Home Blog Pagina 385

NHL History: Seals baren Sharks (en wat actueel nieuws)

Hans Mulder
-
0

De Seals hier al in de kleuren van de Oakland A’s. Ondanks alle goede bedoelingen kwam het project nooit van de grond. Na 1970 werd het zelfs een rariteitenkabinet. (photo: NHL.com)

In 2021 is het 30 jaar geleden dat de San Jose Sharks het levenslicht zagen. Ondanks al het talent dat in Silicon Valley de revue passeerde, wacht de club nog altijd op de eerste Stanley Cup. In 2016 waren ze heel dichtbij, maar in de eerste en enige Stanley Cup Final tot dusver bleken Sidney Crosby en de Penguins over zes wedstrijden te sterk. Waar het zuiden van Californië de LA Kings had, daar had NoCal lang geen enkel team in de NHL. Toch was het juist daar in de jaren zestig allemaal begonnen in de Golden State. Tijdens de eerste expansion, in 1967, besloot de NHL in al haar wijsheid een franchise te droppen in Californië. De guitige Seals werden geen succes. Dat kwam pas decennia later toen de San Jose Sharks uitgroeiden tot een ijzersterk merk.

NIEUWE MARKT

Bij het horen van de naam Californië dacht je in de jaren zestig eerder aan een hit van de Beach Boys dan aan ijshockey. Toch durfde de NHL het aan om in deze staat een nieuwe franchise te plaatsen. De organisatie hoopte zo een nieuwe markt aan te boren en wilde en passant de Western Hockey League in de wielen rijden. Die competitie ontstond na een fusie tussen de Pacific Coast Hockey League en de Western Canada Senior Hockey League. De NHL was een ver-van-mijn-bed-show, want de Original Six hadden hun domicilie voornamelijk in het oosten van Noord-Amerika. In het verre westen won de sport echter aan populariteit. Spelers die net niet goed genoeg waren voor één van de zes teams in de NHL konden hun geluk onder meer in San Francisco beproeven.
De Western Hockey League was aan de westkust inmiddels een begrip(je) geworden. Een aantal grote steden had inmiddels de beschikking over een ijshockeyteam en dat was de NHL niet ontgaan. Die organisatie was bezig met een televisiecontract voor de Amerikaanse markt en wilde uitbreiden. Niet geheel toevallig werd gekozen voor twee teams in Californië. In NoCal werden de California Seals geboren en in SoCal mochten de LA Kings het gaan proberen. Over de naam was nogal wat te doen. De Seals speelden hun wedstrijden in de Oakland-Alameda County Coliseum Arena, maar de stad Oakland werd aanvankelijk niet genoemd. In een poging ook fans uit het nabijgelegen San Francisco te trekken, besloot de NHL het “kleine” Oakland niet te benoemen. Dat gebeurde wel toen bleek dat San Francisco niet veel met het team had. In december ’67 ging de franchise al als Oakland Seals door het leven.

MEER EIGENAREN DAN SUCCES

Dat de naam Oakland al snel aan deze club verbonden werd, wil overigens niet zeggen dat ze daar warmliepen voor hun nieuwe speeltje. Vanaf de start was de franchise een zorgenkindje en naar dat zorgenkindje kwamen bar weinig mensen kijken. Barend (Barry) Van Gerbig kon dit maar niet verkroppen. Op aanraden van wat vrienden had hij de Seals gekocht toen deze nog in de WHL actief waren. Sommige van die vrienden hadden zelf een NHL-franchise onder hun hoede, maar in plaatsen als Detroit, New York en Boston bleek toch net iets meer draagvlak voor de sport dan in het warme Californië. Van Gerbig wilde al snel weer van het team af, maar dit bleek nog niet zo eenvoudig.

De Labatt Brewing Company was geïnteresseerd, maar wilde de franchise naar Vancouver verplaatsen. Hier stak de NHL echter een stokje voor. In 1969 leek het voor Van Gerbig alsnog goed te komen, maar dit keer gooide geld roet in het eten. Trans National Communications wilde de Seals best kopen, maar miste een betaling waardoor het hele feest niet doorging. Een jaar later werd Van Gerbig eindelijk verlost van dat blok aan zijn been. Charlie Oscar Finley was al eigenaar van de Oakland A’s en wilde best een ijshockeyteam aan zijn verzameling toevoegen.
Finley hield het slechts een paar jaar uit in de NHL. Hij liet zijn tijdperk echter niet onopgemerkt voorbij gaan, maar daarover later veel meer. De flamboyante eigenaar wilde al na een paar jaar afscheid nemen van zijn speeltje, maar kon geen geschikte koper vinden. In ’74 besloot de NHL de twee partijen van elkaar te verlossen. Een jaar later werd projectontwikkelaar Melvin Swig de laatste owner van de Seals. Hij had het mooi bedacht, maar besloot in ’76 al de stekker uit het project te trekken.

GEEN GRIJZE MUIS

Minder dan tien jaar hadden de ijshockeyfans in de Bay Area dus hun eigen NHL-team. In 1976 vertrok het circus naar Cleveland, maar onder de naam Cleveland Barons hield deze franchise het ook maar een paar jaar uit. Het werd weliswaar geen succesverhaal, maar tijdens hun korte bestaan lieten de Seals wel degelijk weten dat ze er waren. De club hoopte in ’67 de inwoners van de Bay Area van het strand af te krijgen en in de arena, maar daarvoor waren de prestaties veel te mager. Bert Olmstead had met vijf Stanley Cups weliswaar een mooie loopbaan als speler gekend, maar als coach bakte de voormalig Canadien er in Californië niet veel van. Hij stond 64 wedstrijden aan het roer en pakte slechts 38 punten. Het gezelschap uit de Bay Area eindigde dan ook kansloos onderaan in het eerste seizoen.

Heel voorzichtig toonden de Seals, inmiddels dus de Oakland Seals geheten, in de twee jaren daarna hun potentie. Er stonden bepaald geen Hall of Famers op het ijs in Californië, maar Ted Hampson (26G, 49A) en Norm Ferguson (34G) wisten hun ploeg toch in het postseason te krijgen. De tweede plaats in de West Division beloofde veel, maar in de eerste ronde van de play-offs ging het in zeven wedstrijden mis tegen de Kings. Die 34 goals zou Ferguson in de NHL daarna nooit meer evenaren. Zijn team zou ook nooit meer in de buurt komen van die tweede plaats in de divisie. In 1970 bereikten de Seals opnieuw de play-offs, maar dit keer werd er kansloos met 4-0 verloren van de Penguins. Het was zo ongeveer de laatste keer dat het sportieve aspect de boventoon voerde in Oakland. De club viel in ’70 namelijk in handen van clown Finley.

CIRCUS FINLEY OP PAD

Een verhuizing naar Vancouver ging niet door en door de verplaatsing naar Buffalo ging een dikke streep. Beide steden zouden later wel een NHL-franchise krijgen, maar kregen dus geen banden met de Seals. In Oakland kwamen gemiddeld nog geen 5000 mensen kijken naar de ijshockeyers en Van Gerbig was dan ook blij dat Charlie O. Finley in 1970 hem van dit peperdure speelgoed verloste. Al tijdens diens presentatie kon de oplettende fan de bui voelen naderen. Finley gaf openlijk toe niets van ijshockey te weten en dat werd pijnlijk duidelijk in de jaren die volgden. Eén van de eerste dingen die Finley deed, was het veranderen van de clubkleuren. Het blauw-groen-wit werd ingeruild voor het groen-goud-wit. Inderdaad, de kleuren van de Oakland Athletics. Finley wilde daarmee voor wat herkenbaarheid zorgen, maar zijn actie trok de mensen niet over de streep. Fans bleven weg.

De beroemde en beruchte witte schaatsen van de Seals. Eigenaar Finley vond het een goed idee. De spelers waren minder gelukkig. (photo: Brad Kutzberg)

Achteraf bleek dit één van zijn minst vreemde capriolen als eigenaar van de Seals. Naast de kleuren besloot Finley ook de naam weer te veranderen. De California Seals waren al de Oakland Seals gedoopt, maar in het vierde jaar van het bestaan maakte Finley er weer iets anders van. De club ging voortaan, na twee duels Bay Area Seals, als California Golden Seals door het leven. Bezoekers trokken zich hier echter niets van aan. Die bleven weg.
De nieuwe eigenaar haalde meer rare fratsen uit. Om wat leven in de brouwerij te brengen, stuurde Finley een streaker het ijs op. Alsof dit nog niet genoeg was, ging de owner nóg een stapje verder. De spelers kregen nieuwe schaatsen. In plaats van de gebruikelijke zwarte zweefden de Seals echter met witte ijzers over het ijs. Letterlijk. De meeste mensen hadden nog een zwart-wit televisie en de witte schaatsen op het witte ijs zorgden voor opmerkelijke taferelen op tv.

SPOOR VAN VERNIELING

Witte schaatsen waren voor kunstrijders, dus dat vonden de stoere ijshockeyers maar niks. Toch was dit nog vrij onschuldig vergeleken met wat Finley de organisatie verder nog flikte. De man zal ongetwijfeld het beste met zijn Golden Seals voor hebben gehad, maar zo’n beetje al zijn zetten pakten verkeerd uit. Bill Torrey was general manager van de club toen Finley aantrad. De twee heren konden slecht met elkaar door één deur en Torrey besloot zijn koffers te pakken. Hij zou jaren later aan de basis staan van het succes van de New York Islanders. Hadden de Seals wat beter gekozen, dan hadden zij en niet de Isles sommige van die succesvolle spelers tot hun beschikking gehad.
Nu stonden de Seals niet bekend om hun goede picks of trades. De club is zelfs een schoolvoorbeeld geworden van hoe het vooral niet moet. Aan het einde van het eerste seizoen onder Finley besloot de club een deal te sluiten met de Canadiens. Francois Lacombe werd, samen met de first round draft pick, naar Montreal verscheept in ruil voor hun first rounder, Ernie Hicke en cash. De Seals hadden (weer) een waardeloos seizoen achter de rug, waardoor zij in 1971 al snel hadden mogen kiezen. Die pick was echter naar Montreal gegaan en zij selecteerden ene Guy Lafleur in de draft. De Guy Lafleur die in ’88 werd opgenomen in de Hall of Fame…

Charlie O. Finley had grootse plannen met zijn Golden Seals. Hij introduceerde onder meer de namen op de rug, maar maakte er verder een potje van. (photo: Focus on Sport)

In al hun wijsheid gingen de Golden Seals voor Chris Oddleifson in de eerste ronde. De Canadees had een goed seizoen (95 punten voor de Winnipeg Jets in de WCHL) in de minors achter de rug, maar zou voor de Golden Seals nooit de schaatsen onder binden. In 1974-1975 haalde hij z’n gram door namens Boston 4 punten te scoren tegen zijn oude werkgever.

