Home Blog Pagina 365

ALWC: Rays eenvoudig langs Jays, Yankees halen uit tegen Bieber

Jasper Roos
-
0

De MLB Playoffs begonnen gisterenavond met de American League Wildcard-ronde. Eerder bespraken we al de White Sox tegen de A’s en de Twins tegen de Astros. Hieronder lees je in vogelvlucht de belangrijkste zaken over de late twee wedstrijden: Yankees – Indians en Rays – Blue Jays.

Het duel tussen de nummer één en de nummer acht uit de American League werd spannender dan vooraf gedacht. Hoewel, de beide teams speelden tien keer in het reguliere seizoen tegen elkaar en de reeks eindigde 6-4 voor Tampa Bay. Een verrassende winnaar zag de wedstrijd dus eigenlijk niet, terwijl de teams zoals te verwachten was elkaar lang in evenwicht hielden. De Rays trokken aan het langste eind met een 3-1 overwinning.
Blake Snell deed zijn beste Lucas Giolito imitatie. De lange lefty hield de Blue Jays vijf innings lang honkslagloos. Hij gooide negen strikeout in 5.2 innings; een evenaring van het Rays playoff-record. Zijn goede optreden zorgde ervoor dat de Rays zich vooral konden focussen op de aanval, maar het duo Matt Shoemaker/Robbie Ray hield ook Tampa lang onder controle. Beide werpers gooiden drie innings. Shoemaker noteerde twee strikeouts, geen walks en twee hits; Ray vijf strikeouts, één walk en één run tegen via één hit.

 
Die ene run kwam in de vierde inning, na een triple van Randy Arozarena en een daarop volgende wilde worp van Ray. Daarna bleef het tot de zevende inning stil, toen Manny Margot een tweepuntenhomerun sloeg op het werpen van A.J. Cole. De 3-0 voorsprong was meer dan genoeg voor de sterke Tampa Bay bullpen, die via Diego Castillo, Nick Anderson en Pete Fairbanks de boel dicht hield. Een sac fly van Bo Bichette redde de eer voor de Canadezen: 3-1.

UP NEXT

Vanavond staan de beide teams opnieuw tegenover elkaar. Veteraan Hyun Jin Ryu neemt zijn plek op de heuvel in voor Toronto, terwijl Tyler Glasnow de Rays naar de volgende ronde mag proberen te gooien. Ryu hield in zijn vorige start de Yankees op nul over zeven innings. Glasnow is 0-2 met een 7.71 ERA in zijn carrière tijdens de playoffs en heeft de Blue Jays niet gezien in 2020, maar hij hield ze in 2019 op een 2.84 ERA. Het duel begint om 22:07 uur Nederlandse tijd.

Het was van tevoren aangekondigd als hét pitchersduel van deze playoffronde: Gerrit Cole voor de Yankees tegen gedoodverfde AL Cy Young-winnaar Shane Bieber. Cole was as advertised, maar de jonge Bieber kon de postseason-druk niet aan. De Yankees legden vroeg in de wedstrijd een stevige hinderlaag. Een tweepuntenhomerun van Aaron Judge, met AL batting champion D.J. LeMahieu op het honk, betekende een snelle 2-0 voorsprong. Vanaf dat moment was het niet ‘Jesus Take the Wheel’, maar ‘Gerrit Take the Wheel’.
Vier innings later stond het al 7-2 voor New York, nadat Bieber alle hoeken van het veld te zien kreeg. RBI’s voor Luke Voit, Brett Gardner en D.J. LeMahieu en een homerun van Gleyber Torres verjaagden zeBieber uit de wedstrijd. Jose Ramirez (RBI double) en de nieuw aangetrokken Josh Naylor (Clevinger-trade, homerun) deden iets terug, maar het kwaad was al geschied.

 
New York deed er in de zevende en negende inning nog een schepje bovenop, met RBI’s voor Gio Urshela, Gleyber Torres (4-uit-4, 3 runs, 3 RBI’s) en homeruns voor Brett Gardner en Giancarlo Stanton. Cleveland sloeg via Tyler Naquin nog één run over de plaat, maar er was geen twijfel: deze Yankees-offense was een tikje teveel voor de Indians.

UP NEXT

Voor de twee avond op rij krijgen de Yankees primetime in Amerika, dus moeten de Nederlandse fans tot 01:08 uur opblijven om de eerste pitch te kunnen zien. Masahiro Tanaka en zijn glanzende playoffstatistieken (1.76 ERA en 37 strikeouts in acht starts) neemt het op tegen Carlos Carrasco, die voor de derde keer in een postseasonwedstrijd start. Zijn ERA (1.64) is nog beter. Cleveland hoopt dat ‘Cookie’ een derde wedstrijd af kan dwingen.
Coverfoto: David Dermer/Associated Press

ALWC: Giolito flirt met perfecto tegen A's, Astros laat voorbij Twins

Jasper Roos
-
2

De MLB Playoffs begonnen gisterenavond met de American League Wildcard-ronde, met het duel tussen de Houston Astros en de Minnesota Twins. Later op de avond kwamen de White Sox in actie tegen de Athletics. Hieronder lees je in vogelvlucht de belangrijkste zaken over deze wedstrijden.

Lange tijd leek het erop dat de Twins in eigen huis Game 1 naar zich toe zouden trekken. Startende werper Kenta Maeda trok zijn geweldige vorm uit het regular season door naar de playoffs. De Japanner gooide 5.0 innings, waarin hij twee honkslagen tegenkreeg, drie keer vier wijd gooide en vijf strikeouts noteerde.
Maede verliet de wedstrijd na vijf innings met een voorsprong, nadat Minnesota in de derde inning een 1-0 voorsprong had genomen. Met Max Kepler aan boord sloeg de 40-jarige Nelson Cruz een tweehonkslag tegen Houston-starter Zack Greinke, die het moeilijk had. Greinke gooide uiteindelijk slechts 4.0 innings: 2 hits, 1 ER, 3 walks, 1 strikeout.

FRAMBER VALDEZ

De echte uitblinker op de heuvel was echter Framber Valdez, die het stokje van Greinke overnam en de wedstrijd uiteindelijk uitgooide. De 26-jarige Dominicaan was vijf innings lang ongenaakbaar tegen de gevaarlijke Twins-slagploeg, die verder helemaal niet thuis gaf. Valdez’ optreden inspireerde de Astros dusdanig dat de Houstonians, de enige ploeg ‘onder .500’ in de AL playoffs, een comeback konden plaatsen. In de zevende inning sloeg George Springer ploeggenoot Josh Reddick over de plaat, waarmee hij de stand gelijktrok. In de negende inning stortte de Twins bullpen als een kaartenhuis in.

 
Sergio Romo kwam met een 1-1 tussenstand op de heuvel, in relief van Taylor Rogers. Singles van Gurriel en Correa en een error van kortestop Polanco brachten de honken vol. Jose Altuve sleepte vier wijd uit het vuur, waardoor de 2-1 over de plaat wandelde. Caleb Thielbar verving Romo, maar hij kreeg direct een 2-RBI basehit tegen van Michael Brantley, waarmee de 4-1 eindstand op het bord stond.

UP NEXT

De Twins en Astros spelen vanavond opnieuw tegen elkaar. Jose Berrios start op de heuvel voor de Minnesotans, terwijl de Astros nog geen starter hebben aangewezen. Jose Urquidy of Lance McCullers lijken de aangewezen personen. De wedstrijd begint om 19:08 uur Nederlandse tijd.

Chicago’s Tim Anderson kondigde het van tevoren al aan: de Athletics toonden met het starten van lefty werper Jesus Luzardo aan hun huiswerk niet goed te hebben gedaan. De White Sox, 15-0 in het regular season tegen lefties, maakten dit dan ook vrij snel duidelijk in het duel van gisterenavond. Ondanks de afwezigheid van Eloy Jimenez trok de White Sox-aanval behoorlijk van leer tegen Luzardo.
Na twee honkslagen in de eerste inning (Anderson en Abreu) wist de ploeg nog niet te scoren. In de tweede inning was het wel raak via een solo homerun van rechtsvelder Adam Engel, die de start kreeg in plaats van Nomar Mazara. Eén inning later was het MVP-kandidaat Jose Abreu die de boel definitief openbrak, door met opnieuw Tim Anderson (3-uit-4) aan boord de bal over de hekken te slaan voor een 3-0 voorsprong voor de White Sox.

LUCAS GIOLITO

Die voorsprong bleek meer dan genoeg voor Ricky Renteria’s mannen, want startende werper Lucas Giolito domineerde de Oakland A’s. De 26-jarige pitcher was ongenaakbaar. In de eerste vier innings toverde Gio samen met catcher James McCann de ene na de andere gemene fastball uit de hoge hoed, afgewisseld met zo nu en dan een changeup of slider. In de vijfde inning ging het game plan op de kop: weg met de fastballs, welkom curves, sliders en changeups. Giolito gooide meesterlijk en nadat hij alledrie de slagmensen in de zesde inning van drie slag had voorzien, gingen de bellen ook bij ESPN rinkelen: hij had een perfect game lopen.

Uiteraard was het de openingsslagman in de zevende inning, Tommy LaStella, die de no-hitter opbrak. Giolito gooide echter strikeout nummer zeven en acht in de inning en hield de A’s van het bord. Oakland scoorde wel in de achtste inning. Giolito werd vervangen na een walk en een single. Reliever Evan Marshall zag een inherited run scoren op een groundout van Laureano.
Daar bleef het echter bij voor Oakland, dat maar drie honkslagen sloeg tegen Giolito, Marshall, Aaron Bummer en closer Alex Colomé, die een clean negende inning gooide. Yasmani Grandal tekende voor het vierde White Sox-punt met een solo homerun in de achtste inning tegen Joakim Soria.

UP NEXT

Voor Game 2 hebben de A’s wel een rechtshandige werper ingepland, te weten Chris Bassitt. De voormalig White Sox-prospect neemt het op tegen postseason-veteraan Dallas Keuchel, die nu zijn geld aan de Soutside verdient. Keuchel kreeg in zijn laatste 10 innings van het seizoen slechts één run tegen. De wedstrijd begint om 21:10 uur Nederlandse tijd.

Coverfoto: Eric Risberg / AP Photo

American League Team of the Season 2020

Dennis Bakker
-
0

Na bijna dit hele seizoen voor beide leagues een Team of the Week te hebben bijgehouden, sluiten we dit reguliere seizoen af met een Team of the Season. Sander Grasman en Dennis Bakkerkozen, na ruggespraak met NL Team of the Week partners Mike van Dijk en Jasper Roos, hun Team of the Season. Welke spelers uit de American League presteerden op elke positie het beste?

C SALVADOR PEREZ (KANSAS CITY ROYALS)

150 AB, 11 HR, 12 2B, 32 RBI, .333 AVG, .986 OPS

Het seizoen van de Kansas City Royals zit erop. Ook nu er acht teams uit de American League naar de playoffs mochten, maakten ze daar ook nooit echt aanspraak op. Aan hun catcher heeft dat echter zeker niet gelegen. Na jaren blessureleed is de geliefde Salvador Perez weer helemaal terug. Hij voerde het offensieve klassement voor catchers aan in homeruns (11), doubles (12) en RBI’s (32). Dat alles zonder dat hij tot genoeg plate appearances kwam om mee te mogen dingen naar de batting title. Niemand die in de buurt van zijn 150 slagbeurten kwam, kon echter enigszins tippen aan zijn slaggemiddelde (.333), slugging (.633) en OPS (.986).


Tot zijn transfer naar de San Diego Padres, en dus de National League, was Austin Nola hard op weg om deze plek op te eisen, al zou hij ook met een heel seizoen in de AL een stevige kluif aan Perez gehad hebben. Andere catchers die goede dingen lieten zien waren Yasmani Grandal van de White Sox en Athletics-rookie Sean Murphy. Hoewel Gary Sanchez de catcher was met de meeste homeruns, diskwalificeerde zijn slaggemiddelde van .147 hem voor een echte gooi naar ons Team of the Season.

1B JOSÉ ABREU (CHICAGO WHITE SOX)

240 AB, 43 R, 19 HR, 60 RBI, .317 AVG, .987 OPS

Hebben we het over de American League, dan hebben we het over José Abreu. Voor het tweede jaar op rij hengelt de eerste honkman de prijs voor meeste RBI’s (60) in de gehele MLB binnen. Daarnaast was er geen betere slugger in de American League (.617) te vinden en voert hij het AL-klassement in aantal hits (76) en totaal aantal bereikte honken aan (148).
Het is dan ook niet verwonderlijk dat Abreu één van de favorieten voor de MVP-award van de American League is. Naast zijn bovengenoemde stats is de geboren Cubaan ook de stabiele factor in de line-up van de White Sox gebleken. Mede door zijn goede spel heeft hij de ploeg van Rick Renteria op de curciale momenten op sleeptouw genomen en mag de South Side van Chicago zich voor het eerst sinds 2008 zich weer in de postseason melden.
Eervolle vermelding: Luke Voit (New York Yankees).

