De Pittsburgh Steelers hebben afgelopen nacht de machteloze Carolina Panthers verpletterd met 52-21. Hiermee raken de Steelers steeds beter in vorm richting het belangrijkste gedeelte van het seizoen. De Steelers hebben nu vijf wedstrijden op rij gewonnen en komen daarmee op een 6-2-1. Voor de Carolina Panthers komt door het verlies een einde aan hun winnende reeks van drie wedstrijden. Ze staan nu op een 6-3 en bezetten de tweede plek in de NFC South.
YOU GET A TOUCHDOWN AND YOU GET A TOUCHDOWN
De offense van de Pittsburgh Steelers speelde een spectaculaire wedstrijd. Ze verspilde dan ook geen tijd om een boodschap richting de rest van de NFL te sturen. Tijdens de eerste play from scrimmage was het meteen raak. Ben Roethlisberger gooide een diepe bal richting JuJu Smith-Schuster en scoorde daarmee een 75 yard touchdown. De offense wist bij de eerste vier possessions te scoren en werd pas vlak voor het rustsignaal gestopt tijdens de vijfde drive. James Conner vond de end zone in het eerste kwart na een 2 yard rush en Antonio Brown strafte single coverage van de Panthers genadeloos af met een 53 yards touchdown.
In totaal gooide Ben Roethlisberger touchdown passes naar vijf verschillende receivers. Ook Vance McDonald, Jaylen Samuels en Jesse James wisten de bal in de end zone te vangen. Big Ben eindige de wedstrijd met fenomenale cijfers: 328 yards, 5 touchdowns, een passer rating van 158.3 en slechts 4 incompletions. Het wordt voor Le’Veon Bell nog een hele klus om zich terug in het team te spelen. Eigenaar Art Rooney II verwacht echter dat hij Bell komende week weer aan het team toe kan voegen. Vooralsnog laten de Steelers echter zien dat ze zich zonder Bell prima kunnen meten met de top.
Cam Newton kon afgelopen nacht niet onder de druk uitkomen van de Steelers. Newton werd continue gedwongen om uit de pocket te vluchten en werd in totaal vijf keer gesacked. In het eerste kwart leidde de druk op de quarterback zelfs tot een pick six. Newton kwam in totaal op 193 yards en een QBR van slechts 25.1. Lichtpuntje aan de kant van Carolina was het spel van Christian McCaffrey. Hij zorgde keer op keer voor een checkdown optie voor Cam Newton wanneer de druk te overweldigend werd. Het is dan ook de veelzijdigheid van McCaffrey wat hem gevaarlijk maakt. Hij is in zowel de passing game als de running game een extra wapen die de druk van Cam Newton’s schouders af kan halen.
Al met al werd het een teleurstellende avond voor de Carolina Panthers. In week 11 kunnen ze op bezoek bij de Detroit Lions hun fouten rechtzetten. De Pittsburgh Steelers reizen af naar Jacksonville, waar ze tegen de Jaguars de stijgende lijn willen voortzetten.
Terwijl de Red Sox en de Dodgers nog volop verwikkeld waren in de World Series, richtten andere teams hun aandacht al op 2019. Meerdere organisaties vonden al vroeg in hun offseason een nieuwe manager. Zo maakten de Twins van de 37-jarige Rocco Baldelli de jongste manager in de Major League. Aan hem is het nu de taak om spelers als Byron Buxton en Miguel Sano weer aan de praat te krijgen en de club terug naar de playoffs te leiden.
EINDE VAN EEN TIJDPERK
Een jaar nadat hij werd verkozen tot beste manager in de American League, kwam er een einde aan het verblijf van Paul Molitor in Minnesota. Het ontslag van Molitor is een teken dat de clubleiding een andere koers wil varen. Voor het eerst sinds 1984 werd er gekozen voor een opvolger van buitenaf. Rocco Baldelli kwam over van de Tampa Bay Rays. Paul Molitor in zijn tijd als manager van de Minnesota Twins (Jesse Johnson/USA Today)
Dat succes in Zuid-Florida nooit onbestraft blijft, ontdekken de Rays ook dit jaar weer. Naast Baldelli raakten zij ook bench coachCharlie Montoyo kwijt. Montoyo komt bij de Toronto Blue Jays aan het roer te staan. Het succes van Kevin Cash en co wordt toegeschreven aan een meer analytische aanpak en die hopen de Blue Jays en Twins nu ook in huis te halen. Met zijn analytische benadering én zijn geprezen communicatieve vaardigheden hopen general managerThad Levine en Derek Falvey dat Baldelli de komende jaren het maximaal haalbare uit de selectie van de Twins kan halen.
RYAN PRESSLY
De ontwikkeling van Ryan Pressly dit afgelopen jaar was misschien wel één van de nagels aan Molitors doodskist. Dat Pressly na zijn vertrek uit Minnesota uitgroeide tot een elite reliever, zou komen omdat hij steeds meer gebruik ging maken van zijn curveball. De pitcher schreef dit zelf toe aan zijn coaches in Houston, terwijl men in Minnesota eerder al tot een zelfde conclusie was gekomen. Toch was er een vertrek naar de toen nog regerend kampioen nodig om het kwartje echt te doen vallen bij Pressly. Ryan Pressly op de heuvel als reliever namens de Houston Astros (Bob Levey/Getty Images)
Van Baldelli wordt dus verwacht dat hij zal voorkomen dat dit in de toekomst nog zal voorkomen. Makkelijk zal het echter niet zijn om als jongste manager in de majors het stokje over te moeten nemen van een legende als Molitor. En dat terwijl Baldelli eigenlijk nog op het veld had kunnen – en misschien wel had horen – staan. Bij zijn debuut en doorbraak leek hij op aarde te zijn gezet om te honkballen, maar op zijn zevenendertigste is hij al bijna een decennium als speler met pensioen.
THE WOONSOCKET ROCKET
Rocco groeide op in het honkbalgekke Woonsocket, Rhode Island, waar ook ooit de wieg van Hall of Famer Napoleon ‘Nap’ Lajoie had gestaan. Al van jongs af aan had de jonge Baldelli uitgeblonken in verschillende sporten. Hij was in zijn leeftijdscategorie de snelste sprinter van de staat en aan de horizon gloorde ook nog eens een volleyball scholarship van UCLA. Maar de liefde voor honkbal was hem door zijn vader met de paplepel ingegoten. Baldelli senior had voor zijn zonen een soort batting cage gebouwd in de kelder, waar ‘The Woonsocket Rocket’, zoals de bijnaam van de jonge Rocco luidde, en zijn jonge broertje hun swing konden perfectioneren. Baldelli als jong talent in actie namens de Tampa Bay Devil Rays. (Eliot J. Schechter/Getty Images)
Ondanks de scholarship van UCLA en het feit dat Rocco op basis van zijn goede schoolresultaten ook naar een Ivy League school had kunnen gaan, leek hij een baseball scholarship van Wake Forrest University boven dat alles te verkiezen. Tot de Rays hun zesde pick van de draft in 2000 gebruikten om een high school bat uit Rhode Island te halen. Dat was een aanbod dat de Baldelli’s niet konden afwijzen. De toekomst van Rocco lag plotseling niet in North Carolina, maar in Tampa Bay.
DE NIEUWE JOE DIMAGGIO
Hij had weinig tijd nodig om naam te maken binnen de organisatie. Al tijdens zijn tweede seizoen werd hij overgeheveld naar Triple A en aan het einde van dat seizoen werd hij uitgeroepen tot beste speler in de Minor League. Hij gold als het op één na grootste talent dat zijn debuut nog moest maken op het hoogste niveau, achter een zekere Mark Teixeira. Rocco Baldelli in zijn hoogtijdagen bij de Rays (Bill Greene/Boston Globe)
In 2003 begon Baldelli het seizoen als de startend center fielder van de Rays. Voorafgaand aan Opening Day vergeleek clubeigenaar Vince Naimoli hem als five-tool player met Joe DiMaggio, met wie hij zijn Italiaanse achtergrond deelt, en Baldelli kreeg zelfs Joltin’ Joe’s rugnummer 5 toebedeeld. Die druk had gelukkig geen negatieve invloed op het spel van de jonge buitenvelder, die zijn carrière aanving met een hitting streak van dertien wedstrijden. Hij eindigde zijn rookie season uiteindelijk met 11 homeruns, 78 rbi’s en een slaggemiddelde van . 289. In de verkiezing van Rookie of the Year werd hij derde, achter Angel Berroa en Hideki Matsui. Wel hield hij Mark Teixeira, die vijfde werd, achter zich.
SOPHOMORE SLUMP
Baldelli leek in zijn tweede jaar slachtoffer te worden van de sophomore slump. Het was zelfs zo erg, dat toen manager Lou Piniella hem na een paar weken bij zich riep, hij dacht dat hij voorlopig zijn laatste wedstrijd in de hoofdmacht gespeeld had. Niets was echter minder waar. Piniella garandeerde hem dat zijn plek in Tampa veilig was en wilde hem alleen op het hart drukken om minder druk op zichzelf te leggen.
Dit hielp, want hierna haalde Baldelli weer het niveau van zijn eerste jaar en hij sloot het seizoen af met bijna dezelfde statistieken. Maar in de lege, honkballoze winterperiode daarna ging het mis. Spelend met zijn broertje in de achtertuin van zijn ouders scheurde hij de kruisbanden in zijn linkerknie af. Nadat hij ook nog eens een Tommy John operatie bleek te moeten ondergaan, was duidelijk dat hij lange tijd aan de kant zou staan.
RAYS OF HOPE
Uiteindelijk miste hij heel ’05 en stroomde hij pas halverwege het daaropvolgende seizoen weer in. Hij keerde echter sterker terug dan ooit. In de resterende 92 wedstrijden sloeg hij 16 homeruns. Bovendien doorbrak hij met zijn slaggemiddelde voor het eerst de grens van .300. Op 24-jarige leeftijd leek de honkbalwereld aan zijn voeten te liggen.
In het offseason werd zijn contract verlengd. Met BJ Upton (die we nu kennen als Melvin Upton Jr.), Carl Crawford en Delmon Young vormde hij een jeugdige en talentvolle kern van de Rays. De tot dan toe zo vaak geplaagde organisatie leek een mooie toekomst tegemoet te gaan. Niemand kon op dat moment al weten dat Baldelli nadien nog maar 135 wedstrijden op het hoogste niveau zou spelen. Vier seizoenen later moest hij noodgedwongen op zijn achtentwintigste zijn spikes aan de wilgen hangen. De statistieken van Rocco Baldelli in de Major League (Bron: Baseball Reference)
DE DIAGNOSE
Het begon met vermoeidheid. Zijn spieren deden niet meer wat hij wilde. Na onderzoek werd er bij hem een energiestofwisselingsziekte, mitochondrial channelopathy, vastgesteld. Al meteen was duidelijk dat hij hiervan niet zou kunnen genezen, maar met medicijnen was het misschien wel mogelijk de ziekte te stabiliseren. Met genoeg rust kwam hij de volgende seizoenen soms nog tot mooie prestaties. Zo liet hij tijdens een opleving in de playoffs van 2008 nog eens zijn talent zien.
Toenmalig Rays-manager Joe Maddon spaarde Baldelli’s krachten, zodat hij op hem kon terugvallen wanneer hij hem het meest nodig had. En dat moment kwam in Game 7 van de ALCS tegen de Boston Red Sox. Met Jon Lester op de heuvel sloeg Rocco het beslissende punt binnen. In de enige andere wedstrijd die Baldelli die serie zou spelen had hij ook al een belangrijke homerun geslagen. Mede dankzij hem bereikte de club haar eerste World Series.
In 2010 kwam er echter alsnog een vroegtijdig einde aan zijn carrière. Ondanks dat hij het hele jaar nauwelijks gespeeld had, werd hij door de Rays toch opgeroepen om in de ALDS zijn opwachting te maken. De krampen die door zijn aandoening veroorzaakt werden, bleken echter te hevig om nog te kunnen spelen. Op het laatste moment werd Baldelli alsnog uit de selectie gehaald. Hij had definitief zijn laatste wedstrijd gespeeld.
NIEUWE UITDAGING
Hoewel hij nog niet eerder als manager actief was, kon Baldelli gedurende zijn korte carrière de kunst wel afkijken bij gelauwerde managers als Lou Piniella, Joe Maddon en Terry Francona. Onder die laatste speelde hij bij de Red Sox, het enige seizoen dat hij buiten Tampa actief was. Het helpt ook dat hij al sinds 2011 in de keuken van de Rays heeft kunnen kijken. Die club bewijst jaar in jaar uit dat ze boven verwachting weet te presteren, ondanks dat ze beschikt over een klein budget en ook nog eens jaar in jaar uit haar beste spelers kwijtraakt.
Maar nu is Baldelli dus voor het eerst in zijn nog korte carrière de eindverantwoordelijke. Wanneer de prestaties uitblijven, zal er al snel naar zijn jeugdige leeftijd of zijn onervarenheid gewezen worden. Het management neemt dus wel een groot risico om hem op deze manier voor de leeuwen te gooien. Baldelli heeft echter eerder in zijn leven leren omgaan met zwaardere tegenslagen en hem zal er alles aan gelegen zijn om van zijn tweede honkballeven een succes te maken.
Als hij daarin slaagt, dan kunnen de Twins komend seizoen de AL Central weleens een stuk spannender maken dan deze het afgelopen jaar was. En als het meezit kunnen ze misschien zelfs de Cleveland Indians van hun troon stoten.
MVP-kandidaat Giannis Antetokounmpo hield de Bucks in de wedstrijd, maar dat was niet genoeg. The Greek Freak behaalde 23 punten en 6 assists. De beste speler van de dag, CJ McCollum, explodeerde naar 40 punten en trok zijn team over de eindstreep. Brook Lopez, van de Bucks, behaalde 22 punten waarvan 6 driepunters uit 10 pogingen. Milwaukee probeerde Portland bij te houden maar verder dan dat kwamen ze niet.
De backcourt partner van McCollum, Damian Lillard, speelde niet goed. Hij had slechts drie assists en 13 punten. Dat zijn ongeveer 3 assists en 10 punten minder dan zijn carriére-gemiddelde. Daarnaast schoot hij 5 uit 15 vanaf de vloer. De Milwaukee Bucks konden hier echter niet van profiteren. De wedstrijd einigde in een 103-118 overwinning in het voordeel van de Portland Trail Blazers.
OOK MAVERICKS TE STERK VOOR DE WIZARDS
De Dallas Mavericks speelden vooral als team erg goed. Met name in de eerste helft was de defensie uitstekend. Dat leidde tot zowel 35 punten in het eerste kwart als 35 punten in het tweede kwart. In de tweede helft pakten ze dit niet meteen goed op, maar door een sterk vierde kwart wonnen ze de wedstrijd uiteindelijk met 110-119.
Het was slechts de derde overwinning voor Dallas dit seizoen. Dat is tot nu toe een kleine verbetering ten opzichte van vorig jaar. Voor Washington zijn de problemen een stuk groter. De verwachtingen waren om niet al te moeilijk de playoffs te halen. Dat gaat tot nu toe nog helemaal niet goed. Zowel John Wall als Bradley Beal kunnen het verschil nog niet maken dit jaar. Ook in deze wedstrijd schoten ze allebei ruim onder 50%. John Wall had nog wel 10 assists maar dat was lang niet genoeg.
De uitblinkers bij de Mavericks waren Dennis Smith Jr. en Luka Doncic. De eerstgenoemde had 19 punten, 7 assists en de dunk van de wedstrijd. Doncic had 23 punten, 3 assists en 6 rebounds. Daarnaast schoot Dallas als team 26 van de 27 vrije worpen binnen.
HORNETS WINNEN VAN DE HAWKS IN DE STRIJD TUSSEN DE TEAMS MET VLEUGELS
Trae Young had voor de derde wedstrijd achter elkaar een double-double. Daarnaast schoot hij echter 0 uit 7 vanaf achter de driepuntslijn. Bij Kemba Walker ging het beter. Hij maakte 4 driepunters uit in 10 pogingen. De point guard van Charlotte eindigde uiteindelijk met 29 punten en 7 assists. Ook schoot hij 12 uit 22 keer raak. Netjes boven 50% dus.
Vince Carter bewees weer eens dat hij nog steeds kan dunken. Met een spin-move kwam hij langs z’n tegenstander voor de slam. Miles Bridges had echter het hoogtepunt van de dag. Twee minuten na de dunk van Carter pakte Hernangomez een rebound en gooide hij de bal naar Bridges. Hij deed vervolgens zijn beste Vince Carter-imitatie met een tomahawk-slam.
Vooral in de tweede helft konden de Hawks, de Hornets niet bijhouden. Het werd uiteindelijk 102-113 voor Charlotte.
NETS WINNEN VAN SUNS IN EEN BLOWOUT VICTORY
Caris LeVert, van de Nets, schoot maar liefst 62,5% om 26 punten te maken. Bij de Suns hadden Deandre Ayton en Richaun Holmes een double-double. Alleen Devin Booker behaalde de 20 punten.
De wedstrijd eindigde met de stand 104-82 in het voordeel van Brooklyn. De Suns staan op twee gewonnen en acht verloren wedstrijden. De Nets hebben nu 5 wedstrijden gewonnen en 6 verloren.
WOENSDAG 7 NOVEMBER
SIXERS VERSLAAN PACERS IN MATIG DUEL
Voor het eerst dit seizoen wisten de Philadelphia 76ers een wedstrijd op vreemde bodem te winnen. Na vijf verloren wedstrijden werden de Indiana Pacers met 100-94 verslagen.
De Sixers kwam goed uit de startblokken en hadden binnen vier minuten een 19-4 voorsprong. Aan de hand van Victor Oladipo en Domantas Sabonis kwamen de Pacers sterk terug en namen in het tweede kwart zelfs de leiding. Met een stand van 50-50 eindigde het tweede kwart.
In het derde kwart nam Philadelphia nipt de leiding en versnelde in het vierde kwart. De ploeg van coach Brett Brown liep uit tot een voorsprong van 17 punten en gaf dat niet meer uit handen. Bij Philadelphia was geen echte uitblinker. Topscorer was Joël Embiid met ‘slechts’ 20 punten. Dario Saric en Ben Simmons waren goed voor 18 en 16 punten. Bij Indiana was Victor Oladipo andermaal de topscorer met 36 punten.
WHITESIDE DOMINEERT IN DE PAINT
In het spel van Hassan Whiteside zit dit seizoen een stijgende lijn. Tegen de San Antonio Spurs bleek dat weer het geval. Whiteside noteerde 29 punten, 20 rebounds en 9 (!) blocks. Deze spectaculaire prestatie leidde de Miami Heat met 88-95 langs de Spurs.
Miami begon sterk aan de wedstrijd en had al gauw een ruime voorsprong in de eerste helft. Belangrijk in deze voorsprong waren 8 blocks van Whiteside. De 8 blocks waren een goed voor een nieuw record voor de meeste blocks in één helft van een speler van de Miami Heat. Daarnaast had Whiteside ook al 18 punten gescoord.
In de tweede helft kwamen de San Antonio Spurs langzaamaan terug. DeMar DeRozan scoorde 13 punten in de tweede helft en kwam uiteindelijk uit op 18 punten. Echter was dit niet genoeg en bleef de Heat op voorsprong. San Antonio heeft nu 6 wedstrijden gewonnen en 4 verloren. De Heat verdelen het netjes: 5 winsten en 5 verliezen.