EINDE VAN DE LIJDENSWEG

Als een club in slechts een paar jaar tijd regelmatig de naam wijzigt en ook de clubkleuren niet ongemoeid laat, is het al snel duidelijk dat er van een succesverhaal geen sprake is. Er kwamen, ondanks de bemoeienissen (hij probeerde het ook nog even met oranje pucks) van Finley, ook nauwelijks mensen af op de wedstrijden. Finley, die overigens begon met de spelersnamen op de rug, vond het na een paar jaar al mooi geweest, maar kon geen koper vinden. De NHL besloot daarop zelf maar even voor eigenaar te spelen, maar dat de Seals op hun laatste benen liepen was toen al wel duidelijk. De nieuwe World Hockey Association (1972-1979), die vijf van de beste spelers van de Seals wegkaapte, hielp ook al niet mee in de ontwikkeling.
Jaar in jaar uit was het team, om meerdere redenen, het lachtertje in de league. In ’69 en ’70 reikten ze tot de play-offs, maar in die jaren vielen ook slechts 4 van de 12 teams buiten de boot die leidde naar het postseason. Negen seizoenen bivakkeerden de Seals in Californië en daarin hadden ze zes verschillende coaches. Alleen Fred Glover (96 wins in 356 games) hield het langer dan één seizoen vol. In 1976 kwam er een einde aan het deprimerende sprookje van de California Golden Seals. De club verhuisde naar Cleveland, maar onder de naam Cleveland Barons verdween deze franchise in ’78 definitief.

EEN NIEUW BEGIN

Toch verdwenen de wortels van de Seals niet helemaal uit de NHL. De Barons fuseerden aan het einde van de jaren zeventig met de Minnesota North Stars. Ruim een decennium later vertrokken de North Stars uit Minnesota om in Dallas verder te gaan. George en Gordon Gund stonden in de jaren zeventig aan de basis voor het vertrek van de Seals naar Cleveland, maar wilden tien jaar later toch weer een team in de Bay Area. De North Stars mochten op dat moment Minnesota (nog) niet verlaten, maar de Hartford Whalers boden uitkomst. De eigenaar van de Whalers, Howard Baldwin, zag het wel zitten een club in San Jose te beginnen. De hoofdstad van Silicon Valley bouwde aan een nieuwe sportarena en zou, zo werd gedacht, een ideale plek zijn voor een nieuw NHL-team. Er gingen wat aandelen heen en weer en uiteindelijk kregen de Gunds hun zin.

In 1991-1992 speelden de San Jose Sharks hun eerste seizoen in de NHL. In het DNA is dus nog wel degelijk iets terug te vinden van de voorganger in de Bay Area, maar de Sharks lijken in niets op de (Golden) Seals. Met een ijzersterk logo, een klinkende naam en herkenbare kleuren (Team Teal) werden de Sharks knap in de markt gezet. De eerste jaren waren weliswaar niet je dat, maar langzaam maar zeker werd een cultuur gecreëerd waarin een trip naar het postseason een gewoonte werd en het stadion vrijwel constant uitverkocht was. Daarnaast is het ook niet onbelangrijk dat (grote) spelers nu graag naar de Bay Area komen. Het weer is er lekker, er is een trouwe fanbase ontstaan en het geld is er goed. Het enige dat nog ontbreekt in dit succesverhaal is die prachtige Stanley Cup.

NIEUWS

SCHOT IN DE ZAAK

Het einde van de maand juni nadert en normaal gesproken was de winnaar van de Stanley Cup al wel zo’n beetje bekend. We weten inmiddels dat alles dit jaar anders is, maar de NHL hoopt nog altijd een kampioen voort te brengen. Op 10 juli beginnen de 24 overgebleven teams aan hun trainingskampen en volgens Larry Brooks van de NY Post begint de kwalificatieronde voor de play-offs op 30 juli. In beide Conferences zijn de vier beste teams vrij en binden 8 teams de strijd aan om een plek in de daadwerkelijke play-offs te bemachtigen. Voor ze aan die series mogen denken, zal er door elke club eerst nog één oefenwedstrijd worden gespeeld. Op het moment van schrijven is nog niet bekend in welke steden de play-offs plaats gaan vinden. Las Vegas lijkt een belangrijke kandidaat, maar zeker is nog niets.

SEATTLE IN DE WACHTKAMER

Het is mogelijk dat er vanaf 2021 weer Seals in de NHL spelen. Er gaan geruchten dat dit de naam wordt van de nieuwe franchise in Seattle, al kwam Sockeyes als winnaar uit de bus tijdens een enquete. Of dit ook daadwerkelijk de naam wordt, moeten we nog even afwachten. De organisatie heeft de presentatie daarvan uitgesteld tot tenminste dit najaar. Door het coronavirus en de protesten in de VS vond de club het nog niet de juiste tijd om een dergelijke presentatie te houden. Door het virus heeft ook de bouw van het nieuwe stadion vertraging opgelopen. De arena zou aanvankelijk op 1 juni 2021 klaar moeten zijn, maar waarschijnlijk wordt dat zo’n twee maanden later. De verwachting is wel dat de nieuwe thuishaven klaar is voor de eerste wedstrijd van Seattle in de NHL.

BOTTERILL KLAAR IN BUFFALO

Veel kan veranderen in drie weken tijd. Het ene moment ben je zeker van je baan, maar een sloridge 20 dagen later sta je opeens op straat. Jason Botterill kan er sinds kort over meepraten. Eind mei had het management van de Buffalo Sabres nog alle vertrouwen in hun general manager, maar op 16 juni werd er toch maar afscheid van hem genomen. Daardoor is de club toe aan alweer de vierde GM in de laatste tien jaar. Kevyn Adams is nu de man die de Sabres voor het eerst sinds 2011 naar de play-offs moet helpen. Naast Botterill stuurden de Sabres ook diens assistenten en een karrenvracht aan coaches in de minors de laan uit. De club heeft nu ook alle tijd om opnieuw te beginnen, want ondanks een goede start is het seizoen 2019-2020 klaar. Wanneer Buffalo weer aan mag treden voor het nieuwe seizoen is nog onduidelijk.

Cover Photo: LA Times

NFL weekoverzicht: blessures, COVID-gevallen en Jamal Adams

Ton de Vries
-
0

Het zijn de momenten waar elke fan doodsbenauwd van wordt in het voorseizoen: blessures! Ook dit jaar was het alweer vroeg raak. Nog voor er ook maar een training camp gepland is vielen de eerste slachtoffers al te melden. Lamar Jackson kwam nog goed weg toen hij over een jetski struikelde, maar het lot was Deebo Samuel en Brandon Brooks minder gunstig gezind. Behalve blessures greep ook COVID-19 om zich heen binnen NFL-kringen. Daarnaast steeg het aantal gevallen deze week sterk in een aantal staten; staat het seizoen op de tocht? Voor Jamal Adams is dat mogelijk sowieso het geval als er deze maanden geen trade voor hem plaatsvindt. De sterspeler van de Jets wil weg, het liefst naar een contender, en stak dat niet onder stoelen of banken. Gelukkig was er ook positief nieuws te melden. Zo verlengde Kyle Shanahan zijn contract en voegde Kyler Murray zich bij het lijstje spelers dat zegt te gaan knielen tijdens het volkslied. Dat en meer in het NFL weekoverzicht van week 25!

JAMAL ADAMS VRAAGT JETS OM EEN TRADE

Sterspeler van de Jets, Jamal Adams, heeft het team laten weten dat hij het liefst nog voor het begin van het seizoen naar een ander team wil. De safety, die zijn vierde seizoen ingaat, wordt in de NFL gezien als één van de beste spelers op zijn positie. Dure contracten zijn echter meer uitzondering dan regel voor safeties. De best betaalde safety in de NFL is Eddie Jackson (Chicago Bears) met een salaris van 14,6 miljoen dollar per jaar. Adams zou op zoek zijn naar 17 miljoen dollar of meer.
De Jets hebben geen haast om hem een contractverlenging aan te bieden; zeker niet gezien het feit dat ze hem nog minimaal twee jaar in New Jersey kunnen houden. Daarbovenop komt de COVID-19 onzekerheid. Adams zag Christian McCaffrey, uit dezelfde draft class, echter wel een megacontract krijgen en wil dit klaarblijkelijk ook. Hij heeft een lijst van 8 teams ingediend waar hij wel naar toe zou willen; toevallig allemaal potentiële play-off kandidaten. Een Jalen Ramsey scenario is niet ondenkbaar als één van deze teams met een mooi bod komt. Anders is het de vraag of Adams op het veld staat in week 1.

ZWARE BLESSURES BRANDON BROOKS EN DEEBO SAMUEL

Het was even schrikken deze week in Philly en San Fran. Zware blessures lijken nu al een streep door het seizoen te zetten van Brandon Brooks en Deebo Samuel. Brooks, de beste guard van vorig seizoen volgens PFF ratings, scheurde zijn achillespees af. Een flinke deuk in de aspiraties van de Eagles. De ploeg uit Philadelphia moet het zonder hun beste speler in de O-line doen. Dat is, zeker voor een blessuregevoelige QB als Carson Wentz, een flinke aderlating.
Ook voor Samuel zijn de druiven zuur. De rookie was in 2019 de grote verrassing bij de 49ers. Hij brak afgelopen week zijn voet tijdens een workout. De vervelende breuk, een zogenaamde Jones-fractuur, zorgt ervoor dat de snelle wide receiver drie tot vier maanden langs de kant staat. Emmanuel Sanders vertrok eerder naar de Saints waardoor de druk nu op Brandon Aiyuk komt te liggen. Hij werd door de 49ers binnengehengeld in de draft. Het is te hopen voor Samuel dat hij volledig herstelt. Uit studies is gebleken dat een dergelijke breuk bij atleten langdurig tot problemen kan leiden.
Ravens fans konden opgelucht adem halen toen Lamar Jackson tijdens een potje football op het strand over een jetski struikelde. De MVP bleef gelukkig ongedeerd bij het voorval.

COVID-19 BAART NFL FANS ZORGEN NA NIEUWE GEVALLEN

Vorige week schreven we al over de twijfels en bezorgdheden bij de teams. Deze week lijkt de trend niet de juiste kant op te gaan. Zo werd bekend dat minimaal twee spelers van de Buccaneers positief hebben getest op het virus. Dit gebeurde in het traingscentrum van de nieuwe ploeg van Tom Brady en Rob Gronkowski. Bij het team van Clemson was het nog een stuk erger. Na tests bleken tot nu toe al 23 spelers besmet. Tegelijkertijd is de situatie in veel zuidelijke staten nijpend.
De NFL en de spelersvakbond zijn ondertussen druk bezig met het aanpassen van protocollen om het seizoen toch van start te laten gaan. Fans houden hun hart vast. Lange tijd leek de NFL, door de gunstige timing van het seizoen, buiten schot te blijven. Met een beetje pech is de favoriete sport van de Amerikanen juist het kind van de rekening.