2B DJ LEMAHIEU (NEW YORK YANKEES)

195 AB, 41 R, 10 HR, 27 RBI, .364 AVG, 1.011 OPS

DJ LeMahieu is sinds zijn overgang naar de New York Yankees uitgegroeid tot een superster. Vorig jaar moest hij de batting title nog aan Tim Anderson laten, maar dit keer werd het stuivertje wisselen tussen die twee en was het de tweede honkman die er met de kroon vandoor ging. LeMahieu koppelt een talent voor contact maken aan de nodige power. In slechts 50 wedstrijden was hij goed voor 10 homeruns. De ploeg uit de Bronnx speelde significant beter met hun batting champ in de gelederen en zij zullen dus hopen dat hij in het postseason fit blijft.


Het seizoen van Jonathan Schoop eindigde prematuur door een blessure, maar tot die tijd liet hij zien nog wat van die oude potentie in huis te hebben. Er lijkt geen twijfel dat er voor hem een aardig contract zal klaarliggen deze winter, maar of dat in Motown zal zijn, valt te betwijfelen. Ook Brandon Lowe en Cavan Biggio zijn een vermelding waard. De twee jonge spelers zouden de komende jaren weleens een verhitte strijd kunnen gaan voeren in toekomstige edities van ons Team of the Season.
Eervolle vermelding: Brandon Lowe (Tampa Bay Rays), Cavan Biggio (Toronto Blue Jays).

3B JOSÉ RAMÍREZ (CLEVELAND INDIANS)

219 AB, 45 R, 17 HR, 46 RBI, .292 AVG, .993 OPS

In het lijstje MVP-favorieten van de American League vinden we ook derdehonkman José Ramírez van de Cleveland Indians terug. De Dominicaan heeft een monsterachtige maand september achter de rug die hem dan ook de AL Player of the Month opleverde. Het was na juli 2018 alweer zijn tweede winst in dit klassement. Als we de focus leggen op het gehele seizoen 2020, kunnen we niet anders concluderen dat Ramírez de beste derde honkman van de American League is. Hij voert het klassement aan in AVG, homeruns, RBI’s, het aantal hits (64) en het totaal aantal bereikte honken (133).
Het meest memorabele moment van Ramírez was ongetwijfeld zijn game-winning homerun vorige week tegen de Chicago White Sox in de tiende inning. Deze bomb zorgde ervoor dat de Indians zich voor de vierde keer in vijf jaar tijd plaatsen voor de postseason.


Eervolle vermelding: Anthony Rendon (Los Angeles Angels).

SS TIM ANDERSON (CHICAGO WHITE SOX)

208 AB, 45 R, 10 HR, 11 2B, 21 RBI, .322 AVG, .886 OPS

Zoals gezegd moest Tim Anderson zijn titel van speler met het beste slaggemiddelde afstaan aan LeMahieu, maar met zijn tweede plaats bevestigt hij andermaal zijn reputatie als uitstekende slagman. Met tien homeruns beschikt de korte stop ook nog eens over de nodige power. Zonder een slechte laatste week (nadat de Southsiders zich al hadden geplaatst voor de playoffs) was het verschil in de statistieken groter geweest tussen TA7 en zijn naast achtervolger Xander Bogaerts. In die periode moest hij dan ook de degens kruisen met een Who’s who in de Cy Young-discussie, met onder anderen Trevor Bauer, Shane Bieber, Zach Plesac en Yu Darvish tegenover hem op de heuvel.


Opvallend is het feit dat de strijd achter Anderson en Bogaerts niet gevoerd werd door de usual suspects als Francisco Lindor en Carlos Correa, maar dat het José Iglesias en de twee Willies, Willi Castro en Willy Adames, zijn die nog het meest aanspraak mogen maken op een bronzen plak in de strijd om beste SS in de AL. Vooral van Iglesias’ slaggemiddelde van .373 (hij kwam slagbeurten te kort om mee te mogen dingen naar de batting title) zullen enkele oud-werkgevers zich achter de oren krabben.
Eervolle vermeldingen: Xander Bogaerts (Boston Red Sox), Willie Adames (Tampa Bay Rays)

LF ELOY JIMÉNEZ (CHICAGO WHITE SOX)

213 AB, 26 R, 14 HR, 41 RBI, .296 AVG, .890 OPS

In het linksveld kunnen we gerust spreken van een nek-aan-nek race tussen Eloy Jiménez van de Chicago White Sox en Lourdes Gurriel Jr. van de Toronto Blue Jays. Kijken we naar het totale plaatje dan valt onze keuze op Eloy Jiménez. In 55 wedstrijden is de Dominicaan goed voor een .296 AVG, 14 homeruns en een OPS van .890. Vooral zijn 41 RBI’s blinken uit.
De man die vorig jaar defensief nog tot één van de slechtste linksvelders te boek stond, heeft dit seizoen met een Fielding van .986% en slechts één error het meer dan uitstekend gedaan.
Grote vraag is echter of Jiménez op tijd fit gaat zijn voor de eerste wedstrijd tegen de Oakland Athletics. In de stadsderby tegen de Chicago Cubs verstuikte de Dominicaan zijn rechtervoet met een slide over de thuisplaat. De laatste update vanuit Chicago is dat ervan uit wordt gegaan dat Jiménez zal kunnen starten.
Eervolle vermelding: Lourdes Gurriel Jr (Toronto Blue Jays).

CF MIKE TROUT (LOS ANGELES ANGELS)

199 AB, 41 R, 17 HR, 46 RBI, .281 AVG, .993 OPS

Eigenlijk konden we deze naam al voorafgaand aan het seizoen invullen. Het constante niveau dat Mike Trout jaarlijks laat zien is uitermate bijzonder. Hij voert bijna alle ranglijsten onder centerfielders aan. Van homeruns (17) tot OBP (.390), via OPS (.993) en slugging (.603) terug naar runs (41) en RBI’s (46). Als hij een statistiek dan niet aanvoert, staat hij alsnog ergens kort daarachter in de top drie: hits (2e met 56), vier wijd (2e met 35), slaggemiddelde (2e met .281) en doubles (3e met 9).
Geen van zijn concurrentie komt echt bij Trout in de buurt, al vallen de cijfers van Jackie Bradley Jr. in positieve zin op. De speler die deze winter free agent is, sloeg zijn naam vooral in september in de boekjes van de scouts. Ook de strijd tussen de twee rookies Luis Robert en Kyle Lewis was in de schaduw van Trout zeker het volgen waard. Wie van de twee er uiteindelijk met het zilverwerk vandaar mag gaan, was lang onduidelijk, maar een slump van de jonge Cubaan lijkt de weg vrij te hebben gemaakt voor de Mariner.
Eervolle vermeldingen: Luis Robert (Chicago White Sox), Kyle Lewis (Seattle Mariners), Jackie Bradley Jr. (Boston Red Sox), George Springer (Houston Astros)

RF TEOSCAR HERNANDEZ (TORONTO BLUE JAYS)

190 AB, 33 R, 16 HR, 34 RBI, .289 AVG, .919 OPS

Met afstand de beste rechtsvelder in de American League is Teoscar Hernández van de Toronto Blue Jays. Dat is vooral opmerkelijk gezien het feit dat Hernández in totaal maar vijftig van de zestig wedstrijden heeft gespeeld. In 190 slagbeurten was de geboren Dominicaan goed voor een .289 AVG, zestien homeruns en een OPS van .919. De rechtsvelder voert in vrijwel alle statistieken het klassement aan, maar moet in het AVG en OBP Alex Verdugo voor zich dulden. Hier moet wel bij vermeldt worden dat Verdugo ook 22 wedstrijden in het linksveld heeft gespeeld.
Na een ribblessure begin september is Hernández op tijd hersteld voor de eerste opwachting in postseason sinds het behalen van de Wildcard in 2016. Het zal voor de ploeg uit Canada een hele kluif worden, daar ze AL-East winnaar Tampa Bay Rays in een best-of-3 treffen.
Eervolle vermelding: Alex Verdugo (Boston Red Sox).

STARTING ROTATION

SP 1: SHANE BIEBER (Cleveland Indians)

Stats: 77.1 IP, 12 GS, 8-1, 1.63 ERA, 2.07 FIP, 3.2 fWAR, 14.28 K/9, 122 K, 21 BB
Shane Bieber was dit jaar met afstand de beste starting pitcher in de American League. De werper van de Cleveland Indians wist zowaar de de Triple Crown voor pitchers in de wacht te slepen. Daarnaast was zijn FIP (Fielding Independent Pitching) het laagst van alle starters en zijn WAR (Wins Above Replacement) weer het hoogst. Bieber mag alvast een plekje in zijn prijzenkast gaan vrijmaken voor de Cy Young Award.

SP 2: KENTA MAEDA (Minnesota Twins)

Stats: 66.2 IP, 11 GS, 6-1, 2.70 ERA, 3.00 FIP, 2.1 fWAR, 10.80 K/9, 0.75 WHIP, 80 K, 10 BB
Afgelopen winter was één ding zeker in Minnesota: het probleem van de ploeg zat hem in het werpen. Dus werden er goede starters binnengehaald. Kenta Maeda betaalde dat vertrouwen van de organisatie volledig terug. Van alle pitchers incasseert de Japanner de minste honkslagen en vrije lopen per inning, zelfs minder dan de hierboven bewierookte Bieber.

SP 3: LUCAS GIOLITO (Chicago White Sox)

Stats: 72.1 IP, 12 GS, 4-3, 3.48 ERA, 3.19 FIP, 2.0 fWAR, 12.07 K/9, 1 No-Hitter, 97 K, 28 BB
Het begint langzamerhand een uitgekauwd weetje te worden, maar nog maar twee seizoenen geleden was Lucas Giolito de slechtste werper in de Major League. Dit jaar vormt hij het middelpunt van de rotatie van ons Team of the Season. Het absolute hoogtepunt was natuurlijk zijn no-hitter, maar ook in een groot deel van zijn overige starts was Giolito uitstekend in vorm. Zijn 97 strikeouts werden alleen overtroffen door Bieber. Opmerkelijk dan hij met zijn statistieken en de het slaggeweld van de White Sox blijft steken op vier overwinningen.

SP 4: ZACK GREINKE (Houston Astros)

Stats: 67 IP, 12 GS, 3-3, 4.03 ERA, 2.80 FIP, 2.1 fWAR, 9.00 K/9, 67 K, 9 BB
Dat de Houston Astros buiten de eigen fanschare niet heel geliefd zijn bij het honkbalpubliek, is niet heel verrassend. Iemand die immuun lijkt te zijn voor deze toorn is Zack Greinke. De eigenzinnige werper kende andermaal een sterk seizoen. Zelfs als hij de slagman liet weten welke bal die kon verwachten, wist hij hem te verschalken. In 12 starts gooide Greinke slechts eenmaal vier wijd. Het feit dat de Astros dit jaar überhaupt de playoffs hebben weten te bereiken, danken zij in grote mate aan de prestaties van Greinke en zijn collega Framber Valdez.

SP 5: GERRIT COLE (New York Yankees)

Stats: 73 IP, 12 GS, 7-3, 2.84 ERA, 3.89 FIP, 2.84 fWAR, 11.59 K/9, 1 ShO, 94 K, 17 BB
Het was geen makkelijke keuze om deze laatste plek in onze rotatie te vullen. In fWAR is het verschil tussen Bieber en de nummers 2 (Greinke en Maeda) even groot als dat tussen diezelfde twee en nummer 25 Ryan Yarborough. Uiteindelijk kiezen we toch voor de man die afgelopen winter een monstercontract tekende in de Bronx, Gerrit Cole. Ook dit jaar gooide Cole weer heel veel strikeouts, maar te vaak verdwenen zijn worpen over de hekken. Hij kreeg zelfs de meeste homeruns tegen van de hele MLB. Daar zullen de Yankee-supporters echter maling aan hebben als hij ze naar de eerste ring sinds 2009 leidt.
Eervolle vermeldingen: Dylan Bundy (Los Angeles Angels), Lance Lynn (Texas Rangers), Marco Gonzales (Seattle Mariners), Hyun Jin Ryu (Toronto Blue Jays), Dallas Keuchel (Chicago White Sox), Tyler Glasnow (Tampa Bay Rays).

BULLPEN

RP 1: JAKE DIEKMAN (Oakland Athletics)

Stats: 22.0 IP, 22 G, 2-0, 13 HLD, 0.42 ERA, 2.72 FIP, 0.5 fWAR, 13.08 K/9, 31 K, 12 BB
Jake Diekman is onze number-one-pick in de Bullpen van de American League. Met een ERA van 0.42, twee wins, 13 holds en een K/9 van 13.08 bestaat er geen twijfel over de kwaliteiten en prestaties van Diekman in 2020. De man die in 2014 een combined no-hitter produceerde, heeft zichzelf samen met teamgenoot Liam Hendriks zich een plek verschaft in de MLB top-50 spelers die actief zullen zijn in postseason.

