. De vraag is nu vooral wie het gaat lukken om Henry in de play-offs af te stoppen.
Bills houden Chargers van zich af | 17-27
Het duel tussen de Bills en Chargers had alle ingrediënten voor een shootout. Twee quarterbacks met een sterke arm tegen verdedigingen die dit seizoen nog niet echt uitblonken. Het affiche was uiteindelijk mooier dan het duel zelf. In een duel vol fouten was de thuisploeg uiteindelijk met 27-17 te sterk voor de ploeg uit Los Angeles.
Het begin van de wedstrijd was veelbelovend. Nadat de Chargers hun eerste drive op niets uit zagen lopen, kwam het duel snel tot leven. Josh Allen had weinig problemen met de verdediging van Los Angeles en leidde zijn ploeg in vier plays over het veld. Vervolgens was het de beurt aan Herbert. Het ging niet zo gemakkelijk als Allen het daarvoor had gedaan, maar na een lange drive, en ondanks een fumble, wist hij toch Keenan Allen in de endzone te vinden voor de mogelijke gelijkmaker. Alleen misten de Chargers de PAT.
Het was het begin van een rommelige fase, met vier punts op rij voor Buffalo voor het eerst een echt gat wist te slaan. Dat deden ze in stijl, want de drive eindigde met een schitterende trickplay. Cole Beasley mocht hierdoor de eerste touchdown pass van de dag gooien.
Nadat de Bills voor rust nog een field goal scoorden en na rust begonnen met een lange touchdown drive leek de zege wel binnen voor de thuisploeg. Herbert gaf ondanks de 24-6 achterstand echter niet op en sloeg direct terug. Spectaculair was het niet, met veel korte passes, maar het was wel effectief genoeg. Joshua Kelley sprong de bal de endzone in en Herbert gooide de bal perfect naar Keenan Allen voor de two point conversie.
De verdediging van de Chargers gaf de ploeg vervolgens nog voldoende kansen om verder terug te komen, maar Herbert maakte hier onvoldoende gebruik van. Onder leiding van Joey Bosa (career high drie sacks) wisten de Chargers drie turnovers op rij af te dwingen, namelijk twee fumbles en een interceptie. Het leverde Los Angels precies drie punten op. Eén keer moesten de Chargers punten na een fumble van Herbert, gevolgd door een field goal en een interceptie van Herbert. De Bills profiteerden van deze interceptie door met een field goal het verschil naar tien punten te brengen.
De Chargers kregen nog wel de bal, maar moesten dus twee keer scoren. Herbert probeerde het nog wel met een Hail Mary, die ook gevangen werd op de 2-yard lijn. Het leverde de Chargers geen punten op. De verdediging van de Bills deed zijn werk en wist Herbert uit de endzone te houden, zodat Buffalo er met een 27-17 overwinning vandoor ging. Het brengt de ploeg weer een stapje dichter bij de eerste divisietitel sinds 1995.
De Patriots hielden hun kleine kans om de play-offs nog te halen in stand. In New England werden de Cardinals in de slotseconden verslagen, nadat de Cardinals vlak daarvoor nog een fieldgoal hadden gemist. Het einde stond niet in verhouding met de slotfase van het duel tussen de Panthers en de Vikings. Carolina leek met een zege naar huis te gaan, maar Minnesota ontsnapte op miraculeuze wijze nog.
Arizona Cardinals @ New England Patriots | 17-20
Cam Newton had het moeilijk tegen de Cardinals. De quarterback was goed voor twee intercepties en maar negen gevangen ballen. Toch was het voldoende voor de Patriots om hun play-off hoop in leven te houden. De Cardinals speelden zelf ook slordig en verzuimden de geboden kansen te pakken. Zo gooide Kyler Murray voor het eerst dit seizoen geen touchdown, maar wel een interceptie. De tweede interceptie van Newton leek Arizona aan de zege te helpen, maar Zane Gonzalez miste niet voor het eerst dit seizoen een belangrijke field goal in de slotfase. Nick Folk liet de Cardinals vervolgens zien hoe het wel moet. Hij schoot een 50-yarder tussen de palen voor de belangrijke zege.
New York Giants @ Cincinnati Bengals | 19-17
De New York Giants zijn de derde leiders van de NFC East in de afgelopen vijf dagen. Het Washington Football Team pakte donderdag de koppositie na een zege op Thanksgiving, maar door de zege op de Bengals is New York nu de leider in de divisie. Gemakkelijk ging het niet tegen de ploeg die het voor het eerst zonder Joe Burrow moest stellen. Dit kwam mede omdat Daniel Jones, de quarterback van de Giants, in de tweede helft met een hamstringblessure naar de kant moest. De verdediging van New York dwong twee fumbles af en legde hiermee een belangrijke basis voor de 19-17 overwinning.
Miami Dolphins @ New York Jets | 20-3
No Tua, no problem. Door een blessure van Tua mocht Ryan Fitzpatrick weer eens starten. De Jets openden in hun eerste drive de score met een field goal, maar van een spannend duel was geen sprake. Het was het enige wapenfeit van de ploeg uit The Big Apple, waar Sam Darnold zijn rentree maakte. Mocht hij nog de illusie hebben volgend seizoen de quarterback van de Jets te zijn, dan liet hij niet zien voor zijn laatste kans te strijden. Twee intercepties en drie sacks zijn onvoldoende om de Jets verder te helpen. Fitzmagic hoefde weinig bijzonders te doen om een van zijn vele voormalige werkgevers op een nieuwe nederlaag te trakteren. Door de zege blijven de Dolphins in het spoor van de Bills en door de nederlaag van de Raiders hebben ze iets meer ademruimte in de strijd om de wildcards.
Carolina Panthers @ Minnesota Vikings | 27-28
Ze zullen zich bij de Panthers nog wel eens achter de oren krabben na deze wedstrijd. Diep in de slotfase stond de ploeg uit Carolina met drie punten voor én op de rand van de endzone. Die voorsprong hadden ze te danken aan rookie Jeremy Chinn. De verdediger scoorde twee fumble recovery touchdowns binnen 10 seconden, iets dat in het Super Bowl tijdperk nog niet is gebeurd. Teddy Bridgewater vergat echter de wedstrijd in het slot te gooien. Kirk Cousins had vervolgens maar een kleine minuut nodig om het veld over te steken. De held van de avond werd Chad Beebe. De wide receiver ging eerst gruwelijk in fout bij een punt return maar ving uiteindelijk wel de winnende touchdown. Joey Slye kon alsnog de wedstrijd winnen voor de Panthers, maar faalde van 54 yards.
Cleveland Browns @ Jacksonville Jaguars | 27-25
Op papier leek dit een makkelijke wedstrijd voor de Browns, maar dat werd het zeker niet. Mike Glennon speelde een prima wedstrijd en hield zijn team lang in de wedstrijd. De Browns mochten van geluk spreken dat de Jaguars twee keer een two-point conversion niet wisten te verzilveren. Jarvis Landry ving acht keer de bal voor 143 yards en een touchdown. Over de grond was Nick Chubb weer in vorm. De teller stopte voor hem pas bij 144 yards. Ondanks dat het moeizaam ging, wonnen de Browns wel weer en blijven daarmee op weg om eindelijk weer eens play-offs te gaan spelen.
Las Vegas Raiders @ Atlanta Falcons | 6-43
Een hard gelag voor de Raiders. Vorig jaar waren ze ook 6-4 maar zakten daarna ver weg. Dit jaar waren ze vastbesloten om dat anders te gaan doen. In de wedstrijd tegen de Falcons was daar echter niets van te merken. Derek Carr (22/34, 215 yards, 0 TD, 1 INT) kreeg de afgelopen weken veel lof voor zijn spel. Gisteravond had hij echter een complete off-day. De Falcons waren ondanks het ontbreken van Julion Jones en Todd Gurley zeer effectief. Jon Gruden wil dolgraag met zijn team naar de play-offs, daarvoor zullen ze de komende weken echter wel uit een ander vaatje moeten tappen.
Vorige week blikten we al even vooruit op de stand van zaken wat betreft de nieuwe lijst met Hall of Fame-kandidaten voor de editie 2021. Als nooit tevoren zijn eindeloze discussies mogelijk over spelers. Van de steroïdengeneratie (Clemens, Bonds, Sheffield, Ramirez, Sosa) tot de moeilijke personen (Schilling, Kent) en van de ondergewaardeerde spelers (Helton, Andruw Jones) tot de borderline gevallen (Pettitte, Vizquel): er zijn legio verschillende manieren om je stembiljet dit jaar in te vullen. Eén naam heeft zich echter heel sneaky in de middenmoot gewurmd. Linkhandige werper Mark Buehrle, die tijdens zijn carrière bij de Chicago White Sox, Miami Marlins en Toronto Blue Jays speelde, is namelijk één van de meer fascinerende case studies als het op Hall of Fame-stemmen in de 2020’s aankomt.
Er zijn duidelijk twee kampen voor Buehrle: het kamp ‘campagne voeren’ en het kamp ‘huh, hoe dan?’. De twee visies staan mooi weergegeven in onderstaande tweetwisseling die ondergetekende met vaste websitevolger en honkbalkenner Pim Spierenburg had, nadat de BBWAA de lijst met genomineerden bekendgemaakt had.
En ja, puur op basis van de oppervlakkige statistieken, z’n naam en wat hij bereikt heeft, zal Buehrle het heel zwaar krijgen om de Hall of Fame te bereiken. Er zal vrijwel niemand zijn die in eerste oogopslag de aimabele lefty op zijn of haar ballot zal zetten. Dat hij een mooie carrière heeft gehad, zal niemand ontkennen. Bijna 500 starts, meer dan 3.000 gepitchte innings, een career ERA van 3.81, 1.28 WHIP, 1.870 strikeouts en 214 wins: het zijn mooie, doch niet legendarische statistieken.
Toch zit er meer logica in een stem op Mark Buehrle dan in géén stem op Mark Buehrle, wanneer je dieper onder het oppervlak kijkt. Humor me.
GEEN PRIJZEN
Het kamp waartoe Pim ogenschijnlijk behoort, waarin Buehrle geen Hall of Famer is, zal groter zijn dan het andere kamp. Sterker nog, ik denk dat het vrij moeilijk is om met een stalen gezicht te claimen dat de beste man vereeuwigd moet worden in de Hall. Het argument tegen de werper is vrij makkelijk te maken op basis van een gebrek aan oogverblindende statistieken en glimmende hardware in zijn prijzenkast. Buehrle won in zijn carrière bijvoorbeeld nooit de Cy Young Award, de prijs voor de beste pitcher van een seizoen. Zijn hoogste notering was een vijfde plek, in 2005, toen hij zijn White Sox naar een World Series-titel gooide. Daarnaast won hij geen strikeout- of ERA-titels. Een K/9 van 5 over zijn carrière is de helft van wat werpers tegenwoordig moeten noteren om serieus genomen te worden.
Buehrle domineerde überhaupt zelden een line-up. Hij had geen ongelooflijk arsenaal tot zijn beschikking. Een high-80s/low-90s fastball, geweldige changeup, tricky curveball en lastige cutter behoorden tot de mogelijkheden, maar hij zette de speedgun nooit in vuur en vlam en blies geen slagmensen weg zoals laatste jaren in MLB gewoon is.
Als je op deze manier naar Buehrle en zijn loopbaan kijkt, blijft er weinig van een Hall of Fame-case over. En toch kun je hem maken.
Mark Buehrle won vier Gold Glove Awards en is één van slechts tien pitchers in de American League die sinds de invoering van de prijs in 1957 er meer dan één won (foto: Ron Vesely)
TIJDSBEELD EN ACCOLADES
Om te beginnen is het belangrijk om te kijken naar de periode waarin Buehrle actief (en succesvol) was in de Major League. Zijn carrière begon in 2000 en eindigde in 2015, wat betekent dat ongeveer de helft van zijn loopbaan middenin het dopingtijdperk plaatsvond. Het waren andere tijden in het honkbal. Slagmensen noteerden buitenaardse statistieken, strikeoutaantallen waren lager dan ooit en het was de periode met het laagste aantal no-hitters en perfect games in de geschiedenis van de sport (slechts zeven in de periode tussen de laatste no-hitter voor de start van Buehrle’s carrière en de start van MLB’s grootscheepse anti-dopingonderzoek dat uiteindelijk zou culmineren in het Mitchell Report, waarna de dopingperiode ten einde kwam; een periode van ruim acht seizoenen).
Het feit dat Buehrle zich tussen al dat dopinggeweld meer dan staande hield (en in de eerste drie jaar van de dopingloze periode die volgde prompt zelf een no-hitter én een perfect game gooide), zegt wel iets.
Er is nog een serieus rijtje accolades van de soft-tossing lefty dat niet zomaar onder de bank geschoven kan worden. Buehrle won wel degelijk tastbare individuele prijzen. Hij pakte bijvoorbeeld vier Gold Gloves: drie in de American League met de White Sox en één in de National League met de Miami Marlins. Er zijn in de American League sinds 1957 slechts 10 werpers geweest die meer dan één Gold Glove Award wonnen; Buehrle is één van hen. Hij voerde vijfmaal de league aan in assists, mede dankzij zijn ongeëvenaarde pick-off-beweging. Ook beëindigde de werper zijn carrière als vijfvoudig All-Star.
MIJLPALEN
Verder bestaat Buehrle’s carrière uit een hele reeks mijlpalen buiten de statistische wereld om. Zo was hij de eerste werper in de geschiedenis van de sport die in twee dagen tijd een World Series game als starter won én als closer een save pakte. Hij deed dit in 2005, door eerst Game 2 tegen de Houston Astros te winnen (7.0 innings, 100 pitches) en in de 14e inning van Game 3 op de heuvel te verschijnen om de wedstrijd uit te gooien. En laten we wel zijn: iedere werper die dit doet nadat hij in de kleedkamer al een paar biertjes gedronken had, is een instant Hall of Famer, toch?
In 2009 brak Buehrle het record voor het uitkrijgen van de meeste slagmensen op rij. Liefst 45 keer achter elkaar veroorzaakte hij een ‘nul’, waarmee hij het oude record van 41 (een aantal alleen bereikt door Jim Barr in 1971 en Bobby Jenks in 2007) verbrak. Buehrle’s record hield vijf jaar stand. In 2014 raakte hij het kwijt aan Yusmeiro Petit, die 46 slagmensen op rij uitmaakte.
BEYOND THE BOXSCORE
De lijst met beyond-the-boxscore accomplishments gaat door. Buehrle is één van slechts zeven werpers in de meer dan 140-jarige geschiedenis van de sport die tijdens hun carrière zowel een perfect game als een no-hitter hebben gegooid. Buehrle deed dit tegen de Texas Rangers (no-hitter, 2007) en Tampa Bay Rays (perfect game, 2009). De enige andere werpers met zowel een perfecto als een no-hitter? Jim Bunning, Roy Halladay, Nolan Ryan, Cy Young, Randy Johnson en Sandy Koufax. Komen die spelers u bekend voor? Dat kan. Ze zijn allemaal namelijk vereeuwigd in de Hall of Fame.
Dan is daar nog de ongelooflijke reeks van 200 gegooide innings per seizoen. Met uitzondering van zijn rookie-seizoen en zijn laatste jaar in de league, toen hij bleef steken op 198.2 innings, gooide Buehrle elk jaar tenminste 200 innings. Dat zijn maar liefst 14 seizoenen op rij. Buehrle bevindt zich daarmee in een groepje van slechts vier werpers die dat gepresteerd hebben. De andere? Greg Maddux, Phil Niekro en Christy Mathewson. Wat die drie met elkaar gemeen hebben? U raadt het al: allemaal Hall of Famers.
HALL OF FAME-VERGELIJKINGEN
Het makkelijkst is misschien nog om Buehrle te vergelijken met een aantal werpers die in Buehrle’s statistische regionen verkeren.
VERGELIJKING 1
Jim Bunning: 59.5 WAR, 224 wins, 184 losses, 3.27 ERA, 519 starts, 3760 innings, 2855 strikeouts, 115 ERA+, 1x Cy Young Top 5, No-Hitter, Perfect Game
Mark Buehrle: 59.1 WAR, 214 wins, 160 losses, 3.81 ERA, 493 starts, 3283 innings, 1870 strikeouts, 117 ERA+, 1x Cy Young Top 5, No-Hitter, Perfect Game
Mark Buehrle: 59.1 WAR, 214 wins, 160 losses, 3.81 ERA, 493 starts, 3283 innings, 1870 strikeouts, 117 ERA+, 5.1 K/9, 5x All-Star, Perfect Game
Catfish Hunter is opgenomen in de Hall of Fame.
En Andy Pettitte dan, de man die ongetwijfeld meer stemmen gaat ontvangen dan Buehrle en die in de hoofden van veel Yankees-fans of casual honkbalvolgers mede dankzij zijn New Yorkse jaren mythische hoogten heeft bereikt?
Hoewel het natuurlijk lastig is om spelers uit verschillende tijdperken met elkaar te vergelijken, heeft WAR ons wel een handig stuk gereedschap geboden om de waarde van een speler over verschillende periodes te bepalen. Zo kun je concluderen dat verreweg de meeste Hall of Famers tenminste 60 WAR noteerden in hun carrière.
WAR is natuurlijk niet heilig en de grens van 60 wil natuurlijk niet zeggen dat er geen Hall of Famers met een lagere WAR zijn, want er zijn er genoeg. Mordecai Brown (58.4), Willie Stargell (57.5), Whitey Ford (57.1), Enos Slaughter (57.0), Mariano Rivera (56.3), Luis Aparicio (55.9), Orlando Cepeda (50.1), Sandy Koufax (48.9), Jim Rice (47.7) en de eerder genoemde Catfish Hunter (40.9) zijn zomaar wat legendarische namen die onder die grens bleven, maar vrijwel alle kwalificerende spelers met een career WAR van 60 of meer bevinden zich in de Hall of Fame.