KYLE SHANAHAN TOT EN MET 2025 BIJ DE 49ERS

Gelukkig was er deze week ook goed nieuws te melden voor de 49ers. Vorig jaar was de grote doorbraak van HC Kyle Shanahan. Met de 49ers haalde hij de Super Bowl en maakte hij indruk met inventieve (running) plays. Zijn contract werd deze week opengebroken waardoor één van de meest talentvolle coaches in de NFL vastligt tot en met het 2025 seizoen. De populaire franchise uit San Francisco maakt Shanahan daarmee één van de vijf best betaalde coaches in de NFL.
Na het dramatische verlies van de Falcons in de Super Bowl stapte Shanahan in 2017 over naar de 49ers. Hij was daar niet direct succesvol. In zijn eerste twee seizoenen won hij slechts 10 wedstrijden; afgelopen seizoen was de grote ommekeer. De ploeg had minder last van blessures en was bij tijd en wijle ongenaakbaar. Uiteindelijk bleken Patrick Mahomes en de Chiefs net te sterk. Komend jaar zullen de 49ers met niks minder tevreden zijn dan een plekje in de Super Bowl.

KYLER MURRAY EN KENYAN DRAKE GAAN OOK KNIELEN

Tot slot werd deze week ook bekend dat meer spelers van plan zijn om te gaan knielen tijdens het volkslied. De meest opvallende namen zijn die van Kyler Murray en Kenyan Drake; beide van de Arizona Cardinals. De Offensive Rookie of the Year van 2019 was duidelijk in zijn bewoordingen. Dit was het enige juiste om te doen en zijn antwoord op fans die het niet met eens waren liet weinig aan de verbeelding over: “I don’t give a f–k”. Drake, running back van beroep, liet al weten zijn QB bij te staan. Zo groeit de lijst met spelers die voornemens zijn om te gaan knielen gestaag.
Het begrip voor protesten van NFL spelers groeit ook buiten de league. Zelfs Donald Trump gaf aan er geen problemen mee te hebben als Colin Kaepernick weer op het veld zou komen te staan. Die uitspraak staat in schril contrast met eerdere bewoordingen, waarin de president met grove uitlatingen liet weten dat Kaep beter van het veld gehaald kon worden. De eerste week, mocht de NFL van start gaan, zal uitwijzen of spelers inderdaad massaal gaan knielen of niet.

Cover foto: Mark Brown | Getty Images

De NBA is back: het geïmproviseerde 2020 stappenplan

Lars Leeftink
-
0

De coronacrisis zorgde ervoor dat de slotfase van het 2019-20 NBA-seizoen ruim vier maanden op zich heeft laten wachten. Vanaf vandaag gaan de eerste echte stappen richting de hervatting gezet worden. Eind oktober kennen we, mitst alles volgens plan verloopt, de nieuwe NBA kampioen. Daarnaast hebben we dan de draft en de FA-periode achter de rug. Maar hoe ziet dit hervattingsschema er stap voor stap uit?

22-30 JUNI: BEGIN CORONAVIRUS TESTS

Vandaag begint het hele proces. De NBA heeft een uitgebreidt plan opgesteld om ervoor te zorgen dat het seizoen 2019-20 toch afgemaakt kan worden. De NBA-spelers hebben hun zorgen geuit over de veiligheid voor spelers met astma of andere complicaties. Oftewel: mensen (spelers en trainers) die een groter risico lopen op ernstig ziek worden wanneer ze besmet raken en daarmee ook hun toekomst als speler of trainer op het spel zetten. De NBA heeft al aangegeven dat elke speler zelf mag beslissen of hij mee wil doen of thuis wil blijven. Er zal geen straf (in de vorm van een boete of schorsing) volgen. De desbetreffende speler zal alleen een deel van zijn salaris kwijtraken per duel dat hij niet speelt.


Toch gaat de NBA er ook voor zorgen dat de spelers die wel meedoen zich zo veilig mogelijk voelen en tevens op hun best kunnen presteren. Dit begint allemaal vandaag, wanneer de spelers voor het eerst bij elkaar komen (per team) en getest zullen worden. Dit zal gedurende de week gaan gebeuren, zodat er (zover dat mogelijk is) zekerheid is over de gezondheid van elke speler die wil participeren.


Ook de head coaches hebben de afgelopen periode flink wat aandacht gekregen. Is het voor hun wel veilig om te participeren aan deze hervatting? Het merendeel van de head coaches is namelijk op leeftijd en het virus heeft vooral impact op oudere mensen. Toch zal het merendeel van de trainers deze week al aansluiten.


Tevens zal het voor teams in deze week (23 t/m 30 juni) mogelijk zijn om free agents een contract voor de rest van het seizoen te geven, wisselspelers (voor de spelers die besluiten niet te willen spelen) aan te trekken, two-way contracts weg te geven en spelers te waiven. Dit hoeft natuurlijk allemaal niet, maar teams mogen uiteindelijk 17 spelers (meestal 15 contractspelers en 2 two-way spelers) meenemen naar Orlando.

30 JUNI – 6 JULI: BEGIN TRAININGSKAMP

Een week later, wanneer dit proces is voltooid, zal elk team beginnen aan een trainingskamp om als team fit te raken voor het nieuwe seizoen. Elke speler heeft natuurlijk gedurende de crisis op zichzelf kunnen trainen.


Als team zullen alle spelers echter nog wedstrijdritme missen en tevens weer chemistry moeten opbouwen. Dit zal gedurende de tweede week van het hele proces moeten gaan gebeuren.

7 JULI: TEAMS VERTREKKEN NAAR ORLANDO

Vervolgens wordt het allemaal wat ingewikkelder. Vanaf 7 juli zullen de teams, allemaal apart, gaan afreizen naar Orlando om in hotels (in ESPN World Wide of Sports Complex at Walt Disney World) te verblijven. Daar zullen zowel de seeding games als de playoffs zelf gehouden worden.


Spelers mogen de campus niet verlaten, mogen niet met spelers van andere teams communiceren en mogen drie ‘intersquad scrimmages’ spelen tussen 9 en 29 juli. Elk team dat vervolgens tijdens de seeding games of de playoffs uitgeschakeld wordt, zal meteen van de campus moeten vertrekken. Ook mogen er in eerste instantie geen familieleden aanwezig zijn. Dit mag pas na de eerste ronde van de playoffs (drie familieleden tegelijkertijd per persoon).


Er zullen drie hotels gebruikt worden (Grand Destino, Grand Floridian en Yacht Club) waar de 22 teams gebaseerd op seeding zullen verblijven. Dit zorgt voor de volgende indeling:

30 JULI – 14 AUGUSTUS: SEEDING GAMES

Op 30 juli kan, mitst alles volgens plan verloopt, het feest beginnen. Zonder fans en met zo min mogelijk personel per team. Alle 22 teams (9 uit het oosten, 13 uit het westen) die mee zullen doen aan dit toernooi spelen acht wedstrijden gedurende deze periode om de 2020 playoffs te bepalen. De wedstrijden zullen een mix zijn van duels die (voordat het seizoen plotseling beëindigd werd) nog op het programma stonden en wedstrijden die toegevoegd zijn (omdat de tegenstander een van die acht teams is die niet meedoet aan de seeding games). Zo zullen de playoffs bepaald gaan worden. De wedstrijden zullen op drie verschillende velden gespeeld worden om de teams zoveel mogelijk uit elkaar te houden.

15-16 AUGUSTUS: TWO-GAME PLAY-IN SERIES (WANNEER NODIG)

Vervolgens wordt het nog wat ingewikkelder. Want als de nr 8 seed minder dan vier duels voorsprong heeft op de nr 9 seed, dan moet er een play-in tournament gespeeld worden om te bepalen wie de achtste seed zal zijn.


Dit zullen twee duels zijn, waarbij de achtste seed na twee nederlagen uitgeschakeld is en de negende seed na één nederlaag al klaar is. Oftewel: de nr 9 seed moet de nr 8 seed twee keer verslaan om de playoffs te bereiken, terwijl de nr 8 seed maar één duel hoeft te winnen tegen de nr 9 seed om zeker te zijn van de playoffs. De winnaar van die serie zal als achtste seed doorgaan naar de playoffs. Mocht het verschil tussen de nr 8 seed en de nr 9 seed aan her einde van de seeding games groter zijn dan vier duels, dan gaat de nr 8 seed zonder play-in toernooi gewoon als achtste seed naar de playoffs.

HUIDIGE SITUATIE

In het oosten is de spanning wat dat betreft ver te zoeken. De nr 1 t/m 6 zijn al zeker van de playoffs (Bucks, Raptors, Celtics, Heat, Pacers en 76ers) en zullen alleen om seeding spelen. De Nets (zeven wedstrijden voorsprong op de Wizards, de huidige nr 9 seed) zijn ook nagenoeg zeker. Het gaat dus tussen de Magic en de Wizards. De Wizards hebben momenteel een achterstand van 5,5 wedstrijd. Dit gat zullen ze dus tijdens die acht wedstrijden met 1,5 wedstrijd moeten verkleinen om een play-in tournament met de Magic af te dwingen.
In het westen is het een stuk spannender. Zeven teams zijn hier al zeker van de playoffs (Lakers, Clippers, Nuggets, Jazz, Thunder, Rockets en Mavericks) en zullen alleen om seeding spelen. De Grizzlies zijn momenteel de nr 8 seed, maar hebben maar 3,5 game voorsprong op de Trail Blazers, Pelicans en Kings. Twee teams, de Spurs (vier games achterstand) en Suns (zes games achterstand), zullen wat meer hun best moeten doen om een play-in tournament met de nr 8 seed af te dwingen. Maar de kans lijkt groot dat er in het westen een play-in tournament zal gaan komen tussen de nr 8 en nr 9 seed. De vraag is alleen: welke twee teams?