RP 2: LIAM HENDRIKS (Oakland Athletics)

Stats: 25.1 IP, 24 G, 2-1, 14 SV, 1.78 ERA, 1.14 FIP, 1.4 fWAR, 13.14 K/9, 37 K, 3 BB
Kort achter Diekman is teamgenoot Liam Hendriks te vinden. De Australiër was dit seizoen in alle opzichten ongenaakbaar. Het leverde hem in augustus zelfs de prijs voor AL Reliever of the Month op. Bij SportAmerika zijn we erg benieuwd wat het duo Diekman – Hendriks in postseason kunnen gaan laten zien.

RP 3: JAMES KARINCHAK (Cleveland Indians)

Stats: 27.0 IP, 27 G, 1-2, 2.67 ERA, 1.52 FIP, 1.1 fWAR, 17.67 K/9, 53 K, 16 BB
James Karinchak vinden we terug op de derde plek. En met wat voor een cijfers; In 27 gepitchte innings is hij goed voor een K/9 van 17.67(!) en stuurt hij in totaal 53 slagmannen met drie slag terug naar de bank. De man die vorige week 25 kaarsjes mocht uitblazen heeft dit seizoen met de Cleveland Indians nog genoeg te laten zien.

RP 4: BRAD HAND (Cleveland Indians)

Stats: 22.0 IP, 23 G, 2-1, 16 SV, 2.05 ERA, 1.37 FIP, 1.1 fWAR, 11.86 K/9, 29 SO, 4 BB
Opnieuw een duo van hetzelfde team. Ditmaal Brad Hand van de Cleveland Indians. De Amerikaan was dit seizoen goed voor 16 saves in evenzoveel opportunities. Een perfecte score dus. Verder mocht de 30-jarige pitcher uit Minnesota een hold, 2.05 ERA en een FIP van 1.37 aan toevoegen. Het is dan ook voor de Indians fans onder ons uitkijken naar het duo Hand – Karinchak in de wedstrijden tegen de New York Yankees. Zeker gezien de offense-madness van de Yankees.

RP 5: MIKE MAYERS (LOS ANGELES ANGELS)

Stats: 30.0 IP, 29 G, 1-1, 2 SV, 2.10 ERA, 2.19 FIP, 0.9 fWAR, 12.90 K/9, 43 SO, 9 BB
De man die vorig jaar november bij de Cardinals vandaan werd geplukt, presteerde dit seizoen beter dan ooit tevoren. Sinds hij onderdeel is van de Angels bullpen kan de Amerikaan elite-cijfers voorleggen en heeft hij zich opgewerkt van one of the guys tot de beste reliever van de Angels. Met een 2.10 ERA, 2.19 FIP en en K/9 van 12.90 heeft de overstap naar Anaheim geen windeieren gelegd.  Vooral zijn nasty-slider is een handelsmerk.

RP 6: EVAN MARSHALL (Chicago White Sox)

Stats: 22.2 IP, 23 G, 2-1, 8 HLD, 2.38 ERA, 2.04 FIP, 0.9 fWAR, 11.91 K/9, 30 SO, 7 BB
Evan Marshall van de Chicago White Sox op nummer zes in de lijst. Qua stats kun je hem bijna spiegelen aan Mike Mayers, al heeft Mayers acht innings meer op de heuvel gestaan. Waar wij van SportAmerika ook een eervolle vermelding willen doen aan Marshall’s teamgenoot Alex Colomé, heeft de righty dit seizoen meer dan voldoende zijn waarde bewezen voor de ploeg van Rick Renteria. In 22.2 gepitchte innings is de Amerikaan goed voor een ERA van 2.38, een 11.91 K/9 en heeft de reliever 8 holds mogen bijschrijven. Zijn 0.9 fWAR is goed voor een plek in de top 5 van de AL.

RP 7: RYAN PRESSLY (Houston Astros)

Stats: 23.0 IP, 23 G, 1-3, 12 SV, 3.43 ERA, 2.81 FIP, 0.7 fWAR, 12.43 K/9, 29 SO, 7 BB
Daar hebben we hem weer. Ryan Pressly van de Houston Astros heeft andermaal een plek bemachtigd in het overzicht van SportAmerika. De closer van de Astros is dit seizoen goed op dreef. De geboren Texaan mag dit reguliere seizoen zeker niet klagen over zijn aandeel; in 23 wedstrijden een 3.43 ERA, 2.81 FIP, 12.43 K/9 en daarbij 12 saves kan je stellen dat het meer dan prima is wat de closer laat zien. Hoe de wedstrijden tegen de Minnesota Twins zullen verlopen is afwachten, maar dat Pressly een man is om rekening mee te houden is duidelijk.
Eervolle vermeldingen: Alex Colomé (Chicago White Sox), Josh Staumont (Kansas City Royals), Jalen Beeks (Tampa Bay Rays), Pete Fairbanks (Tampa Bay Rays), Trevor May (Minnesota Twins). 

MANAGER: KEVIN CASH (TAMPA BAY RAYS)

De Tampa Bay Rays hebben dit jaar het beste record in de American League. Met een budget dat slechts een fractie bedraagt van divisiegenoten als de New York Yankees en de Boston Red Sox mag dat gerust een knappe prestatie worden genoemd. Tel daarbij op het blessureleed dat met namen zijn werpersgilde trof en Kevin Cash lijkt ons de waardige uitverkorene als manager van ons AL Team of the Season.
Eervolle vermeldingen: Charlie Montoyo (Toronto Blue Jays) en Bob Melvin (Oakland Athletics)

Coverfoto: Charles Rex Arbogast/Associated Press

National League Team of the Season 2020

Jasper Roos
-
0

Na bijna dit hele seizoen voor beide leagues een Team of the Week te hebben bijgehouden, sluiten we dit reguliere seizoen af met een Team of the Season. Mike van Dijk en Jasper Roos kozen, na ruggespraak met AL Team of the Week partners Sander Grasman en Dennis Bakker, hun Team of the Season. Welke spelers uit de National League presteerden op elke positie het beste?

C J.T. REALMUTO (PHILADELPHIA PHILLIES)

173 AB, 33 R, 11 HR, 32 RBI, .266 AVG, .840 OPS

Had J.T. Realmuto een ‘all-world’ seizoen? Nee. Is hij zo ongeveer de enige catcher die genoeg slagbeurten had om te kwalificeren voor deze lijst? Ja.
Het ging letterlijk tussen Realmuto en Willson Contreras van de Cubs; geen enkele andere catcher in de National League kwam in aanmerking. Need I say more?
Eervolle vermelding: Willson Contreras (Chicago Cubs).

1B FREDDIE FREEMAN (ATLANTA BRAVES)

214 AB, 51 R, 13 HR, 53 RBI, .341 AVG, 1.102 OPS

Freddie Freeman is een van de spelers die voorafgaand aan het seizoen te kampen had met zware symptonen als gevolg van het coronavirus. Hij is gelukkig volledig hersteld en aan zijn prestaties te zien is niets meer van het coronavirus te merken. Freeman sloeg er dit seizoen flink op los in zijn slagbeurten, met een two grand slam week wel als hoogtepunt. Slechts één speler in de MLB (even doorscrollen) heeft dit seizoen een hogere slashline dan Freeman. Van alle NL-eerstehonkmannen is Freeman degene die procentueel in zijn at bats het minst met drie slag aan de kant is gezet (14,1%) en het vaakst vier wijd kreeg (17,2%).

 
De eerstehonkman uit Fountain Valley, Californië scoorde dit seizoen de meeste runs in de MLB met 51 en sloeg eveneens de meeste doubles (23). Het is niet verrassend dat Freeman, met één van zijn sterkste seizoenen uit zijn carrière, in WAR bij zowel fangraphs als baseball-reference in de MLB-top drie van dit seizoen is te vinden. Na jaren een Braves-team te hebben gedragen dat nergens voor speelde, lijkt Freeman gelukkig nog steeds in zijn prime nu de Braves meedoen om de prijzen. Voor ons is duidelijk, 2020 Freeman for NL MVP!
Eervolle vermeldingen: Dominic Smith (New York Mets), Paul Goldschmidt (St. Louis Cardinals), Pete Alonso (New York Mets).

2B DONOVAN SOLANO (SAN FRANCISCO GIANTS)

190 AB, 22 R, 3 HR, 29 RBI, .326 AVG, .828 OPS

Hij haalde nooit het Team of the Week, maar over het hele seizoen was Donovan Solano de verrassende beste tweedehonkman in de National League. Zijn Giants waren niet bepaald de creme de la creme van de Majors, maar Solano leverde over de breedte genomen een prima seizoen af. Keston Hiura voerde NL 2B’s aan in homeruns en RBIs, maar gaf te vaak ook niet thuis. Jake Cronenworth, een top-3-kandidaast voor NL Rookie of the Year, grijpt net naast de eer. Als je ons vraagt wie volgend jaar een grotere kans heeft op deze lijst te eindigen, gaat ons vermoeden uit naar Hiura of Cronenworth; niet Solano.
Eervolle vermeldingen: Jake Cronenworth (San Diego Padres), Jean Segura (Philadelphia Phillies), Keston Hiura (Milwaukee Brewers).

3B MANNY MACHADO (SAN DIEGO PADRES)

224 AB, 44 R, 16 HR, 47 RBI, .304 AVG, .950 OPS

In de winter van 2019 tekende Manny Machado voor tien seizoenen bij de San Diego Padres. Ten opzichte van Oriole Park at Camden Yards zou je verwachten dat Machado in PETCO Park daarmee een stuk lastiger aan imponerende statistieken komt (al is PETCO Park niet meer het heaven voor pitchers als voorheen). Met zijn 28-jaar had Machado nog zijn beste jaren in het vooruitzicht en in 2020 is dat er meer dan uitgekomen.
Machado is dit seizoen één van de drijvende krachten in de Slam Diego formatie. In bijna alle categorieën leidt hij zijn team of zit hij bij de top drie (hits, runs, doubles, homeruns, RBI, OPS). Hij heeft diverse persoonlijke records aangescherpt en het is zonde dat we niet zien of hij in 162 wedstrijden niet nog meer records had verbeterd. Nog belangrijker voor deze rubriek: hij is met enige afstand de beste derdehonkman in de NL. Vergelijk de statline onder zijn naam met de nummers twee en drie en er blijkt wel dat er enige ruimte zit tussen Manny en de rest van het veld:
Brian Anderson (Miami Marlins): 200 AB, 27 R, 11 HR, 38 RBI, .255 AVG, .810 OPS
Eugenio Suarez (Cincinnati Reds): 198 AB, 29 R, 15 HR, 38 RBI, .202 AVG, .781 OPS
Er valt zelfs een case te maken om Machado MVP toe te kennen, maar de eerste weken (de maand juli) van het seizoen waren niet goed genoeg.
Eervolle vermeldingen: Eugenio Suarez (Cincinnati Reds), Brian Anderson (Miami Marlins).

SS TREA TURNER (WASHINGTON NATIONALS)

233 AB, 46 R, 12 HR, 41 RBI, .335 AVG, .982 OPS

Geen Fernando Tatis Jr.?! Nee, geen Fernando Tatis Jr.. Niet omdat we Tatis niet een geweldige speler vinden om naar te kijken, maar omdat Trea Turner heel sneaky gewoon een absoluut monsterseizoen afleverde. Sowieso was de kortestoppositie in de National League goed vertegenwoordigd. Er zijn legitieme redenen te verzinnen om te kiezen uit een vijftal, inclusief Didi Gregorius. Turner voerde de league echter aan in extra base hits (zowel bij doubles als triples stond hij bovenaan), OBP en OPS, was tweede in steals, gedeeld tweede in RBIs en kreeg slechts 36 keer drie slag. De Nationals waren weliswaar weinig waard, maar ex-Honkbalweek-MVP Trea Turner glansde als nooit tevoren.
Eervolle vermeldingen: Fernando Tatis Jr. (San Diego Padres), Corey Seager (Los Angeles Dodgers), Trevor Story (Colorado Rockies), Didi Gregorius (Philadelphia Phillies).

LF JUAN SOTO (WASHINGTON NATIONALS)

154 AB, 39 R, 13 HR, 37 RBI, .351 AVG, 1.185 OPS

Buitenvelder Juan Soto miste de start van het seizoen in verband met het coronavirus. Dat heeft hem er niet van weerhouden om na zijn comeback op de velden uit te groeien tot zo’n beetje de beste slagman van de NL. Na zijn 47 wedstrijden leidt hij de MLB in on-base en slugging percentage. Kanttekening, zijn on-base (en league leading BB% van 20,8%) wordt vertekend door twaalf intentional base on balls, maar tegenstanders willen de 21-jarige buitenvelder liever niet in het slagperk hebben. De race om beste linksvelder van de NL wordt spannend doordat Soto niet alle wedstrijden heeft gespeeld. Toch kwalificeerde hij voor de batting title, die hij in de NL dan ook prompt won. Hij werd daarmee de eerste National in de geschiedenis die de prijs op zijn naam schreef.

 
In 60 wedstrijden kwam Marcell Ozuna van de Braves tot achttien homeruns en 56 RBI. Dat zijn zo’n beetje de enige categorieën in het voordeel van Ozuna. Tegelijkertijd ging Ozuna aanzienlijk vaker met drie slag naar de kant (60 ten opzichte van 28) en was hij ongevaarlijk op de honken (Soto stal zes honken en werd twee keer uitgemaakt in een steelpoging).
Het is jammer dat de Washington Nationals de postseason niet hebben gehaald, want spelers als Juan Soto zien we graag dan juist in actie.
Eervolle vermelding: Marcell Ozuna (Atlanta Braves).

CF RONALD ACUNA JR (ATLANTA BRAVES)

160 AB, 46 R, 14 HR, 29 RBI, .250 AVG, .987 OPS

Het was een opvallend groepje spelers in center field dat meedong om de prijzen, maar Ronald Acuña Jr. gaat er (niet onverwacht) vandoor met de overwinning. Hoewel ook hij dit jaar niet zonder slumps was — en zijn slaggemiddelde achter bleef — zijn de diepere stats overtuigend in zijn voordeel. In het hart van de potente Braves-lineup is Acuña een belangrijk onderdeel. Hij hield een paar opvallende, minder verwachte namen achter zich. Het was misschien wel leuk geweest om de award aan hun te kunnen geven.
Eervolle vermeldingen: Mike Yastrzemski (San Francisco Giants), Brandon Nimmo (New York Mets), Ian Happ (Chicago Cubs).

RF MOOKIE BETTS (LOS ANGELES DODGERS)

219 AB, 47 R, 16 HR, 39 RBI, .292 AVG, .927 OPS

Mookie Betts naar de National League was een kwestie van veni, vidi, vici. In ieder geval op persoonlijk vlak in 2020, want de Los Angeles Dodgers hebben Betts gehaald om eindelijk de felbegeerde World Series te winnen. De grootste trade van de winter was die van Betts, waarbij hij samen met David Price van de Red Sox naar de Dodgers ging. In zijn debuutseizoen is Mookie as advertised met over de breedte zeer goede statistieken. double digit homeruns en steals, een slaggemiddelde van bijna .300 en OPS van 900+.
De Dodgers maakten dan ook werk van een nieuw contract voor Betts, want zijn contract liep af. De onderhandelingen resulteerden in een 12-jarige verbintenis ter waarde van 365 miljoen dollar. Om die investering te rechtvaardigen gokken de Dodgers erop dat Mookie Betts de Dodgers helpt aan een World Series. Dit seizoen zijn ze nog volop in de race en het is te hopen dat Betts zijn prestaties van het reguliere seizoen voort zet in de play-offs.
Mookie is een kanshebber voor de MVP award, maar hij lijkt — hoe goed hij defensief ook is — mis te gaan grijpen.
Eervolle vermeldingen: Mike Yastrzemski (San Francisco Giants), Michael Conforto (New York Mets).

STARTING ROTATION

SP 1: TREVOR BAUER (Cincinnati Reds)

Stats: 73.0 IP, 11 GS, 5-4, 1.73 ERA, 2.88 FIP, 2.5 fWAR, 12.33 K/9, 2 ShO, 100 K, 17 BB
Ja, we kiezen voor Bauer als nr. 1, want wie wil je nou op de heuvel hebben als het erom spant? Bauer is een bulldog gebleken die voor niets of niemand bang is en op ieder moment van iedereen kan winnen. De race voor de Cy Young Award gaat tussen hem en Yu Darvish. Voor ons geven de hogere K/9, de mooie ronde 100 strikeouts en twee shutouts de doorslag. De Japanner heeft daar misschien een kleine voorsprong, want Bauer is op z’n zachtst gezegd wat uitgesprokener dan Darvish, maar Bauer is voor ons de nummer 1 van dit seizoen in de National League.

SP 2: YU DARVISH (Chicago Cubs)

Stats: 76.0 IP, 12 GS, 8-3, 2.01 ERA, 2.23 FIP, 3.0 fWAR, 11.01 K/9, 93 K, 14 BB
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je met Darvish een verkeerde keuze zou maken in deze rotation, want de wederopstanding van de Japanner is te loven. Na een aantal magere jaren is hij weer helemaal terug op zijn oude niveau. Bij tijd en wijle is hij volledige ongenaakbaar en de Cubs’ keuze om hem een smak geld te geven lijkt nu weer iets te billijken.

SP 3: JACOB DEGROM (New York Mets)

Stats: 68.0 IP, 12 GS, 5-2, 2.38 ERA, 2.26 FIP, 2.6 fWAR, 13.76 K/9, 104 K, 18 BB
Er zullen genoeg mensen zijn die Jacob deGrom bij voorbaat al een Cy Young Award toewijzen, al was het alleen maar vanwege zijn geweldige resultaten in het verleden en zijn matige offensieve assistentie. DeGrom was ook dit jaar weer fenomenaal, maar moet het wat ons betreft afleggen tegen Bauer en Darvish. Kun je je voorstellen dat je met een rotation waarin deGrom je nummer drie is aan zou mogen treden in de playoffs.

SP 4: DINELSON LAMET (San Diego Padres)

Stats: 69.0 IP, 12 GS, 3-1, 2.09 ERA, 2.48 FIP, 2.4 fWAR, 12.13 K/9, 93 K, 20 BB
Al jaren een persoonlijke favoriet van één van de schrijvers van dit verhaal. Lamet schurkte al tijden tegen een doorbraak aan, maar blessures weerhielden hem van het laten zien van zijn beste niveau. Dit seizoen haalde hij dat, en hoe. Lamet is de nieuwe must-watch-werper in de Major League, die met gemak 10-14 strikeouts per wedstrijd kan gooien. Het wordt zeer interessant om te zien wat hij in de playoffs doet voor San Diego’s juggernaut.

SP 5: ZAC GALLEN (Arizona Diamondbacks)

Stats: 72.0 IP, 12 GS, 3-2, 2.75 ERA, 3.66 FIP, 1.6 fWAR, 10.25 K/9, 82 K, 25 BB
Aaron Nola gooide een behoorlijk balletje op om in aanmerking te komen voor een plekje in deze rotation (zeker als je extreem diep de stats induikt), maar we kiezen uiteindelijk voor Zac Gallen. High-octane stuff met een jonge, frisse onbezonnenheid en keurige cijfers. De Marlins krabben zich, ondanks een redelijk debuut voor Jazz Chisholm, misschien nog wel een beetje achter de oren vanwege het wegtraden van de jonge werper.
Eervolle vermeldingen: Aaron Nola (Philadelphia Phillies), Zach Davies (San Diego Padres), Luis Castillo (Cincinnati Reds), Sonny Gray (Cincinnati Reds).

BULLPEN

RP 1: DEVIN WILLIAMS (Milwaukee Brewers)

Stats: 27.0 IP, 22 G, 4-1, 0.33 ERA, 0.86 FIP, 1.4 fWAR, 17.67 K/9, 53 K, 9 BB
Er is bijna geen pitch waarover zoveel gesproken is als de change-up van Williams. Een reliever die een gooi mag doen naar Rookie of the Year: het komt niet vaak voor. Om die reden is Williams onze beste reliever in de National League.

RP 2: EDWIN DIAZ (New York Mets)

Stats: 25.2 IP, 26 G, 2-1, 6 SV, 1.75 ERA, 2.18 FIP, 0.9 fWAR, 17.53 K/9, 50 K, 14 BB
Na de Fernando Rodney Experience bestaat ook al een paar jaar de Edwin Diaz Experience. De achtbaan die Diaz vanuit de bullpen kan zijn is algemeen bekend, maar dit jaar was hij toch behoorlijk lights out.

RP 3: TREVOR ROSENTHAL (San Diego Padres)

Stats: 23.2 IP, 23 G, 1-0, 11 SV, 1.90 ERA, 2.22 FIP, 0.7 fWAR, 14.45 K/9, 38 K, 8 BB
Trevor Rosenthal is het typische voorbeeld van een afgeschreven closer die zichzelf weer heeft hervonden. Hij begon het seizoen bij de Kansas City Royals en wierp daar verdienstelijk. Nadat Padres closer Kirby Yates last kreeg van een ontstoken elleboog verhuisde Rosenthal naar San Diego. De man uit Missouri ontpopte zich daar tot de closer van weleer, want in 10 innings noteerde hij zeventien strikeouts, kreeg hij één run tegen en verdiende hij vier saves.

RP 4: KENLEY JANSEN (Los Angeles Dodgers)

Stats: 24.1 IP, 27 G, 3-1, 11 SV, 3.33 ERA, 3.03 FIP, 0.5 fWAR, 12.21 K/9, 33 K, 9 BB
Onverstoorbaar, dat is Kenley Jansen. Alweer drie jaar verwijderd van een extreem dominant seizoen lijkt Kenley in 2020 de weg naar boven weer gevonden te hebben. Zijn beste FIP, laagste BB/9 en hoogste K/9 sinds 2017 tonen aan dat de Curaçaoenaar weer op hoog niveau presteert in de Major League. Een plekje in de top van het relieverkorps heeft hij dan ook verdiend.

RP 5: RAISEL IGLESIAS (Cincinnati Reds)

Stats: 23.0 IP, 22 G, 4-3, 8 SV, 2.74 ERA, 1.84 FIP, 1.1 fWAR, 12.13 K/9, 31 K, 8 BB
‘Reds-closer’ is niet altijd een begenadigd beroep; er kan jaren of soms decennia tussen goede closers in Cincinnati zitten, maar als de club eenmaal een goede te pakken heeft, houdt men stevig vast. Vraag dat maar aan Danny Graves (’97-’05), Roy Dibble (’88-’93) of Aroldis Chapman (’10-’15). Raisel Iglesias vult de rol inmiddels alweer een aantal seizoenen met verve. De Cubaan had zijn beste seizoen sinds hij in 2016 de closer-rol op zich nam: hoogste K/9, laagste BB/9 en HR/9, laagste FIP en xFIP. Waar de Reds bij tijd en wijle moeizaam draaiden, stond Iglesias sterk.

RP 6: JOSH HADER (Milwaukee Brewers)

Stats: 19.0 IP, 21 G, 1-2, 13 SV, 3.79 ERA, 4.03 FIP, 0.3 fWAR, 14.68 K/9, 31 K, 10 BB
Het was bij lange niet het beste seizoen uit Josh Hader’s carrière, maar de massieve strikeout-rate en de 13 belangrijke saves voor de Brewers geven hem een plek op deze lijst. Zonder Hader halen de Brewers de playoffs niet, en met 0.3 fWar is hij slechts marginaal minder belangrijk dan bijvoorbeeld Kenley Jansen. Opvallend is wel dat Hader slechst tot 19 innings kwam in 2020.

RP 7: RICHARD RODRIGUEZ (Pittsburgh Pirates)

Stats: 23.1 IP, 24 G, 3-2, 4 SV, 2.70 ERA, 2.85 FIP, 0.6 fWAR, 13.11 K/9, 34 K, 5 BB
Wie? Ja, dat was ook de reactie van Mike toen Jasper deze suggestie deed. Richard Rodriguez heeft dit seizoen geen aandacht gekregen, want hij gooit voor de Pittsburgh Pirates en wie wil er nu voor z’n lol naar de Pirates kijken? Hij was echter wel sneaky goed dit jaar, met indrukwekkende K/9 en BB/9 cijfers. Een contender zou er goed aan doen de Pirates eens te bellen om de 30-jarige reliever in te lijven voor een seizoen of twee.

MANAGER: DON MATTINGLY (MIAMI MARLINS)

De Miami Marlins naar de play-offs loodsen in een seizoen waarin de ploeg twee weken op halve kracht speelde door COVID-19-besmettingen, dat is echt een enorme prestatie. Hoewel de Marlins (uiteraard) snel afzakten na een bliksemstart — en de ploeg in een gewoon seizoen buiten de playoffs was geëindigd — is het toch knap dat Mattingly het maximale uit z’n ploeg heeft weten te persen.
Eervolle vermeldingen: Brian Snitker (Atlanta Braves), Jayce Tingler (San Diego Padres).

Coverfoto: Dale Zanine-USA TODAY Sports

Lamar Jackson krijgt masterclass van Patrick Mahomes

Luuk Dokter
-
0

In een clash tussen de Super Bowl MVP en de 2019 MVP trok de winnaar van de Super Bowl aan het langste eind. Patrick Mahomes werd voorafgaand aan dit seizoen slechts als vierde gekozen in de NFL Top 100. Vannacht snoerde hij al zijn criticasters de mond door de 2019 MVP op het veld en in de statistieken volledig te overklassen. Lamar Jackson kwam niet verder dan 180 offensieve yards (97 passing, 83 rushing) en was daarmee al vroeg in play-off vorm. Mahomes was goed voor meer dan 400 offensieve yards (385 passing, 26 rushing) en vijf touchdowns (4 passing, 1 rushing).

BUITENAARDS OPTREDEN MAHOMES

Het affiche was aantrekkelijk: twee jonge supersterren tegenover elkaar. Het zou dé wedstrijd van het jaar worden, het voorproefje op de beslissing in de AFC. De Ravens werden echter overrompeld door de tactisch superieure Chiefs. Lamar Jackson was nog geen schim van een MVP en Mahomes begeeft zich in een klasse waar iedere andere quarterback alleen maar van mag dromen. De Chiefs zegevierden met 34-20 en de Ravens ervaarden een duel dat vergelijkbaar is met de play-off nederlaag tegen de Titans. De hoop blijft echter gloren, want buiten ontmoetingen met de Chiefs en play-offs zijn de Ravens en Lamar Jackson nog steeds één van de beste NFL-teams. Zoals Jackson zelf al opmerkte: de Chiefs zijn hun kryptonite.


De vraag blijft daarom: wie gaat Kansas City stoppen? Mahomes liet er geen twijfel over bestaan dat hij op dit moment de beste quarterback in de league is. Als team haalden de Chiefs alle twijfel weg over de duurzaamheid van hun succes. Al die twijfel werd weggenomen tegen het team dat als hun grootste rivaal werd bestempeld. Het werd echter nooit een echte wedstrijd.

RUIME CHIEFS VOORSPRONG BIJ RUST

De Ravens startten het duel sterk met een lange opening drive, maar wisten niet te scoren. Het antwoord van de Chiefs was een 75-yard drive uit slechts zes plays die Mahomes uiteindelijk zelf binnen liep. Niet veel later leidde een duizelingwekkende drive van 68 yards naar wederom een touchdown. Fullback Anthony Sherman was het eindpunt van een onderhandse pass. Mahomes maakte nog twee touchdown passes van 20 en 49 yards waardoor de Chiefs met een 27-10 voorsprong de kleedkamer opzochten. De enige touchdown van de Ravens was een imposante 93-yard kick-return van rookie Devin Duvernay. De aanval kwam echter niet in het ritme en de defense moest zijn meerdere erkennen in de Kansas City offense.

BIG MAN TD SCHENKT KANSAS CITY DE OVERWINNING

In het derde kwart was er reden tot hoop voor Baltimore. Clyde Edwards-Helaire verloor de bal en de turnover resulteerde in een reeks van tien punten. Tucker maakte een 42-yard field goal en aan het begin van het vierde kwart vond Jackson tight end Nick Boyle in de endzonde. Het verschil was nog slechts één score met één kwart te gaan: 27-20. De Chiefs antwoordden echter met een erg lang durende drive die eindigde met een touchdown pass op offensive tackle Eric Fisher: 34-20. De Kansas City defense gooide vervolgens het duel op slot. Lamar Jackson kreeg twee keer op rij een sack te verwerken. Vervolgens gooide hij op 4th-and-24 een incompletion waarna alle hoop op een comeback verkeken was.

RAVENS KOMEN OFFENSIEVE VEELZIJDIGHEID TEKORT

Het verschil tussen de teams kwam vooral tot uiting in de aanvallende veelzijdigheid. Beide quarterbacks zijn uitzonderlijke talenten en ieder dient zijn team op zijn eigen manier. De Chiefs zijn echter zo ingericht dat zij zelf dicteren hoe ze aanvallen. Mahomes is in staat om iedere pass uit iedere positie te maken. Hij zet aanvallers op het verkeerde been en schuwt het niet om al springend een pass af te leveren. Als ze willen, kunnen ze echter ook rookie running back Clyde Edwards-Helaire inzetten om de bal over de grond te vervoeren. Hij geeft de Chiefs wat ze verloren na het vertrek van Kareem Hunt.


De Ravens offense is goed, heel goed. Ze kunnen zich echter niet meten met die van de Chiefs. Ze hebben namelijk de leiding nodig in een duel om op stoom te blijven. De aanval is afhankelijk van de dual-threat die Jackson is. Heerlijk indien je voor staat, maar moeilijk als je achter de feiten aanloopt. Sinds Jackson zijn de Ravens 0-6 als ze na de eerste twee kwarten achter staan. Baltimore is het enige team dat sinds 2018 niet won na een achterstand bij rust. Ondanks de verbeteringen in de passing game van Jackson blijft het een run first team. De jonge quarterback kreeg dit off-season extra targets, maar hij zal zelf moeten groeien om een extra dimensie aan zijn spel toe te voegen. Pas dan zal Baltimore een serieuze uitdager zijn voor de Chiefs.

Beluister nu de laatste SportAmerika NFL Podcast op je favoriete podcast platform en lees hier de reviews van de vroege en hier van de late games op zondag!

Cover foto: Gail Burton/AP Photo

Stanley Cup Final: Lightning hebben tweede titel te pakken

Hans Mulder
-
0
Stanley Cup Final: Lightning hebben tweede titel te pakken


Na bijna een vol jaar is er een einde gekomen aan het seizoen 2019-2020. In de Tampa Bay Lightning heeft de NHL een terechte kampioen gekregen, die ook nog eens gebouwd is voor een dynastie. Deze vreemde jaargang gaat nu in de boeken, maar niemand weet hoe het verder zal gaan.
De bedoeling is om in de tweede helft van november de trainingskampen te openen en in december het nieuwe seizoen te laten aanvangen. Of dit lukt, hangt natuurlijk af van de ontwikkelingen rond het coronavirus. Wat al wel bekend is, is dat Washington (Peter Laviolette) en San Jose (Bob Boughner) zullen beginnen met een nieuwe coach. Volgende week zal de draft plaatsvinden en zullen de clubs zich ongetwijfeld gaan roeren op de spelersmarkt.

STANLEY CUP FINAL

DE HEADLINES

Niets anders dan een ware Houdini-act werd gevraagd van de Dallas Stars. We moeten bijna 80 jaar terug in de tijd als we nog eens een team tegen willen komen dat na een 3-1 achterstand in de Stanley Cup Final alsnog de titel pakte. Toen waren het de Toronto Maple Leafs en de Stars willen dat kunstje herhalen. Ze hebben daarbij geen last meer van Steven Stamkos. Hij speelde een paar minuten in Game 3, maar haakte al snel weer af. Zijn team had nog één zege nodig voor de tweede Stanley Cup in de clubgeschiedenis, maar moesten daarvoor wel afrekenen met een zeer wilskrachtig Dallas.
Rick Bowness keek niet met overdreven veel genoegen naar de openingsfase van zijn Stars. Zijn ploeg belandde opnieuw in de strafbank en na een moeizame eerste powerplay wist Brayden Point wel raad met de tweede. Aanvallend had Dallas het al zo moeilijk en in de tweede periode maakte Blake Coleman de problemen nog groter. De center schoot met zijn vijfde van de play-offs de 2-0 achter Anton Khudobin.
De aanvallers van de Stars hadden weinig in de melk te brokkelen. Pas in de derde periode wisten ze Andrei Vasilevskiy een beetje aan het werk te zetten. Het was echter veel te weinig om de Lightning in verlegenheid te brengen. De ploeg die het vooral van de aanval moest hebben, liet in dit duel zien ook prima te kunnen verdedigen. Ze hadden het leergeld betaald van voorgaande jaren. Tampa Bay startte al vaak als favoriet, maar legden nu eindelijk beslag op de grootste prijs in het ijshockey. Het is voor de club de tweede Stanley Cup. De eerste veroverden ze in 2004.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

EINDSTAND: Tampa Bay wint met 4-2
Het lange wachten is beloond. In Tampa Bay bouwden ze al jaren aan een ijzersterke groep en in Toronto en Edmonton wierp dit eindelijk z’n vruchten af. Nu Jon Cooper en zijn mannen weten hoe ze de Cup moeten winnen, zou het zomaar de eerste van velen kunnen zijn. De meeste sterkhouders liggen nog wel even vast en wat leeftijd betreft hoeven ze zich in Tampa Bay ook geen zorgen te maken. In Dallas lieten ze zien dat ze op de goede weg zijn. Defensief is het uitermate solide, maar tegen de Lightning was dat simpelweg niet genoeg. Hier gaat de leeftijd wel spelen en ook wat betreft de contracten is er werk genoeg. Alleen Jamie Benn (31) en Tyler Seguin (28) zijn in het bezit van langlopende verbintenissen.

Cover Photo: Getty Images

Doc Rivers en LA Clippers na zeven seizoenen uit elkaar

Lars Leeftink
-
0

Na zeven seizoenen is er een einde gekomen aan het huwelijk tussen Doc Rivers en de LA Clippers. Na een goed gesprek is besloten niet verder te gaan met elkaar. Zo komt er na ruim zeven jaar een einde aan de periode Doc Rivers, dat niet het succes heeft opgeleverd waar de Clippers en Rivers zelf op gehoopt hadden.

GEEN PRIJZEN MET OF ZONDER LOB CITY

Het begon voor Doc Rivers natuurlijk allemaal in 2013. In dat eerste jaar werden de Clippers eerste in de Pacific West, waarna ze in de Conference Semifinals zouden verliezen. Alle zes de seizoenen daarna eindigde de Clippers achter de Lakers of Warriors als tweede in de Pacific divisie. Drie van die seizoenen eindigde het avontuur al in de eerste ronde van de playoffs, twee keer waren de Conference Semifinals wederom het eindstation en één keer bereikten de Clippers zelfs de playoffs niet.


Afgelopen seizoen was de Conference Semifinals dus wederom het eindstation. De Nuggets kwamen terug van een 3-1 achterstand en versloegen de Clippers vervolgens in game 7. Doc Rivers is er in zijn zeven jaar in LA dus niet in geslaagd het kampioenschap naar het ’tweede team’ in LA te brengen, iets wat hem in Boston wel lukte. Dit lukte niet met Blake Griffin, DeAndre Jordan, Jamal Crawford en Chris Paul (Lob City), maar ook niet met Kawhi Leonard, Paul George, Lou Williams en Montrezl Harrell. Na de nederlaag tegen de Nuggets hebben beide partijen blijkbaar hun conclusies getrokken. Doc Rivers had nog een contract voor twee jaar, maar gaat die dus niet uitdienen.

WAT NU?

Dat is de grote vraag. Doc Rivers kan al op interesse rekenen van de New Orleans Pelicans en de Philadelphia 76ers. Maar de Clippers? Die komen in het lijstje terecht dat geïnteresseerd is in Ty Lue en Jeff Van Gundy. Probleem is: zo’n beetje elk team heeft interesse in deze twee grote namen. Voordeel is wel dat de Clippers met afstand het meeste talent van al deze teams hebben. Hoe dan ook: het is win-now modus voor de Clippers. Na 2021 hebben Kawhi Leonard en Paul George namelijk allebei een spelersoptie tot hun beschikking. Dit betekent dat ze volgend jaar hun eigen lot in handen hebben.


Voor dit offseason geldt dat de contracten van point guard Reggie Jackson, forwards Marcus Morris, Patrick Patterson en centers Montrezl Harrell en Joakim Noah aflopen. Kans is groot dat we minimaal de helft niet terug gaan zien. Daarnaast heeft JaMychal Green een spelersoptie van $5 miljoen. Harrell lijkt voor een flink bedrag ergens anders te gaan tekenen, terwijl de toekomst van de rest dus vrij onzeker is. Kortom: het team om Kawhi Leonard en Paul George gaat flink veranderen.

(Photo: Getty Images)

Dutch Watch XXL: rampweek voor Phillies, titel voor Ozzie

Hans Mulder
-
0

Dit is alweer de laatste Dutch Watch van dit seizoen, maar aangezien we nog anderhalve week moeten behandelen is dit wel een flink uitgebreide versie. Voor een aantal landgenoten zit dit seizoen er nog niet op. Zo zien we Ozzie Albies, Kenley Jansen en Jurickson Profar terug in de play-offs. Dit geldt niet voor Xander Bogaerts, Andrelton Simmons, Chad Tromp, Jonathan Schoop en Didi Gregorius. Met name voor de laatstgenoemde is dat een flinke tegenvaller.

Ozzie Albies is helemaal los! Sinds zijn rentree op 9 september tegen de Marlins kwam de infielder in vrijwel elk duel tot minimaal één hit. Daarbij vliegt er wel eens een bal het stadion uit of is Albies op een andere wijze productief voor de Atlanta Braves. Deze week stond voor Atlanta de belangrijke serie tegen de Marlins op de agenda. Als alles liep zoals het hoorde te lopen, konden de Braves voor de derde keer op rij de titel in de NL East bemachtigen.
Met die nare smaak van de nederlagen in Baltimore nog in de mond begonnen de Braves vorig weekend in New York aan de serie tegen de Mets. In het kleine lichaam van Ozzie Albies zat schijnbaar nogal wat opgekropte frustratie, want onze landgenoot ging aardig tekeer met zijn knuppel in de eerste wedstrijd. Albies was vrijdag 18 september 2-for-5, maar beide hits verlieten het stadion. Met zijn homeruns, zijn vierde en vijfde van het jaar, was hij goed voor 3 RBIs en hielp hij de Braves aan een eclatante 15-2 overwinning.
Een dag later was het allemaal een paar tandjes minder bij zowel het team als Ozzie Albies. Hij zag een 7-game hitting streak eindigen en de Braves gingen vrij kansloos met 7-2 onderuit. Vlak voor het einde van de trip langs Washington, Baltimore en New York liet Albies zich nog even van zijn beste kant zien. In de late innings van de derde wedstrijd namen de Braves afstand van de Mets en wonnen met 7-0. Onze landgenoot was 2-for-4 met een double en een run en tilde zijn slaggemiddelde naar .258.

AAN DE CHAMPAGNE

Thuis tegen de Marlins konden de ontketende Albies en zijn Braves de divisietitel veiligstellen. De eerste stap werd maandag gezet en Albies was met 2-for-4 en een RBI-single in de eerste inning opnieuw belangrijk. Zijn Atlanta werkte een 3-0 achterstand al vroeg weg en won met 5-4. Een dag later was de spanning ver te zoeken. Met 3-for-4 en een homerun in de tweede inning ging de kleine infielder opnieuw flink tekeer met zijn knuppel. Het betrof zijn zesde homerun van het seizoen en vijf daarvan sloeg hij na zijn rentree op 9 september.


Atlanta sloeg de bal deze avond (11-1 winst) in totaal vijf keer het stadion uit en gaf daarmee de winst van de NL East nog wat meer cachet. Albies en zijn ploeggenoten hielden het feest na de wedstrijd bescheiden. Zij hebben zich een hoger doel gesteld dan de divisietitel. Ook in de derde wedstrijd, die met 9-4 naar de Braves ging, liet Albies zich weer van zijn beste kant zien. Voor ‘t vierde duel op rij kwam de tweedehonkman tot minimaal twee hits in één wedstrijd. Twee keer betrof het een single en beide keren leverde dit Atlanta een run op. Na deze wedstrijd kwam het slaggemiddelde van Albies uit op .297. Op de dag van zijn rentree stond dit op .159.
Dat zelfs voor Albies de boog niet altijd gespannen staat, werd in de laatste wedstrijd tegen de Marlins duidelijk. Met 0-for-3 en een walk kwam er een einde aan de mooie serie van onze landgenoot. Hij was 9-for-16 in z’n laatste vier wedstrijden, maar dit keer zweeg de knuppel en gingen de Braves onderuit: 4-2.

DE BLIK GERICHT OP DE PLAY-OFFS

Tijdens het laatste weekend van dit reguliere seizoen konden de Braves de second seed in de play-offs veiligstellen. Dit gebeurde al in de eerste wedstrijd tegen de Red Sox, die na elf innings met 8-7 werd gewonnen. De eerste en enige hit van Albies, in de tiende inning, hielp Ronald Acuna over de thuisplaat. Dit was tevens zijn 19e en achteraf laatste RBI van dit seizoen. Atlanta was met het hoofd al bij de play-offs, waarin ze de Reds treffen in de eerste ronde, en verloor de overige twee wedstrijden met Boston ruim. Albies was 1-for-9 in z’n laatste duels en hij sloot het reguliere seizoen af met een batting average van .271. Daar koppelde hij 6 homeruns en 19 RBIs aan. Vorig seizoen kwam hij tot een .295 slaggemiddelde.

Voor de Boston Red Sox was het geen weekend om naar uit te kijken. Xander Bogaerts en de zijnen kwamen oog in oog te staan met hun angstgegner en het toeval wil dat dit ook nog hun aartsrivaal is. Met een 8-game winning streak trokken de Yankees op 19 september naar Beantown en gezien de verhoudingen dit seizoen zou deze daar moeiteloos worden uitgebreid. Als één van de weinige Red Sox kon Bogaerts wel leven met een serie tegen de Yankees. Drie van zijn tien homeruns sloeg hij immers tegen deze tegenstander. Met series tegen Baltimore en Atlanta sloot Bogaerts dit voor hem zo teleurstellende seizoen af.

KEEP THE STREAK ALIVE

Als er vorige week publiek was geweest op Fenway Park, dan hadden de fans hun ogen waarschijnlijk niet kunnen geloven. Hun Red Sox kwamen op een 4-0 voorsprong tegen de machtige Yankees en één van die runs werd gescoord door Xander Bogaerts. Door een fielder’s choice belandde de kortestop in de vijfde inning op de honken en Christian Vazquez sloeg ‘m binnen voor de vierde run. Bogaerts was 2-for-5 in dit duel, dat over twaalf innings ging. New York stelde inderdaad orde op zaken en versloeg Boston voor de elfde keer op rij: 6-5.
Op zaterdag 19 september was alles weer bij het oude. De bezoekende Yankees waren oppermachtig in deze tweede wedstrijd in een serie van drie. Bogaerts begon nog best hoopvol met een single in de eerste inning, maar tegen het geweld van de Bronx Bombers was hij niet opgewassen. De kortestop was 1-for-4, zag zijn slaggemiddelde ietsje zakken naar .286 en ging met zijn ploeg met 8-0 hard onderuit. Dat de wonderen de wereld nog niet helemaal uit zijn, bewezen de Red Sox zondag. Bogaerts kwam niet in actie, maar zag vanaf de zijkant zijn team eindelijk weer eens winnen van deze opponent: 10-2.
Stiekem begon Bogaerts met een 5-game hitting streak aan ’t drieluik tegen de Orioles. In de derde inning van ’t eerste duel maakte hij daar een 6-game hitting streak van. Zijn single zou resulteren in een run en dat gold tevens voor de walk in de zesde inning. Met 1-for-4, een walk en 2 runs had Bogey een flinke vinger in de pap in de 8-3 overwinning. In de tweede ontmoeting dwong Bogaerts opnieuw vier wijd af en opnieuw kon hij niet veel later de thuisplaat passeren. Onze landgenoot was 2-for-4 met opnieuw 2 runs in een wedstrijd die wederom door Boston gewonnen werd: 9-1.

LAATSTE WOORD

Na drie zeges op rij werden de Red Sox op 24 september toch even hard met beide benen op de grond gezet. Bogaerts tilde zijn hitting streak naar acht wedstrijden, maar zijn 1-for-3 betekende niet veel. De laatste thuiswedstrijd van 2020 was tekenend voor dit seizoen, want de gastheren ging hard met een 1-13 nederlaag zitten. Dat was ook vrijdag in Atlanta het geval, maar de Red Sox weerden zich kranig. Bogaerts mocht dit duel grotendeels vanuit de dug-out bekijken en zijn enige at-bat bracht hem vier wijd. Pas in de elfde inning beslisten de Braves de wedstrijd met 8-7 in hun voordeel.


Het laatste weekend van dit seizoen leverde Xander Bogaerts nog vier hits op. Zaterdag versloegen zijn Red Sox de Braves met 8-2 en daarin was de kortestop goed voor een RBI-single in de tweede inning. Het was voor Boston een uitermate productieve inning, want daarin werden al hun runs gescoord. Met 27 RBIs achter zijn naam begon Bogaerts zondag aan de seizoensafsluiter. Zijn 28e kwam in de vijfde inning. Zijn elfde homerun van dit seizoen hielp Boston aan een 3-1 voorsprong. Deze werd later uitgebouwd naar 9-1. Xander Bogaerts sloot deze jaargang af met 2 hits in 3 at-bats en een slaggemiddelde van .300. Dit weekend werd ook duidelijk dat hij volgend jaar in Boston een andere manager krijgt, want de club neemt afscheid van Ron Roenicke.

Door een niet al te fameuze eerste maand van het seizoen (9 zeges tegenover 14 nederlagen) werden de Philadelphia Philles al snel in de achtervolging gedwongen. Aangezien de tweede maand voor Didi Gregorius en zijn ploeg al stukken beter verliep, speelden de Phillies nog ergens voor toen de laatste tien dagen van het seizoen aanbraken. In het weekend van 18 september ontmoetten ze de sterke Blue Jays, om vervolgens via de Nationals en de Rays het reguliere seizoen te besluiten.
Met een bescheiden 3-game hitting streak op ’t spel begon Didi Gregorius aan de doubleheader tegen Toronto. Het werd voor de beboren Amsterdammer met 4 hits in 8 at-bats een productieve vrijdag. Met name in de eerste wedstrijd (3-for-4, een RBI-double en een run) was hij een plaag voor de vijandelijke pitchers. De tweede was met 1-for-3 en een RBI-single in de eerste inning iets minder succesvol, maar nog altijd ruim voldoende. De Phillies deden goede zaken, want na een 7-0 zege in de eerste wedstrijd volgde een 8-7 overwinning in de tweede.
Zaterdag kwam er een einde aan de hitting streak van Gregorius. Vijf wedstrijden op rij kwam de kortestop door met minimaal één hit, maar in de zesde liep het spaak. Door de 0-for-4 ging zijn slaggemiddelde van .296 naar .290, maar de 3-1 zege vergoedde veel. In de laatste thuiswedstrijd van het reguliere seizoen pakte Gregorius (1-for-4) de draad alweer op. In de eerste inning kwam hij door met een RBI-double waarop Alex Bohm kon scoren. Zijn 35e RBI van ’t seizoen hielp de Phillies niet aan een sweep. Toronto verliet The City of Brotherly Love met een 6-3 overwinning.

SLECHTE TIMING

Helaas voor Gregorius en zijn ploeg kondigde die nederlaag een slechte periode aan. Die komen altijd ongelegen, maar zeker als je strijdt voor een play-offticket. Op bezoek bij de uittredend kampioen liepen de Phillies nog meer averij op. Gregorius was in de eerste ontmoeting 1-for-4 met daarbij drie strikeouts. Zijn ploeg ging op maandag 21 september opnieuw onderuit: 5-1. Een dag later was er een doubleheader en die begon voor Sir Didi met een 0-for-3 en wederom een 5-1 nederlaag.


Voor Gregorius verliep deel 2 van deze doubleheader stukken beter. Hij kwam in de vijfde inning door met zijn tweede double van de wedstrijd en deze bracht twee runs binnen. Zijn Phillies poetsten een 3-6 achterstand weg, maar gingen in de extra achtste inning alsnog onderuit. Een pijnlijke nederlaag met gevolgen, want dit verlies betekende dat Philadelphia uit beeld verdween voor de play-offs. Ze sloegen in de laatste ontmoeting die frustraties van zich af door de Nats met 12-3 te verslaan. Met een 3-run homerun in de negende inning had Didi Gregorius een belangrijk aandeel in deze zege. Die klap betekende z’n tiende homerun van dit jaar en ’t bracht hem op 40 RBIs.

EINDE SEIZOEN…

In Florida moest het dan gebeuren voor Gregorius en de Phillies. Met vier nederlagen in de laatste vijf wedstrijden was het zelfvertrouwen broos, maar om alsnog de play-offs te bereiken moest er een manier gevonden worden om de Tampa Bay Rays te verslaan. In de vierde inning van de eerste wedstrijd tekende Gregorius afgelopen vrijdag voor zijn enige hit. Zijn Phillies hadden een 4-1 voorsprong, maar zoals wel vaker werd deze door de bullpen te grabbel gegooid. De 6-4 nederlaag was dan ook nauwelijks verrassend, maar kwam wel hard aan.
Na de 4-3 nederlaag van zaterdag waren de Phillies de grip op de situatie helemaal kwijt. Met 0-for-4 kon ook Gregorius niet imponeren. Met 40 RBIs voerde hij de troepen in Philly nog altijd aan, maar in Tampa Bay kon hij hier niets meer aan toevoegen. Ook zondag niet. Voor aanvang van de laatste wedstrijd waren de Phillies afhankelijk van San Francisco en Milwaukee.
Beide concurrenten om een ticket verloren, maar ook Philadelphia kon geen potten breken. Zij leden hun zevende nederlaag in acht wedstrijden. Sir Didi kwam nog door met een infield single, maar kon een 5-0 nederlaag niet voorkomen. Met 40 RBIs, 61 hits en een .284 slaggemiddelde neemt Gregorius afscheid van dit seizoen. En mogelijk van Philadelphia.

Een kwestie van finetunen. Zo zullen de LA Dodgers de laatste wedstrijden van het reguliere seizoen zien. De club van Kenley Jansen is al even zeker van de play-offs en nu is het een kwestie van uitspelen en het juiste ritme vinden voor de play-offs. Daar willen ze eindelijk weer eens de volgende stap zetten en voor het eerst sinds 1988 weer eens de World Series winnen. Aan de kwaliteit op het veld zal het niet liggen.
De Dodgers rekenden in het weekend van 18 september in vier wedstrijden drie keer af met de Colorado Rockies. Die zeges gingen ook nog eens gepaard met de nodige runs, waardoor er voor Jansen weinig te halen viel. De Dodgers hadden al met 9-3 en 15-6 gewonnen toen Jansen in de derde ontmoeting met een 6-1 voorsprong aan het werk werd gezet. Het werd een korte werkdag voor de closer, want één strikeout en twee fly outs later zat het er voor Jansen al op. Slechts 9 pitches had onze landgenoot nodig voor die drie nullen. Zijn ERA zag hij daardoor dalen naar 3.80.


Langzaam maar zeker zakte Kenley Jansen de laatste twee weken wat weg uit de top van het klassement der closers. Daar kon hij zelf niet zo gek veel aan doen. Die keren dat hij op de heuvel stond, was de situatie er niet naar. De Dodgers waren ook al enige tijd zeker van de play-offs, dus de urgentie was ook weg. Na zijn optreden tegen de Rockies kwam Jansen op 24 september in actie tegen de Giants. Met een 5-1 voorsprong zat een 12e save er opnieuw niet in. De closer had 14 pitches nodig voor twee strikeouts en een fly ball. Zijn ERA zakte verder naar 3.63.

RITME PAKKEN

Een dag later mocht Jansen opnieuw zijn opwachting maken. Dit keer tegen de Angels. Opnieuw was de voorsprong te groot (9-5) om in aanmerking te komen voor een save. Dit keer ging het niet zo eenvoudig, getuige ook de 27 pitches die Jansen nodig had. Hij stond een leadoff single toe aan Taylor Ward, maar die deed Jansen noch de Dodgers pijn. De volgende drie batters werden weggezet en onze landgenoot zag zijn ERA opnieuw dalen: 3.47.
Op de laatste dag van het reguliere seizoen kreeg hij dit naar 3.33. Opnieuw viel er bij een 5-0 voorsprong geen save te verdienen, dus bleef Jansen op 11 staan. Slechts 9 pitches had de closer nodig om een einde aan ’t duel met de Angels te maken. Voor Jansen en de Dodgers breekt nu de belangrijkste fase van het seizoen aan. In de eerste ronde stuit Los Angeles op de Brewers, die zich op de laatste dag pas verzekerden van een startbewijs voor het postseason.

De investeringen van de San Diego Padres zijn niet voor niets geweest. Een titel hebben ze weliswaar nog niet, maar voor het eerst sinds 2006 en pas voor de derde keer deze eeuw hebben ze een play-offticket veiliggesteld. Jurickson Profar heeft zijn plek binnen deze machine gevonden en tijdens de laatste Dutch Watch meldden we al dat hij bezig was aan een knappe hitting streak. Die reeks werd voortgezet in de wedstrijden tegen de Mariners, Angels en de Giants.
Zo spectaculair als in de laatste wedstrijd tegen de Dodgers was het op 18 september niet voor Jurickson Profar. De infielder, die nu dienst doet in het outfield, was toen 3-for-4 met een homerun en 3 RBIs. Vergeleken met dat optreden was de 1-for-4 in Seattle wat magertjes. Hij tilde in dit met 6-1 gewonnen duel zijn hitting streak wel naar zeven wedstrijden. Met een single in de tweede inning voegde hij daar op zaterdag 19 september een achtste aan toe. Met de Padres verloor Profar die dag met 4-1, maar een etmaal later was het feest. De Padres pakten hun ticket dankzij een 7-4 zege. Na een hit by pitch in de eerste inning kwam de enige hit van Profar in de elfde. Zijn RBI-single leverde de ploeg een insurance run op en Profar zijn 25e RBI van ’t jaar.

BETERSCHAP

Eerder dit seizoen schreven we op deze plek over de matige prestaties van Profar in het slagperk. Op 20 september stelden de Padres hun plekje in het postseason veilig en stond er een .268 batting average achter de naam van Profar. Hij had op dat moment een 9-game hitting streak en was 15-for-29 in die periode. Hij begon het seizoen 4-for-40. Dat hij de smaak inmiddels aardig te pakken heeft, bleek ook tegen de Angels. Profar kwam in dit tweeluik één keer in actie en was in dat duel 2-for-3 met een double in de derde inning. Het was z’n zesde tweehonkslag van deze jaargang. San Diego verloor overigens beide duels en kwam tot slechts 4 runs.
Het laatste weekend bestond voor de Pads uit vier wedstrijden tegen de Giants. De ploeg uit San Francisco streed nog om een play-offticket, maar daar hadden Profar en de Padres geen boodschap aan. Deel één van de doubleheader op vrijdag 25 september ging met 5-4 naar de Giants, maar met zijn zesde double tilde Profar z’n hitting streak naar elf wedstrijden. In deel twee kwam een einde aan die streak. Profar startte op de bank en kreeg twee at-bats waarin hij geen hit wist te noteren.

SPELBREKER

Zaterdag pakte Profar de draad weer op. Zijn eerste drie at-bats leverde drie keer een uit op, maar op het nippertje bereikte hij toch nog de honken met een infield single in de negende inning. In diezelfde inning trok San Diego dit duel met 6-2 naar zich toe. Jurickson Profar is inmiddels gewend geraakt aan de posities in het outfield en daar sloot hij zondag het seizoen ook af. De international was 2-for-4 met een run in de zevende inning. Met 25 RBIs, 7 homeruns en een slaggemiddelde van .278 kan hij terugkijken op een acceptabel seizoen. Met de Pads won hij overigens de laatste wedstrijd van de Giants, waardoor die de play-offs mislopen.

Eerder deze maand werd Jonathan Schoop door een pitch van Brewers-werper Adrian Houser op zijn pols geraakt. Even speelde hij nog door met een blessure, maar op 15 september besloten de Detroit Tigers hun tweedehonkman alsnog op de IL te plaatsen. Een tegenvaller voor onze landgenoot, die in Detroit juist bezig was aan een heel acceptabel seizoen. Op 22 september kwam er nog een domper voor de infielder. De Tigers haalden hem van de 10-day IL en plaatsten Schoop op de 45-day IL. Er ging dus een hele dikke streep door de laatste week van het reguliere seizoen.

OP ZOEK

Voor het derde jaar op rij zal Jonathan Schoop free agent worden. Eerst leverde hem dit een contract bij de Twins op, waar hij niet kon imponeren. Dit seizoen durfden de Tigers het wel aan met hem. In dit vreemde seizoen liet Schoop bij een matige ploeg zien dat hij het honkballen nog niet is verleerd. In het veld was hij vrijwel foutloos (1 error) en aan slag schurkte hij lang tegen de .300 aan of zat daar zelfs even boven. Met een slash line van .278/.324/.475 deed Schoop denken aan de speler die in 2017 werd uitgenodigd voor de ASG. Zo goed als toen was het nu niet, maar hij revancheerde zich enigszins voor zijn laatste magere jaren.


Met 8 homeruns en 23 RBIs kende onze landgenoot een productief seizoen. Zijn meest productieve duel was dat met de White Sox op 25 augustus, doen hij met de honken vol de bal uit het stadion sloeg. Vijf dagen later sloeg Schoop, tegen de Minnesota Twins, zijn achtste en laatste homerun in het shirt van de Tigers. Op 21 augustus, tegen Cleveland, was Jonathan Schoop ook een plaag voor de vijandelijke werpers. Met 4 hits in 5 at-bats was hij bijkans niet uit te krijgen. Het wordt afwachten waar Schoop in 2021 gaat spelen. Op de markt van free agents komt hij meer internationals tegen, want ook Andrelton Simmons, Didi Gregorius en Jurickson Profar lopen uit hun contract.

De MLB had het mooi bedacht. Met 16 teams, 8 uit elke league, moest het toch lukken om Mike Trout in de play-offs te krijgen? Helaas is dit de beste speler van dit moment niet gegeven. De laatste keer dat hij en de LA Angels zich plaatsten voor de play-offs was in 2014 en daar komt ook in dit vreemde jaar geen verandering in. Andrelton Simmons wacht al sinds 2013 op een wedstrijd in de play-offs. Dat jaar verloor hij in de NLDS met de Braves van de Dodgers. Of hij ooit nog als Angel in ’t postseason uitkomt, zal de komende maanden duidelijk worden. Zijn contract loopt af en we zouden Simba in 2021 dus zomaar in een ander uniform kunnen zien.
De kortestop is niet bezig aan zijn meest productieve jaar in zijn loopbaan. Met 9 RBIs en 32 hits begon Simmons op 18 september aan de serie tegen de Texas Rangers. Over zijn slaggemiddelde had hij dan weer niets te klagen. Dat stond op .308 voor aanvang van die vier wedstrijden. Simmons opende de serie 1-for-4 met een single in de zesde inning. De Halos wonnen dat duel, waarin Albert Pujols twee homeruns sloeg en op die all-time lijst nu vijfde staat, met 6-2. Met een double in de derde inning van de tweede wedstrijd sloeg Simmons zich naar een 6-game hitting streak. Hij was 1-for-3 in dit met 4-3 gewonnen duel.

OPT-OUT

Die hitting streak kwam in de derde ontmoeting ten einde. Na zijn 0-for-3 zag Simba zijn batting average zakken naar .298. Ook zijn teamgenoten hadden niet veel in de melk te brokkelen, want de Rangers zegevierden met 7-2. De laatste thuiswedstrijd van dit seizoen, mogelijk dus de laatste van Simmons in LA, werd door de Halos met 8-5 gewonnen. Van die 8 runs scoorden ze er 7 in de vierde inning en één van die runs werd door de Oranje-international binnengeslagen. Taylor Ward kon scoren na de RBI-single van Simmons en daarmee hadden de Angels voor het eerst een voorsprong te pakken: 4-3. Een grand slam van Jared Walsh deed vervolgens de rest.


Dinsdag 22 september kwam het bericht naar buiten dat Simmons niet alleen zijn laatste thuiswedstrijd van het seizoen heeft gespeeld, maar dat het helemaal klaar is voor hem in 2020. Hij besloot de laatste week van het reguliere seizoen aan zich voorbij te laten gaan. De kans op de play-offs was verkeken dus besloot Simmons zijn gezondheid en die van zijn familie voorrang te geven. Deze zogenaamde opt-out kwam vanwege de zorgen die hij had over het coronavirus.
In 30 gespeelde wedstrijd noteerde Simmons dit seizoen een slash line van .297/.346/.356. Voor het eerst in zijn loopbaan, die in 2012 begon, sloeg de kortestop geen enkele homerun. Daarbij moet wel worden aangetekend dat hij onder meer vanwege het ingekorte seizoen en zijn blessure ook veel minder wedstrijden speelde. In 118-at-bats kwam Simmons tot 10 RBIs, 35 hits en liep hij 19 runs over de thuisplaat. Ook wist hij nog twee keer een honk te stelen.

Een teleurstellend einde van zijn eerste seizoen op het hoogste niveau. Chad Tromp begon alleraardigst aan zijn verblijf in de hoofdmacht, viel daarna ver terug en werd vervolgens gepasseerd ten faveure van Joey Bart. Tromp zou tot 24 wedstrijden komen en zijn laatste speelde hij vorige week tegen de Rockies. De laatste dagen van het reguliere seizoen bracht hij namelijk door op de injured list. Hij sloot deze jaargang af met 4 homeruns, 10 RBIs en een .213 batting average.


Tijdens de spaarzame momenten die hij krijgt van manager Gabe Kapler moet Chad Tromp zich laten zien en zelden deed hij dat zo goed als op 20 september tegen de Oakland A’s. Voor het eerst sinds 27 augustus, wat een wedstrijd over zeven innings was, mocht hij een hele wedstrijd blijven staan. Al in de derde inning beloonde Tromp zichzelf met zijn vierde homerun van het seizoen. Hij nam Luis Alexander Basabe mee over de thuisplaat en zette de Giants op een 2-0 voorsprong. In de vijfde inning liet Tromp deze klap volgen door een single en dit herhaalde hij in de negende. Brandon Crawford kon dankzij die RBI-single de 13e run namens San Francisco scoren, die met 14-2 wonnen.

OOK OP DE IL

Na die wedstrijd kwam Tromp nog één keer in actie. Op 21 september tegen de Rockies nam hij in de negende inning plaats achter home plate. Een at-bat zat er niet meer in en een vervolg kreeg dit optreden ook niet. Tromp had tegen de A’s een schouderblessure opgelopen en die bleek dermate ernstig dat hij op de IL werd geplaatst. Voor hem eindigde z’n eerste seizoen in de majors met een teleurstelling en die werd op zondag 27 september nog groter toen bleek dat niet de Giants, maar de Brewers naar de play-offs mochten.

Cover Photo: John Amis/AP Photo

Packers binden Saints aan zegekar, Seahawks offense niet te stoppen

Ton de Vries
-
0

Voor de neutrale kijker was het affiche tussen de Seahawks en de Cowboys eentje om van te smullen. Offensief lieten deze beide teams weer zien tot veel in staat te zijn. Om echt mee te kunnen gaan doen om de prijzen zal er in defensief opzicht bij beide ploegen nog flink gesleuteld moeten worden. Tijdens Sunday Night Football wonnen de Packers bij de New Orleans Saints. Een buitenaardse Kamara volstond niet om de aanval van Rodgers en co af te stoppen. Verder wisten de Raiders zich geen raad met de Patriots defense en lijkt Tom Brady op stoom te zijn gekomen.

472 YARDS PRESCOTT NIET GENOEG, WILSON DOET HET WEER

Dallas Cowboys @ Seattle Seahawks | 31 – 38

Het gemak waarmee Russell Wilson de bal naar Tyler Lockett gooide halverwege het eerste kwart was direct typerend. De QB van de Seahawks en zijn wide receivers zaten ook deze wedstrijd weer volledig op één lijn. Dit werd kracht bij gezet door de vijf touchdowns die Wilson naar ze zou gooien. De touchdown van Lockett zette al vroeg de toon voor een offensief feestje in het lege CenturyLink Field stadion.

COWBOYS SLORDIG

Dat de Cowboys offense tot veel in staat is, was iedereen wel duidelijk. Dak Prescott zet wekelijks recordaantallen yards op het scorebord. Dat dit niet altijd het gewenste resultaat oplevert, bleek zondagmiddag nog maar eens. Een slordige kick return van Pollard resulteerde uiteindelijk in een safety. Er werden meerdere extra points gemist en Prescott liet twee interceptions noteren. Daar tegenover stonden weliswaar drie touchdowns en 472 yards, maar de eigen fouten deden de Cowboys uiteindelijk de das om.
Ook de Seahawks waren bij tijd en wijle slordig. Een opvallend moment was de touchback nadat DK Metcalf eerst dacht een touchdown te scoren. Laconiek liep hij de endzone in, maar hij had niet gerekend op de wilskracht van rookie Trevon Diggs. Een kostbare fout die Metcalf uiteindelijk in de slotfase wel zelf recht zou zetten.

METCALF MAAKT FOUT GOED

De grote man bij de Seahawks was Tyler Lockett, die drie touchdowns ving. Daarbij moet gezegd worden dat de Cowboys defense Lockett vaak volledig zijn gang lieten gaan. Ondanks de slordigheden bij Dallas bleef de wedstrijd lang spannend. Dat hadden ze vooral te danken aan het uitstekende werk van Aldon Smith. De controversiële linebacker liet drie sacks noteren en was daarmee een plaag voor de Seahawks o-line.


Door een benutte field goal van Greg Zuerlein pakten de Cowboys verrassend de leiding laat in de wedstrijd. Russell Wilson kreeg nog vier minuten om iets aan de 31-30 achterstand te doen. Eigenlijk twijfelde niemand eraan dat hij de winst zou binnenslepen. Makkelijk ging dat niet. Wilson had oudgediende Greg Olsen nodig om een fourth down succesvol af te sluiten. De winnende pass op DK Metcalf was er weer een uit het boekje. De tweedejaars wide receiver maakte daarmee meteen zijn fout goed en bezorgde zijn team de overwinning. Tegenvaller voor de Seahawks was het uitvallen van Jamal Adams en Chris Carson. De ernst van hun blessures zal begin deze week duidelijk worden.

RODGERS EN PACKERS WINNEN SPEKTAKEL IN NEW ORLEANS

New Orleans Saints @ Green Bay Packers | 30 – 37

Sunday Night Football moest een kraker worden tussen twee van de beste teams uit de NFC. De Green Bay Packers trokken naar de Superdome om er de New Orleans Saints partij te geven. De voortekenen voor het team van Matt LaFleur waren niet gunstig, aangezien Green Bay het moest stellen zonder ster-wide receiver Davante Adams en nose tackle Kenny Clark. Ook de Saints kampten echter met blessures. In New Orleans was er geen spoor van wide receiver Michael Thomas.
Ondanks de blessures viel er echter genoeg te beleven in deze wedstrijd. Beide teams waren met ogenschijnlijk één doel op het veld gekomen: meer punten scoren dan de tegenstander, ongeacht hoeveel we er zelf tegen krijgen. Het waren de Saints die het eerst hun touchdown-rekening openden met een pass van Brees naar Alvin Kamara. Kamara had net daarvoor zijn team in uitstekende positie gebracht met een run van zo’n 50 yards. Het zou niet voor het laatst zijn dat we van Kamara zouden horen.

RODGERS ZOEKT EN VINDT LAZARD

Vooraf waren er twijfels of Rodgers de Saints wel pijn zou kunnen doen zonder de hulp van Davante Adams. Die twijfels werden gaandeweg de wedstrijd weggenomen door voornamelijk Allen Lazard. De derdejaars speelde een topwedstrijd en kreeg het vertrouwen van Rodgers bij enkele diepe ballen. Lazard beschaamde het vertrouwen niet en hengelde uiteindelijk 146 yards binnen op zes recepties, inclusief een touchdown. Rodgers zelf speelde andermaal op MVP-niveau met 283 passing yards en drie touchdown-passes. Dat de afwezigheid van Adams hem amper raakte, moet als een stevige waarschuwing dienen voor de rest van de NFC.

KAMARA MOET HET ALLEMAAL ZELF DOEN

De Saints hadden geen defensief antwoord op Aaron Rodgers en co en dus moest de reactie van de offense komen. Drew Brees speelde beduidend beter dan vorige maandag tegen Las Vegas, maar de echte difference maker was wederom running back Alvin Kamara. Kamara was een gesel voor de Packers-defensie, zowel als running back en als receiver. Hij haalde 602 (!) total yards en liet twee touchdowns noteren. Zonder Kamara was het verschil tussen beide teams wellicht veel groter geweest. Het exploot was een receiving touchdown waarbij Brees de bal 1 yard verder wierp naar Kamara, die vervolgens de hele verdediging van Green Bay deed missen en de bal zestig yards verder over de achterlijn duwde. Fenomenaal!


Het was echter net niet voldoende voor de Saints, die vooral in het laatste kwart geen vuist meer konden maken. De Packers dwongen de Saints net voldoende in de fout zodat ze geen enkele keer meer aan de eindzone geraakten. De Packers kunnen nog steeds een perfect rapport voorleggen en zullen met een rugzak vol vertrouwen uitkijken naar Monday Night Football, waar de Falcons (0-3) wachten. De Saints daarentegen blijven eerder verweesd achter, met een record van 1-2. Daarmee delen ze in de NFC South de tweede plaats met de Carolina Panthers. Werk aan de winkel voor Sean Payton en co.

OVERIGE DUELS

Detroit Lions @ Arizona Cardinals | 26 – 23

De Detroit Lions hebben verrassend gewonnen van de Arizona Cardinals. In de woestijn zagen we een Kyler Murray zoals we die dit seizoen nog niet zagen: erg slordig! Murray gooide maar liefst drie intercepties en gaf zo de Lions meerdere kansen om terug in de wedstrijd te komen. Achter een solide, doch onspectaculaire Matthew Stafford (22/31, 270 yards, 2 TD) lukte dat ook en met een field goal in de slotseconden behaalden de Lions hun eerste overwinning van het seizoen. Daarmee heeft coach Matt Patricia alvast voor een week langer zijn vel gered.

Tampa Bay Buccaneers @ Denver Broncos | 28 – 10

De Tampa Bay Buccaneers hadden geen kind aan de Denver Broncos. Een sterke Tom Brady (25/38, 297 yards, 3 TD) kreeg weinig tegenstand van een Broncos team dat vooral naar zichzelf op zoek leek. Startende quarterback Jeff Driskel stond onder constante druk van de Tampa Bay-defensie en gooide een interceptie. Later in de wedstrijd kreeg ook Brett Rypien zijn kans, maar hij deed het niet veel beter. Hij voltooide weliswaar 8 van zijn 9 passes. De negende was wel een interceptie. Beide Denver-quarterbacks samen werden maar liefst zes keer gesackt door de Buccaneers.

Las Vegas Raiders @ New England Patriots | 20 – 36

Na een stroeve start van Cam Newton en de Patriots kwam vooral de running game onder stoom vanaf het tweede kwart, terwijl de defensie zonder veel problemen het aanvalsspel van de Raiders lam kon leggen. Vooral running backs Sony Michel (9 rushes voor 117 yards) en Rex Burkhead (6 rushes voor 49 yards, 2 TD) waren de sterren van de game bij de Patriots. Het gevreesde Raiders-duo Josh Jacobs-Darren Waller werd door de Patriots-verdedigers aan banden gelegd en kon geen potten breken in Foxborough.

Carolina Panthers @ Los Angeles Chargers | 21 – 16

Het optreden van Justin Herbert (35/49, 330 yards, 1 TD, 1 INT) was ook in deze wedstrijd weer hoopgevend. Hij leidde een comeback in die de Chargers nog bijna de winst opleverde. De Panthers defense was echter een maatje te groot. Vooral door het sterke optreden van Brian Burns forceerde Carolina vier turnovers. Christian McCaffrey werd wel nodig gemist. Ondanks vele trips naar de redzone, scoorden de Panthers slechts één touchdown. Gescoord door Mike Davis, de vervanger van McCaffrey, die een verdienstelijke wedstrijd speelde. Bij de Chargers kon Melvin Ingram niet starten vanwege een blessure. De ziekenboeg liep tijdens de wedstrijd verder vol door het uitvallen van onder andere Mike Williams en Chris Harris.

New York Jets @ Indianapolis Colts | 7 – 36

In een wedstrijd waarin Philipp Rivers zijn 400ste touchdown noteerde, werd de Colts geen strobreed in de weg gelegd door de Jets. Adam Gase zat al op de hot seat maar het lijkt nu een kwestie van tijd voor hij het veld moet ruimen. De Jets speelden van begin tot eind een kansloze wedstrijd. De interceptions van Sam Darnold (17/27, 168 yards, 1 TD, 2 INT) leidde beide keren direct tot punten voor de Colts. Na een stroeve start zijn Rivers en co langzaam op stoom aan het komen.

Lees hier de preview van de andere games op zondag!

Coverfoto: Elaine Thompson/AP

Los Angeles Lakers en Miami Heat plaatsen zich voor NBA Finals

Lars Leeftink
-
0

De NBA playoffs nadert zijn climax. Na elke game vatten we de belangrijkste wedstrijden samen. In dit artikel: het einde van de conference finals in de NBA Playoffs. Zowel de Miami Heat als de Los Angeles Lakers hebben zich weten te plaatsen voor de NBA Finals. De Lakers deden dit in vijf duels, de Heat in zes.

EASTERN CONFERENCE

HEAT VERSLAAN CELTICS IN ZES DUELS

De Miami Heat staan voor het eerst sinds het vertrek van LeBron James weer in de NBA Finals. In game 6 werden de Boston Celtics met 113-125 verslagen, waardoor de serie beslist werd. Net zoals in de vorige duels ging het qua spanning op en neer. Beide teams kende hun goede en slecht momenten in de eerste helft, terwijl in het derde kwart beide teams 26 punten scoorden. Het was in het vierde kwart dat de Heat het verschil maakten en definitief wegliepen. Dit gebeurde eigenlijk pas tijdens de laatste vijf minuten van het duel. Het slotkwart werd met 27-37 gewonnen.
Bam Adebayo nam de hoofdrol op zich. Met 32 punten, 14 rebounds en 5 assists wist hij zijn vorm van de afgelopen duels door te trekken. Ook Jimmy Butler kwam boven de 20 punten uit (22 PTS, 8 AST). De Heat schoten sowieso formidabel gedurende game 6 (56% FG, 48% 3PT), iets wat van de Celtics niet gezegd kan worden: 43% FG, 33% 3PT. De vier spelers die bij de ploeg uit Boston boven de 20 punten uitkwamen zijn dezelfde spelers die de Celtics elke wedstrijd dragen:  Jaylen Brown (26 PTS, 8 REB, 4 AST, 3 STL), Marcus Smart (20 PTS, 8 REB), Kemba Walker (20 PTS, 5 AST) en Jayson Tatum (24 PTS, 7 REB, 11 AST). Niet genoeg dus om voor het eerst sinds 2010 de NBA Finals te halen.

WESTERN CONFERENCE

LAKERS VOORKOMEN NIEUWE 3-1 COMEBACK NUGGETS

De tegenstander voor de Miami Heat in de NBA Finals zijn de Los Angeles Lakers. Zoals verwacht won de ploeg van LeBron James en Anthony Davis vrij eenvoudig de serie. Game 5 van het duel werd met 107-117 gewonnen. Toch maakten de Lakers ook in dit duel pas laat het verschil. De Nuggets waren in de twee series hiervoor natuurlijk op overtuigende wijze teruggekomen van een 3-1 achterstand. Net zoals in het merendeel van die duels stonden de Nuggets ook in dit duel na de eerste helft op een achterstand van meer dan 10 punten. In het derde kwart vochten de Nuggets, zoals we al vaker hebben gezien, zich vervolgens terug in de wedstrijd. Het vierde kwart was echter voor de Lakers (23-30), waardoor een game 6 niet werd geforceerd.
Het was dit keer eens niet Anthony Davis (27 PTS, 5 REB, 3 AST en 2 STL) die de topscoorder was. LeBron James noteerde een indrukwekkende triple double: 38 punten, 16 rebounds en 10 assists. De Lakers schoten zoals meestal vrij goed van het veld (55%) en wat minder van de driepuntlijn (38%). Toch was het meer dan genoeg om de Nuggets (42% FG, 27% 3PT) te verslaan en een game 6 te voorkomen.

NBA FINALS: MIAMI HEAT – LOS ANGELES LAKERS

In de nacht van woensdag op donderdag zullen de NBA Finals gaan beginnen. Gedurende de twee weken zullen de Heat en Lakers strijden om de Toronto Raptors op te volgen als kampioen van de NBA. De duels worden op de volgende dagen gespeeld:
Game 1: in de nacht van woensdag op donderdag (03:00)
Game 2: in de nacht van vrijdag op zaterdag (03:00)
Game 3: in de nacht van zondag op maandag (01:30)
Game 4: in de nacht van dinsdag op woensdag (03:00)
Game 5: in de nacht van vrijdag op zaterdag (03:00)
Game 6: in de nacht van zondag op maandag (01:30)
Game 7: in de nacht van dinsdag op woensdag (03:00)

(Photo: Kim Klement-USA TODAY Sports)

1...364365366...805Pagina 365 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU