De SportAmerika Football Pool heeft een nieuwe eenzame koploper! Na wekenlang gedeeld koploperschap nam Wouter Boerkamp de koppositie alleen in. Hij scoorde in week 12 het gedeeld hoogste aantal punten: 13. Daarmee werd hij echter niet de weekwinnaar. Dat werd Bob van den Berg. Hij wist namelijk ook de MNF-totaalscore (40) correct te voorspellen. Dat is pas de tweede keer dit seizoen. Saillant detail: de eerste keer was het de huidige koploper, Boerkamp, in week 8. Tenslotte nog een eervolle vermelding voor wie ook de MNF-totaalscore goed hadden: Joel Ackermans, Bartholomeus Hoefnagels en Frenk Veldwijk.
SportAmerika Football Pool: de stand na week 12
Hoge scores en weinig upsets in week 12
Na een dipje in week 11 werd er hoog gescoord in week 12. Dat kwam voornamelijk door een hoog aantal match-ups (11) die een vanzelfsprekende winnaar hadden. Voor de vijf andere duels gold dat de uitkomst vooraf 50/50 leek of dat er sprake was van een upset. De ontmoeting tussen de Titans en de Colts, bijvoorbeeld, leek vooraf alle kanten op te kunnen gaan. Derrick Henry walste echter over de Colts heen en gaf hen daarmee geen enkele kans. De overige vier duels waren upsets. De Cardinals verloren van de Patriots, de Rams gingen ten onder tegen de 49ers, de Raiders wisten niet te winnen van de Falcons en Dallas gleed weer af met een verlies tegen het Football Team.
In speelronde 13 staan er veel ogenschijnlijk eenzijdige duels op het programma. Er zijn op het eerste oog slechts drie duels waar voorafgaand moeilijk een winnaar aangewezen kan worden. Onze Game of the Week is er daar één van. De Rams en Cardinals zijn aan elkaar gewaagd en de divisierivaliteit geeft het duel een extra lading. Dat laatste geldt niet voor de Bills en 49ers, maar toch doen de teams niet voor elkaar onder. Zeker niet nu de ziekenboeg in San Francisco langzaam leegstroomt. De derde wedstrijd waar geen duidelijke favoriet is, is die tussen de Patriots en Chargers. New England is een taaie opponent en de Bills lieten zien dat Justin Herbert er nog echt uit kan zien als een rookie indien je hem juist bespeelt. Daar draait Belichick zijn hand ook niet voor om. Lees onder de afbeelding welke upsets onze NFL-redactie in speelronde 13 verwacht!
SportAmerika Football Pool: de uitslag van week 12
Week 13 upsets
Chris van Dijk: het Washington Football Team verslaat de Pittsburgh Steelers
De Steelers gaan niet 16-0 dus het lijkt goed om altijd op de tegenstander van de Steelers in te zetten. Pittsburgh komt van een moeizame zege op een verzwakt Ravens team. De extra rust doet vooral de verdediging van het Football Team goed en zij geven in dit duel de doorslag.
Vorige week voorspelde Chris de Chargers over de Bills fout (27-17). Overall record: 5-6
Luuk Dokter: de Detroit Lions verslaan de Chicago Bears
De redenen waarom de Lions moesten verliezen, zijn er niet meer. Head coach Matt Patricia en general manager Bob Quinn moesten het veld ruimen en daarmee gloort er hoop aan de horizon van Detroit. Het aanstellen van een goede HC-GM tandem kan het tweede gelukzalige moment worden in korte tijd voor The Motor City. Het eerste moment was de bepalende rol van de stad in de winst van Biden in Michigan. Het feit dat er een nieuwe wind gaat waaien, werkt bevrijdend voor de spelers. De Bears zullen daar het eerste slachtoffer van zijn.
Vorige week voorspelde Luuk de Ravens over de Steelers fout (19-14). Overall record: 4-7
Ton de Vries: de Cleveland Browns verslaan de Tennessee Titans
De Titans hebben twee weken onder grote druk moeten presteren, maar de boog kan niet altijd gespannen staan. In Cleveland zullen ze gebrand zijn om eindelijk een keer een topteam te verslaan. Dat gaan ze doen met het beste running back duo in de NFL.
Vorige week voorspelde Ton de Patriots over de Cardinals correct (20-17). Overall record: 4-7
Toon Aerts: de Dallas Cowboys verslaan de Baltimore Ravens
Baltimore zit in het sukkelstraatje en gaat nu kopje onder tegen Andy Dalton en co. De Cowboys kregen klappen tegen Washington, maar zullen fris en hersteld zijn, terwijl de Ravens nog steeds hun wonden likken. Greg Zuerlein gaat de Ravens uit de play-off race knikkeren met een 50 yard field goal
Vorige week voorspelde Toon de Bucs over de Chiefs fout (27-24). Overall record: 1-10
Cover foto: Matt Stone/Boston Herald
Lees hier alle berichten over de SportAmerika Football Pool en beluister nu de SportAmerika NFL Podcasts op je favoriete podcast platform!
Door het bereiken van de Conference Finals van de playoffs nadert het huidige MLS-seizoen zijn ontknoping. Alle Conference Semifinals zijn afgewerkt en dat betekent dat er nog 4 ploegen in de race zijn om zich tot 25e MLS-kampioen te kronen. In het Oosten neemt Columbus Crew het thuis op tegen New England Revolution en in het Westen zal de huidige MLS-kampioen Seattle Sounders het opnemen tegen Minnesota United. Op papier zijn beide thuisploegen de favoriet om de grote finale te bereiken, maar de huidige vorm van de uitploegen spreken dat tegen. We gaan hoe dan ook twee mooie wedstrijden tegemoet.
EASTERN CONFERENCE FINAL
Columbus Crew vs. New England Revolution
Columbus Crew zal het op zaterdagavond (6 december) opnemen tegen New England Revolution. The Crew bereikte de Conference Finals door met pijn en moeite MLS-debutant Nashville SC te verslaan. Columbus, waar Nederlander Vito Wormgoor niet bij de selectie zat vanwege een gebroken enkel, had het betere van het spel maar kon in 90 minuten niet het verschil maken. In de verlenging viel echter wel de beslissing. Al in de eerste helft van de verlenging scoorden Santos en Zardes voor Columbus. De veilige voorsprong van 2-0 kwam niet meer in gevaar en zo verzekerde Columbus zich van de volgende ronde.
New England bereikte de finale in het Oosten door Orlando City te verslaan. Orlando City was de grote favoriet in deze wedstrijd, maar de ploeg uit Boston trok dus aan het langste eind. Ondanks het overwicht van Orlando kwam New England al vroeg in de wedstrijd op een 0-2 voorsprong door doelpunten van Carles Gil en Gustavo Bou. Nog voor rust maakte Urso Junior voor Orlando de aansluitingstreffer.
Na rust ging het echter helemaal fout voor de ploeg uit Florida. Na een uur spelen kreeg Orlando-speler Pereyra terecht direct rood voor een grove charge. Toch bleef Orlando New England onder druk zetten. Dit resulteerde in een penalty voor de thuisploeg, maar de gifbeker moest helemaal leeg. Aanvoerder en sterspeler Nani miste de strafschop en even later maakte Gustavo Bou met zijn tweede treffer een einde aan alle onzekerheid: 1-3. Nederlander Alexander Büttner zat niet bij de selectie van New England Revolution.
Mauricio Pereyra received a straight red card for this tackle 😳
In de Western Conference Final zal Seattle Sounders het op gaan nemen tegen Minnesota United. Dit betekent dat Seattle nog steeds in de race is om de MLS-titel te prolongeren. De ploeg moest daarvoor afrekenen met FC Dallas. In een vrij gelijkopgaande wedstrijd scoorde O’Neill direct na rust voor de Sounders de enige treffer. Seattle kwam in het resterende gedeelte van de wedstrijd niet meer in de problemen en trok zo aan het langste eind. Nederlander Kelvin Leerdam viel in de tweede helft in aan de kant van de Sounders.
Seattle zal het op gaan nemen tegen Minnesota United. De verrassend goed presterende ploeg van trainer Adrian Heath moest in de vorige ronde aantreden tegen Sporting Kansas City. De wedstrijd tegen Kansas werd al vroeg in het slot gegooid door Minnesota. Al na 35 minuten spelen had buitenspeler Kevin Molino twee keer gescoord. Nog voor rust werd het zelfs 0-3 door verdediger Bakaye Dibassy.
De wedstrijd tussen Seattle Sounders en Minnesota United zal in de nacht van 7 op 8 december gespeeld worden. Na de Conference Finals blijven er nog twee teams over die moeten gaan uitmaken wie met de Audi 2020 MLS Cup aan de haal gaat. De grote MLS-finale staat gepland voor 13 december.
De razend spannende NFC West zou na dit weekend nog wat spannender kunnen worden. De Los Angeles Rams reizen af naar de woestijn waar ze het opnemen tegen divisierivaal de Arizona Cardinals. Beide teams liepen vorige week tegen een onverwachte nederlaag aan en zagen de Seattle Seahawks hun leiderspositie verstevigen. Wie zal zich herpakken en haar kansen op een divisietitel gaaf houden?
Twijfelende quarterbacks
De quarterbacks van zowel de Cardinals als de Rams hadden zondag een zware dag. Jared Goff gaf de bal driemaal weg tegen de 49ers, waaronder twee keer met een interceptie. Hij bleef bovendien onder de tweehonderd passing yards en kon geen enkele keer een teamgenoot vinden in de eindzone. Het is niet de eerste keer dit seizoen dat Goff onder de maat presteert. Denk maar aan hoe de Miami Dolphins hem tot fouten en slechte beslissingen forceerden in Week 8. De Rams hebben er alle baat bij dat Goff beter presteert. Wanneer hij een passer rating onder de 75 heeft, trekt zijn team aan het kortste eind.
Ook Kyler Murray had een off-day in Week 12. De Patriots hielden hem tot een magere 170 passing yards en een passer rating van 67. Over de grond ging het ook niet fantastisch voor de kwieke Murray, die slechts tot 31 rushing yards kwam. Het is voor het eerst dit seizoen dat Murray zo’n non-factor was in een wedstrijd. Hij kon voor ’t eerst in 2020 zelfs geen enkele touchdown scoren; noch door de lucht, noch over de grond.
De matige prestatie van Kyler Murray had ook gevolgen voor DeAndre Hopkins. De superster van de Cardinals kon tegen de Patriots slechts vijf ballen vangen voor 55 yards. Murray zal zijn zwakke prestatie koste wat het kost willen goedmaken en daarvoor zal hij voornamelijk richting zijn allerbeste receiver kijken. De kans is echter klein dat Hopkins vaak open zal staan. Tegenover hem staat namelijk één van de beste corners in de NFL: Jalen Ramsey. Ramsey speelt een topseizoen en stopte eerder al D.K. Metcalf van de Seahawks en Mike Evans van de Buccaneers in zijn achterzak. Wat Ramsey betreft, zal daar ook nog een plekje voor Hopkins zijn.
De Rams-defensie is bovendien meer dan enkel Jalen Ramsey. Zowel tegen de pass als tegen de run behoren de Rams tot de betere teams van de NFL. Ook de pass rush is angstaanjagend. LA heeft het op twee na hoogste aantal sacks van de competitie. De exponent van die pass rush is natuurlijk Aaron Donald. De vijfvoudige All-Pro speelt opnieuw op topniveau en haalde afgelopen week zijn tiende sack. Murray beschermen, moet de hoogste prioriteit zijn voor de Cardinals.
De defensie van de Rams geniet niet dezelfde reputatie als die van de tegenstander. Zeker tegenover de run zijn de Cardinals geen hoogvliegers. Gemiddeld laat Arizona 123,4 rushing yards per wedstrijd toe. Slechts acht teams in de NFL doen het slechter. Daar plaatsen de Rams een driekoppig run-monster, bestaande uit Darrell Henderson, Malcolm Brown en Cam Akers, tegenover. Als de Cardinals opnieuw tekort schieten in het verdedigen tegen de run, dan zou daar wel eens de sleutel van de wedstrijd kunnen liggen.
Bovendien staat ook de geschiedenis aan de kant van de Rams. Sinds Sean McVay er head coach werd, verloor hij nog nooit van de Cardinals. De laatste zes duels vielen allemaal in zijn voordeel uit. Wat vaststaat, is dat het een spannend duel zal worden. Er is geen van beide teams die duidelijk beter is dan het andere. De wedstrijd zal op details aankomen en wanneer details het verschil maken, geeft de kwaliteit van de coaching doorgaans de doorslag. Net daarom is het niet verwaarloosbaar dat McVay enkel nog maar won tegen de Cardinals. Dat gaat zondag opnieuw gebeuren, zij het met een miniem verschil.
Voorspelling: Los Angeles Rams 24 – 21 Arizona Cardinals
De toekomst van de NFL ziet er uitstekend uit. De Super Bowl MVP is 25 en regerend MVP Lamar Jackson moet die leeftijd nog bereiken. Zij zijn overigens niet de enige talentvolle spelers. In deze editie van de NFL 4-on-4 vertellen onze redacteuren wie in hun ogen de beste spelers onder 25 zijn. We kijken ook naar de aankomende head coach-carrousel. Bij welke franchise kun je met het oog op de toekomst het beste aan de slag gaan?
Het ging het off-season van 2004/2005 maar over één ding: hoe de Boston Red Sox hun titeldroogte van 86 jaar eindelijk hadden doorbroken. Kranten, televisie, radio en het internet stonden vol met de teamanalyses, verslagen, interviews en nog meer. Intussen zat, ergens in Chicago, een eigenaar zich op te vreten. Tuurlijk, 86 jaar zonder titel was lang, maar Jerry Reinsdorf’s club, de Chicago White Sox, zat al 88 jaar zonder titel. Na in 2004 opnieuw de playoffs gemist te hebben — de Southsiders werden tweede in de divisie — motiveerde het kampioenschap van Boston het Front Office in Chicago genoeg. Genoeg is genoeg, het was tijd voor de Southsiders.
De Cardinals verloren in 2004 onder leiding van Tony La Russa (links) de World Series, maar de ploeg was één van de favorieten in 2005 (foto: Al Bello)
Als laatste waren daar nog de Houston Astros, toen nog uitkomend in de National League Central. Het jaar ervoor was de ploeg in de NLCS uitgeschakeld door de Cardinals. Een line-up vol (potentiële en latere) Hall of Famers kwam ook in 2005 weer aan de start: Jeff Bagwell, Craig Biggio, Jeff Kent en Lance Berkman in de box, aangevuld met nuttige spelers als Morgan Ensberg, Brad Ausmus en Jason Lane. Roger Clemens, Roy Oswalt en Andy Pettitte waren het driekoppige monster op de heuvel.
De kaarten leken redelijk geschud. Toch kwam één underdog verrassend om de hoek kijken.
Tip: kijk dit filmpje pas als je het artikel gelezen hebt.
NIEUW BLOED
Terwijl alle high-profile-teams relatief op hun lauweren rustten, werkte één club, waar weinig van werd verwacht, under the radar flink aan het roster. De protesten in Chicago waren niet van de lucht toen White Sox GM Ken Williams slugger Carlos Lee aan de Milwaukee Brewers verkocht in ruil voor pijlsnelle lead-off-laatbloeier Scott Podsednik en reliever Luis Vizcaino. Ster-outfielder Magglio Ordonez werd, na een blessureconflict binnen de organisatie, als Free Agent laten gaan. De Venezolaan tekende bij divisierivaal Detroit Tigers. De Sox contracteerden wel Jermaine Dye, wiens carrière door blessure in het slob zat, als zijn vervanger.
Een ander reclamatieproject, de uit San Francisco weggestuurde catcher (en enfant terrible) A.J. Pierzynski, werd gepresenteerd als nieuwe achtervanger. Ook werpers Freddy Garcia en Orlando Hernandez (El Duque) werden aan het roster toegevoegd.
Tot slot claimden de White Sox een bij de Angels weggestuurde Minor Leaguer met een gewichts- en drankprobleem (maar ook een 100 mph fastball en hammer curve) van waivers, in de persoon van Bobby Jenks. Het slotakkoord werd helemaal uit Japan gehaald: tweedehonkman Tadahito Iguchi moest afmaken wat tweedejaarsmanager Ozzie Guillen met zijn ploeg voor ogen had: pitching, defense en small ball.
Een derde plek in de divisie leek het hoogst haalbare.
WIRE TO WIRE
Niets bleek minder waar. De White Sox openden hun seizoen 2005 met een krappe 1-0 overwinning op de Cleveland Indians en gaven de koppositie in de divisie geen seconde meer weg. De ploeg stond 162 wedstrijden (‘wire to wire‘) op de eerste plaats, zag drie werpers ‘Pitcher of the Month’ winnen (Garland in april, Buehrle in juni en Contreras in september), Podsednik 59 honken stelen (drie achter Chone Figgins van de Angels voor de MLB lead), Konerko 40 ballen het stadion uit slaan en vier spelers (Garland, Buehrle, Konerko en Podsednik) uitkomen in de All-Star Game. Alleen de Red Sox leverden meer All-Stars in 2005, met Jason Varitek, Johnny Damon, David Ortiz, Manny Ramirez en Matt Clement.
Hoewel de ruime voorsprong in de AL Central in september slonk, en de gevaarlijke Indians dichtbij kwamen, stonden de White Sox tijdig op. Joe Crede brak de ban in één van de spannendste wedstrijden tussen de beide clubs, met een walk-off homerun in de tweede helft van de 10e inning. Dat moment gaf de White Sox de boost die de club nodig had.
In diezelfde periode adopteerde de ploeg hun rally song. Tijdens een avondje uit na, middenin een losing streak van meerdere wedstrijden, vroegen Crede, Pierzynski en Rowand bij een barpianist in Baltimore het nummer Don’t Stop Believin’ van de band Journey aan. Pierzynski suggereerde de volgende dag dat het nummer over de stadionspeakers gespeeld moest worden. Die avond werd een seven-game losing streak beëindigd. Het nummer groeide, 24 jaar nadat het in de top 40 stond, uit tot een culthit onder White Sox-fans. Het team stopte namelijk nooit met ‘believen’ en won maar liefst 99 wedstrijden. Alleen de Cardinals (100) wonnen in 2005 meer regular season wedstrijden.
De White Sox haalden simpel de playoffs, net als pre-season favorieten Boston Red Sox, Los Angeles Angels of Anaheim, New York Yankees, St. Louis Cardinals, Atlanta Braves, Houston Astros. De San Diego Padres maakten het postseasongezelschap compleet.
MET EEN KETTINGZAAG DOOR DE PLAY-OFFS
Als divisiewinnaar namen de White Sox het op tegen de regerend World Series-kampioen uit Boston. Nationale media in de VS waren eenduidig: de Red Sox waren de torenhoge favoriet. De White Sox hadden echter andere plannen.
De Chicagoans vernietigden de regerend kampioen in Game 1. In één klap maakten de Palehose duidelijk dat er serieus rekening moest worden gehouden met de Southsiders. Met 14-2 werden de Red Sox (en de opzichtig en ongegeneerde pro-Boston ESPN commentatoren) op hun plek gezet. Twee homeruns van Pierzynski en bommen van Konerko, Uribe en Podsednik (zijn eerste van het seizoen) gaven Jose Contreras (7.2 IP, 2 ER, 0 BB, 6 K) meer dan genoeg support.
Buehrle (5-4 winst) en Garcia (5-3 winst) versloegen respectievelijk David Wells en knuckleballer Tim Wakefield in games 2 en 3. ‘El Duque’ eiste een glansrol op, door in de zesde inning van Game 3 bij een 4-3 voorsprong en met nul uit en de honken vol als reliever geen runs toe te staan.
Aan de National League-kant walsten de Cardinals over de Padres (3-0) en schakelden de Astros verrassend de Braves uit (3-1). Voor de White Sox wachtten de Angels in de ALCS.
PITCHINGGESCHIEDENIS
De serie tegen de Angels zou uiteindelijk de enige verliespartij van de White Sox in de play-offs opleveren. In Game 1 was Paul Byrd de meerdere over Jose Contreras, ondanks dat Contreras 8.1 innings zou gooien. De Angels wonnen met 3-2 en Sox-reliever Neal Cotts gooide de laatste twee nullen van de wedstrijd.
Waarom is een vermelding van Cotts belangrijk? Omdat hij de enige White Sox-reliefbeurt had in de hele ALCS. De White Sox starting rotation ging namelijk ham in de serie en deed iets wat sinds 1956 niet was voorgekomen, wat sindsdien nooit meer is voorgekomen en wat waarschijnlijk nooit meer voor zal komen: startende werpers Mark Buehrle, Jon Garland, Freddy Garcia en nog een keer Contreras gooiden vier complete games op rij.
Het ene beetje geluk dat een team of destiny altijd moet hebben, kwam in Game 2, in de vorm van umpire Doug Eddings. A.J. Pierzynski leek in de negende inning drie slag te krijgen en de inning te beëindigen. Pierzynski rende echter naar één, denkend/verkopend dat de bal de grond geraakt had. Een onduidelijke call van Eddings en een gebrek aan instant replay zorgden ervoor dat de catcher op het honk mocht blijven staan. Pinch-runner Pablo Ozuna stal het tweede honk. Mr Clutch Joe Crede ramde hem met een double over de plaat voor een walk-off-overwinning.
A.J. Pierzynski’s opvallende keuze in de negende inning leverde de White Sox een overwinning op.
Joe Crede’s walk-off double scoorde Pablo Ozuna voor een 2-1 overwinning.
De White Sox versloegen de Angels achter de vier complete games met 4-1 in de serie.Voor het eerst sinds 1917 stonden de Southsiders in de World Series.
WORLD SERIES SWEEP
In die World Series troffen de Sox de Houston Astros van manager Phil Garner en levende legende Roger Clemens. De Texanen hadden zich in zes wedstrijden ontdaan van de verliezend finalist van 2004, de St. Louis Cardinals. Achter een briljante Roy Oswalt (2 starts, 14 IP, 2 ER, 8 H, 12 K’s) hielden de Astros de sterke slagploeg van de Cards onder controle.
Desondanks ramden de ontketende White Sox zich een weg door de ‘Stros-pitching. Het werd een clean sweep voor de White Sox, die met 5-3, 7-6, 7-5 (in 14 innings) en 1-0 de best-of-seven-series in de kortst mogelijke tijd naar zich toe trokken. Elke wedstrijd leek er een nieuwe held op te staan.
GAME 1
In Game 1 was dat Bobby Jenks. De corpulente rookie closer, halverwege het jaar opgeroepen als vervanger van de geblesseerde Dustin Hermanson, werd door Ozzie Guillen op memorabele manier naar de heuvel gesommeerd.
Het kon Jenks allemaal echter weinig schelen. De vlammenwerper smeet zich een weg door de Astros-lineup. Een 101 mph fastball betekende een strikeout voor Jeff Bagwell in de achtste inning en ook in de negende inning maaide Jenks de Astros omver om zo de overwinning zeker te stellen.
10/22/05: Bobby Jenks struck out Adam Everett for the final out to take Game 1 of the World Series.
De tweede wedstrijd werd gedragen door homeruns van twee mannen: één van wie je het wel zou verwachten, één uit enorm verrassende hoek. Slugger Paul Konerko ramde in de zevende inning bij een 4-2 achterstand de eerste pitch van de vers ingebrachte Chad Qualls over de hekken voor een Grand Slam-homerun, waardoor de Sox een 6-4 voorsprong namen. De Slam maakte van Konerko de enige speler in de MLB-geschiedenis met een solo homerun, two-run homerun, three-run homerun en een Grand Slam in dezelfde playoffs.
#OTD in 2005: Paul Konerko hit the 18th grand slam in World Series history as the White Sox won Game 2, 7-6. pic.twitter.com/W3KIBUF4FJ
Nadat Jose Vizcaino in de achtste inning met een twee-RBI-single op het werpen van Jenks de stand weer gelijk had getrokken, moesten de White Sox in de laatste slagbeurt een gooi door naar een 2-0 voorsprong in de serie. Met closer Brad Lidge op de heuvel stapte speedster Scott Podsednik — hij van z’n eerste en enige homerun van het seizoen een paar weken ervoor tegen Boston — in het slagperk. Het resultaat: één van de meest onwaarschijnlijke walk-off-homeruns ooit.
Met het gevoel dat de honkbalgoden ze steunden, reisden de White Sox voor Games 3 en 4 af naar Houston. Het derde duel in de serie werd een marathon. Na een vroege 4-0 voorsprong voor de Astros, vijf comeback-runs voor de White Sox in de vijfde inning en een gelijkmaker in de achtste inning, bleef het duel tot maar liefst de 14e inning in evenwicht. Crede had en passant z’n vierde homerun van de playoffs geslagen en was stiekem uitgegroeid tot een drijvende kracht achter het White Sox-succes. Het was echter niet Crede die de ban brak, maar … Geoff Blum?
De man die op de dag van de Trade Deadline als enige speler aan het roster van de White Sox was toegevoegd, sloeg de ploeg naar een 7-5 overwinning en 3-0 voorsprong in de serie. Blum, nu al jaren commentator voor diezelfde Houston Astros, kreeg in één klap een wedstrijd naar zich vernoemd. In de Chicago-volksmond heet Game 3 nog steeds ‘The Geoff Blum Game’.
De pot had overigens ook de ‘Mark Buehrle game’ genoemd kunnen worden. De linkshandige werper kwam als negende White Sox-werper op de heuvel en verdiende de save. Hij deed dit nadat hij in Game 2 nog 100 pitches had gegooid én tijdens Game 3 al rustig in de kleedkamer aan het bier had gezeten, denkend dat hij toch niet hoefde te gooien. Buehrle bood zichzelf echter laat in de wedstrijd aan bij Ozzie Guillen. De manager gebruikte zijn starter dus als closer.
De White Sox maakten het in de vierde wedstrijd vervolgens af door met een magere 1-0 een pitchersduel tussen Brandon Backe en Freddy Garcia te winnen. Jermaine Dye sloeg in de achtste inning het winnende punt over de plaat, in de vorm van utility infielder Willie Harris. De hit levert Dye overigens ook de World Series MVP op.
Dye was misschien echter niet eens de grootste held van die wedstrijd. Juan Uribe’s vangbal met een loper op de honken in de negende inning was van legendarische klasse.
De vangbal haalde in één klap alle lucht uit de hoop van Houston-fans. Een paar minuten later sprong catcher Pierzynski, toch zelf geen kleine jongen, in de armen van closer Jenks. Een groep uitzinnige spelers in grijs-met-zwarte White Sox-pakken aan renden over het veld en vielen elkaar om de nek. Van de eerste tot de laatste dag van het seizoen bovenaan: de Chicago White Sox waren na 88 jaar weer World Series-kampioen.
Eigenlijk zou de ontmoeting tussen de Ravens en Steelers zes dagen eerder plaatsvinden. Waar de Broncos het echter moesten doen met een practice squad wide receiver als quarterback, werd de Ravens bijna een week extra gegeven om de boel weer op de rit te krijgen. Doordat de NFL zo openlijk met twee maten aan het meten was, had dit duel een vreemde bijsmaak. Dat gevoel zal zeker geheerst hebben bij de Steelers. Zij kregen voor de tweede keer een ingrijpende schemawijziging te verwerken door COVID-problemen bij een opponent. Desondanks wisten ze ook ditmaal te winnen, zij het met moeite: 19-14.
De twee teams wisten pas enkele uren voor de aftrap pas dat het duel echt door zou gaan. In het eerste kwart werd duidelijk dat niemand er echt met zijn hoofd bij zat. Miscommunicatie tussen Robert Griffin III en Gus Edwards leidde tot een fumble recovery voor de Steelers en vlak daarna gooide Ben Roethlisberger een beschamende interceptie. Niet veel later kreeg Griffin een pick-six te verwerken en verknoeide Ray-Ray McCloud een punt return. Vier turnovers op rij: dit duel was absoluut geen feest voor de neutrale kijker. Net als Tuesday Night Football van enkele weken geleden was ook Wednesday Night Football geen succes. De Steelers zullen er maling aan hebben, want zij wonnen hun elfde duel en blijven daarmee ongeslagen.
Ondanks dat de Ravens bijna een week de tijd hadden om iets te doen aan de COVID-impact op hun roster was er op game day nog steeds maar weinig over. Griffin moest Lamar Jackson vervangen en de running back taken werden opgevangen door Gus Edwards en Justice Hill. Daarbij kwam ook nog eens dat de defense weinig aansprekende namen had om receivers als Juju Smith-Schuster en Chase Claypool af te stoppen.
Griffin deed zijn best, maar kon met zijn gehavende offense weinig betekenen tegen één van de beste defenses in de league. Met slechts één training als voorbereiding was het nog een wonder dat Baltimore tot aan het bittere einde meedeed. De vervanger van Griffin in het derde kwart, Trace McSorley, gooide een touchdown pass en met iets minder dan drie minuten te gaan stonden ze slechts vijf punten achter. Een volledige comeback was echter iets te hoog gegrepen. Een terugkeer van Lamar Jackson is essentieel voor de 6-5 Ravens.
Waar de Steelers defense tot één van de beste in de league behoort, geldt dat voor de offense allerminst. Zelfs tegen de gemankeerde Ravens defense speelde men weinig klaar. Zeker in de eerste helft. In de tweede helft wist Big Ben JuJu te vinden wanneer het ertoe deed en dat was voldoende voor de overwinning. Het blijft echter een zorgelijke situatie voor Pittsburgh. Het hielp overigens niet mee dat de Baltimore defense erop gebrand was om het de Steelers zo moeilijk mogelijk te maken. Voor een groot deel lukte het dat, maar uiteindelijk was het niet genoeg. Niettemin rest voor Pittsburgh een kritische blik op de offense. Het talent is er, maar om Kansas City de baas te kunnen zijn, is er output nodig.
Lees hier de recaps van de overige duels en beluister hier de meest recente SportAmerika NFL Podcast!
De non-tender deadline in Major League Baseball is het moment waarop teams kenbaar moeten maken of ze de aflopende contracten van spelers op hun roster willen verlengen of niet. Het is een soort van ‘intentieverklaring’, want op de deadline zelf hoeven nog geen nieuwe contracten te worden uitgedeeld (hoewel dit wel mag). Als een team besluit een speler te laten gaan, ‘non-tenderen’ ze hem een contract. De speler wordt dan per direct Free Agent en mag bij een andere club tekenen. Wil de club een speler met aflopend contract behouden, ’tenderen’ ze hem een contract. In dat geval hebben speler en club tot de Arbitration Deadline om voorstellen uit te wisselen. Dit off-season valt de arbitration deadline op 15 januari 2021.
Normaal gesproken is MLB’s non-tender deadline een weinig enerverend moment tijdens het off-season. Over het algemeen zijn de keuzes niet heel ingewikkeld. Als een speler ook maar gemiddeld productief was tijdens het vorige seizoen, bieden clubs hem de mogelijkheid tot onderhandelen over een nieuwe deal. Non-tenderkandidaten zijn meestal overduidelijk spelers die hun aankomende salarisverhoging in arbitration niet waard zijn.
Vorig seizoen zagen we al een lichte kentering in deze trend. Hoewel echt grote namen van de non-tenderlijst af werden gehouden, waren Cesar Hernandez, Addison Russell, Kevin Gausman, Aaron Sanchez, Gold Glove-winnaar Yolmer Sanchez, Jose Peraza en Kevin Pillar zomaar wat voorbeelden van ‘gevestigde’ Major League-spelers uit een groep van 56 non-tendered spelers die op zoek moesten naar een nieuwe club. Dit seizoen zette deze trend door, want ook nu zitten er weer verrassende namen tussen de contractlozen. We lopen kort de belangrijkste namen af.
CUBS, WHITE SOX LOZEN EX-FIRST-ROUNDERS
In Chicago namen beide clubs afscheid van hun first round draft picks uit 2014. Bij de Cubs ging het al weken over Kris Bryant’s status, toen meerdere lokale journalisten meldden dat hij een non-tenderkandidaat was. Uiteindelijk durfde nieuwe leidinggevende Jed Hoyer het niet aan om zijn ster ceremonieloos aan de kant te schuiven, hoewel de Cubs nog steeds geïnteresseerd zijn in het traden van hun voormalig MVP. De club nam wel afscheid van een viertal andere bekende namen, de grootste zijnde Kyle Schwarber. De lefty slugger had een teleurstellend 2020 en zou in arbitration ongeveer $8 miljoen krijgen. Dat vonden de clubs te gortig voor de bijna 28-jarige outfielder. Ook werd afscheid genomen van Jose Martinez (die 0-uit-21 ging voor de Cubs in 2020), Albert Almora en reliever Ryan Tepera.
Aan de andere kant van de stad ontdeden de White Sox zich van hun first round draft pick uit hetzelfde jaar dat de Cubs Schwarber selecteerden. Carlos Rodon, als derde gekozen voordat Schwarber op plek vier naar de North Side ging, lag op koers voor een salaris van $4.5 miljoen in arbitration. Na jaren van onderpresteren en blessureleed, culminerend in een play-off-implosie in Oakland, waren de White Sox het even zat. Ook Nomar Mazara, vorig jaar overgekomen van de Rangers in ruil voor Steele Walker, werd de deur gewezen. Zijn $6 miljoen paste ook niet meer in de payroll. GM Rick Hahn meldde wel dat de club in contact blijft met de spelers en ze mogelijk met een Minor League-deal terug wil halen.
Carlos Rodon’s voorlopig laatste momenten in een White Sox-uniform: door manager Rick Renteria gewisseld na zijn implosie in Game 3 van de AL Wildcard 2020 in en tegen Oakland. Yasmani Grandal (links), Yoan Moncada (10), Tim Anderson (7) en Jose Abreu (79) kijken toe. (Eric Risberg)
OHIO SCHOONT SCHIP
Ook in de staat Ohio ging het er hard aan toe op non-tender-gebied. Zowel de Cincinnati Reds als de Cleveland Indians sneden wat overtollig vet van hun rosters. Tyler Naquin (proj. $1.8 miljoen), Delino DeShields en Jefry Rodriguez werden heengezonden, hoewel de club wel interesse heeft in het behouden van Rodriguez via een minor league-deal. Naquin (tegenvallend jaar in 2020) en DeShields (veelvuldig geblesseerd) waren geen verrassende cuts.
De Cincinnati Reds lieten maar liefst vijf spelers vertrekken, met Archie Bradley, Brian Goodwin en Curt Casali als bekendste namen. Vooral reliever Bradley, die een prima seizoen draaide, zal weinig problemen hebben met het vinden van werk. Hij noteerde een 2.95 ERA, 1.09 WHIP en 18 strikeouts in 18.1 innings voor de Diamondbacks en Reds. Goodwin (30) kwam halverwege het seizoen naar de Reds en had het zwaar. Casali, de backup catcher, wordt mogelijk via een minor league-deal teruggehaald. Datzelfde geldt overigens al voor Kyle Farmer, die direct na zijn non-tender via een minor league-contract binnen de organisatie bleef. R.J. Alaniz is de vijfde naam die mag vertrekken.
BRAVES, ROCKIES LATEN TALENT LOPEN
De Atlanta Braves gingen 1-uit-2 in het non-tenderen van hun kandidaten. Johan Camargo kreeg een contractverlenging ($1.36 miljoen voor één seizoen), maar Adam Duvall mag naar een nieuwe club uitkijken. De 32-jarige outfielder heeft het prima gedaan in Atlanta (.237/.301/.532 met 16 homeruns en 33 RBI’s in 2020) en was op meerdere momenten belangrijk voor zijn club. Voor hem is echter alleen ruimte bij de Braves als de DH definitief wordt ingesteld in de National League, zo klinkt het uit Georgia.
De Rockies verbraken hun banden met hun voormalig first-round pick David Dahl. De zeer getalenteerde, maar glazen outfielder was een All-Star in 2019, maar speelde ook dat seizoen slechts 100 wedstrijden. Ook in 2020 kwam zijn seizoen vroegtijdig ten einde, na een schouderoperatie. Colorado heeft, na jaren van teleurstelling, genoeg gezien. De 26-jarige Dahl zal weinig problemen hebben met het vinden van nieuw werk. Ook catcher Tony Wolters en werper Chi Chi Gonzalez mogen uit Denver vertrekken.
BEKENDE NAMEN BLIJVEN IN NEW YORK
De Mets en Yankees hebben al hun bekendere non-tenderkandidaten behouden. Steven Matz ($5.2 miljoen) kreeg een directe contractverlenging voor één jaar van de Mets, terwijl de club ook Robert Gsellman binnen de deur wil houden. Chasen Shreve mocht vertrekken.
De Yankees besloten om non-tenderkandidaat Gary Sanchez tenminste een jaar langer te binden. Er gingen geruchten dat Sanchez op de nominatie stond om te vertrekken, maar die beslissing is dus uitgesteld. Ook Luis Cessa en Ben Heller mogen een jaar langer blijven. Jonathan Holder mocht vertrekken.
CARDINALS, PADRES, GIANTS, RAYS DOEN HET RUSTIG AAN
De Cardinals lieten alleen Rangel Ravelo en John Brebbia vertrekken, terwijl de Giants iedereen behalve Tyler Anderson behielden. De Padres gingen één-om-één: Greg Garcia mocht vertrekken, Tommy Pham — die eerder dit off-season neergestoken werd in San Diego en daar behoorlijk door gewond was — mocht blijven. Nadat de Rays eerder al Hunter Renfroe lieten gaan, was alleen Edgar Garcia nog over van de non-tenderkandidaten. Ook hij vertrok.
ANGELS, MARLINS, BREWERS, TWINS SLAAN NIEUWE WEG IN
In LA lieten de Angels een handvol spelers vertrekken. Relievers Keynan Middleton, Hansel Robles, Matt Andriese en Justin Anderson mochten hun biezen pakken. Vooral de eerste twee werpers zijn getalenteerd, maar hebben blessure- en controleproblemen gehad.
De Miami Marlins lieten Ryne Stanek gaan. De Honkbalweekveteraan brak bij de Rays door als opener, maar kon in Miami zijn draai nooit vinden. Jose Urena was eerder deze week al vertrokken uit Miami, terwijl de club de laatste non-tender-kandidaat, Jesus Aguilar, voor één seizoen langer aan de club verbond. Milwaukee nam afscheid van Ben Gamel, Jace Peterson, en Alex Claudio. Alle drie deze spelers zullen naar verwachting vrij eenvoudig ergens anders onderdak vinden, al dan niet via een Minor League-contract.
De Minnesota Twins en Eddie Rosario zijn eveneens uit elkaar gegaan. Nadat de club een paar dagen geleden Trevor May al bij de Mets zag tekenen, is nu ook de outfielder vrij om elders te gaan spelen. De verwachting is dat een club hem oppikt. Matt Wisler kreeg ook geen contract bij de Twins.
OOK MATIGE TEAMS HOUDEN HUIS
De spreekwoordelijke ‘bottom of the barrel’-teams zaten ook niet stil. In Baltimore mag Hanser Alberto vertrekken, vanwege de geprojecteerde verdubbeling van zijn salaris in arbitration (van $2 miljoen naar $4 miljoen). Na een prima seizoen zullen er genoeg clubs interesse tonen in de 28-jarige infielder. Renato Nunez was eerder dit off-season al laten gaan door Baltimore, terwijl de club met catcher Pedro Severino een eenjarige verlenging overeen kwam.
In Kansas City is geen plek meer voor Maikel Franco, Bubba Starling, Jeison Guzman en Erick Mejia. Voor Franco is dit het tweede jaar op rij dat hij ge-non-tendered wordt; vorig seizoen lieten de Phillies hem al gratis de deur uit lopen. Hij gaat zijn laatste arbitragejaar in en kan een salaris van tussen de $4 miljoen en $8 miljoen tegemoet zien na een anderzijds productief seizoen (.278/.321/.457 met 8 homeruns). Starling is een voormalig first-rounder die de belofte nooit heeft waargemaakt.
De Athletics, Phillies, Nationals, Mariners, Dodgers, Astros, Tigers, Red Sox en Diamondbacks hadden geen non-tender-gevallen die opgelost moesten worden. Arizona had vorige maand Junior Guerra al laten gaan; hij was hun enige kandidaat. De Dodgers verlengden het contract van hun enige kandidaat, Scott Alexander, al voordat de deadline verstreek. Oakland deed hetzelfde met Tony Kemp ($1.05 miljoen) en Chad Pinder ($2.275 miljoen). Seattle had meerdere spelers op de lijst staan, maar Mitch Haniger, Tom Murphy en J.P. Crawford krijgen (uiteraard) allemaal een contractverlenging. Joe Ross was de enige kandidaat bij Washington en hij kreeg $1.5 miljoen voor komend seizoen. Houston verwijderde eerder dit off-season Roberto Osuna al van hun 40-man roster. Osuna is momenteel een Free Agent.
Het was geen typische Russell Wilson op de maandagavond. Waar de MVP-kandidaat eerder dit seizoen strooide met absurde passes was het tegen de Eagles voornamelijk efficiënt game management. Dat heeft natuurlijk zijn weerslag op de frivoliteit en het spektakel van zijn spel, maar het brengt ook meer stabiliteit. Voor de tweede week op rij kreeg Wilson namelijk geen interception om de oren. Gedecideerd leidde hij zijn team naar een 23-17 overwinning die dikwijls voelde als een blowout.
Wilson laat zijn game management-kant zien
Wilson was aan het eind van het duel goed voor 22 voltooide passes uit 31 pogingen, 230 passing yards en één passing touchdown. Voor zijn doen was hij ook een stuk minder actief over de grond. Hij eindigde de wedstrijd met zes carries voor 12 yards. Het was illustratief voor de Wilson die we in de laatste twee weken hebben gezien: efficiënt en zonder fratsen. Tegen de Eagles eindigde het eerste kwart met de brilstand op het bord. In de daaropvolgende drie kwarten bewerkstelligde de quarterback echter vijf drives die leidden tot punten: een TD pass op David Moore, een TD van Chris Carson en drie field goals van Jason Myers. Als het moet, kan Wilson dus hoge scores op het bord toveren. Als men echter een zakelijke winst nodig heeft, kan hij dat ook.
Hoe anders was het bij de Philadelphia Eagles. Voorafgaand aan dit duel kreeg Jalen Hurts tijd met de aanvallende basisspelers. De geruchtenmolen werd daarmee aangezwengeld en Carson Wentz leek te moeten vrezen voor zijn basisplek. Desondanks begon Wentz gewoon aan het duel. De geplaagde quarterback had een slechte start en wist voor het tweede duel op rij niet meer dan 20 punten te scoren met zijn offense. Zijn eerste drie drives eindigden in three-and-outs. Hurts mocht komen opdraven, maar kon niet meer laten zien dan één pas die werd gevangen voor zes yards. Ondanks het slechte spel leken de statistieken van Wentz overigens niet eens beroerd. Hij voltooide 25 van zijn 45 passes, was daarmee goed voor 215 yards en scoorde twee touchdowns, plus een lelijke INT. Daarnaast was hij ook goed voor het hoogste aantal rushing yards (47) van zijn team. Ondanks zijn slechte spel blijft hij dus de enige die de Eagles offense gaande houdt.
Philadelphia defense haalt zijn niveau, geen maat op Metcalf
Waar het aanvallend erg pover was, liet de defense wel van zich horen. De Seahawks hadden het vaak lastig tegen de Philly defense. Overigens is die unit het gehele seizoen al van een significant beter niveau dan de offense. Tegen Seattle liet voornamelijk defensive end Derek Barnett zich gelden. Met tackles op twee fourth-downs wist hij de eerste twee drives van Seattle te stoppen. Een aanvallende playmaker als D.K. Metcalf is echter iedere defense te machtig. Cornerback Darius Slay moest hem dekken, maar de verdediger had een verschrikkelijke avond. Alleen in de eerste helft was Metcalf al goed voor 118 receiving yards. Slay probeerde van alles, maar het was niet voldoende om het Metcalf enigszins moeilijk te maken. De atleet pur sang eindigde het duel met 177 yards; een persoonlijk record in de NFL.
Het was echter niet het zoveelste uitzonderlijke optreden van Metcalf dat de Seahawks vertrouwen gaf. Het was de duurzame wederopstanding van de defense die hen doet dromen van het Raymond James Stadium in februari. Sinds de aanfluiting tegen de Bills in week 10 stond Seattle niet meer dan 23 punten per wedstrijd toe. Jamal Adams hervindt langzaam zijn vorm en dat werkt opzwepend voor deze Seahawks defense. De mannen uit Seattle gaan nu aan de leiding in de NFC West en er lijkt weinig reden te zijn om niet aan te nemen dat ze daar over vijf speelrondes nog steeds staan.
Beluister hier de SportAmerika NFL Podcast van deze week en lees hier de recaps van de vroege en late duels op zondag!
SportAmerika zag op 1 december 2010 het levenslicht, als geesteskind van onder meer Neal Petersen. In de afgelopen tien jaar is veel gebeurd, zowel in de sportwereld, als voor SportAmerika. Meer dan 150 mensen schreven in totaal 20.158 artikelen. We hebben de tientallen miljoenen hits aangetikt, leverden lange tijd een prachtig SportAmerika Magazine af, produceerden YouTube-shows, bouwdeneenpodcastnetwerkop, maakten reportages op locatie en nog veel meer. Het medialandschap veranderde, wij veranderden mee en jullie bleven ons volgen.
In de sportwereld zagen we sterren komen, blijven en gaan. Er waren successen, nederlagen en ook genoeg schandalen. In dit artikel vliegen we in vogelvlucht door een sportdecennium SportAmerika.
King James kende een bijzonder succesvol decennium. (Ken Blaze/USA TODAY Sports)
KING JAMES
De afgelopen jaren hadden we op SportAmerika vanzelfsprekend veel aandacht voor Lebron James. De zomer voor onze lancering maakte hij al The Decision. Voor het oog van de volledige sportmedia koos King James ervoor over te stappen naar de Miami Heat. Hij verliet zijn geboortestreek van Ohio om in Florida met Dwyane Wade en Chris Bosh een supertrio te gaan vormen. Dat eerste seizoen bleef het succes nog uit. De Dallas Mavericks van Dirk Nowitzki staken er op dat moment een stokje voor. Een jaar later was het echter wel raak. In 2012 wonnen de Heat dankzij hun Big Three de NBA Finals en een jaar later wisten ze hun titel succesvol te verdedigen. Sindsdien wisselde James nog tweemaal van club. Eerst keerde hij terug naar Cleveland om die stad eindelijk een titel te bezorgen. Vervolgens besloot hij naar Hollywood te trekken, waar onlangs in de bubble het kampioenschap behaald werd.
Dit jaar overleed Kobe Bryant. (Richard Mackson/USA TODAY Sports)
Net als LeBron en Kobe leverde ook Tom Brady genoeg stof voor artikelen. Bij de helft van de Super Bowls waarvan wij verslag deden, stond hij aan de aftrap. Het leverden hem en de Patriots drie ringen op. Het was echter niet allemaal goed nieuws. Zo was er natuurlijk het beruchte Deflategate. De ballen zouden in Foxborough net niet hard worden opgepompt, waardoor ze beter beheersbaar bleven. Waar LeBron afgelopen jaar naar eigen idee in aanmerking kwam voor de NBA MVP, lijken de vergevorderde jaren van Brady op hem steeds meer vat te krijgen. Zelfs Tom Terrific gaat ooit verliezen van Father Time, zo lijkt het. Brady toonde zich een stuk trouwer aan zijn club, de Patriots, maar zoals het oudere Amerikanen betaamd, verhuisde hij dit jaar naar Florida. Of hij de Buccaneers in Tampa aan een ring kan helpen, blijft echter de vraag.
SportAmerika maakte furore met Touchdown Live!, de enige en meest uitgebreide Nederlandse NFL Show. Tegenwoordig doen ook wij mee in de podcastwereld. Als je op de hoogte wilt blijven van alle ins-and-outs van het American Football in de VS, luister dan ook SportAmerika’s American Football Podcast, met aandacht voor de NFL (met Ton de Vries, Toon Aerts, Luuk Dokter, Chris van Dijk, Jurian Ubachs en Lars Leeftink), College Football (met Rob Pouw en Lars Leeftink) en Fantasy Football (met Jimmy Driessen, Lars Leeftink en Jurian Ubachs).
Zien we Mike Trout komend decennium wel in de playoffs? (Luis Sinco/Los Angeles Times)
LET THE KIDS PLAY
Waar we met SportAmerika dus de oude sterren in de NBA en NFL nog flink zagen stralen, maakten we in de MLB een wisseling van de wacht mee. In 2010 maakten spelers als Alex Rodriguez, David Ortiz, Miguel Cabrera en Albert Pujols nog de dienst uit, nu zijn zij al met pensioen of zien toe hoe zij links en rechts worden ingehaald door een jongere generatie. Zo was Pujols van dichtbij getuige van de opkomst van de nieuwe grote man in de MLB: Mike Trout. Hoewel Trout driemaal tot MVP werd uitgeroepen en jaarlijks tot de beste drie spelers behoort, zit hij in oktober steevast voor de buis als het echt om de knikkers gaat. Wat dat betreft deden de San Francisco Giants en de Boston Red Sox’ van die andere jonge ster Mookie Betts het een stuk beter, met allebei twee trofeeën dit decennium.
Er waren ook weer de nodige schandalen in de MLB dit decennium. (Adam Glanzman/MLB)
SPYGATE EN TOCH WEER DOPING
Zoals altijd waren er ook weer genoeg randzaken in het honkbal om ons over op te winden. Niet voor het eerst was het gebruik van doping daar een aanleiding voor. Onlangs werd Robinson Cano voor een jaar geschorst, nadat hij voor een tweede maal op het gebruik van prestatiebevorderende middelen was betrapt. Hij volgt hiermee het voorbeeld van zijn oud-teamgenoot Alex Rodriguez, die tegen dezelfde lamp en daaropvolgende straf liep.
ESPN-verslaggeefster Marly Rivera stond erop om tijdens de London Series een foto te maken van SportAmerika’s Sander Grasman (links), terwijl Managing Editor Jasper Roos ‘Mr. October’ Reggie Jackson interviewde. (foto: Marly Rivera, met de telefoon van Sander)
LONDON SERIES
Maar er was natuurlijk ook goed honkbalnieuws te melden. Zo kwam de MLB voor het eerst in haar bestaan voor Major League-wedstrijden naar Europa. De Boston Red Sox en de New York Yankees namen het tijdens deze zogenaamde London Series twee duels tegen elkaar op in het Olympisch Stadion van Londen. Het mooiste nieuws was natuurlijk dat wij er als SportAmerika het hele weekend bij waren. Drie dagen lang konden we van dichtbij verslag doen van het MLB-circus dat voor een keer bij ons in de achtertuin was neergestreken. Niet alleen de twee organisaties, maar ook oude iconen, de crème-de-la-crème van het Amerikaanse honkbaljournaille en een in ongenade gevallen oud-burgervader van New York waren in de Engelse hoofdstad aanwezig om deze unieke gelegenheid bij te wonen.
Wil je op de hoogte blijven van alles rondom Major League Baseball en het Amerikaanse honkbal? Luister dan ook zeker naar Just A Bit Outside, SportAmerika’s MLB Podcast met Justin Kevenaar, Mike van Dijk, Sander Grasman en Jasper Roos.
Een knielende Colin Kaepernick toen hij nog mocht spelen in de NFL. (Marcio Jose Sanchez/AP)
KAEPERNICK
Het afgelopen decennium tekende zich ook door sociale onrust in Amerika en dat sloeg over op de sport. In alle sporten uitten de spelers hun onvrede over het institutionele racisme in Amerika. Het gezicht van deze protesten is natuurlijk Colin Kaepernick. In dienst van de San Francisco 49’ers begon hij met knielen tijdens het afspelen van het volkslied. Het leverde hem een hoop hoon en kritiek op. Bovendien heeft het er alle schijn van dat Kaepernick sindsdien persona non grata is geworden bij de clubeigenaren in de NFL. Hoewel zwakkere collega’s vaak wel onderdak weten te vinden, kijkt Kaep al jaren werkloos toe. Onder collega sporters vindt hij echter wel veel weerklank. Dit jaar werden de NBA Playoffs zelfs enige tijd stilgelegd, omdat de spelers weigerden te spelen.
NHL CENTENNIAL
Op de gebruikelijke lockout — waar elke Noord-Amerikaanse sport eens in de zoveel tijd te maken krijgt — na, had de NHL het wat schandalen betreft wat rustiger dan de andere sportbonden. Wel mochten zij de afgelopen tien jaar het honderdjarige bestaan vieren. Dat deden zij natuurlijk met een duel tussen de twee teams die honderd jaar geleden ook de eerste wedstrijd speelden: de Ottawa Senators en de Montreal Canadiens. Geen van deze twee teams mocht echter aan het eind van dat seizoen de Stanley Cups in de lucht steken. Die eer was voorbehouden aan de Pittsburgh Penguins en Sidney Crosby. De Canadees werd in de finale bovendien uitgeroepen tot MVP. ]
Daarmee was het in veel gevallen een herhaling van zetten ten opzichte van het jaar daarvoor, toen de prijzen op precies dezelfde manier verdeeld werden. Het was de sportieve wraak van het supertalent dat ooit de bijnaam The Next One verwierf, maar wiens carrière door blessures op een zijspoor leek te belanden. De zoekopdracht “rentree Crosby” levert misschien nog wel de meeste hits van allemaal op SportAmerika op.
VERS BLOED
Het afgelopen decennium stond ook in het teken van de entree van de Golden Knights. Voor het eerst werd er in Sin City een professioneel sportteam neergezet en ze hebben nog geen moment spijt van hun keuze. De Vegas Golden Knights zagen in 2017, als 31e franchise, het levenslicht en vanaf dat moment werd het één groot succesverhaal. Ze wonnen in hun eerste jaar de Pacific Division, de Western Conference en bijna de Stanley Cup. In de finale bleken de Washington Capitals een brug te ver. De Knights beginnen nu steevast als één van de favorieten aan het seizoen en leggen de lat hoog voor de Seattle Kraken. Dat wordt vanaf 2021-2022 de 32e franchise in de NHL.
David Beckham, de nieuwe eigenaar van Inter Miami
MLS IN AANTOCHT
Wie aan (Noord-)Amerikaanse sport denkt, zal al snel de grote vier noemen: honkbal, basketbal, football en ijshockey. Maar tegenwoordig kan je ook niet meer om de MLS heen en dus ook niet bij SportAmerika. Waar de competitie ooit als bejaardentehuis of veredeld pensioenplan voor spelers uit Europa fungeerde, moet de MLS tegenwoordig steeds serieuzer genomen worden. Nog altijd zijn het vooral oude spelers die er naartoe trekken en verlaten talenten als Christian Pulisic en Alphonso Davies al vroeg het continent om hun geluk aan de andere kant van de oceaan te beproeven, maar met de komst van grotere investeerders lijkt de competitie zeker toekomst of in ieder geval ambitie te hebben.
Tijdens het afgelopen coronaseizoen mocht de Major League Soccer het spits afbijten en/of fungeren als proefkonijn voor het uitvoeren van een sportseizoen tijdens de pandemie. SportAmerika zat er bovenop en managing editor Jasper Roos schoof op 9 juli 2020 namens de site aan bij Langs de Lijn en Omstreken om over de MLS, de NBA-bubbel en het MLB-seizoen te praten (20:30 uur – 22:00 uur, vanaf 35:20 minuten).
OP NAAR DE VOLGENDE 10 JAAR
Terwijl we allemaal nog in het ongewisse verkeren wat betreft de coronamaatschappij en de bijgaande sportcompetities, is één ding zeker: wij stoppen nog lang niet! Ook in 2021 en verder is SportAmerika je nummer 1 bron van Amerikaans sportnieuws in Nederland. Sterker nog, we gaan op volle snelheid de toekomst in, dus blijf ons op de voet volgen!
Voor nu willen we al onze lezers, kijkers, luisteraars en volgers bedanken voor de geweldige steun die we de afgelopen 10 jaar van jullie hebben ontvangen. Jullie enthousiasme en liefde voor Amerikaanse sporten drijft ons om steeds grotere hoogten te willen bereiken. Zonder de grondleggers van SportAmerika (shoutouts naar Lennart Beishuizen, Klaas Allosserie, Justin Kevenaar, Geert Jan Darwinkel, Jules Zane, Klaas-Jan ter Veen, Eva Gerritse en natuurlijk Neal Petersen) en de tientallen andere mensen die door de jaren heen een bijdrage geleverd hebben of nog steeds leveren, waren we nooit zover gekomen. Voor jullie allemaal: bedankt voor alles, op naar de volgende 10 jaar!
Het was afgelopen weekend vs Kentucky weer de Kyle & Kyle show. In Florida versloegen de Gators de Kentucky Wildcats met 34-10. Dit kwam vooral dankzij het duo QB Kyle Trask en TE Kyle Pitts. Zowel de QB als de TE zijn gegadigden om tijdens de 2021 NFL Draft in de eerste ronde al gekozen te worden. Waarom? Kijk en huiver.
KYLE & KYLE: DODELIJK DUO VOOR FLORIDA
Zoals ze tijdens de eerste twee wedstrijden van dit SEC-seizoen ook lieten zien, was het duo QB Kyle Trask – TE Kyle Pitts vs Kentucky weer dodelijk. De defense van Kentucky is zeker geen walk-over, ook al liet het duo ze eruit zien alsof ze nog nooit eerder met elkaar gespeeld hadden.
TOUCHDOWN #1: COMBI VAN PRECISIE EN SNELHEID
Het begon allemaal al vroeg in de wedstrijd. Kyle Trask laat bij de eerste touchdown zijn dat hij, wanneer hij van zijn offensieve lijn fantastische pass protection krijgt, dodelijk effectief is. Trask heeft drie seconden nodig om terug te stappen, naar de rechterkant van het veld te kijken om zo de safety weg te houden bij Kyle Pitts en vervolgens een pracht van een pass te gooien naar zijn beste wapen.
Kyle Pitts laat voorafgaand aan deze touchdown zien wat voor een bizarre atleet hij is. Het begint allemaal met zijn route running. Zeker voor een TE is de route running van Kyle Pitts nu al vergevorderd. Hij zit op het niveau van een normale receiver, wat hem alleen maar lastiger maakt om te verdedigen. Deze route zorgt ervoor dat zijn verdediger op het verkeerde been wordt gezet. Met een explosieve fake en stap naar links creert hij de ruimte om naar binnen te komen. Daarna laat hij ook nog even zijn snelheid zien.
TOUCHDOWN #2: ELITE VISION
Bij de tweede touchdown van de dag begint het allemaal met een fake handoff, die al meteen een rushende verdediger uit positie brengt. Kyle Trask leest zijn read goed, houdt de bal en laat eigenlijk meteen blijken waar hij naartoe wil gooien. Dit doet hij dan ook, zonder een stap achteruit te zetten, direct na de fake handoff.
Toch blijkt ook dit weer magistraal werk om een verdediger uit positie te krijgen. Het lijkt namelijk alsof hij naar zijn andere wapen, WR Kadarius Toney (komt in motion), wil gooien. Hierdoor gaat de verdediger die hem dekt direct naar hem toe. Zo ontstaan er een gat richting Kyle Pitts, die ondertussen zijn een-vs-een duel heeft weten te winnen. Laat het dan maar aan Kyle Trask over om een fantastische pass right on the money te gooien. De pass wordt zo gegooid dat de verdediger er niet bij kan en alleen Kyle Pitts een kans heeft. Hij stelt niet teleur.
Hoe kwam Kyle Pitts voor zijn man? Juist: magische route running en voetenwerk. Eerst doet hij net alsof hij gaat blocken (wat hij overigens ook prima kan), waarna hij vervolgens ineens aanzet en (net zoals bij voorbeeld 1) explosief afzet naar rechts. De verdediger weet niet wat te doen en loopt vervolgens achter de feiten aan. Ook de manier waarop hij de bal vangt (plaatsing van de handen) is football technisch-gezien perfect uitgevoerd.
TOUCHDOWN #3: ELITE ROUTE RUNNING
Tot slot de derde touchdown van de dag, en wederom is het een compleet andere play. Dit keer vangt Kyle Trask vanuit een empty backfield de bal, waardoor de defensie weet dat het een pass gaat zijn. Dit is ook te zien aan de line-up van de defense. Boven in beeld zie je bij de snap drie verdedigers tegenover twee receivers van Florida staan. Een van die receivers is Kyle Pitts.
Op het moment dat Trask in zijn handen klapt, is het meteen duidelijk dat een van die drie verdedigers (bovenin) een pass rusher gaat worden, waardoor de twee receivers van Florida 1-vs-1 komen te staan. De combinatie van fantastische pass protection van de Florida OL, de screen van WR Trevon Grimes en de route van Kyle Pitts zorgen ervoor dat deze touchdown ontstaat. De pass van Trask is, wederom, right on the money.
Dit is een touchdown waar Kyle Pitts (zie hieronder) een route rent waar zelfs veel receivers ongelooflijk veel moeite mee hebben om correct uit te voeren. Kyle Pitts doet het feilloos. Wederom is daar de explosieve stap naar rechts, maar dit is nog maar het begin. Vervolgens moet Grimes vooral flink (en legaal) in de weg lopen en draait Pitts (wederom door met links en rechts flink af te zetten) extreem snel naar links.
Binnen twee stappen draait hij zijn hele lichaam, iets wat voor een tight end bijna ongehoord is. De verdediger is compleet kansloos en heeft daarna geen schijn van kans om hem nog tegen te houden. Touchdown nummer drie van de dag.
DE CONCLUSIE IS…
Dat Kyle Pitts een gegarandeerde top 15 pick is in de 2021 NFL Draft. Er zijn wederom veel aanvallende wapens die de eerste ronde zullen halen, maar misschien is Kyle Pitts wel de meest unieke optie van allemaal. Kyle Trask zal in de schaduw van Trevor Lawrence en Justin Fields ook hopen op een plek in de eerste ronde. Veel hebben BYU’s Zach Wilson en North Dakota State’s Trey Lance nog boven hem staan, maar daar zijn de vraagtekens (en de ontwikkelingskurf) vele malen groter dan bij Trask.
Trask laat het dit (en vorig seizoen) al wekelijk zien vs de beste teams in de sterkste conference van het college football. Trey Lance en Zach Wilson hebben alleen maar tape van wedstrijden vs D2 teams of teams buiten de power five (ACC, BIG TEN, BIG 12, PAC-12 en SEC). Het niveauverschil is gewoon enorm groot. Een scenario als dat van Justin Herbert tijdens de 2020 NFL Draft is dan ook zeker niet ondenkbaar. Kyle Trask is een first round pick meer dan waard.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