17 AUGUSTUS T/M 28 SEPTEMBER: START NBA PLAYOFFS

Wanneer het kleine toernooi is afgerond en de 16 playoff-teams bekend zijn, kan het feest (zonder publiek) echt gaan beginnen. De NBA playoffs zullen, net zoals normaal, per ronde gewoon bestaan uit een best-of-seven series. Zowel in het oosten als in het westen zullen acht teams in de maanden augustus en september gaan strijden om een plek in de NBA Finals. Het schema ziet er (onder voorbehoudt) per ronde als volgt uit:
17-30 augustus: First Round
31 augustus t/m 13 september: Conference Semifinals
15-28 september: Conference Finals
En als alles dan volgens plan is verlopen, zullen we eind september na anderhalve maand playoffs weten wie er namens het oosten en het westen in de 2020 NBA Finals in actie zullen komen.

25 AUGUSTUS: NBA DRAFT LOTTERY

Deze hele planning heeft natuurlijk ook gevolgen voor de NBA Lottery Draft, die bepaalt wie de eerste pick tijdens de Draft zal hebben. Voor dit jaar gaat dit als volgt te werk:
De 14 lottery teams (pick 1 t/m 14) zijn de acht teams die niet meedoen aan de hervatting van het nieuwe seizoen (Cavaliers, Hawks, Pistons, Knicks, Bulls, Hornets, Timberwolves en Warriors) en de zes teams die wel meedoen maar de playoffs uiteindelijk niet halen (momenteel zouden dat de Wizards, Suns, Spurs, Kings, Pelicans en Blazers zijn). Op basis daarvan zijn de volgend percentages (kans op de eerste pick) berekent.

  • 1. Golden State: 14.0%
  • 2. Cleveland: 14.0%
  • 3. Minnesota: 14.0%
  • 4. Atlanta: 12.5%
  • 5. Detroit: 10.5%
  • 6. New York: 9.0%
  • 7. Chicago: 7.5%
  • 8. Charlotte: 6.0%
  • Team 9 > 4.5%
  • Team 10 > 3.0%
  • Team 11 > 2.0%
  • Team 12 > 1.5%
  • Team 13 > 1.0%
  • Team 14 > 0.5%

INDELING

De eerste acht staan dus al vast, de overige zes (de teams die tijdens de seeding games dus worden uitgeschakeld) zullen worden bepaalt op basis van hun record op 11 maart. De wedstrijden die ze verliezen of winnen tijdens de hervatting worden dus niet toegevoegd aan hun record en hebben dus ook geen invloed op hun plek in de lottery. Dan weten teams vervolgens na 25 augustus (anderhalve maand voor de NBA Draft) wie de eerste pick heeft bemachtigt. De overige 16 teams worden vervolgens ingevuld op basis van hoe de playoffs verlopen.

30 SEPTEMBER T/M 13 OKTOBER: NBA FINALS

Aan het einde van de maand september zullen er, als alles volgens plan gaat, nog twee teams over zijn. Één team uit het westen en één team uit het oosten. Deze twee teams zullen tussen 30 september en 13 oktober gaan strijden om de (mogelijke) opvolging van de Toronto Raptors. De Raptors kunnen dit natuurlijk ook gewoon zelf worden, maar de tegenstander zal in ieder geval anders zijn. De Warriors staan er zo slecht voor dat ze niet eens meer in actie zullen komen. We krijgen in het westen dus voor het eerst sinds 2014 (!) een andere finalist.

16 OKTOBER: NBA DRAFT

De front offices die diep in de playoffs nog actief zullen zijn, gaan weinig rust hebben. Normaal gesproken zit er wel een maand tussen het einde van de NBA Finals en de NBA Draft, met daartussen meestal nog de Draft Combine. Van het laatstgenoemde is überhaupt nog niet zeker of dit wel doorgang zal vinden, maar de NBA Draft heeft al wel een nieuwe datum: 16 oktober. Amper drie dagen dus nadat de NBA Finals (bij een Game 7) afgerond zijn en de nieuwe kampioen is gekroond. Alles zal zich na de NBA Finals in rap tempo gaan ontwikkelen. Of de draft een fysieke draft zal gaan zijn, of dat de NBA de NFL en MLB zal volgen met een virtuele draft is nog even afwachten. Voorlopig lijkt de kans op een virtuele draft (ook gezien het succes bij de NFL en de MLB) echter het grootst.

18 OKTOBER: BEGIN NBA FREE AGENCY

Maar als je dacht dat er tussen de NBA Draft en NBA Free Agency wel wat ademruimte zou zitten, dan heb je het goed mis. Amper drie dagen nadat de NBA Draft heeft plaatsgevonden (rookies zullen hun eerste officiële contract nog niet eens ondertekend hebben) begint NBA Free Agency en kan het spektakel gaan beginnen. Normaal zie je op de eerste dag al tal van contracten getekend worden. Woj typt zijn toetsenbord meestal in de eerste drie a vier uur helemaal naar de galemiezen, waarna de storm vervolgens een beetje gaat liggen. Dat zal dit jaar vanwege de korte voorbereidingstijd wel anders zijn.


De vraag is ook of er grote trades gemaakt gaan worden, zoals dat normaal gesproken altijd wel zo is. Daarnaast moet ook meegenomen worden dat de voorbereidingen op het seizoen 2020-21 een maand later al beginnen. Er is dus onwaarschijnlijk weinig tijd en voorbereiding zal van groot belang zijn. Dit spreekt dan weer voor een vliegende start van Free Agency.

10 NOVEMBER: TRAININGSKAMP 2020-21

Wanneer de rookies hun eerst professionele contract hebben getekend, de free agents hun nieuwe club hebben gevonden en een paar blockbuster trades zijn voltooid, kan het trainingskamp voor het seizoen 2020-21 gaan beginnen. Als alles volgens plan gaat, zal dit weer op de normale manier gaan gebeuren. In het slechtste geval zal het seizoen moeten worden begonnen zoals de hervatting van het seizoen 2019-20 ook begon: quarantaine.

1 DECEMBER: BEGIN NBA 2020-21 REGULIERE SEIZOEN

Als alles dan volgens plan is verlopen en het seizoen 2019-20 binnen amper drie maanden is afgerond, kan op 1 december het nieuwe NBA-seizoen gaan beginnen. Met spelers die hun debuut zullen maken bij nieuwe teams, rookies als Anthony Edwards die de NBA meteen willen veroveren en een nieuwe kampioen. Het lijkt allemaal nog ver weg, maar toch zou dit over 5,5 maand al het geval moeten zijn. Of dit ook daadwerkelijk zo zal zijn, is natuurlijk afwachten. Zelfs met een glazen bol valt niet te voorspellen hoe het virus zich zal ontwikkelen en of het nieuwe seizoen daadwerkelijk vlak voor de feestdagen van start kan gaan. Een ding is in ieder geval wel zeker: het zal anders zijn dan anders. Chaos is gegarandeerd.

(Top/Cover Photo: Jonathan Bachman/Getty Images)

Het tijdperk van de two-way player, part II

Lionel Stute
-
0

Drie jaar geleden was Shohei Ohtani niet veel meer dan een moeilijk te verifiëren anekdote uit de Japanse NPB. Van Brendan McKay en Hunter Greene hadden zelfs de kenners nog nauwelijks gehoord, terwijl experimenten in de MLB met Jordan Schafer, Michael Lorenzen en Cristian Bethancourt nog maar net onderweg waren. Toch kondigde SportAmerika op basis van die ontwikkelingen het tijdperk van de two-way player aan. Nu er zelfs in de MLB Draft van 2020 al een speler specifiek om zijn multifunctionele kwaliteiten werd aangetrokken, is het tijd om eens te kijken hoe de zaken er drie jaar later voor staan.

DE KOMST VAN OHTANI

Dat het nog maar een kwestie van tijd was voordat de beste werper annex slagman annex position player sinds Babe Ruth in de MLB zou verschijnen, was in 2017 al wel duidelijk. Acht maanden later tekende het Japanse wonderkind dan ook bij de Los Angeles Angels. In de Engelenstad kreeg hij de ruimte om zijn veelzijdigheid verder uit te diepen, maar wel met een restrictie. Aan slag werd hij als designated hitter gebruikt, maar kreeg hij geen veldpositie. Hiermee werd hij geen two-way player volgens de klassieke definitie. Niettemin lukte het hem om de eerste speler in 99 jaar te worden die zowel 15 homeruns als 50 gepitchte innings in één seizoen op zijn naam kon schrijven.
De manier waarop Ohtani door de Angels is ingezet, lijkt meer en meer navolging te krijgen. De two-way player in de eenentwintigste eeuw werpt en slaat, maar ruikt het gras niet. Vooralsnog is ook Brendan McKay namelijk op deze wijze gebruikt door de Tampa Bay Rays. De Rays zagen in de draft van 2017 kans om McKay te grijpen en besloten hem ook echt als two way player te ontwikkelen: eerst door hem te laten pitchen en aan slag te brengen, maar later bij de Charlotte Stone Crabs in Advanced-A ook op het eerste honk.
Dit experiment was echter van korte duur. In 2019 maakte hij zijn debuut in de Big League. Daar wordt hij vooralsnog gebruikt als pitcher met een rol als DH op de dagen dat hij zijn arm rust moet geven. Waar de aangewezen slagman ooit ontstond om de pitcher te ontzien, is het nu steeds vaker een manier om pitchers meer werk te bieden.

DE TWO-WAY PLAYER-REGEL

Eén van de regelwijzigingen voor het nieuwe seizoen 2020 hield in dat het bestaan van de multifunctionele speler een officiële status kreeg in de Major League. Door het uitbreiden van het roster naar 26 man is het teams voortaan toegestaan om één speler officieel als two way speler aan te wijzen, mits deze tenminste 20 innings pitcht en tenminste 20 keer aan slag komt in een seizoen. Dat is een doorbraak volgens sommigen; zij noemen de regel de Shohei Ohtani Rule. Anderen noemen het niet meer dan een bescherming tegen clowneske situaties. Zij houden het op de Erick Aybar Rule. De regel lijkt dan ook vooral bedoeld om zowel de soms overdreven estafette van relief pitchers, als het op de heuvel brengen van willekeurige veldspelers zoals ooit Aybar af te remmen.

 
Doordat het 2020 seizoen de pas werd afgesneden door de coronapandemie, is de uitwerking van de regel vooralsnog niet goed te meten. Meer dan de openlijke wens van José Bautista om bij om het even welk team hem zou willen tekenen op deze positie aan de slag te gaan, heeft het vooralsnog niet opgeleverd. Of het moeten de verrassende keuzes van de St Louis Cardinals (Masyn Winn) en Chicago White Sox (Adisyn Coffey) zijn om die twee spelers direct als two-way players te draften uit te spreken dat er interesse is om ze op twee fronten te ontwikkelen. Daarmee lijken de clubs als eerste doordrongen van wat de regelwijziging van de rosters gaat vragen in de toekomst.