OVERIGE UITSLAGEN
Oklahoma City Thunder – Cleveland Cavaliers: 95-86
Detroit Pistons – Orlando Magic: 103-96
New York Knicks – Atlanta Hawks: 112-107
Denver Nuggets – Memphis Grizzlies: 87-89
Chicago Bulls – New Orleans Pelicans: 98-107
Dallas Mavericks – Utah Jazz: 102-117
Toronto Raptors – Sacramento Kings: 114-105
Minnesota Timberwolves – Los Angeles Lakers: 110-114
Als er één schaap over de dam is, volgen er meer. Dat gezegde geldt ook in de NHL. Twee dagen na het ontslag van John Stevens werd ook Joel Quenneville op straat gezet. In Vancouver zijn ze opnieuw in de ban van een Zweed. Elias Pettersson werd verkozen tot Rookie of the Month en wij leggen uit waarom. Tot slot waren er weer veel, heel veel goals en was er natuurlijk het nodige nieuws.
BLACKHAWKS ZETTEN COACH Q OP DE KEIEN
Joel Quenneville mag zijn 11e seizoen als hoofdcoach van de Chicago Blackhawks niet afmaken. De 60-jarige succescoach leidde de Blackhawks drie keer naar de Stanley Cup, maar werd dinsdag door de organisatie ontslagen. Chicago won 6 van de eerste 15 wedstrijden en zit momenteel middenin een losing streak. De Blackhawks wonnen hun laatste duel op 25 oktober. Daarna gingen vijf wedstrijden op rij verloren. De 5-3 nederlaag van afgelopen zaterdag tegen de Calgary Flames bleek uiteindelijk de bekende druppel. Daarmee komt er een vervelend einde aan wat ooit zo’n mooi huwelijk was.
VADER VAN HET SUCCES
Quenneville nam in 2008 al na vier wedstrijden het stokje over van Denis Savard. De Blackhawks hadden op dat moment vijf magere jaren zonder play-offs achter de rug, maar aan de hand van Coach Q bereikte Chicago de Conference-finale. Daarin waren de Detroit Red Wings echter te sterk. Met onder meer Patrick Kane, Jonathan Toews en Duncan Keith had Quenneville goud in handen. Dat bleek wel in 2010. Voor het eerst sinds 1961 kwam Lord Stanley’s Cup weer naar The Windy City. Toen heetten de sterren Bobby Hull en Stan Mikita. Nu waren Jonathan Toews en Patrick Kane de grote mannen. Dat zou nog jaren zo blijven, want ook in 2013 en 2015 wonnen de ‘Hawks de Cup. Nog altijd stond Quenneville aan het roer.
Joel Quenneville’s illustrious career, as of today..
890-532-137 record (77 ties)
60.9% point percentage
118-97 playoff record
54.9% win percentage
3 Stanley Cup wins (2009-10, 2012-13, 2014-15)
1 Jack Adams Award (1999-00)
2nd All-Time in wins as a coach
Only 60 years old. pic.twitter.com/NC7CxH3867
— NHL Daily 365 (@NHLDaily365) 6 november 2018
Na 2015 werden de Blackhawks minder dominant. In 2016 en 2017 vonden ze hun Waterloo al in de eerste ronde van het postseason. Vorig jaar eindigden de trotse ‘Hawks stijf onderaan in de Central Division. De sterren straalden minder en goalie Corey Crawford miste een groot deel van het seizoen vanwege een hersenschudding. Door de salarissen van Toews en Kane (de heren verdienen elk 10.5 mln dollar per jaar) is de organisatie eigenlijk aan handen en voeten gebonden. Waar de rest van de divisie zich kon versterken, daar moet Chicago hopen op jonkies als Alex DeBrincat. Dat de Blackhawks opnieuw een lastig jaar tegemoet gingen, was deze zomer al wel duidelijk.
VERJONGINGSKUUR
Kane, Toews en DeBrincat kunnen terugkijken op een goede seizoensstart. Met 11 goals schiet Kane weer ouderwets met scherp en DeBrincat en Toews vonden al 8 keer het net. Chicago kreeg al in 9 van de 15 wedstrijden minimaal vier goals tegen. Voor aanvallers valt daar eigenlijk niet tegenop te boksen. Corey Crawford (2.92 GAA) en Cam Ward (3.92 GAA) moeten vaker vissen dan hun lief is. De slechte resultaten van met name de laatste weken kostten Quenneville nu de kop. Aan de andere kant zou je ook kunnen zeggen dat de coach de klappen opvangt voor het beleid van het management.
Naast de hoofdcoach kregen ook de assistenten Kevin Dineen en Ulf Samuelsson hun ontslag. De pas 33-jarige Jeremy Colliton is aangesteld als opvolger van Quenneville. De voormalig center was coach van de Rockford IceHogs in de AHL. Met de satellietclub van de Blackhawks bereikte hij vorig jaar de finale van de Western Conference. In de 66-jarige Barry Smith krijgt Colliton een ervaren man als assistent. Om in de voetsporen te treden van zijn voorganger moet Colliton nog wel even zijn best doen. Alleen Scotty Bowman won als coach meer wedstrijden in de NHL (1244) dan de 890 van Joel Quenneville.
NADERE KENNISMAKING MET ELIAS PETTERSSON
De koning is dood, lang leve de koning. Zo moet het ongeveer voelen als je op dit moment fan bent van de Vancouver Canucks. Daniel en Henrik Sedin namen aan het einde van vorig seizoen afscheid en in Vancouver vreesden ze in een diep gat te vallen. Niets is echter minder waar. De Canucks doen het verrassend goed en, toeval of niet, de beste speler op dit moment is opnieuw een Zweed. Elias Pettersson maakt indruk tijdens zijn eerste maand in de NHL en de bijna 20-jarige center neemt zijn ploeg aan de hand. Al krijgt hij ook wel wat hulp van bijvoorbeeld Bo Horvath en Brock Boeser.
Pettersson werd bijna 20 jaar geleden (volgende week zijn z’n tienerjaren voorbij) geboren in Sundsvall. Hij zal nog wel even aan de bak moeten om de beste speler ooit uit deze plaats te worden. Henrik Zetterberg is namelijk ook in Sundsvall geboren. Vier jaar geleden, als speler van Timra Onder 18, liep de jongeling 2 op 1. In 18 wedstrijden noteerde Pettersson maar liefst 38 punten. In 2016 veroverde hij zilver met Zweden op het WK Onder 18. Met acht punten in zeven wedstrijden kon hij terugkijken op een heel behoorlijk toernooi. De Vancouver Canucks hadden de ogen ook niet in hun zak en pikten hem als vijfde op in de draft van 2017. Nico Hischier en Nolan Patrick zijn zomaar wat namen die dat jaar nog eerder werden gekozen.
ROOKIE OF THE MONTH
Vorig jaar kwam hij nog uit voor de Växjö Lakers in de Zweedse competitie, maar z’n cijfers spreken voor zich. Hij scoorde 24 goals, gaf 32 assists en speelde 44 wedstrijden. In de play-offs kwam hij tot 19 punten in 13 duels. Dit seizoen krijgt Pettersson het nog wat drukker, want hij debuteerde op 3 oktober in de hoofdmacht van de Canucks. Tegen de Calgary Flames vinkte hij maar direct z’n eerste goal én zijn eerste assist af. Toch stond de Zweed maar 9.46 minuten op het ijs. Coach Travis Green had al wel snel door dat het talent zich snel aanpaste, want in de wedstrijden daarna stond Pettersson al veel langer op het ijs. Met Nikolay Goldobin en Brock Boeser vormde hij zelfs even de eerste lijn van de Canucks, die ondanks alle blessures bovenin meedraaien in de Pacific Division.
Pettersson kwam in oktober tot 10 punten in acht wedstrijden. Hij miste nog wat duels vanwege een lichte hersenschudding. Dat hij verkozen werd tot Rookie of the Month gaf geen extra druk. Integendeel zelfs. Tegen de Colorado Avalanche speelden de Canucks een wedstrijd van Oprah Winfrey-achtige proporties. You get a goal, everybody gets a goal! Na bijna 65 minuten stond er een 7-6 eindstand op het bord in het voordeel van de Canucks. Het aandeel van Pettersson? De Zweed nam twee goals en drie assists voor zijn rekening. In totaal dus vijf punten in één wedstrijd. Dinsdag tegen de Red Wings liet Pettersson het bij één goal. Met z’n 10e van het jaar zette de Zweed de Canucks op voorsprong, maar na een shootout trok Detroit aan het langste eind.
GOALS OF THE WEEK
Er viel weer genoeg te genieten in de NHL deze week. De goals vallen bij bosjes dit seizoen en deze week was geen uitzondering. We hebben weer wat doelpunten verzameld. Elk weer met een eigen verhaal.
Jesperi Kotkaniemi had al vier assists achter z’n naam staan. In z’n 12e NHL-wedstrijd scoorde de 18-jarige Fin van de Montreal Canadiens zijn eerste goal. Vorige week donderdag tegen de Washington Capitals maakte de tiener er ook maar direct een multiple-goal game van, want naast de 1-0 in de eerste periode scoorde hij ook de 4-4 in de derde. Z’n ploeggenoten Max Domi en Joel Armia vestigden in diezelfde periode nog een record door twee tellen na elkaar te scoren. Armia deed dat bij 5-4 in een leeg doel.
Voor Jason Pominville was het een bijzondere wedstrijd tegen de Ottawa Senators. De veteraan van de Sabres speelde zijn 1000e wedstrijd in de NHL en luisterde dat op met een goal. Helaas voor hem en zijn ploeg zegevierden de Sens met 4-2. Afgelopen zaterdag stonden de teams wederom tegenover elkaar en dit keer trokken de Sabres aan het langste eind. In Buffalo maakten ze ouderwets gehakt van de Senators: 9-2. Jeff Skinner en Jason Pominville scoorden elk twee keer.
Nee, James Neal is nog bepaald geen doelpuntenmachine in het shirt van de Calgary Flames. Donderdag scoorde Neal tegen de Avalanche pas z’n derde van het jaar, maar het was wel een belangrijke. Calgary begon met een 4-1 achterstand aan de derde periode, maar vocht zich naast de Avs. Neal scoorde halverwege de periode de gelijkmaker. De Flames zouden het duel met 6-5 winnen een daarmee de koppositie in de Pacific Division veroveren.
Er zijn spelers die nachten van tevoren al wakker liggen als ze Carey Price moeten ontmoeten. Er zijn er ook wiens hart een sprongetje van vreugde maakt en tot die categorie behoort Steven Stamkos. De captain van de Tampa Bay Lightning heeft, inclusief de twee goals van afgelopen zaterdag, al 20 keer gescoord tegen Price. De Canadiens kwamen al vroeg op voorsprong, maar mede dankzij een uitblinkende Stamkos won Tampa Bay betrekkelijk eenvoudig met 4-1.
Joe Thornton heeft twee zware knieblessures achter de rug. Dit seizoen miste hij vanwege een infectie opnieuw de nodige wedstrijden, maar de veteraan van de San Jose Sharks is still going strong. Zijn ploeg was oppermachtig tegen de Philadelphia Flyers, maar Calvin Pickard stond succes in de weg. Tot Thornton diep in de derde periode toch nog een gaatje vond en OT afdwong. Daarin was het voor de 11e keer dit jaar Timo Time. De Zwitser Timo Meier schoot de Sharks naar twee belangrijke punten.
NIEUWS
LAINE VOELT ZICH THUIS IN FINLAND
In Helsinki werkten de Winnipeg Jets en de Florida Panthers afgelopen week twee wedstrijden af in het kader van de Global Series. Oftewel Patrik Laine tegen Aleksander Barkov. Voor Laine werd het donderdag al een prettige thuiskomst. Met een prachtige hattrick leidde Laine zijn Jets naar een 4-2 zege. De Fin is pas de tweede speler in de historie van de NHL die een hattrick scoorde in een wedstrijd die buiten Noord-Amerika werd gespeeld. Twintig jaar geleden deed Theoren Fleury dit namens de Flames in Japan. Een dag later was het opnieuw raak voor Laine, maar toch stapte Barkov met een beter gevoel van het ijs. Dit keer wonnen de Panthers met 4-2 en boekten daarmee pas hun derde zege van het seizoen.
Er werden deze week weer wat contracten verlengd. In Florida kreeg aanvaller Yanni Gourde een nieuw contract van de Tampa Bay Lightning. In de komende zes seizoenen gaat de 26-jarige center gemiddeld ruim vijf miljoen dollar per jaar verdienen. Met 6 goals en 14 punten is Gourde sterk aan dit seizoen begonnen. Ook Pekka Rinne zette zijn krabbel onder een nieuw contract. De 36-jarige goalie blijft nog twee jaar langer verbonden aan de Nashville Predators. De Fin zal vijf miljoen dollar per jaar verdienen. Rinne is deze jaargang ouderwets op dreef. Hij noteert voorlopig een save percentage van .948 na zevengespeelde wedstrijden.
NIET DE WEEK VAN SPRONG EN DE PENGUINS
Laten we met het goede nieuws beginnen. De Pittsburgh Penguins speelden drie wedstrijden sinds 1 november en Daniel Sprong kwam drie keer in actie. Vergeleken met eerdere duels maakte hij ook meer speelminuten. Helaas kon de Amsterdammer het verschil niet maken, maar dat gold voor meer spelers. Pittsburgh is bezig aan een vervelende losing streak die al vier wedstrijden duurt. Twee keer werd verloren van de Islanders, één keer van de Leafs en een keer van de Devils. Onderweg pakten ze alleen een punt tegen de Islanders. Afgelopen maandag stond Sprong tegen New Jersey voor de vijfde keer dit seizoen op het ijs bij een tegendoelpunt. Dat levert hem voorlopig een -4 rating op voor het seizoen.
BRIAN BOYLE FINISHES HIS FIRST CAREER HAT TRICK! WHAT A GAME FOR BOYLE!
Het is toch wel een opmerkelijk beeld. Niet de Capitals, de Penguins of de Blue Jackets gaan aan de leiding in de Metropolitan Division. Nee, het zijn de zeer verrassende New York Islanders die voorlopig het hoogste woord hebben in deze divisie.Natuurlijk helpen de goals van Anders Lee (5) en Brock Nelson (7), maar het grote verschil met vorig seizoen staat toch echt tussen de palen. Thomas Greiss is bezig aan zijn beste periode ooit en de Duitser tikt een save percentage van .940 aan. De Canadiens maakten maandag weliswaar een einde aan de winning streak van vijf duels, maar Greiss en de Islanders pakten wel voor de zevende wedstrijd op rij minimaal een punt. Het levert hen een voorlopig eerste plaats in de divisie op.
OOK NIET DE WEEK VAN DE OTTAWA SENATORS
In Ottawa hebben ze ook wel eens betere tijden gekend. Afgelopen zaterdag verloren de Senators kansloos met 9-2 bij de Sabres. Een dag later volgde een nederlaag tegen de Lightning in OT. Zes van de laatste zeven wedstrijden gingen verloren en alleen Detroit en Florida staan er slechter voor in de Atlantic Division. Dat komt het natuurlijk helemaal niet gelegen dat er een video online wordt gegooid waarin spelers tijdens een taxiritje één van de coaches (Martin Raymond) zwaar bekritiseren. Uiteraard volgde later een statement van de betreffende spelers waarin stond dat ze het zo niet bedoelden… Op het ijs kwam dinsdag ook een duidelijk antwoord. New Jersey werd door de geplaagde Sens met 7-3 verslagen.
De Champions Classic is inmiddels uitgegroeid tot het openingstoernooi van het college basketbal-seizoen. Sinds 2011 openen Michigan State, Kansas, Duke en Kentucky het seizoen met twee wedstrijden. Dit jaar worden de wedstrijden gespeeld in Bankers Life Fieldhouse (Indianapolis). Een vooruitblik op de twee wedstrijden van dinsdagnacht en alle andere interessante toernooien de komende twee maanden.
DE WEDSTRIJDEN
MICHIGAN STATE – KANSAS (01.00)
Kansas is voorafgaand aan het achtste seizoen van de Champions Classic 3-4, net zoals tegenstander Michigan State. Beide universiteiten kwamen elkaar twee keer tegen en twee keer was het Michigan State dat won. In 2012 wonnen de Spartans met 67-64, terwijl er in 2015 met 79-73 gewonnen werd van de Jayhawks.
Michigan State ziet onder meer center Nick Ward (junior), forwards Kenny Goins (redshirt senior), Xavier Tillman (sophomore), Cassius Winston (junior), guard Matt McQuad (senior) en forward Joshua Langford (junior) terugkeren. Veel ervaring dus bij de Spartans. Ondanks het vertrek van bijvoorbeeld Miles Bridges lijken de Spartans ook dit seizoen weer te profiteren van hun geduld de afgelopen jaren. Ervaring is namelijk een belangrijk ingrediënt voor succes in de NCAA. De Spartans hebben daar meer dan genoeg van dit seizoen.
Bij Kansas keren guards Marcus Garrett (sophomore), Lagerald Vick (senior), forward Mitch Lightfoot (junior) Silvio de Sousa (sophomore als hij gaat spelen) en center Udoka Azubuike (junior) terug. Daarnaast zijn het vooral freshmen die, net zoals bij een Kentucky bijvoorbeeld, de bank zullen moeten dragen (PG Devon Dotson en PF K.J Lawson voornamelijk). Zij zouden zelfs zomaar meteen in de basis kunnen staan dinsdagnacht. De basis zit in ieder geval vol met talent en ervaring, maar de bank is nog erg jong. De rotatie zal waarschijnlijk uit zo’n acht spelers bestaan, wat over een heel seizoen gezien niet veel is. Dit lijkt dan ook de enige zwakte te zijn van misschien wel het beste team in de NCAA.
WAARSCHIJNLIJKE LINE-UPS
Michigan State: Cassius Winston (PG), Matt McQuaid (SG), Joshua Langford (SF), Xavier Tillman (PF) en Nick Ward (C).
Kansas: Devon Dotson (PG), Marcus Garrett (SG), Lagerald Vick (SF), K.J Lawson (PF) en Udoka Azubuike (C).
DUKE – KENTUCKY (03.30)
Duke is tot nu toe 4-3 in de Champions Classic en speelde twee keer tegen de Kentucky Wildcats. Toevalligerwijs is ook Kentucky 4-3 in totaal. Het zal u dan ook niet verbazen dat zowel Duke als Kentucky een keer van elkaar gewonnen en verloren hebben. In 2012 won Duke met 75-68 van Kentucky, terwijl de zege in 2015 naar de Wildcats ging (74-63).
Duke heeft dit seizoen misschien wel de top drie picks van de 2019 NBA draft in huis. RJ Barrett lijkt nu al zeker van de eerste pick, Zion Williamson en Cam Reddish zitten op zijn hielen. Tel daar point guard Tre Jones (freshman) en center Marques Bolden (junior) bij op en je hebt een ijzersterke basis. De bank zal met Alex O’Connell (sophomore) en Javin DeLaurier (junior) in ieder geval gevuld zijn met schutters. Dat Duke misschien wel de grote favoriet is voor dit seizoen is dan ook niet zo heel raar. Er is geen betere basis (op papier) in de NCAA en de bank bestaat uit ervaring en jong talent. Met een stuk of tien rotatiespelers zullen de Blue Devils eindelijk weer eens hopen op succes in maart.
Kentucky heeft aan talent ook geen gebrek. Shooting guard Quade Green (sophomore), forwards Nick Richards en PJ Washington (beide sophomores) en small forward transfer Reid Travis (overgekomen van Stanford) zullen waarschijnlijk de basis vormen. Vanaf de bank wordt het wat minder bekend. Het zijn vooral freshmen die de basis moeten gaan ondersteunen (SG Keldon Johnson). Net zoals bij Kansas lijkt ook bij Kentucky de zwakte te liggen in de breedte. Het is op de bank namelijk heel erg jong en onervaren. De basis kan minimaal meedoen met die van Kansas, maar de rotatie zal toch uit zo’n zeven aan acht spelers bestaan.
WAARSCHIJNLIJKE LINE-UPS
Duke: Tre Jones (PG), RJ Barrett (SG), Cam Reddish (SF), Zion Williamson (PF) en Marques Bolden (C)
Kentucky: Quade Green (PG), Keldon Johnson (SG), Reid Travis (SF), PJ Washington (PF) en Nick Richards (C)
GROTE NON-CONFERENCE TOURNAMENTS
15-16 nov: 2K Classic (UCONN, Syracuse, Oregon en Iowa doen mee)
19-21 nov: Maui Jim Maui Invintational (Auburn, Xavier, Duke, San Diego State, Arizona, Gonzaga, Iowa State en Illinois doen mee)
21-23 nov: Battle 4 Atlantis (Florida, Oklahoma, Wisconsin, Stanford, Butler, Virginia, Dayton en Middle Tennessee State doen mee)
4 Dec: Jimmy V Classic (Notre Dame – Oklahoma en West Virginia – Florida)
(Top & Cover Photo: Dennis Wierzbicki | USA Today Sports)
Na een slechte seizoensstart hebben de Houston Rockets voor de derde keer op rij gewonnen. In Indiana werden de Pacers met 98-94 verslagen. Uitblinker bij Houston Rockets was zoals gewoonlijk James Harden. Harden was goed voor 28 punten, waaronder een cruciale driepunter in het vierde kwart. Chris Paul scoorde slechts 9 punten, maar had met 13 assists toch een aandeel in de zege. Naast Harden en Paul waren ook Clint Capela en James Ennis belangrijk voor de Rockets met 18 en 13 punten.
Na overwinningen op de Celtics, Bulls en Knicks waren de Pacers op zoek naar hun vierde overwinning op rij. Aan de prestatie van sterspeler Victor Oladipo lag het niet. Oladipo was goed voor 28 punten en scoorde cruciale punten in de laatste minuten van de wedstrijd. Ook Domantas Sabonis speelde een sterke wedstrijd met 17 punten, 8 rebounds en 5 assists. Echter scoorden alleen Tyreke Evans en Bogdan Bogdanovic meer dan 10 punten en zodoende kwamen de Pacers te kort voor de overwinning.
LAVINE SCOORT CAREER HIGH
Zach LaVine gaat rustig door met het spel dat hij eerder dit seizoen al liet zien. Op bezoek bij de New York Knicks wonnen de Chicago Bulls na 2OT met 116-115. LaVine nam van de 116 punten er 41 op zijn rekening, een nieuw persoonlijk record.
Bij de Knicks speelde rookie Allonzo Trier andermaal een sterke wedstrijd. Vooral de tweede helft blonk Trier uit. Trier was goed voor ook 21 punten, waaronder een belangrijke driepunter in het vierde kwart. Ook Enes Kanter speelde een goede wedstrijd. Kanter pakte 24(!) rebounds, scoorde 23 punten en gaf 7 assists.
De echte uitblinker was toch Zach LaVine. Ondanks enkele aparte schotkeuzes wist LaVine 10 van de 14 punten te maken die Chicago scoorde in overtime. Door deze overwinning staan de Bulls nu op 2-8. De Knicks doen het nog iets beter met een record van 3-7.
MURRAY SLOOPT CELTICS
Niet alleen Zach LaVine behaalde afgelopen nacht een career high, maar ook Jamal Murray haalde met 48 punten in de thuiswedstrijd van zijn Denver Nuggets tegen de Boston Celtics een career high. De wedstrijd in Denver werd na een stroef eerste kwart met 115-107 gewonnen door de Nuggets.
Murray probeerde in de slotseconden van de wedstrijd nog tot 50 punten te geraken, maar slaagde daar niet in. Het leverde wel een geïrriteerde Kyrie Irving op, al wilde hij er na de wedstrijd geen groot item van maken en feliciteerde hij Murray met zijn nieuwe record.
De Denver Nuggets doen het dit seizoen tot dusver uitstekend. Met een record van 9-1 staan ze gedeeld eerste met de Golden State Warriors. In eigen huis hebben de Nuggets alle zes wedstrijden gewonnen. Het betekent voor het team van coach Micheal Malone de beste seizoensstart sinds 1976-77.
Bij de Boston Celtics moest het geweld van Kyrie Irving komen. De point guard begint zijn ritme steeds beter te vinden en eindigde de wedstrijd dan ook met 31 punten. Hij scoorde 13 van zijn 17 pogingen tot een score.
CLEVELAND LAAT OVERWINNING IN SLOTSECONDEn LIGGEN
Met nog 42 seconden op de klok leek het al zo gehavende Cleveland eindelijk weer eens een overwinning te behalen. De Cavaliers stonden op dat moment nog voor met 100-95 tegen de Orlando Magic. Na het verlies van LeBron James, het ontslag van coach Ty Lue, de vertrekwens van J.R. Smith en de slechte resultaten konden de Cavs wel weer eens een opsteker gebruiken. De wedstrijd eindigde na een jumpshot van Evan Fournier in een deceptie voor de Cavs: 100-102 in het voordeel van de Magic.
Evan Fournier miste vlak daarvoor nog een schot om er 100-97 van te maken. Aaron Gorden pakte echter de offensive rebound waardoor Fournier nog een kans kreeg, en de Magic op drie punten achterstand bracht. Een steal van D.J. Augustin na een slechte pass van Jordan Clarkson leidde twee vrije worpen voor Augustin in, die hij beide wist te verzilveren: 100-99.
Vervolgens was het Fournier zelf die de bal uit de handen van Kyle Korver wist te risten, waarna er ook op hem een overtreding werd gemaakt. Fournier miste de tweede en daarmee was het met nog 13 seconden op de klok 100-100. George Hill kreeg met nog 2.2 seconden op de klok dé kans om de winst voor de Cavaliers te verzekeren, maar een scherpe Nikola Vučević wist het schot te blokkeren. Vervolgens maakt Fournier er in de slotseconden nog 100-102 van.
Ook Aaron Gordon speelde een goede wedstrijd bij de Magic. Hij scoorde 9 van zijn 15 schotpogingen en haalde 23 punten en 9 rebounds. Bij de Cavs scoorde George Hill 22 punten en schoot 10 van zijn 12 schotpogingen raak.
OVERIGE UITSLAGEN
Miami Heat – Detroit Pistons: 120-115
New Orleans Pelicans – Oklahoma City Thunder: 116-122
Toronto Raptors – Utah Jazz: 124 – 111
Memphis Grizzlies – Golden State Warriors: 101-117
Minnesota Timberwolves – Los Angeles Clippers: 109-120
Afgelopen weekend stond week tien van het College Football-seizoen op het programma. De beslissingen vielen afgelopen weekend al in de SEC, waar de championship game al bekend is (Alabama – Georgia). Verder won West Virginia van Texas in een shootout dankzij Will Grier en gingen onder meer Texas A&M en Florida verrassend onderuit. We nemen alle hoogtepunten en dieptepunten van het afgelopen college football-weekend met u door!
WEDSTRIJDEN VAN HET WEEKEND
ALABAMA 29 – 0 LSU
Zaterdagnacht was het de bedoeling dat Alabama zijn eerste test van het seizoen voorgeschoteld zou krijgen. De Crimson Tide zijn tot nu toe door niemand te stoppen en moesten afgelopen weekend op bezoek bij de sterke defensie van LSU. De Tigers verloren voorafgaand aan dit duel alleen van Florida en wisten tot zaterdagnacht bijna elke aanval onschadelijk te maken. Zaterdagnacht bleek ook de verdediging van LSU geen antwoord te hebben op Tua Tagovailoa en de Crimson Tide: 29-0.
Tagovailoa was wat minder accuraat dan normaal (25-42) maar wist nog steeds 295 yards te gooien met twee touchdowns. Vooral WR Jerry Jeudy (8 catches, 103 yards) werd veel gezocht door de quarterback van Alabama. Tagovailoa gooide tegen LSU wel zijn eerste interception van het seizoen. S Todd Harris Jr was de gelukkige bij de Tigers. Ook de running game van de Crimson Tide was zeer succesvol. RB’s Damien Harris (19 carries, 107 yards en een TD) en Najee Harris (6 carries, 83 yards) wisten bij elkaar alleen al bijna boven de 200 rushing yards uit te komen. LSU kon op sommige drives net zoals alle andere universiteiten alleen maar toekijken hoe deze combinatie wederom zeer succesvol was.
De beslissende factor tegen LSU was de verdediging van Alabama. De Tigers wisten amper in de buurt te komen van de redzone en werden de gehele wedstrijd puntloos gehouden. DL Quinnen Williams was de ster van de verdediging van de Crimson Tide met 10 tackles (3.5 TFL) en 2.5 sacks.
ALABAMA – GEORGIA
Voor Alabama wachten er nu nog duels met Mississippi State, Citadel en Auburn. Vervolgens nemen de Crimson Tide het op tegen Georgia in de SEC Championship game. LSU lijkt de play-offs uit zijn hoofd te kunnen zetten en zal spelen voor een NY6-bowl. Arkansas, Rice en Texas A&M staan nog op het programma voor de Tigers.
WEST VIRGINIA 42 – 41 TEXAS
Het meest spectaculaire duel vond plaats in de BIG 12. Zaterdagavond zorgde West Virginia en Texas namelijk voor een ouderwetse shootout. De twee grootste uitdagers van Oklahoma maakte er afgelopen weekend een show van. West Virginia had dit seizoen alleen verloren van Iowa State (14-30), terwijl Texas al twee nederlagen had moeten slikken (Maryland en Oklahoma State). Zaterdagavond bleek de derde een feit te zijn voor de Longhorns: 42-41.
Over de verdediging van beide universiteiten hoeven we het niet te hebben, want die hadden de hele wedstrijd geen schijn van kans. Het ging vooral om het QB-duel tussen Will Grier (28-42, 346 yards en 3 TD’s) en Sam Ehlinger (25-36, 354 yards en 3 TD’s). Nadat beide QB’s in de slotfase twee fantastische touchdown-passes wisten te gooien was het toch Will Grier die als laatste lachte. Met een 2PT-conversion besliste hij hoogstpersoonlijk het duel door de bal zelf in de endzone te rennen. De connectie met David Sills V (6 catches, 97 yards en 2 TD’s) en zijn receivers was weer fantastisch. Dit kan overigens ook gezegd worden van Ehlinger en zijn receivers (Lil’Jordan Humphrey en Devin Duvernay beide over de 100 yards en 2 TD’s gecombineerd).
Voor West Virginia staan er nog duels tegen TCU, Oklahoma State en Oklahoma op het programma. Vooral dat laatste duel lijkt beslissend te gaan zijn in de BIG 12. Texas ontmoet nog Texas Tech, Iowa State en Kansas maar lijkt voorlopig uit de BIG 12-race te zijn.
GEORGIA 34 – 17 KENTUCKY
Het was het weekend van de beslissingen in de SEC. Naast Alabama wist ook Georgia zaterdag zijn plek in de SEC Championship game veilig te stellen. Georgia werd tot nu toe alleen door LSU verslagen en ging zaterdagavond op bezoek bij concurrent Kentucky. De Wildcats kennen een verrassend goed seizoen en moesten tot nu toe alleen het onderspit delven tegen Texas A&M. Daar kwam zaterdag een nederlaag tegen de Bulldogs bij: 34-17.
Georgia domineerde van begin tot eind. De allereerste drive van de Bulldogs resulteerde meteen in een touchdown, waarna de Wildcats al wisten wat voor avond het zou worden. QB Jake Fromm hoefde niet eens fantastisch te spelen (14-20, 113 yards en een TD) omdat zijn running backs niet gestopt konden worden door de Wildcats. De op papier beste verdediging in de NCAA had geen antwoord op RB’s D’Andre Swift (16 carries, 156 yards en 2 TD’s) en Elijah Holyfield (18 carries, 115 yards en een TD). Aangezien de aanval van Kentucky geen geoliede machine is, was het duel eigenlijk al snel beslist. LB Monty Rice was met acht tackles en een sack de verdedigende uitblinker van Georgia.
Georgia zal de komende weken nog gaan uitkomen tegen Auburn, Massachusetts en Georgia Tech. Daarna wacht Alabama in de SEC Championship game. Kentucky kan de play-offs wel vergeten en zal tegen Tennessee, Middle Tennessee State en Louisville strijden om een NY6-bowl.
PENN STATE 7 – 42 MICHIGAN
Michigan is bezig aan een fantastisch seizoen. Na het openingsweekend onderuit te zijn gegaan tegen Notre Dame hebben de Wolverines niet meer verloren. Na de overtuigende 7-42 zege op Penn State van zaterdagavond staat Michigan virtueel in de play-offs. Penn State is bezig aan een wat minder seizoen en leed zaterdagavond alweer zijn derde nederlaag (Ohio State en Michigan State eerder): 7-42.
Michigan domineerde aan beide kanten van de bal. Aanvallend was QB Shea Patterson effectief (11-17, 144 yards en een 2 TD’s), maar het was vooral de running game die het Penn State lastig wist te maken. RB’s Kareem Higdon (20 carries, 132 yards en een TD) en Chris Evans (12 carries, 57 yards en een TD) konden de hele wedstrijd doen wat ze wilden. Tel daar de fantastische verdediging van de Wolverines bij op en je hebt een play-off kandidaat. Uitblinker van de Michigan defense was LB Josh Uche met 3 tackles (2 TFL) en 2 sacks.
Michigan wacht nog duels tegen Rutgers en Indiana voordat het gaat spelen in The Game tegen rivaal Ohio State. Dit duel zal beslissend zijn in de strijd om de Big Ten East en een eventuele play-off plek. Voor Penn State zit er niks anders op dan de duels tegen Wisconsin, Rutgers en Maryland te winnen en te hopen op een NY6-bowl.
OKLAHOMA 51 – 46 TEXAS TECH
Oklahoma is na de nederlaag tegen Texas (45-48) tijdens week zes een beetje onzichtbaar geweest, maar de Sooners doen nog steeds mee om de play-offs. Zaterdagnacht werd er tijdens een shootout met 51-46 gewonnen van Texas Tech. De Red Raiders kennen een wisselvallig seizoen (5-4) dankzij hun matige verdediging en verloren zaterdagnacht dus van de Sooners.
Oklahoma heeft de meest productieve aanval in de NCAA. Onder leiding van QB Kyler Murray (20-35, 360 yards en 3 TD’s) scoorde de aanval van de Sooners 51 punten. Naast WR Lee Morris (4 catches, 101 yards en 2 TD’s) was het de running game die het meeste succes had zaterdagnacht. RB Trey Sermon (26 carries, 206 yards en 3 TD’s) en Kyler Murray zelf (11 carries, 100 yards en een TD) waren de voornaamste oorzaak van het hoge puntenaantal van de Sooners. Ondanks dat Texas Tech dankzij het duo QB Alan Bowman (21-26, 227 yards en 2 TD’s) en WR Antoine Wesley (12 catches, 199 yards) de Sooners aardig konden bijhouden, was het niet genoeg. De verdediging van de Red Raiders had geen antwoord op de aanval van de Sooners.
Oklahoma strijdt nog steeds mee om de Big 12 en een plek in de play-offs. De komende weken spelen de Sooners tegen Oklahoma State en Kansas, waarna het allesbeslissende duel tegen West Virginia op het programma staat. Voor Texas Tech rest alleen nog het behalen van de zesde zege (voor Bowl-eligibility). Deze zege moet behaald gaan worden tegen Texas, Kansas State of Baylor.
VERLIEZERS VAN HET WEEKEND
TEXAS A&M EN FLORIDA VERRASSEND ONDERUIT
In de SEC waren er naast beslissingen ook verrassingen te noteren afgelopen weekend. Texas A&M en Florida gingen onderuit. Texas A&M was al niet zo best in vorm (verloor vorig weekend van Mississippi State) en deze lijn werd zaterdagavond doorgetrokken. Auburn bleek met 24-28 te sterk te zijn. De Tigers kennen zelf ook geen wereldseizoen (drie nederlagen) maar wisten desalniettemin dankzij de passing game te winnen van de Aggies. QB Jarrett Stidham gooide 18-29 voor 239 yards en twee touchdowns en wist vooral WR Darius Slayton vaak te vinden (8 catches, 107 yards.
De verdediging van de Tigers wist Aggies RB Trayveon Williams niet echt onder controle te houden (17 carries, 107 yards en 2 TD’s rushing, 5 catches, 75 yards en een TD receiving) maar dit werd dus niet afgestraft. LB Tyrel Dodson (14 tackles) en S Armani Watts (10 tackles) waren de leiders van de verdediging van Auburn. Texas A&M sluit het seizoen de komende weken af met duels tegen Ole Miss, UAB en LSU. Auburn speelt nog tegen Georgia, Liberty en Alabama. Voor beide nog een pittig programma.
FLORIDA
Florida leed tijdens week negen al een nederlaag tegen Georgia en ging dit weekend nog pijnlijker onderuit. Tegen een wisselvallig Missouri (5-4) werden de Gators op hun derde nederlaag van het seizoen getrakteerd: 38-17. Terwijl de aanval van Florida totaal niet liep zaterdagavond was het de verdediging die nog teleurstellender was. QB Drew Lock (24-32, 250 yards en 3 TD’s) kon de hele wedstrijd doen waar hij zin in had en kreeg tevens ondersteuning van zijn running game. RB’s Damarea Crockett (21 carries, 114 yards en een TD) en Larry Rountree III (14 carries, 72 yards en een TD) gaven Lock de ondersteuning die hij het gehele seizoen nog niet heeft gehad. Florida kon dus zowel de passing als de running game niet stoppen.
Florida zal zich tijdens de komende duels tegen South Carolina, Idaho en Florida State moeten gaan herstellen om een NY6-bowl te kunnen halen. Missouri is nog een zege verwijderd van bowl-eligibility. Deze zege zal behaald moeten worden tegen Vanderbilt, Tennessee of Arkansas.
RESUMÉ UCF KRIJGT VOLGENDE DREUN TE VERWERKEN
Ondanks dat UCF maar blijft winnen in de AAC (dit weekend 40-52 tegen Temple) wordt het resumé van de Black Knights er met het weekend minder op. Afgelopen weekend gingen ‘concurrenten’ South Florida en Houston onderuit. Hierdoor worden de zeges op deze teams kwalitatief minder goed (UCF speelt nog tegen USF).
Houston verloor met 31-45 van SMU, dat een zeer wisselvallig seizoen kent (4-5). De aanval van Houston was zoals altijd meer dan prima, maar de verdediging was afgelopen weekend afwezig. SMU QB Ben Hicks (28-45, 318 yards en 4 TD’s) was niet te stoppen. Vooral de connectie met WR Reggie Robertson Jr (9 catches, 134 yards en een TD) was uitstekend. Ook RB Ke’Mon Freeman (20 carries, 107 yards en 2 TD’s) speelde een goede wedstrijd. Een off-day dus voor de verdediging van Houston, dat nu 7-2 is.
Op het programma staan nog duels met Temple, Tulane en Memphis. De kans lijkt dus redelijk groot dat Houston desalniettemin de AAC Championship game wel gaat halen. SMU speelt nog voor die belangrijke zesde zege en zal die moeten gaan behalen tegen UCONN, Memphis en Tulsa.
SOUTH FLORIDA
South Florida verloor tijdens week negen van Houston en ging dit weekend opnieuw onderuit. Tulane (4-5) bleek verrassend genoeg veel te sterk te zijn voor de Bulls, die nu ook 7-2 zijn. Tulane domineerde South Florida dankzij de running game. RB’s Darius Bradwell (16 carries, 129 yards en een TD) en Corey Dauphine (17 carries, 121 yards en 2 TD’s) wisten de verdediging constant onder druk te zetten. Tulane zou uiteindelijk met 41-15 overtuigend winnen. Voor South Florida staan er nog duels met Cincinnati, Temple en UCF op het programma, de drie beste ploegen in de AAC. Een zwaar programma dus voor de Bulls. Tulane heeft nog twee zeges nodig om bowl-eligible te zijn. East Carolina, Houston en Navy zijn de komende weken de tegenstanders.
OVERIGE VERRASSINGEN
Toch zijn we na het benoemen van deze verrassingen nog niet klaar. Ook Virginia, Iowa en Utah lieten zich verrassen afgelopen weekend. Virginia ging met 23-13 onderuit tegen Pittsburgh. De verdediging van de Cavaliers had geen antwoord op RB Darrin Hall (19 carries, 229 yards en 3 TD’s). De verdediging van Iowa was op bezoek bij Purdue zichzelf niet (36-38). Toch wisten de Hawkeyes dankzij hun aanval lang mee te doen met de Boilermakers. Helaas was het niet goed genoeg. Tot slot verloor Utah op bezoek bij Arizona State met 20-38. QB Tyler Hundley verliet tijdens de wedstrijd geblesseerd het veld en lijkt dit seizoen niet meer terug te gaan keren bij de Utes.
SPELERS VAN HET WEEKEND
QBs DOMINEREN OPNIEW
Het waren afgelopen weekend opnieuw de QB’s die de show wisten te stelen. Holton Ahlers van East Carolina (34-62, 449 yards en 3 TD’s tegen Memphis) en Anthony Russo van Temple (31-52, 444 yards en 4 TD’s tegen UCF) wisten in de AAC te domineren.
Daarnaast speelden ook James Blackman van Florida State (29-46, 421 yards en 4 TD’s tegen NC State) en Jordan Ta’Amu van Ole Miss (31-46, 379 yards tegen South Carolina) een goede wedstrijd. Bij Ta’Amu leidde dit opvallend genoeg niet tot een touchdown-pass. Zo waren er nog veel meer QB’s te noemen (waarvan er een paar al eerder in dit artikel genoemd zijn) die afgelopen weekend fantastisch speelden.
RB’s Darrin Hall van Pittsburgh (19 carries, 229 yards en 3 TD’s tegen Virginia), Reggie Corbin van Illinois (13 carries, 213 yards en 2 TD’s tegen Minnesota) wisten nog wat tegengas te geven namens de running backs.
Verder verdienen ook Jonathan Taylor van Wisconsin (27 carries, 208 yards en 3 TD’s tegen Rutgers), Trey Sermon van Oklahoma (26 carries, 206 yards en 3 TD’s tegen Texas Tech) en Aca’Cedric Ware van USC (17 carries, 205 yards en 3 TD’s) een uitverkiezing.
Tot slot ook nog even de receivers. Anthony Johnson van Buffalo (8 catches, 238 yards en 3 TD’s) steelt al een tijdje de show en wordt gezien als één van de best beschikbare receivers in de draft van 2019. Ook dit weekend liet hij weer zien zeer productief te zijn.
(Top & Cover Photo: Icon Sportwire via Getty Images)
De Olympische Spelen van 2020 in Tokio lijken dan misschien nog ver weg, maar in werkelijkheid staat al vrijwel alles in het mondiale honkbal in het teken van dit toernooi. De prekwalificatiecyclus is bijvoorbeeld al twee maanden onderweg. Dat MLB-spelers niet of nauwelijks actief zullen zijn in Tokio lijkt wel duidelijk. Dat MLB desondanks een grote stempel op het kwalificatieverloop kan drukken, is mogelijk problematisch.
MLB JAPAN SERIES
In Japan zal het olympisch toernooi de komende dagen voor het eerst prominent worden aangehaald. In de komende dagen neemt Team Samurai Japan, zoals dat er op de Spelen over twee jaar ongeveer uit zal zien, het in de komende dagen op tegen Chinese Taipei en de MLB All-Stars; All-Stars die zeer waarschijnlijk niet in 2020 te Tokio te zien zullen zijn. Zelfs al zijn de sterren wel ingezet ter promotie. De Japanners, waarvan nu al zeker lijkt dat zij met afstand het sterkste team op het toernooi zullen hebben, zien de sterke tegenstander dan ook als een goede testcase. De vraag is echter vooral hoe sterk de echte concurrentie straks zal gaan zijn.
POSITIEVE ONTWIKKELING
Eerst het goede nieuws: honkbal zit mondiaal in de lift door de terugkeer op de olympische kalender. Van de Filipijnen tot aan Oeganda en van Israël tot Ierland wordt de sport recentelijk flink serieus genomen. Veel landen dichten zichzelf kansen toe om straks daadwerkelijk in de Tokyo Dome te staan. De groeimarkten zijn vooral in Europa, Afrika en Midden-Azië te vinden. De MLB-komst naar Londen in 2019, wanneer de kampioenen Red Sox tegen de Yankees spelen, zou dit alleen maar verder kunnen aanwakkeren.
Opvallend is dat de meeste groeilanden spelers niet zelf opleiden, maar ervoor kiezen een methode toe te passen die zijn succes in het verleden al bewezen heeft. Die methode luidt: ga naar de USA en zoek mannen met een bloedlink naar jouw land om in de line-up en rotation te zetten. Het is de methode die van Griekenland ooit een tijdelijke honkbalgrootmacht in Europa maakte. Het is ook de methode die van Team Kingdom of The Netherlands en Team Israël de knuffellanden van de World Baseball Classic maakte.
DE KWALIFICATIE
Tot zover het goede nieuws. Er zijn namelijk ook flink wat op- en aanmerkingen te plaatsen bij de gang van zaken rondom de OS, vooral als het gaat om de rol die MLB daar bewust of onbewust in speelt. De ingewikkelde formule die voor het hoofdtoernooi is bedacht — een poulefase in de eerste ronde zonder afvallers, waardoor zelfs de hekkensluiters vervolgens nog olympisch goud kunnen winnen — sluit naadloos aan op de al even ingewikkelde kwalificatieroute. Dit is een route waar de MLB dan weer wel, dan weer niet de benodigde benzine (in de vorm van spelers) voor wil leveren.
Die route begint ruwweg bij de Premier 12. Op zichzelf is dit MLB-sanctioned toernooi een prima platform om olympische deelnemers te werven. De twaalf beste landen van de wereld nemen deel en er mochten in de eerste editie in bepaalde mate MLB-spelers meedoen, mits deze geen rosterplek bij hun club hadden. Dit zou alle toplanden nagenoeg even sterk moeten maken. Met de zekerheid dat Japan al geplaatst is, hadden hier dus de vijf sterkst mogelijke deelnemers kunnen worden geworven.
Dat is echter niet de visie van het organiserend comité. Dat heeft bedacht dat van de twaalf deelnemers op voorhand slechts tien kans kunnen maken op kwalificatie. De enige uitzonderingen: gastheer Japan en het niet uit de honkbalzones Azië/Oceanië of de Amerika’s afkomstige Nederland. Van de teams uit de genoemde zones zal het hoogstgeplaatste land uit beide zones zeker zijn van een olympisch ticket. De andere teams zullen zich op andere toernooien, zonder MLB-spelers of prospects, waar moeten maken. Afgaande op de uitslag van de Premier 12 2015 zouden bijvoorbeeld grootmachten als Puerto Rico en Dominicaanse Republiek buiten de boot vallen.
KWALIFICATIE EVENTS
Voor de landen die de Premier-12-route niet kunnen nemen, zijn kwalificatietoernooien in het leven geroepen. Dit is dan ook waar de schoen gaat wringen. Het is zeer waarschijnlijk dat topspelers en toptalenten niet speelgerechtigd gaan zijn voor deze toernooien, omdat zij dit nu eenmaal nooit zijn. Met name voor relatieve grootmachten als Nederland, Puerto Rico, Mexico, Venezuela en Dominicaanse Republiek zou dit problemen kunnen opleveren. Dit omdat zij een omvangrijk aantal toppers niet speelgerechtigd zullen zien gedurende de kwalificatie vanwege hun MLB- en MiLB-verplichtingen.
Hoewel al deze landen een historisch flink betere status hebben dan hun continentale concurrenten, is wel duidelijk dat de concurrenten niet stilzitten. Met het winnen van een pre-kwalificatietoernooi hebben de Ieren bijvoorbeeld de smaak te pakken gekregen. In het land wordt pas sinds 1997 in competitieverband honkbal gespeeld. De nationale ploeg bestaat sinds 1998. Tegenwoordig is er plek voor ‘buitenlandse Ieren’ en op weg naar het EK van 2019 is een delegatie van de bond de Amerikaanse Independent Leagues aan het afschuimen, op zoek naar meer talent met Ierse roots. Deze methode bracht eerder de Grieken naar de EK-finale (2003) en hield het land tot 2011 in de relatieve top van Europa. Ook Griekenland speelt tenslotte pas sinds 1999 internationaal honkbal.
HET NIEUWE GRIEKENLAND
Het is dan ook symbolisch dat juist de Grieken door ‘het nieuwe Griekenland’ werden verslagen in de finale van de pre-kwalificatie. Natuurlijk hebben de Ieren nog een lange weg te gaan, met onder meer nog twee kwalificatierondes en een EK voordat zelfs maar het olympisch kwalificatietoernooi bereikt kan worden. Dat neemt niet weg dat de helft van het Ierse roster uit ‘buitenlanders’ bestaat tegenwoordig. Reden genoeg om in ieder geval beducht te zijn op onverwacht sterke tegenstand.
Niet veel anders is de situatie van Israël. Het succes met 27 Amerikanen op een WBC-roster van 28 man smaakt naar meer. Het land heeft al tien Amerikanen een paspoort verstrekt. Staatsburgerschap is immers op de OS een verplichting. De bekendste onder hen zijn Cincinnati Reds-pitchers Zack Weiss en Jon Moscot. Meer naturalisaties kunnen volgen. Israël en Ierland nemen het in 2019 zeer waarschijnlijk tegen elkaar op met als inzet de laatste EK-plek. Eén van beide landen zou daarna zomaar nog twee tot vier keer tegen Nederland uit kunnen komen in de kwalificatiereeks.
ANDERE WEGEN
Dezelfde situaties kunnen ook tal van andere landen bedreigen; landen die voorheen zeker waren van een plek. In Azië is Japan al gekwalificeerd, wat betekent dat Zuid-Korea en Chinees Taipei onderling strijden op de Premier 12. De enige andere weg buiten de Premier 12 loopt via het Aziatisch kampioenschap naar de finaleronde van de kwalificatie. Daarvoor moeten zij eerst afrekenen met de Chinese ploeg die al tijden in Texas in een minor-league-organisatie verblijft, de op Amerika gerichte landen Hongkong en de Filipijnen en de cricketnaties turned honkbalnaties Sri Lanka en Pakistan.
Voor Dominicaanse Republiek, Puerto Rico en Venezuela geldt misschien dat zij Cuba op de Premier 12 aankunnen, omdat zij wel Minor League’ers meenemen. Dit is anders wanneer zij zonder hun ‘Amerikaanse sterren’op het Pan-Amerikaans kampioenschap of in de finalekwalificatieronde hetzelfde Cubaanse team tegenkomen. De enige keer in de geschiedenis dat deze landen boven Cuba eindigden op het continentale kampioenschap was in 1955 omdat Cuba niet deelnam aan het toernooi. Als zij de Premier-12-route missen, missen zij zeer waarschijnlijk ook de OS. Vergeet niet dat Puerto Rico tweemaal op rij de WBC-finale haalde en Dominicaanse Republiek nog altijd de ene helft van de grootste internationale honkbalwedstrijd aller tijden is.
CONCLUSIE
In het finalekwalificatietoernooi kunnen onder andere ook nieuwe proflanden Australië en Nieuw-Zeeland aansluiten. Zij denken te profiteren van de MLB Australia Academy en het Australische succes van 2004 te kunnen herhalen. Ook de overblijvers uit Europa, Afrika en de klassieke honkbalzone Noord- en Zuid-Amerika kunnen aan slag komen. Dit zijn stuk voor stuk landen die het niet van Amerikaanse MLB-profs of eigen profs (KBO of CPBL) moeten hebben en daarom werven in onafhankelijke profleagues en amateurleagues in de USA. Landen als Colombia, Brazilië en Zuid-Afrika zijn in dit artikel in dat opzicht zelfs nog niet genoemd, terwijl een Afrikaans land als Oeganda, met dank aan flinke Japanse investeringen, grote stappen heeft gezet.
Natuurlijk hoeft dit allemaal niets te betekenen en komt er straks een relatief logisch olympisch deelnemersveld aan slag. In dat geval is er geen enkel probleem met de ontwikkeling van de sport op mondiaal niveau. Dit kan bijvoorbeeld afhangen van een Eurafrika-kwalificatietoernooi in februari of juist in maart. Anderzijds kunnen de sterke rosterverschillen in de kwalificatie straks een horrordeelnemersveld opleveren van Japan en Zuid-Korea op volle sterkte, aangevuld met Cuba zonder profs, Israël zonder Israëli’s, Oeganda dat sterk op Japan is georiënteerd en Australië dat net een Zuid-Koreaans team in de eigen profleague ABL heeft toegelaten. Het meest waarschijnlijk is een deelnemersveld ergens tussen deze twee uitersten in. Dit kan onmogelijk de bedoeling zijn.
De Dallas Cowboys hebben voor het eerst dit seizoen een thuiswedstrijd verloren. Dankzij een goed spelende Marcus Mariota wisten de Titans de wedstrijd te winnen met 28-14. De Dallas Cowboys zakken nu af naar een 3-5, terwijl de Titans met een 4-4 aansluiten in de AFC South voor een play-off ticket.
MUST WIN
De wedstrijd werd vooraf bestempeld als een must win voor beide teams. Zowel de Cowboys als de Titans stonden op 3-4 en moesten winnen om nog een reële kans te maken op de play-offs aan het eind van het seizoen. Voor de Cowboys begon de wedstrijd dan ook voortvarend. Er werd vroeg in de wedstrijd gezocht naar de nieuwe aanwinst Amari Cooper om hem in een ritme te krijgen. Na een fumble van Marcus Mariota kregen de Cowboys uitstekende field position. De daaropvolgende drive werd vervolgens omgezet in een score. Amari Cooper werd na een 4 yard pass van Dak Prescott in de endzone gevonden. Het leek er dan ook op dat de Cowboys deze wedstrijd wel eens eenvoudig konden winnen.
De ineenstorting van de Cowboys begon bij een slechte beslissing van Dak Prescott. Hij was zo nadrukkelijk op zoek naar Amari Cooper dat hij double coverage over het hoofd zag. De bal werd dan ook eenvoudig onderschept door Kevin Byard. Dit was het moment waarop de Tennessee Titans tot leven kwamen. Om de vernedering voor de Cowboys compleet te maken rende Byard richting de middellijn om zijn interception te vieren. Waar hebben we dit ook alweer eerder gezien?
De zwerm van twijfels die rondom Dak Prescott hangen, worden na gisteren alleen maar groter. Prescott eindigde de wedstrijd met 243 yards, 2 touchdowns, 1 interception en een QBR van 24.2. Prescott kon niet misbruik maken van het feit dat de Titans zich vooral focuste op het stoppen van de run. Daarnaast zijn de turnovers die hij maakt killing. Het was Prescott zijn tiende wedstrijd waarin hij meerdere turnovers veroorzaakte. Ook Ezekiell Elliott had een zware avond. Dankzij een zwakke offensive line en voorspelbare playcalling rende Elliott continue tegen een muur van Titans spelers. Het was knap dat hij uit 17 carries nog 61 yards wist te persen.
Eigenaar Jerry Jones gaf na afloop van de wedstrijd aan dat hij er niet over peinst om Head Coach Jason Garrett midden in het seizoen op straat te zetten. Ook offensive coördinator Scott Linehan zit volgens Jones nog veilig op zijn plek. Het zal voor beide coaches echter maar de vraag zijn of ze na dit jaar nog werken voor de Dallas Cowboys. De kans om de play-offs te halen is gezakt naar 11% en dan staat er volgende week nog eens een de wedstrijd met de Philadelphia Eagles op het programma.
MAGIC MARCUS
De Titans wisten voor het eerst sinds drie wedstrijden te winnen dankzij een briljante Marcus Mariota. De quarterback was goed voor 240 passing yards, 32 rushing yards en 3 touchdowns. Mariota leek bevrijd van de blessure aan zijn hand en speelde voor het eerst dit seizoen een complete wedstrijd. Met name zijn third down conversions waren enorm belangrijk. Ook de manier waarop de Titans uiteindelijk de voorsprong pakte was mooi om te zien. Mariota trok op het allerlaatste moment de bal uit de handen van running back Dion Lewis en gaf een 7 yard shovel pass richting Jonnu Smith. Mariota gooide de wedstrijd definitief op dankzij een 9 yards scoring run.
De Tennessee Titans krijgen in week 10 bezoek van Tom Brady en de New England Patriots. Daarna volgen twee belangrijke division duels tegen de Colts en de Texans. De Dallas Cowboys wacht nog een zwaar programma, met in week 10 een trip richting de Philadelphia Eagles. Vervolgens komen de Cowboys nog te spelen tegen de Falcons, Redskins en Saints.
Week 10 start met de Panthers tegen de Steelers. Ze staan op 6-2 en 5-2-1, maar toch zijn de Steelers favoriet. Al hangt dit wel af of Big Ben gaat spelen. Hij is nu nog questionable nadat hij afgelopen weekend op zijn schouder landde. We eindigen met de Giants tegen de 49ers, die beiden een dramatisch seizoen hebben. De 49ers zijn favoriet, mede door hun winst van deze week en het thuisvoordeel.
Golden Tate komt deze week wel in actie voor zijn nieuwe club de Eagles tegen de Cowboys, waar Prescott en Garrett onder druk staan door weer een verlies. Kansen genoeg om de milestone te halen dus.
Tip is om de pool via desktop/laptop in te vullen, de antwoorden van je inzending worden (als het goed is) automatisch naar je gemaild. We denken dat Safari misschien ook problemen geeft. Advies is om Chrome of Firefox te gebruiken bij het invullen. Heb je geen bevestigingsmail dan zijn de antwoorden niet geregistreerd.
Verder graag altijd met dezelfde naam en hetzelfde e-mailadres de pool insturen. Verkeerd invullen levert onnodig veel meer werk op. De naam in de scorelijst is de naam die bekend is bij ons.
Veel plezier met het invullen en het kijken! DEADLINE Vrijdag 9 November 02:19.
Check de uitleg in ons (ongewijzigde) rule book: FOOTBALL POOL RULE BOOK
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