VOORTSCHRIJDEND INZICHT
Buehrle zit op 59.1 WAR. That’s right, Buehrle is meer WAR waard dan Sandy Koufax en Whitey Ford. Echt? Ja, echt. Maakt dat van Buehrle een automatische Hall of Famer? Nee. WAR zegt ook niet alles over hoe goed een werper in bepaalde perioden van zijn carrière is geweest. Buehrle’s 59.1 WAR verslaat ook Johan Santana’s 51.1 en Felix Hernandez‘ 50.3, terwijl niemand zal twijfelen aan het feit dat prime Santana en Hernandez indrukwekkendere werpers waren dan prime Buehrle. Ergens heeft Buehrle echter wel iets heel erg goed gedaan om boven zulke namen te eindigen. Moet hij het dus een paar jaar langer dan de gemiddelde fan zou denken op de ballot uit kunnen houden? Absoluut. Larry Walker moest tot het tiende en laatste jaar wachten op zijn kans, voordat de BBWAA het licht zag. Tim Raines idem dito.
Wijsheid komt met de jaren. Voortschrijdend inzicht is een ding. Het beschouwen van de tijdsgeest waarin een speler uitkwam en het veranderen van de stemgerechtigde populatie, die steeds jonger en beter analytisch onderlegd is, zijn van steeds grotere invloed. En zelfs haalt hij het uiteindelijk niet, wat nog steeds veel meer voor de hand ligt dan wel, blijft campagne voeren voor spelers zoals Buehrle een must. De unsung heroes, de statistische afwijkingen, de mannen die meer bereiken dan het oog lijkt te denken. De Mark Buehrle’s van de wereld verdienen het.
Zondag vindt een cruciaal duel in de spannende AFC South plaats. Staan de in blakende vorm verkerende Indianapolis Colts of de Tennessee Titans straks aan het eind van de zondag aan de leiding? Een paar weken geleden werd het eerste treffen tussen beide teams een makkelijke overwinning voor Philip Rivers. Het team van Mike Vrabel, dat vorige week won van de Ravens, zal gebrand zijn op revanche. Kunnen de Colts zondag de divisie definitief naar zich toetrekken? Of krijgen we weer een kunststukje te zien van Derrick Henry en de rest van de Titans offense?
Colts overtuigend in eerste duel
Twee weken geleden wonnen de Colts zeer overtuigend van de Titans met 34-17. Ryan Tannehill (15/27, 147 yards, 1 TD) werd compleet aan banden gelegd door de uitstekende secondary van Indianapolis. Aan de andere kant speelde Philip Rivers (29/39, 308 yards, 1 TD) juist één van zijn beste wedstrijden van dit seizoen. Vooral in de slotfase liepen de bezoekers ruim weg bij de Titans. Wel viel op dat ook voor de Colts het afstoppen van Derrick Henry nagenoeg onmogelijk was. Wellicht is dat een voorbode van wat ons zondag te wachten staat. De gevierde man bij de Colts in deze wedstrijd was Nyheim Hines, die zowel in de running game, als de passing game werd gebruikt.
Het herstel van de Titans mocht er zijn. In de lastige uitwedstrijd tegen de Ravens werd in de verlenging een overwinning uit het vuur gesleept. Zoals zo vaak was Derrick Henry (133 yards) de gevierde man. Ook Tannehill kwam echter sterk terug na zijn zwakke optreden tegen de Colts en toonde zich een veel betere passer dan Lamar Jackson. Net als de Titans wonnen de Colts afgelopen weekend in blessuretijd! Lange tijd zag het er niet naar uit dat ze zouden winnen van de Packers, maar een sterke tweede helft bracht ze de overwinning. Van de laatste vijf wedstrijden werd er slechts één verloren door de Colts, die daardoor als de ploeg in vorm bestempeld mogen worden.
Leunen op stabiele defense
Degelijkheid is het codewoord bij de offense van de Colts. Sprankelend is het allemaal zeker niet, maar het lukt ze doorgaans toch om flink wat punten op het scorebord te krijgen. De laatste weken komt dat in de passing game met name van rookie Michael Pittman Jr. Mede door blessures ontpopt hij zich als de belangrijkste receiver voor de Colts. De running game liep door de zware blessure van Marlon Mack een deuk op. Rookie Jonathan Taylor was de logische vervanger van Mack, maar presteert tot nu toe niet naar behoren. Dus werd er ineens gekeken naar Nyheim Hines. Tot nu toe was Hines vooral bekend geworden door twee punt returns in één wedstrijd (2019, week 16 tegen de Panthers) tot touchdown te promoveren. Dit seizoen blijkt hij echter ook een uitstekende running back, waar Rivers op kan vertrouwen over de grond én door de lucht.
There goes Michael Pittman, Jr! 45 yards for his first career touchdown.
De kracht van de ploeg van Frank Reich zit hem echter in de defense; met name de pass defense. Slechts twee ploegen waren tot nu toe effectiever in het bestrijden van de passing game. De vorige wedstrijd tegen de Titans liet zien hoe de Colts defense een quarterback compleet lam kan leggen. Voor Philip Rivers moet het een genot zijn om achter deze offensive line te spelen. Het gebrek aan degelijke bescherming was één van de redenen waarom hij vertrok uit Los Angeles. Bij de Colts kreeg hij pas 9 sacks te verwerken; het minste van alle startende quarterbacks.
Hopen op Henry
Waar het wel snor zit bij de Colts wat betreft de pass defense, is dit juist het probleem bij de Titans. Meer dan 267 passing yards per wedstrijd liett deze defense toe, wat mede te wijten valt aan een gebrek aan pass rush. Het optreden van de grote aanwinst Jadeveon Clowney, die nog geen enkele sack noteerde, is erg teleurstellend. Inmiddels staat hij zelfs op injured reserve met een knieblessure. Ook in de vorige wedstrijd tegen de Colts lag hier het probleem voor het team van Mike Vrabel. De vraag is of ze dit op korte termijn al op kunnen lossen.
Als dat niet het geval is, zullen er veel punten gescoord moeten worden door de offense. Dat is echter niet onmogelijk als je iemand als Derrick Henry in de gelederen hebt. De oersterke running back speelt wekelijks een cruciale rol bij het over de streep trekken van overwinningen; met name in de slotfase van duels. Tegen de Colts was Henry twee weken geleden zeer effectief en vorige week tegen de Ravens maakte hij wederom het verschil. De man in vorm dus en daarmee ook het enige wapen waar de Colts niet direct een antwoord op lijken te hebben. Daar komt bij dat DeForest Buckner deze wedstrijd aan zich voorbij zal moeten laten gaan vanwege een positieve COVID-19 test.
Beide teams zullen deze wedstrijd benaderen als een finale. De Colts hebben de overwinning in de AFC South zo goed als binnen bij een overwinning. Weliswaar is er dan maar één wedstrijd verschil tussen beide teams maar het onderling resultaat is dan in het voordeel van Indianapolis. Het resterende schema van beide teams is ook nog eens redelijk vergelijkbaar. Kortom, er zal ze alles aan gelegen zijn om na deze wedstrijd op pole-position te staan.
De verliezer van het duel maakt ook nog kans op een wild-card voor de play-offs. Er zijn echter meer kapers op de kust. Dat team zal daarom de strijd moeten aangaan met onder andere de Ravens, Dolphins en Raiders om de felbegeerde laatste plekjes in het naseizoen. Er staat morgen dus genoeg op het spel in het Lucas Oil Stadium.
Dubbeltje op zijn kant
Een favoriet aanwijzen in deze wedstrijd is erg lastig. Aan de ene kant wonnen de Colts het vorige onderlinge duel zeer overtuigend. Op basis daarvan, en de huidige vorm van de laatste weken, lijkt dat team de lichte favoriet. De Titans blinken echter uit in duels waarin het er echt om gaat. Dat zagen we vorige week tegen de Ravens, maar ook al in de play-offs van vorig seizoen. Mike Vrabel weet zijn team optimaal voor te bereiden op de cruciale duels. Het zijn ook juist dit soort wedstrijden waarin Derrick Henry vaak uitblinkt. Kortom, dit wordt een wedstrijd die beide kanten kan opvallen. Gezien het ontbreken van DeForest Buckner en een lichte blessure bij Philip Rivers is de verwachting dat de Titans het duel met een field goal beslechten.
Voorspelling: Tennessee Titans 31 – 28 Indianapolis Colts
Aangezien het nog ontbreekt aan duidelijkheid over het nieuwe NHL-seizoen gaan we weer eens terug in de tijd. Veertig jaar om precies te zijn. Een jaar waarin zowel op als naast het ijs veel gebeurde. De Islanders begonnen aan hun dynastie, ene Wayne Gretzky maakte met de Edmonton Oilers de overstap naar de NHL en dan waren er nog de Spelen in Lake Placid. Daar begon al heel, heel voorzichtig de ontmanteling van de machtige Sovjet-Unie. Genoeg gespreksstof dus om nog even een boom op te zetten over het jaar 1980.
WERELDNIEUWS
De wereld was in 1980 nog altijd in de ban van de Koude Oorlog. Dat Ronald Reagan in november van dit jaar werd gekozen tot president van de VS, toen kon dat nog zonder al te veel ophef, maakte het er allemaal niet beter op. Door de inval van de Russen in Afghanistan een jaar eerder waren de spanningen al opgelopen en de Amerikanen besloten de Zomerspelen in Moskou te boycotten. Zo’n 65 landen volgden dit voorbeeld. Nederland deed dit ook, maar toch ook weer niet. Een aantal bonden besloot niet te gaan en tijdens onder meer de openingsceremonie werd niet de nationale driekleur, maar de Olympische vlag gebruikt.
Saddam Hoessein doet voor het eerst van zich spreken in het Midden-Oosten. Diens partij wint de verkiezingen in Irak, Hoessein grijpt de macht en valt in september Iran binnen. Het leidt tot een oorlog die bijna 8 jaar zou duren. In Nederland zorgden de krakersrellen rond de kroning van koningin Beatrix voor ophef. Zij nam het stokje over van haar moeder Juliana op 30 april. Ruim drie weken eerder had Jan Raas in Limburg voor de vierde keer op rij de Amstel Gold Race gewonnen en dit is nog altijd een unieke prestatie.
EERSTE KENNISMAKING
Tussen 1972 en 1979 wilde de World Hockey Association gaan wedijveren met de NHL, maar deze organisatie was geen lang leven beschoren. Toen in juni 1979 de WHA ter ziele ging, maakten vier clubs de overstap naar de NHL. De Edmonton Oilers, de Winnipeg Jets, de New England Whalers (later de Hartford Whalers) en tot slot de Quebec Nordiques.
Met name de komst van Edmonton was interessant. Daar speelde een Canadese tiener die in het laatste seizoen van de WHA tot 43 goals en 104 punten kwam. Wayne Gretzky was de naam en al in zijn allereerste seizoen liet Gretzky zien waarom ze hem later The Great One zouden noemen. Hij schoot 51 keer raak, gaf 86 assists en met 137 punten legde Gretzky beslag op zijn eerste van negen Hart Memorial Trophys.
Hoewel we 137 punten in de hedendaagse NHL praktisch niet meer zien, was het peanuts bij wat Gretzky in de jaren erna presteerde. Vier keer knalde The Great Onze zelfs door de grens van 200 punten met als hoogtepunt de 215 in 1985-1986. Maar terug naar 1980. In dat team dartelden ook nog Mark Messier en Kevin Lowe rond. Beide spelers zouden, net als Gretzky, de Hall of Fame halen. In hun eerste NHL-seizoen haalden de Oilers maar net de play-offs, maar in de noodzakelijke voorronde werden ze in drie wedstrijden afgeschminkt door de Philadelphia Flyers.
ODE AAN DE BULLIES
Een schande was dit niet, want veel teams verloren dat seizoen van de Flyers. De Broadstreet Bullies hadden in de jaren zeventig al twee keer de Stanley Cup gewonnen en begonnen enorm goed aan het nieuwe decennium. Tussen 14 oktober 1979 en 6 januari 1980 pakten ze in 35 wedstrijden op rij telkens minimaal één punt.
Deze reeks, waarin 25 duels gewonnen werden, is nog altijd ongeëvenaard in de Amerikaanse professionele sport. Tegenwoordig zou je kunnen zeggen dat die serie een stevige basis legde voor de uiteindelijke winst van de Presidents’ Trophy, maar deze werd pas vijf jaar later geïntroduceerd. Met 116 punten mochten de Flyers zich echter wel de beste ploeg van het reguliere seizoen noemen.
Bobby Clarke (57A), Reggie Leach (50G) en Bill Barber (40G) zijn zomaar wat namen die nog over waren gebleven van de oppermachtige Broadstreet Bullies. Geheel in de stijl van die Bullies domineerden de Flyers in 1979-1980 niet alleen op het scorebord, maar ook in de strafbank. Niet minder dan 381 keer mocht de PK acte de présence geven en met 267 strafminuten was Paul Holmgren de grootste schavuit van het gezelschap. Al met al had coach Pat Quinn een team om van te watertanden. Hard, meedogenloos, maar ook nog eens met een technische bagage om u tegen te zeggen. Je zou denken dat dit voldoende moest zijn voor een derde Stanley Cup.
PUZZEL GELEGD
In de eigen Patrick Division liep echter een team dat er heel anders over dacht. Aan het begin van de jaren zeventig betraden de New York Islanders de league en die start verliep bepaald niet vlekkeloos. Met slim scouten en goede draft picks werkten de Isles zich onder Al Arbour langzaam maar heel zeker omhoog. In Clark Gillies, Bryan Trottier en Mike Bossy hadden ze levensgevaarlijke aanvallers opgepikt en in de jaren tachtig kwam al dit talent tot wasdom. Voeg daar ook Denis Potvin aan toe en je krijgt een geweldige mix van zowel aanvallend als verdedigend talent.
Van ’76 tot en met ’79 slechtten de Islanders de grens van 100 punten. In 1979-1980 gebeurde dit niet. De Isles hadden het met name lastig tegen de Bruins en de Red Wings. Van de vier onderlinge wedstrijden tegen die tegenstanders gingen er drie verloren. Daarnaast miste Potvin een groot deel van het reguliere seizoen, maar dit maakte hem tijdens de play-offs des te gevaarlijker. Maar daarover later meer.
Een jaar eerder, dus in ’79, stonden de Canadiens in de Stanley Cup Final tegenover de Rangers. De Habs wonnen voor de vierde keer op rij de Cup en voor hen was winnen wennen geworden. Vrijwel niemand kon op dat moment vermoeden dat hun hegemonie vrijwel ten einde was en de Amerikaanse franchises de dienst uit gingen maken. In ’80 kregen de Canadiens alvast een voorproefje, want al in de tweede ronde vonden zij hun Waterloo tegen de North Stars. De Rangers verging het niet veel beter. Zij liepen zich, eveneens in de tweede ronde, stuk op de veel sterkere Flyers.
VOORSPEL IN LAKE PLACID
We verlaten de NHL even en kiezen voor de afslag naar Lake Placid. Daar werd in februari 1980 gestreden om de Olympische gouden plakken. Of, zoals bij het ijshockey, om het zilver. Het goud was immers alvast klaargelegd voor de Rode Machine uit de Sovjet-Unie. Vier keer op rij veroverde het beste team ter wereld het goud en met spelers als Vladimir Krutov, Igor Larionov, Sergei Makarov en goalie Vladislav Tretiak lag een vijfde gouden medaille voor het oprapen. Op papier trok Viktor Tikhonov met amateurs naar de VS, maar iedereen wist dat z’n spelers die status alleen op papier hadden. Zij speelden voor de Russische staat. En voor een coach die ze verachtten.
De VS wonnen het goud in 1960 en daarna was het telkens de Sovjet-Unie die met de belangrijkste medaille aan de haal ging. Veel werd er dan ook niet verwacht van Team USA in 1980. Herb Brooks, een goede college-coach, moest er alleen voor zorgen dat het gastland niet uitgelachen werd. In Amerika ging het niet zo lekker en het ijshockey was daar een afspiegeling van. Brooks legde de lat echter hoger. Met voornamelijk studenten uit Minnesota en Boston, twee powerhouses in het college-ijshockey, wilde hij het de Russen moeilijk maken. Brooks werd vreemd aangekeken. Eeuwen geleden had David immers al eens van Goliath gewonnen en een dergelijk wonder kom je niet elke dag tegen.
In de film Miracle On Ice wordt het hele proces mooi weergegeven. Ook dat niet alles pais en vree was bij de Amerikanen. Toch bleef Brooks geloven in zijn missie. Zelfs na de kansloze 10-3 nederlaag tegen de Sovjets in de laatste oefenwedstrijd voor de Spelen. De Russische mannen veegden daarin de vloer van Madison Square Garden aan met de Amerikaanse jochies van Brooks.
OPMAAT NAAR FINALERONDE
Spelers uit de NHL waren niet welkom in Lake Placid, dus kon het gebeuren dat het spel om de echte knikkers voor Canada al voorbij was na de eerste groepsfase. Zij eindigden als derde in de poule met Finland en de Sovjets. De troepen van Tikhonov verpletterden Nederland (17-4) en Japan (16-0), maar hadden meer moeite met Finland en Canada. Beide teams mochten zelfs even genieten van een voorsprong, maar uiteindelijk kwam het voor de Sovjets altijd weer goed.
De Amerikanen eindigden in hun poule als tweede achter Zweden, maar deden dit op doelsaldo. De twee landen speelden gelijk tegen elkaar en begonnen daardoor elk met een punt aan de finaleronde. De Russen namen een zege op de Finnen mee naar die ronde en Finland begon logischerwijs dus met nul punten.
Op 22 februari stond het immer beladen treffen tussen het gastland en de Sovjet-Unie op het programma. De Amerikanen deden nog mee om de plakken en daarmee was het toernooi volgens velen al geslaagd. Het gezicht was gered en het werd nu zaak om de schade tegen de Russen te beperken. Hoewel de Rode Machine lang niet altijd overtuigde in Lake Placid gaf niemand ook maar een cent voor de kansen van de Amerikaanse studenten. Dat is niet helemaal waar. Herb Brooks geloofde in zijn jongens. En hij had zijn spelers zover gekregen dat deze ook in hem geloofden.
TONIGHT WE SKATE WITH THEM!
De jonge Jim Craig was tijdens het toernooi al een betrouwbare goalie gebleken, maar hij had nu de ondankbare taak de Russen in toom te houden. Bijna tien minuten ging dit goed, maar Craig had geen antwoord een schot dat door Krutov van richting werd veranderd. De achterstand zorgde niet voor wanhoop op de Amerikaanse bank.
Sterker nog, met een vlammend schot bracht Buzz Schneider het evenwicht terug in de eerste periode. Met minder dan drie minuten op de klok herstelde Makarov de Russische voorsprong echter alweer. Craig hield veel tegen, maar toch ook niet alles. Dat gold zeker ook voor zijn collega Tretiak, die bij de 2-2 van Mark Johnson in de fout ging en direct door Tikhonov werd gewisseld.
Die move van hun toch al niet geliefde coach bracht de Russen even van hun stuk. Vladimir Myshkin nam de plek van Tretiak over en kreeg al vroeg in de tweede periode een steuntje in de rug. Aleksandr Maltsev tekende voor de 3-2 en gezien het aantal kansen leek het nu een kwestie van erop en erover voor de Sovjets. Ware het niet dat Jim Craig in de wedstrijd was gegroeid en bijkans niet te passeren was. Dit optreden gaf de Amerikanen moed en zij kropen in de derde periode uit hun schulp. Geholpen door een straf van Krutov zetten ze Myshkin onder druk en dat resulteerde in een onverwachte gelijkmaker van Johnson.
DO YOU BELIEVE IN MIRACLES?!
Het verloop van de wedstrijd verbaasde de Amerikanen zelf ook en die verbazing werd nog groter toen captain Mike Eruzione halverwege de derde de puck opeens voorbij Myshkin ramde voor de 4-3. Het ongeloof was van zowel de Amerikaanse als de Russische gezichten af te scheppen. Een stunt -of beter gezegd een wonder- was in de maak. De Sovjets waren niet gewend om zo laat in de wedstrijd vanuit een achterstand te spelen en dit was op het ijs terug te zien. Tikhonov had zijn manschappen hier niet echt op voorbereid en de Russen waren de wanhoop nabij.
Natuurlijk kwam er een slotoffensiefje, maar als ze al eens in de buurt van de goal kwamen, was daar altijd nog Craig. Steeds luider schalde het “U-S-A” van de tribunes en overal ter wereld zagen kijkers de klok naar nul kruipen en telden ze de laatste seconden af. Het wonder was geschied! De onverslaanbare Russen kregen klop van een stel Amerikaanse studenten, die daarmee voor altijd hun plek in de geschiedenisboeken kregen.
Herb Brooks, die zijn tranen niet kon bedwingen, stond aan de basis van één van de grootste sportieve stunts in de wereldgeschiedenis. Dat hij zijn mannen na dit mirakel weer met beide benen op de grond kreeg en een paar dagen later een zwaarbevochten zege op Finland boekte, mag ook een prestatie van formaat heten. Die winst leverde de VS uiteindelijk het felbegeerde goud op.
START VAN EEN DYNASTIE
In de NHL ging het leven gewoon door, maar kregen de spelers natuurlijk wel mee wat hun landgenoten in Lake Placid hadden bereikt. Af en toe waren er wedstrijden geregeld tussen spelers uit de NHL en de Sovjet-Unie en niet zelden bleken de Russen simpelweg beter. De profs wisten dus maar al te goed hoe groot de prestatie van Brooks en Team USA was. Zij moesten het vizier ook al snel weer richten op de Stanley Cup Final, want die naderde met rasse schreden.
Die finale startte op 13 mei in Philadelphia. De Flyers hadden in de halve finale eenvoudig afgerekend met de North Stars en stuitten nu op de Islanders, die in zes wedstrijden te sterk bleken voor de Sabres. De onderlinge ontmoetingen tussen de twee rivalen gingen niet alleen gelijk op dit seizoen, beide teams wonnen twee keer, de goals vielen ook nog eens bij bosjes. Verdeeld over de vier duels wist elk team 14 keer te scoren. De ijshockeywereld mocht zich dus opmaken voor een spannende en productieve finale.
Game 1 stelde alvast niet teleur. Tijdens regulation scoorden de teams elk drie keer, maar in OT strafte de frisse Potvin een penalty van Jimmy Watson af. Met z’n tweede van de avond schonk Denis Potvin de Isles een 1-0 voorsprong in de best-of-7. De Flyers lieten dit niet op zich zitten en sloegen in Game 2 ongenadig hard terug. Een hattrick van Paul Holmgren legde de basis voor een duidelijke zege: 8-3.
HOE HET VERDER GING
Van de volgende drie wedstrijden gingen er twee (ruim) naar New York. In het eigen Nassau Coliseum konden zij op 24 mei het vonnis voltrekken. De Flyers waren als favoriet gestart, maar waren niet bestand tegen Potvin en de zijnen. Net als in Game 1 kwam er een OT aan te pas en net als in die wedstrijd trokken de Isles aan het langste eind. Dit keer dankzij Bob Nystrom. Ze klopten de Flyers met 5-4 en wonnen hun eerste Stanley Cup. Voor Trottier, Bossy en die andere toekomstige Hall of Famers zouden er daarna nog drie volgen.
Met de ontketende Gretzky in de gelederen waagden de Oilers een dappere poging de Islanders te overtreffen. Wat aantal Cups betreft (5) lukte hen dit ook. Het lukte Edmonton echter niet om vier Cups op rij te winnen. Dit is overigens geen enkele club nog gelukt na de Islanders. Al Arbour en zijn Isles hebben daarmee de laatste echte dynastie binnen de NHL in handen. Van het eerste team dat de Cup in ontvangst nam, zijn vijf spelers toegetreden tot de Hall of Fame. Naast Bossy, Trottier en Potvin zijn dit winger Clark Gillies en goalie Billy Smith. In 1996 kreeg ook coach Al Arbour deze eer.
NA HET GOUD
Tien jaar na Arbour werd ook Herb Brooks postuum opgenomen in de Hall of Fame. De succescoach van Team USA ging na de Spelen aan de slag bij de Rangers, de North Stars, de Devils en de Penguins. Het succes van Lake Placid kon hij in de NHL echter geen vervolg geven. Op 11 augustus 2003, zes dagen na zijn 66e verjaardag, verongelukte de man die aan de basis stond van de stunt die de wereld schokte.
Eén van zijn spelers, Ken Morrow, kwam na de Spelen bij de Islanders terecht en won vier keer de Stanley Cup. De blueliner is daarmee een uitzondering. Veel van zijn ploeggenoten konden het in de NHL niet maken. Jim Craig was bijvoorbeeld een held tegen de Russen, maar speelde slechts 30 wedstrijden op het hoogste niveau. Neal Broten, een center in het Miracle-team, moest lang op zijn volgende succes wachten. Hij speelde heel lang voor de organisatie van de North Stars, maar had z’n finest moment in het shirt van de Devils. In ’95, 15 jaar na het goud, won Broten met die club de Stanley Cup.
We zijn met ons allen erg dankbaar dat we op Thanksgiving niet één, maar twee NFL games voorgeschoteld kregen. Dat hadden er eigenlijk drie moeten zijn, maar vanwege COVID is de topper tussen de Steelers en de Ravens naar zondag verplaatst. In Detroit gingen de Lions nog maar eens pijnlijk onderuit, ditmaal tegen de Houston Texans. Deshaun Watson speelde fenomenaal en liet geen spaander heel van de slordige Lions. Later op de avond gingen de Dallas Cowboys in eigen huis pijnlijk onderuit tegen divisierivaal Washington. Het Football Team nam makkelijk afstand en kan nu pronken met de leidersplaats in de NFC East.
Deshaun Watson schittert tegen hopeloze Lions | 41 – 25
Ieder jaar mogen de Detroit Lions een Thanksgiving game organiseren. Het is een traditie die reeds teruggaat tot 1934. Het is één van de weinige keren tijdens het seizoen dat het hele land de Detroit Lions te zien krijgt. Head coach Matt Patricia wist dus wat hem te doen stond; een veel betere prestatie op de mat brengen dan tijdens de blow-out van afgelopen zondag tegen de Carolina Panthers.
Dat lukte de troepen van Patricia echter niet. Ondanks een vroege voorsprong – de eerste touchdown van de dag kwam op naam van ouwe getrouwe Adrian Peterson – maakten de Lions te veel fouten en sloegen ze er niet in de sterren van de tegenstander af te houden. Die sterren waren J.J. Watt, wide receiver Will Fuller (6 catches, 171 yards, 2 TD) en quarterback Deshaun Watson (17/25, 318 yards, 4 TD). Watson speelde voor het eerst in zijn carrière op Thanksgiving en genoot duidelijk van die extra aandacht. Hij hakte de Lions secondary in mootjes en liet zien dat hij tot het kransje beste quarterbacks van de NFL behoort.
De Lions toonden eens te meer dat ze niet meer te redden vallen dit seizoen. Bij een 7-0 voorsprong gooide Matthew Stafford (28/42, 295 yards, 1 TD, 1 INT) een interceptie. De bal werd gevangen door J.J. Watt die zelf de eindzone kon binnenlopen voor de score. Daarnaast werd de bal nog tweemaal verloren via een fumble. De Lions hadden dan wel vaker de bal dan de Texans, maar daar koop je weinig mee als je met dat balbezit niets kan doen. De enige merkbare verbetering ten opzichte van vorige zondag was het scorebord waar na de wedstrijd tenminste geen 0 naast de teamnaam prijkte. Het is maar zeer de vraag hoe lang Matt Patricia dit nog kan volhouden.
Washington Football Team grijpt de leiding in NFC East | 41 – 16
In Arlington kregen de Dallas Cowboys een uitgelezen kans om toch nog iets van hun seizoen te maken. Aangezien de vier teams in de NFC East slechts door een halve game gescheiden worden, zou de winnaar van het Thanksgiving-duel tussen de Cowboys en het Washington Football Team meteen de leiding overnemen in de divisie. Voor de Cowboys moest dit de wedstrijd worden waarop ze opnieuw relevant werden dit seizoen. De symboliek was alleszins aanwezig; America’s Team zou op deze oer-Amerikaanse feestdag de macht grijpen.
Cowboys hebben geen antwoord op Gibson
Helaas voor de Cowboys dacht het Football Team uit Washington daar anders over. Op de schouders van rookie running back Antonio Gibson (20 carries, 115 yards, 3 TD) en een uitstekende defense domineerde het Football Team nagenoeg de hele wedstrijd. In het vierde kwart werd de beslissende kloof geslagen en werd het zelfs nog een afstraffing voor de Cowboys. De Cowboys verloren al vroeg in de wedstrijd twee offensive linemen – Cameron Erving en Zack Martin – waardoor Andy Dalton niet de bescherming genoot die hij nodig had. Hij werd in totaal driemaal gesackt. Ook de Dallas running game kwam amper uit de verf. Ezekiel Elliott kon slechts 32 yards rennen en Tony Pollard deed met 12 yards ook niet meteen de verdedigers van Washington bibberen.
Vergelijk dat met de 182 rushing yards van het Football Team en het is duidelijk waarom deze wedstrijd verloren ging voor Dallas. Bovendien schoten ze zichzelf ook meermaals in de voet. Ezekiel Elliot verloor opnieuw een keer de bal en ook Dalton kon de wedstrijd niet volmaken zonder een interceptie te gooien. Dan was er ook nog de zeer twijfelachtige beslissing om bij een 4th and 10 op hun eigen 24-yardlijn voor een fake punt te gaan. De poging mislukte en Gibson zette het de Cowboys betaald door meteen daarna een touchdown te scoren.
De season sweep van de Cowboys – het is pas de eerste keer dat Washington dat lukt sinds 2012 – brengt het Washington Football Team alleen aan de leiding in de NFC East met 4 wins (tegenover 7 nederlagen). Met nog wedstrijden tegen de 49ers, Panthers en Eagles in het verschiet, zijn de troepen van Riverboat Ron Rivera plots de favoriet om alsnog de NFC East binnen te halen. Winst in twee van die wedstrijden moet voldoende zijn om een onverhoopt ticket voor de play-offs te verzilveren.
Na een eerste ronde vol spektakel en drama zijn de halve finalisten van de MLS Conference Finals bekend. Een ronde vol doelpunten, bloedstollende penaltyseries en gekke momenten kwam afgelopen nacht ten einde. Na een korte break, die in Amerika volgens traditie in het teken staat van Thanksgiving, zullen de halve finales van de Conference Finals beginnen in de nacht van 28 op 29 november. De uiteindelijke finale zal plaatsvinden op 13 december. Dit is wat ons te wachten staat in de volgende ronde.
EASTERN CONFERENCE
ORLANDO City VS. NEW ENGLAND REVOLUTION
Orlando City en New England Revolution kenden beiden een zeer spannende eerste ronde. Orlando City, de club van de Portugese sterspeler en aanvoerder Nani, mocht zich voor het eerst in de historie van de club melden voor de playoffs en stootte dus direct door naar de volgende ronde. Dat ging echter niet eenvoudig. Nadat hun wedstrijd tegen New York City FC na 120 minuten een gelijke stand van 1-1 kende, moest een penaltyserie uitmaken welk team de volgende ronde zou bereiken. Pas na 14 strafschoppen viel de beslissing in het voordeel van de ploeg uit Florida.
De tegenstander in de volgende ronde zal het New England Revolution van Nederlander Alexander Büttner worden. Dat de ploeg uit Boston zich bij de halve finalisten mag voegen, mag als verrassend bestempeld worden. New England speelde al een extra ronde (een play-in duel) om de playoffs te bereiken. In die ronde werd Montreal Impact nipt met 2-1 verslagen. In de eerste ronde van de playoffs wachtte het als eerste geplaatste Philadelphia Union. Het was dan ook volledig tegen de verwachtingen(en de statistieken) in dat New England met 0-2 won van Philadelphia.
COLUMBUS CREW VS. NASHVILLE SC
In de andere halve finale van de Eastern Conference zullen Columbus Crew en Nashville SC het tegen elkaar opnemen. Columbus Crew bereikte de volgende door New York Red Bulls te verslaan. Ook dit was een spannende wedstrijd. Columbus Crew stond een groot gedeelte van de wedstrijd met 3-1 voor, tot New York laat in de wedstrijd op 3-2 kwam. Columbus kon de voorsprong toch vasthouden en bereikte zo de halve finale van de Eastern Conference.
Nashville SC bereikte net als New England Revolution de playoffs via een play-in ronde. Ook Nashville zorgde vervolgens voor een grote verrassing in de eerste ronde van de playoffs. De ploeg uit Tennessee speelde tegen het als tweede geplaatste Toronto FC. Toronto was daarom duidelijk de favoriet, maar Nashville trok uiteindelijk aan het langste eind door met 0-1 te winnen. Een flinke opsteker dus voor de ploeg die dit jaar voor het eerst in de MLS uitkomt.
WESTERN CONFERENCE
SEATTLE SOUNDERS VS. FC DALLAS
In de eerste halve finale van de Western Conference zal huidig MLS-kampioen Seattle Sounders het opnemen tegen FC Dallas. Seattle, zonder Kelvin Leerdam, bereikte de volgende ronde door het Los Angeles FC van bankzitter Kenneth Vermeer te verslaan. De eindstand werd 3-1, maar LA FC was zeker niet kansloos. Zo miste Carlos Vela een penalty voor de ploeg uit Californië en werd er een doelpunt afgekeurd door de VAR wegens buitenspel. Seattle blijft dus in de race om hun MLS-titel te behouden.
Tegenstander FC Dallas moest de kampioen van het MLS is Back Tournament verslaan, namelijk Portland Timbers. Portland had het betere van het spel en rook de overwinning al door in de 83e minuut het openingsdoelpunt te maken. Diep in de blessuretijd maakte Dallas-speler Pepi gelijk en moest er verlengd worden. In de verlenging werd er niet gescoord, waardoor er een penaltyserie de beslissing moest gaan maken. Een werkelijk bloedstollende penaltyserie eindigde na maar liefst 16 strafschoppen in het voordeel van FC Dallas.
In de andere halve finale van de Western Conference zal Sporting Kansas City gaan spelen tegen Minnesota United. Sporting Kansas City bereikte de volgende ronde door af te rekenen met San Jose Earthquakes, de ploeg van de geblesseerde Danny Hoesen. In een uiterst vermakelijke wedstrijd was de stand na 90 minuten 3-3. Uiteindelijk moest een strafschoppenserie de beslissing brengen. In tegenstelling tot de twee andere strafschoppenseries in deze eerste ronde was deze van korte duur. Al na 6 strafschoppen viel de beslissing, doordat San Jose al haar strafschoppen miste. Zo voegde Kansas City zich bij de halve finalisten van de Western Conference.
Minnesota United rekende schakelde vrij overtuigend Colorado Rapids uit. In de eerste helft kwam Minnesota op 1-0 en in de tweede helft prikte de ploeg er nog twee doelpunten bij. Eindstand: 3-0. Deze overtuigende zege van Colorado ging direct de geschiedenisboeken in. Het was namelijk de eerste overwinning ooit in de playoffs voor de Rapids.
Nadat week 10 een vertekende tussenstand opleverde, is inmiddels alles weer normaal in de SportAmerika Football Pool. Echter, voor het eerst hebben we een gedeeld koploperschap waarbij drie koplopers maar liefst twee punten losstaan. Bij nader inzien was Jason Blaauw vorige week de enige koploper, maar Boerkamp en Vrijsen wisten hem deze speelronde te achterhalen. De weekwinnaar was Richard Konijn. Hij was de enige die in deze week vol verrassingen tien duels goed wist te voorspellen. Tenslotte is er nog een eervolle vermelding voor zij die de MNF-totaalscore (51) goed hadden: Toon Aerts, Chris van Dijk, Carina Koelmans en Frank Metsemakers.
SportAmerika Football Pool: top 20 na week 11
Veel struikelblokken in week 11
In tegenstelling tot voorgaande weken waarin de scores overwegend hoog waren, vielen ze ditmaal wat tegen. Dit had vooral te maken met vijf duels die beide kanten op konden en maar liefst drie upsets. De ontmoetingen die golden als een dubbeltje op zijn kant waren Cincinnati – Washington, Detroit – Carolina, New England – Houston, Baltimore – Tennessee en LA (Rams) – Tampa Bay. Cincinnati verloor het duel nadat Burrow het veld moest verlaten met een zware knieblessure en Tampa Bay leed vooral onder de wisselvallige offense. Detroit speelde een onthutsend slechte wedstrijd en de andere twee duels waren nagelbijters. Uiteindelijk trokken daar de Texans en Titans aan het langste eind.
De drie upsets werden veroorzaakt door de Broncos, Colts en Cowboys. “America’s team” leek herboren bij de terugkeer van Andy Dalton en won verrassend van de Vikings. De sterke defense van de Colts en hun efficiënte offense waren de Packers te machtig. Tegelijkertijd had Tua een zware avond tegen Denver. Eerder verklaarde hij nog dat hij niet had verwacht dat het zo makkelijk zou zijn in de NFL. Toen hij werd gewisseld voor Fitzpatrick – overigens niet om een blessure – zullen die woorden vast geregeld door zijn hoofd hebben gespookt.
In speelronde 12 staan er veel ogenschijnlijk eenzijdige duels op het programma. Hier en daar valt echter een pareltje te ontdekken. Zo nemen de Bills het op tegen de Chargers van wonderkind Justin Herbert en spelen de Colts en Titans om de koppositie in de AFC South. Een even belangrijke ontmoeting is die tussen de Ravens en Steelers. Baltimore kan hier één van de laatste strohalmen grijpen om alsnog de play-offs te bereiken. Pittsburgh is dit seizoen echter van ongekend niveau. Lees onder de afbeelding welke upsets onze NFL-redactie in speelronde 12 verwacht!
SportAmerika Football Pool: top 20 van week 11
Week 12 upsets
Chris van Dijk: de Los Angeles Chargers verslaan de Buffalo Bills
Misschien is het meer de hoop dan de verwachting, maar ik gun Justin Herbert wel een aansprekende zege die hoort bij zijn aanstaande “Rookie of the Year”-titel. De mogelijkheden zijn er in ieder geval. De verdediging van de Bills is dit jaar niet zo goed als vorig jaar, dus Herbert kan er lekker op gaan scoren. Daar staat tegenover dat Josh Allen wel een stuk beter is dan vorig seizoen. De defense van de Chargers is ook niet heel goed. Maar Joey Bosa kwam afgelopen week weer terug, en dit kan wel eens net het zetje zijn wat de Chargers nodig hebben.
Vorige week voorspelde Chris de Titans over de Ravens correct (30-24 OT). Overall record: 5-5
Luuk Dokter: de Baltimore Ravens verslaan de Pittsburgh Steelers
De Steelers verloren eerder al hun bye-week aan een team dat niet kon omgaan met COVID en nu kost het hen een Thanksgiving primetime duel. Je reinste competitievervalsing, aangezien bijvoorbeeld Las Vegas gewoon moest aantreden met drie spelers minder en een d-line die een week niet kon trainen. De Ravens worden hier ernstig bevoordeeld, maar dat is het geluk van de MVP op je roster. Helaas zal de terugkeer van enkele Ravens spelers voldoende zijn om de Steelers, geheel tegen de verwachting in, aan de zegekar te binden.
Vorige week voorspelde Luuk de Colts over de Packers correct (34-31). Overall record: 4-6
Ton de Vries: de New England Patriots verslaan de Arizona Cardinals
Daar moeten ze wel hun running game voor terugvinden, want daarmee versla je de Cardinals. Ik heb daar wel vertrouwen in. Gezien hoe Cam nu staat te gooien, kunnen ze flink gaan variëren. De Cardinals moesten hard werken voor hun yards tegen de zwakke Seahawks defense en dat is geen goed teken. Daarnaast lijkt Murray licht geblesseerd aan zijn schouder. Dit wordt een spannend duel; beslist met een field goal in het voordeel van de Patriots.
Vorige week voorspelde Ton de Falcons over de Saints fout (24-9). Overall record: 3-7
Toon Aerts: de Tampa Bay Buccaneers verslaan de Kansas City Chiefs
Wat doet Tom Brady doorgaans wanneer hij – op z’n minst in zijn eigen hoofd – vernederd wordt? Harder terugslaan. Hij heeft er weer een reden bij om alle haters een poepje te laten ruiken, want nu krijgt hij het in primetime niet meer gebolwerkt. De Chiefs, ondanks dat ze een formidabel team zijn, geven toch steeds aardig wat punten op. Nu staan ze ook nog eens tegenover één van de betere defenses van de NFL. Ik verwacht dat ze gaan struikelen in een shoot-out en dat Tom Brady de criticasters opnieuw het zwijgen zal opleggen.
Vorige week voorspelde Toon de Jets over de Chargers fout (34-28). Overall record: 1-9
Cover foto: Jim Dedmon/USA Today Sports
Lees hier alle berichten over de SportAmerika Football Pool. Beluister nu de SportAmerika NFL Podcast op je favoriete podcast platform!
Tijdens de 2020 NFL Draft waren alle ogen gericht op Joe Burrow en Tua Tagovailoa. De ene deed het fantastisch tot zijn ACL-blesssure, terwijl de ander zijn weg nog aan het vinden is bij de Dolphins. Toch gaan zij hoogstwaarschijnlijk allebei niet de rookie of the year worden. Die loopt namelijk rondt bij de Los Angeles Chargers: Justin Herbert.
BESTE THROWS
Voordat we gaan kijken naar zijn mechanics en wat er eventueel is veranderd ten opzichte van Oregon dat deze onverwacht explosieve start van zijn NFL-carrière kan verklaren, kijken we eerste even naar zijn twee beste throwns tot nu toe. Het waren passes in de duels vs de Denver Broncos en Kansas City Chiefs. Bij de eerste bal laat hij zijn precisie zien. Hij zet twee stappen naar achter, kijkt de safety weg zodat Mike Williams 1-vs-1 blijft en gooit vervolgens met gevoel een perfecte bal op het nummer van Williams. Williams hoeft alleen maar zijn hand uit te steken. A.J. Bouye doet niks fout, maar is kansloos.
De tweede bal is tijdens zijn debuut vs de Chiefs. Drie stappen naar achter, geduldig blijven terwijl hij #94 Jarvis Jenkins op zich af ziet komen en een parel van een bal gooien over S Tyrann ‘Honeybadger’ Mathieu heen. Een streep van een bal naar zijn favoriete target, Keenan Allen, waar ook #38 CB L’Jarius Sneed helemaal niks aan kan doen.
MECHANICS
Dan nu de vraag of hij zoveel heeft veranderd sinds zijn laatste wedstrijd in college. Het antwoord is eigenlijk simpelweg nee. Zijn drop back is nog steeds hetzelfde en zijn throwing motion is nagenoeg identiek gebleven. Als er al veranderingen zijn, zijn ze zo minimaal dat de impact hiervan het verschil tussen prestaties in college en in de NFL niet kan verklaren.
Het enige wat een klein beetje veranderd is ten opzichte van college is dat zijn rechterbeen (hij plaatst met zijn linkerbeen) iets minder omhoog komt en dwarrelt dan in college. Hierdoor zal hij wat meer controle over zijn lichaam (en dus over zijn pass en kracht) hebben gekregen. Het verschil is echter zo enorm klein dat het niet of nauwelijks impact zal hebben op zijn prestaties. Vergelijk het onderste beeld gerust met het beeld van zijn laatste wedstrijd namens Oregon hierboven.
VAN ALLE THROWS THUIS
Wat van tevoren al wel duidelijk was, was dat Justin Herbert zo’n beetje elke throw al onder de knie heeft. Dit liet hij bij Oregon ook al zien. De vraag was echter of hij dit consistent kon laten zien (wat in zijn laatste seizoen bij Oregon niet het geval was) en of hij dit tegen betere tegenstanders ook kan. Dat laatste heeft hij tegen goeie defenses (Buccaneers, Saints, Dolphins) al laten zien. De consistentie zal op langere termijn duidelijk worden, maar tot nu toe is het adembenemend.
Zo is daar zijn korte pass/slant game. Goed uitgevoerd als de play volgens plan verloopt, maar zelfs als het niet helemaal gaat zoals gepland maakt hij er het beste van. Deze schijnbeweging (om LB Damien Wilson in de lucht te krijgen) om vervolgens te passen naar TE Hunter Henry is fenomenaal. Eigenlijk al voor elke QB, laat staan een rookie tijdens zijn eerste (onverwachte) start vs de Chiefs.
Ook zijn midrange game is meer dan prima. Zie bijvoorbeel deze heerlijke sideline pass naar Keenan Allen. Twee stappen terug, safety in het midden houden en vervolgens 1-vs-1 naar Keenan Allen gooien. Het goeie aan deze bal is de plek waar hij hem gooit. Hij schakelt op deze manier de verdediger, in dit geval 1-vs-1 cover specialist CJ Henderson, uit door de bal te gooien waar alleen Allen hem kan vangen. Allen doet met zijn talent dan de rest.
Wie Justin Herbert regelmatig in college aan het werk zag, zal weten dat zijn diepe pass al heel lang een wapen van hem is. Hij behoort niet tot de categorie Drew Lock qua arm strength, maar de accuracy en het gevoel waarmee hij ze gooit is fantastisch om naar te kijken. Bij deze bal vs de Jets ligt de key vooral bij zijn beweging in de pocket. In plaats van te scrambelen (wat veel jonge QB’s doen) beweegt hij zich een beetje naar de zijkant om zo de ruimte te creëren. Hij blijft constant in beweging. Zijn arm kan vervolgens het werk doen, met als resultaat een perfecte bal op Tyron Johnson.
TD MACHINE
Wat echter tot nu toe vooral opvalt, is dat Justin Herbert touchdowns gooit alsof zijn leven er vanaf hangt. Onder deze TD-passes zit een categorie die wij hierboven nog niet besproken hebben: on the move throws. Want ja, dit kan hij ook. In de twee gevallen hieronder vs de Saints en Jets begint het eigenlijk allemaal met een slechte snap. Na het vangen van de bal moet hij eigenlijk al meteen in scramble mode om de play te verlengen. In beide gevallen weet hij uiteindelijk, daar is hij weer, Keenan Allen te vinden. De eerste pass is een fantastische pass (terwijl zijn lichaam richting de zijlijn gaat) onder druk van Cam Jordan. De tweede pass staat hij niet onder druk, maar weet hij de bal tussen vier verdedigers van de Jets te gooien. Accuracy op zijn best.
Tot slot, gewoon om nog even te kunnen genieten, nog twee heerlijke touchdown-passes tegen de Buccaneers. De eerste pass, naar Tyron Johnson, is knap omdat hij tot het laatste moment in de pocket blijft staan. Vlak nadat hij gooit wordt hij door twee verdedigers keihard geraakt. Herbert wordt beloond met een touchdown. Bij de tweede TD-pass, op Jalen Guyton, staat hij wederom onder druk. Weer weet hij zijn man te vinden en weer wordt hij beloond met een touchdown.
HET RESTERENDE PROGRAMMA
We kunnen dit seizoen nog zes keer van Justin Herbert gaan genieten. Beginnend met komend weekend vs de Buffalo Bills. Josh Allen vs Justin Herbert is dan ook een must watch voor iedere NFL-fan. Daarna wachten match-ups vs de Patriots, Falcons en Raiders. Zeker de laatste twee teams zullen Herbert weer genoeg kansen gaan geven om monsterstatistieken te noteren. Vervolgens wordt het seizoen afgesloten met divisie-duels vs de Broncos en de Chiefs. Zeker de laatste wedstrijd is natuurlijk een must watch. Herbert vs Patrick Mahomes 2.0 kan alleen maar genieten worden. To be continued dus.
Acht keer All-Star, World Series-kampioen in 2009, twee keer Gold Glove-winnaar en World Baseball Classic MVP in 2013. De 38 jaar oude Dominicaan Robinson Cano heeft bijna alles bereikt waar een jonge honkballer van droomt. Toch werd hij op 18 november 2020 voor de tweede keer in zijn carrière geschorst na betrapt te zijn op het gebruik van een verboden middel, in dit geval het prehistorische Stanozolol. Een tweede dopingschorsing betekent dat Cano het gehele MLB seizoen 2021 moet uitzitten, er van uitgaande dat er een volledig seizoen (162 wedstrijden) gaat komen. Waar ging het mis?
VROEGE CARRIÈRE
Cano, geboren op 22 oktober 1982 te San Pedro de Macorís, werd op 18-jarige leeftijd als amateur vastgelegd door de New York Yankees. Na vier jaar in de Minor Leagues debuteerde hij op 5 mei 2005 als tweedehonkman van de Bronx Bombers. Hij deed dit tegen de Tampa Bay Devil Rays. In deze wedstrijd sloeg de Dominicaan ook zijn eerste hit. Na een degelijk rookieseizoen, waarin hij als tweede eindigde in the Rookie of the Year-stemming achter Huston Street, kwam Cano’s eerste All-Star seizoen in 2006.
VAN ROOKIE NAAR GEVESTIGDE PROF
Cano werd in 2006 voor het eerst verkozen tot de All-Star Game. De tweedehonkman moest deze wedstrijd door een hamstringblessure echter aan zich voorbij laten gaan. Na de 35 dagen die hij door de blessure miste, ging hij vrolijk verder waar hij gebleven was. Aan het eind van het seizoen 2006 eindigde de Dominicaan met een slaggemiddelde van .342 en sloegen alleen Derek Jeter (Yankees) en Joe Mauer (Twins) een hoger gemiddelde in de American League.
De seizoenen 2007 en 2008 zijn stille seizoenen voor Cano en de Yankees. In 2007 weet de tweede honkman nog tot een slaggemiddelde te komen van .306 in 160 gespeelde wedstrijden, maar het helpt de Yankees niet te winnen van de Cleveland Indians. In de ALDS worden de Bronx Bombers met 3-1 verslagen.
Het seizoen 2008 staat voor Canó in het teken van een contract verlenging bij de Yankees. De Dominicaan tekent voor vier jaar bij tot 2011, waarin hij $28 miljoen gaat verdienen. Ook bevat het contract een verlengingsoptie waarbij de Yankees Cano voor de seizoenen 2012 en 2013 binnen de deur houden. Hij ontving $27 miljoen per seizoen. Het seizoen 2008 is het laatste jaar dat de BronxBombers in het oude Yankee Stadium spelen. Cano is in de laatste wedstrijd verantwoordelijk voor de laatste RBI, in een 7-3 overwinning tegen de Orioles. De Yankees missen in 2008 ook voor het eerst sinds 1993 de postseason.
DE GOUDEN JAREN
Cano en de Yankees winnen op 4 november 2009 de World Series met 4-2 van de Philadelphia Phillies. De tweedehonkman gooit bij een 7-3 voorsprong Shane Victorino van Phillies uit. Het zal de laatste uit blijken van de World Series.
Na de World Series-titel van de Yankees in 2009 speelt Cano tot 2013 in New York. In december van dat jaar tekent hij een contract voor tien jaar ter waarde van $240 miljoen bij de Seattle Mariners. Vanaf 2010 wordt Cano zeven keer uitgeroepen tot All-Star en wint Canó als Seatle Mariner in 2017 de All-Star MVP. Ook verzamelde Canó van 2010 tot 2013, twee Gold Glove Awards, vier Silver Slugger Awards en won in 2011 een Home-Run Derby.
DE DOPINGSCHANDALEN
Cano is met de Seattle Mariners op bezoek bij de Detroit Tigers als hij in de derde inning een bal op zijn hand krijgt. Cano raakt geblesseerd en verlaat de wedstrijd. Na de wedstrijd blijkt dat Cano zijn middenhandsbeentje gebroken heeft, waardoor hij minimaal de eerste helft van het seizoen 2018 zal missen. Twee dagen later wordt hij 80 wedstrijden geschorst voor het gebruik van Furosemide. Dit middel, dat gebruikt wordt om doping te verbergen tijdens een dopingtest, werd aangetroffen in het bloed van Cano. Hiervoor werd de Dominicaan per 5 mei 2018 80 wedstrijden geschorst. Ook zijn salaris over die periode moest hij inleveren.
Na zijn schorsing te hebben uitgezeten, komt het totaal aantal gespeelde wedstrijden in 2018 uit op 80. Het seizoen 2018 zal ook het laatste seizoen zijn voor Cano bij de Mariners. Op 3 december 2018 maken de New York Mets bekend dat zij Robinson Cano en Edwin Diaz aangetrokken hebben in een ruil met Seattle. In zijn eerste jaar heeft Cano wat opstart problemen bij de Mets, maar in het seizoen 2020 blijkt de tweede honkman het slaan niet verleert. In het corona geteisterde seizoen slaat Cano .316 en is het zijn beste seizoen sinds zijn vertrek bij de Yankees.
Op 18 november 2020 test Cano opnieuw positief op het gebruik van doping, ditmaal op het middel Stanozolol, een anabole steroïde die gewichtstoename en spiervorming stimuleert. MLB-commissioner Rob Manfred acht Cano schuldig en schorst hem voor 162 wedstrijden zonder salaris.
DE TOEKOMST VAN CANO
Deze tweede positieve dopingtest doet Cano’s kansen om na zijn carrière in de Hall of Fame terecht te komen slinken. Het is zonde dat een honkballer die een Hall of Fame-carrière heeft gehad door zijn eigen fouten vraagtekens bij zijn loopbaan zet. Cano’s contract loopt nog door tot en met het seizoen 2023, dus hij zal nog niet voor het laatst op een honkbalveld te zien zijn geweest. Alhoewel, een derde schorsing zou hem een levenslange schorsing opleveren. In het geval van Cano weet je het blijkbaar maar nooit.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