MISLUKTE PROJECTEN EN NIEUWE NAMEN

Vooralsnog lijkt het plan met in elk geval Winn er één te zijn waarin zijn Minor League-seizoenen worden opgedeeld in blokken: een deel als pitcher en een deel als kortestop. Winn en Coffey zijn overigens niet de enige nieuwkomers die zowel met zijn arm als met zijn knuppel naam had gemaakt in zijn jeugdjaren. De Cards kozen namelijk ook Alec Burleson, al wordt hij in de Minors alleen als outfielder ontwikkeld. Burleson pitchte in zijn drie jaar in het team van East Carolina niettemin 137.2 innings en sloeg ook nog eens 10 homeruns in die tijd. Clayton Beeter (Dodgers) en Casey Smith (Giants) gaan in Californië ook voortaan verder op één positie terwijl zij op hun respectievelijke scholen alle facetten van het spel beheersten.
Dit overkwam ook de man die drie jaar geleden nog als het grootste two-way talent in Amerika te boek stond: Hunter Greene. Nadat de Cincinnati Reds hem in de eerste ronde kozen in de draft van 2017 kreeg hij in 2018 nog wel enkele kansen als DH. Sindsdien is hij echter uitsluitend nog als pitcher verder ontwikkeld, al ligt hij er nu enige tijd uit met een Tommy John blessure. Het project rond Michael Lorenzen van diezelfde Reds heeft vooralsnog meer succes. Op 4 september 2019 was hij de winnende pitcher, sloeg hij een homerun en speelde hij op een veldpositie in de wedstrijd tegen de Philadelphia Phillies. De enige andere speler in de MLB-geschiedenis die dit ooit deed was Babe Ruth.

 
Jordan Schafer en Cristian Bethancourt, twee andere spelers die pionierden als pitchende veldspelers in 2017, zijn inmiddels uit de Major League verdwenen. Bethanourt staat wel sinds eind 2019 als catcher wel weer onder contract in de Minor League organisatie van de Phillies. De plekken van deze pioniers als vaandeldragers van het two-way-principe zijn inmiddels ingenomen door Matt Davidson van de Texas Rangers en Jared Walsh, die het vak leert van Ohtani bij de Angels. Ook Kaleb Cowart kreeg enige tijd die kans, maar die is inmiddels verhuisd naar de New York Yankees. Ook op verschillende niveaus in de Minor League wordt inmiddels meer geëxperimenteerd.

DE NIEUWE OHTANI

Tot slot is er ook nog een nieuwe Shohei Ohtani hype aan het groeien. In Japan loopt op dit moment namelijk Oscar Colas rond, een Cubaanse outfielder die in 2016 zijn debuut maakte in de league van zijn vaderland, maar inmiddels is verhuisd naar de Fukuoka SoftBank Hawks. Daar zou hij eigenlijk het vak leren op amateurbasis in de Japanse variant op de Minor League. Colas zag echter een gelegenheid om direct maar over te lopen vanuit Cuba naar de Westerse wereld en keerde na het seizoen niet terug naar Havana, maar naar de Dominicaanse Republiek.

 
Inmiddels is hij dan ook op zoek naar een contract bij een MLB-organisatie, zo liet hij op 3 januari van dit jaar weten. Tot die tijd blijft hij in Japan spelen. De linkshander heeft 95 mph in zijn arm, maar noteerde in 2019 ook .302/.350/.516. Goed genoeg om dezelfde buzz als er rond Ohtani hing in 2017 te genereren. De 21-jarige probeert sinds begin juni onder zijn contract met de Hawks uit te komen en gooit het daarbij op vormfouten: hij ontving namelijk nooit een Spaanse vertaling. Daarmee worden de geruchten van een snelle vlucht de Oceaan over richting Amerika nog verder gevoed. De White Sox worden vaak genoemd, maar ook de Yankees en Twins willen hem graag inlijven.

Coverfoto: youtube still

SportAmerika NFL bracket 2020

Luuk Dokter
-
0

Deze week werd het aankomende NFL-seizoen op losse schroeven gezet door dokter Anthony Fauci. De medische chef van de Corona Taskforce in de VS acht het niet per se aannemelijk dat American Football dit jaar mogelijk is; tenzij men een NFL-bubbel kan creëren. De league liet in een reactie weten druk bezig te zijn met voorbereidingen om het seizoen wel veilig te laten verlopen. Mocht het toch niet doorgaan dan hebben wij in ieder geval genoten van de SportAmerika NFL Bracket 2020!
Vanaf aankomende week starten we met Twitter polls om de uitkomsten per divisie te bepalen, vervolgens kijken we wie de Conferences op hun naam schrijven en uiteindelijk komen we tot de allereerste SportAmerika NFL Bracket Super Bowl Champion. Op maandag 22 juni beginnen we met de AFC North. Hieronder vind je meer duidelijkheid over de stemrondes en de manier waarop we de uitkomsten per divisie en play-off bepalen.

Stemrondes

Ronde 1: division rankings

  • Maandag 22 juni: AFC North
  • Dinsdag 23 juni: AFC East
  • Donderdag 25 juni: AFC South
  • Vrijdag 26 juni: AFC West
  • Maandag 29 juni: NFC North
  • Dinsdag 30 juni: NFC East
  • Donderdag 2 juli: NFC South
  • Vrijdag 3 juli: NFC West

Ronde 2: wild card ronde

  • Maandag 6 juli: AFC
  • Woensdag 8 juli: AFC
  • Vrijdag 10 juli: AFC
  • Maandag 13 juli: NFC
  • Woensdag 15 juli: NFC
  • Vrijdag 17 juli: NFC

Ronde 3: divisional play-offs

  • Dinsdag 21 juli: AFC
  • Donderdag 23 juli: AFC
  • Dinsdag 28 juli: NFC
  • Donderdag 30 juli: NFC

Ronde 4: Conference championships

  • Dinsdag 4 augustus: AFC
  • Donderdag 6 augustus: NFC

Ronde 5: Super Bowl

  • Woensdag 12 augustus: Super Bowl

Spelregels

  1. Per divisie hebben we twee polls: één voor de nummer één en één voor de nummer twee in de divisie;
  2. Divisiewinnaars gaan altijd door naar de play-offs (de teams die de meeste stemmen kregen in de poll “Wie wordt nummer één in de AFC/NFC E/N/S/W?”;
  3. De beste drie nummers twee per Conference gaan ook door. Voor de nummers drie en vier stemmen we niet;
  4. De nummers drie en vier worden bepaald nadat de nummer twee bekend is. Of een team derde of vierde wordt, hangt af van het totaal aantal absolute stemmen in de polls voor nummer één en nummer twee. Indien dit gelijk is, hebben we twee nummers drie;
  5. De divisiewinnaar die het meest overweldigend de nummer één positie won (ten eerste in percentage, ten tweede in absolute stemmen), heeft de nummer één seed voor de Conference. De tweede meest overweldigende overwinning krijgt nummer twee, etc.;
  6. We bepalen de beste drie nummers twee aan de hand van hoeveel stemmen ze kregen in de poll voor nummer één (voorbeeld: team X werd gekozen al nummer twee in divisie A en kreeg 10% stemmen voor de nummer één positie. Team Y werd gekozen als nummer twee in divisie B en kreeg 15% stemmen voor de nummer één positie. Team Y geldt dan als een betere nummer twee dan team X);
  7. Indien teams binnen hun Conference op basis van percentage op een gelijke seed-positie eindigen, gelden de absolute stemmen. Indien dat ook gelijk is, laten we een computer random selecteren;
  8. Play-off duels (en de Super Bowl) die gelijk eindigen, krijgen een extra poll (“Wie zou dit duel in overtime winnen?”).

NFL 4-on-4: wie gaan er dit seizoen met de awards vandoor?

Luuk Dokter
-
0

Nadat de laatste NFL 4-on-4s gedomineerd werden door de actualiteiten is het nu tijd voor de glazen bollen. Naar goed gebruik worden jaarlijks de beste spelers en coaches beloond met een award. In deze 4-on-4 buigen de redacteurs zich over de onderscheidingen voor komend seizoen. Wie wordt Most Valuable Player, Defensive Player of the Year, Offensive Player of the Year en wie gaat er aan de haal met de titel Coach of the Year? In 2019 waren het respectievelijk Ravens QB Lamar Jackson, Patriots CB Stephon Gilmore, Saints WR Michael Thomas en Ravens coach John Harbaugh. Wie worden het in 2020?

Coverfoto: Twitter/Lj_era8

NFL weekoverzicht: protest tegen ongelijkheid houdt aan

Toon Aerts
-
0

Het is inmiddels bijna drie weken geleden dat George Floyd om het leven kwam tijdens een arrestatie door de politie van Minneapolis. De dood van George Floyd ontketende een wereldwijde reeks protesten tegen rassenongelijkheid. De manifestaties zijn nog steeds aan de gang en het ziet er niet naar uit dat ze snel uit het straatbeeld zullen verdwijnen. Ook vanuit NFL-hoek kwamen er tal van reacties. De steun voor de Black Lives Matter-beweging was ongezien en voor het eerst lijkt er nu echt momentum te zijn voor een substantiële verandering. Dat bleek ook uit de vele steunreacties van afgelopen week. Tussen al het nieuws over rassenongelijkheid door liet ook Antonio Brown nog eens van zich horen. Hij kent nu zijn straf voor een diefstalzaak uit januari. Dat en meer in het NFL weekoverzicht van week 24!

STEEDS MEER STEUN VOOR KNIELENDE SPELERS

In 2016 knielde toenmalig San Francisco 49ers quarterback Colin Kaepernick voor het eerst tijdens het Amerikaanse volkslied voor een NFL-wedstrijd. Hij werd het wereldwijde symbool voor protest tegen politiegeweld tegenover minderheden in de VS. Vele zwarte spelers volgden zijn voorbeeld. Het kostte Kaepernick echter zijn NFL-carrière. Kaps laatste wedstrijd dateert al van 1 januari 2017.
Met de dood van George Floyd werd het vreedzame protest nieuw leven ingeblazen. Verschillende spelers hebben reeds aangekondigd dat ze komend seizoen zullen knielen tijdens het volkslied. De NFL heeft zelfs het vreedzame protest aangemoedigd, bij monde van Commissioner Roger Goodell. Afgelopen week schaarden ook enkele prominente blanke spelers en coaches zich achter het protest. Onder meer Browns-quarterback Baker Mayfield en Texans-coach Bill O’Brien hebben openlijk aangekondigd dat ze samen met andere spelers zullen knielen tijdens het volkslied. JJ Watt, de sterverdediger van diezelfde Houston Texans, staat ook helemaal achter het protest. Met deze openlijke steunbetuigingen heeft het vreedzame protest duidelijk de wind helemaal in de zeilen.

ANTONIO BROWN BEKENT EN KRIJGT VOORWAARDELIJKE STRAF

Antonio Brown heeft wederom de headlines gehaald. Afgelopen vrijdag besloot hij geen bezwaar aan te tekenen tegen de aantijgingen van diefstal met geweld die dateren van januari 2020. Brown gaf zichzelf toen aan bij de politie na een incident met een verhuisbedrijf. De voormalige wide receiver van de Pittsburgh Steelers, Oakland Raiders en New England Patriots heeft twee jaar voorwaardelijk gekregen voor de feiten. Daarnaast moet hij 100 uur gemeenschapsdienst uitvoeren en een cursus over omgaan met agressie volgen.
Volgens de advocaat van Brown ligt de focus na deze uitspraak nu helemaal op een terugkeer in de NFL. Of dat voor komend seizoen zal zijn, is nog maar de vraag. Er loopt namelijk ook nog een onderzoek van de NFL zelf naar de vermeende aanranding van Browns voormalige trainer Britney Taylor. Zolang dat onderzoek loopt, zal Brown niet te zien zijn op een NFL-veld.

JOHN HARBAUGH TWIJFELT OVER COVID-19-MAATREGELEN

Naast de grootschalige protesten tegen rassenongelijkheid, domineert een andere crisis ook nog steeds het nieuws. De Corona-epidemie houdt de Verenigde Staten nog stevig in haar greep. Desondanks willen de grote sportcompetities toch zoveel als mogelijk de activiteiten hervatten. Zo ook de NFL. De NFL heeft een lijst van protocollen en maatregelen vrijgegeven die teams moeten volgen wanneer ze het training camp opstarten. Vooral bij de social distancing maatregelen worden vragen gesteld. John Harbaugh, head coach van de Baltimore Ravens, drukte openlijk zijn bezorgdheid uit over de maatregelen. Hij noemt de afstandsregels “onmogelijk” om na te leven in een contactsport als de NFL.
De NFL doet intussen haar best om tegemoet te komen aan de vele twijfels en bezorgdheden. Zo wordt het virtuele off-season verlengd tot 26 juni. Ook is de competitie aan het overwegen om het pre-season in te korten van vier games naar twee games, om zo spelers meer tijd te geven om topfit te geraken. Over deze maatregel is er evenwel nog geen beslissing genomen.

ONBEKEND TEAM GEÏNTERESSEERD IN KAEPERNICK

De figuur van Colin Kaepernick staat meer dan ooit in de schijnwerpers. Het protest dat hij startte in 2016 is opnieuw brandend actueel. Enkele sportanalisten, alsook spelers en coaches, menen dat als het de NFL echt menens is met de rechten van zwarte Amerikanen, dat ze Colin Kaepernick opnieuw een kans moeten geven in de competitie. Die nieuwe kans zou dichterbij kunnen zijn dan we allemaal dachten. Pete Carroll, head coach van de Seattle Seahawks, heeft verklaard dat een niet nader genoemd team interesse heeft getoond in de diensten van Kap. Over welk team het gaat, daarover hield Carroll de lippen stijf op mekaar.
Carroll verklaarde verder dat hij spijt heeft dat hij Kaepernick geen kans gaf in 2017, toen de free agent werd uitgenodigd bij de Seahawks, maar de twee partijen niet tot een akkoord konden komen. Enkele maanden geleden leek het nog onmogelijk, maar nu lijkt de kans op een terugkeer van Kaepernick naar de NFL toch dag op dag te groeien.

STRIJD TEGEN ONGELIJKHEID GAAT ONVERMINDERD VOORT

Niet alleen het vreedzame protest op de NFL-velden zal gesteund worden. Zowel teams als de NFL zelf blijven concrete acties ondernemen om het systemische racisme in de Amerikaanse samenleving aan te pakken. Zo zal de NFL vanaf dit jaar Juneteenth erkennen als feestdag en haar kantoren gesloten houden die dag. Juneteenth, oftewel 19 juni, is de dag waarop in 1865 de Amerikaanse burgeroorlog tot een einde kwam en de slavernij werd afgeschaft (officieel eindigde de slavernij pas in december van dat jaar). Daarenboven kondigde de NFL aan dat ze de komende tien jaar 250 miljoen dollar zullen spenderen aan het uitwissen van de rassenongelijkheid in de VS.
De Minnesota Vikings trekken ook de geldbuidel open. Het team doneert vijf miljoen dollar aan verschillende goede doelen die strijden voor sociale gelijkheid. Minnesota is uiteraard de staat waar George Floyd overleed en dus kon een reactie van het NFL-team niet uitblijven.
Verschillende NFL-spelers hebben ook hun expliciete steun gegeven aan een initiatief om de gekwalificeerde immuniteit van politieagenten te beëindigen. Op een brief aan het Amerikaanse congres vinden we de handtekeningen terug van onder meer Tom Brady, Drew Brees en Odell Beckham Jr.
Spelers en staff van de Baltimore Ravens ten slotte, hebben een video de wereld ingestuurd waarin ze oproepen tot eenheid en gelijkheid. Al deze acties vormen een zoveelste bewijs dat er mogelijk een substantiële verandering zit aan te komen en dat de tijd eindelijk rijp is voor hervorming.

Cover foto: Brett Coomer | Houston Chronicle

NHL History: dolgelukkig met zeven hechtingen

Hans Mulder
-
0

Tegenwoordig worden er zelfs kunstenaars op losgelaten en af en toe is het een dankbaar artikel in een (horror)film. Het goaliemasker is niet meer weg te denken uit het hedendaagse ijshockey en de sluitposten zullen waarschijnlijk eerst wel een paar keer nadenken voor ze zonder dat deel van de uitrusting op pad gaan. Als het masker niet goed bevestigd is, wordt het spel stilgelegd zodat de goalie in kwestie zijn uitrusting weer op orde kan brengen. Kortom, er wordt veel gedaan om de man (of vrouw) tussen de palen te beschermen. Hoe anders was dit een slordige 60 jaar geleden. Ook toen waren er goalies, maar zij zagen zonder enige vorm van bescherming de pucks op hun gezicht afkomen. Tot Jacques Plante van de Montreal Canadiens opstond.

BEGINJAREN

Jacques Plante maakte in 1953 van dichtbij mee hoe de Montreal Canadiens beslag legden op hun achtste titel. Tijdens het reguliere seizoen speelde de toen 24-jarige Plante slechts drie wedstrijden. In de play-offs deed coach Dick Irvin vier keer een beroep op de rookie en dat legde Irvin geen windeieren. Plante noteerde een GAA van 1.75 en hielp zijn team aan drie overwinningen. Hij moest dat seizoen echter Gerry McNeil nog voor zich dulden in de hiërarchie. Een jaar later veranderde dat nog niet. Niet tijdens het reguliere seizoen althans. Plante mocht nu 17 keer starten en kwam tot een 1.41 GAA. McNeil moest het doen met 2.13.
In de play-offs, die toen nog over twee ronden gingen, waren de rollen omgedraaid. Nu was Plante de starter, maar was McNeil degene die beter presteerde. De twee goalies konden hun team niet naar een negende titel dragen. Daarvoor waren de Detroit Red Wings in de finale net (4-3) te sterk. In 1954 maakte Gerry McNeil plaats voor Jacques Plante. De gewezen backup had zich in het off-season laten opereren aan zijn linkerhand, die hij na een breuk niet goed kon bewegen. De ingreep was succesvol en Plante werd de aangewezen starter voor de traditieclub uit Montreal. Hij mocht nu laten zien dat hij de vorm die hij in de jeugdteams, de minors en als backup aan de dag legde, kon doortrekken als starter op het allerhoogste niveau.

STERRENENSEMBLE OP JACHT NAAR CUPS

Het was niet niks wat de jonge Plante in de kleedkamer zag als hij om zich heen keek. Maurice Richard zat in de herfst van zijn loopbaan, maar The Rocket was met 38 goals en 36 assists nog altijd van levensbelang voor de Habs. Jean Beliveau was 23 en 10 jaar jonger dan Richard. Net als voor Plante begon ook voor hem in 1954 het avontuur in de NHL pas echt. En net als Richard en Plante zou ook Beliveau uitgroeien tot een Hall of Famer. Negen van de dertig spelers op het roster dat jaar zouden uiteindelijk een plek tussen de groten der aarde verdienen.

Toch zal Plante niet met voldoening terugkijken op zijn eerste échte seizoen in de league. Zijn 2.12 GAA in 52 wedstrijden was niet slecht en met 33 overwinningen kun je als goalie ook wel thuiskomen. De kers op de spreekwoordelijke taart ontbrak echter. Montreal pakte ruim 66% van de mogelijke punten, maar zag Detroit met bijna 68% nog beter scoren. In een meeslepende Stanley Cup Final waren het ook de Red Wings die de Canadiens op de knieën kregen. Voor het tweede jaar op rij ging de Cup naar Motown en voor het tweede jaar op rij ging het in zeven duels mis voor de Habs.
Vanaf het najaar van 1955 nam Montreal de league in een wurggreep. Jean Beliveau trad uit de schaduw van The Rocket, die in z’n nadagen ook nog eens gezelschap kreeg van broertje Henri. De Canadiens werden sterker en sterker en Plante werd beter en beter. In 1955-1956 won Plante zijn eerste van zeven Vezina Trophy’s en was hij met een 1.86 GAA schier onverslaanbaar. De Habs rekenden af met Detroit in de finale (4-1), maar wisten niet dat 1956 de sport voorgoed zou veranderen.

MAN WITH THE MASK

Jacques Plante stond intern al bekend als innovator. Voor hem was er geen goalie die het in zijn hoofd haalde zich met het spel te bemoeien en de puck te passen. Plante wel. Ook had hij z’n gemankeerde hand lang weten te verbloemen door meer zijn lichaam te gebruiken dan z’n collega’s. In ’56 zette de goalie de volgende stap. Het dragen van een masker was not done in die tijd. In 1930 had Clint Benedict het een paar wedstrijden aangezien. Door een schot van Canadiens-ster Howie Morenz brak Benedict zijn neus en jukbeen. Om toch zo snel mogelijk weer op het ijs te staan, besloot de goalie met een masker te gaan spelen. Het experiment duurde precies twee wedstrijden. Het neusstuk belemmerde zijn zicht en het masker werd in een hoek gesmeten.

Het masker van Benedict leek in niets op de moderne versie. Of zelfs op die van Jacques Plante. (photo: puckstruck.com)

Hoewel veel goalies sindsdien gespeeld hebben met het idee een masker te dragen, moest er een kwart eeuw later een bijholteontsteking aan te pas komen voor de actie van Benedict een vervolg kreeg. In ’56 moest Plante vanwege een bijholteontsteking een operatie ondergaan. De ingreep kostte hem 13 wedstrijden en tijdens het herstel besloot hij tijdens trainingen een masker van plexiglas te dragen. Hij had zijn huiswerk gedaan, want Benedict gebruikte een masker gemaakt van stug leer met een groot neusstuk en dat bleek dus geen succes. Waar Plante een experiment wel zag zitten, daar had coach Toe Blake andere ideeën over het masker. Hij vond zijn goalie niet scherp als hij z’n gezichtsbescherming droeg en verbood Plante het voorwerp te dragen tijdens wedstrijden. Tot z’n goalie hem op 1 november 1959 voor het blok zette.

GROEN LICHT

Op die dag werden de neus en bovenlip van Plante opengereten door een schot van Andy Bathgate. In de beroemdste arena ter wereld, Madison Square Garden, werd het toegetakelde gezicht van Plante er niet mooier op. Zeven hechtingen waren er nodig om de boel weer aan elkaar te krijgen, maar de goalie mocht het ijs weer op. De inmiddels 27-jarige Plante weigerde echter zonder zijn masker de wedstrijd te vervolgen. Gerry McNeil was teruggekeerd als backup, maar Blake besloot over zijn hart te strijken en Plante weer aan het werk te zetten. Met zijn inmiddels beroemde masker. Had de goalie last van zijn bescherming? Nee, bepaald niet. De Rangers vuurden 30 schoten op hem af en 29 keer had Plante zijn antwoord klaar. Montreal won met 3-1, maar naderhand ging het toch vooral over dat rare ding op het hoofd van Jacques Plante.

Teamgenoten beweerden na het gewonnen duel dat er nog nooit iemand zo blij met zeven hechtingen was geweest. Plante wilde z’n masker al langer dragen en tijdens de voorbereiding kreeg hij ook groen licht van zijn coach. De prestaties vielen echter tegen en Plante werd verboden het masker tijdens officiële wedstrijden te dragen. Na diens kranige optreden tegen de Rangers kon ook Toe Blake niet terug. Jacques Plante mocht zijn gezicht beschermen, maar Blake bleef sceptisch. Als het de prestaties op een negatieve wijze beïnvloedde, ging het ding weer af. Het tegenovergestelde gebeurde. De Canadiens pakten punten in elk van hun 11 volgende wedstrijden en 10 daarvan werden zelfs gewonnen. Toen de ploeg echter in december ’59 slechts 2 van de 9 duels won, werden er toch weer vraagtekens gezet bij Plante en zijn masker.

LAFAARD

Keer op keer moest Plante zijn coach overtuigen dat hij geen last van zijn masker had. Blake stond echter niet alleen in zijn bedenkingen. De fans vonden het ook maar niks dat één van de beste goalies aller tijden opeens met zo’n raar object tussen de palen stond. Vanaf de tribunes kreeg Plante, op weg naar zijn vijfde Vezina Trophy op rij, de nodige verwensingen naar zijn hoofd geslingerd. De fans vonden hem onder meer een lafaard en de pers schreef over een afschuwelijk vals gezicht. In maart 1960 besloot Plante zijn coach en de andere criticasters een plezier te doen. Tegen de Detroit Red Wings liet de goalie zijn masker achter in de kleedkamer en prompt verloren de Habs: 3-0. Langzaam maar zeker ging ook Toe Blake om. Niet het masker was doorslaggevend, maar de man mét het masker.

Diezelfde man nam tijdens de play-offs in 1960 alle twijfels weg. Plante was vaak goed in het postseason, maar dit keer was hij simpelweg magistraal. Met een uitmuntende Plante tussen de palen waren de play-offs dat jaar een walk in the park voor de Montreal Canadiens. Eerst werden de Blackhawks eenvoudig in vier wedstrijden weggezet en in de Stanley Cup Final was er voor de Maple Leafs geen houden aan. Net als Chicago kregen ook zij een sweep aan de broek en in die vier wedstrijden wisten ze Jacques Plante (met masker) slechts vijf keer te verschalken. De Habs wonnen hun vijfde Cup op rij en met een 1.35 GAA had hun goalie een grote vinger in de pap. Plante kreeg later zijn vijfde Vezina op rij overhandigd. In ’62 en ’69 (in dienst van St. Louis) zou hij die award opnieuw winnen. Daarmee is Plante nog altijd recordhouder.

NAVOLGING

Goalies zijn net mensen en dus duurde het even voordat alle keepers in het ijshockey “om” waren. Andy Brown, op dat moment goalie van de Penguins, was in 1974 de laatste die zonder masker plaatsnam onder de lat. In de tussentijd had de ontwikkeling van het masker niet stilgestaan. Het plexiglas van Plante had al plaatsgemaakt voor een masker dat al meer lijkt op de hedendaagse. Daarin speelde Vladislav Tretiak dan weer een belangrijke rol. Tijdens de beroemde Summit Series in ’72, waarin spelers uit de NHL het opnamen tegen de Sovjets, betrad Tretiak het ijs met een masker met een zogenaamde kooiconstructie.

Dit werd nog weer geperfectioneerd door een andere grootheid. Tony Esposito besloot het masker van Tretiak te combineren met het plexiglas geval van Plante. Dit bood zijn hoofd nog weer wat meer bescherming. In ’88 werd de voormalig Blackhawk en winnaar van drie Vezina’s opgenomen in de Hall of Fame. Esposito speelde, nadat hij in de NHL was gedebuteerd namens de Canadiens, 15 seizoenen voor de Blackhawks, was actief in 886 wedstrijden en won er daarvan 423. Jacques Plante speelde na zijn tijd in Montreal nog onder meer voor de Rangers, de Blues en de Maple Leafs. In 18 seizoenen NHL won de goalie 437 van zijn 837 wedstrijden en hij sloot af met een 2.38 GAA.
Wat wins betreft, vinden we Plante nog altijd terug bij de 10 beste goalies in de geschiedenis van de league. Hoe goed de goalie tijdens zijn hoogtijdagen ook was, zijn opvolgers zullen hem vooral dankbaar zijn voor het lef dat Plante toonde in Madison Square Garden in 1959. Op die dag werd het leven een stukje aangenamer voor de goalies in de NHL.

NIEUWS

Onlangs konden we in een update al melden dat het seizoen voortgezet wordt met de play-offs. Het plan dat toen op tafel lag, zal worden uitgevoerd. Het is echter nog altijd onduidelijk wanneer dit zal gebeuren. Wel is duidelijk dat de 24 teams die het seizoen 2019-2020 gaan hervatten vanaf 10 juli een trainingskamp mogen beleggen. Natuurlijk moeten dit wel mogelijk zijn met het oog op het coronavirus. Waarschijnlijk wordt binnenkort ook duidelijk in welke locaties (Las Vegas lijkt zeker) de teams gaan spelen. Canadese teams zullen hun kamp vermoedelijk in de VS gaan beleggen. Dit heeft dan weer te maken met de regel dat mensen die naar Canada reizen eerst twee weken in quarantaine moeten. Als we ervan uitgaan dat een trainingskamp zo’n drie weken duurt, is het de verwachting dat ergens begin augustus wordt begonnen met de play-offs.

Cover Photo: Canadian Press

Tigers draften Torkelson, andere teams verrassen

Jasper Roos
-
0
Tigers draften Torkelson, andere teams verrassen

In een andere setting dan normaal gesproken vond afgelopen nacht de MLB Draft plaats. Met de GM’s via video conferencing en de analysten in de studio op anderhalve meter van elkaar werden de dromen van in totaal 37 spelers vervuld. Na een openingswoord van de commissioner waarin hij toezegde dat er gehonkbald zal worden in 2020 én de waardeloze Black Lives Matter-persverklaring die de bond eerder deze week uit liet gaan flink bijstelde, door namen van slachtoffers te benoemen en een beduidend harder statement maakte tegen racisme, was het tijd voor de draft.

 
De Detroit Tigers pakten als eerste overall zoals verwacht Arizona State-slugger Spencer Torkelson, maar de Orioles gooiden op plek twee direct alle mock drafts in de prullenbak. Hieronder de eerste 15 picks uit de eerste ronde, met korte analyse. De overige analyse volgt later.

1) DETROIT TIGERS: SPENCER TORKELSON (3B, ARIZONA STATE)

Geen verrassing hier: Torkelson was ook onze voorspelling. De beste slugger in het college-landschap werd verrassend genoeg als derdehonkman aangekondigd, terwijl hij in college vooral eerste honk speelde. Dit duidt op een positieverandering wanneer hij zich meldt bij de Tigers. Jeimer Candelario lijkt z’n plekje dan ook kwijt te zijn op drie in Detroit.

2) BALTIMORE ORIOLES: HESTON KJERSTAD (OF, ARKANSAS)

De Orioles gooiden alles voor iedereen in de war door Heston Kjerstad (veel) hoger te draften dan verwacht. De outfielder was rond plek 7-11 ingeschat, maar door hem hier te kiezen, besparen de O’s wat geld in bonus money. Een under slot deal lijkt voor Kjerstad in het verschiet te liggen, wat Baltimore ruimte geeft om meer te spenderen in rondes 2-5.

3) MIAMI MARLINS: MAX MEYER (RHP, MINNESOTA)

De Marlins wilden vervolgens niet achterblijven met de verrassingen en kozen niet voor de alom verwachte Asa Lacy, maar voor Max Meyer. De vlammenwerper uit Minnesota had al wat helium, maar niemand voorzag een stijging in de top 3. De Royals waren de lachende vierde in dit scenario, want die konden dankzij Miami’s verrassende keuze…

4) KANSAS CITY ROYALS: ASA LACY (LHP, TEXAS A&M)

…Lacy op plek vier oppikken. Ondanks dat de Royals veelvuldig aan positiespelers werden gekoppeld, mede door hun ruime voorraad minor league-werpers, was dit een droomscenario. De beste linkshandige werper in de draft (en één van de beste werpers, punt) op plek vier kunnen draften, dat lukt je niet elke dag. Austin Martin en Zac Veen werden de dupe van deze bizarre 2-4 picks, want zij zakten als gedoodverfde top 4-picks iets omlaag. Over Martin gesproken..

5) TORONTO BLUE JAYS: AUSTIN MARTIN (SS, VANDERBILT)

Toronto moet niet hebben geweten wat het overkwam: op plek 5 de nummer twee prospect in baseball kunnen draften. Het werd Austin Martin, die nu met een wel heel gaaf groepje jonge sterren-in-wording de Blue Jays ‘nieuwe stijl’ terug aan de top mag proberen te krijgen. Als ze nu toch eens pitching hadden, daar in Canada..

6) SEATTLE MARINERS: EMERSON HANCOCK (RHP, GEORGIA)

Geen verrassing hier. De Mariners werden volop gekoppeld aan Emerson Hancock in de weken voorafgaand aan de draft en de club had hier dus geen andere optie. Solide pick voor een organisatie die aan het wederopbouwen is.

7) PITTSBURGH PIRATES: NICK GONZALES (SS, NEW MEXICO STATE)

Waar Heston Kjerstad volop aan de Pirates was gelinkt, werd die dus ruim voor hun neus weggekaapt door Baltimore. Toch zal Ben Cherington in zijn eerste Pirates-draft als GM niet ontevreden zijn met Gonzales, die videogame stats noteerde voor New Mexico State. Gonzales heeft de kans om sneaky snel, sneaky goed te worden. Met de pick voor Gonzales braken de Pirates een record door de zevende collegespeler op rij te kiezen in de eerste zeven picks van een draft.

8) SAN DIEGO PADRES: ROBERT HASSELL (OF, HS TENNESSEE)

De Padres zijn gek op highschoolers, dus daar veranderde dit jaar niets aan. Hassell is één van de meeste overall getalenteerde outfielders in de draft en de achtste plek is dan ook prima voor hem. De streak van collegespelers kwam hier ten einde.

9) COLORADO ROCKIES: ZAC VEEN (OF, HS FLORIDA)

De Rockies gingen sowieso geen pitcher kiezen, want ja.. Coors Field. Het feit dat ze hier Zac Veen, de top-hitting highschooler, konden oppikken, is een enorme lucky break voor Colorado. Veen werd overwegend naar de Royals op plek vier gemockt, maar met deze toevoeging hebben de Rockies zeker geen foute keuze gemaakt.

10) LOS ANGELES ANGELS: REID DETMERS (LHP, LOUISVILLE)

Vlak voor de neus van de White Sox kaapten de Angels lefty starter Reid Detmers weg. Detmers is een solide pick voor een club als de Angels, die ongelooflijk om stabiele pitching verlegen zitten. De curveball van de linkshandige werper is om een boek over te schrijven en de college-stats zijn om te watertanden. Geen superfastball, wel een superarm.

11) CHICAGO WHITE SOX: GARRETT CROCHET (LHP, TENNESSEE)

Veelvuldig aan Detmers gelinkt, maar nu een ander plan: de White Sox verrasten enigszins door lefty Garrett Crochet op plek 11 te kiezen. De powerpitcher van Tennessee was in de 17-25 regio ingeschat, maar de Sox hadden blijkbaar voldoende gezien om hem hier te selecteren. De streak van collegespelers voor Chicago in de eerste ronde duurt dus voort: de club heeft sinds 2012 in de eerste ronde geen highschooler meer gekozen en sinds 2001 geen highschoolwerper. Crochet lijkt in veel opzichten op Chris Sale: hij gooit 100 mph en heeft off the charts spin rates aan zijn pitches. Er zijn echter ook wat vraagtekens te vinden (lichte blessures, gebrek aan sample size).

12) CINCINNATI REDS: AUSTIN HENDRICK (OF, PENNSYLVANIA, HS)

Geen verrassing hier: de Reds werden al weken volop aan Hendrick gekoppeld. Het is een solide pick met het oog op de lange termijn. Hendrick is een highschooler die nog enige tijd in de Minors zal moeten doorbrengen voor hij iets kan brengen voor de Reds. Interessanter wordt het in de tweede ronde. De Reds en White Sox hebben beide Jared Kelley fanatiek gescout en zouden mogelijk van hem hun volgende pick willen maken. De twee clubs kiezen op 47 (White Sox) en 48 (Reds) weer na elkaar.

13) SAN FRANCISCO GIANTS: PATRICK BAILEY (C, NORTH CAROLINA STATE)

Ondanks al het in de gelederen hebben van Joey Bart, de catcher van Georgia Tech waaraan San Francisco in 2018 al een top drie pick spendeerde, koos de club opnieuw voor een catcher. Patrick Bailey was de beste catcher in de draft, maar de vraag is of hij kan slaan met houten knuppels. Lukt het de Giants hem daaraan te laten wennen, dan is dit een goede pick. Toch moet de club ooit eens een pitcher draften…

14) TEXAS RANGERS: JUSTIN FOSCUE (2B, MISSISSIPPI STATE)

Nog een redelijk verrassende pick: Justin Foscue is een leuke speler, maar de vraag is of hij op plek 14 al thuis hoort. Weinig spectaculaire keuze, in elk geval niet voldoende om de aandacht af te leiden van het feit dat de Texas Rangers de enige club was die tijdens het ‘Black Lives Matters’-segment aan het begin van de uitzending niet het bordje met dezelfde tekst ophield, terwijl de overige GM’s dat wel deden of het bordje duidelijk in beeld hadden staan.

15) PHILADELPHIA PHILLIES: MICK ABEL (RHP, OREGON, HS)

We sluiten dit eerste blok af met Mick Abel die naar de Phillies gaat. Als onderdeel van de grote drie als het op collegepitchers aankwam (Abel, Kelley en Nick Bitsko) was het logisch dat Abel als eerste ging. De Phillies zullen niet hebben geweten hoe snel ze zijn naam door moesten bellen toen bleek dat hij nog beschikbaar was.
Later picks 16 – 29.

Coverfoto: MLB

MLB Draft Preview 2020: nummers 26-29

Jasper Roos
-
0
MLB Draft Preview 2020: nummers 26-29

Dit jaar mockdraften we bij SportAmerika de MLB Draft anders dan jullie van ons gewend zijn. In plaats van elk team op volgorde van keuze af te lopen, pakken we de top 29 spelers in volgorde van MLB Pipeline’s Top 150 en scouten we hun carrière tot nu toe en hun mogelijke draftbestemming. Eerder las je al onze top 5, spelers 6-10, nummers 11-15, nummer 16-20 en 21-15. Vandaag eindigen we de reeks MLB Draft Previews met de spelers die op plek 26 t/m 29 gerangschikt zijn. Inderdaad, er is geen 30e pick in deze draft; de Astros hebben hun selectie in moeten leveren als straf voor cheating.

#26 | BOBBY MILLER

SCHOOL: Louisville
POSITIE: RHP
LENGTE/GEWICHT: 1.95m / 99 kg
B/T: L/R
GEB. DATUM: 5 april 1999 (21 jaar)
EERDER GEDRAFT: Baltimore Orioles, 38e ronde (1148e overall), 2017
Bij Bobby Miller lopen we tegen het probleem aan dat we MLB Pipeline’s Top 30 gebruiken, want voor ons persoonlijk zou Miller niet in de eerste ronde gedraft moeten worden. Sure, hij gooit knetterhard en heeft een goede slider, maar de werpbeweging is maar zo-zo en zijn controle ontloopt hem regelmatig. Daar bovenop produceert hij matige spin rates en dat is een no-no in het honkbal van tegenwoordig. Het risico dat hij een middle reliever wordt, is groot.

DE KEUZE VAN…

Een team achterin de eerste ronde, mogelijk een wat ouderwetser front office dat voorbij de spin-rate problemen kijkt. De Indians, Royals of Athletics behoren tot de mogelijkheden, met name de eerste twee.

#27 | AUSTIN WELLS

SCHOOL: Arizona
POSITIE: C
LENGTE/GEWICHT: 1.87m / 99 kg
B/T: L/R
GEB. DATUM: 12 juli 1999 (20 jaar)
EERDER GEDRAFT: New York Yankees, 35e ronde (1057e overall), 2018
Er lijkt geen twijfel dat Austin Wells direct na de draft zijn catchersoutfit naar de kringloop kan brengen, want defensief profileert hij niet als een pro-achtervanger. Het voordeel dat Wells heeft: hij kan serieus goed slaan en heeft veel ervaring op verschillende posities in het veld. In de Cap Cod League (houten knuppels) sloeg Wells .308/.389/.526, wat duidt op een eenvoudige overstap van college-aluminium naar pro-hout. Een team met een noodzaak voor een goede linkshandige slagman zal hem dus weten te waarderen.

DE KEUZE VAN…

De Yankees draftten Wells ooit al uit high school en plek 28 is dit jaar best een aardige regio voor de grote catcher om gedraft te worden, zeker als Bailey, Soderstrom en Dillon Dingler al weg zijn. Waarom niet nog een keer naar New York?

#28 |TANNER BURNS

SCHOOL: Auburn
POSITIE: RHP
LENGTE/GEWICHT: 1.82m / 93 kg
B/T: R/R
GEB. DATUM: 28 december 1998 (21 jaar)
EERDER GEDRAFT: New York Yankees, 37e ronde (1112e overall), 2017
Drie goede pitches in zijn achterzak, goede controle en iets meer dan twee prima jaren in de moeilijke SEC: Tanner Burns heeft het allemaal al wel laten zien. Met 97 mph in de arm en een goede breaking pitch en change-up is er veel om geïnteresseerd in te zijn als het op de Auburn-starter aankomt. Toch zijn er wat rode vlaggetjes: een schouderblessure in 2019 en zo nu en dan controleproblemen geven Burns wat reliever-risico.

DE KEUZE VAN…

De Dodgers aan het einde van de eerste ronde zijn een mogelijkheid. Het zou ons echter niet verbazen als Burns tot in de twee ronde zakt.
 

#29 |CHRIS McMAHON

SCHOOL: Miami
POSITIE: RHP
LENGTE/GEWICHT: 1.87m / 93 kg
B/T: R/R
GEB. DATUM: 4 februari 1999 (21 jaar)
EERDER GEDRAFT: Atlanta Braves, 33e ronde (980e overall), 2017
In deze regio vind je het niet veiliger dan Chris McMahon. De grote rechtshandige werper van Miami gooit strikes, heeft drie bovengemiddelde pitches om uit te kiezen en een soepele, low-risk werpbeweging. Supersafe, zullen we maar zeggen. Verder springen de stats niet echt van de pagina af (low-90s fastball, lage strikeouts), maar dit voorjaar leek McMahon z’n draai echt te vinden. Een goede reeks duwde hem het einde van de eerste ronde in, hoewel hij ook makkelijk een comp pick of een tweederonde pick kan worden.

DE KEUZE VAN…

Een organisatie die een high-risk pick vroeg in de eerste ronde neemt (bijvoorbeeld de Royals of Padres) zouden het kunnen balanceren met een minder hoog risico als McMahon. De Braves draftten hem ooit in 2017 al, dus wie weet heeft de club zijn naam nog niet weg-ge-typex’d van hun lijst van toen.

Coverfoto: YouTube video still

1...384385386...805Pagina 385 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU